Pytanie 1
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Wyniki egzaminu
Informacje o egzaminie:
- Zawód: Technik geodeta
- Kwalifikacja: BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
- Data rozpoczęcia: 7 maja 2026 18:01
- Data zakończenia: 7 maja 2026 18:20
Egzamin zdany!
Wynik: 22/40 punktów (55,0%)
Wymagane minimum: 20 punktów (50%)
Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 2
Kto ma dostęp do ksiąg wieczystych?
A. jedynie osoba posiadająca upoważnienie
B. każdy, kto jest zainteresowany
C. tylko osoba, która jest właścicielem
D. wyłącznie pracownik sądu
Wgląd do ksiąg wieczystych mają wszyscy zainteresowani, co oznacza, że każdy obywatel ma prawo sprawdzić informacje dotyczące stanu prawnego nieruchomości. Księgi wieczyste są publicznymi rejestrami, które mają na celu zapewnienie przejrzystości i bezpieczeństwa obrotu nieruchomościami. Dzięki temu każdy może uzyskać informacje o właścicielu nieruchomości, jej obciążeniach, czy też prawach rzeczowych. Przykładem praktycznego zastosowania jest sytuacja, gdy osoba planuje zakup nieruchomości. Przed dokonaniem transakcji, warto sprawdzić w księdze wieczystej, czy sprzedający jest rzeczywiście właścicielem i czy na nieruchomości nie ciąży żadne obciążenie, jak np. hipoteka. Standardy z zakresu prawa cywilnego oraz procedur administracyjnych podkreślają znaczenie dostępu do takich informacji dla ochrony interesów nabywców oraz stabilności rynku nieruchomości. W Polsce wgląd do ksiąg wieczystych można uzyskać zarówno w formie elektronicznej, jak i papierowej, co dodatkowo zwiększa dostępność tych danych.
Pytanie 3
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 4
Dopuszczalna tolerancja określająca odległość wynoszącą 20,000 m pomiędzy dwoma elementami konstrukcji jest wyrażona błędem względnym 1/10 000. Jaką minimalną odległość można zaakceptować pomiędzy tymi elementami?
A. 19,999 m
B. 20,000 m
C. 19,998 m
D. 19,997 m
Wybór 19,997 m, 19,999 m lub 20,000 m jako minimalnej dopuszczalnej odległości jest wynikiem nieprawidłowej interpretacji pojęcia tolerancji i błędu względnego. Odpowiedzi te nie uwzględniają kluczowego aspektu, jakim jest wyznaczenie granic tolerancji na podstawie podanego błędu względnego. W przypadku odpowiedzi 19,997 m, obniżenie wartości o 0,003 m przekracza dopuszczalny błąd, co prowadzi do niezgodności z wymaganiami projektowymi. Z kolei odpowiedź 19,999 m również nie mieści się w granicach tolerancji, ponieważ jest jedynie o 0,001 m niższa niż nominalna wartość, co nie uwzględnia całkowitego błędu 0,002 m. Odpowiedź 20,000 m z kolei sugeruje, że nie ma potrzeby uwzględniania tolerancji, co jest błędne, gdyż każde precyzyjne pomiarowanie wymaga wzięcia pod uwagę możliwych odchyłek. Typowym błędem myślowym w takich przypadkach jest pomijanie znaczenia tolerancji, co może prowadzić do poważnych problemów w praktyce budowlanej oraz zakłóceń w dalszych procesach projektowych. Umożliwienie pomiarów w ramach określonych granic tolerancji jest kluczowe dla efektywności budowy i zapewnienia, że wszystkie elementy są odpowiednio dostosowane, co wpływa na całą strukturę budowli oraz jej bezpieczeństwo. Wnioskując, kluczowe jest zrozumienie, jak tolerancja wpływa na procesy inżynieryjne oraz znaczenie precyzyjnego wymiarowania zgodnie z normami branżowymi.
Pytanie 5
Kto jest odpowiedzialny za przywrócenie znaków granicznych?
A. Wójt
B. Starosta
C. Uprawniony geodeta
D. Właściciel nieruchomości
Wznowienie znaków granicznych jest czynnością geodezyjną, która ma na celu przywrócenie widoczności granic działek ewidencyjnych. W Polsce tę procedurę wykonuje uprawniony geodeta, który posiada stosowne kwalifikacje i uprawnienia, aby prowadzić prace geodezyjne. Praktycznie, geodeta przystępuje do wznowienia granic po wcześniejszym zbadaniu dokumentacji, która potwierdza lokalizację granic. Współczesne technologie, takie jak GPS i geoinformacyjne systemy, znacznie ułatwiają i przyspieszają ten proces. Należy również pamiętać o dobrych praktykach związanych z komunikacją z właścicielami nieruchomości, którzy mogą mieć różne opinie na temat granic ich działek. Wznowienie znaku granicznego powinno być prowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami zawodowymi, aby zapewnić dokładność i wiarygodność wykonanej pracy. Regularne aktualizacje i kontrole stanu znaków granicznych są również istotne dla utrzymania porządku w ewidencji gruntów i budynków.
Pytanie 6
Jakie elementy stanowią podstawę pomiaru inwentaryzowanego przewodu uzbrojenia terenu?
A. Punkty charakteryzujące się wysokością
B. Granice działek
C. Istniejąca osnowa pomiarowa
D. Informacje zawarte w dokumentacji projektowej
Punkty wysokościowe, granice użytków gruntowych i dane z projektu to ważne rzeczy przy pomiarach, ale same w sobie nie mogą być podstawą dla pomiaru przewodu uzbrojenia terenu. Punkty wysokościowe są przydatne, żeby zobaczyć różnice w elewacji, ale nie dają dokładnej lokalizacji w poziomie, co jest ważne przy inwentaryzacji. Granice użytków gruntowych dotyczą raczej użytkowania ziemi, a nie pomiaru, przez co ich użycie w inwentaryzacji może prowadzić do błędów i nieporozumień. Z kolei dane z projektu są ważne przy planowaniu, ale nie zawsze odpowiadają rzeczywistości w terenie, którą chcemy pomierzyć. Użycie ich jako podstawowych mogłoby wprowadzać w błąd, bo mogą być przestarzałe lub niezgodne z tym, co jest na miejscu. Warto pamiętać, że osnowa pomiarowa, jako stały system odniesienia, daje nam nie tylko dokładność, ale także spójność danych, co jest kluczowe dla skutecznej inwentaryzacji. Dlatego złe wykorzystanie tych elementów może prowadzić do nieefektywnych pomiarów i obniżenia jakości wyników.
Pytanie 7
Jakie jest maksimum błędu lokalizacji punktu osnowy realizacyjnej mP, jeśli średnie błędy jego współrzędnych X oraz Y wynoszą: mX = 4 mm, mY = 3 mm?
A. mP = 15 mm
B. mP = 3 mm
C. mP = 5 mm
D. mP = 2 mm
W przypadku błędnych odpowiedzi mogą występować różne nieporozumienia związane z obliczeniami oraz interpretacją błędów. Na przykład, odpowiedzi dotyczące wartości m_P = 15 mm i m_P = 2 mm mogą wynikać z nieprawidłowego zrozumienia zasady, że błąd całkowity to nie suma błędów poszczególnych współrzędnych, ale ich pierwiastek kwadratowy z sumy kwadratów. Suma błędów, jak w przypadku m_P = 15 mm, często może wydawać się intuicyjna, jednak w rzeczywistości nie oddaje rzeczywistej niepewności pomiarowej. Inna odpowiedź, sugerująca m_P = 2 mm, może być wynikiem błędnego wyciągania wniosków z błędów pomiarowych, gdzie mylnie zakłada się, że błąd położenia punktu osnowy jest równy dokładnie jednemu z błędów współrzędnych, co jest niepoprawne. W praktyce, błędy pomiarowe są analizowane w kontekście ich wpływu na całość systemu pomiarowego, a nie tylko jako odrębne jednostki. Każdy z tych błędów może być również związany z niepełną kalibracją sprzętu, co w praktyce może prowadzić do zdecydowanego zaniżenia wartości rzeczywistych błędów, skutkując nieprawidłowymi decyzjami w projektach budowlanych czy geodezyjnych. Kluczowe jest zatem zrozumienie, jak obliczamy błędy w kontekście całego układu pomiarowego, a także znajomość zasad statystyki i analizy błędów.
Pytanie 8
Jakie wielkości można określić przy użyciu aliniometru podczas pomiaru punktów kontrolnych?
A. Różnice wysokości pomiędzy punktami kontrolnymi
B. Przemieszczenia metodą stałej prostej
C. Kąty pionowe
D. Kąty poziome
Kąty pionowe, różnice wysokości między punktami kontrolowanymi oraz kąty poziome to pomiary, które w kontekście aliniometru są mylone z jego rzeczywistymi możliwościami. Kąty pionowe nie są bezpośrednio mierzone przez aliniometr, który skupia się na pomiarze przemieszczeń wzdłuż linii prostych, a nie na kątach. Odbiorcy często mylą aliniometr z teodolitami, które są odpowiedzialne za pomiar kątów, co prowadzi do błędnych wniosków. Podobnie, różnice wysokości między punktami kontrolowanymi są zazwyczaj określane za pomocą niwelacji, a nie aliniometrii. Użytkownicy mogą błędnie zakładać, że aliniometr z powodzeniem zastąpi te pomiary, podczas gdy w rzeczywistości jego zastosowanie jest ograniczone do precyzyjnego określenia przemieszczeń. Kąty poziome są również miarą, która nie jest realizowana przez aliniometr, lecz przez urządzenia specjalizowane, takie jak teodolit czy niwelator. Właściwe zrozumienie funkcji aliniometru i różnic między tym narzędziem a innymi przyrządami pomiarowymi jest kluczowe dla uniknięcia błędów w praktyce geodezyjnej. Użytkownicy powinni być świadomi, że każdy instrument ma swoje specyficzne zastosowania, a dobranie właściwego narzędzia jest podstawą efektywności pomiarów geodezyjnych.
Pytanie 9
Zgodnie z przedstawionym fragmentem mapy klasyfikacji z zaznaczonymi zmianami po ponownej klasyfikacji gruntów, w skład działki ewidencyjnej nr 54 wchodzą następujące kontury klasyfikacyjne:
A. PsIV, RIVa, PsIII, LsIV
B. PsIV, PsV, RIVa, LsIV
C. PsIV, PsV, PsIII, LsIV
D. PsV, RIVa, PsIII, LsIV
Odpowiedź z symbolem PsIV, PsV, RIVa, LsIV jest jak najbardziej trafna. Każdy z tych symboli odpowiada konkretnemu typowi użytku gruntowego, który zobaczysz na mapie. PsIV to gleby pszenne, czyli takie o średniej jakości, PsV to też gleby pszenne, ale lepsze jakościowo. RIVa odnosi się do użytków zielonych, które są głównie wykorzystywane do wypasu bydła czy produkcji paszy. Natomiast LsIV to gleby leśne, które z reguły nie są najwyższej jakości, ale mają swoją wartość dla ochrony środowiska i bioróżnorodności. Wiedza na temat klasyfikacji gruntów oraz ich właściwości jest baardzo ważna, zwłaszcza w rolnictwie czy leśnictwie. Umiejętność rozpoznawania tych symboli przekłada się na lepsze zarządzanie gruntami i ich ochronę. Zastosowanie ich w praktyce pozwala na podejmowanie lepszych decyzji dotyczących zagospodarowania terenu.
Pytanie 10
Metodę determinacji lokalizacji punktu na podstawie zmierzonych kątów poziomych αi β w punktach A i B o znanych współrzędnych określa się jako wcięcie
A. przestrzennym
B. liniowym
C. kątowym wstecz
D. kątowym w przód
Metoda wcięcia kątowego w przód, zwana również mierzeniem kątowym w przód, jest kluczowym procesem w geodezji, który polega na określeniu położenia punktu na podstawie pomiarów kątów αi i β w dwóch punktach odniesienia, A i B, których współrzędne są znane. Ta technika jest niezwykle przydatna w sytuacjach, gdy pomiar bezpośredni odległości jest trudny lub niemożliwy. Przykładem zastosowania tej metody może być pomiar punktów w trudnym terenie, takim jak obszary górzyste, gdzie dostępność do punktów pomiarowych jest ograniczona. W takich przypadkach, zamiast mierzyć odległość, geodeta może na podstawie zmierzonych kątów określić położenie żądanego punktu. Zgodnie z dobrą praktyką w geodezji, istotne jest, aby pomiar kątów był przeprowadzany z odpowiednią precyzją oraz aby uwzględniać czynniki takie jak zakłócenia atmosferyczne oraz błąd instrumentu. Takie podejście zapewnia dokładność i rzetelność w wyznaczaniu położenia punktów, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach, od budownictwa po mapowanie terenu.
Pytanie 11
Na podstawie przedstawionego fragmentu planu zagospodarowania działki oblicz dane liczbowe potrzebne do wytyczenia w terenie położenia punktu nr 1 metodą wcięć liniowych z bazy 36-37.
A. d36-1 = 30,414 m; d37-1 = 20,615 m
B. d36-1 = 18,110 m; d37-1 = 40,311 m
C. d36-1 = 11,180 m; d37-1 = 40,311 m
D. d36-1 = 11,180 m; d37-1 = 16,708 m
Twoje odpowiedzi d36-1 = 11,180 m i d37-1 = 40,311 m są w porządku. Dostałeś je dzięki dokładnym obliczeniom odległości między punktem 36 i 37 a punktem nr 1, stosując metodę wcięć liniowych. W praktyce, żeby dokładnie wyznaczyć miejsce w terenie, warto korzystać z sprawdzonych metod obliczeniowych zgodnych z geodezyjnymi normami. Metoda wcięć liniowych polega na pomiarze dystansu z użyciem układu współrzędnych, co daje dokładne i wiarygodne wyniki. Te wartości są naprawdę ważne w procesie wytyczania, bo jakiekolwiek błędy w obliczeniach mogą prowadzić do poważnych pomyłek w lokalizacji punktu, a to z kolei wpływa na cały projekt. W geodezji dokładne pomiary oraz ich weryfikacja to fundament każdej pracy w terenie, więc znajomość i umiejętność robienia takich obliczeń to must-have dla każdego geodety.
Pytanie 12
Który z wymienionych budynków powinien być oznaczony na mapie zasadniczej symbolem k4, umieszczonym wewnątrz obrysu obiektu?
A. Budynek szpitala z 4 kondygnacjami
B. Budynek muzeum z 4 piętrami
C. Budynek szkoły z 4 piętrami
D. Budynek biblioteki z 4 kondygnacjami
Wybór innych opcji odpowiedzi to trochę nieporozumienie, bo wydaje mi się, że nie do końca rozumiesz, jak powinno się klasyfikować budynki na mapach zasadniczych. Budynek muzeum, szpital czy szkoła, mimo że mają 4 piętra, nie pasują do tej samej konwencji, co może wprowadzać zamieszanie. Pamiętaj, że 'kondygnacja' to nie tylko liczba pięter, ale także, co się z tym wiąże. Kategoryzacja budynków zamiast na wysokości, powinna opierać się na ich funkcji i architekturze. W kontekście mapy zasadniczej, nie można myśleć, że wszystkie budynki z czterema piętrami są jednakowe. Budynek muzeum, jako obiekt kultury, ma swoje wymagania dotyczące oznaczenia, a szpital musi spełniać różne normy dotyczące dostępności. Dlatego ważne jest, aby rozumieć, że nie chodzi tylko o liczbę kondygnacji, ale o cały kontekst, tak jak przeznaczenie budynku. Właściwa interpretacja oznaczeń na mapach jest kluczowa dla skutecznego planowania urbanistycznego.
Pytanie 13
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 14
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 15
Jakiego dokumentu nie przygotowuje się w obecności uczestników podczas rozgraniczania nieruchomości?
A. Aktu ugody
B. Szkicu granicznego
C. Wykazu zmian danych ewidencyjnych
D. Protokołu granicznego
Wykaz zmian danych ewidencyjnych jest dokumentem, który nie wymaga obecności stron podczas rozgraniczenia nieruchomości. Sporządza się go na podstawie wcześniej zebranych informacji i dokonanych ustaleń, a jego celem jest aktualizacja danych w systemach ewidencyjnych. Podczas rozgraniczenia nieruchomości kluczowe są dokumenty, które formalizują granice i ustalenia między stronami, takie jak protokół graniczny czy szkic graniczny, które są tworzone w obecności zainteresowanych. Wykaz zmian, z drugiej strony, jest administracyjnym dokumentem uzupełniającym, który może być przygotowany przez uprawnionego geodetę na podstawie informacji uzyskanych z protokołów i innych dokumentów bez potrzeby obecności właścicieli nieruchomości. Przykładem zastosowania wykazu jest jego użycie w przypadku, gdy po rozgraniczeniu nieruchomości zaistnieje potrzeba wprowadzenia zmian w danych ewidencyjnych dotyczących granic działek. Zgodnie z praktykami branżowymi, wykaz ten jest niezbędny dla zapewnienia ciągłości danych oraz ich zgodności z rzeczywistością geodezyjną.
Pytanie 16
Jakie jednostki oraz z jaką dokładnością należy podać pole powierzchni działki w Wykazie zmian danych ewidencyjnych, który jest załącznikiem do mapy projektu podziału nieruchomości?
A. 0,01 m2
B. 0,01 ha
C. 0,0001 m2
D. 0,0001 ha
Wybór innej jednostki miary, takiej jak '0,0001 m2', '0,01 ha' lub '0,01 m2', nie spełnia standardów obowiązujących w ewidencji gruntów i nie zapewnia odpowiedniej precyzji dla operacji związanych z podziałem nieruchomości. Przede wszystkim, jednostka 'm2' jest stosunkowo mała do użycia w kontekście ewidencji gruntów, gdzie powierzchnie działek często przekraczają kilkaset metrów kwadratowych. Zapisanie powierzchni w metrach kwadratowych bez odpowiedniej konwersji może prowadzić do nieporozumień oraz błędów w obliczeniach, zwłaszcza gdy chodzi o większe powierzchnie. Z drugiej strony, '0,01 ha' również nie jest wystarczająco precyzyjne, ponieważ nie uwzględnia możliwości różnic w powierzchni działek, które mogą wynikać z działań podziałowych. Często zdarza się, że działki dzielone są na mniejsze części, gdzie precyzyjne określenie powierzchni do czterech miejsc po przecinku staje się kluczowe. Ponadto, w kontekście branżowych standardów, precyzyjny zapis powierzchni w hektarach z takim poziomem precyzji jest zalecany przez odpowiednie instytucje, aby utrzymać spójność danych oraz ich zrozumiałość wśród wszystkich zainteresowanych stron, w tym inwestorów i urzędów.
Pytanie 17
Rejestr gruntów to dokument, który tworzy się dla wszystkich działek ewidencyjnych mieszczących się w granicach
A. jednostki ewidencyjnej
B. obrębu ewidencyjnego
C. kompleksu
D. gminy
Rejestr gruntów jest narzędziem niezbędnym do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, a jego opracowanie odbywa się na poziomie obrębu ewidencyjnego. Obręb ewidencyjny to podstawowa jednostka podziału na gruntach, w której prowadzi się szczegółowe dane dotyczące działek. W każdym obrębie ewidencyjnym znajdują się informacje o granicach działek, ich właścicielach, a także o wszelkich obciążeniach, jakie mogą dotyczyć danej nieruchomości. Przykładowo, w sytuacji planowania inwestycji budowlanej, inwestorzy oraz projektanci muszą znać stan ewidencji gruntów w danym obrębie, aby móc ocenić, jakie działki są dostępne i jakie mają obciążenia prawne. Standardy branżowe zalecają regularne aktualizowanie rejestru, aby zapewnić jego zgodność z rzeczywistością, co jest kluczowe w kontekście zarządzania nieruchomościami i planowania przestrzennego.
Pytanie 18
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 19
Właściciel pragnie podzielić działkę rolną o powierzchni 1,1000 ha na trzy mniejsze działki. Który z zaproponowanych wariantów umożliwi dokonanie podziału bez konieczności przeprowadzenia procedury administracyjnej, jak określono w ustawie o gospodarce nieruchomościami?
A. I-0,7252 ha, II - 0,1637 ha, III - 0,2111 ha
B. I- 0,4000 ha, II - 0,5000 ha, III - 0,2000 ha
C. I1-0,3050 ha, II - 0,4845 ha, III - 0,3105 ha
D. I-0,2951 ha, II - 0,3851 ha, III - 0,4198 ha
Odpowiedzi I1-0,3050 ha, II - 0,4845 ha, III - 0,3105 ha są w porządku, bo wpasowują się w przepisy dotyczące podziału działek rolnych. Zgodnie z ustawą, każda z tych działek musi mieć przynajmniej 0,3000 ha, i jak widzisz, wszystkie trzy działki są większe. To znaczy, że można je podzielić bez zbędnych formalności. Wyobraź sobie, że rolnik chce sprzedać część swojej działki, ale nie ma czasu na długie procedury – wtedy takie rozwiązanie jest super. Ważne, żeby mieć na uwadze lokalne przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego, bo to może wpłynąć na to, jak można podzielić te działki. Zrozumienie tych zasad to klucz do sukcesu.
Pytanie 20
Jakie informacje zawiera rysunek dotyczący zagospodarowania działki lub terenu?
A. Rezultaty pomiarów geodezyjnych.
B. Struktura konstrukcyjna obiektu oraz dane techniczne.
C. Ilustracja oraz opis słowny obiektu.
D. Usytuowanie obiektu oraz jego właściwości przestrzenne.
Wybrana odpowiedź, że część rysunkowa projektu to tylko opis rysunkowy i słowny, nie pokazuje w pełni, co tak naprawdę ta część powinna zawierać. Jasne, że opis jest ważny, ale to tylko dodatek do tego, co naprawdę powinno być w rysunkach. Ponadto, odpowiedź mówiąca, że chodzi o wyniki pomiarów geodezyjnych, też jest trochę myląca, bo te pomiary są zazwyczaj tylko punktem wyjścia do stworzenia rysunków, a nie ich częścią. Najważniejsze jest, gdzie te obiekty są umiejscowione, co powinno być bardziej podkreślone, zwłaszcza z perspektywy prawa budowlanego i praktyki architektonicznej. Układ konstrukcyjny i parametry techniczne to coś, co raczej powinno być w innych częściach dokumentacji, a nie w samej części rysunkowej. Wydaje mi się, że zrozumienie, jak rysunki przekazują dane wizualne, jest mega istotne, bo pomaga w łatwiejszym uchwyceniu kontekstu przestrzennego, co jest kluczowe w budownictwie i planowaniu. Jeśli nie zrozumiesz roli rysunków w projekcie, to może się to skończyć błędami, które potem mogą prowadzić do nieefektywnego planowania.
Pytanie 21
Jeśli współrzędne startowe osi trasy są X=125,00 i Y=212,00, a współrzędne końcowe to X=125,00 oraz Y=1245,00, to jakie są wartości współrzędnych pierwszego punktu hektometrowego?
A. X=125,00 i Y=112,00
B. X=125,00 i Y=312,00
C. X=225,00 i Y=112,00
D. X=225,00 i Y=212,00
Wybór błędnych odpowiedzi zazwyczaj wynika z nieprawidłowego zrozumienia pojęcia hektometra, a także z niepoprawnych obliczeń dotyczących współrzędnych. W przypadku pierwszej propozycji, X=225,00 i Y=212,00, zmiana współrzędnej X jest nieuzasadniona, ponieważ trasa nie zmienia swojego położenia w osi X. Druga odpowiedź, X=125,00 i Y=112,00, sugeruje, że punkt hektometrowy mógłby być usytuowany poniżej punktu startowego, co jest również niepoprawne, ponieważ trasa biegnie w kierunku wzrastającym po osi Y. Odpowiedź X=225,00 i Y=112,00 łączy błędne wartości dla obu współrzędnych, co pokazuje całkowity brak zrozumienia doboru punktów w kontekście osi trasy. W praktyce, aby obliczyć odpowiednie współrzędne punktów na trasie, należy trzymać się ustalonych zasad i standardów związanych z pomiarem i określaniem punktów w przestrzeni. Warto zwrócić uwagę na to, że w geodezji każde przemieszczenie wzdłuż osi musi być dokładnie obliczone, a błędy w obliczeniach mogą prowadzić do istotnych nieścisłości w projektach budowlanych. Dodatkowo, zrozumienie koncepcji kilometrów i hektometrów jest kluczowe, aby właściwie określić, w jakiej odległości znajdują się poszczególne punkty na trasie.
Pytanie 22
Które z wymienionych terenów nie są objęte wyłączeniem w ramach procesu scalania?
A. Zakłady górnicze
B. Grunty orne
C. Obiekty zabytkowe
D. Rezerwaty przyrody
Grunty orne są podstawowym rodzajem gruntów, które nie są wyłączone z postępowania scaleniowego. W procesie scalania gruntów celem jest optymalizacja użytkowania ziemi oraz zwiększenie efektywności produkcji rolniczej. W Polsce, zgodnie z ustawą o scalaniu i wymianie gruntów, grunty orne mogą być poddawane scalończym działaniom, co pozwala na ich lepsze zorganizowanie i ułatwienie dostępu do zasobów. Dobrą praktyką jest, aby w procesie scalania uwzględnić potrzeby lokalnych rolników oraz stanu ekologicznego obszaru, by zapewnić zrównoważony rozwój. Przykładem zastosowania może być sytuacja, gdy grunty orne są rozproszone w różnych miejscach, co utrudnia ich uprawę. Scalanie pozwala na połączenie tych gruntów w jeden, spójny obszar, co przynosi korzyści nie tylko rolnikom, ale i ochronie środowiska.
Pytanie 23
Podstawowe elementy występujące na mapie glebowo-rolniczej to
A. kontury użytków gruntowych
B. kontury klasyfikacyjne
C. kompleksy glebowe
D. kompleksy przydatności rolniczej
Odpowiedź "kompleksy przydatności rolniczej" jest poprawna, ponieważ to one stanowią kluczowe elementy mapy glebowo-rolniczej. Kompleksy przydatności rolniczej określają rodzaj użytków gruntowych oraz potencjał produkcyjny gleb, co ma istotne znaczenie w planowaniu agrotechnicznym i optymalizacji użytkowania ziemi. Przykładowo, klasyfikując gleby według ich przydatności, rolnicy mogą lepiej dostosować wybór upraw do warunków glebowych, co prowadzi do zwiększenia efektywności produkcji rolnej oraz ochrony środowiska. W praktyce, zastosowanie mapy glebowo-rolniczej umożliwia także podejmowanie decyzji dotyczących nawożenia, stosowania pestycydów oraz zarządzania wodą, co jest zgodne z zaleceniami najlepszych praktyk rolnych i zasadami zrównoważonego rozwoju. Dodatkowo, w ramach kompleksów przydatności rolniczej uwzględnia się również aspekty ekologiczne, co jest kluczowe w kontekście zmieniającego się klimatu i zwiększającej się presji na zasoby naturalne.
Pytanie 24
Korzystając z danych zawartych w tabeli, oblicz wartość szacunkową konturu o powierzchni 450 000 m2, stanowiącego klasę bonitacyjną IIIb.
| Klasa bonitacyjna | Wartość punktowa 1 ha |
|---|---|
| I | 94 |
| II | 85 |
| IIIa | 76 |
| IIIb | 64 |
| IVa | 50 |
| IVb | 38 |
| V | 20 |
| VI | 6 |
| VIz | 1 |
A. 1 710 jednostek szacunkowych.
B. 2 250 jednostek szacunkowych.
C. 3 420 jednostek szacunkowych.
D. 2 880 jednostek szacunkowych.
Aby zrozumieć, dlaczego odpowiedź 2 880 jednostek szacunkowych jest prawidłowa, warto przypomnieć sobie podstawowe zasady obliczania wartości szacunkowej konturu. Powierzchnia konturu wynosi 450 000 m2, co przekłada się na 45 hektarów (1 ha = 10 000 m2). W przypadku klasy bonitacyjnej IIIb wartość punktowa wynosi 64 punkty za 1 ha. Dlatego, zastosowawszy równanie: powierzchnia w ha × wartość punktowa, otrzymujemy: 45 ha × 64 pkt/ha = 2 880 pkt. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy jest kluczowe w kontekście szacowania wartości gruntów dla celów inwestycyjnych, wyceny nieruchomości czy przy podejmowaniu decyzji związanych z zarządzaniem zasobami gruntowymi. Zrozumienie tych obliczeń jest niezbędne dla profesjonalistów pracujących w dziedzinach takich jak geodezja, leśnictwo czy urbanistyka, gdzie dokładne oszacowanie wartości gruntu ma bezpośredni wpływ na podejmowane decyzje.
Pytanie 25
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 26
Gdy geodeta dokonywał pomiaru wysokościowego osnowy realizacyjnej, uzyskał teoretyczną sumę różnicy wysokości [Δht] równą 1,230 m oraz praktyczną sumę różnicy wysokości [Δhp] wynoszącą 1,250 m, to jaka jest wartość odchyłki f Δh?
A. f Δh = - 10 mm
B. f Δh = - 20 mm
C. f Δh = + 10 mm
D. f Δh = + 20 mm
Błędne odpowiedzi wynikają z nieprawidłowych obliczeń lub zrozumienia pojęcia odchyłki w kontekście różnicy wysokości. Wartość odchyłki f Δh powinno się obliczać jako różnicę między sumą praktyczną a sumą teoretyczną, a nie na odwrót. Otrzymywanie wartości ujemnej, jak -10 mm lub -20 mm, sugeruje, że pomiar praktyczny byłby niższy niż teoretyczny, co w tym przypadku nie ma miejsca. Często zdarza się, że pomiarowcy mylą się w interpretacji wyników, co prowadzi do błędnych wniosków. Praktyka geodezyjna wymaga znajomości standardów, takich jak normy ISO dotyczące pomiarów geodezyjnych, które podkreślają znaczenie dokładności i precyzji w obliczeniach. Błędne podejścia mogą również wynikać z braku zrozumienia, jak różne czynniki, takie jak warunki atmosferyczne czy właściwości sprzętu, mogą wpływać na wyniki pomiarów. Przykładem może być sytuacja, w której geodeta nie uwzględnia wpływu refrakcji atmosferycznej, co może prowadzić do systematycznych błędów w odczytach wysokości. Aby skutecznie unikać takich błędów, kluczowe jest ciągłe doskonalenie umiejętności i regularne szkolenie w zakresie nowoczesnych technik pomiarowych oraz stosowanie odpowiednich narzędzi i technologii.
Pytanie 27
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 28
Jakie są minimalne powierzchnie wykreowanych działek?
A. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
B. w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nieruchomości
C. w decyzji zatwierdzającej wstępny projekt podziału nieruchomości
D. w decyzji o rozpoczęciu postępowania podziałowego
Minimalne powierzchnie nowo wydzielonych działek są określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (MPZP), który stanowi podstawowy dokument regulujący zasady zagospodarowania przestrzennego na danym terenie. MPZP precyzuje m.in. minimalne powierzchnie działek, co jest istotne dla zapewnienia właściwej funkcji przestrzennej oraz zrównoważonego rozwoju urbanistycznego. Przykładowo, w obszarach przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną minimalna powierzchnia działki może wynosić od 600 m² do 1200 m², co umożliwia zachowanie odpowiednich odległości między budynkami oraz zapewnienie dostępu do terenów zielonych. Ponadto, MPZP uwzględnia lokalne uwarunkowania, takie jak dostępność mediów, komunikację czy ochronę środowiska, co wpływa na decyzje inwestycyjne oraz planowanie przestrzenne. Zrozumienie zapisów MPZP jest kluczowe dla architektów, urbanistów oraz inwestorów, którzy muszą dostosować swoje projekty do obowiązujących norm.
Pytanie 29
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 30
Na zamieszczonym fragmencie mapy glebowo-rolniczej czerwoną strzałką wskazano
A. numer odkrywki glebowej.
B. numer obrębu.
C. oznaczenie rodzaju gleby.
D. klasę gruntu ornego.
Odpowiedź, którą wybrałeś, jest prawidłowa, ponieważ na mapach glebowo-rolniczych numery odkrywek glebowych są kluczowymi elementami, które umożliwiają identyfikację konkretnych lokalizacji w terenie. W tym przypadku czerwona strzałka wskazuje na numer '3', który odpowiada konkretnej odkrywce glebowej. Odkrywki te są często wykorzystywane w badaniach glebowych do analizy właściwości gleby, takich jak struktura, skład mineralny czy pH, co jest niezbędne przy planowaniu działań rolniczych. Zrozumienie oznaczeń na mapach glebowych jest niezwykle ważne, ponieważ błędna interpretacja może prowadzić do nieodpowiedniego stosowania nawozów czy pestycydów, co z kolei wpływa na jakość upraw i środowisko. W praktyce, rolnicy oraz agrotechnicy często korzystają z tych danych, aby podejmować decyzje dotyczące nawożenia, irygacji czy wyboru właściwych gatunków roślin do uprawy.
Pytanie 31
Wezwanie do obecności na gruncie podczas przeprowadzania rozgraniczenia nieruchomości powinno zawierać
A. listę innych uczestników wzywanych do postępowania
B. określenie skutków niestawiennictwa
C. opis postępowania w przypadku sporu granicznego
D. identyfikator zgłoszenia pracy geodezyjnej
Wybór opisów postępowania w razie sporu granicznego jako odpowiedzi na pytanie o wezwanie do stawienia się na gruncie jest niewłaściwy, ponieważ nie odnosi się bezpośrednio do kluczowego aspektu, jakim są skutki niestawiennictwa. Opis procedur w przypadku sporu może być istotny, ale nie jest to element, który należy zawrzeć w wezwaniu, które koncentruje się na konkretnej sytuacji związanej z obecnością uczestników. Właściwe wezwanie powinno przede wszystkim podkreślać, co się stanie, jeśli osoba nie stawi się na stawienie, a nie jedynie informować o możliwych sporach. Z kolei identyfikator zgłoszenia pracy geodezyjnej, mimo że może być przydatny w kontekście identyfikacji postępowania, nie jest informacją, którą powinno się uwzględniać w wezwaniu; jego rola jest bardziej administracyjna niż proceduralna. Lista innych wzywanych uczestników postępowania nie jest konieczna do umieszczenia w wezwaniu, ponieważ głównym celem jest wezwać konkretnego uczestnika do obecności. W praktyce, niektóre z tych informacji mogą być istotne w trakcie postępowania, jednak nie powinny one zdominować treści wezwania, które ma na celu zapewnienie, że uczestnicy zrozumieją, jakie mogą być konsekwencje ich decyzji o stawieniu się lub nie. Kluczowe jest, aby pamiętać, że wezwanie powinno być klarowne i koncentrować się na aspektach wpływających na obecność uczestników, a nie na ogólnych procedurach czy identyfikatorach.
Pytanie 32
Jeżeli użytek gruntowy w działce nr 521/1 na mapie ewidencyjnej został oznaczony symbolem literowym S-ŁII, to które z oznaczeń należy wpisać do części opisowej bazy w kolumnie OZK?
| Nr działki ewidencyjnej | Pole powierzchni działki ewid. w ha | Rodzaj użytki i klasa | Pole powierzchni użytków i klas w działce | ||
| OFU | OZU | OZK | |||
| 521/1 | 0,5940 | 0,5940 | |||
A. Ł
B. ŁII
C. S
D. II
Odpowiedź II jest poprawna, ponieważ w oznaczeniu gruntowym 'S-ŁII' kluczowe jest zrozumienie, co każdy element tego symbolu reprezentuje. Symbol 'S' oznacza, że mamy do czynienia z sadem, natomiast 'Ł' wskazuje na łąkę trwałą, co definiuje typ użytku gruntowego. Liczba 'II' to klasa bonitacyjna gleby, co jest istotne w kontekście ewidencji gruntów. W praktyce, przy wypełnianiu dokumentacji ewidencyjnej, należy skupić się na klasyfikacji gruntów, aby właściwie przypisać im odpowiednie kategorie. W kolumnie OZK w dokumentacji należy skupić się wyłącznie na klasie bonitacyjnej, co w tym przypadku oznacza, że należy wpisać 'II'. Dobre praktyki w ewidencji gruntów podkreślają znaczenie precyzyjnego i zgodnego z normami klasyfikowania użytków gruntowych, co ma kluczowe znaczenie dla późniejszego zarządzania gruntami oraz podejmowania decyzji dotyczących ich użytkowania.
Pytanie 33
Grunty, które są zadrzewione lub zakrzewione w klasyfikacji użytków gruntowych, to takie, które pokryte są roślinnością leśną, a ich maksymalna powierzchnia wynosi
A. 1,0000 ha
B. 0,0010 ha
C. 0,1000 ha
D. 0,0100 ha
Odpowiedź 0,1000 ha jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z definicją gruntów zadrzewionych lub zakrzewionych, są to tereny pokryte roślinnością leśną, których powierzchnia nie przekracza 0,1000 ha. Grunty te odgrywają istotną rolę w ekosystemach, przyczyniając się do bioróżnorodności oraz ochrony gleby. Przykładem mogą być niewielkie tereny zielone w miastach, które pełnią funkcję parków, a także obszary wiejskie, gdzie zadrzewienia wykorzystywane są do ochrony przed erosion oraz jako miejsca rekreacyjne. W kontekście planowania przestrzennego oraz zarządzania zasobami naturalnymi, znajomość tych definicji jest kluczowa dla właściwego klasyfikowania gruntów, co pozwala na efektywne zarządzanie nimi zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa i standardami ochrony środowiska. Wiedza ta jest również niezbędna w kontekście pozyskiwania funduszy z Unii Europejskiej na projekty związane z ochroną przyrody i zrównoważonym rozwojem.
Pytanie 34
W celu przeprowadzenia regulacji krzywej linii kolejowej, wymagane jest zmierzenie
A. miar aktualnych i uzupełnień
B. odległości oraz różnic wysokości
C. kątów i długości
D. cięciwy i strzałki
Podjęcie pomiarów odległości i przewyższeń może wydawać się logiczne w kontekście regulacji toru kolejowego, jednak te parametry nie są wystarczające do prawidłowego zaprojektowania krzywoliniowego odcinka toru. Odległości dotyczą głównie prostych linii, a przewyższenia skupiają się na różnicach wysokości, co nie odnosi się bezpośrednio do geometrii łuków. Z kolei pomiar kątów i długości, choć istotny w inżynierii, nie dostarcza pełnego obrazu dotyczącego krzywizny toru, ponieważ nie uwzględnia specyfiki krzywych, które wymagają bardziej złożonych pomiarów. Miary bieżące i domiary są narzędziami stosowanymi w pomiarach geodezyjnych, ale w kontekście toru kolejowego ich zastosowanie jest ograniczone i nie w pełni pokrywa potrzebę precyzyjnego określenia promienia krzywej. W praktyce, niewłaściwe podejście do pomiarów może prowadzić do usterek konstrukcyjnych, co z kolei przyczynia się do zwiększonego ryzyka wypadków kolejowych. Dlatego kluczowe jest stosowanie cięciw i strzałek, które są standardem w branży i pozwalają na dokładne odwzorowanie geometrii toru, gwarantując jego stabilność i bezpieczeństwo użytkowania.
Pytanie 35
Jakie parametry są konieczne do wyznaczenia punktów projektowanych metodą biegunową, odnosząc się do punktów osnowy?
A. Kierunek oraz przewyższenie do punktów projektowanych
B. Rzędna oraz odcięta do punktów projektowanych
C. Kierunek i odległość do punktów projektowanych
D. Odległość oraz przewyższenie do punktów projektowanych
Kierunek i odległość to podstawowe wielkości potrzebne do wytyczenia punktów obiektów projektowanych metodą biegunową. Metoda ta polega na wytyczeniu punktów poprzez określenie ich położenia względem punktów osnowy, co wymaga ustalenia zarówno kierunku, jak i odległości. Kierunek odnosi się do azymutu, czyli kąta pomiędzy linią łączącą punkt osnowy z punktem projektowanym a północą, co jest kluczowe dla prawidłowego umiejscowienia punktu. Z kolei odległość jest mierzona w metrach i określa fizyczną odległość między punktem osnowy a punktem projektowanym. Przykładem zastosowania tej metody może być wytyczenie granic działki budowlanej, gdzie geodeta używa teodolitu do zmierzenia kąta i dalmierza do określenia odległości. Zgodnie z obowiązującymi standardami w geodezji, poprawne określenie tych dwóch parametrów jest niezbędne dla uzyskania dokładnych i wiarygodnych wyników w pracach projektowych.
Pytanie 36
Geodeta przeprowadził inwentaryzację powykonawczą obiektu, który ma służyć jako serwis oraz salon samochodowy. Jakim oznaczeniem literowym powinien zaznaczyć ten obiekt na szkicu oraz mapie zasadniczej?
A. i
B. t
C. u
D. s
Jeśli wybrałeś oznaczenie 't', 'i' albo 's' dla serwisu i salonu samochodowego, to niestety nie jest to dobre. 'T' to oznaczenie dla obiektów technicznych, co w przypadku usług motoryzacyjnych nie ma sensu, bo to obiekty usługowe. 'I' to budynki przemysłowe, co też nie pasuje, bo serwis to nie fabryka. Natomiast 's' dotyczy budynków społecznych, co w ogóle nie ma związku z salonami samochodowymi. Często takie błędne wybory wynikają z pomyłek w klasyfikacji budynków, co może wprowadzać zamieszanie na mapach i w dokumentacji geodezyjnej. Dobrze jest przestrzegać ustalonych zasad, bo to pomaga uniknąć problemów w późniejszym zarządzaniu nieruchomościami i planowaniem przestrzennym. W geodezji liczy się dokładność i zgodność z klasyfikacjami.
Pytanie 37
To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 38
TERYT to krajowa
A. rejestr urzędowy podmiotów ekonomii narodowej
B. rejestr urzędowy podziału terytorialnego
C. system rejestracji jednostek gospodarki narodowej
D. system ewidencji działek i budowli
Próba zrozumienia roli TERYT poprzez wskazanie go jako rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej prowadzi do pomylenia dwóch fundamentalnych pojęć. TERYT koncentruje się na podziale terytorialnym, a nie na podmiotach gospodarczych. Odpowiedzi sugerujące, że TERYT jest systemem ewidencji gruntów i budynków lub systemem rejestracji podmiotów gospodarki narodowej wynikają z nieporozumienia dotyczącego zakresu tego rejestru. Ewidencja gruntów i budynków jest regulowana innymi przepisami i obejmuje szczegółowe dane dotyczące gruntów oraz ich właścicieli, co jest całkowicie odmiennym obszarem niż kwestie terytorialne. Z kolei rejestracja podmiotów gospodarki narodowej, chociaż również istotna, dotyczy działalności gospodarczej i wymaga innego rodzaju danych, skupiając się na przedsiębiorstwach i ich obrocie prawnym. Te błędne koncepcje często wynikają z niejasności w terminologii oraz braku zrozumienia struktury administracyjnej w Polsce. Kluczowe jest zrozumienie, że TERYT pełni unikalną rolę w systemie informacyjnym, służąc jako baza dla analizy danych demograficznych, a jego znaczenie nie może być mylone z innymi rejestrami, które zajmują się zupełnie odmiennymi aspektami działalności społecznej i gospodarczej.
Pytanie 39
Na podstawie obserwacji położenia punktów od 1 do 9, zlokalizowanych na obiekcie zgodnie z przedstawionym rysunkiem, można wyznaczyć przemieszczenia
A. poziome w kierunku prostopadłym do osi podłużnej obiektu.
B. poziome w kierunku równoległym do osi podłużnej obiektu.
C. względne obiektu.
D. bezwzględne obiektu.
Wybór odpowiedzi dotyczącej przemieszczeń poziomych w kierunku równoległym do osi podłużnej obiektu jest nietrafiony, ponieważ wprowadza w błąd co do rzeczywistego charakteru analizowanych przemieszczeń. Przemieszczenia równoległe do osi podłużnej nie uwzględniają kluczowego aspektu, jakim jest kierunek obserwacji, który w tym przypadku jest prostopadły. W inżynierii, istotne jest zrozumienie, że obserwacja przemieszczeń wzdłuż osi podłużnej nie jest wystarczająca do dokładnej analizy sytuacji; nie prowadzi bowiem do kompleksowego obrazowania zachowań materiałów w czasie. Ponadto, wybór opcji dotyczącej przemieszczeń bezwzględnych obiektu błędnie sugeruje, że analiza odbywa się bez odniesienia do innych punktów, co jest sprzeczne z fundamentalnymi zasadami analizy strukturalnej, gdzie zawsze bierzemy pod uwagę relacje pomiędzy punktami. Również odniesienie do przemieszczeń względnych jest niewłaściwe, ponieważ nie wyjaśnia rzeczywistego kierunku ruchu, który jest kluczowy dla oceny stabilności obiektu. Błędy te mogą wynikać z niedostatecznego zrozumienia podstawowych koncepcji dotyczących kierunków i sposobów analizy przemieszczeń w kontekście inżynierskim. Zrozumienie, w jaki sposób kierunki te wpływają na interpretację danych, jest kluczowe dla podejmowania właściwych decyzji inżynieryjnych.
Pytanie 40
Kto podejmuje decyzję o ustaleniu granicy, gdy podczas rozgraniczenia działek na terenie występuje konflikt graniczny i ugoda nie jest osiągnięta?
A. Właściciele.
B. Geodeta.
C. Burmistrz.
D. Sąd.
Sąd jest instytucją, która posiada kompetencje do rozstrzygania sporów dotyczących granic nieruchomości, szczególnie w przypadku, gdy nie udało się osiągnąć ugody między stronami. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa cywilnego, w sytuacji sporu granicznego, właściciele nieruchomości mogą złożyć pozew do sądu, który podejmie decyzję na podstawie dowodów i opinii biegłych geodetów. Taki proces ma na celu zapewnienie obiektywności i bezstronności w ustaleniu przebiegu granicy. Przykładowo, gdy dwie działki sąsiadują ze sobą i istnieje niezgodność co do granicy, sąd może zlecić wykonanie pomiarów geodezyjnych, aby ustalić rzeczywisty przebieg granicy zgodnie z zapisami w księgach wieczystych. Ważne jest, aby właściciele byli świadomi, że decyzje sądowe mają moc prawną i są wiążące dla stron. W praktyce, korzystanie z sądu jako drogi do rozstrzygania sporów granicznych jest kluczowym etapem w ochronie praw własności i stabilności rynku nieruchomości.