Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 7 czerwca 2026 23:42
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 00:17

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Zrzut ekranu ilustruje wynik polecenia arp -a. Jak należy zrozumieć te dane?

Wiersz polecenia
C:\>arp -a
Nie znaleziono wpisów ARP

C:\>

A. Komputer ma przypisany niewłaściwy adres IP

B. Host nie jest podłączony do sieci

C. Adres MAC hosta jest niepoprawny

D. Brak aktualnych wpisów w protokole ARP

Polecenie arp -a to naprawdę fajne narzędzie do pokazywania tabeli ARP na komputerze. W skrócie, ARP jest mega ważny w sieciach lokalnych, bo pozwala na odnajdywanie adresów MAC bazując na adresach IP. Jak widzisz komunikat 'Nie znaleziono wpisów ARP', to znaczy, że komputer nie miał ostatnio okazji porozmawiać z innymi urządzeniami w sieci lokalnej. Może to być dlatego, że nic się nie działo albo komputer dopiero co wystartował. Dla adminów sieciowych to dość istotna informacja, bo mogą dzięki temu sprawdzać, czy coś jest nie tak z łącznością. Z tego, co zauważyłem, kiedy urządzenie łączy się z innym w tej samej sieci, ARP automatycznie zapisuje adres MAC przypisany do IP w tabeli. I to, że nie ma wpisów, może też oznaczać, że sieć jest dobrze skonfigurowana i nie było jeszcze żadnych interakcji, które wymagałyby tego tłumaczenia. Ogólnie monitorowanie tabeli ARP to dobry pomysł, bo można szybko wychwycić problemy z łącznością oraz sprawdzić, jak dobrze działa sieć.

Pytanie 2

Które z metod szyfrowania wykorzystywanych w sieciach bezprzewodowych jest najsłabiej zabezpieczone przed łamaniem haseł?

A. WEP

B. WPA TKIP

C. WPA2

D. WPA AES

Wybór WPA TKIP, WPA AES czy WPA2 pokazuje, że trochę rozumiesz różnice między protokołami zabezpieczeń, ale musisz wiedzieć, że te protokoły są dużo bardziej odporne na łamanie haseł. TKIP, który wprowadzono jako poprawkę do WEP, miał lepsze mechanizmy szyfrowania, bo klucze były generowane dynamicznie dla każdej sesji. Mimo że to był krok w dobrą stronę, to teraz TKIP uznaje się za mniej bezpieczny niż AES, który jest standardem w WPA2. WPA z AES używa mocniejszych algorytmów szyfrowania, przez co prawie niemożliwe jest złamanie ich przez większość atakujących. Wiedza o WPA i jego wersjach jest bardzo ważna w kontekście nowoczesnych sieci. Często ludzie myślą, że protokoły WPA są gorsze niż WEP, ale to nieprawda. Używanie starych protokołów, jak WEP, w dzisiejszych czasach, może prowadzić do poważnych problemów z bezpieczeństwem danych. W praktyce, korzystanie z WPA2 z AES to powinien być standard, a organizacje powinny unikać WEP, żeby mieć bezpieczne sieci.

Pytanie 3

Narzędzie systemów operacyjnych Windows używane do zmiany ustawień interfejsów sieciowych, na przykład przekształcenie dynamicznej konfiguracji karty sieciowej w konfigurację statyczną, to

A. ipconfig

B. netstat

C. nslookup

D. netsh

Odpowiedź "netsh" jest poprawna, ponieważ to narzędzie systemowe w systemach Windows służy do konfigurowania oraz monitorowania interfejsów sieciowych. Umożliwia administratorom sieci m.in. zmianę ustawień kart sieciowych z dynamicznych na statyczne, co jest kluczowe w wielu scenariuszach, takich jak zarządzanie serwerami lub sieciami o stałych adresach IP. Przykładowo, aby ustawić statyczny adres IP dla karty sieciowej, można użyć polecenia: "netsh interface ip set address name='Ethernet' static 192.168.1.10 255.255.255.0 192.168.1.1", gdzie 'Ethernet' to nazwa interfejsu, a pozostałe parametry to odpowiednio adres IP, maska podsieci i brama domyślna. Narzędzie to jest zgodne z najlepszymi praktykami administracyjnymi, które zalecają precyzyjne zarządzanie oraz dokumentowanie konfiguracji sieciowych. Dodatkowo, "netsh" ma szereg możliwości, takich jak konfigurowanie zapory systemowej, zarządzanie połączeniami bezprzewodowymi, a także dostęp do zaawansowanych opcji DHCP, co czyni je wszechstronnym narzędziem w arsenale administratora sieci.

Pytanie 4

Jaką maksymalną liczbę adresów można przypisać urządzeniom w sieci 10.0.0.0/22?

A. 510 adresów

B. 1024 adresy

C. 512 adresów

D. 1022 adresy

W sieci o masce /22, mamy do dyspozycji 2^(32-22) = 2^10 = 1024 adresy IP. Jednakże, w każdej sieci IP, dwa adresy są zarezerwowane: jeden dla adresu sieci (w tym przypadku 10.0.0.0) oraz jeden dla adresu rozgłoszeniowego (broadcast) (10.0.3.255). Z tego powodu liczba dostępnych adresów dla hostów wynosi 1024 - 2 = 1022. W praktyce oznacza to, że w tak skonfigurowanej sieci można przydzielić 1022 urządzenia, co jest przydatne w wielu zastosowaniach, takich jak większe organizacje, gdzie potrzeba komunikacji w ramach lokalnych podsieci jest istotna. Używanie właściwej klasy adresów IP oraz odpowiedniego maskowania jest kluczowe w planowaniu sieci, co zapobiega marnotrawieniu adresów i pozwala na lepsze zarządzanie zasobami w sieciach o różnych rozmiarach.

Pytanie 5

SuperPi to aplikacja używana do oceniania

A. poziomu niewykorzystanej pamięci operacyjnej RAM

B. wydajności procesorów o podwyższonej częstotliwości

C. obciążenia oraz efektywności kart graficznych

D. sprawności dysków twardych

Wydajność dysków twardych, obciążenie i wydajność kart graficznych oraz ilość niewykorzystanej pamięci operacyjnej RAM to obszary, które mogą być analizowane za pomocą innych narzędzi, jednak nie mają one zastosowania w kontekście programu SuperPi. Analiza wydajności dysków twardych zazwyczaj wiąże się z testami odczytu i zapisu danych, co można zrealizować przez programy takie jak CrystalDiskMark. W przypadku kart graficznych, wykorzystywane są benchmarki takie jak 3DMark, które mierzą wydajność w renderowaniu grafiki oraz obliczeniach związanych z grafiką 3D. Ilość niewykorzystanej pamięci RAM może być monitorowana za pomocą menedżerów zadań lub narzędzi systemowych, które pokazują aktualne zużycie pamięci przez różne procesy. Program SuperPi, skupiając się wyłącznie na obliczeniach matematycznych i wydajności procesora, nie jest w stanie dostarczyć informacji na temat tych innych kategorii wydajności. Warto także zauważyć, że błędem jest mylenie różnych typów benchmarków, co może prowadzić do nieporozumień co do ich funkcji oraz zastosowania w praktyce. Każdy benchmark ma swoje specyficzne zastosowanie i odpowiednie narzędzia, które powinny być używane w zależności od obszaru, który chcemy ocenić.

Pytanie 6

Obrazek ilustruje rodzaj złącza

A. COM

B. USB

C. FireWire

D. LPT

Złącza USB są wszechstronnymi portami używanymi do łączenia różnorodnych urządzeń peryferyjnych z komputerami, oferując znacznie wyższe prędkości transmisji danych niż tradycyjne porty szeregowe takie jak COM. USB stało się standardem w komputerach osobistych ze względu na prostotę obsługi i zdolność do zasilania podłączonych urządzeń. Istotnym błędem przy rozpoznawaniu złączy jest mylenie ich wyglądu, ponieważ kształt i liczba pinów złączy USB różnią się znacznie od złączy COM. LPT, znane jako port równoległy, to kolejny starszy standard interfejsu, zwykle używany do podłączania drukarek. Charakteryzuje się większą liczbą pinów oraz szerszym kształtem, co czyni go łatwym do odróżnienia od portu szeregowego. FireWire, znany również jako IEEE 1394, to technologia, która była popularna w branży multimedialnej, zwłaszcza w przypadku kamer cyfrowych i zewnętrznych dysków twardych, oferując wysokie prędkości transmisji danych. Złącze to ma odmienny kształt i jest mniej powszechne w nowszych urządzeniach, ponieważ zostało zastąpione przez USB i Thunderbolt. Kluczowym błędem jest nieznajomość fizycznych i funkcjonalnych różnic między tymi złączami, co prowadzi do błędnej identyfikacji i wyboru nieodpowiednich interfejsów do konkretnych zastosowań. Poprawne rozpoznanie złącza wymaga wiedzy na temat standardów i ich charakterystycznych cech fizycznych oraz funkcjonalnych, co jest podstawą dla każdej osoby pracującej w branży IT i elektronice użytkowej.

Pytanie 7

Jakie polecenie powinno się wykorzystać do zainstalowania pakietów Pythona w systemie Ubuntu z oficjalnego repozytorium?

A. zypper install python3.6

B. yum install python3.6

C. apt-get install python3.6

D. pacman -S install python3.6

Wybór poleceń takich jak 'pacman -S install python3.6', 'yum install python3.6' czy 'zypper install python3.6' wskazuje na nieporozumienie dotyczące systemów zarządzania pakietami oraz ich zastosowania w różnych dystrybucjach systemu Linux. 'Pacman' jest menedżerem pakietów używanym w Arch Linux oraz jego pochodnych, dlatego stosowanie go w Ubuntu, które opiera się na Debianie, jest błędne. 'Yum' jest natomiast menedżerem pakietów używanym w systemach opartych na Red Hat, takich jak CentOS i Fedora, co również czyni to podejście niewłaściwym dla Ubuntu. 'Zypper' jest narzędziem dostępnym w openSUSE i również nie ma zastosowania w kontekście systemu Ubuntu. Zastosowanie niewłaściwego menedżera pakietów prowadzi do braku możliwości zainstalowania niezbędnego oprogramowania oraz potencjalnych konfliktów między różnymi pakietami. Kluczowe jest zrozumienie, że różne dystrybucje Linuxa mają różne narzędzia do zarządzania pakietami, co skutkuje różnymi metodami instalacji oprogramowania. Z tego powodu, aby skutecznie zarządzać oprogramowaniem, musisz znać specyfikę używanego systemu operacyjnego oraz jego standardowe praktyki w zakresie instalacji i aktualizacji pakietów.

Pytanie 8

Lokalny komputer posiada adres 192.168.0.5. Po otwarciu strony internetowej z tego urządzenia, która rozpoznaje adresy w sieci, wyświetla się informacja, że jego adres to 195.182.130.24. Co to oznacza?

A. serwer DHCP zmienił adres podczas przesyłania żądania.

B. inny komputer podszył się pod adres lokalnego komputera.

C. adres został przetłumaczony przez translację NAT.

D. serwer WWW dostrzega inny komputer w sieci.

W przypadku, gdy serwer WWW widzi inny adres IP, nie oznacza to, że inny komputer w sieci został zidentyfikowany. W rzeczywistości adres 195.182.130.24 jest wynikiem działania translacji NAT, a nie identyfikacji innego komputera. Obserwacja adresu IP na stronie internetowej odnosi się do zewnętrznego adresu, który router przypisuje dla ruchu internetowego. Można mylnie sądzić, że serwer DHCP mógł zmienić adres IP w trakcie przesyłania żądania, jednak DHCP działa na poziomie przydzielania lokalnych adresów IP w sieci lokalnej, a nie na modyfikowaniu ruchu internetowego. Kolejnym błędnym podejściem jest założenie, że inny komputer podszył się pod lokalny adres. To podejście pomija fakt, że NAT jest standardowym procesem, który przekształca lokalne adresy na zewnętrzne dla celów komunikacji z Internetem. Tego typu nieporozumienia mogą prowadzić do mylnych interpretacji danych sieciowych, dlatego ważne jest zrozumienie mechanizmów działania NAT oraz roli routera w komunikacji między lokalnymi a publicznymi adresami IP. W praktyce, należy zawsze uwzględniać te mechanizmy, aby poprawnie diagnozować problemy sieciowe oraz efektywnie zarządzać adresacją IP.

Pytanie 9

Stacja robocza powinna znajdować się w tej samej podsieci co serwer o adresie IP 192.168.10.150 i masce 255.255.255.192. Który adres IP powinien być skonfigurowany w ustawieniach protokołu TCP/IP karty sieciowej stacji roboczej?

A. 192.168.11.130

B. 192.168.10.190

C. 192.168.10.220

D. 192.168.10.1

Adres IP 192.168.10.190 jest poprawny, ponieważ mieści się w tej samej podsieci co serwer o adresie IP 192.168.10.150 i masce podsieci 255.255.255.192. Najpierw należy obliczyć zakres adresów IP w tej podsieci. Maska 255.255.255.192 oznacza, że mamy 64 adresy na podsieć (2^(32-26)). Oznaczenie 192.168.10.128 będzie adresem sieci, a 192.168.10.191 adresem rozgłoszeniowym. Adresy IP od 192.168.10.129 do 192.168.10.190 są dostępne dla hostów, co oznacza, że adres 192.168.10.190 jest ważnym, dostępnym adresem. Przykładem zastosowania może być przydzielanie adresów IP stacjom roboczym w małej firmie, gdzie każda stacja robocza musi być w tej samej podsieci, aby mogła komunikować się z serwerem. Dobre praktyki sieciowe zalecają, aby każdy host w tej samej podsieci miał unikalny adres IP, co pozwala na prawidłowe funkcjonowanie sieci lokalnej.

Pytanie 10

Jakie właściwości posiada topologia fizyczna sieci opisana w ramce?

jedna transmisja w danym momencie
wszystkie urządzenia podłączone do sieci nasłuchują podczas transmisji i odbierają jedynie pakiety zaadresowane do nich
trudno zlokalizować uszkodzenie kabla
sieć może przestać działać po uszkodzeniu kabla głównego w dowolnym punkcie

A. Siatka

B. Gwiazda

C. Rozgłaszająca

D. Magistrala

Topologia gwiazdy polega na centralnym urządzeniu, takim jak przełącznik, do którego podłączone są wszystkie inne węzły sieci. Dzięki temu awaria jednego kabla nie wpływa na działanie całej sieci, co jest jedną z głównych zalet tej topologii. Z drugiej strony, awaria centralnego węzła unieruchamia całą sieć, co wymaga stosowania niezawodnych rozwiązań centralnych. Topologia rozgłaszania, często mylona z magistralą, w rzeczywistości odnosi się do sposobu przesyłania danych, gdzie wiadomości są wysyłane do wszystkich węzłów, ale tylko przeznaczone odbiorniki odbierają dane. Jest to bardziej sposób przesyłania danych niż fizyczna struktura. Topologia siatki jest złożoną siecią, gdzie każde urządzenie jest połączone z kilkoma innymi, co zapewnia wysoką redundancję i niezawodność. Awaria jednego lub kilku połączeń nie wpływa znacząco na pracę sieci, co czyni ją idealnym rozwiązaniem dla krytycznych aplikacji, mimo wyższych kosztów implementacji i złożoności zarządzania. Wybór odpowiedniej topologii zależy od specyficznych potrzeb i zasobów organizacji, jak również od wymagań dotyczących skalowalności, niezawodności i kosztów zarządzania. Magistrala, choć prosta, wprowadza ograniczenia, które w nowoczesnych sieciach często czynią ją niepraktyczną w porównaniu z innymi strukturami.

Pytanie 11

Aby podłączyć kabel w module Keystone, jakie narzędzie należy zastosować?

A. wkrętak typu Torx

B. narzędzie ręczne do zaciskania

C. bit imbusowy

D. narzędzie uderzeniowe

Praska ręczna, wkrętak typu Torx oraz bit imbusowy to narzędzia, które mogą być używane w różnych kontekstach związanych z instalacjami elektrycznymi i datowymi, ale nie są one właściwe do podłączenia kabli w module Keystone. Użycie praski ręcznej, choć może wydawać się logiczne, nie zapewnia odpowiedniej precyzji i może prowadzić do uszkodzenia kabli lub modułu. Praska służy zazwyczaj do zaciskania wtyków RJ-45 na końcówkach kabli, a więc nie jest przeznaczona do efektywnego wpinania przewodów w moduł Keystone, który wymaga zastosowania narzędzia uderzeniowego. Co więcej, wkrętak typu Torx oraz bit imbusowy są narzędziami stosowanymi do montażu lub demontażu elementów przykręcanych, ale nie mają zastosowania w kontekście podłączania kabli. Powszechnym błędem jest mylenie różnych narzędzi ze względu na ich zastosowanie, co może prowadzić do niewłaściwych decyzji w trakcie instalacji. Właściwe podejście do wyboru narzędzi jest kluczowe dla uzyskania trwałych i bezpiecznych połączeń, dlatego zaleca się stosowanie narzędzi zgodnych z zaleceniami producentów oraz standardami branżowymi.

Pytanie 12

GRUB, LILO, NTLDR to

A. firmware dla dysku twardego

B. wersje głównego interfejsu sieciowego

C. programy rozruchowe

D. aplikacje do aktualizacji BIOSU

GRUB, LILO i NTLDR to programy rozruchowe, które pełnią kluczową rolę w procesie uruchamiania systemu operacyjnego. GRUB (Grand Unified Bootloader) jest nowoczesnym bootloaderem, który obsługuje wiele systemów operacyjnych i umożliwia ich wybór podczas startu komputera. LILO (Linux Loader) jest starszym bootloaderem, który również konfiguruje i uruchamia różne systemy operacyjne, ale nie oferuje tak zaawansowanych możliwości jak GRUB, zwłaszcza w kontekście obsługi dynamicznego sprzętu. NTLDR (NT Loader) jest bootloaderem używanym w systemach Windows NT, który zarządza uruchamianiem systemu operacyjnego Windows. W praktyce, wybór odpowiedniego bootloadera zależy od specyfiki środowiska, na którym pracujemy, oraz wymagań dotyczących systemów operacyjnych. Grupa standardów, takich jak UEFI (Unified Extensible Firmware Interface), wprowadza nowoczesne podejście do procesu rozruchu, zastępując tradycyjne BIOSy i wspierając zaawansowane funkcje, takie jak szybki rozruch. Znajomość tych technologii jest niezbędna dla administratorów systemów i inżynierów IT, gdyż odpowiedni dobór bootloadera może znacząco wpłynąć na wydajność oraz niezawodność systemu.

Pytanie 13

Adres IP lokalnej podsieci komputerowej to 172.16.10.0/24. Komputer1 posiada adres IP 172.16.0.10, komputer2 - 172.16.10.100, a komputer3 - 172.16.255.20. Który z wymienionych komputerów należy do tej podsieci?

A. Jedynie komputer1 z adresem IP 172.16.0.10

B. Jedynie komputer3 z adresem IP 172.16.255.20

C. Wszystkie trzy wymienione komputery

D. Jedynie komputer2 z adresem IP 172.16.10.100

Adres IP 172.16.10.0/24 oznacza, że mamy do czynienia z podsiecią o masce 255.255.255.0, co daje możliwość przydzielenia adresów IP od 172.16.10.1 do 172.16.10.254. Komputer2, posiadający adres IP 172.16.10.100, znajduje się w tym zakresie, co oznacza, że należy do lokalnej podsieci. W praktyce, takie przydzielanie adresów IP jest standardową praktyką w zarządzaniu sieciami, gdzie różne podsieci są tworzone w celu segmentacji ruchu i zarządzania. Użycie adresów IP w zakresie prywatnym (172.16.0.0/12) jest zgodne z zaleceniami standardu RFC 1918, który definiuje adresy, które mogą być używane w sieciach wewnętrznych. Przykładowo, w zastosowaniach domowych lub biurowych, zarządzanie podsieciami pozwala na efektywne wykorzystanie dostępnych zasobów sieciowych oraz zwiększa bezpieczeństwo poprzez izolowanie różnych segmentów sieci. W przypadku komputerów1 i 3, ich adresy IP (172.16.0.10 i 172.16.255.20) nie mieszczą się w zakresie podsieci 172.16.10.0/24, co wyklucza je z tej konkretnej lokalnej podsieci.

Pytanie 14

Jak wiele adresów IP można wykorzystać do przypisania komputerom w sieci o adresie 192.168.100.0 z maską 255.255.255.0?

A. 254

B. 256

C. 253

D. 255

Adres IP 192.168.100.0 z maską 255.255.255.0 to typowa sieć klasy C. W tej klasie można utworzyć 256 adresów, obejmujących zakres od 192.168.100.0 do 192.168.100.255. Tylko, że w każdej sieci dwa adresy są zarezerwowane: jeden to adres sieci (czyli ten 192.168.100.0), a drugi to adres rozgłoszeniowy, który w tym wypadku to 192.168.100.255. Tak więc, do wykorzystania dla komputerów w tej sieci pozostaje 254 adresy. Wiedza o tym jest super ważna, szczególnie w dużych firmach, gdzie dobrze zorganizowana sieć to podstawa. Jak administratorzy mają do dyspozycji 254 adresy, to łatwiej im zarządzać tymi zasobami i unikać problemów z adresami. Dobrze jest też zapisywać, które adresy są przydzielone, bo to zdecydowanie ułatwia wszelkie naprawy czy zarządzanie.

Pytanie 15

W dokumentacji technicznej efektywność głośnika podłączonego do komputera wyraża się w jednostce

A. J

B. kHz

C. dB

D. W

Efektywność głośnika, zwana również jego wydajnością, jest najczęściej mierzona w decybelach (dB). Decybel to logarytmiczna jednostka miary, która pozwala na porównanie natężenia dźwięku. W kontekście głośników, wyższa wartość dB oznacza głośniejszy dźwięk, co jest kluczowe w projektowaniu systemów audio. Przykładowo, standardowe głośniki komputerowe mogą mieć efektywność w granicach 80-90 dB, co jest wystarczające do codziennych zastosowań, takich jak oglądanie filmów czy granie w gry. Dobre praktyki branżowe sugerują, aby przy wyborze głośnika zwracać uwagę nie tylko na jego efektywność, ale także na jakość dźwięku, a także na moc RMS (Root Mean Square), która również wpływa na odczucia akustyczne. W przypadku projektowania systemów audio, znajomość jednostek miary efektywności głośników jest niezbędna do osiągnięcia optymalnych rezultatów w reprodukcji dźwięku.

Pytanie 16

Na dysku obok systemu Windows zainstalowano system Linux Ubuntu. W celu ustawienia kolejności uruchamiania systemów operacyjnych, konieczna jest modyfikacja zawartości

A. /etc/inittab

B. /etc/grub.d

C. bcdedit

D. boot.ini

Odpowiedź z katalogiem /etc/grub.d jest jak najbardziej na miejscu. To właśnie tam znajdziesz skrypty, które GRUB, czyli nasz system do bootowania, wykorzystuje do uruchamiania systemów operacyjnych w Linuxie. GRUB daje nam możliwość ustawienia, które systemy mają się uruchamiać najpierw, a także wybór konkretnego systemu na starcie. Jak chcesz zmienić kolejność bootowania, to musisz edytować pliki w tym katalogu albo sam plik grub.cfg, który powstaje na podstawie tych skryptów. Zawsze warto przed jakimikolwiek zmianami zrobić backup, żeby w razie czego mieć co przywrócić, jeśli coś pójdzie nie tak. No i pamiętaj, że po zmianach w plikach konfiguracyjnych trzeba uruchomić 'update-grub', żeby wszystkie zmiany zadziałały. Moim zdaniem, znajomość GRUBa i katalogu /etc/grub.d jest naprawdę ważna, jeśli chcesz dobrze zarządzać systemem Linux i jego różnymi wersjami.

Pytanie 17

Aby zmienić profil na obowiązkowy, trzeba zmodyfikować rozszerzenie pliku ntuser.dat na

A. ntuser.man

B. $ntuser.bat

C. $ntuser.exe

D. ntuser.sys

Plik ntuser.man jest używany do wymuszenia profilu użytkownika jako obowiązkowego w systemie Windows. Profil obowiązkowy to taki, którego użytkownik nie może zmieniać, co jest przydatne w środowiskach, gdzie konfiguracja musi pozostać stała dla wielu użytkowników. Aby stworzyć taki profil, należy przekopiować profil użytkownika do folderu profili sieciowych i zmienić rozszerzenie pliku ntuser.dat na ntuser.man. System Windows, rozpoznając rozszerzenie .man, traktuje profil jako niezmienny. Jakiekolwiek zmiany dokonane przez użytkownika są odrzucane po wylogowaniu, przywracając profil do stanu początkowego przy każdym logowaniu. Stosowanie profili obowiązkowych jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania środowiskami korporacyjnymi, gdzie ograniczenie zmian w konfiguracji użytkownika może zapobiec błędom i problemom z bezpieczeństwem. Implementacja takich profili może również obniżyć koszty wsparcia technicznego, ponieważ użytkownicy nie są w stanie wprowadzać zmian, które mogłyby prowadzić do nieprawidłowego działania systemu.

Pytanie 18

W ustawieniach karty graficznej w sekcji Zasoby znajduje się jeden z zakresów pamięci tej karty, który wynosi od A0000h do BFFFFh. Ta wartość odnosi się do obszaru pamięci wskazanego adresem fizycznym

A. 1001 1111 1111 1111 1111 – 1010 0000 0000 0000 0000

B. 1010 0000 0000 0000 0000 – 1011 1111 1111 1111 1111

C. 1100 1111 1111 1111 1111 – 1110 1111 1111 1111 1111

D. 1011 0000 0000 0000 0000 – 1100 1111 1111 1111 1111

Poprawna odpowiedź dotyczy zakresu pamięci związanego z kartą graficzną, który mieści się w określonym adresie fizycznym. W systemie adresowania pamięci, zakres od A0000h do BFFFFh obejmuje adresy od 1010 0000 0000 0000 0000 do 1011 1111 1111 1111 1111 w systemie binarnym. Oznacza to, że jest to obszar pamięci przeznaczony na pamięć wideo, która jest używana przez karty graficzne do przechowywania danych dotyczących wyświetlania. W praktyce, ten zakres pamięci jest używany do przechowywania buforów ramki, co pozwala na efektywne renderowanie grafiki w aplikacjach wymagających dużych zasobów graficznych, takich jak gry czy aplikacje graficzne. Zrozumienie, jak działają adresy fizyczne oraz jak są one związane z architekturą pamięci w systemach komputerowych, jest kluczowe w pracy z zaawansowanymi technologiami, które wymagają optymalizacji wydajności i zarządzania pamięcią. W kontekście standardów branżowych, znajomość tych adresów pamięci jest również istotna dla programistów tworzących oprogramowanie korzystające z GPU.

Pytanie 19

Jakie polecenie jest wykorzystywane do odzyskiwania struktury kluczy rejestru z kopii zapasowej w systemie Windows?

A. reg import

B. reg restore

C. reg load

D. reg add

Polecenie reg restore jest używane do przywracania struktury kluczy rejestru z kopii zapasowej w systemie Windows. Umożliwia ono użytkownikowi przywrócenie stanu rejestru z wcześniej zapisanej kopii, co jest kluczowe w sytuacjach, gdy system operacyjny działa nieprawidłowo z powodu uszkodzonego lub niepoprawnego klucza rejestru. Dobrą praktyką jest regularne tworzenie kopii zapasowych rejestru, co pozwala na szybkie przywrócenie jego stanu bez potrzeby reinstalacji systemu. Przykład zastosowania polecenia reg restore to sytuacja, w której po zainstalowaniu nowego oprogramowania występują problemy ze stabilnością systemu. Wówczas użytkownik może przywrócić rejestr do stanu sprzed instalacji, co często rozwiązuje problem. Dodatkowo, ważne jest, aby stosować polecenie z odpowiednimi uprawnieniami administracyjnymi, gdyż modyfikacje rejestru mogą wpływać na działanie całego systemu operacyjnego oraz zainstalowanych aplikacji.

Pytanie 20

Do utworzenia skompresowanego archiwum danych w systemie Linux można użyć polecenia

A. tar -tvf

B. tar -xvf

C. tar -jxvf

D. tar -zcvf

Wielu użytkowników tar myśli, że każda kombinacja opcji pozwoli osiągnąć upragniony efekt, czyli utworzenie skompresowanego archiwum. Jednak różnice są znaczące. Wariant z -jxvf wykorzystuje kompresję bzip2 (opcja -j), która jest nieco wydajniejsza kompresyjnie od gzipa, ale działa wolniej. W praktyce jednak, gdy oczekuje się domyślnej, szybkiej kompresji i szerokiej kompatybilności, branża poleca raczej gzip (-z), bo pliki .tar.gz są rozpoznawane w każdej dystrybucji Linuksa, a nawet na systemach Windows przez narzędzia takie jak 7-Zip. Bzip2 jest dobry przy archiwizacji większych danych, gdzie liczy się nieco lepszy stopień kompresji, ale na co dzień -z jest pewniejszy. Jeśli ktoś wybrał -tvf, to warto wiedzieć, że ta opcja wcale nie tworzy archiwum, tylko je przegląda (listuje zawartość). To często używany skrót do szybkiego podejrzenia, co siedzi w archiwum, ale nie do kompresowania. Z kolei -xvf wykorzystuje się do rozpakowywania archiwum – to bardzo częsty błąd początkujących: próbują użyć tej opcji do tworzenia archiwum, a dostają komunikat o błędzie lub efekt odwrotny do zamierzonego. Faktycznie, tar jest trochę specyficzny, bo te flagi są krótkie i łatwo je pomylić. W mojej opinii najwięcej problemów bierze się stąd, że ludzie zapamiętują tylko sekwencję liter, a nie faktyczne znaczenie opcji. Zawsze warto sięgać do man tar, żeby upewnić się, która opcja co robi. W środowisku zawodowym, niepoprawny wybór opcji może skutkować błędną automatyzacją backupów czy nawet utratą danych, więc dobrze kształtować nawyk świadomego korzystania z tych poleceń. Tar to potężne narzędzie, ale trzeba wiedzieć dokładnie, co się robi, bo potem konsekwencje mogą być bolesne.

Pytanie 21

Komputer A, który potrzebuje przesłać dane do komputera B działającego w sieci z innym adresem IP, najpierw wysyła pakiety do adresu IP

A. bramy domyślnej

B. serwera DNS

C. komputera docelowego

D. alternatywnego serwera DNS

Bramka domyślna, czyli nasz router domowy, to coś, bez czego nie da się normalnie funkcjonować w sieci. Gdy nasz komputer A próbuje przesłać jakieś dane do komputera B, który jest w innej sieci (ma inny adres IP), musi najpierw wysłać te dane do bramy. Jest to mega ważne, bo brama działa jak przewodnik, który wie, jak dotrzeć do innych sieci i jak to zrobić. Wyobraź sobie, że komputer A w Twojej sieci lokalnej (np. 192.168.1.2) chce pogadać z komputerem B w Internecie (np. 203.0.113.5). Komputer A nie może po prostu wysłać informacji bezpośrednio do B, więc najpierw przesyła je do swojej bramy domyślnej (np. 192.168.1.1), a ta zajmuje się resztą. To wszystko jest zgodne z zasadami działania protokołu IP i innymi standardami sieciowymi, jak RFC 791. Rozumienie, jak działa brama domyślna, jest super ważne, żeby dobrze zarządzać ruchem w sieci i budować większe infrastruktury, co na pewno się przyda w pracy w IT.

Pytanie 22

Liczby 1001 i 100 w wierszu pliku /etc/passwd reprezentują

A. numer koloru tekstu oraz numer koloru tła w terminalu

B. liczbę dni od ostatniej zmiany hasła i liczbę dni do wygaśnięcia hasła

C. identyfikator użytkownika i grupy w systemie

D. liczbę pomyślnych oraz niepomyślnych prób logowania

Liczby 1001 i 100 w wierszu pliku /etc/passwd rzeczywiście oznaczają identyfikator użytkownika (UID) oraz identyfikator grupy (GID) w systemie operacyjnym Linux. UID to unikalny numer przypisany do każdego użytkownika, który pozwala systemowi na identyfikację użytkownika i zarządzanie jego uprawnieniami. GID natomiast jest identyfikatorem grupy, do której należy użytkownik. Przykładowo, jeśli użytkownik Jan Kowalski ma UID równy 1001, oznacza to, że jest to jeden z pierwszych użytkowników utworzonych w systemie, ponieważ systemowy UID dla pierwszego użytkownika to zazwyczaj 1000. Ponadto, GID określa grupę, której prawa dostępu są dziedziczone przez użytkownika. Stosowanie unikalnych identyfikatorów jest dobrą praktyką w zarządzaniu systemami operacyjnymi, gdyż zapewnia to bezpieczeństwo oraz właściwe przypisanie uprawnień, co jest kluczowe w środowiskach wieloużytkownikowych. Warto również zauważyć, że plik /etc/passwd jest standardowym plikiem konfiguracyjnym w systemach Unix/Linux, który zawiera informacje o użytkownikach systemowych.

Pytanie 23

Którą czynność należy wykonać podczas konfiguracji rutera, aby ukryta sieć bezprzewodowa była widoczna dla wszystkich użytkowników znajdujących się w jej zasięgu?

A. Zmienić numer kanału.

B. Ustawić szerokość kanału.

C. Zmienić nazwę sieci.

D. Włączyć opcję rozgłaszania sieci.

Poprawna odpowiedź dotyczy włączenia opcji rozgłaszania sieci (broadcast SSID) w konfiguracji rutera. To właśnie ta funkcja decyduje, czy nazwa sieci Wi‑Fi (SSID) będzie widoczna na liście dostępnych sieci na laptopach, smartfonach czy innych urządzeniach. Jeśli SSID jest ukryty, sieć formalnie istnieje i działa, ale nie pojawia się w typowym skanowaniu, więc użytkownik musi ręcznie wpisać jej nazwę oraz hasło. Włączenie rozgłaszania powoduje, że ruter zaczyna wysyłać w ramkach beacon informacje o nazwie sieci, kanale, typie szyfrowania itp., zgodnie ze standardem IEEE 802.11.
Moim zdaniem w praktyce, w większości domowych i małych firmowych sieci, lepiej jest mieć SSID jawny, a skupić się na mocnym szyfrowaniu (WPA2‑PSK lub WPA3‑Personal) oraz sensownym haśle. Ukrywanie SSID nie jest realnym zabezpieczeniem, bo i tak da się je bardzo łatwo podejrzeć przy użyciu prostych narzędzi do analizy ruchu Wi‑Fi. Dobra praktyka branżowa mówi jasno: bezpieczeństwo opieramy na silnym uwierzytelnianiu i szyfrowaniu, a nie na „maskowaniu” nazwy sieci.
W konfiguracji rutera opcja ta bywa opisana jako „Broadcast SSID”, „Rozgłaszanie nazwy sieci”, „Ukryj SSID” (z możliwością odznaczenia). Żeby sieć była widoczna dla wszystkich w zasięgu, trzeba wyłączyć ukrywanie (czyli włączyć rozgłaszanie). Przykładowo: w typowym routerze domowym logujesz się do panelu WWW, przechodzisz do ustawień Wi‑Fi, zaznaczasz opcję „Włącz rozgłaszanie SSID” i zapisujesz zmiany. Od tego momentu każdy użytkownik w zasięgu zobaczy nazwę sieci na liście i będzie mógł się do niej podłączyć, oczywiście pod warunkiem, że zna hasło. To jest standardowe i poprawne podejście rekomendowane przez producentów sprzętu sieciowego i zgodne z typową konfiguracją w środowiskach firmowych, gdzie ważna jest zarówno wygoda użytkownika, jak i poprawne działanie mechanizmów roamingu i zarządzania siecią.

Pytanie 24

Który z standardów implementacji sieci Ethernet określa sieć opartą na kablu koncentrycznym, gdzie długość segmentu nie może przekraczać 185 m?

A. 10Base-2

B. 10Base-5

C. 100Base-T2

D. 100Base-T4

Odpowiedź 10Base-2 jest poprawna, ponieważ ten standard Ethernet definiuje sieć zbudowaną na kablu koncentrycznym, w której długość segmentu nie przekracza 185 metrów. 10Base-2, znany również jako 'Thin Ethernet', wykorzystuje cienki kabel koncentryczny typu RG-58, co czyni go elastycznym wyborem do tworzenia małych lokalnych sieci (LAN). Standard ten pozwala na podłączenie do dziesięciu urządzeń na jednym segmencie, co jest przydatne w kontekstach, gdzie przestrzeń jest ograniczona. Przykładem zastosowania 10Base-2 może być mała sieć biurowa, w której urządzenia są rozmieszczone w bliskiej odległości od siebie. Warto zauważyć, że pomimo swojej prostoty i niskich kosztów, 10Base-2 ma ograniczenia w zakresie prędkości transmisji (do 10 Mbps), co czyni go mniej odpowiednim w porównaniu do nowszych standardów, takich jak 100Base-TX. Niemniej jednak, zrozumienie 10Base-2 jest kluczowe dla historycznego kontekstu rozwoju technologii Ethernet, a jego zasady mogą być przydatne w sytuacjach związanych z konserwacją starszych sieci.

Pytanie 25

Nie wykorzystuje się do zdalnego kierowania stacjami roboczymi

A. program Ultra VNC

B. pulpit zdalny

C. program Team Viewer

D. program Wireshark

Pulpit zdalny, program Ultra VNC i TeamViewer to popularne narzędzia do zdalnego zarządzania, które umożliwiają użytkownikom zdalny dostęp do komputerów i zarządzanie nimi w czasie rzeczywistym. Pulpit zdalny, wbudowany w systemy Windows, pozwala na bezpieczne połączenie z innymi komputerami w sieci lokalnej lub przez Internet, umożliwiając pełny dostęp do interfejsu użytkownika. Ultra VNC, jako oprogramowanie open-source, oferuje funkcje zdalnego dostępu oraz możliwość udostępniania ekranu. TeamViewer jest również czołowym rozwiązaniem, które nie tylko umożliwia dostęp do komputera, ale także współpracę z innymi użytkownikami w czasie rzeczywistym oraz transfer plików. Można by pomyśleć, że te wszystkie programy pełnią podobne funkcje, jednak ich różnice polegają na poziomie bezpieczeństwa, łatwości użytkowania oraz dostępności w różnych systemach operacyjnych. Pomijając wszelkie inne aspekty, kluczowym błędem jest mylenie funkcjonalności tych narzędzi z programem Wireshark, który nie tylko nie umożliwia zdalnego dostępu, ale służy do zupełnie innych celów, takich jak przechwytywanie i analiza danych sieciowych. Takie nieporozumienie może prowadzić do nieefektywnego zarządzania zasobami IT, a także do błędnych decyzji w zakresie bezpieczeństwa sieci, co z kolei może narazić organizację na poważne zagrożenia. Konsekwentne przydzielanie ról narzędziom zgodnie z ich przeznaczeniem jest kluczowe w zarządzaniu IT.

Pytanie 26

Aby wyświetlić listę wszystkich zainstalowanych urządzeń w systemie Windows lub zmienić ich właściwości, należy skorzystać z narzędzia

A. diskmgmt.msc

B. dnsmgmt.msc

C. devmgmt.msc

D. dhcpmgmt.msc

Użycie narzędzia devmgmt.msc pozwala na zarządzanie urządzeniami w systemie Windows. Jest to Menedżer urządzeń, który wyświetla listę wszystkich zainstalowanych komponentów sprzętowych, umożliwiając użytkownikom łatwe zarządzanie nimi. Dzięki temu narzędziu można aktualizować sterowniki, wyłączać lub włączać urządzenia oraz diagnozować problemy z wykrywanym sprzętem. Przykładowo, jeśli zauważysz, że jakiś sprzęt nie działa poprawnie, możesz otworzyć Menedżera urządzeń, zlokalizować dany komponent, a następnie sprawdzić jego status oraz zaktualizować sterownik. W kontekście dobrych praktyk, regularne przeglądanie Menedżera urządzeń w celu aktualizacji sterowników jest kluczowe dla zapewnienia optymalnej wydajności systemu oraz zgodności z nowym oprogramowaniem. Narzędzie to jest zgodne z standardami zarządzania sprzętem w systemach operacyjnych Windows, co czyni je niezbędnym w codziennym użytkowaniu komputera.

Pytanie 27

W celu zbudowania sieci komputerowej w danym pomieszczeniu wykorzystano 25 metrów kabli UTP, 5 gniazd RJ45 oraz odpowiednią liczbę wtyków RJ45 potrzebnych do stworzenia 5 kabli połączeniowych typu patchcord. Jaki jest całkowity koszt zastosowanych materiałów do budowy sieci? Ceny jednostkowe materiałów są przedstawione w tabeli.

Material	Jednostka miary	Cena
Skrętka UTP	m	1 zł
Gniazdo RJ45	szt.	10 zł
Wtyk RJ45	szt.	50 gr

A. 80 zł

B. 75 zł

C. 50 zł

D. 90 zł

Odpowiedź 80 zł jest poprawna ponieważ przy obliczaniu kosztów sieci komputerowej musimy uwzględnić wszystkie elementy i ich koszty jednostkowe Zgodnie z tabelą skrętka UTP kosztuje 1 zł za metr a potrzebujemy 25 metrów co daje 25 zł Koszt 5 gniazd RJ45 to 5 x 10 zł czyli 50 zł Wtyki RJ45 kosztują 50 groszy za sztukę a potrzebujemy ich 10 więc łączny koszt to 5 zł Dodając wszystkie koszty 25 zł za skrętkę 50 zł za gniazda i 5 zł za wtyki otrzymujemy 80 zł Budowa sieci komputerowej wymaga znajomości standardów takich jak ANSI TIA EIA 568 w zakresie projektowania i instalacji okablowania Ważne jest dobranie odpowiednich materiałów co wpływa na jakość sygnału i trwałość instalacji Skrętka UTP i złącza RJ45 są standardowymi komponentami używanymi w sieciach komputerowych Dzięki temu prawidłowo wykonana instalacja zapewnia stabilne i szybkie połączenia co jest kluczowe w nowoczesnych środowiskach IT

Pytanie 28

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest wykorzystywany do

A. odbierania wiadomości e-mail

B. przydzielania adresów IP oraz ustawień bramy i DNS

C. szyfrowania połączeń terminalowych z odległymi komputerami

D. konfiguracji sprzętu sieciowego i zbierania danych na jego temat

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu sieciami komputerowymi. Umożliwia administratorom monitorowanie i zarządzanie różnorodnymi urządzeniami, takimi jak routery, przełączniki, serwery czy punkty dostępu. Dzięki SNMP możliwe jest zbieranie danych o stanie tych urządzeń, ich wydajności oraz konfiguracji. Protokół ten operuje na zasadzie modeli klient-serwer, gdzie urządzenia zarządzane (agent) komunikują się z systemem zarządzającym (menedżer). Przykładem zastosowania jest monitorowanie obciążenia procesora na serwerze – SNMP może dostarczać informacje o bieżącej wydajności CPU, co pozwala na podejmowanie decyzji o optymalizacji zasobów. Standardy te są szeroko stosowane w branży i zgodne z najlepszymi praktykami, co sprawia, że SNMP jest fundamentem nowoczesnych rozwiązań w zakresie zarządzania infrastrukturą IT. Warto również zauważyć, że SNMP wspiera wiele wersji, z których każda wnosi dodatkowe funkcjonalności związane z bezpieczeństwem oraz wydajnością.

Pytanie 29

W systemie operacyjnym pojawił się problem z driverem TWAIN, który może uniemożliwiać prawidłowe funkcjonowanie

A. skanera

B. plotera

C. drukarki

D. klawiatury

Sterownik TWAIN jest standardem, który umożliwia komunikację pomiędzy komputerem a urządzeniami skanującymi, takimi jak skanery. Kiedy występuje błąd związany z tym sterownikiem, może to prowadzić do problemów z poprawnym funkcjonowaniem skanera, co objawia się na przykład brakiem możliwości skanowania dokumentów lub niewłaściwym przetwarzaniem obrazów. W praktyce, aby rozwiązać problemy związane z błędami sterownika TWAIN, często zaleca się zaktualizowanie sterowników urządzenia do najnowszej wersji dostępnej na stronie producenta. Ponadto, warto sprawdzić, czy inne aplikacje, które korzystają z funkcji skanowania, mają dostęp do skanera, co może wpływać na jego wydajność. Zastosowanie standardów TWAIN jest szerokie; na przykład w biurach, gdzie skanery są powszechnie używane do digitalizacji dokumentów, zgodność z tym standardem pozwala na łatwiejszą integrację z różnorodnymi aplikacjami. Dobre praktyki obejmują regularne aktualizacje oprogramowania oraz monitorowanie stanu sprzętu, co pomoże uniknąć problemów w przyszłości.

Pytanie 30

W skanerach z systemem CIS źródłem światła oświetlającym dokument jest

A. zespół żarówek

B. grupa trójkolorowych diod LED

C. świetlówka

D. lampa fluorescencyjna

W skanerach wyposażonych w układy CIS (Contact Image Sensor) elementem oświetlającym skanowany dokument są diody LED, w tym przypadku grupa trójkolorowych diod LED. To nowoczesne rozwiązanie zapewnia lepszą jakość skanowania dzięki odpowiedniemu dostosowaniu temperatury barwowej i intensywności światła, co jest kluczowe dla dokładności odwzorowania kolorów w zeskanowanych dokumentach. Dioda LED charakteryzuje się długą żywotnością oraz niskim zużyciem energii w porównaniu do tradycyjnych źródeł światła, takich jak świetlówki czy żarówki. W zastosowaniach biurowych i archiwizacyjnych, gdzie jakość obrazu ma kluczowe znaczenie, wykorzystanie technologii LED przyczynia się do uzyskania wyraźniejszych i bardziej szczegółowych skanów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży skanowania. Ponadto, diody LED nie emitują promieniowania UV, co chroni dokumenty przed ewentualnym uszkodzeniem w procesie skanowania. W kontekście rosnącej dbałości o środowisko, wybór technologii LED jest zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Pytanie 31

Jakie polecenie w systemie Linux służy do przypisania adresu IP oraz maski podsieci dla interfejsu eth0?

A. ipconfig eth0 172.16.31.1 mask 255.255.0.0

B. ifconfig eth0 172.16.31.1 mask 255.255.0.0

C. ipconfig eth0 172.16.31.1 netmask 255.255.0.0

D. ifconfig eth0 172.16.31.1 netmask 255.255.0.0

Odpowiedź 'ifconfig eth0 172.16.31.1 netmask 255.255.0.0' jest na pewno trafna. Używasz tutaj 'ifconfig', co to jest standardowe narzędzie w systemach Unix do zarządzania interfejsami sieciowymi. Właśnie przypisujesz adres IP 172.16.31.1 do 'eth0' oraz maskę podsieci 255.255.0.0. Słowo 'netmask' też pasuje do składni, więc tylko tak dalej! Wiesz, że poprawne ustawienia adresu IP i maski są kluczowe dla dobrej komunikacji w sieci? W sumie, 'ifconfig' jest wciąż używane, ale nowocześniejszy sposób to 'ip', który ma więcej opcji. Na przykład, do dodania adresu IP w 'ip' można użyć: 'ip addr add 172.16.31.1/16 dev eth0'. Fajnie, że się tym interesujesz!

Pytanie 32

Jakie polecenie w systemie Windows dedykowane dla stacji roboczej, umożliwia skonfigurowanie wymagań dotyczących logowania dla wszystkich użytkowników tej stacji roboczej?

A. Net computer

B. Net file

C. Net session

D. Net accounts

Polecenie 'Net accounts' jest kluczowym narzędziem w systemie Windows, które umożliwia administratorom zarządzanie politykami związanymi z kontami użytkowników na poziomie stacji roboczej. Dzięki temu poleceniu można określić wymogi dotyczące logowania, takie jak minimalna długość hasła, maksymalny czas, przez jaki hasło może być używane, oraz ilość nieudanych prób logowania przed zablokowaniem konta. Na przykład, w organizacjach, gdzie bezpieczeństwo danych jest priorytetem, administracja może ustawić politykę, która wymaga, aby hasła miały co najmniej 12 znaków i zawierały zarówno cyfry, jak i znaki specjalne. Ponadto, zgodnie z dobrymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa IT, regularna zmiana haseł oraz wprowadzenie ograniczeń dotyczących prób logowania pomagają zminimalizować ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Warto również zauważyć, że polecenie to jest często używane w połączeniu z innymi narzędziami, takimi jak 'Local Security Policy', co pozwala na kompleksowe zarządzanie bezpieczeństwem kont użytkowników w systemie. W ten sposób polecenie 'Net accounts' pełni istotną rolę w zapewnieniu zgodności z wewnętrznymi politykami bezpieczeństwa oraz standardami branżowymi.

Pytanie 33

AES (ang. Advanced Encryption Standard) to standard szyfrowania, który?

A. wykorzystuje symetryczny algorytm szyfrujący

B. nie może być wdrożony w sprzęcie

C. jest następcą DES (ang. Data Encryption Standard)

D. nie może być stosowany do szyfrowania plików

AES, czyli Advanced Encryption Standard, wykorzystuje symetryczny algorytm szyfrujący, co oznacza, że do szyfrowania i deszyfrowania danych używa się tego samego klucza. Jest to jedna z najważniejszych cech tego standardu, która zapewnia zarówno bezpieczeństwo, jak i szybkość operacji szyfrujących. AES został wprowadzony przez NIST w 2001 roku jako zamiennik dla DES, w odpowiedzi na rosnące wymagania dotyczące bezpieczeństwa danych. Przykładem zastosowania AES jest szyfrowanie danych w protokołach takich jak HTTPS, które zapewniają bezpieczną komunikację w Internecie. W praktyce, wiele systemów i aplikacji, od komunikatorów po bankowość internetową, korzysta z tego algorytmu, aby chronić dane przed nieautoryzowanym dostępem. Dodatkowo, zgodność z normami takimi jak FIPS 197, potwierdza, że AES spełnia wysokie standardy bezpieczeństwa, co czyni go zaufanym rozwiązaniem dla wielu zastosowań w branży IT.

Pytanie 34

Czy możesz wskazać, jak wygląda zapis maski podsieci /23 w systemie dziesiętnym, wiedząc, że pierwsze 23 bity z 32-bitowej liczby binarnej to jedynki, a pozostałe to zera? Każdemu z kolejnych 8 bitów odpowiada jedna liczba dziesiętna?

A. 255.255.254.0

B. 255.255.255.128

C. 255.255.0.0

D. 255.255.255.0

Maska podsieci /23 oznacza, że pierwsze 23 bity w 32-bitowej reprezentacji adresu IP są zajęte przez jedynki, co oznacza, że adresy IP w danej podsieci mają wspólne 23 bity. W zapisie binarnym maski podsieci /23 wygląda to następująco: 11111111.11111111.11111110.00000000. Przekładając to na wartości dziesiętne, otrzymujemy 255.255.254.0. Ta maska pozwala na uzyskanie 512 adresów IP w podsieci (2^(32-23)), z czego 510 z nich może być używanych do przypisywania urządzeniom, ponieważ jeden adres jest zarezerwowany dla identyfikacji podsieci, a drugi dla rozgłoszenia. Użycie maski /23 jest powszechnie stosowane w większych sieciach, gdzie potrzeba większej liczby adresów IP, ale nie tak dużej jak w przypadku maski /22. Przykładowo, w organizacjach z dużą liczbą urządzeń, taka maska może być idealnym rozwiązaniem, umożliwiającym efektywne zarządzanie adresacją IP.

Pytanie 35

Narzędzie zaprezentowane na rysunku jest wykorzystywane do przeprowadzania testów

A. okablowania LAN

B. zasilacza

C. karty sieciowej

D. płyty głównej

Widoczny na rysunku tester okablowania LAN jest specjalistycznym narzędziem używanym do sprawdzania poprawności połączeń w kablach sieciowych takich jak te zakończone złączami RJ-45. Tester taki pozwala na wykrycie błędów w połączeniach kablowych takich jak zwarcia przerwy w obwodzie czy błędne parowanie przewodów co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania sieci komputerowej. Praktyczne zastosowanie tego narzędzia obejmuje diagnozowanie problemów sieciowych w biurach i centrach danych gdzie poprawne połączenia sieciowe są niezbędne do zapewnienia stabilnej i szybkiej transmisji danych. Tester przewodów LAN działa zazwyczaj poprzez wysyłanie sygnału elektrycznego przez poszczególne pary przewodów w kablu i weryfikację jego poprawnego odbioru na drugim końcu. Jest to zgodne z normami takimi jak TIA/EIA-568 które określają standardy okablowania strukturalnego. Ponadto dobre praktyki inżynierskie zalecają regularne testowanie nowo zainstalowanych kabli oraz okresową weryfikację istniejącej infrastruktury co może zapobiec wielu problemom sieciowym i umożliwić szybką diagnozę usterek.

Pytanie 36

Na ilustracji zaprezentowane jest oznaczenie sygnalizacji świetlnej w dokumentacji technicznej laptopa. Podaj numer kontrolki, która świeci się w czasie ładowania akumulatora?

A. Kontrolka 2

B. Kontrolka 3

C. Kontrolka 5

D. Kontrolka 4

Wybór Rys. C jako odpowiedzi wskazującej kontrolkę zapalającą się podczas ładowania baterii jest prawidłowy z kilku powodów. Po pierwsze w wielu modelach laptopów oraz w dokumentacji technicznej producenci stosują standardowe ikony ułatwiające użytkownikom identyfikację funkcji. Symbol przypominający błyskawicę lub strzałkę skierowaną w dół jest powszechnie używany do oznaczania stanu ładowania baterii. Takie ikony są często projektowane zgodnie z normami branżowymi jak np. IEC 60417 co zapewnia ich zrozumiałość na poziomie międzynarodowym. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy jest nieocenione w codziennej obsłudze urządzeń elektronicznych. Znając oznaczenia użytkownik może szybko zdiagnozować stan urządzenia bez konieczności uruchamiania systemu co jest szczególnie przydatne w sytuacjach gdy laptop jest wyłączony. Ponadto prawidłowa identyfikacja kontrolek pozwala na efektywne zarządzanie zasilaniem co jest kluczowe dla wydłużenia żywotności baterii. Znajomość tych oznaczeń jest również istotna dla techników i serwisantów którzy muszą szybko zidentyfikować stan urządzenia podczas diagnozy technicznej

Pytanie 37

Jakie czynności należy wykonać, aby oczyścić zatkane dysze kartridża w drukarce atramentowej?

A. oczyścić dysze przy użyciu sprężonego powietrza

B. wyczyścić dysze za pomocą drucianych zmywaków

C. przeczyścić dysze drobnym papierem ściernym

D. przemyć dyszę specjalnym środkiem chemicznym

Czyszczenie dysz drucianymi zmywakami czy papierem ściernym to bardzo zły pomysł, bo może zniszczyć delikatne elementy drukarki. Dysze są faktycznie mega wrażliwe i precyzyjne, a ich powierzchnia jest tak zaprojektowana, żeby idealnie wydobywać atrament. Jakiekolwiek narzędzia, które mogą zarysować lub uszkodzić tę powierzchnię, na pewno przyniosą trwałe szkody. Bez wątpienia sprężone powietrze jako sposób czyszczenia też nie jest najlepsze. Chociaż wydaje się, że to działa, w rzeczywistości często nie usunie zanieczyszczeń, a czasem przynosi dodatkowe zanieczyszczenia do dyszy. Potem może być jeszcze gorzej, bo sprężone powietrze może jeszcze bardziej pogłębiać problem z tuszem. Najlepiej skupić się na chemikaliach zaprojektowanych do tego celu i pamiętać o regularnym używaniu sprzętu, co zmniejsza ryzyko zatykania dysz i poprawia jakość wydruku. Źle podejście do tego zmusza często do kosztownych napraw i marnowania zasobów.

Pytanie 38

Zastąpienie koncentratorów przełącznikami w sieci Ethernet doprowadzi do

A. potrzeby zmiany adresów IP.

B. redukcji liczby kolizji.

C. rozszerzenia domeny rozgłoszeniowej.

D. zmiany w topologii sieci.

Wymiana koncentratorów na przełączniki w sieci Ethernet prowadzi do znacznego zmniejszenia ilości kolizji. Koncentratory działają na zasadzie rozsyłania sygnału do wszystkich połączonych urządzeń, co zwiększa ryzyko kolizji danych, gdy wiele urządzeń próbuje jednocześnie wysłać dane. Przełączniki natomiast działają na poziomie warstwy drugiej modelu OSI i używają tabel MAC do kierowania ruchu do odpowiednich portów. Dzięki temu, gdy jedno urządzenie wysyła dane do innego, przełącznik przesyła je tylko na odpowiedni port, a nie do wszystkich urządzeń w sieci. To zastosowanie zmniejsza liczbę kolizji, a w efekcie zwiększa wydajność sieci. W praktyce, sieci z przełącznikami mogą obsługiwać większą liczbę jednoczesnych połączeń oraz oferują lepszą kontrolę nad ruchem sieciowym, co jest kluczowe w nowoczesnych środowiskach korporacyjnych, gdzie zasoby takie jak serwery i aplikacje wymagają stabilnych i szybkich połączeń.

Pytanie 39

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 1 modułu 32 GB.

B. 2 modułów, każdy po 16 GB.

C. 1 modułu 16 GB.

D. 2 modułów, każdy po 8 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 40

Najkrótszy czas dostępu charakteryzuje się

A. pamięć RAM

B. pamięć USB

C. dysk twardy

D. pamięć cache procesora

Pamięć cache procesora jest najszybszym typem pamięci używanym w systemach komputerowych. Jej główną funkcją jest przechowywanie danych i instrukcji, które są najczęściej używane przez procesor, co znacząco zwiększa wydajność systemu. Cache jest ulokowana w pobliżu rdzenia procesora, co umożliwia błyskawiczny dostęp do danych, znacznie szybszy niż w przypadku pamięci RAM. Zastosowanie pamięci cache minimalizuje opóźnienia związane z odczytem danych z pamięci głównej, co jest kluczowym aspektem w wielu zastosowaniach, takich jak obliczenia naukowe, gry komputerowe czy przetwarzanie grafiki. W praktyce nowoczesne procesory posiadają wielopoziomową architekturę pamięci cache (L1, L2, L3), gdzie L1 jest najszybsza, ale też najmniejsza, a L3 jest większa, ale nieco wolniejsza. Wydajność systemu, zwłaszcza w aplikacjach wymagających dużej mocy obliczeniowej, w dużej mierze zależy od efektywności pamięci cache, co czyni ją kluczowym elementem projektowania architektury komputerowej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej