Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 14 kwietnia 2026 00:55
Data zakończenia: 14 kwietnia 2026 01:02

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Tabela filmy zawiera klucz główny id oraz klucz obcy rezyserID, natomiast tabela rezyserzy ma klucz główny id. Obydwie tabele są połączone relacją jeden do wielu, gdzie strona rezyserzy odnosi się do strony filmy. Jak należy zapisać kwerendę SELECT, aby połączyć tabele filmy i rezyserzy?

A. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID = rezyserzy.filmyID ...

B. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id = rezyserzy.filmyID ...

C. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.id = rezyserzy.id ...

D. ... filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID = rezyserzy.id ...

W przypadku błędnych odpowiedzi, takich jak używanie rezyserzy.filmyID lub porównywanie kluczy głównych tabeli rezyserzy z kluczami głównymi tabeli filmy, istotne jest zrozumienie, że klucze muszą być stosowane zgodnie z ich rolami w relacji. Klucz obcy w tabeli filmy (rezyserID) jest przeznaczony do wskazywania na odpowiedni klucz główny w tabeli rezyserzy (id). Używanie rezyserzy.filmyID jest całkowicie błędne, ponieważ tabela rezyserzy nie ma kolumny o takiej nazwie; nie ma relacji, która by wskazywała na filmy w tej tabeli. Z kolei porównywanie filmy.id z rezyserzy.id nie jest sensowne, ponieważ porównujemy dwa różne klucze, które nie mają ze sobą bezpośredniego związku, co prowadzi do niepoprawnych wyników zapytań. Klucz rezyserID w tabeli filmy jest odpowiedzialny za powiązanie konkretnego reżysera z filmem, a nie odwrotnie. Warto również zauważyć, że nieprzestrzeganie zasad normalizacji oraz poprawnego stosowania kluczy obcych może prowadzić do niejednoznacznych danych oraz trudności w utrzymaniu spójności bazy danych.

Pytanie 2

Która z metod wyświetlenia tekstu nie jest określona w języku JavaScript?

A. Metoda document.write()

B. Właściwość innerHTML

C. Funkcja window.alert()

D. Funkcja MessageBox()

Funkcja MessageBox() nie jest zdefiniowana w języku JavaScript, co czyni tę odpowiedź poprawną. W JavaScript do wyświetlania interaktywnych okien dialogowych służy metoda window.alert(), która wyświetla prosty komunikat. Metoda ta przyjmuje jeden argument, który jest tekstem wyświetlanym w oknie alertu. Przykład użycia: window.alert('To jest komunikat');. Kolejną metodą jest document.write(), która umożliwia dynamiczne dodawanie treści do dokumentu HTML. Przykład: document.write('<h1>Witaj w JavaScript!</h1>');. W praktyce, podczas tworzenia interaktywnych aplikacji webowych, wybór metody prezentacji danych powinien być przemyślany, biorąc pod uwagę doświadczenia użytkowników. Warto również stosować standardy dotyczące dostępności, aby zapewnić, że wszyscy użytkownicy, niezależnie od ich umiejętności technicznych, mogą z łatwością korzystać z aplikacji.

Pytanie 3

Typowym programem przeznaczonym do edycji grafiki wektorowej jest

A. Brasero.

B. Inkscape.

C. Paint.

D. Audacity.

Poprawnie wskazany program to Inkscape, bo jest to typowy, specjalistyczny edytor grafiki wektorowej. Grafika wektorowa opiera się na obiektach takich jak linie, krzywe Béziera, wielokąty, tekst, które są opisane matematycznie (współrzędne, promienie, kąty), a nie na siatce pikseli. Dzięki temu projekty można skalować praktycznie dowolnie bez utraty jakości, co jest absolutnym standardem przy projektowaniu logotypów, ikon, infografik, schematów technicznych czy elementów interfejsu użytkownika. Inkscape obsługuje format SVG, który jest otwartym standardem W3C i jest powszechnie stosowany w projektach webowych, także w responsywnych interfejsach. W praktyce, używając Inkscape, można tworzyć np. logo firmy, które później bez problemu osadzisz na stronie WWW, w materiałach do druku, na banerach, a nawet w aplikacji mobilnej, bez martwienia się o rozmazanie czy pikselizację. Program oferuje warstwy, style, grupowanie obiektów, precyzyjne wyrównywanie, siatki i prowadnice, co jest zgodne z dobrymi praktykami pracy z grafiką: porządek w projekcie, praca na oddzielnych warstwach, używanie krzywych zamiast „ręcznego” rysowania byle jakich kształtów. Moim zdaniem, znajomość Inkscape albo innego edytora wektorowego (np. Adobe Illustrator, CorelDRAW) to dzisiaj podstawowa umiejętność dla kogoś, kto myśli poważnie o grafice komputerowej czy front-endzie. Wiele firm wręcz wymaga, żeby materiały były dostarczane właśnie w formacie wektorowym, bo wtedy łatwiej je modyfikować, dopasowywać kolorystykę do brandingu i eksportować do różnych formatów (PNG, PDF, EPS) w zależności od potrzeb. Inkscape pozwala też na pracę z krzywymi, maskami, gradientami czy efektami filtrów, co daje bardzo duże możliwości przy zachowaniu zalet wektorów.

Pytanie 4

Jakie zadanie wykonuje funkcja napisana w JavaScript?

function fun1(a,b)
{
    if ( a % 2 != 0 ) a++;
    for(n=a; n<=b; n+=2)
        document.write(n);
}

A. zwrócenie parzystych wartości liczb od a do b

B. sprawdzenie, czy liczba a jest liczbą nieparzystą; jeśli tak, to jej wypisanie

C. wypisanie liczb parzystych w przedziale od a do b

D. wypisanie wszystkich liczb w zakresie od a do b

Funkcja fun1 napisana w języku JavaScript ma za zadanie wypisanie liczb parzystych z przedziału od a do b. Na początku funkcja sprawdza, czy liczba a jest nieparzysta, wykorzystując operator modulo %. Jeśli a jest nieparzysta, zwiększana jest o jeden, aby stać się liczbą parzystą. Następnie pętla for iteruje od tej nowej wartości a do b, zwiększając a o 2 w każdej iteracji, co zapewnia, że wszystkie generowane liczby są parzyste. Wykorzystanie document.write(n) w każdej iteracji powoduje wypisanie bieżącej liczby. Taki sposób iteracji jest efektywny w kontekście wydajności, ponieważ omija nieparzyste liczby bez potrzeby sprawdzania ich w każdej iteracji. Ta technika jest powszechnie stosowana w programowaniu, gdy chcemy iterować tylko po określonym typie liczb, w tym przypadku parzystych. Dbałość o sprawność kodu i unikanie zbędnych operacji to kluczowe aspekty profesjonalnego programowania, które wpływają na szybkość działania i zasobożerność aplikacji. Implementacja ta jest zgodna z dobrymi praktykami, gdyż unika zbędnych operacji i wykonuje zadanie w sposób możliwie najbardziej efektywny.

Pytanie 5

Które z poniższych stwierdzeń dotyczy skalowania obrazu?

A. Łączy bądź pozbywa się kształtów

B. Prowadzi do zmiany wielkości obrazu bez zmiany istotnej zawartości wizualnej

C. Skutkuje wycięciem z oryginalnego obrazu konkretnego fragmentu, aby uzyskać lepszy widok

D. Opiera się na modyfikacji formatu zapisu obrazu w celu zmiany metody kompresji

Skalowanie obrazu to proces, który polega na zmianie rozmiaru obrazu przy zachowaniu jego kluczowych elementów wizualnych. W praktyce oznacza to, że przy skalowaniu nie zmienia się proporcji ani istotne detale, co jest niezbędne w wielu zastosowaniach profesjonalnych, takich jak grafika komputerowa, projektowanie stron internetowych czy edycja zdjęć. Dobrze wykonane skalowanie gwarantuje, że obraz będzie czytelny i estetyczny, niezależnie od zmienionych wymiarów. Na przykład, w przypadku przygotowywania obrazów do publikacji online, właściwe skalowanie pozwala na optymalne ładowanie strony oraz utrzymanie jakości wizualnej. W branży graficznej korzysta się z różnych algorytmów skalowania, takich jak najbliższego sąsiada, bilinearny czy bicubic, w zależności od wymaganych efektów końcowych. Przestrzeganie standardów dotyczących rozmiarów obrazów, takich jak te określone przez W3C, pomoże uniknąć problemów z wydajnością i estetyką w projektach multimedialnych.

Pytanie 6

Pętla w kodzie JavaScript zostanie uruchomiona

A. 2 razy

B. 26 razy

C. 3 razy

D. 27 razy

Analizując podane odpowiedzi, warto zrozumieć, jak działa pętla do-while w JavaScript. Pętla ta różni się od tradycyjnych pętli for oraz while tym, że warunek jest sprawdzany na końcu każdej iteracji. Oznacza to, że ciało pętli wykona się przynajmniej raz, niezależnie od tego, czy warunek jest prawdziwy na początku. W analizowanej konstrukcji mamy zmienną x początkowo ustawioną na 1, która w każdej iteracji jest mnożona przez 3, oraz zmienną i zliczającą liczbę iteracji. Pętla kontynuuje, dopóki x nie osiągnie wartości 27. W obliczeniach x przyjmuje wartości 1, 3, 9, i na koniec 27. Dopiero po osiągnięciu 27 warunek x!=27 staje się fałszem, zatrzymując pętlę po trzeciej iteracji. Częstym błędem przy analizie takich pętli jest pomijanie faktu, że wykonają się one przynajmniej raz, co może prowadzić do błędnej oceny liczby iteracji. Rozumienie tej mechaniki jest kluczowe w projektowaniu algorytmów, które muszą zagwarantować wykonanie kodu niezależnie od początkowego stanu zmiennych.

Pytanie 7

Wykres słupkowy należy zapisać w formacie rastrowym tak, aby jakość jego krawędzi była jak najlepsza, również dla dużego powiększenia, unikając efektu aliasingu. Do tego celu można zastosować format

A. SVG

B. CDR

C. PNG

D. JPEG

Analizując dostępne możliwości, łatwo się pogubić między formatami rastrowymi a wektorowymi, bo w praktyce często mieszają się te pojęcia. Format JPEG mimo swojej popularności w fotografii zupełnie nie nadaje się do wykresów słupkowych – kompresja stratna silnie degraduje jakość ostrych krawędzi i tekstów, przez co nawet lekko powiększony wykres wygląda nieestetycznie, pojawiają się brzydkie artefakty, rozmycia czy wręcz fragmentacja kolorów. To powszechny błąd, że JPEG jest uniwersalny – tak naprawdę sprawdza się tylko przy zdjęciach i obrazach z płynnymi przejściami kolorów. Z kolei SVG to już zupełnie inna liga, bo to format wektorowy. W nim krawędzie są zawsze idealnie ostre nawet przy dowolnym powiększeniu, bo są opisane matematycznie, a nie jako siatka pikseli. Problem w tym, że pytanie dotyczyło formatu rastrowego, więc SVG – choć fantastyczny do wykresów – nie spełnia tego warunku. CDR, czyli CorelDRAW, to natomiast format projektu wektorowego, popularny raczej w poligrafii i druku, a nie w codziennym zapisie wykresów do prezentacji czy publikacji elektronicznych. Pliki CDR są niekompatybilne z większością standardowych przeglądarek czy edytorów graficznych i wymagają specjalistycznego oprogramowania, więc to raczej ślepy zaułek. Wiele osób nie odróżnia również pojęcia aliasingu – czyli poszarpanych krawędzi w grafice rastrowej – od rozmycia czy utraty jakości wynikającej ze złego formatu. PNG jako jedyny z wymienionych formatów rastrowych umożliwia uzyskanie bardzo ostrych krawędzi, a przy zachowaniu wysokiej rozdzielczości pozwala niemal całkowicie uniknąć efektu aliasingu. Moim zdaniem to jeden z tych tematów, gdzie praktyka bardzo szybko weryfikuje teorię i wybierając PNG, po prostu nie ma się później problemów z jakością czy kompatybilnością. Trzeba pamiętać, że dobór formatu ma ogromny wpływ na ostateczną prezentację danych, dlatego nie warto iść na skróty, tylko dobrać narzędzie do konkretnego celu.

Pytanie 8

Który zapis znacznika <meta> jest poprawny w kontekście użytych atrybutów?

A. <meta background = blue>

B. <meta name = 'description' content = 'Masz jakieś hobby? To jest strona dla Ciebie!'>

C. <meta name = '!DOCTYPE'>

D. <meta title = 'Strona dla hobbystów'>

Poprawny zapis znacznika <meta> to <meta name = "description" content = "Masz jakieś hobby? To jest strona dla Ciebie!">. Ten znacznik odgrywa kluczową rolę w SEO, ponieważ pozwala na dostarczenie wyszukiwarkom informacji o treści strony. Atrybut 'name' definiuje typ informacji, którą dostarczamy, w tym przypadku 'description', co pozwala wyszukiwarkom zrozumieć, co znajduje się na stronie. Atrybut 'content' zawiera właściwą treść, która powinna być zwięzła i trafna, aby przyciągnąć użytkowników. Zgodnie z najlepszymi praktykami SEO, opis powinien mieć od 150 do 160 znaków, aby był w pełni widoczny w wynikach wyszukiwania. Poprawne użycie tego znacznika zwiększa szanse na wyższe pozycje w wynikach wyszukiwania oraz poprawia współczynnik klikalności (CTR) poprzez przyciągający opis, który może zachęcić użytkowników do odwiedzenia strony. Zgodność z tymi standardami jest niezbędna dla skutecznej optymalizacji witryn internetowych oraz poprawy ich widoczności w Internecie.

Pytanie 9

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Inwersja.

B. Barwienie.

C. Progowanie.

D. Krzywe.

Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 10

Aplikacja o nazwie FileZilla umożliwia

A. sprawdzanie poprawności plików HTML oraz CSS

B. wniesienie bazy danych na stronę CMS Joomla!

C. przeprowadzenie testów aplikacji

D. publikację witryny internetowej na zdalnym serwerze

FileZilla to popularny program typu FTP (File Transfer Protocol), który umożliwia użytkownikom przesyłanie plików między komputerem a serwerem internetowym. Jego głównym celem jest publikacja stron internetowych na odległych serwerach, co jest kluczowe dla procesu tworzenia i utrzymania stron w sieci. Program obsługuje różne protokoły, takie jak FTP, FTPS oraz SFTP, co zapewnia elastyczność i bezpieczeństwo podczas transferu danych. W praktyce, aby opublikować stronę, użytkownik może przeciągnąć pliki z lokalnego folderu do odpowiedniego katalogu na serwerze, co jest intuicyjne i efektywne. FileZilla wspiera również funkcje takie jak synchronizacja folderów, co pozwala na łatwe aktualizowanie zawartości strony. Zgodnie z branżowymi standardami, korzystanie z odpowiednich narzędzi do przesyłania plików, takich jak FileZilla, jest niezbędne dla każdego dewelopera webowego, aby zapewnić bezpieczeństwo i zgodność z najlepszymi praktykami w zakresie publikacji stron internetowych.

Pytanie 11

Poniższy fragment kodu PHP służy do zarządzania

if (empty($_POST["name"])) { 
    $nameErr = "Name is required"; 
}

A. sesjami

B. bazami danych

C. formularzami

D. ciasteczkami

Fragment kodu PHP przedstawiony w pytaniu dotyczy obsługi formularza i jest to typowa konstrukcja używana do walidacji danych przesyłanych metodą POST. W PHP dane z formularza przesyłane są za pomocą superglobalnej tablicy $_POST, co pozwala na ich łatwe przetwarzanie i walidację. W tym przypadku skrypt sprawdza, czy pole 'name' zostało wypełnione przez użytkownika. Funkcja empty() jest stosowana, aby wykryć, czy dane pole jest puste, co jest kluczowe dla zabezpieczenia aplikacji przed niekompletnymi danymi. Gdy pole jest puste, zmienna $nameErr zostaje ustawiona na wartość komunikatu błędu, informującą użytkownika o brakujących danych. Praktyczne zastosowanie tego rodzaju sprawdzania obejmuje różnorodne formularze internetowe, takie jak rejestracja użytkowników czy składanie zamówień. Dobre praktyki w PHP zalecają stosowanie walidacji po stronie serwera, ponieważ poprawia to bezpieczeństwo i integralność danych, nawet jeśli wcześniej dane były walidowane po stronie klienta za pomocą JavaScriptu. Warto również pamiętać o stosowaniu filtrów i walidacji danych wejściowych, aby zapobiec potencjalnym atakom, jak np. SQL injection

Pytanie 12

Który z poniższych sposobów wyświetlania tekstu nie jest określony w języku JavaScript?

A. Funkcja MessageBox()

B. Funkcja window.alert()

C. Metoda document.write()

D. Właściwość innerHTML

Funkcja MessageBox() nie istnieje w JavaScript, więc to nie jest dobła odpowiedź, jeśli chodzi o wyświetlanie tekstu. W JavaScript mamy kilka fajnych metod, które można wykorzystać do pokazywania danych na stronie. Na przykład, możesz użyć innerHTML, żeby zmieniać zawartość HTML elementów. Możesz to zrobić tak: document.getElementById('elementId').innerHTML = 'Nowa zawartość';. Inna opcja to window.alert(), która wyświetla okno z komunikatem dla użytkownika, co czasem bywa przydatne. Z kolei, jeśli chcesz coś wypisać na stronie w momencie, gdy się ładuje, to możesz użyć document.write('Hello, World!');, choć to nie jest najlepszy pomysł w nowoczesnym kodowaniu. Warto pamiętać, że wszystkie te metody są częścią ECMAScript i naprawdę często się je stosuje w praktyce programowania.

Pytanie 13

Wszelkie dane, które dostarczają informacji o innych danych, nazywane są

A. metadata.

B. markup language.

C. metalanguage.

D. databus.

Poprawna odpowiedź to „metadata”, czyli po polsku metadane. Metadane to wszystkie dane, które opisują inne dane. Można powiedzieć, że są to „informacje o informacji”. Przykład z życia: plik zdjęcia JPG. Sam obraz to dane, a takie elementy jak data wykonania, model aparatu, rozdzielczość, lokalizacja GPS, autor – to właśnie metadane zapisane np. w formacie EXIF. Podobnie w świecie WWW: w dokumencie HTML mamy sekcję <head>, a w niej znaczniki <meta>. Te znaczniki nie są wyświetlane użytkownikowi jako treść strony, ale przekazują wyszukiwarkom i przeglądarkom informacje o stronie, np. opis, słowa kluczowe, kodowanie znaków, język. To jest klasyczny przykład metadanych w praktyce. W bazach danych metadane to np. definicje tabel, typy kolumn, klucze główne, indeksy, ograniczenia. System zarządzania bazą danych przechowuje je w tzw. katalogach systemowych. Dzięki temu wie, jak interpretować rekordy, jakie są relacje między tabelami, jakie są dopuszczalne wartości. Bez metadanych dane byłyby po prostu chaotycznym zbiorem bitów, z którego niewiele da się wyciągnąć. W standardach branżowych stosuje się różne schematy metadanych, np. Dublin Core dla zasobów cyfrowych, czy schema.org dla stron internetowych, aby wyszukiwarki lepiej rozumiały zawartość. Z mojego doświadczenia warto od początku myśleć o metadanych jako o czymś, co podnosi jakość systemu: ułatwia wyszukiwanie, integrację, automatyczne przetwarzanie danych. Dobra praktyka jest taka, żeby dla ważnych zasobów (pliki, rekordy w bazie, strony WWW, API) zawsze planować strukturę metadanych: kto utworzył, kiedy, jaki typ, wersja, status. To bardzo pomaga przy utrzymaniu aplikacji, debugowaniu i rozwoju systemu.

Pytanie 14

W zapytaniu SQL, umieszczonym w ramce, symbol gwiazdki wskazuje, że w wyniku tego zapytania

A. zostaną wyświetlone wszystkie wpisy z tabeli mieszkańcy

B. zostanie pominięty warunek dotyczący imienia

C. zostanie pokazane pole o nazwie "*" (gwiazdka)

D. zostaną wyświetlone wszystkie kolumny tabeli mieszkańcy

W zapytaniach SQL użycie znaku gwiazdki (*) po klauzuli SELECT jest częstą praktyką, która wskazuje na potrzebę wyświetlenia wszystkich kolumn z tabeli wynikowej. W kontekście zapytania SELECT * FROM mieszkańcy WHERE imie = 'Anna'; oznacza to, że zostaną zwrócone wszystkie kolumny dla rekordów, które spełniają warunek imie='Anna'. Jest to szybki sposób na uzyskanie pełnych danych dla określonych kryteriów bez konieczności wyszczególniania nazw kolumn, co może być szczególnie przydatne w przypadku tabel o dużej liczbie kolumn. Ważnym aspektem jest tutaj optymalizacja zapytań; choć użycie * jest wygodne, w dużych zbiorach danych lepiej jest selekcjonować tylko te kolumny, które są rzeczywiście potrzebne do analizy, co zmniejsza obciążenie bazy danych i poprawia wydajność. W praktykach branżowych zaleca się również zwracanie uwagi na bezpieczeństwo danych i dostępność użytkowników do informacji, szczególnie w kontekście RODO i innych regulacji dotyczących ochrony danych osobowych.

Pytanie 15

Który styl CSS ma najwyższy priorytet ważności w zastosowaniu do elementów dokumentu HTML?

A. Wewnętrzny arkusz stylów.

B. Styl importowany do wewnętrznego arkusza.

C. Zewnętrzny arkusz stylów.

D. Styl lokalny.

W tym zagadnieniu kluczowe jest zrozumienie, jak działa kaskada CSS i co faktycznie oznacza „priorytet ważności”. Wiele osób intuicyjnie zakłada, że skoro zewnętrzny arkusz stylów jest głównym źródłem stylowania projektu, to właśnie on ma największą moc. Inni z kolei myślą, że wewnętrzny arkusz w <style> w dokumencie HTML jest ważniejszy, bo jest bliżej elementu. Spotyka się też przekonanie, że style importowane przez @import do wewnętrznego arkusza są traktowane jako coś „bardziej aktualnego”. Wszystkie te intuicje mijają się z tym, jak faktycznie działa specyfikacja CSS. Z perspektywy przeglądarki istnieją trzy główne źródła stylów autora strony: zewnętrzne pliki .css, wewnętrzne style w sekcji <style> oraz style lokalne w atrybucie style na konkretnym elemencie. Do tego dochodzą jeszcze style domyślne przeglądarki i ewentualne style użytkownika, ale w typowym projektowaniu stron WWW skupiamy się na stylach autora. Kaskada bierze pod uwagę kilka kroków: najpierw ważność (czy jest !important), potem pochodzenie, następnie specyficzność selektora, a na końcu kolejność deklaracji. Jeśli porównujemy odpowiedzi w tym pytaniu, wszystkie dotyczą stylów autora bez !important, więc decyduje właśnie źródło i specyficzność. Zewnętrzny arkusz stylów i wewnętrzny arkusz w <style> mają w praktyce ten sam poziom „źródła”, różnią się tylko kolejnością ładowania i tym, że reguły z <style> zwykle nadpisują wcześniejsze z plików .css, jeśli mają taką samą specyficzność. Style importowane przez @import traktowane są jakby były wczytane wcześniej, więc często mają nawet mniejszy wpływ, bo są nadpisywane przez późniejsze reguły. Natomiast styl lokalny, czyli atrybut style na elemencie, ma znacznie wyższą specyficzność i to on wygrywa, o ile nie pojawiają się reguły z !important. Typowy błąd myślowy polega na mieszaniu „miejsca zapisania” z „ważnością w kaskadzie”: to, że plik zewnętrzny jest głównym nośnikiem stylów w projekcie, nie oznacza, że ma największy priorytet. Dobra praktyka front-endowa wręcz odradza nadużywanie stylu lokalnego, ale to, że coś jest niezalecane, nie zmienia faktu, że technicznie ma najwyższy priorytet spośród podanych opcji. Warto o tym pamiętać, zwłaszcza przy debugowaniu sytuacji, w których styl „nie działa” – bardzo często blokuje go właśnie jakiś inline style, który został dodany ręcznie lub przez JavaScript.

Pytanie 16

Polecenie MySQL:

ALTER TABLE ksiazki
    MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;

Przedstawione polecenie MySQL ma za zadanie

A. dodać do tabeli ksiazki kolumnę tytul

B. zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki

C. usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki

D. zmienić typ kolumny tytul w tabeli ksiazki

Polecenie ALTER TABLE w przedstawionym zapytaniu jest używane do modyfikacji struktury istniejącej tabeli w bazie danych MySQL. W szczególności, zapytanie zmienia typ kolumny 'tytul' w tabeli 'ksiazki' na VARCHAR(100) oraz ustawia ten typ jako NOT NULL, co oznacza, że ta kolumna nie może zawierać wartości NULL. Typ VARCHAR jest typem danych zmiennych o długości, co pozwala na przechowywanie ciągów znaków o zmiennej długości do 100 znaków. Zmiana typu kolumny może być przydatna w sytuacjach, gdy chcemy zmienić sposób przechowywania danych lub dostosować je do nowych wymagań aplikacji. Przykładem może być sytuacja, w której początkowo tytul był przechowywany jako tekst o stałej długości (np. CHAR), ale później zdecydowano, że lepszym rozwiązaniem będzie przechowywanie go jako VARCHAR dla oszczędności miejsca. W kontekście standardów SQL, modyfikacja kolumny zgodnie z definicją standardu SQL jest dopuszczalna, pod warunkiem, że nie narusza ona reguł dotyczących integralności danych i typów. Warto również pamiętać, że zmiana typu kolumny w bazie danych może wymagać migracji danych, co należy uwzględnić w planowaniu zmian.

Pytanie 17

Jakie zadania programistyczne należy realizować po stronie serwera?

A. Zmiana stylu HTML na stronie spowodowana ruchem kursora

B. Zapisanie danych pobranych z aplikacji internetowej do bazy danych

C. Ukrywanie oraz odkrywanie elementów strony w zależności od bieżącej pozycji kursora

D. Walidacja danych wpisanych w pole tekstowe w czasie rzeczywistym

Kiedy użytkownik coś klika, jak na przykład zmienia styl HTML na stronie, to wszystko dzieje się po stronie klienta, czyli w przeglądarce. Zmiany te są przeważnie robione za pomocą JavaScript i CSS, dzięki czemu wszystko działa płynnie i szybko, bo nie musimy za każdym razem gadać z serwerem. Weźmy na przykład efekty hover – to coś, co naprawdę poprawia doświadczenie na stronie. Sprawdzanie danych w polach, jak adres e-mail, również odbywa się po stronie klienta. To właśnie tam walidujemy dane, co robi się najczęściej przez JavaScript. Dzięki temu nasz serwer nie dostaje za dużo niepotrzebnych zapytań, co czyni aplikacje bardziej responsywnymi. Jeśli chodzi o ukrywanie lub pokazywanie elementów na stronie w zależności od kursora, to również robimy to po stronie klienta. Takie rzeczy są zwykle ogarniane przez skrypty JavaScript, które zmieniają DOM. Tak więc, tego typu zadania musimy robić po stronie klienta, a nie na serwerze.

Pytanie 18

W kodzie HTML stworzono link do strony internetowej. Aby otworzyć tę stronę w nowym oknie lub zakładce przeglądarki, należy dodać do definicji linku atrybut

<a href="http://google.com" >strona Google</a>

A. rel = "next"

B. target = "_blank"

C. rel = "external"

D. target = "_parent"

Atrybut target w języku HTML służy do określenia, w jaki sposób ma otworzyć się dokument, do którego prowadzi odnośnik. Użycie wartości '_blank' dla atrybutu target jest standardowym sposobem na otwarcie nowej strony w nowym oknie lub zakładce przeglądarki. Przykład zastosowania to: <a href="http://google.com" target="_blank">strona Google</a>. Jest to niezwykle przydatne w kontekście UX, ponieważ pozwala użytkownikom na łatwe porównanie informacji bez utraty dostępu do oryginalnej strony. Warto również zauważyć, że użycie tego atrybutu jest zgodne z najlepszymi praktykami w tworzeniu stron internetowych, gdyż umożliwia użytkownikom zachowanie kontekstu przeglądania. W HTML5 atrybut target pozostaje wspierany, co czyni go istotnym elementem w projektowaniu interfejsów użytkownika. Oprócz '_blank' istnieją inne wartości, takie jak '_self', '_parent' i '_top', które również spełniają różne funkcje w zależności od potrzeb nawigacyjnych w aplikacji webowej.

Pytanie 19

Wskaż stwierdzenie, które jest prawdziwe dla następującej definicji stylu:

<style type="text/css">
 <!--
   p {color: blue; font-size: 14pt; font-style: italic}
   a { font-size: 16pt; text-transform: lowercase; }
   td.niebieski { color: blue }
   td.czerwony { color: red }
 -->
 </style>

A. Akapit będzie transponowany na małe litery.

B. Jest to styl lokalny.

C. Zdefiniowano dwie klasy.

D. Odnośnik będzie pisany czcionką 14 punktów.

Gratulacje, dobrze odpowiedziałeś. W załączonym kodzie CSS zdefiniowano dwie klasy, a mianowicie 'niebieski' i 'czerwony'. Klasy te są przypisane do elementów TD, co oznacza, że komórki tabeli mogą mieć kolor niebieski lub czerwony w zależności od przypisanej klasy. Klasy CSS są jednym z podstawowych sposobów formatowania elementów na stronie internetowej, które pozwalają na stylizowanie grup elementów na podstawie wspólnego identyfikatora klasy. Zamiast formatować każdy element HTML osobno, możemy jednorazowo zdefiniować styl dla klasy, a następnie przypisać tę klasę do dowolnej liczby elementów. To jest zgodne z dobrymi praktykami programowania DRY (Don't Repeat Yourself), co zwiększa czytelność i utrzymanie kodu. W kontekście pytania, każda komórka tabeli przypisana do klasy 'niebieski' lub 'czerwony' będzie miała odpowiednio niebieski lub czerwony kolor.

Pytanie 20

Zgodnie z aktualnie obowiązującym w Polsce prawem, osoby z wykształceniem inżynieryjno-technicznym są zobowiązane do odbywania szkoleń BHP w regularnych odstępach czasu, które nie powinny być dłuższe niż co

A. 5 lat

B. 1 rok

C. 8 lat

D. 6 lat

Odpowiedź 1 jest poprawna, ponieważ zgodnie z polskim prawem, okresowe szkolenia BHP dla pracowników inżynieryjno-technicznych powinny odbywać się co najmniej raz w roku. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy oraz przepisy wykonawcze szczegółowo regulują kwestie dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy. Szkolenia te są istotne, aby zapewnić pracownikom aktualną wiedzę na temat potencjalnych zagrożeń w miejscu pracy oraz zasad postępowania w sytuacjach awaryjnych. W praktyce, coroczne szkolenia BHP umożliwiają firmom dostosowanie się do zmieniających się przepisów oraz nowych technologii, co wpływa na wzrost bezpieczeństwa. Przykładem może być sytuacja, w której wprowadzenie nowego sprzętu wymaga przeszkolenia pracowników z zakresu jego obsługi oraz związanych z nim zagrożeń. Dodatkowo, regularne szkolenia pomagają w budowaniu kultury bezpieczeństwa w firmie, co jest kluczowym elementem w zarządzaniu ryzykiem.

Pytanie 21

W jaki sposób zostanie uporządkowana lista, stworzona z wszystkich kolumn tabeli uczniowie, zawierająca uczniów z średnią powyżej 5, która zostanie zwrócona jako rezultat przedstawionego zapytania?

A. Rosnąco według parametru srednia

B. Malejąco według parametru srednia

C. Rosnąco według parametru klasa

D. Malejąco według parametru klasa

Zapytanie SQL przedstawione w pytaniu wykorzystuje klauzule WHERE oraz ORDER BY. Klauzula WHERE ogranicza wyniki do tych, które spełniają określony warunek, w tym przypadku średnia większa niż 5. To oznacza, że na dalszym etapie przetwarzania znajdą się tylko rekordy uczniów mających średnią powyżej 5. Kolejnym kluczowym elementem jest klauzula ORDER BY, która określa sposób sortowania wyników. W zapytaniu użyto ORDER BY klasa DESC, co oznacza sortowanie malejące według kolumny klasa. DESC to skrót od descending, co w języku SQL oznacza porządek malejący. W praktyce porządkowanie malejące jest często używane, gdy chcemy uzyskać najwyższe wartości na początku listy wynikowej, co może być kluczowe w raportach rankingowych czy analizach dotyczących grup wiekowych. Dobre praktyki w programowaniu baz danych zalecają zawsze jasno określać sposób sortowania, aby uniknąć niejednoznaczności w interpretacji wyników i zapewnić spójność danych. Zrozumienie mechanizmu sortowania w SQL jest istotne w kontekście prezentacji danych, gdzie odpowiednie uporządkowanie wyników może znacząco poprawić czytelność i interpretację danych przez użytkownika końcowego.

Pytanie 22

Aby w tabeli praca, tworzonej w SQL, dodać warunek w kolumnie stawka, który nakazuje przyjmowanie dodatnich wartości rzeczywistych mniejszych niż 50, należy zastosować zapis

A. ... stawka float CHECK(stawka BETWEEN 0 AND 50.00)

B. ... stawka float CHECK(stawka>0 AND stawka<50.00)

C. ... stawka float CHECK(stawka>0 OR stawka<50.00)

D. ... stawka float CHECK(stawka IN (0, 50.00))

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi wykorzystuje operator IN, który nie jest odpowiedni dla tego przypadku. Operator IN służy do sprawdzania, czy wartość znajduje się w zbiorze dozwolonych wartości. W kontekście stawki, nie ma sensu ograniczać się tylko do wartości 0 i 50.00, ponieważ chcemy, by 'stawka' mogła przyjmować wiele wartości w przedziale od 0 do 50, a nie tylko te dwa. Kolejna odpowiedź stosuje operator OR, co prowadzi do błędnej interpretacji wymagań. Użycie OR oznacza, że 'stawka' mogłaby być większa od 0 lub mniejsza od 50, co w efekcie pozwalałoby na wprowadzenie wartości, które nie spełniają założonego kryterium, takich jak liczby ujemne. Ostatnia z odpowiedzi używa operatora BETWEEN, który również nie jest odpowiedni, ponieważ tworzy zakres od 0 do 50, co nie spełnia warunku, że stawka musi być większa od 0. Zatem, wszystkie trzy odpowiedzi nie zapewniają poprawnej weryfikacji danych w kolumnie 'stawka' w tabeli SQL, co jest kluczowe dla utrzymania jakości i integralności danych.

Pytanie 23

Jaki zapis w dokumencie HTML umożliwia powiązanie z zewnętrznym arkuszem stylów o nazwie style.css?

A. <link rel="stylesheet' src="style.css">

B. <a src="style.css">

C. <link rel="stylesheet" href="style.css">

D. <a href="style.css">

Zapis <link rel="stylesheet" href="style.css"> jest poprawnym sposobem na dołączenie zewnętrznego arkusza stylów do dokumentu HTML. Atrybut 'rel' określa relację między dokumentem a zewnętrznym zasobem, w tym przypadku wskazując, że jest to arkusz stylów. Atrybut 'href' z kolei wskazuje ścieżkę do pliku CSS, który ma być użyty. Użycie znacznika <link> jest zgodne z standardem W3C i jest najlepszą praktyką w tworzeniu stron internetowych. Dzięki temu przeglądarka może załadować style z zewnętrznego pliku, co pozwala na łatwiejsze zarządzanie stylami oraz ich ponowne użycie w różnych dokumentach HTML. Umożliwia to także separację treści od stylizacji, co jest kluczowe w koncepcji wzorców projektowych, takich jak MVC (Model-View-Controller). Przykładowo, aby zmienić wygląd całej strony, wystarczy edytować jeden plik CSS, co znacząco upraszcza proces tworzenia i utrzymania witryn.

Pytanie 24

Jakie stwierdzenie dotyczące zaprezentowanego kodu jest prawdziwe?

A. W zmiennej $a wartość "Ala" zostanie zmieniona na "Ola"

B. Znak kropki "." jest operatorem konkatenacji

C. Znak "=" pełni rolę operatora porównania dwóch zmiennych

D. Zostanie wyświetlony komunikat "OlaA"

Znak kropki w języku PHP pełni rolę operatora konkatenacji łączącego ciągi znaków w jedną całość Jest to kluczowa funkcja przy pracy z danymi tekstowymi pozwalająca na dynamiczne tworzenie ciągów znaków na podstawie różnych zmiennych lub danych wejściowych Przykładowo w przypadku zmiennej $a o wartości Ala i zastosowania $a Ola wynikowym ciągiem staje się AlaOla W praktyce konkatenacja jest często stosowana do generowania złożonych komunikatów lub budowania ścieżek plików w aplikacjach webowych Operator konkatenacji jest również używany w połączeniu z innymi typami danych które mogą być automatycznie przekształcane na ciągi znaków zgodnie z zasadami PHP Konkatenacja jest fundamentalnym elementem interakcji z użytkownikami w interfejsach tekstowych oraz w przetwarzaniu danych wejściowych i wyjściowych Zrozumienie i umiejętność jej stosowania jest kluczowa dla efektywnego programowania w PHP oraz tworzenia dynamicznych i interaktywnych aplikacji webowych z zachowaniem wysokiej jakości kodu i zgodności ze standardami

Pytanie 25

Jakie znaki będą przechowywane w zmiennej $napis po uruchomieniu poniższego kodu PHP?

$napis = "Programowanie w PHP";
$napis = substr($napis, 3, 5);

A. gramo

B. ogram

C. og

D. gr

Gratulacje, dobrze zrozumiałeś działanie funkcji substr w języku PHP. Ta funkcja jest używana do wyodrębnienia części ciągu znaków. W tym przypadku, wyodrębnienia 5 znaków zaczynając od czwartego znaku (indeks 3) w napisie. W rezultacie, otrzymujemy ciąg 'gramo'. Warto zwrócić uwagę, że indeksowanie w PHP (podobnie jak w większości języków programowania) zaczyna się od zera, a nie od jeden. Dlatego 'czwarty' znak ma indeks 3. Używanie funkcji substr jest częstą praktyką przy manipulacji ciągami znaków w PHP, więc zrozumienie jej działania jest bardzo ważne. Przykładowo, jeżeli chcemy wyodrębnić fragment tekstu od pewnego miejsca do końca, możemy tego dokonać nie podając trzeciego parametru funkcji substr.

Pytanie 26

Co oznacza jednostka ppi (pixels per inch)?

A. określa rozdzielczości obrazów generowanych przez drukarki i plotery

B. określa rozdzielczość obrazów wektorowych

C. określa rozdzielczość obrazów rastrowych

D. jest parametrem określającym rozdzielczość cyfrowych urządzeń wykonujących pomiary

Pojęcie ppi często miesza się z innymi jednostkami opisującymi jakość obrazu, dlatego łatwo o złe skojarzenia. Pixels per inch to parametr ściśle związany z grafiką rastrową, czyli taką, która składa się z siatki pikseli. W plikach rastrowych ppi określa gęstość tych pikseli na cal i wprost wpływa na postrzeganą ostrość oraz szczegółowość obrazu przy danym fizycznym rozmiarze. Jeśli ktoś łączy ppi głównie z drukarkami czy ploterami, to zahacza o sąsiednie pojęcie, ale nie to samo. Urządzenia drukujące opisuje się standardowo jednostką dpi (dots per inch), czyli ilością fizycznych punktów atramentu lub tonera nanoszonych na papier. Owszem, w praktyce pracy z drukiem trzeba brać pod uwagę zarówno ppi pliku rastrowego, jak i dpi drukarki, jednak są to dwa różne poziomy: ppi to właściwość obrazu, dpi to właściwość sprzętu. Z kolei traktowanie ppi jako parametru dowolnych cyfrowych urządzeń pomiarowych też jest mylące, bo w metrologii używa się zupełnie innych jednostek i opisów rozdzielczości, związanych raczej z precyzją przetworników A/C, zakresem czy błędem pomiaru. Ppi nie ma nic wspólnego z grafiką wektorową, ponieważ wektor opisuje kształty matematycznie (linie, krzywe, wypełnienia) i może być skalowany bez utraty jakości, bez przypisanego na stałe rastera pikseli. Dopiero w momencie rasteryzacji wektora do postaci bitmapy pojawia się znaczenie ppi. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich „rozdzielczości”: ekranu, drukarki, obrazu, wektora, sensora. W praktyce dobrze jest rozróżniać: ppi dla gęstości pikseli w obrazie rastrowym i na ekranie, dpi dla fizycznych punktów druku, a dla wektora raczej pojęcia takie jak rozmiar dokumentu w jednostkach fizycznych i ewentualna docelowa rozdzielczość eksportu do bitmapy.

Pytanie 27

Wskaż polecenie, które zostało opisane w ramce.

Dla każdego przebiegu pętli aktualna wartość elementu tablicy jest przypisywana do zmiennej, a wskaźnik tablicy jest przesuwany o jeden, aż do osiągnięcia ostatniego elementu tablicy

A. next

B. while

C. foreach

D. for

Instrukcja 'foreach' jest używana do iteracji po elementach zbioru, takich jak tablice lub kolekcje, w sposób bardziej deklaratywny i zwięzły niż tradycyjne pętle 'for'. W wielu językach programowania, takich jak C#, Java czy PHP, pętla 'foreach' pozwala automatycznie przechodzić przez każdy element kolekcji, przypisując go do zmiennej tymczasowej bez konieczności jawnego zarządzania indeksem. Jest to szczególnie przydatne, gdy chcemy po prostu przetwarzać elementy jednej po drugiej, nie martwiąc się o ich indeksy. Przykładowo, w C# można użyć składni: 'foreach (var item in collection)', gdzie 'collection' jest kolekcją, a 'item' to zmienna reprezentująca aktualny element. Takie podejście jest uważane za standardową praktykę w sytuacjach, gdzie chcemy tylko odczytywać wartości. Korzystanie z 'foreach' sprzyja czytelności kodu i minimalizuje ryzyko błędów związanych z obsługą indeksów, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 28

W języku PHP do zmiennej a wprowadzono tekst, w którym wielokrotnie występuje fraza Kowalski. Jakim poleceniem można jednocześnie zamienić wszystkie pojawienia się słowa Kowalski na słowo Nowak w zmiennej a?

A. $a = str_replace('Kowalski', 'Nowak', $a);

B. $a = str_replace('Nowak', 'Kowalski');

C. $a = str_replace('Nowak', 'Kowalski', $a);

D. $a = str_rep('Kowalski', 'Nowak', $a);

Odpowiedź $a = str_replace('Kowalski', 'Nowak', $a); jest poprawna, ponieważ wykorzystuje funkcję str_replace, która jest standardowym narzędziem w PHP do zamiany wszystkich wystąpień określonego ciągu znaków na inny w danym tekście. W tym przypadku zamieniamy słowo 'Kowalski' na 'Nowak' wewnątrz zmiennej $a. Funkcja str_replace działa w sposób, który jest zgodny z dobrymi praktykami programistycznymi, pozwalając na prostą i efektywną manipulację łańcuchami tekstowymi. Przykład zastosowania: jeśli $a = 'Jan Kowalski jest programistą. Kowalski ma doświadczenie.', to po wykonaniu powyższego polecenia zmienna $a stanie się 'Jan Nowak jest programistą. Nowak ma doświadczenie.'. Warto pamiętać, że str_replace jest wrażliwa na wielkość liter, co oznacza, że najlepiej stosować ją w kontekście, gdzie zapisy są jednolite. Dodatkowo, funkcja ta zwraca nowy łańcuch znaków, co oznacza, że oryginalna zmienna $a pozostaje niezmieniona, co jest zgodne z zasadami programowania funkcyjnego.

Pytanie 29

W językach programowania strukturalnego do przechowywania danych o 50 uczniach (ich imionach, nazwiskach, średniej ocen) należy zastosować

A. tablicę 50 elementów o składowych typu łańcuchowego.

B. tablicę 50 elementów o składowych strukturalnych.

C. klasę 50 elementów typu tablicowego.

D. strukturę 50 elementów o składowych tablicowych.

Odpowiedź wskazująca na użycie tablicy 50 elementów o składowych strukturalnych jest poprawna z kilku powodów. Po pierwsze, struktury (lub klasy) są idealnym rozwiązaniem do przechowywania złożonych danych, takich jak imiona, nazwiska i średnie oceny uczniów. Struktura pozwala na grupowanie tych składowych w jedną jednostkę, co zwiększa czytelność i organizację kodu. Na przykład, w języku C można zdefiniować strukturę 'Uczeń' z odpowiednimi polami, a następnie stworzyć tablicę, która pomieści 50 takich obiektów. W praktyce, struktury są szeroko stosowane w programowaniu, gdyż umożliwiają łatwe przekazywanie grup danych jako jednego obiektu, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego. Dodatkowo, korzystanie z tablicy struktur zamiast oddzielnych tablic dla każdego atrybutu ucznia minimalizuje ryzyko błędów związanych z synchronizacją danych i ułatwia manipulację danymi. W standardach programowania, szczególnie w kontekście zarządzania danymi, takie podejście jest uznawane za najlepszą praktykę, gdyż pozwala na spójną reprezentację oraz operowanie na danych.

Pytanie 30

Skrypt w JavaScript, który obsługuje wynagrodzenia pracowników, powinien stworzyć raport dla tych, którzy są zatrudnieni na umowę o pracę oraz otrzymują wynagrodzenie w przedziale domkniętym od 4000 do
4500 zł. Jaki warunek należy zastosować do wygenerowania raportu?

A. umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 || pensja <= 4500)

B. umowa == 'praca' || (pensja >= 4000 && pensja <= 4500)

C. umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 && pensja <= 4500)

D. umowa == 'praca' && (pensja >= 4000 || pensja <= 4500)

Analizując inne odpowiedzi, można zauważyć kilka kluczowych błędów w koncepcjach wykorzystanych w tych formułach. W pierwszej odpowiedzi występuje nieprawidłowe użycie operatora logicznego '||', który w tym kontekście nie jest odpowiedni. Wykorzystanie '||' oznacza, że pensja może być mniejsza lub równa 4000 zł, co prowadzi do sytuacji, w której zostaną uwzględnieni pracownicy, którzy nie spełniają wymogu minimalnej pensji, co jest sprzeczne z założeniem raportu. W drugiej odpowiedzi zastosowanie operatora '||' również powoduje, że warunek dotyczący umowy jest nieistotny, co sprawia, że program może generować raporty dla osób zatrudnionych na innych rodzajach umów. Trzecia odpowiedź wydaje się być bliska, jednak użycie '&&' w odniesieniu do pensji nie jest wystarczające, ponieważ nie definiuje warunku zatrudnienia. Właściwa logika programistyczna wymaga precyzyjnego określenia zarówno rodzaju umowy, jak i zakresu płacy. W praktyce, niepoprawne zrozumienie operatorów logicznych oraz ich zastosowania w warunkach może prowadzić do poważnych błędów w kodzie, co w konsekwencji wpływa na jakość danych raportowych. Warto pamiętać, że przy tworzeniu warunków w oprogramowaniu, kluczowe jest stosowanie odpowiednich operatorów, aby uniknąć błędów w logice oraz zapewnić poprawność wyników.

Pytanie 31

Wykonanie następującego polecenia PHP umożliwia:

$zapytanie = mysqli_query($db, "UPDATE ...");

A. dodanie nowych danych do bazy

B. zmianę struktury bazy

C. pobranie danych z bazy

D. zmianę danych w bazie

Polecenie PHP mysqli_query z użyciem instrukcji SQL UPDATE służy do modyfikacji danych w bazie danych. Funkcja mysqli_query umożliwia wykonywanie zapytań SQL na połączeniu z bazą danych reprezentowanym przez zmienną $db. Instrukcja UPDATE jest stosowana do aktualizacji istniejących rekordów w tabeli w bazie danych. Przykładowo, jeśli chcesz zaktualizować pole nazwa w tabeli użytkownicy, możesz użyć polecenia UPDATE users SET name='NowaNazwa' WHERE id=1. To podejście umożliwia dynamiczne zarządzanie danymi, co jest kluczowe w aplikacjach internetowych wymagających bieżącej aktualizacji informacji. W praktyce należy pamiętać o dobrych praktykach, takich jak walidacja danych wejściowych i zabezpieczenie przed atakami SQL injection, np. poprzez stosowanie przygotowanych zapytań. Aktualizowanie danych w bazie to jedna z podstawowych operacji CRUD (Create Read Update Delete), które są fundamentem zarządzania danymi w większości aplikacji obsługujących bazy danych. Poprawne użycie tej funkcji wymaga zrozumienia struktury SQL i znajomości specyfiki używanego systemu zarządzania bazą danych.

Pytanie 32

Która funkcja edytora grafiki wektorowej spowoduje przekształcenie z przedstawionych po lewej stronie figur koła i prostokąta do figury półkola widocznej po prawej stronie?

A. Różnica.

B. Część wspólna.

C. Podział.

D. Wykluczenie.

W grafice wektorowej operacje na kształtach, takie jak Różnica, Podział, Wykluczenie czy Część wspólna, to tzw. operacje boole’owskie. One nie są losowe – każda z nich ma bardzo konkretne, matematyczne znaczenie. Typowy błąd polega na tym, że patrzymy tylko na „intuicyjną” nazwę funkcji, a nie na to, co faktycznie dzieje się z obszarami wypełnienia. Różnica (ang. Subtract / Difference) polega na tym, że jedna figura „wycina” fragment z drugiej. Gdyby w naszym przykładzie użyć różnicy, to z jednej figury zostałby usunięty fragment zajmowany przez drugą. W efekcie dostalibyśmy kształt przypominający np. prostokąt z zaokrąglonym wycięciem, a nie pełne półkole. To przydaje się np. do robienia otworów, ramek, ikon z „dziurą”, ale nie do budowy półkola. Podział (ang. Divide / Fragment) dzieli obszar wszędzie tam, gdzie kształty się przecinają, na kilka osobnych obiektów. Wizualnie może to chwilowo wyglądać podobnie, ale końcowy efekt to kilka fragmentów, które trzeba ręcznie usuwać lub scalać. W testowym zadaniu chodzi o jedną, gotową figurę półkola, bez dodatkowego sprzątania, więc to nie jest optymalna operacja. Wykluczenie (ang. Exclude / XOR) działa odwrotnie do części wspólnej – usuwa obszar nakładania się, a zostawia tylko to, co jest „na zewnątrz” przecięcia. Gdyby użyć wykluczenia na kole i prostokącie, środek, czyli miejsce ich wspólnego nakładania, zniknie, a zostaną dwa osobne dziwne kształty po bokach. To dobra funkcja do tworzenia bardziej dekoracyjnych, ażurowych form, ale kompletnie nie nadaje się do uzyskania klasycznego półkola. W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że półkole jest dokładnie tym obszarem, gdzie koło i prostokąt się pokrywają. Stąd jedynie „Część wspólna” daje czysty, poprawny efekt bez dodatkowej obróbki. Warto przy takich pytaniach wyobrażać sobie, które fragmenty zostaną, a które zostaną usunięte, zamiast sugerować się tylko nazwą funkcji w menu programu.

Pytanie 33

Załatwienie sprawy urzędowej online wymaga autoryzacji

A. numerem NIP.

B. serią i numerem dowodu osobistego.

C. profilem zaufanym.

D. imieniem i nazwiskiem.

W usługach urzędowych online kluczowe jest nie tylko „rozpoznanie” użytkownika, ale pewne, silne potwierdzenie jego tożsamości. Typowym błędem jest myślenie, że wystarczy podać jakieś dane osobowe, takie jak imię i nazwisko, numer dowodu czy NIP, żeby urząd mógł bezpiecznie wykonać operację. Te informacje są w dużej mierze jawne albo stosunkowo łatwe do zdobycia, więc nie mogą być traktowane jako mechanizm autoryzacji. To są dane identyfikacyjne, ale nie uwierzytelniające. Seria i numer dowodu osobistego to tylko oznaczenie dokumentu, a nie środek logowania. Numer dowodu możesz pokazać w hotelu, w wypożyczalni sprzętu czy na umowie, więc z definicji nie może być traktowany jak hasło. Z punktu widzenia bezpieczeństwa byłoby wręcz nieodpowiedzialne, gdyby urząd opierał dostęp do e-usług na takim numerze, bo jego wyciek jest bardzo prawdopodobny. Imię i nazwisko to już w ogóle informacja publiczna – można je znaleźć w social mediach, w rejestrach, na wizytówkach. To bardziej etykieta osoby niż jakikolwiek mechanizm kontroli dostępu. Podobnie numer NIP, choć jest bardziej „urzędowy”, służy do identyfikacji podatnika lub firmy w systemach podatkowych i gospodarczych, ale nie do logowania. NIP widnieje na fakturach, ofertach, stronach firmowych, więc również nie spełnia kryteriów tajności, które są wymagane dla bezpiecznej autoryzacji. Wiele osób myli identyfikację z uwierzytelnianiem: identyfikacja mówi „kto to jest”, a uwierzytelnianie „udowodnij, że naprawdę jesteś tą osobą”. Do tego potrzebny jest mechanizm taki jak profil zaufany, czyli rozwiązanie powiązane z PESEL, zweryfikowane przez zaufaną instytucję i chronione dodatkowymi warstwami bezpieczeństwa, zgodnie z dobrymi praktykami e-administracji i ogólnymi zasadami bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych.

Pytanie 34

Czego nie należy robić, aby zabezpieczyć serwer bazy danych przed atakami hakerów?

A. defragmentacja dysków.

B. blokowanie portów związanych z bazą danych.

C. aktywacja zapory.

D. używanie skomplikowanych haseł do bazy.

Defragmentacja dysków nie jest bezpośrednio związana z zabezpieczaniem serwera bazy danych przed atakami hakerskimi. Choć defragmentacja może poprawić wydajność systemu plików poprzez uporządkowanie fragmentów plików na dysku, nie ma wpływu na kwestie bezpieczeństwa. Przykłady skutecznych działań w zakresie zabezpieczeń obejmują włączenie zapory, co stanowi pierwszą linię obrony, blokowanie portów, które mogą być wykorzystywane przez potencjalnych intruzów, oraz stosowanie złożonych haseł, co minimalizuje ryzyko nieautoryzowanego dostępu. W kontekście zarządzania bezpieczeństwem baz danych, kluczowe jest przestrzeganie najlepszych praktyk, takich jak regularne aktualizacje oprogramowania, monitorowanie logów dostępu oraz stosowanie zasad minimalnych uprawnień. Właściwe zabezpieczenia powinny być wdrażane zgodnie z wytycznymi standardów takich jak ISO/IEC 27001.

Pytanie 35

Przemiana kodu źródłowego wykonanego przez programistę w zrozumiały dla maszyny kod maszynowy to

A. analizowanie błędów

B. kompilowanie

C. wdrażanie

D. wykonywanie

Kompilowanie to kluczowy proces w inżynierii oprogramowania, który polega na przekształceniu kodu źródłowego napisanego w języku wysokiego poziomu (takim jak C++, Java czy Python) na kod maszynowy zrozumiały dla komputera. Proces ten jest krytyczny, ponieważ komputery nie są w stanie interpretować kodu źródłowego bezpośrednio. Kompilator przeprowadza analizę syntaktyczną i semantyczną kodu, optymalizuje go, a następnie generuje kod maszynowy. W praktyce, kompilacja pozwala na wykrycie błędów w kodzie przed jego uruchomieniem, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi. Kompilatory często oferują dodatkowe narzędzia, takie jak debugery, które umożliwiają programistom śledzenie błędów w kodzie. W kontekście dużych projektów, dobrym podejściem jest również wykorzystanie systemów CI/CD, które automatyzują proces kompilacji i testowania, co znacząco przyspiesza cykl rozwoju oprogramowania oraz zwiększa jego jakość.

Pytanie 36

Parametr face w znaczniku <font> jest używany do określenia

A. koloru czcionki

B. stylów czcionki

C. rozmiaru czcionki

D. typy czcionki

Parametr <b>face</b> znacznika <b><font></b> jest używany do określenia nazwy czcionki, co jest kluczowe dla stylizacji tekstu w dokumentach HTML. Umożliwia on deweloperom wybór konkretnej czcionki, która będzie używana do wyświetlania tekstu, co wpływa na jego estetykę oraz czytelność. Przykładowo, można użyć wartości takiej jak 'Arial', 'Times New Roman' czy 'Courier New', aby zdefiniować preferowaną czcionkę, co jest szczególnie ważne w przypadku identyfikacji wizualnej brandu. W praktyce, dobór odpowiedniej czcionki wpływa na doświadczenie użytkownika, a także na dostępność treści. Warto zaznaczyć, że w nowoczesnych praktykach webowych, stosowanie CSS do stylizacji tekstu stało się bardziej zalecane niż używanie znaczników <font>, co wynika z dążenia do separacji treści od prezentacji. Dobre praktyki wskazują na użycie właściwości CSS takich jak 'font-family', co jest bardziej elastyczne i zgodne z aktualnymi standardami sieciowymi.

Pytanie 37

Za pomocą podanego zapytania w tabeli zostanie wykonane

ALTER TABLE nazwa1 ADD nazwa2 DOUBLE NOT NULL;

A. Została zmieniona nazwa kolumny z nazwa1 na nazwa2.

B. Dodana kolumna nazwa2, która nie przyjmuje wartości domyślnej.

C. Zmieniono typ kolumny nazwa2 na DOUBLE.

D. Dodana kolumna nazwa2 o typie zmiennoprzecinkowym.

Poprawna odpowiedź, czyli dodanie kolumny nazwa2 typu zmiennoprzecinkowego (DOUBLE), jest zgodna z poleceniem przedstawionym w zapytaniu SQL. Instrukcja ALTER TABLE jest używana do modyfikacji istniejącej tabeli, a w tym przypadku dodajemy nową kolumnę. Typ DOUBLE oznacza zmiennoprzecinkową reprezentację liczb, co jest przydatne w sytuacjach, gdy potrzebujemy precyzyjnie przechowywać wartości liczbowe z ułamkami, takie jak ceny, wyniki pomiarów czy dane statystyczne. W praktyce, użycie zmiennoprzecinkowego typu danych jest standardową praktyką w bazach danych, kiedy musimy operować na liczbach, które mogą mieć wartości dziesiętne. Dodatkowo, opcja NOT NULL zapewnia, że kolumna ta zawsze będzie miała przypisaną wartość, co przyczynia się do integralności danych w bazie. Zastosowanie takiego rozwiązania jest niezbędne w wielu aplikacjach, gdzie precyzyjne obliczenia są kluczowe, na przykład w systemach finansowych czy analizach danych.

Pytanie 38

W SQL warunek ten odpowiada warunkowi liczba >= 10 AND liczba <= 100?

A. liczba LIKE '10%'

B. liczba IN (10, 100)

C. liczba BETWEEN 10 AND 100

D. NOT (liczba < 10 AND liczba > 100)

Odpowiedź 'liczba BETWEEN 10 AND 100' jest prawidłowa, ponieważ odpowiada warunkowi, który sprawdza, czy wartość zmiennej 'liczba' mieści się w przedziale od 10 do 100, włączając oba końce. W SQL konstrukcja 'BETWEEN' jest preferowana, ponieważ jest bardziej czytelna i zrozumiała dla programistów, co sprzyja utrzymaniu kodu. Przykładowe zapytanie SQL używające tego warunku mogłoby wyglądać tak: 'SELECT * FROM tabela WHERE liczba BETWEEN 10 AND 100;'. Zastosowanie 'BETWEEN' unika potencjalnych błędów związanych z używaniem operatorów porównawczych i zapewnia, że obie granice przedziału są respektowane. W praktyce, korzystanie z 'BETWEEN' w zapytaniach SQL jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, gdyż poprawia czytelność i ułatwia analizę kodu. Dodatkowo, warto zauważyć, że 'BETWEEN' działa również z datami, co czyni go uniwersalnym narzędziem w SQL.

Pytanie 39

W języku CSS wprowadzono poniższe formatowanie:

p > i { color: blue; }

Oznacza to, że tekst w kolorze niebieskim będzie zapisany:

A. pogrubiony tekst akapitu

B. cały tekst nagłówków, bez względu na ich formatowanie

C. cały tekst akapitu, bez względu na jego formatowanie

D. pochylony tekst akapitu

W przypadku zrozumienia reguł CSS ważne jest, aby wiedzieć, jak różne selektory wpływają na wygląd elementów na stronie internetowej. Selekcja całego tekstu paragrafu niezależnie od jego formatowania wymagałaby użycia selektora p bezpośrednio, nie uwzględniając specyficznych potomków takich jak i. Pogrubiony tekst paragrafu jest zazwyczaj implementowany za pomocą tagu b lub strong, a nie i, który zgodnie z HTML jest przeznaczony dla tekstu pochyłego. Dlatego, aby stylizować pogrubiony tekst na niebiesko, należałoby użyć selektora p > b lub p > strong w zależności od użytego tagu. Jeśli chodzi o nagłówki, czyli elementy h1 h2 itd. ich stylizacja wymagałaby użycia selektorów odnoszących się bezpośrednio do tych elementów np. h1 {color: blue;} jeśli chcielibyśmy zmienić kolor całego nagłówka niezależnie od formatowania. Zrozumienie tych zasad pozwala tworzyć bardziej precyzyjne i czytelne style CSS. Typowym błędem jest mylenie selektorów kontekstowych z innymi typami selektorów co prowadzi do nieoczekiwanych wyników w wyglądzie strony. Taka wiedza jest fundamentalna w profesjonalnym projektowaniu stron internetowych i pozwala na lepszą kontrolę wizualną oraz semantyczną nad wybranymi elementami w strukturze dokumentu HTML co jest kluczowe w nowoczesnym web designie.

Pytanie 40

Formaty wideo, które są wspierane przez standard HTML5, to

A. Ogg, AVI, MPEG

B. MP4, Ogg, WebM

C. Ogg, QuickTime

D. MP4, AVI

Wybór odpowiedzi takiej jak MP4, AVI, nie uwzględnia faktu, że format AVI nie jest obsługiwany przez HTML5. AVI to starszy format kontenera, który wymaga zainstalowanych kodeków, co czyni go mniej przydatnym w kontekście nowoczesnych aplikacji webowych, które stawiają na zgodność i łatwość użycia. Podobnie, wybór Ogg, QuickTime również jest błędny, ponieważ format QuickTime, choć popularny, nie jest częścią standardu HTML5 i wymaga korzystania z dodatkowych wtyczek lub komponentów w przeglądarkach, co nie sprzyja wydajności ani wygodzie użytkowników. W przypadku Ogg, choć jest to format otwarty, jego zastosowanie w praktyce jest ograniczone w porównaniu z MP4 czy WebM. Również zestawienie Ogg, AVI, MPEG jest mylące, ponieważ MPEG to bardziej ogólne określenie dla różnych standardów kompresji wideo, a nie konkretny format pliku. Współczesne praktyki programistyczne i standardy internetowe preferują formaty, które są natywnie wspierane przez przeglądarki, a te, które wymagają dodatkowych wtyczek lub nie są powszechnie używane, są odrzucane. Zrozumienie, które formaty są zgodne z HTML5, jest kluczowe dla zapewnienia optymalnych doświadczeń użytkownika.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej