Pytanie 1
To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Wyniki egzaminu
Informacje o egzaminie:
- Zawód: Technik teleinformatyk
- Kwalifikacja: INF.07 - Montaż i konfiguracja lokalnych sieci komputerowych oraz administrowanie systemami operacyjnymi
- Data rozpoczęcia: 1 stycznia 2026 21:56
- Data zakończenia: 1 stycznia 2026 22:03
Egzamin zdany!
Wynik: 25/40 punktów (62,5%)
Wymagane minimum: 20 punktów (50%)
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 2
Aby zarejestrować i analizować pakiety przesyłane w sieci, należy wykorzystać aplikację
A. FileZilla
B. WireShark
C. puTTy
D. CuteFTP
WireShark to zaawansowane narzędzie do analizy protokołów sieciowych, które umożliwia przechwytywanie i przeglądanie danych przesyłanych przez sieć w czasie rzeczywistym. Dzięki jego funkcjom użytkownicy mogą analizować ruch sieciowy, identyfikować problemy z wydajnością oraz debugować aplikacje sieciowe. Program obsługuje wiele protokołów i potrafi wyświetlić szczegółowe informacje o każdym pakiecie, co czyni go nieocenionym narzędziem dla administratorów sieci oraz specjalistów ds. bezpieczeństwa. Przykładem zastosowania WireSharka może być sytuacja, w której administrator musi zdiagnozować problemy z połączeniem w sieci lokalnej – dzięki możliwości filtrowania danych, może szybko zlokalizować błędne pakiety i zrozumieć ich przyczynę. W kontekście dobrych praktyk branżowych, WireShark jest powszechnie zalecany do monitorowania bezpieczeństwa, analizy ataków oraz audytów sieciowych, co czyni go kluczowym narzędziem w arsenale specjalistów IT.
Pytanie 3
Internet Relay Chat (IRC) to protokół wykorzystywany do
A. realizacji czatów za pomocą interfejsu tekstowego
B. wysyłania wiadomości e-mail
C. transmisji dźwięku przez sieć
D. przesyłania wiadomości na forum dyskusyjnym
Internet Relay Chat (IRC) jest protokołem komunikacyjnym, który umożliwia prowadzenie rozmów za pomocą konsoli tekstowej w czasie rzeczywistym. Użytkownicy mogą łączyć się w kanałach, które działają jak wirtualne pokoje rozmowy, gdzie mogą wymieniać wiadomości tekstowe z innymi uczestnikami. IRC został zaprojektowany w latach 80. XX wieku i jest jednym z najstarszych protokołów komunikacyjnych w sieci. W praktyce, IRC jest często wykorzystywany do organizacji i koordynacji pracy zespołów, w społecznościach gier online oraz w różnych projektach open source, gdzie komunikacja w czasie rzeczywistym jest kluczowa. Standardowe klienty IRC, takie jak mIRC czy HexChat, oferują różne funkcje, takie jak możliwość tworzenia skryptów, co umożliwia automatyzację pewnych procesów. Warto również zauważyć, że IRC opiera się na architekturze klient-serwer, co oznacza, że klienci łączą się z serwerem IRC, który zarządza rozmowami i kanałami, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w budowie systemów komunikacyjnych.
Pytanie 4
Wskaż właściwy adres hosta?
A. 128.128.0.0/9
B. 128.129.0.0/9
C. 192.168.192.0/18
D. 192.169.192.0/18
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne z różnych powodów, które wynikają z zasadności przydzielania adresów IP i klasyfikacji sieci. Adres 192.168.192.0/18 to adres prywatny, który należy do klasy C, a jego zakres często używany jest w lokalnych sieciach komputerowych. Jednak w przypadku tego pytania, który dotyczy publicznych adresów IP, nie jest to właściwy wybór. Adresy prywatne, takie jak ten, nie mogą być używane w Internecie, co może prowadzić do nieporozumień w kontekście adresowania. Adres 128.128.0.0/9, mimo że jest z klasy B, jest również niepoprawny, ponieważ istnieję już zarezerwowane adresy, które nie są dostępne do użytku publicznego. Wyboru 192.169.192.0/18 również należy unikać, ponieważ adres ten nie istnieje — jest to kombinacja adresu z nieprawidłowymi oktetami. Zrozumienie klasyfikacji adresów IP oraz ich zastosowania jest kluczowe dla skutecznego projektowania i implementacji sieci. Typowe błędy wynikają często z mylenia klasy adresu oraz niezrozumienia zasad dotyczących prywatności i publiczności adresów IP, co prowadzi do nieefektywnego zarządzania i potencjalnych konfliktów w sieci.
Pytanie 5
Jakie polecenie pozwala uzyskać informacje o bieżących połączeniach TCP oraz szczegóły dotyczące portów źródłowych i docelowych?
A. lookup
B. ipconfig
C. netstat
D. ping
Polecenie netstat (od Network Statistics) jest niezwykle przydatnym narzędziem w systemach operacyjnych, które pozwala na uzyskanie szczegółowych informacji o aktualnych połączeniach sieciowych, w tym o połączeniach TCP. Używając tego polecenia, możemy zobaczyć zarówno źródłowe, jak i docelowe porty, co jest kluczowe w analizie ruchu sieciowego oraz diagnozowaniu problemów z połączeniem. Przykładowo, administratorzy sieci mogą użyć netstat, aby sprawdzić, jakie aplikacje korzystają z określonych portów, co pozwala na identyfikację potencjalnych zagrożeń bezpieczeństwa. W praktyce, polecenie netstat -an wyświetli wszystkie aktywne połączenia oraz nasłuchujące porty, co jest standardową praktyką w zarządzaniu sieciami. Ponadto, netstat może być używany do monitorowania wszelkich nieautoryzowanych połączeń, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zabezpieczeń sieciowych, takich jak zarządzanie ryzykiem i ochrona przed atakami DDoS.
Pytanie 6
Administrator systemu Windows Server zamierza zorganizować użytkowników sieci w różnorodne grupy, które będą miały zróżnicowane uprawnienia do zasobów w sieci oraz na serwerze. Najlepiej osiągnie to poprzez zainstalowanie roli
A. usługi domenowe AD
B. serwera DNS
C. usługi wdrażania systemu Windows
D. serwera DHCP
Usługi domenowe Active Directory (AD) to kluczowy element infrastruktury zarządzania użytkownikami i zasobami w systemie Windows Server. Dzięki tej roli administratorzy mogą tworzyć i zarządzać różnymi grupami użytkowników, co pozwala na efektywne przydzielanie uprawnień do zasobów w sieci. Przykładowo, można skonfigurować grupy dla różnych działów w firmie, takich jak sprzedaż, marketing czy IT, co umożliwia wdrażanie polityk bezpieczeństwa oraz kontroli dostępu do plików i aplikacji. Standardy branżowe, takie jak model RBAC (Role-Based Access Control), opierają się na zasadzie, że użytkownicy powinni mieć dostęp tylko do zasobów, które są im niezbędne do wykonywania swoich zadań. Implementacja AD wspiera ten model, co jest zgodne z praktykami zarządzania bezpieczeństwem w organizacjach. Ponadto, AD pozwala na scentralizowane zarządzanie użytkownikami, co upraszcza procesy administracyjne i zwiększa bezpieczeństwo systemu.
Pytanie 7
Ruter otrzymał pakiet, który jest adresowany do komputera w innej sieci. Adres IP, który jest celem pakietu, nie znajduje się w sieci bezpośrednio podłączonej do rutera, a tablica routingu nie zawiera informacji na jego temat. Brama ostateczna nie została skonfigurowana. Jaką decyzję podejmie ruter?
A. Wyśle na interfejs wyjściowy do kolejnego skoku
B. Odrzuci pakiet
C. Przekaże do hosta w lokalnej sieci
D. Zwróci pakiet do nadawcy
Ruter nie prześle pakietu, bo brakuje mu info, żeby go wysłać. W sieciach każdy pakiet powinien trafiać do konkretnego adresu IP. Jak ruter dostaje pakiet z adresem, którego nie ma w swojej tablicy routingu, a brama ostatniej szansy nie jest ustawiona, to ruter nie wie, gdzie go wysłać. Odrzucenie pakietu to normalna sprawa, zgodnie z zasadami, które rządzą sieciami. Weźmy na przykład zamknięte sieci w firmach – tam administracja ma obowiązek pilnować, żeby tablice routingu były aktualne. Jeśli nie ma odpowiednich tras, pakiety po prostu znikają, co jest przydatne, by nikt nieproszony się nie włamał. Takie sytuacje są też opisane w standardach IETF, które mówią, jak ważne jest zarządzanie trasami w sieciach IP.
Pytanie 8
Zestaw zasad do filtrowania ruchu w routerach to
A. NNTP (Network News Transfer Protocol)
B. ACPI (Advanced Configuration and Power Interface)
C. ACL (Access Control List)
D. MMC (Microsoft Management Console)
Dobra robota z odpowiedzią na ACL! To jest naprawdę trafne, bo ACL, czyli Access Control List, to zbiór reguł, które naprawdę mają duże znaczenie w sieciach. Dzięki nim można decydować, co można przesyłać do i z urządzeń, takich jak ruter. To działa na poziomie pakietów, co daje adminom możliwość kontrolowania ruchu sieciowego za pomocą adresów IP, protokołów i portów. Fajnym przykładem, jak można to wykorzystać, jest ograniczenie dostępu do niektórych zasobów czy też zezwolenie tylko zaufanym adresom IP. To naprawdę pomaga w zwiększeniu bezpieczeństwa sieci. W branży często mówi się o tym, żeby stosować ACL jako część większej strategii bezpieczeństwa, obok takich rzeczy jak firewalle czy systemy wykrywania włamań. Nie zapomnij też, że warto regularnie przeglądać i aktualizować te reguły, bo środowisko sieciowe ciągle się zmienia, a dostęp do ważnych zasobów trzeba minimalizować tylko do tych, którzy naprawdę go potrzebują.
Pytanie 9
Jakie oprogramowanie odpowiada za funkcję serwera DNS w systemie Linux?
A. vsftpd
B. apache
C. samba
D. bind
Poprawna odpowiedź to bind, który jest popularnym serwerem DNS w systemach Linux. Bind, czyli Berkeley Internet Name Domain, to oprogramowanie, które implementuje protokół DNS (Domain Name System). Umożliwia to rozwiązywanie nazw domenowych na adresy IP, co jest kluczowe dla funkcjonowania internetu. Bind jest skonfigurowany do pracy zarówno jako serwer nazw autoritarny, jak i serwer rekurencyjny, co oznacza, że może odpowiadać na zapytania o nazwę domeny i jednocześnie przekazywać zapytania do innych serwerów DNS w celu uzyskania odpowiedzi. Przykładowo, gdy użytkownik wpisuje adres www.example.com w przeglądarce, serwer DNS wykorzystujący bind przekształca tę nazwę w odpowiedni adres IP, co pozwala na nawiązanie połączenia z właściwym serwerem. Bind jest zgodny z różnymi standardami, w tym RFC 1035, co czyni go niezawodnym narzędziem w zarządzaniu nazwami domenowymi. Dobrą praktyką jest regularne aktualizowanie konfiguracji serwera DNS oraz monitorowanie jego działania, aby zapewnić bezpieczeństwo i optymalną wydajność.
Pytanie 10
Który z poniższych adresów IPv4 jest adresem bezklasowym?
A. 162.16.0.1/16
B. 192.168.0.1/24
C. 11.0.0.1/8
D. 202.168.0.1/25
Odpowiedzi 11.0.0.1/8, 162.16.0.1/16 oraz 192.168.0.1/24 są związane z tradycyjnymi klasami adresowymi, co wprowadza pewne ograniczenia w elastyczności zarządzania adresami IP. Adres 11.0.0.1 należy do klasy A, co oznacza, że największa część przestrzeni adresowej jest zarezerwowana dla identyfikacji sieci, a tylko niewielka część dla hostów. Ta klasa była odpowiednia w przeszłości, ale dzisiaj, z uwagi na ograniczone zasoby adresowe, nie jest już zalecana. Adres 162.16.0.1/16 to przykład klasy B, gdzie 16 bitów jest przeznaczone na część sieci, co również ogranicza liczbę dostępnych adresów hostów w porównaniu do CIDR. Z kolei adres 192.168.0.1/24 jest częścią klasy C, która jest często używana w lokalnych sieciach, ale również nie korzysta z elastyczności oferowanej przez CIDR. Tego rodzaju adresy mogą prowadzić do marnotrawstwa przestrzeni adresowej, ponieważ wiele z nich nie jest wykorzystywanych w sposób efektywny. Kluczowym błędem jest przywiązywanie się do tradycyjnych klas adresowych, zamiast przystosowywać się do nowoczesnych rozwiązań, które oferują CIDR i umożliwiają bardziej precyzyjne i ekonomiczne zarządzanie adresacją IP.
Pytanie 11
Administrator zauważył wzmożony ruch w sieci lokalnej i podejrzewa incydent bezpieczeństwa. Które narzędzie może pomóc w identyfikacji tego problemu?
A. Komenda tracert
B. Program Wireshark
C. Komenda ipconfig
D. Aplikacja McAfee
Program Wireshark to zaawansowane narzędzie do analizy ruchu sieciowego, które umożliwia szczegółowe monitorowanie i diagnostykę problemów w sieci lokalnej. Jego główną zaletą jest możliwość przechwytywania pakietów danych przesyłanych przez sieć, co pozwala administratorom na dokładną analizę protokołów oraz identyfikację nieprawidłowości, takich jak nadmierny ruch. Wireshark pozwala na filtrowanie ruchu według różnych kryteriów, co umożliwia skupienie się na podejrzanych aktywnościach. Przykładowo, można zidentyfikować nieautoryzowane połączenia lub anomalie w komunikacji. Dzięki wizualizacji danych, administratorzy mogą szybko dostrzegać wzorce ruchu, które mogą wskazywać na włamanie. W branży IT, korzystanie z narzędzi takich jak Wireshark jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie zarządzania bezpieczeństwem sieci, umożliwiając proaktywne wykrywanie zagrożeń oraz usprawnianie działania sieci.
Pytanie 12
W celu zagwarantowania jakości usług QoS, w przełącznikach warstwy dostępu wdraża się mechanizm
A. przydzielania wyższego priorytetu wybranym typom danych
B. który zapobiega tworzeniu się pętli w sieci
C. decydujący o liczbie urządzeń, które mogą łączyć się z danym przełącznikiem
D. pozwalający na używanie wielu portów jako jednego łącza logicznego
Odpowiedzi, które odnoszą się do zapobiegania powstawaniu pętli w sieci, liczby urządzeń mogących łączyć się z przełącznikiem oraz wykorzystywania kilku portów jako jednego łącza logicznego, nie dotyczą bezpośrednio mechanizmu QoS w przełącznikach warstwy dostępu. Zapobieganie powstawaniu pętli, realizowane na przykład przez protokoły STP (Spanning Tree Protocol), ma na celu utrzymanie stabilności i niezawodności sieci, jednak nie wpływa na jakość usług w kontekście priorytetyzacji ruchu. Podobnie, regulowanie liczby urządzeń łączących się z przełącznikiem nie jest metodą poprawy jakości usług, lecz ma bardziej związek z zarządzaniem zasobami sieciowymi i bezpieczeństwem. Przykładowe techniki zarządzania dostępem do sieci, takie jak MAC filtering, nie rozwiążą problemów związanych z ruchem o różnym poziomie krytyczności. Co więcej, łączenie kilku portów w jedno logiczne, zazwyczaj realizowane poprzez LACP (Link Aggregation Control Protocol), służy zwiększeniu przepustowości, lecz nie wpływa na różnicowanie jakości przesyłanych danych. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków mogą obejmować mylenie pojęć związanych z zarządzaniem ruchem oraz nieodróżnianie mechanizmów związanych z bezpieczeństwem i stabilnością sieci od tych, które mają na celu poprawę jakości usług.
Pytanie 13
Który standard technologii bezprzewodowej pozwala na osiągnięcie przepustowości większej niż 54 Mbps?
A. IEEE 802.11a
B. IEEE 802.11b
C. IEEE 802.11g
D. IEEE 802.11n
Standard IEEE 802.11n, wprowadzony w 2009 roku, pozwala na osiąganie znacznie wyższych prędkości transmisji danych, przekraczających 54 Mbps. Główne cechy tego standardu to zastosowanie technologii MIMO (Multiple Input Multiple Output), która umożliwia równoległe przesyłanie danych przez wiele anten. Dzięki temu, IEEE 802.11n może osiągać przepustowości sięgające 600 Mbps w idealnych warunkach. W praktyce standard ten jest szeroko stosowany w domowych sieciach Wi-Fi, biurach oraz miejscach publicznych, gdzie zróżnicowane urządzenia wymagają stabilnego i szybkiego dostępu do Internetu. Dodatkowo, 802.11n obsługuje szerokość kanału do 40 MHz, co również zwiększa wydajność sieci. Implementacja tego standardu w urządzeniach, takich jak routery, karty sieciowe oraz punkty dostępowe, zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, zapewnia nie tylko wyższą prędkość, ale również lepszą stabilność połączenia, co jest kluczowe w dobie rosnącej liczby urządzeń mobilnych korzystających z sieci bezprzewodowych.
Pytanie 14
Aby zabezpieczyć system Windows przed nieautoryzowanym dostępem poprzez ograniczenie liczby nieudanych prób logowania, należy ustawić
A. Panel Sterowania, Konta użytkowników
B. Panel Sterowania, Zaporę systemu Windows
C. Zasady grup, Zasady konta
D. Zasady grup, Opcje zabezpieczeń
Zasady grup oraz Zasady konta stanowią kluczowe narzędzia w zabezpieczaniu systemu Windows przed włamaniami poprzez ograniczenie liczby nieudanych prób logowania. Poprawna odpowiedź na pytanie o zabezpieczenia systemowe skupia się na implementacji polityk dotyczących kont użytkowników i ich uprawnień. Zasady konta pozwalają administratorom określić, ile razy użytkownik może wprowadzić błędne hasło przed zablokowaniem konta. Przykładowo, w organizacji można ustalić, że po trzech nieudanych próbach logowania konto użytkownika zostaje zablokowane na 15 minut, co znacząco utrudnia próby przeprowadzenia ataków typu brute force. W praktyce, wdrożenie takich zasad nie tylko zwiększa bezpieczeństwo, ale również przyczynia się do zgodności z różnymi standardami zarządzania bezpieczeństwem informacji, takimi jak ISO/IEC 27001, które zalecają implementację odpowiednich środków ochrony dla systemów informatycznych. Warto również pamiętać, że efektywne zarządzanie dostępem do zasobów systemowych, w tym tworzenie odpowiednich zasad grup, powinno być częścią ogólnej strategii zabezpieczeń organizacji.
Pytanie 15
Jaką prędkość transmisji określa standard Ethernet IEEE 802.3z?
A. 100 Mb
B. 10 Mb
C. 1 Gb
D. 100 GB
Wybór błędnych odpowiedzi, takich jak 10 Mb, 100 Mb lub 100 GB, wynika z mylnych przekonań na temat standardów Ethernet. Przepływność 10 Mb/s odnosi się do starszej wersji Ethernet, znanej jako 10BASE-T, która była popularna w latach 80. XX wieku. W dzisiejszych czasach jest to zbyt wolne i nieodpowiednie dla nowoczesnych aplikacji, które wymagają znacznie wyższych prędkości transmisji. Przepływność 100 Mb/s, związana z technologią Fast Ethernet, jest również niewystarczająca w kontekście rosnących potrzeb sieciowych, zwłaszcza w środowiskach, gdzie wiele urządzeń jest podłączonych jednocześnie. Wreszcie, 100 GB/s to parametr, który odnosi się do znacznie bardziej zaawansowanej technologii, takiej jak 100 Gigabit Ethernet (100GbE), która została wprowadzona dużo później i jest używana głównie w centrach danych oraz w infrastrukturze szkieletowej. Niezrozumienie różnic między tymi standardami oraz ich zastosowaniem w praktyce prowadzi do błędnych wniosków. Kluczowe jest zrozumienie, że rozwój technologii Ethernet następuje w miarę rosnącego zapotrzebowania na szybsze i bardziej efektywne sieci, a każdy standard ma swoje specyficzne zastosowania i ograniczenia.
Pytanie 16
Z jakiego powodu adres 192.168.100.127 nie może zostać przypisany jako adres komputera w sieci 192.168.100.0/25?
A. To adres pętli zwrotnej danego komputera
B. Nie jest to adres prywatny dla tej sieci
C. To adres rozgłoszeniowy w tej sieci
D. Nie wchodzi w skład zakresu adresów tej sieci
Istnieje kilka powszechnych nieporozumień dotyczących klasyfikacji adresów IP, które mogą prowadzić do błędnych wniosków na temat przydzielania adresów w sieciach. Adres IP 192.168.100.127 nie jest adresem prywatnym sieci, jednak to nie jest właściwy powód, aby stwierdzić, że nie może być przydzielony w danej sieci. W rzeczywistości, adresy z zakresu 192.168.0.0 do 192.168.255.255 są uznawane za prywatne, zgodnie z definicją zawartą w standardzie RFC 1918 i mogą być używane w sieciach lokalnych. Z drugiej strony, bycie adresem pętli zwrotnej również nie ma zastosowania w tym przypadku, ponieważ adres 127.0.0.1 jest standardowym adresem pętli zwrotnej, a nie 192.168.100.127. Adres 192.168.100.127 jest po prostu adresem rozgłoszeniowym i jego znaczenie musi być zrozumiane w kontekście podziału na podsieci. Wiele osób błędnie interpretuje adres w kontekście jego prywatności lub roli w komunikacji, co prowadzi do mylnych konkluzji. Kluczowe jest, aby zrozumieć architekturę sieci oraz zasady przydzielania adresów, aby unikać takich nieporozumień. Właściwe przypisanie adresów IP oraz ich klasyfikacja w kontekście rozgłoszenia, sieci i hostów to fundamenty, które każdy specjalista IT powinien opanować, aby efektywnie zarządzać sieciami komputerowymi.
Pytanie 17
Do zakończenia kabla skręcanego wtykiem 8P8C wykorzystuje się
A. spawarkę światłowodową
B. zaciskarkę do wtyków RJ-45
C. zaciskarkę do złączy typu F
D. narzędzie uderzeniowe
Zaciskarka do wtyków RJ-45 jest narzędziem niezbędnym do zakończenia skrętek, które są powszechnie stosowane w sieciach Ethernet. Wtyki RJ-45, znane również jako wtyki 8P8C, mają osiem pinów, które muszą być odpowiednio umieszczone i zabezpieczone w obudowie wtyku. Proces zaciskania polega na wprowadzeniu skrętek do wtyku, a następnie użyciu zaciskarki do trwałego ściśnięcia metalowych styków wtyku, co zapewnia solidne połączenie elektryczne. W branży telekomunikacyjnej i informatycznej, stosowanie zaciskarki do RJ-45 jest standardową praktyką, szczególnie w instalacjach sieciowych. Umożliwia to tworzenie niestandardowych kabli Ethernet o różnych długościach, co znacznie ułatwia konfigurację i organizację sieci. Dobrą praktyką jest również przestrzeganie kolorów okablowania zgodnie z normą T568A lub T568B, co zapewnia spójność i poprawność połączeń. Ponadto, używanie zaciskarki do RJ-45 pozwala na łatwe naprawy kabli oraz ich rekonfiguracje, co jest niezwykle istotne w dynamicznie zmieniającym się środowisku IT.
Pytanie 18
Aby stworzyć las w strukturze katalogowej AD DS (Active Directory Domain Services), konieczne jest zrealizowanie co najmniej
A. trzech drzew domeny
B. czterech drzew domeny
C. dwóch drzew domeny
D. jednego drzewa domeny
Błędne odpowiedzi opierają się na niepełnym zrozumieniu struktury Active Directory oraz roli lasów i drzew domeny. Zakładając, że do utworzenia lasu wymagana jest większa liczba drzew domeny, można mylnie sugerować, że każdy las musi mieć co najmniej dwa lub więcej drzew. W rzeczywistości, las to hierarchiczna struktura, w której może istnieć jedno lub więcej drzew, a każde drzewo może składać się z jednej lub wielu domen. Typowym błędem myślowym jest mylenie hierarchii lasów i drzew z koniecznością posiadania wielu drzew w każdej organizacji. W praktyce, większość małych i średnich organizacji może skutecznie zarządzać swoimi zasobami wykorzystując tylko jedno drzewo w lesie. Tworzenie dodatkowych drzew jest zazwyczaj uzasadnione tylko w przypadku specyficznych potrzeb, takich jak różnice w politykach bezpieczeństwa, wymagania dotyczące zarządzania użytkownikami lub potrzeba izolacji zasobów. Wprowadzenie zbyt wielu drzew domeny prowadzi do nadmiernej złożoności oraz trudności w administracji, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami. Stąd, odpowiedzi sugerujące więcej niż jedno drzewo, wyrażają mylne przekonanie o konieczności skomplikowanej struktury w każdej organizacji, co nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistej architekturze AD DS.
Pytanie 19
Stworzenie symulowanego środowiska komputerowego, które jest przeciwieństwem środowiska materialnego, określa się mianem
A. aktualizacją.
B. modernizacją.
C. wirtualizacją.
D. ustawieniem.
Wirtualizacja to proces tworzenia symulowanego środowiska komputerowego, które działa w odseparowanej przestrzeni niż rzeczywiste zasoby fizyczne. Przykładem wirtualizacji jest korzystanie z maszyn wirtualnych, które pozwalają na uruchamianie różnych systemów operacyjnych na jednej fizycznej maszynie. Dzięki wirtualizacji administratorzy mogą efektywnie zarządzać zasobami, zmniejszać koszty operacyjne oraz zwiększać elastyczność i skalowalność infrastruktury IT. W praktyce, wirtualizacja umożliwia tworzenie środowisk testowych, które nie wpływają na działanie produkcyjnych aplikacji, a także pozwala na łatwe przeprowadzanie kopii zapasowych i przywracanie systemów. Ponadto, standardy takie jak VMware vSphere, Microsoft Hyper-V oraz KVM (Kernel-based Virtual Machine) są przykładami dobrych praktyk w zakresie wirtualizacji, które pozwalają na efektywne i bezpieczne zarządzanie wirtualnymi zasobami.
Pytanie 20
Aby zmierzyć tłumienie łącza światłowodowego w dwóch zakresach długości fali 1310 nm oraz 1550 nm, powinno się wykorzystać
A. miernik mocy optycznej
B. tester UTP
C. reflektometr TDR
D. rejestrator cyfrowy
Miernik mocy optycznej jest urządzeniem wykorzystywanym do pomiarów intensywności światła w systemach światłowodowych, co czyni go idealnym narzędziem do oceny tłumienia łącza. Tłumienie to strata sygnału, która może wystąpić w wyniku absorpcji, dyspersji czy odbić na złączach. Dla oceny wydajności łącza światłowodowego w standardowych oknach transmisyjnych 1310 nm i 1550 nm, miernik mocy optycznej umożliwia precyzyjne określenie poziomu mocy optycznej, co jest kluczowe dla identyfikacji ewentualnych problemów w infrastrukturze. W praktyce, pomiar mocy na obu długościach fal pozwala na weryfikację zgodności z normami branżowymi, takimi jak ISO/IEC 11801, które określają maksymalne poziomy tłumienia dla różnych zastosowań. Regularne pomiary z użyciem miernika mocy optycznej są niezbędne dla zapewnienia optymalnej wydajności sieci światłowodowych, co przekłada się na stabilność i jakość przesyłanego sygnału.
Pytanie 21
Kabel skrętkowy, w którym każda para przewodów ma oddzielne ekranowanie folią, a wszystkie przewody są umieszczone w ekranie z folii, jest oznaczany symbolem
A. F/FTP
B. S/UTP
C. S/FTP
D. F/UTP
Odpowiedź F/FTP odnosi się do kabla, który składa się z pojedynczych par przewodów, gdzie każda para jest chroniona przez osobny ekran foliowy, a cały kabel jest dodatkowo osłonięty ekranem foliowym. Tego typu konstrukcja pozwala na znaczne zmniejszenie zakłóceń elektromagnetycznych, co jest kluczowe w aplikacjach wymagających wysokiej wydajności oraz niezawodności przesyłu sygnałów, takich jak sieci komputerowe czy systemy telekomunikacyjne. W praktyce, kable F/FTP są często stosowane w środowiskach biurowych oraz w instalacjach, gdzie istnieje ryzyko występowania zakłóceń od innych urządzeń elektronicznych. Zgodnie ze standardem ISO/IEC 11801, który definiuje wymagania dotyczące kabli dla różnych aplikacji sieciowych, użycie ekranowanych kabli jest zalecane w przypadku instalacji w trudnych warunkach elektromagnetycznych. Przykładami zastosowania kabli F/FTP mogą być podłączenia w sieciach lokalnych (LAN), gdzie stabilność i jakość przesyłu danych jest priorytetem.
Pytanie 22
Którą maskę należy zastosować, aby komputery o adresach IPv4, przedstawionych w tabeli, były przydzielone do właściwych sieci?
| Adresy IPv4 komputerów | Oznaczenie sieci |
|---|---|
| 192.168.10.30 | Sieć 1 |
| 192.168.10.60 | Sieć 1 |
| 192.168.10.130 | Sieć 2 |
| 192.168.10.200 | Sieć 3 |
A. 255.255.255.240
B. 255.255.255.128
C. 255.255.255.224
D. 255.255.255.192
Wybór błędnej maski sieciowej może prowadzić do wielu problemów związanych z adresowaniem i komunikacją w sieciach komputerowych. Na przykład, maska 255.255.255.128 (/25) tworzy podsieć z 128 adresami, co jest nadmiarem w kontekście podziału na dwie sieci. Posiadanie 126 dostępnych adresów hostów w jednej sieci mogłoby prowadzić do nieefektywnego wykorzystania adresacji IP, a także do zatorów komunikacyjnych, jeśli wiele urządzeń próbuje jednocześnie korzystać z tej samej podsieci. Podobnie, maski 255.255.255.240 (/28) i 255.255.255.224 (/27) oferują zbyt małą lub zbyt dużą ilość dostępnych adresów, co również jest nieoptymalne w analizowanej sytuacji. Maska 255.255.255.240 daje jedynie 16 adresów, co jest niewystarczające dla większej liczby hostów, natomiast 255.255.255.224 oferuje 32 adresy, co może nie spełniać wymagań dotyczących oddzielania dwóch różnych sieci. W kontekście projektowania sieci, kluczowe jest zrozumienie jak właściwie dobierać maski, aby efektywnie wykorzystać przestrzeń adresową oraz zminimalizować ryzyko konfliktów i problemów związanych z routingiem. Prawidłowe przydzielanie maski sieciowej jest fundamentalne nie tylko dla zapewnienia komunikacji, ale również dla osiągnięcia wydajności i stabilności w infrastrukturze sieciowej.
Pytanie 23
Na serwerze Windows udostępniono folder C:\dane w sieci, nadając wszystkim użytkownikom prawa do odczytu i modyfikacji. Użytkownik pracujący na stacji roboczej może przeglądać zawartość tego folderu, lecz nie jest w stanie zapisać w nim swoich plików. Co może być przyczyną tej sytuacji?
A. Brak uprawnień do zmiany w zabezpieczeniach folderu na serwerze
B. Zablokowane konto użytkownika na stacji roboczej
C. Zablokowane konto użytkownika na serwerze
D. Brak uprawnień do modyfikacji w ustawieniach udostępniania folderu na serwerze
Odpowiedź wskazująca na brak uprawnień do modyfikacji w zabezpieczeniach folderu na serwerze jest prawidłowa, ponieważ dostęp do folderu udostępnionego w sieci opiera się na dwóch poziomach uprawnień: udostępniania (share permissions) oraz zabezpieczeń NTFS. Nawet jeśli folder został udostępniony dla wszystkich użytkowników z prawami do zmiany i odczytu, konieczne jest, aby uprawnienia NTFS na poziomie folderu były również odpowiednio skonfigurowane. W tym przypadku, brak uprawnień do modyfikacji w zabezpieczeniach folderu oznacza, że użytkownik nie ma wystarczających uprawnień na poziomie systemu plików do zapisu danych w tym folderze. Aby to zmienić, administrator systemu musi zaktualizować uprawnienia NTFS na folderze C:\dane, przyznając użytkownikom odpowiednie prawa do modyfikacji. Przykład praktyczny: jeśli folder zawiera pliki, które mają być edytowane przez członków zespołu, administrator powinien upewnić się, że zarówno uprawnienia udostępniania, jak i NTFS są ustawione na "Pełna kontrola" lub przynajmniej "Modyfikacja" dla odpowiednich grup użytkowników, zapewniając płynny dostęp do zasobów. Dobre praktyki zalecają również regularne przeglądanie i aktualizowanie uprawnień, aby zapewnić bezpieczeństwo i kontrolę dostępu do wrażliwych danych.
Pytanie 24
Na rysunku przedstawiono fragment pola 'Info' programu Wireshark. Którego protokołu dotyczy ten komunikat?
42 Who has 192.168.1.1? Tell 192.168.1.3 60 192.168.1.1 is at a0:ec:f9:a4:4e:01 42 Who has 192.168.1.1? Tell 192.168.1.3 60 192.168.1.1 is at a0:ec:f9:a4:4e:01
A. DHCP
B. DNS
C. ARP
D. ICMP
Wybór odpowiedzi innej niż ARP może prowadzić do pomyłek dotyczących różnych protokołów sieciowych. Na przykład DNS, czyli Domain Name System, służy do zmiany nazw domen na adresy IP, a nie do przyporządkowywania ich do adresów MAC. Co do ICMP i DHCP, to też nie są poprawne odpowiedzi w tej sytuacji. ICMP zajmuje się przesyłaniem wiadomości kontrolnych i diagnostycznych w sieciach, takie jak echo request są używane w narzędziach jak ping. Z kolei DHCP to protokół, który dynamicznie przydziela adresy IP urządzeniom w sieci, co też nie ma nic wspólnego z ARP. Mylenie warstw modelu OSI oraz nieznajomość ról tych protokołów może wprowadzać w błąd. Kiedy analizujesz komunikaty sieciowe w Wireshark, ważne jest, by zwracać uwagę na kontekst. To pozwoli Ci lepiej zrozumieć, jak działa dany protokół w konkretnej sytuacji.
Pytanie 25
Protokół ARP (Address Resolution Protocol) pozwala na konwersję logicznych adresów z poziomu sieci na rzeczywiste adresy z poziomu
A. łącza danych
B. fizycznej
C. transportowej
D. aplikacji
Wybór niewłaściwych odpowiedzi opiera się na kilku kluczowych nieporozumieniach dotyczących warstw modelu OSI oraz funkcji poszczególnych protokołów. Protokół ARP jest ściśle związany z warstwą łącza danych, a nie z warstwą transportową. Warstwa transportowa (TCP/UDP) odpowiada za dostarczanie danych pomiędzy aplikacjami, a nie za mapowanie adresów. Wybór związany z warstwą aplikacji również wprowadza w błąd, ponieważ ARP nie działa na poziomie aplikacji, lecz na poziomie sieciowym i łącza danych, co oznacza, że nie ma bezpośredniego związku z funkcjami aplikacyjnymi czy interfejsami użytkownika. Wreszcie, twierdzenie, że ARP jest związany z warstwą fizyczną, jest również mylące. Warstwa fizyczna dotyczy aspektów takich jak sygnały, media transmisyjne, a nie zarządzania adresami logicznymi i fizycznymi. Takie błędne zrozumienie prowadzi do problemów w projektowaniu i zarządzaniu sieciami, ponieważ kluczowe funkcje protokołów mogą być mylone lub niewłaściwie stosowane. Aby lepiej zrozumieć rolę ARP, warto zwrócić uwagę na standardy i dobre praktyki związane z zarządzaniem adresacją w sieciach komputerowych, takie jak DHCP dla dynamicznego przypisywania adresów IP, które są często używane w połączeniu z ARP w celu efektywnego zarządzania zasobami sieciowymi.
Pytanie 26
Który element zabezpieczeń znajduje się w pakietach Internet Security (IS), ale nie występuje w programach antywirusowych (AV)?
A. Zapora sieciowa
B. Aktualizacje baz wirusów
C. Monitor wirusów
D. Skaner wirusów
Zapora sieciowa to taki istotny element ochrony, który znajdziesz w pakietach Internet Security, ale nie w zwykłych programach antywirusowych. Jej zadaniem jest pilnowanie, co się dzieje w sieci – to znaczy, że blokuje nieproszonych gości i chroni Twoje urządzenie przed różnymi atakami. Dobrym przykładem jest korzystanie z publicznego Wi-Fi, gdzie zapora działa jak tarcza, zabezpieczając Twoje dane przed przechwyceniem. W zawodowym świecie zabezpieczeń zapory sieciowe są na porządku dziennym, bo są częścią większej strategii, która obejmuje szyfrowanie danych i regularne aktualizacje. Jak mówią w branży, np. NIST, włączenie zapory do ochrony informacji to absolutna podstawa – bez niej trudno mówić o skutecznym zabezpieczeniu.
Pytanie 27
To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.
Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.
Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.
Pytanie 28
Przekazywanie tokena (ang. token) ma miejsce w sieci o topologii fizycznej
A. magistrali
B. pierścienia
C. siatki
D. gwiazdy
Przekazywanie żetonu w sieci typu pierścieniowego to naprawdę ciekawy proces. W praktyce oznacza to, że dane krążą wokół zamkniętej pętli, co ułatwia dostęp do informacji dla każdego węzła. Każdy węzeł łączy się z dwoma innymi, tworząc coś w rodzaju zamkniętej sieci. Kiedy jeden węzeł chce przesłać dane, po prostu umieszcza je w żetonie, który następnie krąży, aż dotrze do celu. To rozwiązanie zmniejsza ryzyko kolizji, bo tylko jeden żeton jest aktywny w danym momencie, co poprawia wydajność. Ciekawe jest, że tego typu sieci często znajdziemy w lokalnych sieciach komputerowych, gdzie stała wymiana danych jest bardzo ważna. Dobrym przykładem jest technologia Token Ring, która była popularna w latach 80. i 90. XX wieku. Standardy IEEE 802.5 dokładnie opisują, jak te sieci powinny działać, co pozwala różnym urządzeniom na współpracę. W skrócie, zarządzanie przekazywaniem żetonu w sieci pierścieniowej sprawia, że jest to naprawdę funkcjonalne rozwiązanie w wielu zastosowaniach.
Pytanie 29
Jaką wartość ma domyślna maska dla adresu IP klasy B?
A. 255.0.0.0
B. 255.255.255.0
C. 255.255.0.0
D. 255.255.255.255
Domyślna maska dla adresu IP klasy B to 255.255.0.0. Oznacza to, że pierwsze dwa oktety adresu IP (16 bitów) są zarezerwowane na identyfikator sieciowy, podczas gdy pozostałe dwa oktety (16 bitów) mogą być wykorzystywane do identyfikacji poszczególnych hostów w tej sieci. Ta struktura pozwala na obsługę dużej liczby hostów, co czyni ją idealną do zastosowań w średnich i dużych sieciach. Na przykład, w sieci klasy B z maską 255.255.0.0 można zaadresować do 65,534 hostów (2^16 - 2, gdzie 2 odejmujemy z powodu adresu sieci oraz adresu rozgłoszeniowego). Użycie klasy B i odpowiedniej maski pozwala na efektywne zarządzanie adresacją IP w organizacjach, które wymagają dużej liczby unikalnych adresów, takich jak uczelnie czy duże przedsiębiorstwa. W praktyce, często wykorzystuje się tę maskę w połączeniu z protokołami routingu, aby zapewnić optymalne przesyłanie danych w sieciach rozległych (WAN).
Pytanie 30
Jakie jest adres rozgłoszeniowy (broadcast) dla hosta z adresem IP 192.168.35.202 oraz 26-bitową maską?
A. 192.168.35.63
B. 192.168.35.255
C. 192.168.35.192
D. 192.168.35.0
Adres rozgłoszeniowy (broadcast) dla danej sieci to adres, który umożliwia wysyłanie pakietów do wszystkich urządzeń w tej sieci. Aby obliczyć adres rozgłoszeniowy, należy znać adres IP hosta oraz maskę podsieci. W przypadku adresu IP 192.168.35.202 z 26-bitową maską (255.255.255.192), maska ta dzieli adres na część sieciową i część hosta. W tym przypadku, maska 26-bitowa oznacza, że ostatnie 6 bitów jest przeznaczone dla hostów. Mamy zakres adresów od 192.168.35.192 do 192.168.35.255. Adres rozgłoszeniowy to ostatni adres w danym zakresie, co w tym przypadku wynosi 192.168.35.255. Przydatność tego adresu jest szczególnie istotna w sieciach lokalnych, gdzie urządzenia mogą komunikować się ze sobą w sposób grupowy, co jest zrealizowane właśnie poprzez użycie adresu rozgłoszeniowego. Przykładem zastosowania adresu rozgłoszeniowego może być wysyłanie aktualizacji oprogramowania do wszystkich komputerów w sieci jednocześnie, co znacznie ułatwia zarządzanie i oszczędza czas.
Pytanie 31
Polecenie dsadd służy do
A. modyfikacji właściwości obiektów w katalogu
B. dodawania użytkowników, grup, komputerów, kontaktów oraz jednostek organizacyjnych do usług Active Directory
C. przenoszenia obiektów w ramach jednej domeny
D. usuwania użytkowników, grup, komputerów, kontaktów oraz jednostek organizacyjnych z usług Active Directory
Polecenie dsadd jest kluczowym narzędziem w administracji usługi Active Directory, ponieważ umożliwia dodawanie nowych obiektów, takich jak użytkownicy, grupy, komputery, kontakty oraz jednostki organizacyjne. W praktyce, administratorzy sieci używają tego polecenia do efektywnego zarządzania zasobami w organizacji. Przykładowo, gdy nowy pracownik dołącza do firmy, administrator może szybko utworzyć nowe konto użytkownika przy pomocy dsadd, co pozwala mu na dostęp do zasobów sieci. Dodatkowo, dzięki możliwości tworzenia grup, administratorzy mogą przypisywać różne uprawnienia do grup, co ułatwia zarządzanie dostępem. W kontekście standardów branżowych, stosowanie Active Directory oraz narzędzi takich jak dsadd jest zalecane w celu zapewnienia spójności i bezpieczeństwa w zarządzaniu zasobami IT. Obiektowe podejście do zarządzania użytkownikami i zasobami w Active Directory jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania infrastrukturą IT.
Pytanie 32
NAT64 (Network Address Translation 64) to proces, który przekształca adresy
A. adresy IPv4 na adresy MAC
B. prywatne na publiczne adresy
C. adresy IPv4 na adresy IPv6
D. adresy MAC na adresy IPv4
NAT64 (Network Address Translation 64) to mechanizm, który umożliwia komunikację między sieciami IPv6 a IPv4 poprzez translację adresów. Jego głównym celem jest umożliwienie urządzeniom w sieci IPv6 komunikację z zasobami dostępnymi tylko w sieci IPv4. W praktyce, NAT64 mapuje adresy IPv4 do adresów IPv6, co jest niezwykle ważne w kontekście rosnącej liczby urządzeń korzystających z IPv6, podczas gdy nadal istnieje wiele usług i systemów operacyjnych opartych na IPv4. Przykładem zastosowania NAT64 może być sytuacja, gdy organizacja migruje z IPv4 na IPv6, a jednocześnie musi zapewnić dostęp do starszych aplikacji działających tylko w IPv4. Dzięki NAT64, użytkownicy mogą korzystać z tych usług bez potrzeby modyfikacji infrastruktury lub aplikacji. Warto także wspomnieć, że NAT64 działa w tandemie z innym protokołem, zwanym DNS64, który przekształca zapytania DNS w taki sposób, aby umożliwić urządzeniom IPv6 odnalezienie zasobów IPv4. Tego rodzaju rozwiązanie jest zgodne z obowiązującymi standardami IETF i jest szeroko stosowane w nowoczesnych architekturach sieciowych.
Pytanie 33
Gdy komputer K1 wykonuje polecenie ping, otrzymuje odpowiedź od komputera K2. Natomiast po wysłaniu polecenia ping w odwrotnym kierunku komputer K2 nie dostaje odpowiedzi od K1. Oba urządzenia działają na systemie Windows 7 lub 10. Jaka może być przyczyna tej sytuacji?
A. Zapora sieciowa jest wyłączona na komputerach K1 oraz K2.
B. Ustawienia domyślne zapory na komputerze K1 są skonfigurowane.
C. Karta sieciowa komputera K2 jest uszkodzona.
D. Nieprawidłowa konfiguracja kart sieciowych w komputerach K1 i K2.
Odpowiedź wskazująca na skonfigurowane domyślne ustawienia zapory na komputerze K1 jest prawidłowa, ponieważ zapory sieciowe w systemach operacyjnych, takich jak Windows 7 i 10, mają na celu zabezpieczenie systemu przed nieautoryzowanym dostępem. W przypadku, gdy zapora na komputerze K1 jest skonfigurowana w sposób blokujący przychodzące pakiety ICMP (protokół używany przez polecenie ping), komputer K2 nie będzie w stanie uzyskać odpowiedzi na wysyłane żądania ping. Przykładem praktycznego zastosowania tej wiedzy jest sytuacja, gdy administratorzy sieci muszą zarządzać regułami zapory, aby umożliwić określone typy komunikacji w sieci. Dobre praktyki sugerują, aby zapora była odpowiednio skonfigurowana, aby zezwalać na komunikację o krytycznym znaczeniu, jednocześnie blokując nieautoryzowane połączenia. Warto również regularnie monitorować i aktualizować ustawienia zapory w celu dostosowania do zmieniających się potrzeb sieci oraz zagrożeń.
Pytanie 34
Które z poleceń w systemie Windows umożliwia sprawdzenie zapisanych w pamięci podręcznej komputera tłumaczeń nazw DNS na odpowiadające im adresy IP?
A. ipconfig /flushdns
B. ipconfig /displaydns
C. ipconfig /release
D. ipconfig /renew
Wybór 'ipconfig /release' to nie jest najlepszy pomysł, bo to polecenie zwalnia adres IP, a nie ma nic wspólnego z pamięcią podręczną DNS. To może wprowadzać w błąd, bo można pomyśleć, że na pewno coś zmienia w kontekście monitorowania tej pamięci. Z kolei polecenie 'ipconfig /flushdns' też nie jest dobre, bo ono służy do czyszczenia pamięci, a nie do jej wyświetlania. Ważne jest, żeby znać różnice między tymi poleceniami, bo czyszczenie to jedno, a sprawdzanie zawartości to zupełnie co innego. A 'ipconfig /renew' to też nie jest odpowiednia odpowiedź, bo odnawia ono dzierżawę adresu IP z serwera DHCP. Wiele osób się gubi w tych poleceniach, bo wszystkie zaczynają się od 'ipconfig', ale każde z nich ma inne zastosowanie. Dlatego warto wiedzieć, jakie polecenie kiedy użyć, żeby rozwiązywanie problemów z siecią było skuteczniejsze.
Pytanie 35
Komputer, który automatycznie otrzymuje adres IP, adres bramy oraz adresy serwerów DNS, łączy się z wszystkimi urządzeniami w sieci lokalnej za pośrednictwem adresu IP. Jednakże komputer ten nie ma możliwości nawiązania połączenia z żadnym hostem w sieci rozległej, ani poprzez adres URL, ani przy użyciu adresu IP, co sugeruje, że występuje problem z siecią lub awaria
A. przełącznika
B. rutera
C. serwera DHCP
D. serwera DNS
Wybór przełącznika, serwera DHCP lub serwera DNS jako rozwiązania nie jest trafny, ponieważ każde z tych urządzeń odgrywa inną rolę w infrastrukturze sieciowej. Przełącznik jest urządzeniem, które działa na poziomie warstwy 2 modelu OSI i umożliwia komunikację wewnątrz lokalnej sieci, ale nie ma zdolności do routingu pakietów do sieci rozległej. Jego funkcjonalność ogranicza się do przesyłania danych między urządzeniami w tej samej sieci, co znaczy, że nie jest odpowiedzialny za połączenia z sieciami zewnętrznymi. Serwer DHCP zajmuje się przydzielaniem adresów IP w sieci lokalnej, ale jego rola kończy się na dostarczeniu adresu IP oraz innych informacji konfiguracyjnych – nie wpływa na komunikację z sieciami zewnętrznymi. Z kolei serwer DNS jest odpowiedzialny za tłumaczenie nazw domen na adresy IP, co również nie wpływa na możliwość połączenia z siecią rozległą w przypadku problemów z ruterem. Powszechnym błędem jest mylenie tych urządzeń oraz ich funkcji. W rzeczywistości, jeśli komunikacja z siecią zewnętrzną jest zablokowana, najczęściej źródłem problemu jest ruter, który pełni kluczową rolę w łączeniu lokalnych sieci z internetem.
Pytanie 36
W technologii Ethernet protokół CSMA/CD stosowany w dostępie do medium opiera się na
A. priorytetach żądań
B. unikaniu kolizji
C. wykrywaniu kolizji
D. przekazywaniu żetonu
Wybór niepoprawnej odpowiedzi odzwierciedla kilka błędnych koncepcji dotyczących mechanizmów dostępu do nośnika w sieciach komputerowych. Odpowiedź dotycząca priorytetów żądań sugeruje, że w protokole CSMA/CD istnieje mechanizm, który pozwala na nadawanie priorytetów różnym urządzeniom w sieci. W rzeczywistości, CSMA/CD nie implementuje żadnych priorytetów; każdy węzeł ma równy dostęp do medium. Protokół ten jest zaprojektowany tak, aby działał w modelu, w którym wszystkie urządzenia mają równy status, co oznacza, że nie ma sposobu, aby jedno urządzenie mogło zyskać przewagę nad innymi w procesie przesyłania danych. Odpowiedzi związane z przekazywaniem żetonu również nie mają zastosowania w kontekście CSMA/CD, ponieważ to podejście dotyczy innej metody dostępu do medium – Token Ring, gdzie żeton jest specjalnym pakietem, który kontroluje dostęp do medium. Dodatkowo, odpowiedź dotycząca unikania kolizji błędnie implikuje, że protokół CSMA/CD posiada zdolność do całkowitego ich eliminowania. W rzeczywistości, CSMA/CD polega na wykrywaniu kolizji, a nie na ich unikaniu. Tego rodzaju nieporozumienia mogą prowadzić do mylnych interpretacji działania protokołów sieciowych i ich zastosowań, co jest szczególnie niebezpieczne w kontekście projektowania i implementacji systemów sieciowych, gdzie zrozumienie mechanizmów dostępu do nośnika jest kluczowe dla efektywności i stabilności sieci.
Pytanie 37
Urządzenia spełniające standard 802.11 g mogą osiągnąć maksymalną prędkość transmisji danych wynoszącą
A. 54 Mb/s
B. 108 Mb/s
C. 150 Mb/s
D. 11 Mb/s
Odpowiedzi takie jak 150 Mb/s, 11 Mb/s czy 108 Mb/s to niestety nieporozumienia. Przykładowo, 150 Mb/s nie pasuje do żadnego dobrze znanego standardu 802.11; to prędkość z 802.11n lub 802.11ac, ale nie 802.11g. Natomiast 11 Mb/s odnosi się do 802.11b, który był stosowany głównie przed 802.11g. 108 Mb/s to też chyba mylne wrażenie, bo to wartość z dodatkowego trybu w 802.11g, ale nie jest to maksymalna prędkość. Takie błędne myślenie często bierze się z mylenia różnych standardów i ich specyfikacji, co prowadzi do przypisania złej prędkości. Warto więc lepiej poznać różnice między standardami oraz ich zastosowaniem, aby nie wpaść w takie pułapki.
Pytanie 38
W jakiej warstwie modelu TCP/IP funkcjonuje protokół DHCP?
A. Łącza danych
B. Transportowej
C. Internetu
D. Aplikacji
Wybór odpowiedzi z warstwą Internetu, łącza danych lub transportową sugeruje, że może być jakieś nieporozumienie odnośnie tego, jak działa model TCP/IP i jakie są role poszczególnych protokołów. Warstwa Internetu, w której działają protokoły takie jak IP, zajmuje się przesyłaniem datagramów przez sieć i kierowaniem ich do odpowiednich adresów, ale nie odpowiada za przydzielanie adresów IP. Protokół DHCP nie działa na tym poziomie, bo nie zajmuje się routowaniem, tylko konfiguracją. Z kolei warstwa łącza danych zapewnia komunikację między urządzeniami w tej samej sieci lokalnej, używając adresów MAC, a nie IP. Warstwa transportowa to już inna bajka, bo to tam działają protokoły jak TCP i UDP, które odpowiadają za przesyłanie danych i kontrolę błędów, ale nie za konfigurację sieci. Często ludzie mylą funkcje protokołów i ich miejsca w modelu TCP/IP. DHCP jako protokół aplikacyjny tworzy most między aplikacjami a warstwą transportową, ale samo w sobie nie przesyła danych, tylko je konfiguruje, co dobrze pokazuje, czemu należy do warstwy aplikacji.
Pytanie 39
Aby sprawdzić funkcjonowanie serwera DNS w systemach Windows Server, można wykorzystać narzędzie nslookup. Gdy w poleceniu podamy nazwę komputera, np. nslookup host.domena.com, nastąpi weryfikacja
A. aliasu przypisanego do rekordu adresu domeny
B. strefy przeszukiwania wstecz
C. strefy przeszukiwania do przodu
D. obu stref przeszukiwania, najpierw wstecz, a następnie do przodu
Odpowiedź dotycząca strefy przeszukiwania do przodu jest poprawna, ponieważ narzędzie nslookup, używane do testowania działania serwera DNS, najpierw wykonuje zapytania w kierunku strefy przeszukiwania do przodu. Oznacza to, że kiedy wpisujemy komendę nslookup z nazwą domeny, serwer DNS przekłada tę nazwę na adres IP, korzystając z bazy danych zawierającej mapowania nazw na adresy IP. To podejście jest zgodne z zasadami działania systemu DNS, gdzie pierwszym krokiem jest przetłumaczenie nazwy na adres, co jest kluczowe dla funkcjonowania wielu aplikacji sieciowych. Na przykład, gdy przeglądarka internetowa żąda dostępu do strony, jej działanie polega na najpierw ustaleniu adresu IP serwera, na którym znajduje się ta strona, co realizowane jest właśnie przez zapytania w strefie przeszukiwania do przodu. Dobrą praktyką jest także testowanie różnych rekordów DNS, takich jak A, AAAA czy CNAME, co może pomóc w diagnostyce problemów z połączeniem lub dostępnością usług sieciowych.
Pytanie 40
W sieci o adresie 192.168.0.64/26 drukarka sieciowa powinna uzyskać ostatni adres z dostępnej puli. Który to adres?
A. 192.168.0.94
B. 192.168.0.126
C. 192.168.0.254
D. 192.168.0.190
Wybór adresów takich jak 192.168.0.94, 192.168.0.190 czy 192.168.0.254 wskazuje na brak zrozumienia zasad subnettingu oraz adresacji IP. Adres 192.168.0.94 znajduje się w innym zakresie adresów, a jego przypisanie do podsieci 192.168.0.64/26 jest niemożliwe, ponieważ nie jest on częścią tej samej podsieci, co oznacza, że nie spełnia wymogów związanych z masą /26. Ponadto, adres 192.168.0.190 leży poza zakresem przydzielonym przez maskę /26, co czyni go nieodpowiednim wyborem. Z kolei adres 192.168.0.254 jest zarezerwowany dla innego segmentu sieci i nie jest dostępny w podsieci 192.168.0.64/26. Często popełnianym błędem jest nieprawidłowe obliczanie dostępnych adresów hostów i nieznajomość zasad, jakie rządzą przydzielaniem adresów IP. Aby zrozumieć, dlaczego odpowiedzi te są błędne, warto zaznaczyć, że adresacja IP opiera się na regułach, które określają zakresy dla różnych masek podsieci. Użytkownicy często mogą pomylić, jakie adresy IP są dostępne w danej podsieci, co prowadzi do nieporozumień w praktyce. Zrozumienie, które adresy są dostępne do przydziału, jest kluczowe w zarządzaniu siecią i unikanie konfliktów adresowych, dlatego umiejętność subnettingu i czytania maski podsieci jest niezwykle istotna w pracy administratora sieci.