Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik fotografii i multimediów
Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu
Data rozpoczęcia: 31 stycznia 2026 21:56
Data zakończenia: 31 stycznia 2026 22:04

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z elementów aparatu fotograficznego pozwala na odsłonięcie, a następnie ponowne zasłonięcie materiału światłoczułego lub przetwornika optoelektronicznego w celu uzyskania odpowiedniej ekspozycji?

A. Matówka

B. Migawka

C. Przesłona

D. Samowyzwalacz

Migawka jest kluczowym elementem aparatu fotograficznego, który odpowiada za kontrolowanie czasu, przez jaki materiał światłoczuły lub przetwornik optoelektroniczny jest wystawiony na działanie światła. Jej główną funkcją jest odsłanianie i zasłanianie matrycy podczas wykonywania zdjęcia, co bezpośrednio wpływa na ekspozycję obrazu. Dzięki regulacji czasu otwarcia migawki, fotograf może decydować o tym, jak dużo światła dostanie się do aparatu. Przykładowo, w jasnych warunkach oświetleniowych zaleca się użycie krótszych czasów otwarcia migawki, aby uniknąć prześwietlenia zdjęcia. W praktyce, migawki mogą mieć różne mechanizmy działania, takie jak migawki centralne, które otwierają się jednocześnie w całej klatce, oraz migawki szczelinowe, które przesuwają się przez matrycę. Wiedza na temat funkcji migawki jest niezbędna dla każdego fotografa, aby skutecznie kontrolować ekspozycję oraz uzyskać zamierzony efekt artystyczny w swoich zdjęciach.

Pytanie 2

Na której ilustracji znajduje się element, który pozwoli standardowym obiektywem wykonać zdjęcie w technice makro?

A. Na ilustracji 2.

B. Na ilustracji 4.

C. Na ilustracji 1.

D. Na ilustracji 3.

W tym zadaniu łatwo pomylić różne akcesoria fotograficzne, bo wiele z nich przykręca się do obiektywu lub aparatu i z wierzchu wygląda dość podobnie, a jednak ich funkcja jest zupełnie inna. Żeby standardowy obiektyw mógł pracować w technice makro, potrzebny jest element, który realnie zmieni geometrię układu optycznego: zwiększy dystans między obiektywem a matrycą albo zmniejszy minimalną odległość ostrzenia za pomocą dodatkowej optyki z przodu. To robią pierścienie pośrednie, pierścień odwrotnego mocowania albo wyspecjalizowane soczewki zbliżeniowe (close‑up). Inne akcesoria, które często widujemy na ilustracjach, jak zwykłe filtry ochronne, filtry UV czy polaryzacyjne, nie nadają się do makro. One głównie wpływają na kontrast, odblaski czy ochronę przedniej soczewki, ale nie zwiększają skali odwzorowania. Typowym błędem myślowym jest założenie, że „jak coś się przykręca na obiektyw, to pewnie da się dzięki temu robić makro”. Z mojego doświadczenia wynika, że sporo osób myli też pierścienie pośrednie z adapterami do innych systemów mocowania – adapter pozwala podpiąć obiektyw innej marki, ale nie jest projektowany pod zwiększanie powiększenia, tylko pod dopasowanie bagnetu. Kolejna pułapka to mylenie makro z dużym zoomem: teleobiektyw z dużą ogniskową przybliża obiekt w kadrze, ale jeśli nie ma odpowiednio małej minimalnej odległości ostrzenia albo specjalnej skali makro, nie spełni roli w klasycznej makrofotografii. Dobra praktyka branżowa mówi jasno: jeśli chcesz zrobić makro zwykłym obiektywem, szukasz w pierwszej kolejności pierścieni pośrednich lub dedykowanych soczewek zbliżeniowych, a nie zwykłych filtrów czy adapterów do innych szkieł.

Pytanie 3

Na zamieszczonym rysunku przedstawiono ikonę narzędzia programu Adobe Photoshop, do której jest przypisane polecenie

A. utwórz nową grupę.

B. utwórz nową warstwę dopasowania.

C. utwórz warstwę.

D. utwórz maskę warstwy.

Poprawna odpowiedź to "utwórz maskę warstwy", ponieważ ikona przedstawiona na rysunku jest charakterystyczna dla tej funkcji w programie Adobe Photoshop. Maska warstwy umożliwia precyzyjne kontrolowanie widoczności warstwy, co jest niezbędne w profesjonalnej edycji graficznej. Dzięki zastosowaniu maski warstwy, możemy w łatwy sposób ukrywać lub odsłaniać fragmenty obrazu, co pozwala na płynne łączenie różnych elementów graficznych bez konieczności ich stałej edycji. W praktyce, tworzenie masek warstw jest kluczowe w procesach takich jak retuszowanie zdjęć, tworzenie kompozycji oraz efektów specjalnych. Warto zaznaczyć, że dobre praktyki w branży graficznej zalecają stosowanie masek zamiast bezpośredniego usuwania lub edytowania zawartości warstw, co pozwala na łatwiejsze wprowadzanie zmian i poprawki w przyszłości.

Pytanie 4

Jaką minimalną rozdzielczość matrycy (w megapikselach) należy zastosować do wykonania wydruku w formacie 60×90 cm z zachowaniem jakości 300 dpi?

A. około 6 MP

B. około 12 MP

C. około 50 MP

D. około 25 MP

Aby uzyskać wydruk w formacie 60×90 cm przy rozdzielczości 300 dpi, należy obliczyć wymaganą liczbę pikseli. Wydruk w tym formacie wymaga przeliczenia wymiarów na piksele: 60 cm to około 7087 pikseli, a 90 cm to około 10630 pikseli. Łączna liczba pikseli wynosi więc 7087 x 10630 = 75,244,510 pikseli. Aby określić minimalną rozdzielczość w megapikselach, dzielimy tę wartość przez milion, co daje około 75 MP. Jednak w praktyce, aby zachować odpowiednią jakość i nie przesadzić z nadmiarem danych, przyjmuje się, że 25 MP to dobra wartość, która zapewnia wysoką jakość przy wydruku, uwzględniając pewne marginesy błędu i możliwości sprzętowe. Taka rozdzielczość jest wystarczająca dla większości zastosowań, takich jak plakaty czy duże obrazy, gdzie szczegóły są ważne. Warto również pamiętać, że w przypadku druku konieczne jest uwzględnienie także jakości materiału oraz technologii druku.

Pytanie 5

Proces generowania modeli 3D na podstawie fotografii nazywany jest

A. holografią

B. fotosyntezą

C. fotogrametrią

D. skanowaniem laserowym

W kontekście podanych odpowiedzi, istotne jest zrozumienie, dlaczego inne terminy nie są poprawne w odniesieniu do generowania modeli 3D na podstawie fotografii. Fotosynteza to proces, w którym rośliny przekształcają energię słoneczną w energię chemiczną, co nie ma nic wspólnego z tworzeniem modeli 3D. Jest to koncepcja biologiczna, a nie technologiczna, więc nie może być zastosowana w kontekście fotogrametrii. Holografia z kolei to technika rejestracji i reprodukcji obrazu w trzech wymiarach poprzez użycie interferencji światła. Choć holografia ma swoje zastosowanie w technologii i nauce, nie bazuje na zdjęciach, lecz na zjawiskach optycznych, co czyni ją niewłaściwym terminem w tym przypadku. Z kolei skanowanie laserowe to technika, która wykorzystuje lasery do zbierania danych o otoczeniu w trzech wymiarach, ale jest to inna metoda niż fotogrametria, gdyż opiera się na pomiarze odległości, a nie na analizie zdjęć. Kluczowym błędem w podejściu do tego pytania może być mylenie metod opartych na obrazie z metodami opartymi na pomiarze, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Dobrze jest zrozumieć, że każda z technik ma swoje miejsce w różnych dziedzinach, a fotogrametria jest specyficzna dla analizy zdjęć i przekształcania ich w modele 3D.

Pytanie 6

Sprzęt cyfrowy, który pozwala na przeniesienie obrazu analogowego do pamięci komputera, to

A. drukarka

B. skaner

C. ploter

D. naświetlarka

Skaner to urządzenie cyfrowe, które jest kluczowe w procesie digitalizacji obrazów analogowych. Działa poprzez przechwytywanie obrazu za pomocą matrycy skanującej, która konwertuje analogowe sygnały świetlne na dane cyfrowe, które mogą być następnie zapisywane w pamięci komputera. Skanery są wykorzystywane w wielu dziedzinach, takich jak archiwizacja dokumentów, przetwarzanie zdjęć, a także w medycynie do cyfryzacji obrazów diagnostycznych. Standardowe skanery optyczne, takie jak skanery CIS i CCD, różnią się między sobą jakością obrazu oraz szybkością skanowania, co wpływa na ich zastosowanie w praktyce. Dobre praktyki przy korzystaniu ze skanera obejmują odpowiednie ustawienie rozdzielczości, co wpływa na jakość skanowanych materiałów oraz ich późniejsze wykorzystanie, na przykład w druku lub publikacjach elektronicznych.

Pytanie 7

Najnowsze techniki fotogrametryczne do tworzenia trójwymiarowych modeli obiektów wymagają

A. fotografowania wyłącznie w formacie RAW z pełną głębią kolorów

B. zastosowania minimum trzech aparatów fotograficznych zsynchronizowanych czasowo

C. wykonania serii zdjęć wokół obiektu z zachowaniem 60-80% nakładania się kadrów

D. użycia specjalnego obiektywu makro z funkcją skanowania laserowego

Wykonanie serii zdjęć wokół obiektu z zachowaniem 60-80% nakładania się kadrów jest kluczowym krokiem w procesie fotogrametrii. Technika ta umożliwia dokładne zrekonstruowanie trójwymiarowego modelu obiektu poprzez analizę punktów wspólnych na poszczególnych zdjęciach. Przy odpowiednim nakładaniu kadrów, systemy algorytmiczne mogą skutecznie identyfikować te punkty i generować model 3D z dużą dokładnością. W praktyce, fotografując obiekt, ważne jest, aby nie tylko uchwycić jego różne perspektywy, ale również zapewnić wystarczającą ilość informacji o detalach. Na przykład, w przypadku modelowania skomplikowanych obiektów, takich jak rzeźby czy architektura, zachowanie takiego nakładania jest niezbędne, aby uzyskać pełny obraz. Warto również wspomnieć, że najlepsze rezultaty uzyskuje się przy użyciu statywu i odpowiednich ustawień aparatu, takich jak przysłona czy czas naświetlania, co wpływa na jakość obrazów. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży fotogrametrii.

Pytanie 8

Perspektywę żabią zastosowano na fotografii

A. Fotografia 3

B. Fotografia 2

C. Fotografia 4

D. Fotografia 1

Perspektywa żabia, często nazywana też ujęciem z żabiej perspektywy, polega na fotografowaniu obiektu od dołu ku górze. Taka technika daje efekt, jakby patrzeć na fotografowany przedmiot z poziomu ziemi, co sprawia, że obiekt wydaje się większy, bardziej monumentalny i dominujący. W praktyce często używa się jej, żeby dodać dynamizmu lub dramatyzmu zdjęciom – na przykład w fotografii architektury, gdzie budynki wydają się wtedy bardziej okazałe, albo w fotografii portretowej, gdzie można podkreślić siłę postaci. W przypadku tej fotografii widać wyraźnie, że zdjęcie jest wykonane od dołu – doniczka z kwiatami została uchwycona z takiego kąta, że jej spód jest widoczny, a same kwiaty wydają się jakby wyższe niż w rzeczywistości. Taki sposób fotografowania nie jest przypadkowy – czasem pomaga ukryć tło lub wydobyć szczegóły, które z normalnego poziomu byłyby niewidoczne. Moim zdaniem to bardzo przydatna technika, bo pozwala eksperymentować z kompozycją i prezentacją przedmiotów w nietypowy sposób. W branży fotograficznej zaleca się, by nie nadużywać tej perspektywy, ale warto ją znać i umieć stosować z głową – bo czasem to właśnie żabia perspektywa ratuje zdjęcie, które byłoby nudne z tradycyjnego ujęcia.

Pytanie 9

Na zdjęciu portretowym zastosowano kierunek oświetlenia

A. dolny.

B. boczny.

C. przedni.

D. tylny.

Na zdjęciu portretowym zastosowano przednie oświetlenie, co jest kluczowe dla uzyskania równomiernego i naturalnego efektu na twarzy modela. Przednie światło pada bezpośrednio na modela, eliminując cienie i podkreślając detale, takie jak rysy twarzy czy teksturę skóry. W praktyce fotografowie często korzystają z tego rodzaju oświetlenia podczas sesji zdjęciowych, aby uzyskać zdjęcia, które są przyjemne dla oka i wyraźnie oddają cechy portretowanej osoby. Warto pamiętać, że przednie oświetlenie często stosowane jest w portretach beauty, gdzie kluczowe jest ukazanie szczegółów, takich jak makijaż czy wyrazistość oczu. Dobrą praktyką w przypadku przedniego oświetlenia jest użycie miękkiego źródła światła, co jeszcze bardziej minimalizuje ostre cienie, skutkując harmonijnym wyglądem. W kontekście standardów fotograficznych, stosowanie przedniego oświetlenia jest rekomendowane w wielu podręcznikach dotyczących fotografii portretowej, co podkreśla jego znaczenie w branży.

Pytanie 10

Aby uzyskać równomierne i poprawiające wygląd oświetlenie twarzy modelki podczas sesji zdjęciowej w studio, co należy wykorzystać?

A. wrota

B. stożkowy tubus

C. soczewkę Fresnela

D. softbox i blendy

Softbox i blendy są niezwykle skutecznymi narzędziami do uzyskania równomiernego i przyjemnego oświetlenia w fotografii studyjnej. Softbox działa poprzez rozproszenie światła, co eliminuje ostre cienie i tworzy delikatne, naturalnie wyglądające oświetlenie, które jest szczególnie korzystne dla portretów. Użycie blendy pomaga odbić światło i skierować je w odpowiednie miejsca, co pozwala na dodatkowe modelowanie światła oraz podkreślenie rysów twarzy modelki. Dobrze ustawione blendy mogą również zredukować kontrasty i dostosować temperaturę barwową światła, co jest kluczowe w kontekście zachowania naturalnych tonów skóry. W praktyce, aby uzyskać optymalne rezultaty, warto umieścić softbox pod kątem 45 stopni w stosunku do modelki, a blendy używać na przeciwnym boku, co pomoże zbalansować światło i cienie. Taka konfiguracja jest zalecana w branży, aby zapewnić wysoką jakość zdjęć, która spełnia standardy profesjonalnej fotografii portretowej.

Pytanie 11

Jeżeli fotograf planuje realizację zdjęć katalogowych produktów na materiałach negatywowych przeznaczonych do światła żarowego, to asystent fotograficzny powinien przygotować oświetlenie

A. błyskowe, statywy oświetleniowe, stół bezcieniowy

B. błyskowe, statywy oświetleniowe, blendę srebrną i złotą

C. halogenowe, statywy oświetleniowe, blendę srebrną i złotą

D. halogenowe, statywy oświetleniowe, stół bezcieniowy

Odpowiedź dotycząca użycia lamp halogenowych, statywów oświetleniowych oraz stołu bezcieniowego jest prawidłowa, ponieważ lampy halogenowe emitują światło o ciepłej temperaturze barwowej, które jest idealne do fotografii katalogowej wykonywanej w warunkach oświetlenia żarowego. W przypadku materiałów negatywowych, które są wrażliwe na różne spektra światła, halogeny zapewniają stabilność kolorystyczną i głębię detali, co jest kluczowe w prezentacji produktów. Stół bezcieniowy z kolei umożliwia równomierne oświetlenie przedmiotów, eliminując niepożądane cienie, co jest istotne w przypadku fotografii produktów, gdzie detale muszą być wyraźnie widoczne. Użycie statywów oświetleniowych jest również niezbędne do stabilizacji źródeł światła, co pozwala na precyzyjne kontrolowanie kierunku i intensywności oświetlenia. Praktyczne przykłady zastosowania to m.in. sesje zdjęciowe odzieży, biżuterii czy elektroniki, gdzie jakość oświetlenia ma kluczowe znaczenie dla odbioru wizualnego. Właściwe przygotowanie sprzętu oświetleniowego zgodnie z powyższymi zasadami jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży fotograficznej.

Pytanie 12

Podział obrazu na mniejsze sekcje ułatwiające projektowanie stron internetowych umożliwia narzędzie

A. pędzel korygujący.

B. magiczna gumka.

C. lasso wielokątne.

D. cięcie na plasterki.

Cięcie na plasterki, czyli tzw. narzędzie „slice” w programach graficznych, to naprawdę jedna z tych funkcji, które niby wyglądają niepozornie, a w praktyce bardzo ułatwiają życie przy projektowaniu stron www. Chodzi o to, że dzięki plasterkom można podzielić cały layout graficzny strony na mniejsze części – na przykład bannery, buttony, tła czy inne sekcje, które potem wyeksportujesz osobno i załadujesz do kodu HTML/CSS. Kiedyś, w czasach starszych rozwiązań jak np. tabelki HTML czy statyczne strony, to był wręcz standard i nawet teraz, przy bardziej responsywnych projektach, czasem cięcie na plasterki ułatwia pracę frontendowcowi, bo pozwala optymalnie przygotować grafikę pod różne elementy. Dodatkowo, dobrze pocięte elementy pozwalają szybciej ładować się stronie, bo osobno zoptymalizowane kawałki graficzne ważą mniej niż jeden wielki obrazek. W praktyce – chociażby w Adobe Photoshop, narzędzie Slice Tool pozwala nie tylko dzielić, ale i precyzyjnie nazwać oraz opisać każdy fragment, co potem ułatwia orientację w kodzie i podczas eksportu. Również agencje interaktywne i freelancerzy często korzystają z tej techniki, żeby dostarczyć klientowi gotowe, uporządkowane assety graficzne. Moim zdaniem, nawet jeśli dziś dużo rzeczy robi się już w plikach SVG czy CSS, plasterki to taki techniczny must-have, który warto znać, bo czasem ratuje projekt w sytuacjach awaryjnych.

Pytanie 13

W jaki sposób oświetlony jest przedmiot na przedstawionym planie zdjęciowym?

A. Światłem bezpośrednim, rozproszonym.

B. Światłem pośrednim, skierowanym.

C. Światłem pośrednim, rozproszonym.

D. Światłem bezpośrednim, skierowanym.

Poprawna odpowiedź to "Światłem pośrednim, rozproszonym". Oświetlenie pośrednie jest kluczowym elementem w fotografii i filmowaniu, gdyż pozwala uzyskać miękkie i równomierne światło, które minimalizuje cienie i uwydatnia detale przedmiotu. W przypadku przedstawionego planu zdjęciowego, źródła światła były zasłonięte przez dyfuzory, co sprawiło, że światło nie padało bezpośrednio na obiekt, lecz było rozproszone. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży, gdzie użycie dyfuzorów lub rozpraszaczy światła pozwala na kontrolowanie intensywności i charakterystyki oświetlenia. Przykładem zastosowania tej techniki może być fotografia produktowa, gdzie pożądane jest, aby detale i tekstura były dobrze widoczne, ale bez ostrego kontrastu, który mógłby zniekształcić wrażenie. Warto również zauważyć, że światło pośrednie jest często używane w portretach, aby uzyskać naturalny wygląd skóry i zredukować niepożądane cienie.

Pytanie 14

Subtelne ocieplenie kolorów rejestrowanej sceny uzyskuje się dzięki filtrowi

A. skylight

B. polaryzacyjny

C. IR

D. połówkowy

Filtr skylight, znany również jako filtr UV, jest powszechnie stosowany w fotografii do łagodzenia efektów niepożądanych, które mogą wystąpić podczas fotografowania w warunkach silnego światła. Działa on poprzez redukcję promieniowania UV, co nie tylko poprawia ogólną jakość zdjęć, ale także przyczynia się do bardziej naturalnych i cieplejszych tonów kolorystycznych. W praktyce, stosowanie filtru skylight jest szczególnie korzystne w warunkach takich jak zdjęcia krajobrazów czy dzikiej przyrody, gdzie naturalne światło może powodować zbyt dużą dominację chłodnych barw. Oprócz tego filtr ten zabezpiecza obiektyw przed zarysowaniami i zanieczyszczeniami. Warto pamiętać, że stosowanie filtrów powinno być zgodne z technikami fotografii, które promują naturalność obrazu, a dobór odpowiedniego filtru jest kluczowy dla osiągnięcia zamierzonego efektu. W związku z tym filtr skylight to nie tylko narzędzie poprawiające estetykę zdjęć, ale także istotny element ochronny sprzętu fotograficznego.

Pytanie 15

W celu wydrukowania fotografii przeznaczonych do celów wystawowych należy wybrać papier fotograficzny o gramaturze

A. 80-110g/m²

B. 200-350g/m²

C. 70-90g/m²

D. 100-150g/m²

Papier fotograficzny o gramaturze 200-350g/m² to absolutna podstawa, jeśli zależy Ci na naprawdę profesjonalnym efekcie podczas drukowania zdjęć przeznaczonych na wystawy. Takie papiery są wyraźnie grubsze i sztywniejsze, przez co wydruki są bardziej odporne na zginanie, falowanie czy nawet przypadkowe uszkodzenia podczas transportu i ekspozycji. No i wyglądają po prostu dostojniej – matowy, półbłyszczący czy błyszczący papier o wysokiej gramaturze potrafi wydobyć głębię kolorów i detali, której nie uzyskasz na cienkim papierze. Z mojego doświadczenia, galerie i konkursy fotograficzne wręcz wymagają takiej jakości, a niektórzy organizatorzy nawet precyzują minimalną gramaturę w regulaminie. Branżowe standardy mówią jasno – poniżej 200g/m² nie ma szans na uzyskanie tego ekskluzywnego efektu. Co ciekawe, na papierach o wyższej gramaturze zdjęcia mniej się wyginają pod własnym ciężarem, a przy odpowiednim przechowywaniu nie łapią tzw. efektu „falowania”. Warto też wiedzieć, że gruby papier znacznie lepiej współpracuje z pigmentowymi tuszami i zaawansowanymi drukarkami fotograficznymi, co minimalizuje ryzyko przebijania czy rozmazywania się druku. Moim zdaniem, jeśli ktoś naprawdę dba o swoją prezentację i chce, by zdjęcia zapadły w pamięć odwiedzającym wystawy, inwestycja w papier 200-350g/m² jest nie tylko uzasadniona, ale wręcz niezbędna.

Pytanie 16

Do profesjonalnej kalibracji drukarki fotograficznej służy

A. światłomierz

B. spektrofotometr

C. densytometr

D. kolorymetr

Spektrofotometr to kluczowe narzędzie w procesie kalibracji drukarek fotograficznych. Jego główną funkcją jest pomiar i analiza spektrum światła, które odbija się od wydrukowanych materiałów. Dzięki temu urządzeniu można precyzyjnie określić kolory i ich odcienie, co jest niezwykle istotne w profesjonalnym druku. Kalibracja z użyciem spektrofotometru pozwala na uzyskanie zgodności kolorystycznej między różnymi urządzeniami drukującymi oraz między wydrukami a wyświetlaczami, co jest zgodne z normami branżowymi, takimi jak ISO 12647. Przykładowo, w sytuacjach, gdy drukujemy fotografie lub materiały reklamowe, istotne jest, aby kolory były odwzorowane jak najwierniej. Spektrofotometr dostarcza dokładnych danych, które mogą być użyte do regulacji profili ICC, co znacznie poprawia jakość końcowego produktu. Dodatkowo, urządzenie to może analizować materiały różnego typu, co czyni je uniwersalnym w zastosowaniach drukarskich.

Pytanie 17

W jakim typie pomiaru światła czujnik pozyskuje od 60% do 90% danych ze środkowego obszaru kadru, a resztę z reszty jego fragmentów?

A. Matrycowym.

B. Centralnie ważonym.

C. Punktowym.

D. Wielopunktowym.

Wybór innych trybów pomiaru światła, takich jak matrycowy, punktowy czy wielopunktowy, prowadzi do nieporozumień związanych z tym, jak różne techniki zbierają informacje o jasności w kadrze. W trybie matrycowym czujnik zbiera dane z całego kadru i analizuje je, co pozwala na bardziej złożoną interpretację oświetlenia w różnych obszarach. To podejście jest bardziej złożone i często stosowane w sytuacjach, gdzie na przykład istnieje wiele źródeł światła lub zróżnicowane tło. Jednak nie koncentruje się na centralnej części kadru, co może prowadzić do błędnych ustawień ekspozycji, gdy główny obiekt nie znajduje się w centrum. Z kolei pomiar punktowy analizuje tylko mały fragment kadru, co może prowadzić do pominięcia kluczowych informacji o oświetleniu w innych częściach. W praktyce, ten tryb jest użyteczny w precyzyjnych sytuacjach, jednak wymaga dużej staranności w ocenie obrazu. Wielopunktowy tryb pomiaru zbiera dane z wielu punktów w kadrze, ale nie przywiązuje większej wagi do centralnej części. Takie podejście może być mylące dla użytkowników, którzy oczekują, że ich obiekt będzie odpowiednio naświetlony w kontekście całego kadru. Tak więc, zrozumienie, kiedy i jak używać każdego z tych trybów, jest kluczowe dla uzyskania najlepszych rezultatów w fotografii.

Pytanie 18

Który filtr oświetleniowy należy zastosować na planie zdjęciowym, aby fotografowany żółty obiekt został zarejestrowany jako zielony?

A. Szary.

B. Purpurowy.

C. Niebieskozielony.

D. Czerwony.

Dobór filtra oświetleniowego to jedna z najważniejszych czynności przy pracy na planie zdjęciowym – szczególnie, gdy zależy nam na celowej zmianie rejestracji kolorów przez aparat fotograficzny czy kamerę. Niebieskozielony filtr działa w taki sposób, że przepuszcza światło z zakresu niebieskiego i zielonego, a jednocześnie blokuje długości fal odpowiadające za kolor żółty. Dzięki temu żółty obiekt, który normalnie jest postrzegany jako jasny i ciepły, zostaje „przefiltrowany” i aparat rejestruje go jako zdominowany przez barwę zieloną właśnie. To jest bardzo użyteczna technika, szczególnie w fotografii czarno-białej i w studiu, gdy zależy nam na zmianie kontrastu pomiędzy różnymi obiektami. Z mojego doświadczenia, w pracy reklamowej czy modowej bardzo często stosuje się tego typu filtry, żeby podkreślić albo zupełnie zmienić charakter produktu na zdjęciu. Branżowo to klasyka – na przykład żółty banan z niebieskozielonym filtrem na światle będzie wyglądał na znacznie bardziej zielony niż w rzeczywistości. Moim zdaniem takie zabiegi pokazują, jak bardzo fizyka światła i wiedza z zakresu barw jest kluczowa w zawodzie fotografa i operatora. No i jeszcze taka ciekawostka – w fotografii analogowej filtry barwne są nieodłącznym elementem kreatywnej pracy z czarno-białym materiałem światłoczułym, a obecnie podobne efekty uzyskuje się też cyfrowo, ale zrozumienie tej techniki zawsze się przydaje.

Pytanie 19

Podczas ręcznej obróbki filmu czarno-białego temperatura wywoływacza powinna wynosić 20°C. Jeśli temperatura jest wyższa, należy

A. skrócić czas wywoływania o 10% na każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C

B. zaniechać mieszania, aby spowolnić proces wywoływania

C. dodać niewielką ilość utrwalacza do wywoływacza, kierując się zasadą: 1 łyżeczka utrwalacza na każdy stopień powyżej 20°C

D. wydłużyć czas wywoływania o 10% za każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C

Odpowiedź, która mówi o skróceniu czasu wywoływania o 10% na każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C, jest zgodna z podstawowymi zasadami chemii stosowanej w fotografii analogowej. Wysoka temperatura przyspiesza reakcje chemiczne, co oznacza, że wywoływacz działa intensywniej, gdy jego temperatura jest wyższa od zalecanej. Każdy stopień Celsjusza powyżej 20°C zwiększa tempo reakcji, co skutkuje nadmiernym wywołaniem filmu. Dlatego, aby uzyskać optymalne rezultaty, czas wywoływania powinien być odpowiednio skracany. W praktyce, jeśli wywołujesz film w temperaturze 22°C, to powinieneś skrócić czas wywoływania o 20% (2 stopnie Celsjusza powyżej 20°C). Dzięki temu unikniesz prześwietlenia negatywu, co jest kluczowe dla zachowania jakości obrazu. Warto również zaznaczyć, że standardowe wytyczne, takie jak te zawarte w instrukcjach producentów chemikaliów fotograficznych, potwierdzają tę zasadę, co czyni ją fundamentalną w procesie ręcznej obróbki filmów czarno-białych.

Pytanie 20

W najnowszych monitorach profesjonalnych technologia True 10-bit panel oznacza

A. zwiększoną jasność sięgającą 10000 nitów

B. zdolność do wyświetlania 10 różnych przestrzeni kolorów

C. zwiększoną częstotliwość odświeżania do minimum 10 kHz

D. możliwość wyświetlenia ponad miliarda kolorów bez stosowania ditheringu

Wszystkie pozostałe odpowiedzi wskazują na nieporozumienia w interpretacji technologii True 10-bit panel. Wzrost częstotliwości odświeżania do minimum 10 kHz to nie jest właściwa charakterystyka tej technologii, ponieważ True 10-bit odnosi się do sposobu wyświetlania kolorów, a nie do dynamiki obrazów. Typowe częstotliwości odświeżania w monitorach wynoszą najczęściej 60 Hz, 120 Hz czy 240 Hz, a wartości jak 10 kHz są znacznie powyżej standardowych parametrów dla większości zastosowań. Z kolei zdolność do wyświetlania 10 różnych przestrzeni kolorów to również nieprawidłowe stwierdzenie, ponieważ True 10-bit oznacza głębię kolorów, a nie ilość przestrzeni. Ostatecznie zwiększenie jasności do 10000 nitów to właściwość, która nie jest związana bezpośrednio z technologią True 10-bit panel. Tak wysoka jasność występuje w niektórych specjalistycznych monitorach HDR, ale nie jest typowe dla standardowych zastosowań. Prowadzi to do błędnych wniosków, że parametry związane z kolorami i jasnością są ze sobą powiązane, co w rzeczywistości nie jest prawdą. Warto zrozumieć, że każda z tych cech ma swoją specyfikę i zastosowanie, a łączenie ich w jedną koncepcję może wprowadzać w błąd.

Pytanie 21

Aby odtworzyć uszkodzone zdjęcie, należy użyć komputera z programem do edycji grafiki?

A. rastrowej oraz skaner optyczny

B. rastrowej oraz ploter laserowy

C. wektorowej oraz skaner przestrzenny

D. wektorowej oraz ploter grawerujący

Wybór odpowiedniego oprogramowania do obróbki grafiki rastrowej oraz skanera optycznego jest mega ważny, jeśli chodzi o naprawę zniszczonych zdjęć. Programy takie jak Adobe Photoshop czy GIMP dają możliwość edytowania pikseli, co jest kluczowe, bo takie zdjęcia często wymagają pracy w konkretnych miejscach. Jak mamy skanera, to możemy zdigitalizować fizyczne fotografie w wysokiej jakości, co się przydaje, gdy zaczynamy edytować zdjęcia. Możesz pomyśleć o rekonstrukcji starych zdjęć rodzinnych – daje to szansę na odzyskanie ich estetyki i zachowanie wspomnień. Warto też zwrócić uwagę na standardy, jak ISO 12641 – mówią o kolorach skanowania, co sprawia, że digitalizacja jest zrobiona jak należy. Bez znajomości tych narzędzi ciężko będzie dobrze pracować z archiwalnymi obrazami.

Pytanie 22

Najnowsze medium służące do długoterminowej archiwizacji zdjęć to

A. papier fotograficzny RC o podwyższonej trwałości

B. dyski M-DISC o trwałości szacowanej na 1000 lat

C. taśmy magnetyczne LTO-9

D. dyski SSD z pamięcią typu MLC

Papier fotograficzny RC o podwyższonej trwałości to jedna z opcji przechowywania zdjęć, ale nie jest odpowiedni do długoterminowej archiwizacji w porównaniu do dysków M-DISC. Papier ten, chociaż zapewnia lepszą jakość obrazu i trwałość niż tradycyjny papier, jest podatny na działanie warunków atmosferycznych, takich jak wilgoć czy światło, które mogą prowadzić do blaknięcia i degradacji obrazu. Taśmy magnetyczne LTO-9 są również ważnym medium do archiwizacji danych, jednak ich trwałość nie jest tak wysoka jak w przypadku M-DISC. LTO-9 oferują znakomitą pojemność i szybkość transferu, ale są bardziej odpowiednie do archiwizacji danych w środowiskach korporacyjnych, gdzie wymagane jest szybkie wykonywanie kopii zapasowych, a niekoniecznie do długoterminowego przechowywania. Dyski SSD z pamięcią typu MLC z kolei oferują wysoką szybkość odczytu i zapisu, ale ich żywotność i odporność na utratę danych nie dorównują dyskom M-DISC. MLC, choć efektywne, są stosunkowo drogie i ich trwałość w dłuższej perspektywie może być ograniczona. W praktyce, wiele osób myli pojęcie trwałości z wydajnością, co prowadzi do niepoprawnych wyborów, jeśli chodzi o archiwizację danych. Kluczowe jest zrozumienie, że długoterminowa archiwizacja wymaga innych parametrów niż codzienne użytkowanie.

Pytanie 23

Jaką przestrzeń kolorystyczną należy wybrać w oprogramowaniu do edycji projektu graficznego, który ma być publikowany w internecie?

A. CMYK

B. RGB

C. LAB

D. PANTONE

Odpowiedź RGB jest poprawna, ponieważ przestrzeń barwna RGB (Red, Green, Blue) jest standardem używanym w projektach przeznaczonych do wyświetlania na ekranach. Każdy piksel w obrazie RGB jest tworzony poprzez mieszanie trzech podstawowych kolorów: czerwonego, zielonego i niebieskiego. W kontekście publikacji internetowych, gdzie dominującym medium są monitory i wyświetlacze, RGB jest najodpowiedniejszym wyborem, ponieważ odwzorowuje sposób, w jaki kolory są emitowane przez ekrany. Przykłady zastosowania RGB obejmują tworzenie grafik na strony internetowe, banery reklamowe oraz interfejsy użytkownika. Dobrą praktyką jest również monitorowanie przestrzeni barwnej w programach graficznych, aby uniknąć problemów z odwzorowaniem kolorów. Warto zauważyć, że wiele platform internetowych, takich jak media społecznościowe, rekomenduje wykorzystanie RGB dla uzyskania najlepszej jakości wyświetlania i zgodności kolorystycznej. Dodatkowo, RGB pozwala na szerszą gamę kolorów niż inne przestrzenie, co czyni go idealnym wyborem dla grafik przeznaczonych do użytku w sieci.

Pytanie 24

Jakie szkło zabezpieczające należy zastosować do oprawy fotografii wystawowej, aby zminimalizować odblaski?

A. szkło hartowane

B. szkło float

C. szkło antyrefleksyjne

D. szkło kryształowe

Szkło antyrefleksyjne to najlepszy wybór do oprawy fotografii wystawowej, szczególnie gdy chcesz zminimalizować odblaski. To szkło ma specjalną powłokę, która redukuje odbicia światła, co pozwala na lepszą widoczność dzieła sztuki. Przykładowo, w muzeach czy galeriach sztuki często stosuje się ten rodzaj szkła, ponieważ umożliwia on zachowanie integralności wizualnej ekspozycji. Warto pamiętać, że odblaski mogą znacząco wpłynąć na odbiór obrazu przez widza, odwracając uwagę od detalów czy kolorystyki. Szkło antyrefleksyjne nie tylko poprawia estetykę, ale także chroni fotografie przed szkodliwym działaniem promieni UV, co jest istotne w kontekście długotrwałego przechowywania prac. Dzięki tym właściwościom, jest to standardowy wybór w branży wystawienniczej, co podkreśla jego wartości użytkowe i artystyczne.

Pytanie 25

Do profesjonalnego fotografowania przedmiotów o bardzo małych rozmiarach (poniżej 1 mm) stosuje się

A. aparat średnioformatowy z obiektywem makro

B. teleobiektyw z konwerterem 2x

C. standardową fotografię makro z pierścieniami pośrednimi

D. fotomikrografię z wykorzystaniem mikroskopu

W przypadku standardowej fotografii makro z pierścieniami pośrednimi, choć technika ta umożliwia uzyskanie dużych powiększeń, nie jest ona wystarczająca do uchwycenia detali przedmiotów mniejszych niż 1 mm. Pierścienie pośrednie rozszerzają odległość między obiektywem a matrycą aparatu, co pozwala na zwiększenie skali, ale ograniczenia fizyczne obiektywów sprawiają, że szczegółowość obrazu może być niewystarczająca. Gdy mówimy o małych obiektach, fala świetlna musi być skupiona niezwykle precyzyjnie, co jest trudne do osiągnięcia przez standardowe obiektywy. Użycie aparatu średnioformatowego z obiektywem makro również nie rozwiąże problemu, ponieważ choć średnioformatowe aparaty mogą oferować lepszą jakość obrazu, to nadal nie mają zdolności mikroskopowych, które są kluczowe przy fotografowaniu ekstremalnie małych obiektów. Teleobiektyw z konwerterem 2x, z kolei, zwiększa ogniskową, co może skutkować mniejszą głębią ostrości i utratą szczegółów w przypadku drobnych obiektów. Powszechnym błędem jest pomylenie powiększenia z detalami jakości obrazu - ważne jest, aby pamiętać, że dla obiektów poniżej 1 mm, właściwe wykorzystanie mikroskopu jest kluczowe dla uzyskania precyzyjnych obrazów.

Pytanie 26

W najnowszych profesjonalnych systemach zarządzania kolorem metoda renderingu perceptual oznacza

A. zachowanie naturalnej relacji między kolorami kosztem dokładności poszczególnych wartości

B. stosowanie kompensacji błędu koloru dla dostosowania do percepcji ludzkiego oka

C. konwersję wszystkich kolorów do przestrzeni CMYK

D. zachowanie dokładnych wartości kolorów kosztem relacji między nimi

Odpowiedzi, które sugerują, że renderowanie dokładnych wartości kolorów kosztem relacji między nimi jest właściwe, pokazują podstawowe nieporozumienie w zakresie zarządzania kolorem. W praktyce, zachowanie precyzyjnych wartości barw często prowadzi do nienaturalnego wyglądu, ponieważ ludzkie oko nie postrzega kolorów w oderwaniu od ich kontekstu i relacji z innymi kolorami. Również konwersja wszystkich kolorów do przestrzeni CMYK nie jest zgodna z zasadami renderowania perceptual, ponieważ ogranicza paletę kolorów do specyficznych wartości, co może skutkować utratą detali i różnorodności kolorystycznej. Z kolei kompensacja błędu koloru dla dostosowania do percepcji ludzkiego oka, choć istotna, nie odnosi się bezpośrednio do idei renderingu perceptual. Ta metoda skupia się na tworzeniu wizualnej harmonii, a nie na korekcji błędów. Kluczowe błędy myślowe w tych niepoprawnych odpowiedziach polegają na zbytnim skupieniu się na dokładności technicznej, zamiast na subiektywnym odbiorze kolorów, co w kontekście sztuki i designu jest niezwykle istotne. Przykładowo, w przypadku projektów graficznych, zbyt bliskie trzymanie się dokładnych wartości RGB może prowadzić do efektów, które są nieprzyjemne w odbiorze, a ostateczny rezultat nie oddaje zamierzonego wrażenia artystycznego. Dlatego w profesjonalnych praktykach ważniejsze jest zrozumienie, jak kolory wpływają na siebie nawzajem, a nie tylko ich indywidualnych wartości.

Pytanie 27

Właściwie zrobione zdjęcie do paszportu to zdjęcie

A. czarno-białe, w rozmiarze 30 mm x 40 mm, na którym twarz zajmuje 60-70% całej powierzchni zdjęcia

B. kolorowe, w rozmiarze 30 mm x 40 mm, na którym twarz zajmuje 60-70% całej powierzchni zdjęcia

C. czarno-białe, w rozmiarze 35 mm x 45 mm, na którym twarz zajmuje 70-80% całej powierzchni zdjęcia

D. kolorowe, w rozmiarze 35 mm x 45 mm, na którym twarz zajmuje 70-80% całej powierzchni zdjęcia

No więc, chodzi o to, że poprawne zdjęcie to takie kolorowe, w rozmiarze 35 mm x 45 mm, na którym twarz zajmuje 70-80% całej powierzchni. To są wytyczne od Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO) i jak bierzesz paszport, to musisz się do nich stosować. Ten standardowy format to nie przypadek – im większą część zdjęcia zajmuje twarz, tym lepiej dla biometrycznego rozpoznawania. Wyraźna twarz jest kluczowa, bo to ułatwia identyfikację. Dobrze jest też, żeby zdjęcie było na jednolitym tle, najlepiej jasny kolor, bo wtedy twarz lepiej się wyróżnia. Jeśli chodzi o oświetlenie, to staraj się, żeby było równomierne – unikniesz cieni, które mogą zepsuć jakość. Z mojej perspektywy, jak się zobaczy takie zdjęcia w biurach paszportowych, to widać, że przestrzeganie tych zasad jest naprawdę ważne.

Pytanie 28

Do wykonania zdjęcia z efektem malowania światłem należy zastosować

A. długi czas naświetlania i statyw

B. bardzo krótki czas naświetlania i niskie ISO

C. krótki czas naświetlania i lampa błyskowa

D. średni czas naświetlania i silne oświetlenie

Aby uzyskać efekt malowania światłem w fotografii, kluczowe jest zastosowanie długiego czasu naświetlania oraz użycie statywu. Długi czas naświetlania pozwala na rejestrację ruchu źródła światła, co jest fundamentalne dla tego efektu. Przykładem może być sytuacja, gdy fotografujesz przy ciemnym tle i używasz latarki do tworzenia wzorów czy napisów w powietrzu. Bez statywu zdjęcie mogłoby wyjść rozmyte, ponieważ każdy ruch aparatu w czasie naświetlania spowodowałby nieostrość. Dobre praktyki w zakresie malowania światłem obejmują też stosowanie niskiego ISO, co minimalizuje szumy w obrazie. Warto pamiętać, że efekty malowania światłem są często wykorzystywane w fotografii artystycznej oraz reklamowej, co zwiększa atrakcyjność wizualną i przyciąga uwagę odbiorców. Dobrze jest też przeprowadzić kilka prób, by znaleźć optymalne ustawienia aparatu.

Pytanie 29

W studyjnej fotografii produktowej termin rim light odnosi się do

A. światła modelującego fakturę powierzchni produktu

B. światła umieszczonego za obiektem, podkreślającego jego krawędzie

C. głównego światła padającego od przodu na produkt

D. światła wypełniającego, redukującego cienie

Wybór światła głównego jako odpowiedzi na pytanie jest zrozumiały, ale niestety nie oddaje istoty techniki rim light. Główne światło, które pada od przodu, ma na celu oświetlenie całego obiektu, co może prowadzić do spłaszczenia obrazu i braku wyraźnych konturów. Takie podejście może sprawić, że produkt nie będzie się wyróżniał na tle, co jest kluczowe w fotografii, gdzie celem jest przyciągnięcie uwagi potencjalnych klientów. Użycie światła wypełniającego, które redukuje cienie, jest również błędnym rozumowaniem w kontekście rim light. Światło wypełniające ma na celu zmiękczenie cieni, co zmniejsza dramatyczność obrazu. Efekt, jaki daje rim light, polega na podkreśleniu krawędzi obiektu, a nie na ich zasłanianiu. Światło modelujące fakturę powierzchni, choć istotne, działa na zupełnie innej zasadzie. Jego zadaniem jest wydobycie szczegółów z materiału, a nie tworzenie wyrazistych konturów. Warto pamiętać, że w fotografii produktowej kluczowe jest stworzenie kompozycji, która wyróżni produkt, a technika rim light jest jedną z podstawowych metod, aby to osiągnąć. Na koniec, warto zaznaczyć, że zastosowanie odpowiednich technik oświetleniowych powinno być zgodne z zamysłem artystycznym oraz celami marketingowymi, co czyni zrozumienie różnorodności źródeł światła jeszcze bardziej istotnym. Wiele osób popełnia błąd, myśląc, że wystarczy jedno źródło światła, by uzyskać profesjonalny efekt, natomiast w praktyce najczęściej stosuje się kilka źródeł światła, aby uzyskać zamierzony efekt wizualny.

Pytanie 30

Który program jest przeznaczony do obróbki grafiki wektorowej?

A. Corel Photo-Paint

B. Adobe Photoshop

C. Gimp

D. Corel Draw

Corel Draw to klasyk, jeśli chodzi o programy do grafiki wektorowej. Pracując w tej branży, praktycznie nie da się go nie znać, bo od lat jest jednym ze standardów na rynku, obok Adobe Illustratora. Główna różnica polega na tym, że grafika wektorowa bazuje na matematycznych krzywych, a nie na pikselach, co pozwala na dowolne skalowanie obrazu bez utraty jakości — idealnie nadaje się do projektowania logotypów, ilustracji czy wszelkiego rodzaju materiałów reklamowych, które potem drukuje się w różnych rozmiarach. Corel Draw oferuje bardzo rozbudowane narzędzia do pracy z krzywymi Béziera, gradientami, tekstem na ścieżce czy złożonymi kształtami. Szczerze mówiąc, nie raz widziałem, jak w drukarniach i studiach DTP ludzie używają właśnie Corela do przygotowania wektorowych plików pod plotery czy lasery. Moim zdaniem, zdecydowanie warto opanować taki program, bo znajomość narzędzi wektorowych to już podstawowy wymóg na rynku pracy w grafice użytkowej. Dla porównania — grafika rastrowa (np. Photoshop, Gimp) ma zupełnie inne zastosowania: obróbka zdjęć, retusze, fotomontaże. Jak ktoś myśli o poważnej grafice komercyjnej, Corel Draw to podstawa. Tak po prostu jest, serio.

Pytanie 31

W atelier możemy uzyskać oświetlenie światłem ciągłym typu kontra, umieszczając źródło światła

A. za modelem

B. z przodu modela

C. z boku modela

D. za aparatem

Umieszczenie źródła światła za aparatem wydaje się na pierwszy rzut oka ok, bo oświetla scenę bezpośrednio. Ale w praktyce, to prowadzi do płaskiego oświetlenia, które nie wydobywa głębi ani detali. Gdy robisz fotografię portretową, to lepiej, żeby światło było przed modelem lub z boku, bo inaczej można uzyskać ostre oświetlenie, które nie podkreśla rysów twarzy, a wręcz może robić niekorzystne cienie. Zwłaszcza, jeśli światło z boku jest za mocne albo źle ustawione, to cienie mogą przykryć detale na twarzy i zepsuć kompozycję. Poza tym, światło z przodu zazwyczaj daje płaski efekt, który zbytnio wygładza model. Te błędy mogą wynikać z niedostatecznego zrozumienia, jak działa światło i jak wpływa na postrzeganie obiektów. Z moim doświadczeniem, właściwe modelowanie światła to kluczowa umiejętność dla każdego fotografa, który chce dobrze wykorzystać różne źródła światła i osiągnąć zamierzony efekt artystyczny.

Pytanie 32

Aby uzyskać srebrną kopię pozytywową w skali 4 : 1 w stosunku do negatywu, jakiego urządzenia należy użyć?

A. drukarka

B. powiększalnik

C. kopiarka stykowa

D. ploter

Powiększalnik to urządzenie specjalizujące się w reprodukcji obrazu z negatywu na papier fotograficzny. W przypadku uzyskania srebrowej kopii pozytywowej w skali odwzorowania 4:1, powiększalnik jest najlepszym wyborem, ponieważ umożliwia precyzyjne kontrolowanie procesu powiększania obrazu. Dzięki zastosowaniu odpowiednich soczewek i powiększeń, powiększalnik pozwala na uzyskanie wysokiej jakości reprodukcji. W praktyce, artyści i fotografowie często korzystają z powiększalników, aby uzyskać szczegółowe odbitki z negatywów, które mogą być następnie używane do wystaw, publikacji lub kolekcji. Standardy branżowe wskazują, że prawidłowe ustawienie powiększalnika oraz oświetlenia jest kluczowe dla uzyskania optymalnej jakości obrazu. Warto również dodać, że użycie powiększalnika pozwala na eksperymentowanie z różnymi typami papierów fotograficznych oraz chemikaliami, co daje artystom szeroką gamę możliwości twórczych.

Pytanie 33

Na jakim etapie powstawania fotograficznego obrazu srebrowego centra czułości przekształcają się w centra wywoływalne?

A. Utrwalania

B. Stabilizowania

C. Powstawania obrazu utajonego

D. Powstawania obrazu widzialnego czarno-białego

W etapie powstawania obrazu utajonego w procesie fotograficznym, centra czułości emulsji srebrnej stają się centrami wywoływalnymi. Oznacza to, że w wyniku naświetlania, ziarna halogenków srebra w emulsji zaczynają reagować na światło, co prowadzi do powstania utajonego obrazu. W tym momencie, ziarna, które zostały naświetlone, zmieniają swoje właściwości chemiczne i stają się bardziej podatne na dalsze działanie chemikaliów w procesie wywoływania. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest przygotowanie filmu fotograficznego do wywołania po ekspozycji, co opiera się na zrozumieniu, jak ziarna reagują na światło. W praktyce, znajomość tego etapu jest kluczowa dla fotografa, aby zrozumieć, jak kontrolować proces wywoływania i uzyskać pożądany efekt wizualny. Dobry fotograf powinien być świadomy, że odpowiednia kontrola ekspozycji i procesów chemicznych pozwala na uzyskanie lepszej jakości obrazu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie fotografii analogowej.

Pytanie 34

Schemat ilustruje błąd

A. paralaksy.

B. aberracji chromatycznej.

C. aberracji sferycznej.

D. dystorsji beczkowatej.

Wybór odpowiedzi innej niż "aberracja sferyczna" wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące błędów optycznych. Na przykład, paralaksa, będąca problemem w pomiarach kątowych, nie jest związana z rozmyciem obrazu spowodowanym nieprawidłowym skupieniem promieni świetlnych. Zjawisko paralaksy występuje, gdy obserwator postrzega obiekt z różnych punktów widzenia, co prowadzi do pozornych zmian w położeniu obiektu. Z kolei aberracja chromatyczna, będąca wynikiem różnego załamania światła o różnych długościach fal, prowadzi do kolorowych zniekształceń obrazu, a nie do rozmycia spowodowanego różnymi punktami ogniskowymi. Dystorsja beczkowata również różni się od aberracji sferycznej; to zniekształcenie obrazu, które powoduje, że linie proste na brzegach obrazu wydają się zakrzywione. W przypadku błędów optycznych kluczowe jest zrozumienie, że różne zjawiska wpływają na jakość obrazu w różnorodny sposób. Błędy myślenia polegają często na myleniu typów aberracji oraz ich wpływu na obraz, co może prowadzić do niewłaściwych wniosków i decyzji w praktycznych zastosowaniach optycznych. Ważne jest, aby zrozumieć fundamentalne różnice między tymi zjawiskami, aby skutecznie rozwiązywać problemy związane z optyką.

Pytanie 35

Aby uzyskać na fotografii delikatne rozmycie, należy użyć filtru

A. w kształcie gwiazdy.

B. powielającego obraz.

C. zrównoważonego.

D. zmiękczającego.

Filtr zmiękczający jest specjalnie zaprojektowany, aby wprowadzić delikatne rozmycie obrazu, co sprawia, że zdjęcia wyglądają bardziej romantycznie i artystycznie. Tego rodzaju filtr działa na zasadzie rozpraszania światła, co prowadzi do łagodzenia konturów i wygładzania szczegółów, co jest szczególnie pożądane w portretach oraz zdjęciach krajobrazowych. Używając filtru zmiękczającego, fotografowie mogą uzyskać efekt malarskiego wykończenia, co czyni zdjęcia bardziej przyjemnymi dla oka. W praktyce, aby osiągnąć pożądany efekt, należy zwrócić uwagę na odpowiednie ustawienia ekspozycji oraz czas naświetlania, ponieważ ich niewłaściwe dobranie może prowadzić do nadmiernego rozmycia. Standardem w branży fotograficznej jest stosowanie filtrów zmiękczających w celu uzyskania estetycznych portretów, zwłaszcza gdy chodzi o ujęcia zbliżeniowe, gdzie detale skóry i struktura tkanin są kluczowe. Dodatkowo, filtry te mogą być stosowane w programach graficznych, gdzie ich cyfrowe odpowiedniki oferują jeszcze większą kontrolę nad stopniem zmiękczenia obrazu.

Pytanie 36

Które urządzenie należy zastosować do skanowania diapozytywu średnioformatowego?

A. Urządzenie 3.

B. Urządzenie 2.

C. Urządzenie 4.

D. Urządzenie 1.

W przypadku diapozytywu średnioformatowego kluczowe jest zrozumienie, że mamy do czynienia z materiałem przezroczystym o stosunkowo dużej gęstości optycznej i wysokim kontraście. Wiele osób intuicyjnie sięga po skaner ręczny lub zwykły skaner płaski, bo wydaje się, że „skaner to skaner” i każdy poradzi sobie z każdą kliszą. To jest typowy błąd myślowy: mylenie urządzeń do dokumentów odbitkowych z urządzeniami do materiałów transparentnych. Skaner ręczny, podobny do tych używanych do szybkiego kopiowania dokumentów, jest projektowany do pracy ze światłem odbitym od papieru, a nie do równomiernego podświetlania diapozytywu od tyłu. Brakuje mu odpowiedniej optyki, stabilnego prowadzenia materiału i przede wszystkim zakresu dynamicznego, więc slajd po prostu „siądzie” – światła będą przepalone, cienie zlane w jedną plamę. Zwykły skaner płaski bez modułu do filmów ma ten sam problem: oświetlenie i układ optyczny są zoptymalizowane pod kartki A4, faktury, zdjęcia na papierze, a nie pod małe przeźrocza, które wymagają innej konstrukcji źródła światła i innego toru optycznego. Nawet jeśli położymy slajd na szybie, skaner nie widzi poprawnie przechodzącego światła, a uzyskany obraz jest technicznie bezużyteczny. Z kolei różnego typu "gadżetowe" urządzenia do zgrywania zdjęć czy slajdów, wyglądające jak małe pudełka z okienkiem, zwykle korzystają z bardzo prostych matryc i elektroniki, działając w praktyce bardziej jak aparat kompaktowy w obudowie niż jak prawdziwy skaner. Rozdzielczość jest często marketingowa, a nie optyczna, odwzorowanie barw bywa słabe, a pliki nadają się najwyżej do szybkiego podglądu w internecie, a nie do poważnej archiwizacji czy druku. W pracy profesjonalnej nad materiałem średnioformatowym liczy się kontrola nad gęstością optyczną, liniowością przejść tonalnych oraz powtarzalnością wyników. Dlatego branżowym standardem jest używanie dedykowanych skanerów do filmów i slajdów, z dopasowanymi uchwytami do formatu 120, odpowiednim podświetleniem i oprogramowaniem pozwalającym na precyzyjną korekcję ekspozycji oraz balansu barw już na etapie skanowania. Wszystkie inne rozwiązania są w tej sytuacji kompromisem, który mocno ogranicza jakość końcowego pliku.

Pytanie 37

Wygładzanie skóry w programie Adobe Photoshop realizowane jest z użyciem narzędzia

A. rozmycie powierzchniowe.

B. gumka.

C. stempel.

D. zmiękczona poświata.

Wiele osób zaczynających przygodę z retuszem próbuje wygładzać skórę narzędziami, które raczej nie są do tego przeznaczone i niestety to widać w efekcie końcowym. Gumka to narzędzie bardzo inwazyjne – jej użycie po prostu usuwa fragmenty obrazu, zamiast retuszować. Część osób myśli, że to może działać na niedoskonałości, ale to bardziej niszczenie niż wygładzanie. Stempel natomiast, czyli tzw. clone stamp, faktycznie jest używany w retuszu, ale raczej do usuwania pojedynczych skaz, pryszczy czy większych zmian – kopiujesz zdrowy fragment skóry i nakładasz na problematyczny. Nie jest to jednak metoda na całościowe wygładzanie skóry, bo efekty są miejscowe i przy większych powierzchniach można łatwo uzyskać sztuczny, powtarzalny wzór. Z kolei zmiękczona poświata to bardziej efekt artystyczny niż narzędzie retuszerskie – nadaje zdjęciu ogólnej miękkości, czasem nawet rozświetlenia, ale nie daje kontroli nad powierzchnią skóry i często po prostu wszystko rozmywa, nie zachowując szczegółów. Często spotykam się z przekonaniem, że te narzędzia wystarczą do profesjonalnego retuszu, ale moim zdaniem nie spełniają branżowych standardów i prowadzą do efektu nienaturalnego wygładzenia albo utraty tekstury skóry. W branży beauty liczy się delikatność i precyzja – dlatego filtry typu rozmycie powierzchniowe są podstawą, bo pozwalają selektywnie wygładzać i zachować detale. To typowy błąd początkujących, że sięgają po narzędzia szybkie, ale niewłaściwie dobrane, przez co finalnie portret traci na jakości i wygląda nieprofesjonalnie. Dobry retusz to subtelność, a nie zamazywanie wszystkiego jednym ruchem pędzla.

Pytanie 38

Aby uzyskać zdjęcie całej postaci koszykarza z trybuny podczas meczu, jaki obiektyw aparatu fotograficznego powinien być użyty, żeby skutecznie wypełnić kadr?

A. 18-55 mm

B. 35 mm

C. 70-200 mm

D. 24 mm

Wybór obiektywu o ogniskowej 70-200 mm jest trafny, gdyż tego typu obiektywy oferują wszechstronność, która jest niezbędna podczas fotografowania sportów drużynowych, takich jak koszykówka. Dzięki zmiennej ogniskowej możliwe jest uchwycenie detali oraz pełnej sylwetki zawodnika z różnych odległości. Ogniskowa 70 mm umożliwia zbliżenie na postać koszykarza, natomiast 200 mm pozwala na uchwycenie akcji z większej odległości, co jest przydatne, gdy nie można zbliżyć się do boiska. Dodatkowo, obiektywy tej klasy często charakteryzują się dużą jasnością, co z kolei pozwala na uzyskanie lepszych efektów w warunkach słabego oświetlenia, co jest częstym wyzwaniem w halach sportowych. W praktyce, fotografowie sportowi często sięgają po obiektywy z tej kategorii, ponieważ zapewniają one odpowiednią jakość obrazu oraz możliwość szybkiej reakcji na dynamiczne sytuacje, które mają miejsce w trakcie meczu.

Pytanie 39

Aby uzyskać pozytyw czarno-biały o bardzo wysokim kontraście obrazu, do kopiowania negatywu wywołanego do zalecanego gradientu należy użyć papieru fotograficznego o gradacji

A. twardej

B. miękkiej

C. normalnej

D. specjalnej

Aby uzyskać pozytyw czarno-biały o bardzo dużym kontraście, kluczowe jest zastosowanie papieru fotograficznego o gradacji twardej. Twarda gradacja pozwala na wyraźne oddanie różnic tonalnych w obrazie, co jest niezbędne w przypadku zdjęć wymagających intensywnego kontrastu. W praktyce oznacza to, że ciemniejsze obszary negatywu będą się bardziej utrwalać na papierze, co prowadzi do ostrzejszych i bardziej wyrazistych detali. Dobrą praktyką jest stosowanie papierów twardych w sytuacjach, gdy negatyw posiada duże różnice w jasności oraz w przypadku fotografii krajobrazowej, czarno-białej portretowej czy architektury. Warto również zwrócić uwagę na wybór odpowiednich chemikaliów do wywoływania, które mogą jeszcze bardziej podkreślić właściwości papeterii, zapewniając ostateczny efekt wizualny. Dobre rezultaty można osiągnąć, korzystając z uznanych marek papieru fotograficznego, które oferują twardą gradację oraz posiadają wysoką jakość powierzchni, co dodatkowo wpływa na końcowy efekt pracy.

Pytanie 40

W jakim modelu kolorów oraz w jakiej rozdzielczości powinno być zapisane zdjęcie, które ma być umieszczone w Internecie?

A. RGB i 150 dpi

B. RGB i 72 dpi

C. CMYK i 72 dpi

D. CMYK i 150 dpi

Wybierając tryb kolorów RGB i ustawiając rozdzielczość na 72 dpi, trafiłeś bardzo dobrze, jeśli chodzi o zdjęcia do wrzucenia w sieć. RGB, czyli czerwień, zieleń i niebieski, to standard, który świetnie się sprawdza na ekranach, bo tak właśnie działają monitory. Kolory w RGB wyglądają lepiej i są bardziej żywe niż w CMYK, który jest raczej do druku stworzony. A co do rozdzielczości - 72 dpi to w sam raz na internet, bo wygląda dobrze, a plik nie jest za duży. Jak wrzucasz zdjęcia na strony czy social media, to szybkie ładowanie jest kluczowe i 72 dpi w tym pomaga. Warto też pamiętać o kompresji zdjęć, bo to jeszcze bardziej przyspiesza ładowanie. W skrócie, RGB i 72 dpi to dobre połączenie jakości i wydajności, co ważne dla osób, które korzystają z internetu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej