Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik analityk
Kwalifikacja: CHM.04 - Wykonywanie badań analitycznych
Data rozpoczęcia: 3 stycznia 2026 20:50
Data zakończenia: 3 stycznia 2026 21:03

Egzamin zdany!

Wynik: 38/40 punktów (95,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przy pomocy polarymetru wykonuje się pomiar

A. transmitancji

B. absorbancji

C. współczynnika załamania światła

D. kąta obrotu płaszczyzny światła spolaryzowanego

Polarymetr to urządzenie służące do pomiaru kąta skręcania płaszczyzny światła spolaryzowanego, co ma kluczowe znaczenie w wielu dziedzinach nauki i przemysłu. Zjawisko skręcania płaszczyzny polaryzacji światła występuje, gdy światło przechodzi przez substancję optycznie aktywną, taką jak cukier czy różne związki organiczne. W praktyce, pomiar tego kąta umożliwia określenie stężenia substancji w roztworze oraz jej czystości. W przemyśle spożywczym, polarymetry są wykorzystywane do mierzenia zawartości cukru w produktach, co jest niezwykle istotne w procesach produkcji i kontroli jakości. Z kolei w laboratoriach chemicznych, polarymetria odgrywa kluczową rolę w analizie chiralnych związków, co ma zastosowanie w syntezie leków. Warto również zauważyć, że standardy takie jak ISO 8653 określają metody pomiaru w tej dziedzinie, co zapewnia spójność i wiarygodność wyników. Prawidłowe zrozumienie i umiejętne wykorzystanie polarymetrii przynoszą korzyści w obszarze badań naukowych, analityki chemicznej oraz produkcji przemysłowej.

Pytanie 2

W opisie metody analitycznej zapisano:
Który parametr metody analitycznej opisano?

Różnica w otrzymanych wynikach dwóch oznaczeń wykonanych równocześnie lub w krótkim przedziale czasu na tej samej próbce, przez tego samego analityka, w takich samych warunkach, nie może przekraczać 1,5 g na 100 g oznaczanej próbki.

A. Niepewność.

B. Powtarzalność.

C. Odtwarzalność.

D. Dokładność.

Powtarzalność jest kluczowym parametrem metody analitycznej, odnoszącym się do zdolności uzyskiwania takich samych wyników w powtarzalnych pomiarach tej samej próbki przez tego samego analityka w identycznych warunkach. W praktyce oznacza to, że jeśli przeprowadzamy kilka analiz tej samej próbki w krótkim odstępie czasu, oczekujemy, że wyniki będą ze sobą spójne. Przykładem może być oznaczanie stężenia substancji czynnej w próbce krwi przez tego samego laboranta, który używa tego samego sprzętu oraz tych samych odczynników. W kontekście standardów, takie jak ISO 17025, podkreślają znaczenie powtarzalności w walidacji metod analitycznych. Zrozumienie powtarzalności ma fundamentalne znaczenie, ponieważ zbyt duża zmienność wyników może prowadzić do błędnych wniosków oraz wpływać na decyzje podejmowane na podstawie danych analitycznych.

Pytanie 3

Ilościowa analiza polegająca na dodawaniu równoważnej ilości roztworu odczynnika miareczkującego oraz precyzyjnym pomiarze jego objętości to analiza

A. instrumentalna

B. wagowa

C. elektrograwimetryczna

D. objętościowa

Analiza objętościowa, która polega na dodawaniu równoważnej ilości roztworu odczynnika miareczkującego oraz dokładnym pomiarze jego objętości, jest jedną z kluczowych metod analizy chemicznej. Działa na zasadzie reakcji chemicznej pomiędzy analitem a miareczkującym odczynnikiem, co pozwala na określenie stężenia substancji w badanym roztworze. Przykładem zastosowania analizy objętościowej jest miareczkowanie kwasów oraz zasad, gdzie zmierzenie objętości zużytego roztworu miareczkującego umożliwia obliczenie stężenia analizowanej substancji. W praktyce laboratoryjnej, techniki takie jak miareczkowanie kwasów solnych w wodnych roztworach zasadowych są powszechnie stosowane. Analiza objętościowa jest zgodna z normami ISO oraz ASTM, które określają procedury i standardy dotyczące miareczkowania, zapewniając dokładność i powtarzalność wyników. Właściwe przeprowadzenie miareczkowania wymaga precyzyjnych narzędzi, jak biurety, a także umiejętności analitycznych, co wpływa na wiarygodność wyników.

Pytanie 4

Zawartość całkowitą białka oznacza się przy użyciu spektrofotometru w metodzie

A. ksantoproteinowej

B. ekstrakcyjnej

C. biuretowej

D. wirówkowej

Odpowiedź biuretowa jest prawidłowa, ponieważ metoda ta opiera się na reakcji białek z odczynnikami biuretowymi, co prowadzi do powstania niebieskiego kompleksu, który można mierzyć spektrofotometrycznie. Metoda biuretowa jest szeroko stosowana w laboratoriach analitycznych do oceny całkowitej zawartości białka w próbkach biologicznych, takich jak surowica, osocze czy inne płyny ustrojowe. Zgodnie z normami, do przeprowadzenia analizy należy użyć standardów kalibracyjnych, co pozwala uzyskać dokładne i powtarzalne wyniki. Przykładowo, w przypadku analizy surowicy, stosując odczynniki biuretowe, można określić stężenie białka w zakresie od 0,1 do 5 g/dl, co jest szczególnie przydatne w diagnostyce klinicznej oraz w badaniach biochemicznych. Metoda ta jest również preferowana ze względu na jej prostotę, szybkość oraz dostępność odczynników.

Pytanie 5

Przewodnictwo właściwe roztworu $ \text{KNO}_3 $ wynosi $ 8{,}9 \cdot 10^{-3} \, \text{S} \cdot \text{cm}^{-1} $. W jakiej odległości powinny być ustawione elektrody o powierzchni $ 5 \, \text{cm}^2 $, aby przewodnictwo roztworu wynosiło $ 5 \, \text{mS} $?

Wzór do obliczeń:$$ \frac{1}{R} = G = \frac{\kappa \cdot S}{l} $$gdzie:
$ R $ – oznacza opór przewodnika
$ G $ – przewodnictwo elektryczne
$ \kappa $ – przewodnictwo właściwe
$ S $ – powierzchnia elektrod
$ l $ – odległość elektrod względem siebie

A. 4,5 cm

B. 8,9 cm

C. 12,5 cm

D. 17,8 cm

Odpowiedź 8,9 cm to strzał w dziesiątkę, bo z obliczeniami przewodnictwa elektrycznego nie ma żartów. Możemy skorzystać z wzoru G = κ * s / l – proste, prawda? G to przewodnictwo, κ to jego właściwa wartość w roztworze, s to powierzchnia elektrod, a l to odległość między nimi. W przypadku KNO₃ mamy przewodnictwo właściwe na poziomie 8,9·10⁻³ S·cm⁻¹ oraz elektrod o powierzchni 5 cm². Przekładając to na wzór, obliczamy, jak daleko muszą być elektrody, by mieć przewodnictwo na poziomie 5 mS. To pokazuje, jak ważna jest ta relacja między tymi parametrami. W laboratoriach czy przemyśle chemicznym takie obliczenia są na porządku dziennym, bo trzeba mieć dokładne pomiary, na przykład przy elektrolizie czy w monitorowaniu jakości wody. Fajnie, że w laboratoriach dbają o standardy, jak dobór materiałów do elektrod i dokładne metody pomiaru, bo to gwarantuje, że wyniki są wiarygodne.

Pytanie 6

Na rysunku przedstawione jest pole widzenia

A. polarymetru.

B. refraktometru.

C. kolorymetru.

D. spektrometru.

Dobra robota! Odpowiedź to refraktometr. To ciekawe narzędzie optyczne, które służy do pomiaru współczynnika załamania światła. Jest naprawdę ważne w wielu dziedzinach, na przykład w chemii analitycznej i przemyśle spożywczym. To, co jest fajne, to że pole widzenia refraktometru często ma różne skale, które pokazują zarówno wartość nD, jak i stężenie rozpuszczonych substancji, takich jak cukier - tu mówi się o Brix. Z mojego doświadczenia, refraktometr jest bardzo użyteczny, zwłaszcza w winiarstwie i cukrownictwie, gdzie precyzyjne pomiary mają ogromne znaczenie. Dzięki niemu technicy mogą szybko sprawdzić jakość produktów, co jest bardzo istotne w kontroli jakości. Co ciekawe, korzystanie z tego przyrządu jest zgodne z międzynarodowymi standardami, więc wyniki są naprawdę wiarygodne.

Pytanie 7

Najczęściej wykorzystywanym odczynnikiem do barwienia próbek mikroskopowych jest

A. błękit metylowy

B. dimetyloglioksym

C. błękit toluidynowy

D. lakmus

Błękit toluidynowy to jeden z najczęściej stosowanych odczynników barwiących w mikroskopii, szczególnie w kontekście biologii komórkowej i histologii. Jego zastosowanie wynika z wysokiej specyficzności do barwienia kwasów nukleinowych, co pozwala na wyraźne uwidocznienie jądra komórkowego oraz innych struktur komórkowych. Błękit toluidynowy jest skuteczny w identyfikacji komórek nowotworowych, ponieważ zmienia swoje zabarwienie w zależności od stanu komórki, co może być przydatne w diagnostyce patologicznej. W praktyce laboratoryjnej, preparaty barwione błękitem toluidynowym pozwalają na szczegółowe obserwacje mikroskopowe, co jest kluczowe dla badaczy i diagnostów. Ponadto, stosowanie tego odczynnika jest zgodne z dobrymi praktykami laboratoryjnymi, które zalecają dokładność i precyzyjność w barwieniu, aby uzyskać jak najbardziej wiarygodne wyniki. Warto zaznaczyć, że błękit toluidynowy jest również stosowany w technikach immunohistochemicznych, co podkreśla jego uniwersalność i znaczenie w nowoczesnych badaniach naukowych.

Pytanie 8

Biosensor, który znajduje zastosowanie w rozpoznawaniu aminokwasów, to

A. plaster banana

B. plasterek płatka kwitnącej magnolii przymocowany do elektrody gazowej

C. fragment kory nadnerczy w połączeniu z elektrodą amoniakalną

D. mięsień królika

Plasterek płatka kwitnącej magnolii przyczepiony do elektrody gazowej to naprawdę ciekawy przykład biosensora. Wykorzystuje on naturalne enzymy do detekcji aminokwasów. Jak to działa? Otóż, jest to związane z interakcją chemiczną między badanym aminokwasem a materiałem biologicznym, co prowadzi do zmiany sygnału elektrycznego. Ten sygnał da się potem zmierzyć i analizować. W praktyce biosensory są super przydatne w medycynie, bo pomagają monitorować zdrowie pacjentów. Ale nie tylko, stosuje się je też w przemyśle spożywczym, na przykład do sprawdzania świeżości mięsa przez analizę aminokwasów. Można powiedzieć, że biosensory to istotne narzędzie w biotechnologii i medycynie, bo znacznie zwiększają efektywność diagnostyki i kontroli jakości.

Pytanie 9

W ramce scharakteryzowano odczynniki

Łączą się z danym jonem ubocznym, wiążąc go w trwałe zespoły i tym samym wyłączają go z udziału w roztworze lub obniżają znacznie jego stężenie.

A. selektywne.

B. specyficzne.

C. maskujące.

D. grupowe.

Odpowiedź "maskujące" jest poprawna, ponieważ dotyczy odczynników chemicznych, które mają zdolność do tworzenia kompleksów z określonymi jonami, co prowadzi do ich wyłączenia z dalszych reakcji chemicznych. Przykładem zastosowania odczynników maskujących jest ich użycie w analizie chemicznej, gdzie dany jon może interferować z pomiarami. W takim przypadku stosuje się odczynniki maskujące, aby związać ten jon i zapobiec jego wpływowi na wyniki analizy. Na przykład, przy oznaczaniu jonów metali, takich jak miedź czy żelazo, można zastosować EDTA jako odczynnik maskujący, który kompleksuje niepożądane jony, eliminując ich wpływ na wyniki. Warto również podkreślić, że stosowanie odczynników maskujących jest zgodne z dobrymi praktykami laboratoryjnymi, co pozwala uzyskać dokładne i powtarzalne wyniki. W kontekście standardów branżowych, znajomość właściwości odczynników maskujących jest kluczowa, aby unikać błędów w analizach i interpretacjach chemicznych.

Pytanie 10

Wykonano badanie, działając świeżo strąconym wodorotlenkiem miedzi(II) na wodny roztwór badanej próbki. Obserwacje zamieszczono w tabeli. Z obserwacji zawartych w tabeli wynika, że badaniu poddano

Odczynnik	Obserwacje
Cu(OH)₂ na gorąco	ceglastoczerwony osad
Cu(OH)₂ na zimno	klarowny, szafirowy roztwór

A. etanal.

B. glukozę.

C. glicerol.

D. etanol.

Glukoza to cukier, który ma tę fajną właściwość, że może oddawać elektrony w reakcjach chemicznych, co czyni go cukrem redukującym. Jak dodasz świeżo strącony wodorotlenek miedzi(II) do roztworu glukozy, to dochodzi do reakcji redukcji miedzi(II) do miedzi(I), co skutkuje powstaniem ceglastoczerwonego osadu tlenku miedzi(I), zwłaszcza gdy podgrzewasz roztwór. Z tego powodu to zjawisko jest super przydatne w chemii do identyfikacji cukrów redukujących. Na przykład, test Fehlinga to sprawdzony sposób na wykrycie glukozy w różnych próbkach biologicznych. Co ciekawe, przy zimnym roztworze też można zobaczyć ładny szafirowy kolor, co jest kolejnym dowodem na obecność glukozy. Warto też pamiętać, że inne substancje, jak etanol czy glicerol, nie zareagują tak samo, więc nie dadzą pozytywnych wyników w teście z wodorotlenkiem miedzi(II).

Pytanie 11

Związek chemiczny, który posiada skrót Gly-Ala-Leu-Ala-Tyr i został zidentyfikowany w trakcie badań analitycznych, to

A. tetrapeptyd

B. dipeptyd

C. pentapeptyd

D. tripeptyd

Odpowiedź pentapeptyd jest prawidłowa, ponieważ związek chemiczny oznaczony skrótem Gly-Ala-Leu-Ala-Tyr składa się z pięciu aminokwasów. Peptydy są definiowane na podstawie liczby połączonych ze sobą aminokwasów, gdzie dipeptyd to dwa aminokwasy, tripeptyd to trzy, tetrapeptyd to cztery, a pentapeptyd to pięć. Właściwe rozpoznanie struktury peptydów jest kluczowe w biochemii, ponieważ różne sekwencje aminokwasów mogą prowadzić do różnych właściwości biologicznych. Pentapeptydy odgrywają znaczącą rolę w różnych procesach biologicznych, takich jak regulacja hormonów, działanie neuropeptydów oraz jako potencjalne leki. Przykładem zastosowania pentapeptydów jest ich wykorzystanie w kosmetykach, gdzie mogą wspierać procesy regeneracyjne skóry. Wiedza na temat struktury i funkcji peptydów jest niezbędna w biotechnologii oraz farmakologii, gdzie opracowywane są nowe terapie oraz leki oparte na peptydach.

Pytanie 12

Substancja chemiczna o najwyższym poziomie czystości nazywana jest

A. czysta.

B. czysta do badań.

C. produkt o charakterze technicznym.

D. chemicznie czysta.

Termin 'chemicznie czysty' odnosi się do substancji, która ma najwyższy możliwy stopień czystości, co oznacza, że nie zawiera żadnych zanieczyszczeń ani dodatków, które mogłyby wpłynąć na jej właściwości chemiczne. W praktyce, chemicznie czysty reagent jest kluczowy w laboratoriach analitycznych, gdzie precyzyjne wyniki są niezbędne. Na przykład, w chemii analitycznej, stosowanie chemicznie czystych substancji jest standardem, aby uniknąć błędów w pomiarach i uzyskać wiarygodne dane. Warto pamiętać, że substancje te często są produkowane zgodnie z normami takimi jak ASTM, ISO czy ACS, co zapewnia odpowiednią jakość i czystość. Chemicznie czyste odczynniki znajdują zastosowanie w syntezie organicznej, spektroskopii czy chromatografii, gdzie nawet niewielkie ilości zanieczyszczeń mogą prowadzić do błędów analitycznych. Dlatego wybór chemicznie czystych reagentów jest kluczowy dla uzyskania rzetelnych wyników badań.

Pytanie 13

Przeprowadzano analizę jakościową próbki według schematu:

Badana próbka zawierała kation

badany roztwór zawierający jony X²⁺
+ roztwór HCl
XCl₂↓ biały osad
+ H₂O: ogrzać
roztwór X²⁺: podzielić na 2 części
+ roztwór KI	oziębić
XI₂ żółty osad	XCl₂↓ biały osad

A. Ag+

B. Pb2+

C. Hg2+

D. Cd2+

Odpowiedź Pb2+ jest prawidłowa, ponieważ ołów(II) tworzy charakterystyczny biały osad PbCl2 w reakcji z HCl. Dodatkowo, ten osad jest rozpuszczalny w gorącej wodzie, co jest kluczowym wskaźnikiem identyfikacji tego kationu. Po schłodzeniu roztworu, osad znowu się wytrąca, co potwierdza jego obecność w próbce. W reakcji z jodkiem potasu (KI), Pb2+ tworzy żółty osad PbI2, co dodatkowo potwierdza identyfikację kationu. Te właściwości chemiczne są szeroko wykorzystywane w laboratoriach analitycznych, szczególnie przy analizie jakościowej kationów. Ołów(II) jest istotnym kationem w chemii analitycznej, a jego identyfikacja ma zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak kontrola jakości w przemyśle chemicznym czy analiza próbek środowiskowych. Znajomość tych reakcji jest kluczowa dla każdej osoby pracującej w laboratoriach chemicznych, a wiedza o ich właściwościach i reakcjach jest zgodna z najlepszymi praktykami analitycznymi.

Pytanie 14

Jakim wskaźnikiem posługujemy się w argentometrycznym oznaczaniu chlorków w roztworze soli fizjologicznej?

A. mureksyd

B. skobia

C. oranż metylowy

D. chromian (VI) potasu

Chromian (VI) potasu jest uznawany za skuteczny wskaźnik w argentometrycznym oznaczaniu chlorków, ponieważ reaguje z jonami srebra, tworząc widoczny precipitat chromianu srebra (Ag2CrO4) w momencie, gdy wszystkie jony chlorkowe zostały związkowane. Proces ten jest kluczowy w analityce chemicznej, szczególnie w kontekście oznaczania stężenia chlorków w różnych próbkach, w tym w soli fizjologicznej. W praktyce, chromian (VI) potasu jest dodawany do próbki, a zmiana koloru sygnalizuje osiągnięcie punktu końcowego analizy. Ponadto, stosowanie chromianu (VI) potasu jest zgodne ze standardami analitycznymi zalecanymi przez organizacje takie jak ISO, co czyni go wiarygodnym wyborem w laboratoriach chemicznych. Zastosowanie tego wskaźnika jest szczególnie istotne w medycynie, gdzie precyzyjne pomiary poziomu elektrolitów są kluczowe dla diagnostyki i terapeutyki.

Pytanie 15

Roztwór zawierający aniony I grupy analitycznej poddano identyfikacji metodą chromatografii cienkowarstwowej. Na chromatogramie uwidoczniono dwie plamki w odległości 5,6 cm i 3,5 cm od linii startu. Odległość czoła eluenta od linii startu wyniosła 10,1 cm, a wartości wskaźników Rf wzorców anionów wynoszą jak w tabeli. Które z anionów zawierała badana próbka?

Anion	Cl^-	Br^-	I^-	SCN^-
Wskaźnik R_f	0,243	0,352	0,554	0,648

A. I- i SCN-

B. Cl- i Br-

C. I- i Br-

D. Cl- i SCN-

Odpowiedź I- i Br- jest prawidłowa, ponieważ obliczone wartości wskaźników Rf dla plamek na chromatogramie odpowiadają wartościom Rf dla anionów I- i Br- zawartych w dostępnych wzorcach. W przypadku chromatografii cienkowarstwowej, wskaźnik Rf definiuje się jako stosunek odległości, jaką przebył dany anion do odległości, jaką przebył czoło eluentu. Zatem, aby uzyskać rzetelne wyniki, ważne jest, aby porównywać uzyskane wartości Rf z wartościami wzorców. W praktyce stosowanie metody chromatografii cienkowarstwowej w identyfikacji anionów ma zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak analiza chemiczna w laboratoriach badawczych, kontrola jakości w przemyśle chemicznym oraz ocena jakości wód pod względem obecności zanieczyszczeń. Przykłady zastosowania tej metody obejmują wykrywanie zanieczyszczeń w wodach gruntowych oraz analizę składników żywności. Warto pamiętać, że dokładność i precyzja analizy chromatograficznej zależy również od wielu czynników, takich jak rodzaj użytej fazy stacjonarnej oraz skład eluenta, co podkreśla znaczenie odpowiednich praktyk laboratoryjnych.

Pytanie 16

Który zestaw kationów zawiera kationy reagujące z roztworem (NH4)2C03 w obecności wodnego roztworu amoniaku i w wyniku tych reakcji wytrącają się białe osady?

A.	B²⁺, Sr²⁺, Ca²⁺
B.	Mg²⁺, Na⁺, K⁺
C.	Fe³⁺, Al³⁺, Cr³⁺
D.	Ag⁺, H₂²⁺, Pb²⁺

A. C.

B. D.

C. A.

D. B.

Odpowiedź A jest prawidłowa, ponieważ kationy Ba^2+, Sr^2+ i Ca^2+ reagują z roztworem (NH4)2CO3 w obecności amoniaku, tworząc nierozpuszczalne węglany, które wytrącają się jako białe osady. W praktyce, rozpoznawanie takich reakcji ma kluczowe znaczenie w chemii analitycznej, gdzie identyfikacja kationów w roztworach jest fundamentalnym procesem w syntezach chemicznych. Na przykład, w analizie jakościowej, reakcje z węglanami mogą być używane do wykrywania obecności tych kationów w próbkach. Standardy analizy chemicznej, takie jak metoda gravimetryczna, często opierają się na takich wytrąceniach, co pozwala na dokładne oznaczanie składników. Dodatkowo, nierozpuszczalne węglany wykorzystywane są w różnych zastosowaniach przemysłowych, w tym w produkcji materiałów ceramicznych, gdzie stabilność i właściwości mechaniczne są kluczowe.

Pytanie 17

Z analizy danych w tabeli rozpuszczalności wynika, że w formie osadu z roztworu wytrąci się

	Fe²⁺	Pb²⁺	Mg²⁺	Fe³⁺	Ag⁺	Zn²⁺
SO₄^2-		↓			↓
Br^-		↓			↓
Cl^-		↓			↓
S^2-	↓	↓	↓	↓	↓	↓

A. chlorek żelaza(II).

B. siarczan(VI) cynku.

C. siarczan(VI) magnezu.

D. siarczek żelaza(III).

Siarczek żelaza(III), znany jako Fe2S3, jest związkiem, który wykazuje właściwości nierozpuszczalne w wodzie. Na podstawie tabeli rozpuszczalności możemy stwierdzić, że jony Fe3+ i S2- tworzą osad, co jest kluczowym aspektem w chemii analitycznej i procesach laboratoryjnych. W przypadku reakcji wytrącania osadu, znajomość rozpuszczalności różnych związków chemicznych jest niezbędna, szczególnie w kontekście syntez chemicznych i analizy jakościowej. Na przykład, w laboratoriach często wykorzystuje się reakcje wytrącania do oczyszczania substancji lub do separacji wybranych składników mieszanin. Wiedza na temat rozpuszczalności i możliwości wytrącania osadu jest również kluczowa przy projektowaniu procesów przemysłowych, takich jak oczyszczanie ścieków, gdzie usuwanie metali ciężkich w formie osadów jest powszechną praktyką. W standardach branżowych, takich jak ISO 17025, podkreśla się znaczenie znajomości chemii analitycznej, co czyni tę wiedzę nie tylko teoretyczną, ale także praktyczną w zastosowaniach inżynieryjnych.

Pytanie 18

Aby obliczyć wartość absorbancji substancji X, dokonano pomiaru absorbancji mieszaniny X i Y oraz samej substancji Y przy tych samych długościach fali. Jeśli A_X+Y = 0,84, a A_Y = 0,56, to jaką wartość ma A_X?

A. 0,56

B. 1,40

C. 0,84

D. 0,28

Aby obliczyć wartość absorbancji substancji X, możemy skorzystać z zasady superpozycji absorbancji. Zgodnie z nią, absorbancja mieszaniny AX+Y jest sumą absorbancji poszczególnych składników, co można zapisać równaniem: AX+Y = AX + AY. W naszym przypadku, mamy AX+Y = 0,84 oraz AY = 0,56. Aby znaleźć AX, przekształcamy równanie: AX = AX+Y - AY = 0,84 - 0,56 = 0,28. Takie podejście jest powszechnie stosowane w spektroskopii, co pozwala na określenie stężenia substancji w mieszaninach. Przykładem praktycznego zastosowania tej metody jest analiza jakościowa i ilościowa substancji w roztworach, co jest kluczowe w laboratoriach chemicznych oraz przemysłowych. Zrozumienie tych zasad jest niezbędne dla prawidłowego interpretowania danych spektroskopowych oraz w pracy z różnymi technikami analitycznymi.

Pytanie 19

Wskaź zespół substancji, które przyczyniają się do twardości niewęglanowej wody?

A. Ca(OH)2, CaSO4, CaCl2

B. Mg(OH)2, MgCO3, Mg(NO3)2

C. Mg(OH)2, Mg(NO3)2, MgSO4

D. CaSO4, CaCl2, Ca(NO3)2

Odpowiedź CaSO4, CaCl2, Ca(NO3)2 jest prawidłowa, ponieważ wszystkie te związki są solami nieorganicznych, które przyczyniają się do twardości niewęglanowej wody. Twardość niewęglanowa wody związana jest z obecnością kationów wapnia (Ca²⁺) i magnezu (Mg²⁺) oraz anionów siarczanowych (SO4²⁻) i chlorkowych (Cl⁻). CaSO4, znany jako gips, jest powszechnie występującym minerałem, który rozpuszcza się w wodzie, wpływając na jej twardość. CaCl2 i Ca(NO3)2 również przyczyniają się do twardości wody poprzez uwalnianie kationów Ca²⁺ do roztworu. Zrozumienie twardości wody jest kluczowe w wielu zastosowaniach, takich jak przemysł chemiczny, produkcja wody pitnej oraz w systemach grzewczych, gdzie twardość wody może prowadzić do odkładania się kamienia kotłowego. W kontekście dobrych praktyk, monitorowanie twardości wody jest istotne w celu zapobiegania korozji i uszkodzeniom urządzeń, co potwierdzają standardy takie jak normy ISO dotyczące jakości wody.

Pytanie 20

Do technik analitycznych opartych na reakcjach chemicznych należy

A. refraktomeria

B. kompleksometria

C. polarymetria

D. nefelometria

Kompleksometria to metoda analizy chemicznej, która polega na badaniu reakcji kompleksotwórczych między metalami a ligandami. Jest szeroko stosowana w analizie jakościowej i ilościowej różnych pierwiastków, szczególnie metali przejściowych. W tej metodzie ważnym aspektem jest kontrola pH oraz obecność odpowiednich ligandów, które stabilizują utworzone kompleksy. Przykładem zastosowania kompleksometrów jest oznaczanie ilości jonów metali w roztworach wodnych, co jest istotne w przemyśle chemicznym, ochronie środowiska oraz w analizach klinicznych. Standardy takie jak ISO 11885 określają procedury analityczne, które zapewniają wiarygodność wyników. Warto także zwrócić uwagę, że kompleksometria może być stosowana w połączeniu z innymi technikami analitycznymi, co zwiększa jej efektywność i dokładność. Dzięki możliwości określania stężenia metali w różnych matrycach, ta metoda odgrywa kluczową rolę w monitorowaniu jakości wody oraz kontroli procesów przemysłowych.

Pytanie 21

Przeniesienie pasma absorpcyjnego w kierunku fal krótszych to

A. efekt hiperchromowy.

B. przesunięcie hipsochromowe.

C. przesunięcie batochromowe.

D. efekt hipochromowy.

Przesunięcie hipsochromowe to zjawisko, które polega na przesunięciu pasma absorpcyjnego w kierunku krótszych długości fal, co oznacza, że energia fotonów absorbowanych przez substancję wzrasta. To zjawisko jest kluczowe w spektroskopii UV-Vis, gdzie zmiany w lokalizacji maxima absorpcyjnego mogą wskazywać na różne interakcje chemiczne, takie jak zmiany w strukturze elektronowej cząsteczek. Przesunięcie hipsochromowe może być obserwowane w różnych zastosowaniach, na przykład w analizie jakościowej substancji chemicznych, monitorowaniu reakcji chemicznych, czy podczas badania zmian w stanach naładowania molekuł. W praktyce, obserwacja tego przesunięcia może pomóc chemikom w określeniu, jakie zmiany zaszły w składzie chemicznym lub jakie interakcje miały miejsce między cząsteczkami. Dobrą praktyką w laboratoriach analitycznych jest uwzględnianie zjawisk hipsochromowych przy interpretacji widm absorpcyjnych, ponieważ mogą one być wskaźnikami zmian w strukturze lub właściwościach molekularnych badanych substancji.

Pytanie 22

Czym jest płyn Lugola?

A. mieszanina kwasu solnego z kwasem azotowym(V)

B. wodny roztwór siarczanu(VI) miedzi(II)

C. roztwór jodu w roztworze jodku potasu

D. roztwór jodu w alkoholu etylowym

Płyn Lugola to roztwór jodu w roztworze jodku potasu, który jest powszechnie stosowany w różnych dziedzinach, w tym w medycynie i laboratoriach chemicznych. Jod w połączeniu z jodkiem potasu tworzy stabilny roztwór, który ma liczne zastosowania. W medycynie Płyn Lugola jest wykorzystywany do dezynfekcji ran, a także jako środek profilaktyczny w przypadku niedoboru jodu, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania tarczycy. W laboratoriach chemicznych Płyn Lugola jest stosowany jako reagent do testów na obecność skrobi, zmieniając kolor na niebieski, co jest efektem interakcji jodu z cząsteczkami skrobi. Ponadto, Płyn Lugola może być używany w diagnostyce medycznej, na przykład w badaniach obrazowych w celu poprawy kontrastu. W praktyce, stosowanie Płynu Lugola spełnia standardy dotyczące jakości i skuteczności preparatów zdrowotnych, co czyni go cennym narzędziem w różnych aplikacjach.

Pytanie 23

Wśród wskaźników stosowanych w analizach kompleksometrycznych znajdują się

A. błękit bromotymolowy

B. kalces

C. czerwień metylowa

D. skrobia

Kalces, czyli ten znany również jako EDTA, to naprawdę ważny składnik w chemii, szczególnie przy oznaczaniu różnych metali. Jego główną rolą jest to, że potrafi tworzyć stabilne kompleksy z jonami metali, co jest super istotne w analizach chemicznych. Kalces umie chelatować metale, co oznacza, że jego cząsteczki mogą otaczać i skutecznie wiązać te jony metali, co przydaje się przy ich usuwaniu z różnych roztworów. W praktyce, używa się kalcesu w titracji kompleksometrycznej, co pozwala na precyzyjne określenie stężenia takich metali jak wapń czy magnez w próbkach. To z kolei jest mega ważne w wielu dziedzinach, od chemii analitycznej po badania środowiskowe. Warto pamiętać, żeby stosować kalces w połączeniu z odpowiednimi buforami, żeby utrzymać stabilne pH, co z kolei zwiększa dokładność pomiarów. Dodatkowo, EDTA jest szeroko wykorzystywany w przemyśle farmaceutycznym i spożywczym, bo kontrola stężenia metali ciężkich jest wręcz niezbędna.

Pytanie 24

Na schemacie przedstawiającym elektrodę wodorową, cyfrą 1 oznaczono

A. pęcherzyki wodoru.

B. roztwór kwasu.

C. płytkę platynową.

D. płuczkę blokującą dostęp tlenu.

Prawidłowa odpowiedź dotycząca płytki platynowej jako oznaczenia 1 na schemacie elektrod wodorowych jest kluczowa w kontekście zrozumienia działania takich układów. Płytka platynowa pełni funkcję katalizatora, co oznacza, że przyspiesza reakcję chemiczną zachodzącą na jej powierzchni, w tym przypadku reakcję elektrolizy wody. W praktycznych zastosowaniach, takich jak ogniwa paliwowe, platyna jest niezbędna do wytwarzania wodoru, który jest wykorzystywany jako czyste źródło energii. Katalizatory oparte na platynie wykazują wysoką efektywność i stabilność, co czyni je standardem w branży. Dodatkowo, płytka ta jest pokryta czarnym osadem platynowym, co zwiększa jej powierzchnię czynną, umożliwiając lepszą adsorpcję pęcherzyków wodoru. To zrozumienie jest nie tylko istotne teoretycznie, ale ma także praktyczne implikacje w projektowaniu nowoczesnych systemów energetycznych.

Pytanie 25

Wskaż błędnie określone efekty reakcji analitycznych kationów I grupy.

	Odczynnik strącający	Reakcje analityczne
	Odczynnik strącający	Ag⁺	Hg₂²⁺	Pb²⁺
A.	HCl	biały osad AgCl rozpuszczalny w NH₃·H₂O	biały osad Hg₂Cl₂	biały osad PbCl₂ rozpuszczalny w gorącej wodzie
B.	H₂SO₄	biały Ag₂SO₄ (ze stężonych roztworów), rozpuszczalny w gorącej wodzie	biały osad Hg₂SO₄ rozpuszczalny w wodzie królewskiej	biały osad PbSO₄ rozpuszczalny w roztworze NaOH
C.	NaOH	brunatny osad Ag₂O rozpuszczalny w NH₃·H₂O	czarny osad HgO i Hg	biały osad Pb(OH)₂ rozpuszczalny w roztworze NaOH
D.	NH₃aq	brunatny jon kompleksowy Ag(NH₃)₂⁺	biały osad soli amidortęciowej rozpuszczalny w stężonym HNO₃	żółty osad Pb(OH)₂ rozpuszczalny w gorącej wodzie

A. A.

B. B.

C. C.

D. D.

Odpowiedź D jest poprawna, ponieważ prawidłowo wskazuje na błędne sformułowanie dotyczące reakcji amoniaku z jonami srebra. Amoniak (NH3) w roztworze wodnym rzeczywiście tworzy kompleks z jonami srebra, ale nie jest on brunatny, jak podano w odpowiedzi D. Poprawna reakcja prowadzi do powstania bezbarwnego kompleksu [Ag(NH3)2]+. Zrozumienie właściwości chemicznych amoniaku i jego interakcji z metalami szlachetnymi, takimi jak srebro, jest kluczowe w analizach chemicznych, w tym w technikach analitycznych, takich jak spektroskopia czy chromatografia. Użycie amoniaku jako liganda przy tworzeniu kompleksów jest powszechną praktyką w chemii analitycznej, co podkreśla istotność dokładnej wiedzy na temat reakcji chemicznych i ich produktów. W kontekście analizy kationów I grupy, prawidłowa identyfikacja kompleksów może mieć znaczenie w procesach diagnostycznych oraz w przemyśle, na przykład w syntezach chemicznych czy badaniach materiałowych.

Pytanie 26

Zjawisko zatrzymywania obcych jonów wewnątrz strącanej substancji podczas analizy wagowej określa się mianem

A. okluzji

B. adsorpcji

C. efektu solnego

D. współstrącania

Okluzja to takie zjawisko, gdzie obce jony lub cząsteczki są zatrzymywane w strukturze substancji, którą strącamy podczas analizy wagowej. Jest to naprawdę ważne w chemii analitycznej i materiałowej, bo potrafi wpłynąć na dokładność naszych pomiarów. Moim zdaniem, okluzja zachodzi, gdy cząsteczki są 'uwięzione' w strukturze osadu, co prowadzi do fałszywego pomiaru masy. Przykład? Weźmy analizę metali ciężkich w wodach gruntowych - okluzja tu naprawdę robi swoje. Żeby tego uniknąć, w praktyce stosuje się różne metody, jak kontrola warunków strącania czy wybór czystych odczynników. Wiedząc o okluzji, możemy lepiej planować eksperymenty i dobierać metody analizy, co wpływa na jakość wyników, co jest zgodne z normami ISO/IEC 17025 dla laboratoriów. To wszystko jest kluczowe, żeby wyniki były rzetelne i wiarygodne.

Pytanie 27

W tabeli podano kryteria energetyczno-emisyjne dla paliw stałych.
Na podstawie analizy danych zamieszczonych w tabeli wskaż numer próbki, która spełnia kryteria energetyczno-emisyjne w zakresie badanych parametrów.

Parametr		Jedn.	Kryteria kwalifikacyjne
Analiza techniczna	Zawartość popiołu, A^r	%	≤ 12
	Wartość opałowa, Q^r	kJ/kg	≥ 24 000
	Zawartość siarki całkowitej, S^r	%	< 1
	Spiekalność -Liczba Rogi, RI ^*3		-
	Temperatura spiekania popiołu w atmosferze utleniającej, T_S(O)	°C	≥ 900
	Temperatura mięknienia popiołu w atmosferze utleniającej, T_A(O)	°C	≥ 1200
Stężenie zanieczyszczeń w spalinach ^*1	Ditlenek siarki, SO₂	[mg/m³]	≤ 1100
	Tlenek węgla, CO	[mg/m³]	≤ 1200
	Tlenki azotu, NO_x^*2	[mg/m³]	≤ 400
	Pył	[mg/m³]	≤ 125
	Całkowite zanieczyszczenia organiczne, TOC	[mg/m³]	≤ 75
	Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, 16 WWA wg EPA	[mg/m³]	≤ 5
	Benzo(a)piren, B(a)P	[mg/m³]	≤ 75

Badany parametr	Nr próbki
Badany parametr	1	2	3	4
SO₂ [mg/m³]	1000	1100	1200	1100
CO [mg/m³]	900	990	1200	1300
Pył [mg/m³]	150	125	125	125

A. 1

B. 3

C. 4

D. 2

Próbka numer 2 to dobry wybór, bo spełnia wszystkie wymagane normy dotyczące SO2, CO i pyłów. To ważne, zwłaszcza w kontekście ochrony środowiska. Jeśli korzystamy z paliw, które emitują mniej zanieczyszczeń, to naprawdę się liczy. Wiesz, normy emisji z dyrektywy UE nakładają na przemysł i użytkowników obowiązek dbania o czystość powietrza. Gdy myślimy o zdrowiu ludzi, to spełnianie tych kryteriów staje się kluczowe. Z danych wynika, że inne próbki nie spełniają norm, co pokazuje, jak ważne jest przeprowadzanie dokładnych badań i testów. Fajnie byłoby, gdyby wszyscy inżynierowie i specjaliści w energetyce skupiali się na materiałach o niskiej emisji, żeby wspierać zrównoważony rozwój i dążyć do czystszego powietrza, prawda?

Pytanie 28

Przy pomocy zamieszczonego na rysunku urządzenia można oznaczyć

A. chlor.

B. ołów.

C. siarkę.

D. rtęć.

Chlor jest pierwiastkiem chemicznym, który w formie gazowej może być efektywnie separowany i oczyszczany przy użyciu aparatury laboratoryjnej opartej na zasadach destylacji. W kontekście chemicznym, destylacja jest procesem, który pozwala na oddzielanie substancji na podstawie różnic w ich temperaturach wrzenia. W przypadku chloru, który ma stosunkowo niską temperaturę wrzenia wynoszącą -34,04°C, może być on łatwo oddzielany od innych substancji w procesach laboratoryjnych. W praktyce, destylacja frakcyjna jest często stosowana do izolacji chloru z mieszanin gazowych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w laboratoriach chemicznych. Proszę pamiętać, że oczyszczanie chloru w ten sposób wymaga odpowiednich środków bezpieczeństwa, ze względu na jego toksyczne właściwości. Warto także zauważyć, że inne wymienione pierwiastki, jak rtęć, ołów czy siarka, mają różne właściwości chemiczne, które sprawiają, że ich oczyszczanie przy użyciu tej samej metody byłoby nieefektywne lub wręcz niemożliwe.

Pytanie 29

W świadectwie jakości roztworu amoniaku cz. podana jest informacja: zawartość amoniaku 30÷32% m/m Uwzględniając informacje zawarte w tabeli, określ gęstość tego roztworu w temperaturze 20°C.

Zależność gęstości roztworu amoniaku od stężenia w 20°C
% wagowy	1	6	10	16	20	26	30
gęstość [g/cm³]	0,9939	0,9730	0,9575	0,9362	0,9229	0,9040	0,8920

A. 0,866 g/cm3 ÷ 0,923 g/cm3

B. 0,886 g/cm3 ÷0,892 g/cm3

C. 0,892 g/cm3 ÷ 0,923 g/cm3

D. 0,904 g/cm3 ÷ 0,892 g/cm3

W przypadku udzielenia odpowiedzi, która nie jest zgodna z rzeczywistością, istotne jest zrozumienie, dlaczego taka odpowiedź mogła być uznana za właściwą. Wiele osób może błędnie zakładać, że gęstość roztworu amoniaku może być oszacowana na podstawie intuicji lub ogólnych informacji, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. W rzeczywistości, każda substancja chemiczna ma swoją specyficzną gęstość, która zmienia się w zależności od stężenia i temperatury. W przypadku amoniaku, niewłaściwe podejście do obliczeń gęstości lub brak odniesienia do aktualnych tabel gęstości może prowadzić do znaczących błędów, co ma swoje konsekwencje w praktycznych zastosowaniach, takich jak przygotowywanie roztworów do reakcji chemicznych czy procesów przemysłowych. Ponadto, pomijanie tak istotnych szczegółów, jak zakres gęstości, prowadzi do poglądów, które są niezgodne z danymi empirycznymi oraz normami branżowymi. Dlatego tak ważne jest, aby stosować się do zaleceń i wskazówek zawartych w literaturze oraz standardach, co pozwala na uniknięcie błędów i nieporozumień w pracy laboratoryjnej.

Pytanie 30

Ile wynosi stężenie molowe roztworu CuSO4, którego absorbancja mierzona w kuwecie o grubości 20 mm ma wartość 0,90? Molowy współczynnik absorpcji s = 3000 dm3/molcm.

A. 1,5x10-4 mol/dm3

B. 3,0x10-4 mol/dm3

C. 1,5x10-5 mol/dm3

D. 3,0x10-5 mol/dm3

Stężenie molowe roztworu CuSO4 wynosi 1,5x10-4 mol/dm3, co można obliczyć, stosując prawo Beera-Lamberta. Prawo to wskazuje, że absorbancja (A) jest bezpośrednio proporcjonalna do stężenia molowego (c) oraz grubości warstwy roztworu (l), a także molowego współczynnika absorpcji (ε). Stosując wzór A = ε * c * l, gdzie A = 0,90, ε = 3000 dm3/molcm oraz l = 2 cm (20 mm), można przekształcić wzór, aby obliczyć stężenie: c = A / (ε * l). Po podstawieniu wartości otrzymujemy c = 0,90 / (3000 * 2) = 1,5x10-4 mol/dm3. Takie obliczenia są kluczowe w chemii analitycznej, gdzie dokładne oznaczenie stężenia substancji ma fundamentalne znaczenie w badaniach jakościowych i ilościowych. Zrozumienie i umiejętność stosowania prawa Beera-Lamberta jest niezbędne w laboratoriach chemicznych, zwłaszcza w analizach spektroskopowych. Poznanie tego zagadnienia ułatwia także interpretację wyników i ich zastosowanie w praktyce, na przykład w kontroli jakości produktów chemicznych.

Pytanie 31

W ramce opisano

Jest to system zapewnienia jakości badań, odnoszący się do procesów organizacyjnych i warunków w jakich niekliniczne badania z zakresu bezpieczeństwa i zdrowia człowieka i środowiska są planowane, przeprowadzane, monitorowane, zapisywane, przechowywane i sprawozdawane.

A. system akredytacji laboratoriów medycznych.

B. HACCP - System Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności.

C. GLP - System Dobrej Praktyki Laboratoryjnej.

D. system akredytacji laboratoriów środowiskowych.

Wybór odpowiedzi, która nie dotyczy GLP, wskazuje na brak zrozumienia podstawowych różnic między różnymi systemami akredytacyjnymi i standardami jakości w laboratoriach. System akredytacji laboratoriów środowiskowych oraz medycznych, choć ważne, dotyczą specyficznych obszarów działalności i nie obejmują szerokiego zestawu zasad dotyczących praktyk laboratoryjnych. System HACCP, skoncentrowany na bezpieczeństwie żywności, nie ma zastosowania w kontekście badań nieklinicznych, które są przedmiotem GLP. Wybór odpowiedzi koncentrującej się na akredytacji laboratoriów medycznych, na przykład, może wynikać z mylnego przekonania, że wszystkie systemy akredytacyjne działają na tych samych zasadach, co jest nieprawdziwe. Każdy z tych systemów ma swoje specyficzne cele i procedury. Typowym błędem myślowym jest założenie, że każdy standard jakości stosuje się do każdego rodzaju badań, co może prowadzić do nieprawidłowych wniosków i wyborów. Zrozumienie, że GLP koncentruje się na organizacji i jakości badań nieklinicznych, jest kluczowe dla właściwego zastosowania tego standardu w praktyce laboratoryjnej.

Pytanie 32

Z opisu wynika, że do oznaczenia wapnia w glukonianie wapnia stosuje się miareczkowanie

Opis oznaczania zawartości wapnia w glukonianie wapnia
Oznaczenie polega na strąceniu jonów wapnia szczawianem amonu w postaci szczawianu wapnia CaC₂O₄ zgodnie z równaniem reakcji: Ca²⁺ + C₂O₄^2- → CaC₂O₄. Odsączony osad CaC₂O₄ rozpuszcza się w kwasie siarkowym(VI) zgodnie z równaniem reakcji: CaC₂O₄ + 2H⁺ → H₂C₂O₄ + Ca²⁺ Wydzielony kwas szczawiowy, w ilości równoważnej ilości wapnia w próbce, odmiareczkowuje się mianowanym roztworem KMnO₄.

Opis oznaczania zawartości wapnia w glukonianie wapnia

Oznaczenie polega na strąceniu jonów wapnia szczawianem amonu w postaci szczawianu wapnia CaC₂O₄ zgodnie z równaniem reakcji: Ca²⁺ + C₂O₄^2- → CaC₂O₄.
Odsączony osad CaC₂O₄ rozpuszcza się w kwasie siarkowym(VI) zgodnie z równaniem reakcji: CaC₂O₄ + 2H⁺ → H₂C₂O₄ + Ca²⁺
Wydzielony kwas szczawiowy, w ilości równoważnej ilości wapnia w próbce, odmiareczkowuje się mianowanym roztworem KMnO₄.

A. pośrednie odwrotne.

B. bezpośrednie.

C. strąceniowe.

D. pośrednie podstawieniowe.

Wiesz co, odpowiedź o pośrednim miareczkowaniu to jest właściwy trop. Oznaczanie wapnia w glukonianie wapnia naprawdę wymaga zastosowania miareczkowania innego związku, czyli kwasu szczawiowego, który powstaje podczas strącania jonów wapnia. W pierwszym etapie, te jony wapnia są strącane w postaci szczawianu wapnia (CaC₂O₄) przez dodanie szczawianu amonu. Potem musimy je rozpuścić w kwasie siarkowym (VI), co prowadzi do wydzielenia kwasu szczawiowego oraz jonów wapnia. No i właśnie ten kwas szczawiowy potem miareczkujemy, co pozwala na precyzyjne określenie stężenia wapnia, używając mianowanego roztworu KMnO₄. To miareczkowanie pośrednie to naprawdę solidna metoda, która jest szeroko stosowana w laboratoriach chemicznych, zwłaszcza w analizie żywności. Takie podejście pokazuje, jak ważne jest stosowanie precyzyjnych metod analitycznych w ocenie jakości chemikaliów, co jest kluczowe w naszej pracy.

Pytanie 33

Wartość logarytmu stosunku natężenia wiązki padającej do natężenia wiązki przechodzącej przez badany ośrodek (log I₀/I) nazywana jest

A. konduktancją.

B. absorpcją.

C. absorbancją.

D. transmitancją.

Absorbancja to kluczowe pojęcie w spektroskopii, odnoszące się do pomiaru ilości światła pochłoniętego przez substancję. Obliczana jest według wzoru A = log(I0/I), gdzie I0 to natężenie padającej wiązki, a I to natężenie wiązki przechodzącej przez materiał. Zrozumienie absorbancji jest niezbędne w różnych dziedzinach, w tym w chemii analitycznej, gdzie pozwala ocenić stężenie substancji w roztworach. Praktycznym zastosowaniem absorbancji jest spektrofotometria UV-Vis, gdzie analiza absorbancji pozwala na identyfikację i ilościowe oznaczanie substancji chemicznych. Na przykład, w diagnostyce medycznej, absorbancja jest wykorzystywana do pomiaru stężenia hemoglobiny w krwi, co jest niezbędne do oceny stanu zdrowia pacjenta. W związku z tym, zrozumienie i prawidłowe obliczanie absorbancji jest fundamentalne dla wielu procedur laboratoryjnych oraz badań naukowych.

Pytanie 34

Przedstawione równania reakcji zachodzą podczas oznaczania chlorków metodą

Ag⁺ + Cl^- → AgCl
2Ag⁺ + CrO₄^2- → Ag₂CrO₄

A. strąceniową Mohra.

B. kompleksometryczną.

C. redoksymetryczną.

D. strąceniową Volharda.

Metoda strąceniowa Mohra jest kluczową techniką w analizie chemicznej, szczególnie w oznaczaniu chlorków. Równania reakcji przedstawione na zdjęciu ilustrują proces strącenia chlorków srebrem, co prowadzi do powstania nierozpuszczalnego chlorku srebra (AgCl). Ten osad jest charakterystycznym znakiem, że oznaczenie chlorków zostało rozpoczęte. Zastosowanie metody Mohra ma swoje praktyczne uzasadnienie w laboratoriach, gdzie precyzyjne oznaczanie stężenia chlorków jest niezbędne, na przykład w monitorowaniu jakości wody pitnej, w przemyśle spożywczym czy farmaceutycznym. Kluczowym elementem tej metody jest reakcja wskaźnikowa: kiedy nadmiar jonów srebra reaguje z chromianem potasu, tworzy czerwony osad chromianu srebra (Ag2CrO4), który sygnalizuje zakończenie titracji. To zjawisko umożliwia dokładne określenie momentu, w którym stężenie chlorków jest odpowiednio zmierzone. Metoda ta jest zgodna z dobrymi praktykami analitycznymi, zapewniając dokładność i powtarzalność pomiarów.

Pytanie 35

Na ilustracji przedstawiono poszczególne etapy wykonania preparatu mikroskopowego utrwalonego. Cyfrą 3 oznaczono

A. wykonanie rozmazu.

B. naniesienie kropli wody.

C. suszenie rozmazu.

D. barwienie preparatu.

Odpowiedź "wykonanie rozmazu" jest poprawna, ponieważ etap oznaczony cyfrą 3 na ilustracji przedstawia kluczowy proces w przygotowaniu preparatu mikroskopowego. Wykonanie rozmazu polega na równomiernym rozprowadzeniu kropli materiału biologicznego, takiego jak krew, na szkiełku mikroskopowym. Jest to niezwykle istotny krok, ponieważ ma na celu uzyskanie cienkiej warstwy komórek, co umożliwia ich lepszą obserwację pod mikroskopem. Dobrym przykładem zastosowania tej techniki jest diagnostyka hematologiczna, gdzie ocena morfologii krwinek czerwonych i białych jest kluczowa w rozpoznawaniu różnych schorzeń. Standardy przygotowywania preparatów mikroskopowych wymagają, aby rozmaz był wykonany w sposób, który minimalizuje uszkodzenia komórek oraz ich agregację. Dlatego ważne jest, aby przy rozprowadzaniu materiału używać odpowiednich narzędzi, takich jak szkiełka mikroskopowe i specjalne rozmazywacze, aby uzyskać preparat o wysokiej jakości.

Pytanie 36

Który sprzęt laboratoryjny przedstawiono na ilustracji?

A. Łódeczkę do spalania substancji organicznych.

B. Pipetkę do pobierania substancji ciekłych.

C. Łyżeczkę do nabierania substancji stałych podczas ważenia.

D. Łódeczkę do odważania substancji stałych.

Poprawna odpowiedź to łódeczka do odważania substancji stałych, która jest kluczowym narzędziem w laboratoriach chemicznych oraz biologicznych. Jej charakterystyczny kształt, często przypominający małą miseczkę, umożliwia precyzyjne odmierzanie niewielkich ilości substancji stałych. W przeciwieństwie do innych urządzeń, jak pipetki czy łódeczki do spalania, łódeczka do odważania wykonana jest zazwyczaj ze szkła, co zapewnia większą dokładność i czystość chemiczną. W standardowych procedurach laboratoryjnych stosuje się ją do przenoszenia i odważania substancji w celu minimalizacji strat materiałowych oraz kontaminacji. Na przykład, w analizach jakościowych i ilościowych, w których precyzja jest kluczowa, użycie łódeczki do odważania pozwala na dokładne pomiary i uniknięcie błędów analitycznych. Warto również zaznaczyć, że zgodnie z dobrymi praktykami laboratoryjnymi, przed użyciem łódeczki należy upewnić się, że jest czysta i sucha, co dodatkowo podnosi jakość wyników analiz.

Pytanie 37

Które urządzenie przedstawiono na rysunku?

A. Szkło powiększające.

B. Licznik kolonii bakterii.

C. Igłę preparacyjną.

D. Pehametr.

Licznik kolonii bakterii jest kluczowym urządzeniem w laboratoriach mikrobiologicznych, umożliwiającym precyzyjne zliczanie kolonii mikroorganizmów na pożywkach, takich jak płytki Petriego. Na zdjęciu widać charakterystyczną konstrukcję – okrągłą, przezroczystą płytę, która pozwala na obserwację rozwijających się kolonii. Dodatkowo, wbudowana lampa oświetleniowa ułatwia wizualizację tych mikroorganizmów, co jest niezbędne w procesie analizy. Użycie licznika kolonii bakterii znacząco zwiększa dokładność pomiarów w porównaniu do ręcznego liczenia, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w mikrobiologii. W kontekście standardów, urządzenie to często spełnia wymagania norm ISO dotyczących jakości w laboratoriach. Licznik pozwala również na automatyzację procesu, co przyspiesza analizę i zmniejsza ryzyko błędów ludzkich. W praktyce, poprawne zliczenie kolonii jest kluczowe w badaniach dotyczących skuteczności antybiotyków, ocenie jakości wody czy w diagnostyce chorób zakaźnych.

Pytanie 38

Równanie iloczynu rozpuszczalności związku Ca₃(PO₄)₂, który jest trudno rozpuszczalny, opisuje się następująco:

A. Kso = [Ca3+]2·[PO42-]3

B. Kso = [Ca2+]3·[PO43-]2

C. Kso = 3[Ca2+]·2[PO43-]

D. Kso = [Ca2+]·[PO43-]

Odpowiedź Kso = [Ca2+]3·[PO43-]2 jest jak najbardziej w porządku. To, co tu mamy, to iloczyn rozpuszczalności dla Ca₃(PO₄)₂. Po rozpuszczeniu tego związku w wodzie, dostajemy jony wapnia oraz jony fosforanowe. Pamiętaj, że w równaniu iloczynu rozpuszczalności stężenia tych jonów podnosimy do potęgi związanej z ich liczbą w wzorze chemicznym. Dla chemików i inżynierów, znajomość Kso jest bardzo przydatna, zwłaszcza przy projektowaniu systemów do oczyszczania wody lub przy analizie jakości wód gruntowych. To też pomaga przewidzieć, kiedy dany związek może się osadzić, co z kolei jest ważne w wielu branżach, jak przemysł czy ochrona środowiska. Zrozumienie tej kwestii ma naprawdę duże znaczenie w różnych dziedzinach nauki oraz przemysłu.

Pytanie 39

W celu identyfikacji cukru przeprowadzono następujące doświadczenia:
Identyfikowanym cukrem jest

Doświadczenie	Wynik doświadczenia
Próba Trommera	pozytywna
Próba Tollensa	pozytywna
Hydroliza	nie zachodzi

A. glukoza.

B. skrobia.

C. laktoza.

D. sacharoza.

Glukoza, jako aldoheksoza, jest cukrem prostym, który może być identyfikowany przy użyciu prób Trommera i Tollensa. Obie te próby są specyficzne dla aldehydów, a glukoza, w przeciwieństwie do sacharozy i laktozy, nie jest disacharydem, co oznacza, że nie ulega hydrolizie. Wynik pozytywny w tych próbach wskazuje na obecność grupy aldehydowej, która jest kluczowa dla identyfikacji glukozy. W praktyce, identyfikacja glukozy ma istotne znaczenie w różnych dziedzinach, w tym w medycynie, gdzie monitorowanie poziomu glukozy we krwi jest kluczowe dla pacjentów z cukrzycą. Ponadto, w laboratoriach analitycznych, techniki takie jak chromatografia czy spektroskopia mogą być używane do dalszej analizy oraz potwierdzenia obecności glukozy w próbkach. Wiedza na temat właściwości chemicznych glukozy oraz jej reakcji z odczynnikami chemicznymi jest fundamentalna dla zrozumienia jej roli w metabolizmie oraz w produkcji biotechnologicznej.

Pytanie 40

W trakcie oznaczania ChZT wody, określanego jako utlenialność, substancją utleniającą jest

A. Cl2

B. KMnO4

C. H2O2

D. K2Cr2O7

Odpowiedź KMnO4 jest poprawna, ponieważ nadmanganian potasu jest powszechnie stosowanym utleniaczem w oznaczaniu ChZT (Chemiczne Zapotrzebowanie na Tlen) w wodzie. Działa jako silny utleniacz, reagując z organicznymi substancjami w wodzie, co pozwala na dokładne określenie ich ilości. W praktyce laboratoryjnej, stosując KMnO4 w titracji, możemy ocenić stopień zanieczyszczenia wód powierzchniowych i gruntowych. Dodatkowo, nadmanganian potasu jest także stosowany w procesach oczyszczania wód, gdzie jego właściwości utleniające pomagają usunąć niepożądane substancje chemiczne. W kontekście standardów branżowych, metodyka oznaczania ChZT z użyciem KMnO4 znajduje swoje miejsce w normach takich jak PN-EN 25673-1, co podkreśla jej znaczenie w monitorowaniu jakości wody. W ten sposób, KMnO4 nie tylko pozwala na uzyskanie wartości ChZT, ale także dostarcza informacji o efektywności procesów oczyszczania wody i potencjalnych zagrożeniach dla środowiska.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej