Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik przemysłu mody
Kwalifikacja: MOD.03 - Projektowanie i wytwarzanie wyrobów odzieżowych
Data rozpoczęcia: 22 kwietnia 2026 22:13
Data zakończenia: 22 kwietnia 2026 22:34

Egzamin niezdany

Wynik: 19/40 punktów (47,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W płaszczu przedstawionym na rysunku zaszewkę piersiową przemieszczono na linię

A. podkroju pachy.

B. piersi.

C. boku.

D. podkroju szyi.

Wybór, gdzie umieścić zaszewkę piersiową w płaszczu, to kluczowa sprawa, żeby zrozumieć, jak to wszystko działa w konstrukcji odzieży. Odpowiedzi, które mówią o piersi, podkroju szyi czy boku, są kompletnie nietrafione – nie pasują do rzeczywistego umiejscowienia zaszewki i przez to mogą wprowadzić w błąd co do jej funkcji. Zaszewka piersiowa ma przecież za zadanie nie tylko dopasować płaszcz do sylwetki, ale też ładnie wyglądać. Umiejscowienie jej w okolicy piersi może całkowicie zepsuć proporcje płaszcza i sprawić, że noszenie go będzie niewygodne, bo materiał może się napinać. A zaszewka w okolicy szyi? Też nie ma sensu, bo powinna być w miejscu, które zapewnia swobodę ruchów, jak to ma miejsce w odzieży wierzchniej. No i jeszcze ta odpowiedź dotycząca boku – zaszewka piersiowa powinna być w rejonie klatki piersiowej, a nie na boku, bo to psuje całą funkcjonalność i estetykę płaszcza. Zrozumienie tych rzeczy jest naprawdę ważne dla każdego, kto myśli o projektowaniu odzieży, bo dobrze umiejscowiona zaszewka wpływa na to, jak całość wygląda i jak się nosi.

Pytanie 2

Przedstawiony na rysunku przyrząd pomocniczy to

A. zwijacz.

B. stopka do obrębiania.

C. linijka odległościowa.

D. lamownik.

Wybierając lamownik, linijkę odległościową lub zwijacz, nie uświadamiasz sobie różnicy między tymi narzędziami a stopką do obrębiania. Lamownik jest używany do nakładania lamówek na krawędzie materiałów, a jego funkcja polega na estetycznym wykańczaniu krawędzi, a nie na ich obrabianiu. Użytkowanie lamownika wymaga zupełnie innego podejścia i technik szycia, co prowadzi do błędnych interpretacji jego zastosowania w kontekście automatyzacji obrębienia. Z kolei linijka odległościowa służy do pomiaru i pomocniczego prowadzenia materiału, ale nie ma funkcji obrabiania krawędzi, co czyni ją niewłaściwym wyborem w tej sytuacji. W przypadku zwijacza, jego zastosowanie dotyczące zbierania nadmiaru materiału nie jest związane z obrabianiem krawędzi, co może prowadzić do mylnych koncepcji, że wszystkie te narzędzia mają podobne funkcje. Kluczowym błędem myślowym jest mylenie narzędzi pomocniczych w procesie szycia, co prowadzi do wyboru niewłaściwego przyrządu do określonego zadania. Zrozumienie specyfiki każdego z tych narzędzi oraz ich zastosowania w praktyce jest niezbędne dla profesjonalnego krawca i wpływa na jakość wykonywanych prac krawieckich.

Pytanie 3

Jak określa się etap prasowania, który dotyczy prasowania poszczególnych części wyrobu odzieżowego w trakcie procesu jego produkcji w szwalni?

A. Obróbkowe

B. Końcowe

C. Wstępne

D. Międzyoperacyjne

Odpowiedź 'międzyoperacyjne' jest prawidłowa, ponieważ ten etap prasowania odnosi się do procesu, w którym elementy wyrobu odzieżowego są prasowane w trakcie jego produkcji, a nie na końcu procesu lub przed rozpoczęciem szycia. Prasowanie międzyoperacyjne ma kluczowe znaczenie w zapewnieniu wysokiej jakości wyrobu finalnego, ponieważ pozwala na eliminację zagnieceń i dostosowanie kształtu poszczególnych elementów odzieży już na etapie ich łączenia. Taki sposób prasowania jest stosowany na różnych etapach produkcji, gdyż umożliwia lepsze dopasowanie tkanin, co jest szczególnie istotne w przypadku skomplikowanych konstrukcji odzieżowych. W praktyce, tego typu prasowanie może być wykonywane automatycznie za pomocą pras mechanicznych, co znacząco zwiększa efektywność produkcji oraz jakość końcowego wyrobu. W branży odzieżowej stosowanie prasowania międzyoperacyjnego jest zgodne z najlepszymi praktykami, które zakładają, że odpowiednia obróbka materiałów w trakcie szycia przekłada się na mniejsze straty materiałowe oraz lepsze osiągi produkcyjne.

Pytanie 4

Określ metodę naprawy spodni dresowych z uszkodzoną nogawką na kolanie.

A. Naszyć na kolanach łaty

B. Skrócić spodnie

C. Wymienić przody nogawek

D. Zwęzić nogawki

Naszycie łaty na kolanach spodni dresowych to super sposób na naprawę przetarć. Nie tylko przywraca to funkcjonalność, ale też nadaje spodenkom fajny, indywidualny styl. Możesz używać różnych materiałów, jak denin, skóra czy nawet specjalne tkaniny, które są odporne na przetarcia. Przy wyborze łaty dobrze jest też pomyśleć o kolorze i fakturze, żeby dobrze komponowały się z resztą spodni. Naszywanie łaty to także świetna praktyka, bo wzmacnia miejsca, które mogą łatwo się uszkodzić, co z kolei wydłuża życie twoich ubrań. Można je naszywać na różne sposoby, co daje możliwość kreatywnego podchodzenia do naprawy. I pamiętaj, użycie odpowiednich technik szycia, na przykład ściegu zygzakowego, pomoże zminimalizować ryzyko strzępienia się materiału. Taka naprawa jest też bardziej oszczędna niż kupowanie nowych spodni, co czyni ją naprawdę praktycznym rozwiązaniem.

Pytanie 5

Aby stworzyć spódnicę z wycinka koła, oprócz długości spódnicy oraz wzrostu, potrzebne są także wymiary ciała kobiety, które są oznaczone symbolami

A. ot i ZTv

B. obt i ou

C. obt i ZMv

D. ot i obt

Odpowiedź ot i obt jest prawidłowa, ponieważ w procesie konstrukcji spódnicy z wycinka koła kluczowe są wymiary: ot, czyli obwód talii oraz obt, czyli obwód bioder. Obwód talii jest podstawowym wymiarem, który wpływa na dopasowanie spódnicy w okolicy talii, co jest istotne dla komfortu noszenia i estetyki całości. Z kolei obwód bioder ma znaczenie dla swobodnego ruchu oraz kształtu spódnicy w dolnej części, co jest szczególnie ważne w przypadku spódnic o rozszerzanym kroju. Uwzględnienie tych wymiarów pozwala na precyzyjne dopasowanie konstrukcji do sylwetki, co jest kluczowe w branży odzieżowej. W praktyce, projektanci odzieży często korzystają z tabel wymiarów i standardów, takich jak normy ISO dotyczące rozmiarów odzieży, co umożliwia tworzenie fasonów, które zaspokajają różnorodne potrzeby klientów.

Pytanie 6

Zleceniodawca poprosił o uszycie spodni z wełny. Do wykonania zamówienia wykorzystano 1,20 m materiału w cenie 50 zł za 1 mb. Jakie są koszty użytej tkaniny wełnianej?

A. 60 zł

B. 65 zł

C. 70 zł

D. 55 zł

Aby obliczyć koszt zużytej tkaniny wełnianej, należy pomnożyć ilość zużytej tkaniny przez cenę za metr bieżący. W tym przypadku mamy 1,20 m tkaniny, a cena wynosi 50 zł za 1 mb. Wzór jest następujący: 1,20 m * 50 zł/m = 60 zł. Taki sposób kalkulacji jest standardem w branży tekstylnej oraz krawieckiej, gdzie precyzyjne obliczenia są kluczowe dla zarządzania kosztami produkcji. Przykładowo, jeśli krawiec zamawia tkaniny do uszycia różnych modeli odzieży, ważne jest, aby dokładnie znał koszty materiałów, aby móc prawidłowo ustalić ceny wyrobów i zapewnić rentowność swojego biznesu. Dobre praktyki w tej dziedzinie obejmują także kontrolę zapasów oraz planowanie zamówień, co pozwala uniknąć nadmiernych kosztów i strat materiałowych. Wiedza na temat obliczeń kosztów materiałów jest zatem niezbędna w każdej działalności związanej z produkcją odzieży.

Pytanie 7

Przyrząd pomocniczy przedstawiony na rysunku należy zastosować do

A. naszycia taśmy ozdobnej.

B. wszycia rękawa z bufką.

C. ozdobnego stębnowania.

D. wszycia zamka błyskawicznego.

Patrząc na inne odpowiedzi, widać, że każda z nich dotyczy różnych technik szycia. I tu trzeba przyznać, że są ważne, ale nie mają związku z tą stopką od zamka. Na przykład, naszycie taśmy ozdobnej wymaga innych narzędzi i metod, niż te, które można wykorzystać ze stopką do zamka. Ozdobne stębnowanie jest fajne, ale też nie wykorzysta tej konkretnej stopki, bo ona nie jest stworzona do zachowania estetyki stębnowania. Rękaw z bufką może wymagać bardziej skomplikowanych technik, które nie zyskają na użyciu stopki do zamka. Przemyśl, że kluczowym błędem tutaj może być myślenie, że wszystkie akcesoria do szycia są takie same i można je wymieniać jak się chce, a tak naprawdę każdy przyrząd ma swoje konkretne zastosowanie. Użycie niewłaściwej stopki może faktycznie prowadzić do słabszego szycia i frustracji, co może całkowicie zniszczyć projekt. Zwróć na to uwagę, bo to naprawdę ważne, żeby dobrać odpowiednie narzędzia do tego, co robisz.

Pytanie 8

Możliwość identyfikacji składu surowcowego tkanin można uzyskać poprzez analizę koloru nici w krajce. Wełnę oraz włókna wełniane oznacza się przy pomocy nici w kolorze

A. niebieskim

B. żółtym

C. czerwonym

D. zielonym

Odpowiedź niebieskim jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z normami oznaczania włókien tekstylnych, wełna oraz włókna wełniane identyfikowane są za pomocą niebieskich nitek. Ten system kodowania kolorów jest stosowany w wielu krajach, aby ułatwić producentom, projektantom oraz konsumentom zrozumienie składników materiałowych używanych w produkcji tkanin. Dzięki identyfikacji przy użyciu kolorów, profesjonaliści w branży tekstylnej mogą szybko zrozumieć, jakie właściwości mają konkretne włókna. Na przykład, wełna jest znana ze swojej doskonałej izolacyjności oraz zdolności do regulacji temperatury, co czyni ją popularnym wyborem w odzieży zimowej. Przykładem zastosowania tej wiedzy może być projektowanie odzieży sportowej, w której odpowiednie dobieranie materiałów ma kluczowe znaczenie dla komfortu użytkowania. Zrozumienie składów surowcowych tkanin pozwala również na odpowiednie dobieranie metod prania i konserwacji, co wpływa na trwałość odzieży. W praktyce, znajomość kodów kolorystycznych jest nieocenionym narzędziem dla każdego, kto zajmuje się modą oraz przemysłem tekstylnym.

Pytanie 9

Do której operacji należy zastosować stopkę przedstawioną na rysunku?

A. Obrębiania brzegów materiału.

B. Szycia laminatów.

C. Wszycia zamka błyskawicznego.

D. Marszczenia materiału.

Jeśli zaznaczyłeś złą odpowiedź, to może wynikać z tego, że myślałeś o stopce w inny sposób. Marszczenie materiału to zupełnie inna bajka – tam używa się specjalnych stopek z rowkami, co pozwala ładnie zebrać materiał, a nie tak po prostu przesuwać. Podobnie przy szyciu laminatów potrzebne są inne stopki, które radzą sobie z grubszymi lub śliskimi materiałami, więc to też nie pasuje do funkcji stopki do wszywania zamków. Obrębianie brzegów z kolei wymaga stopki, która ma specjalny kształt, na przykład z rowkiem, który pomaga w przycinaniu i zabezpieczaniu brzegów. Takie pomyłki mogą prowadzić do różnych nieporozumień w szyciu. Zrozumienie różnorodności stopek i ich zastosowań jest naprawdę istotne, jeśli chcesz, żeby twoje szycie było na wysokim poziomie. Każdy element krawiecki ma swoją funkcję, więc ważne jest, żeby wiedzieć, do czego co się nadaje.

Pytanie 10

Górna nić łamie się przy szyciu na maszynie stębnowej, ponieważ

A. bębenek jest źle nawleczony

B. nić górna tworzy pętelki pod zszywaną warstwą materiałów

C. naprężenie górnej nici jest zbyt duże

D. docisk stopki na płytce jest zbyt mały

Zarządzanie parametrami maszyny do szycia wymaga zrozumienia różnych przyczyn problemów, które mogą występować podczas szycia. Nawlekanie bębenka w sposób niewłaściwy może rzeczywiście prowadzić do problemów, jednak nie jest to bezpośrednia przyczyna zrywania nici górnej. W przypadku niewłaściwego nawlekania, można spodziewać się, że nić górna będzie się plątać lub nie przechodzić prawidłowo przez system prowadzenia nici, co może skutkować innymi problemami, ale niekoniecznie zerwaniem nici z powodu zbyt dużego naprężenia. Docisk stopki do płytki również odgrywa ważną rolę w jakości szycia, jednak zbyt mały docisk nie spowoduje zerwania nici górnej, lecz może prowadzić do przesuwania się materiału, co z kolei może wpłynąć na równomierność szwu. Pętelkowanie nici górnej pod zszywaną warstwą materiałów to jeszcze inna kwestia, która dotyczy nieprawidłowego ustawienia naprężenia lub nieodpowiedniego typu materiału. Kluczowe jest zrozumienie, że aby uniknąć problemów z zerwaniem nici, należy przede wszystkim skupić się na precyzyjnym ustawieniu naprężenia nici górnej, dostosowanego do rodzaju materiału oraz warunków szycia. W praktyce, nieprawidłowa analiza objawów może prowadzić do błędnych konkluzji, dlatego tak istotne jest, by każdy z parametrów maszyny był właściwie skonfigurowany i przetestowany przed rozpoczęciem szycia.

Pytanie 11

Głębokość bioder to miara ciała, którą można wyliczyć na podstawie wzoru matematycznego, przedstawiającego jej zależność w funkcji

A. łuku długości kończyny dolnej

B. wysokości talerza biodrowego

C. wysokości talii

D. wzrostu

Odpowiedzi, które dotyczą wysokości talerza biodrowego, wysokości talii oraz łuku długości kończyny dolnej, nie są poprawne w kontekście obliczania głębokości bioder. Wysokość talerza biodrowego, chociaż istotna w kontekście ogólnych proporcji ciała, nie jest bezpośrednią miarą, która miałaby kluczowe znaczenie w określeniu głębokości bioder. Z kolei wysokość talii odnosi się do innego wymiaru, który nie ma bezpośredniego związku z głębokością bioder. Łuk długości kończyny dolnej także nie jest czynnikiem, który bezpośrednio wpływa na pomiar głębokości bioder, gdyż dotyczy on w szczególności długości nóg i ich proporcji w stosunku do reszty ciała. W kontekście antropometrii, błędem myślowym jest próba łączenia tych wymiarów z głębokością bioder bez uwzględnienia ich funkcjonalnych relacji. Każdy z tych wymiarów ma swoje specyficzne zastosowanie, ale nie każdy z nich może być użyty do określenia głębokości bioder. Kluczowe jest zrozumienie, że niektóre wymiary mają szerszy wpływ na projektowanie i ergonomię, co wymaga ścisłego przestrzegania zasad i norm, takich jak normy ISO dotyczące pomiarów antropometrycznych. Dlatego ważne jest, aby w ocenie wymiarów ciała stosować dane liczbowo i jakościowo związane z ich funkcjonalnością, a nie opierać się na luźnych skojarzeniach.

Pytanie 12

Jakie kroki powinien podjąć krawiec w trakcie przygotowań odzieży do pierwszej miary?

A. Sfastrygować elementy odzieży

B. Rozprasować szwy

C. Połączyć komponenty odzieży na maszynie

D. Przyszyć guziki i wykonać dziurki

Sfastrygowanie części odzieży jest kluczowym etapem przygotowania do pierwszej miary, który pozwala na uzyskanie dokładnych wymiarów i zapewnienie właściwego dopasowania. Sfastrygowanie polega na tymczasowym połączeniu elementów odzieży za pomocą luźnych ściegów, co umożliwia krawcowi dokonanie niezbędnych poprawek przed ostatecznym szyciem. Dzięki tej metodzie można łatwo dostosować odzież do indywidualnych wymiarów klienta, co jest szczególnie istotne w przypadku odzieży na zamówienie. W praktyce, krawiec zazwyczaj używa nici o kontrastowym kolorze, aby łatwiej dostrzegać sfastrygowane szwy, co znacznie ułatwia późniejsze prace. Dobrą praktyką jest również sfastrygowanie w miejscach, gdzie pojawiają się największe napięcia, takie jak armatury lub krzyżujące się szwy, co zmniejsza ryzyko deformacji materiału. Warto podkreślić, że sfastrygowanie pozwala nie tylko na kontrolowanie kształtu odzieży, ale także na lepszą ocenę i weryfikację ewentualnych błędów konstrukcyjnych, co jest kluczowe dla końcowej jakości produktu.

Pytanie 13

Celem usługi krawieckiej jest skrócenie rozporka otwartego w tylnym szwie środkowym na dole spódnicy. Tę czynność należy wykonać zgodnie z rysunkiem instruktażowym

A. D.

B. B.

C. C.

D. A.

Zrozumienie procesu skracania rozporka otwartego w tylnej części spódnicy wymaga znajomości konkretnych technik krawieckich, które niestety nie zostały właściwie zastosowane w wybranych odpowiedziach. Wybór rysunku A, który przedstawia szew z podwójnym ściegiem, może sugerować, że uczestnik testu nie dostrzega różnicy między różnymi technikami szycia. Ten rodzaj ściegu jest stosowany do wzmacniania szwów, ale nie jest bezpośrednio związany z procesem skracania rozporka. Podobnie, rysunek B, na którym widoczne jest narzędzie prawdopodobnie przeznaczone do uchwytu, nie ma zastosowania w kontekście skracania rozporków. Wybór rysunku C, który przedstawia inny rodzaj szwu, ukazuje typowy błąd myślowy, gdzie uczestnik mógł pomylić różne techniki krawieckie, nie zwracając uwagi na ich konkretne zastosowanie. Aby skrócić rozporek, istotne jest znać zarówno technikę, jak i narzędzia, które pozwalają na precyzyjne i estetyczne wykończenie. Wybór niewłaściwych opcji może prowadzić do nieprawidłowości w wykonaniu odzieży, co w efekcie wpływa na jej funkcjonalność oraz wizualny aspekt. Warto pamiętać, że każdy etap szycia ma swoje specyficzne wymagania oraz techniki, które powinny być stosowane zgodnie z zaleceniami producentów tkanin oraz standardami branżowymi.

Pytanie 14

Wymień cechy charakterystyczne materiału stosowanego na podszewkę typu kolanówka?

A. Lekka, o gładkiej powierzchni, wysokiej odporności na abrasion oraz na pot i zgniatanie

B. O splocie skośnym łamanym lub wzmacnianym, charakteryzująca się dużą odpornością na ścieranie

C. Gęsta, lekka, o splocie płóciennym, niskiej przesuwalności nitek oraz wysokiej wytrzymałości na wypychanie

D. O splocie atłasowym, barwnie tkana, przeważnie w szerokie białe oraz wąskie czarne paski

Wszystkie inne odpowiedzi zawierają nieścisłości i błędne założenia dotyczące tkanin przeznaczonych na podszewki typu kolanówka. Opis tkaniny o splocie atłasowym jest mylący, ponieważ ten typ splotu, mimo że jest estetyczny, nie zapewnia wymaganej wytrzymałości i trwałości. Tkaniny atłasowe zazwyczaj mają gładką, połyskliwą powierzchnię, co czyni je niewłaściwymi do intensywnego użytkowania, gdzie odzież narażona jest na przetarcia i uszkodzenia. Ponadto, kolorowe paski mogą wpływać na funkcjonalność tkaniny, ponieważ mogą być mniej uniwersalne w zastosowaniach roboczych. Inna odpowiedź, mówiąca o tkaninie o dużej odporności na ścieranie, ale niezupełnie opisująca jej gęstość i rodzaj splotu, również jest niewłaściwa. Odporność to tylko jeden z aspektów, na który należy zwrócić uwagę; kluczowe jest, aby tkaniny były również lekkie i dobrze dopasowane do sylwetki. Tkaniny gęste, ale zbyt ciężkie, mogą ograniczać ruchy, co jest niepożądane. Wreszcie, błędne jest także twierdzenie, że tkaniny o splocie skośnym będą odpowiednie dla podszewki kolanówki, gdyż splot ten jest bardziej elastyczny i przeznaczony do innych zastosowań, takich jak odzież sportowa. Te nieporozumienia mogą prowadzić do niewłaściwego doboru materiałów w procesie produkcji odzieży, co w efekcie wpływa na komfort oraz trwałość wyrobów.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Kołnierz, którego budowa opiera się na wykreślonym kącie prostym, to kołnierz

A. szalowy

B. okrągły be-be

C. koszulowy na stójce

D. marynarski

Kołnierze okrągłe be-be, marynarskie oraz szalowe nie są oparte na konstrukcji kąta prostego, co czyni je nieodpowiednimi w kontekście tego pytania. Kołnierz okrągły be-be ma zaokrąglony kształt, co sprawia, że jego krawędzie nie są ustawione prostopadle do siebie. Tego typu kołnierz często stosuje się w odzieży casualowej i nieformalnej, co nie odpowiada wymaganiom formalnych okazji. Kołnierz marynarski z kolei, mimo że może być uznawany za elegancki, również nie opiera się na kącie prostym, a jego charakterystyczny kształt i sposób noszenia są bardziej związane z odzieżą żeglarską i casualową. Warto zwrócić uwagę na to, że marynarski kołnierz ma tendencję do rozchodzenia się na boki, co nie sprzyja formalności. Kołnierz szalowy, będący bardziej swobodnym stylem, charakteryzuje się brakiem klasycznych krawędzi, co także wyklucza go z kontekstu kołnierza opartego na kącie prostym. Te błędne koncepcje wynikają często z braku zrozumienia technicznych aspektów konstrukcji odzieżowej oraz norm obowiązujących w modzie formalnej. W praktyce, nieodpowiedni dobór kołnierza może prowadzić do nieefektywnego wizerunku oraz braku spójności w stylizacji, co jest szczególnie istotne w kontekście profesjonalnych sytuacji.

Pytanie 17

Co może być przyczyną łamania igły w maszynie do szycia?

A. nieodpowiedni nacisk na zszywane warstwy materiału

B. zbyt niskie napięcie nici dolnej

C. zbyt wysokie napięcie nici górnej

D. uszkodzony otwór w płytce ściegowej

Uszkodzony otwór w płytce ściegowej to istotny problem, który może prowadzić do łamania się igły w maszynie szwalniczej. Płytka ściegowa pełni kluczową rolę w procesie szycia, stabilizując materiał oraz kierując igłę. Jeśli otwór w płytce jest uszkodzony, może to prowadzić do nieprawidłowego prowadzenia igły, co powoduje jej nadmierne obciążenie i w rezultacie złamanie. W praktyce, aby uniknąć takich sytuacji, ważne jest regularne sprawdzanie stanu płytki ściegowej oraz jej wymiana w przypadku zauważenia jakichkolwiek uszkodzeń. Dobrym przykładem jest stosowanie maszyn, które mają wymienne płytki, co pozwala na ich szybką wymianę i minimalizację ryzyka uszkodzenia igły. Zgodnie z najlepszymi praktykami w branży, należy również zwracać uwagę na kompatybilność igieł z materiałem oraz napięciem nici, aby zapewnić prawidłowy proces szycia, co jest zgodne z zaleceniami producentów maszyn.

Pytanie 18

Do tkanin wykonanych z materiałów, które można prasować na mokro w temperaturze nieprzekraczającej 200°C, należy zaliczyć

A. wełnę

B. naturalny jedwab

C. bawełnę

D. len

Prasowanie tkanin z bawełny, wełny i jedwabiu naturalnego na mokro w temperaturze do 200°C może prowadzić do niepożądanych skutków. Bawełna wykazuje dużą odporność na wysokie temperatury i może być prasowana w wyższych temperaturach, jednak nie ma potrzeby stosowania mokrego prasowania, które może osłabić włókna. Dla wełny, prasowanie na mokro jest ryzykowne, ponieważ może prowadzić do filcowania i zniekształcenia materiału. Wełna wymaga delikatnego podejścia, a prasowanie na sucho w niskiej temperaturze jest bardziej odpowiednie. Z kolei jedwab naturalny, będący bardzo delikatnym włóknem, wymaga szczególnej troski; prasowanie na mokro w zbyt wysokiej temperaturze może spowodować trwałe uszkodzenie tkaniny, a także utratę jej połysku. Warto również dodać, że często mylnie uważa się, iż wyższa temperatura zawsze przynosi lepsze efekty w prasowaniu. W rzeczywistości, każdy materiał ma swoje specyficzne wymagania dotyczące temperatury i wilgotności, a ich ignorowanie prowadzi do uszkodzenia włókien. Dlatego ważne jest, aby przed przystąpieniem do prasowania zapoznać się z zaleceniami producenta oraz standardami prasowania dla danej tkaniny, aby uniknąć typowych błędów i zapewnić sobie długotrwałą jakość materiałów.

Pytanie 19

W procesie końcowego prasowania płaszczy produkowanych w zakładzie odzieżowym można wykorzystać

A. automat do prasowania

B. manekin do prasowania

C. prasę specjalistyczną

D. żelazko z generatorem pary

Żelazko z wytwornicą pary, choć powszechnie stosowane w domach i małych zakładach krawieckich, w kontekście końcowego prasowania płaszczy nie znajduje zastosowania w profesjonalnej produkcji. Wytwornica pary generuje dużą ilość pary, co może być przydatne do wygładzania materiałów, jednak nie zapewnia odpowiedniego kształtu i struktury odzieży, co jest kluczowe w produkcji płaszczy. Prasowanie przy użyciu żelazka nie pozwala na uformowanie odzieży zgodnie z jej przeznaczeniem, co często prowadzi do powstania zagnieceń podczas noszenia. Automat prasowalniczy z kolei może być używany do prostszych elementów odzieży, ale w kontekście bardziej skomplikowanych form, jak płaszcze, nie jest w stanie zapewnić precyzyjnego kształtowania. Prasa specjalna, mimo że jest narzędziem używanym w niektórych zakładach, nie jest dedykowana do końcowego prasowania płaszczy, ponieważ jej działanie opiera się na dużym nacisku, co może prowadzić do deformacji materiału. Typowym błędem w myśleniu jest przekonanie, że każde urządzenie do prasowania sprawdzi się w każdej sytuacji; kluczowe jest dobranie narzędzia do specyficznych wymagań odzieży, co w przypadku płaszczy najlepiej realizuje manekin prasowalniczy.

Pytanie 20

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 21

Aby przeprowadzić w zakładzie usługowym przeróbkę zleconą przez klienta, która polega na dopasowaniu sztucznego futra, konieczne są

A. katalogi i żurnale mody

B. wymiary klienta

C. formy przodu i tyłu futra

D. rysunek modelu futra

Przeróbka sztucznego futra to niestety nie taka prosta sprawa. Najważniejsze jest, żeby mieć dokładne wymiary klienta. To klucz do tego, żeby odzież dobrze leżała i była wygodna. Musisz zmierzyć różne obwody, jak klatka piersiowa, talia czy biodra, ale też długość rękawów i nogawek. A jak dobrze zmierzysz, to gotowy produkt będzie idealnie przylegał do sylwetki. W branży odzieżowej zbieranie takich wymiarów to norma i bez tego ciężko coś zdziałać. Czasami warto też zrobić próbne elementy, jak muszki czy różne aplikacje, żeby zobaczyć, czy materiał i styl są w porządku. Pamiętaj również, żeby dobrze dokumentować te pomiary, bo to przyda się na przyszłość przy wszelkich poprawkach. To podejście naprawdę może zdziałać cuda w każdej przeróbce. Standardy w branży mówią, że warto korzystać z dokładnych matryc i technik kroju, żeby zminimalizować ryzyko błędów.

Pytanie 22

Co może być przyczyną przerywania dolnej nitki podczas szycia?

A. nadmierne zabrudzenie transportera

B. nieprawidłowe mocowanie stopki

C. błędne nawinięcie nici na szpulkę bębenka

D. zbyt wysokie napięcie nici górnej

Niewłaściwe nawinięcie nici na szpulkę bębenka jest kluczowym czynnikiem wpływającym na prawidłowe działanie maszyny do szycia. Kiedy nić jest nawinięta zbyt luźno lub nierównomiernie, może powodować problemy z transportem nici dolnej, co prowadzi do zrywania jej podczas szycia. Dobrze nawinięta nić zapewnia stabilność i równomierne napięcie, co jest niezbędne do uzyskania czystych i trwałych szwów. Przykładowo, jeśli szpulka jest źle nawinięta, nić może się splątać lub nie przechodzić przez prowadnice w sposób kontrolowany, co skutkuje zrywaniem. Warto również stosować się do zaleceń producenta maszyny, który często podaje wskazówki dotyczące prawidłowego nawijania nici. Dobrą praktyką jest także regularne sprawdzanie i czyszczenie bębenka oraz mechanizmu transportera, by zapewnić ich prawidłowe działanie, co zapobiegnie problemom ze zrywaniem nici.

Pytanie 23

Położenie linii łopatek na przedstawionej formie tyłu bluzki, wyznacza się korzystając ze wzoru

A. \( ST = SyTy + 1 \text{ cm} \)

B. \( RP = \frac{1}{3} RvPl - 2 \text{ cm} \)

C. \( SC = \frac{1}{2} SP \)

D. \( TP = \frac{1}{2} PR + 3 \text{ cm} \)

Istnieje wiele koncepcji dotyczących położenia linii łopatek, które mogą prowadzić do błędnych wniosków w kontekście konstrukcji odzieży. Wybór niepoprawnej odpowiedzi może wynikać z niezrozumienia kluczowych zasad dotyczących pomiarów ciała oraz wymagań dotyczących dopasowania. Na przykład, niektórzy mogą sądzić, że linia łopatek powinna być wyznaczana na podstawie innych punktów odniesienia, co może prowadzić do niewłaściwego umiejscowienia łopatek w stosunku do reszty odzieży. Takie podejście ignoruje fundamentalną zasadę, że konstrukcja odzieży musi opierać się na rzeczywistych wymiarach ciała oraz proporcjach, co jest kluczowe dla uzyskania optymalnego wyglądu i komfortu. Niezrozumienie proporcji, takich jak SC = ½ SP, może skutkować odzieżą, która źle leży, co jest szczególnie niekorzystne w przypadku odzieży dopasowanej. Wiele osób popełnia również błąd w przypisywaniu nadmiernego znaczenia detalom wizualnym, zapominając o funkcjonalności. Kluczowe jest, aby projektanci i krawcy zawsze pamiętali o tym, że właściwe dopasowanie odzieży powinno być priorytetem, a nie tylko wygląd. Właściwe umiejscowienie linii łopatek nie tylko wpływa na ogólny wygląd, ale także na komfort i swobodę ruchów, co jest istotne dla użytkownika.

Pytanie 24

Jakiego typu wykończenie powinno się zastosować dla materiału bawełnianego przeznaczonego na odzież turystyczną?

A. Odporny na brud

B. Odporny na wodę

C. Usztywniający

D. Niemnący

Wybór wykończenia wodoodpornego dla tkaniny bawełnianej przeznaczonej na kurtkę turystyczną jest kluczowy, ponieważ zapewnia ochronę przed deszczem i wilgocią, co jest niezbędne w warunkach outdoorowych. Tkaniny wodoodporne są zazwyczaj pokryte specjalnymi powłokami, takimi jak poliuretan lub teflon, które zapobiegają przenikaniu wody do wnętrza materiału, jednocześnie pozwalając na odprowadzenie wilgoci z ciała, co jest istotne dla komfortu użytkownika. Przykładowo, kurtki turystyczne często wykorzystują membrany, takie jak Gore-Tex, które łączą wodoodporność z oddychalnością. Stosowanie tkanin wodoodpornych jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi w produkcji odzieży outdoorowej, gdzie kluczową rolę odgrywa funkcjonalność oraz wygoda użytkowania. Zastosowanie wodoodpornych wykończeń w odzieży turystycznej zapewnia nie tylko komfort, ale również bezpieczeństwo użytkowników, umożliwiając im aktywne spędzanie czasu na świeżym powietrzu nawet w trudnych warunkach atmosferycznych.

Pytanie 25

Na podstawie cennika usług oraz dodatków krawieckich oblicz koszt usługi uszycia na miarę spódnicy damskiej podstawowej z powierzonego materiału. Cennik dodatków krawieckich wykorzystanych przez krawca:
- włóknitex: 10 cm (po 5 zł za 1 metr bieżący);
- zamek błyskawiczny: 1 sztuka po 2 zł;
- guzik: 1 sztuka po 0,50 zł.

Cennik usług krawieckich
Rodzaj usługi	Cena
Uszycie podstawowej spódnicy damskiej	20 zł
Uszycie spódnicy damskiej fantazyjnej	30 zł
Uszycie spodni damskich	30 zł
Uszycie żakietu damskiego	50 zł
Uszycie sukni wizytowej	50 zł
Uszycie sukni wieczorowej	60 zł

A. 35 zł

B. 30 zł

C. 20 zł

D. 23 zł

Poprawna odpowiedź oznacza, że potrafisz właściwie obliczyć koszt usługi krawieckiej na podstawie podanych cen materiałów i dodatków. Koszt uszycia spódnicy na miarę bazuje na sumowaniu ceny materiału oraz dodatków, które są niezbędne do wykonania projektu. W tym przypadku koszt włóknitexu wynosi 5 zł za metr bieżący, a przy zastosowaniu 10 cm, koszt wynosi 0,5 zł (10 cm = 0,1 m). Dodając koszt zamka błyskawicznego (2 zł) oraz guzika (0,50 zł), otrzymujemy całkowity koszt dodatków krawieckich równy 3 zł. Ostatecznie, jeśli podstawowy koszt uszycia spódnicy wynosi 20 zł, to całość daje 23 zł (20 zł + 3 zł). Taka umiejętność jest kluczowa w branży krawieckiej, gdzie dokładne obliczenia kosztów wpływają na wycenę usług oraz rentowność działalności. Znajomość cenników oraz umiejętność precyzyjnego szacowania kosztów to kluczowe elementy dobrych praktyk w krawiectwie, które przekładają się na zadowolenie klienta oraz efektywność procesu produkcji.

Pytanie 26

Szablon krawiecki to model, w którym uwzględniono

A. dodatki technologiczne i konstrukcyjne

B. punkty montażowe i konstrukcyjne

C. dodatki do szwów i podwinięć

D. linie konturowe i pomocnicze

Odpowiedź "dodatki na szwy i podwinięcia" jest prawidłowa, ponieważ szablon odzieżowy jest dokumentem, który pozwala na precyzyjne wykonanie odzieży, uwzględniając wszystkie detale związane z uszyciem i wykończeniem. Dodatki na szwy i podwinięcia są kluczowymi elementami, które zapewniają odpowiednią szerokość szwów, umożliwiają ich bezpieczne wykończenie oraz wpływają na estetykę gotowego produktu. Przykładami mogą być dodawane zapasy materiału na szwy, które są niezbędne do prawidłowego zszycia elementów odzieży, a także podwinięcia, które umożliwiają estetyczne wykończenie krawędzi tkaniny. Zgodnie z najlepszymi praktykami w branży odzieżowej, każdy szablon powinien uwzględniać te dodatki, aby uniknąć późniejszych problemów przy szyciu i wykańczaniu odzieży. Zastosowanie poprawnych dodatków na szwy i podwinięcia ma również bezpośredni wpływ na trwałość odzieży oraz komfort jej noszenia, co jest niezwykle istotne dla klientów. Dlatego wiedza na temat właściwego uwzględniania tych elementów w szablonach jest niezbędna dla każdego projektanta odzieży.

Pytanie 27

Z jakiego rodzaju materiału odzieżowego można wykonać klasyczną, przewiewną bluzkę damską?

A. Z kretonu

B. Z etaminy

C. Z flaneli

D. Z satyny

Flanela, mimo że jest miła i ciepła, wcale nie nadaje się na letnie, przewiewne koszule. To raczej grubsza tkanina, idealna na zimę, bo trzyma ciepło, a latem może być niewygodna i powodować, że się pocisz. Jest dużo cięższa i mniej oddychająca. Natomiast satyna wygląda elegancko, ale też jest cięższa, więc w upale będzie duszno. Koszule z satyny mogą sprawić, że poczujesz się trochę jak w saunie. Kreton, to mieszanka bawełny i poliestru, też nie jest najlepszym wyborem, bo zazwyczaj jest zbyt gruby, co ogranicza ruchy. Jak wybierasz materiał do koszuli, warto zwrócić uwagę na to, jak się nosi, a nie tylko jak wygląda. W praktyce wielu designerów poleca lekkie, naturalne materiały na lato, bo to klucz do komfortu.

Pytanie 28

Rękawówka – specjalna podszewka używana do wykańczania rękawów, np. w męskich marynarkach, to materiał

A. z jedwabiu wiskozowego o splocie atłasowym, tkaną w białe i czarne paski

B. z jedwabiu wiskozowego o splocie płóciennym

C. bawełniana o splocie skośnym łamanym lub skośnym wzmacnianym

D. z elany o splocie płóciennym tkaną w kratę

Rękawówka to bardzo ważny materiał, szczególnie gdy mówimy o wykańczaniu rękawów w męskich marynarkach. Tkanina z jedwabiu wiskozowego o atłasowym splocie i w biało-czarne paski to naprawdę fajny wybór, bo wygląda elegancko, a do tego jest funkcjonalna. Atłasowy splot sprawia, że materiał jest gładki i przyjemny w dotyku, co ma spore znaczenie w formalnych ciuchach. Wiskoza, jako włókno syntetyczne, dobrze odprowadza ciepło i wilgoć, więc noszenie takiej marynarki będzie komfortowe. Pasiaste wzory dodają całości trochę stylu, co moim zdaniem jest super w męskiej modzie. W branży odzieżowej to standard, żeby używać dobrych jakościowo materiałów, więc w tym przypadku wszystko gra i odpowiedź jest jak najbardziej poprawna.

Pytanie 29

Fałdy poziome na przedniej części spódnicy na wysokości bioder pojawiają się, kiedy spódnica jest

A. za szeroka na linii bioder oraz talii

B. za wąska na linii bioder lub ma niewystarczający podkrój na linii talii

C. za wąska na linii talii oraz dolnej części

D. za szeroka na linii bioder lub ma zbyt mały podkrój na linii talii

Istnieje wiele powszechnych nieporozumień dotyczących przyczyn powstawania fałd w spódnicach, co może prowadzić do błędnych wniosków. Odpowiedzi sugerujące, że fałdy pojawiają się, gdy spódnica jest zbyt szeroka na linii bioder i talii, opierają się na błędnym założeniu, że to nadmiar materiału powoduje zagięcia. W rzeczywistości, zbyt szeroka spódnica może zwisać luźno, co w wielu przypadkach nie prowadzi do powstawania fałd, ale może powodować inne problemy, takie jak brak sylwetki czy nieestetyczny kształt. Podobnie, opcje wskazujące na to, że fałdy pojawiają się tylko z powodu małego podkroju na linii talii lub szerokości bioder, nie uwzględniają faktu, że zarówno nadmiar, jak i niedobór materiału w różnych miejscach mogą wpływać na ogólny wygląd i kształt odzieży. Ważne jest, aby zrozumieć, że idealne dopasowanie w odzieży nie polega tylko na ścisłym przyleganiu w jednym miejscu, ale na zachowaniu proporcji i równowagi w całej sylwetce. Dobre praktyki krawieckie sugerują, że każda odzież powinna być tworzona z uwzględnieniem ruchu i anatomii ciała, co oznacza, że nadmiar lub niedobór materiału na różnych poziomach ciała ma kluczowe znaczenie. Używanie standardowych miar oraz technik dopasowywania może znacznie pomóc w uniknięciu nieestetycznych fałd i problemów z komfortem noszenia. Właściwe kroje, które uwzględniają indywidualne kształty ciała, są kluczowe dla uniknięcia takich błędów.

Pytanie 30

Płaszcz kobiecy, który ma być przerobiony, jest za luźny w okolicy ramion. Jakie pomiary kontrolne należy pobrać od klientki, aby skorygować ten problem?

A. PcPl

B. RvNv

C. XcXc

D. RvRv

Odpowiedź RvRv jest prawidłowa, ponieważ pomiar ten odnosi się do szerokości ramion, co jest kluczowe przy przeróbce płaszcza damskiego, który jest zbyt luźny w tej okolicy. RvRv, czyli pomiar szerokości ramion, wykonuje się w najszerszym miejscu ramion, co pozwala na precyzyjne dopasowanie płaszcza do sylwetki klientki. W praktyce, aby uzyskać właściwe dopasowanie, należy zmierzyć różnicę między linią szyi a szwem rękawa, co pomoże w określeniu, ile materiału należy usunąć, aby poprawić sylwetkę. W kontekście standardów krawieckich, uwzględnienie anatomicznych proporcji ciała klientki jest kluczowe dla osiągnięcia estetycznego i funkcjonalnego efektu końcowego. Warto również pamiętać, że przy przeróbkach zawsze należy mieć na uwadze komfort noszenia odzieży oraz swobodę ruchów, co jest szczególnie istotne w przypadku płaszczy noszonych w sezonie chłodnym.

Pytanie 31

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 32

Sukienka zaprezentowana na obrazku ma dekolt

A. łódkowy

B. okrągły

C. karo

D. serce

Dekolt karo charakteryzuje się prostokątnym kształtem, który wywołuje wrażenie elegancji i nowoczesności. Tego typu dekolt często spotykany jest w modzie wieczorowej oraz formalnej, gdzie podkreśla sylwetkę, jednocześnie zapewniając komfort noszenia. W kontekście szycia i projektowania odzieży, dekolt karo jest często wykorzystywany w bluzkach, sukienkach czy żakietach. W praktyce, odpowiednie wykończenie dekoltu karo może znacząco wpłynąć na estetykę całej kreacji, dlatego niezwykle ważne jest zachowanie precyzji w cięciach i obszyciach. Warto również zwrócić uwagę na to, jak dekolt wpływa na proporcje ciała - odpowiednio dobrany może wydłużać szyję i podkreślać linię ramion. Dobrym przykładem zastosowania dekoltu karo są kolekcje znanych marek mody, które często sięgają po ten krój, aby uzyskać wyrafinowany i elegancki wygląd.

Pytanie 33

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 34

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 35

Ile materiału potrzeba na uszycie podstawowych spodni damskich o długości 104 cm, z gładkiej tkaniny o szerokości 150 cm, przy wymiarach klientki 170/64/94?

A. 208 cm

B. 228 cm

C. 104 cm

D. 115 cm

Odpowiedzi 228 cm, 104 cm i 208 cm są błędne z kilku kluczowych powodów. Wybierając 228 cm, można być przekonanym, że jest to odpowiednia ilość materiału, jednakże nie uwzględnia to efektywności w gospodarowaniu tkaniną. Tak duża ilość materiału byłaby nie tylko przesadna, ale również prowadziłaby do poważnych strat materiałowych. W branży odzieżowej optymalizacja zużycia tkaniny jest kluczowa; stosowanie zbyt dużych ilości materiału zwiększa koszty produkcji i wpływa na środowisko poprzez generowanie większych odpadów. Odpowiedź 104 cm stawia się jako długość samej nogawki, co jest błędne, ponieważ nie bierze pod uwagę dodatkowego materiału potrzebnego na szwy ani marginesów, co jest standardową praktyką w szyciu. Z kolei odpowiedź 208 cm, mimo że zbliżona do logicznych założeń, też zawyża potrzebną ilość materiału. Taka kalkulacja może wynikać z niezrozumienia procesu szycia, gdzie istotne jest nie tylko dopasowanie do wymiaru klientki, ale również przewidzenie zapasu materiału na ewentualne poprawki i wykończenia. Wniosek jest taki, że kluczowe jest nie tylko podanie wymiarów, ale również umiejętność ich zastosowania w kontekście praktycznym i zgodnym z zasadami branżowymi.

Pytanie 36

W sukience przedstawionej na rysunku górna część jest ozdobiona

A. żabotem.

B. falbanami.

C. riuszą.

D. fałdą dwustronną.

Wybór odpowiedzi dotyczących żabotu, riuszy oraz fałdy dwustronnej odzwierciedla typowe nieporozumienia w kwestii terminologii modowej i technik krawieckich. Żabot jest często mylony z falbanami, jednak zasadniczo różni się od nich konstrukcją i zastosowaniem. Żabot to płaska aplikacja z materiału, która zazwyczaj jest umieszczana w okolicy kołnierza lub dekoltu, nadając formalny wygląd, co w przypadku górnej części sukienki nie ma zastosowania. Marszczenie, które nazywamy riuszą, jest techniką, która również posiada swoje unikalne cechy. Riusza odnosi się do marszczenia materiału, ale jej charakterystyka i sposób użycia różnią się od falban, które mają bardziej złożoną, warstwową formę. Fałda dwustronna z kolei to technika, która polega na złożeniu materiału, jednak nie jest to estetyka obecna w opisywanej sukience. Zrozumienie różnic między tymi terminami jest kluczowe, aby unikać typowych błędów myślowych, które mogą prowadzić do niewłaściwej interpretacji detali odzieżowych. W rzeczywistości, umiejętność rozróżniania tych technik jest niezbędna dla każdego, kto zajmuje się projektowaniem odzieży lub modą, a także dla osób zainteresowanych historią mody i jej ewolucją.

Pytanie 37

Które dodatki krawieckie, poza nićmi i kieszeniówką, są niezbędne do uszycia spodni przedstawionych na rysunku?

A. Wkładki usztywniające, taśma ozdobna, zamek błyskawiczny.

B. Wkład wzmacniający, napy, taśma tkana.

C. Wkład konstrukcyjno-nośny, zatrzaski, klamra.

D. Wkład klejowy, guzik, zamek błyskawiczny.

Odpowiedź wskazująca na wkład klejowy, guzik i zamek błyskawiczny jako niezbędne dodatki krawieckie do uszycia spodni jest sluszna. Wkład klejowy, znany również jako wkład stabilizujący, odgrywa kluczową rolę w zachowaniu kształtu materiału, szczególnie w newralgicznych miejscach, jak pas czy kieszenie. Stabilizacja tych obszarów jest szczególnie istotna w przypadku spodni, które są narażone na różne siły mechaniczne w trakcie użytkowania. Zamek błyskawiczny to standardowe rozwiązanie w konstrukcji spodni, które umożliwia wygodne zakładanie i zdejmowanie odzieży. Guzik, jako element zamykający, jest równie istotny, zapewniając dodatkowe zabezpieczenie. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w szyciu odzieży, gdzie kluczowe jest zastosowanie odpowiednich materiałów i technik, aby osiągnąć trwałość oraz estetykę produktu finalnego. Warto również dodać, że zastosowanie odpowiednich wkładów i dodatków wpływa na komfort noszenia, co jest istotnym aspektem w projektowaniu odzieży.

Pytanie 38

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 39

Efekt marszczenia (zsuwania) zszywanych warstw komponentów odzieży podczas wykonywania szwu można uzyskać na maszynie szwalniczej stębnowej z systemem transportu

A. ząbkowym

B. igłowym

C. różnicowym

D. stopkowym

Maszyny szwalnicze są wyposażone w różne systemy transportu, które mają różne zastosowania i efekty na końcowy produkt. W przypadku stopkowego transportu, który polega na unieruchomieniu materiału za pomocą stopki presującej, nie jest możliwe uzyskanie pożądanego marszczenia, ponieważ wszystkie warstwy tkaniny są zbyt mocno przytrzymywane. To prowadzi do płaskiego wykończenia, co jest nieodpowiednie w przypadku projektów wymagających marszczenia. Z kolei transport ząbkowy pozwala na przesuwanie materiału, ale nie reguluje różnicy prędkości, co ogranicza jego możliwości w zakresie marszczenia. W praktyce, maszyny z takim transportem są stosowane głównie do szycia prostych szwów, gdzie estetyka marszczeń nie jest kluczowym wymogiem. Na rynku odzieżowym, gdzie detale i wykończenia są na pierwszym miejscu, ząbkowy system transportu często nie spełnia oczekiwań projektantów. Istnieje także transport igłowy, który w zasadzie polega na ruchu igły w górę i w dół, co nie ma wpływu na równomierne marszczenie materiału. Ten system jest bardziej zorientowany na wykonywanie ścisłych szwów, a nie na tworzenie efektów strukturalnych. W rezultacie wybór nieodpowiedniego systemu transportu może prowadzić do niezadowalających efektów końcowych i zwiększać koszty produkcji związane z poprawkami i odrzuceniem odzieży z powodu niskiej jakości wykończenia.

Pytanie 40

Osłona igły zainstalowana na maszynie stębnowej pełni podczas szycia rolę ochronną przed

A. przygnieceniem dłoni.

B. odpryśnięciem uszkodzonej igły.

C. wysuwaniem się igły z igielnicy.

D. przeszyciem palca.

Wybór odpowiedzi dotyczącej przygniecenia rąk jest mylny, ponieważ osłona igły nie ma na celu chronienia przed tym rodzajem zagrożenia. Osłona igły została zaprojektowana przede wszystkim, aby zminimalizować ryzyko kontaktu igły z palcami podczas szycia, ale nie chroni przed innymi formami urazów. W kontekście maszyn stębnowych, przygniecenie rąk może wystąpić w sytuacjach, gdy operator nie zachowuje ostrożności podczas obsługi maszyny lub nie przestrzega zasad bezpieczeństwa, jak na przykład w pobliżu ruchomych części. Kolejną nieprawidłową koncepcją jest sugestia, że osłona zabezpiecza przed odpryśnięciem złamanej igły. Złamanie igły to problem, który powinien być rozwiązany poprzez regularne kontrole stanu igieł i ich wymiany, a nie przez poleganie na osłonie. Ostatnia nieprawidłowa odpowiedź dotycząca wysuwania się igły z igielnicy również nie odnosi się do funkcji osłony. Właściwie zamocowana igła nie powinna wypadać z igielnicy, a wszelkie problemy z jej stabilnością powinny być rozwiązywane przez odpowiednie regulacje maszyny. Właściwa znajomość zasad działania maszyny oraz regularne konserwacje są kluczowe dla bezpiecznej i efektywnej pracy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej