Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Asystentka stomatologiczna
Kwalifikacja: MED.01 - Asystowanie lekarzowi dentyście i utrzymanie gabinetu w gotowości do pracy
Data rozpoczęcia: 1 lutego 2026 08:30
Data zakończenia: 1 lutego 2026 08:47

Egzamin zdany!

Wynik: 21/40 punktów (52,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Po zakończeniu leczenia ubytku próchnicowego przez stomatologa u pacjenta leżącego w pozycji relaksacyjnej, jakie zadanie ma asystentka?

A. przepłukanie ubytku strzykawką i wysuszenie

B. regulacja oświetlenia

C. założenie pacjentowi okularów ochronnych

D. poproszenie pacjenta o przepłukanie ust wodą z kubka

Odpowiedzi takie jak poproszenie pacjenta o przepłukanie jamy ustnej wodą z kubka, założenie okularów ochronnych czy regulacja oświetlenia, choć mogą wydawać się sensowne, nie odnoszą się do kluczowych i bezpośrednich zadań asystentki w kontekście przygotowania do dalszego leczenia po opracowaniu ubytku próchnicowego. Poproszenie pacjenta o przepłukanie jamy ustnej może prowadzić do sytuacji, w której nie wszystkie resztki materiałów stomatologicznych zostaną skutecznie usunięte, co może zwiększyć ryzyko infekcji i obniżyć skuteczność późniejszych wypełnień. Ponadto, samodzielne przepłukanie jamy ustnej przez pacjenta wprowadza niekontrolowane czynniki, ponieważ pacjent nie ma pełnej wiedzy na temat efektywnego oczyszczania ubytku. Założenie okularów ochronnych jest ważnym krokiem w zapewnieniu bezpieczeństwa pacjenta podczas zabiegu, jednak nie jest to bezpośrednio związane z dalszymi czynnościami po opracowaniu ubytku. Analogicznie, regulacja oświetlenia, choć istotna dla komfortu pracy stomatologa, nie ma wpływu na samo przygotowanie ubytku do wypełnienia. Takie podejścia mogą prowadzić do błędnych wniosków, ponieważ koncentrują się na aspektach, które nie są kluczowe w danej fazie procedury stomatologicznej oraz nie uwzględniają standardów higieny i efektywności, które są fundamentalne w praktyce stomatologicznej.

Pytanie 2

Jakim chwytem powinno się trzymać kleszczyki ślinochronu przy montażu klamer?

A. Dłoniowo-kciukowym

B. Pisarskim

C. Piórowym zmodyfikowanym

D. Dłoniowo-kciukowym odwróconym

Chwyt piórowy zmodyfikowany, będący jedną z opcji do trzymania kleszczyków, nie jest zalecany w kontekście zakładania klamer, ponieważ ogranicza precyzję i kontrolę nad narzędziem. Ten rodzaj chwytu bywa używany w innych kontekstach, jednak jego zastosowanie w stomatologii często prowadzi do nieefektywności. Ręka ustawiona w ten sposób nie oferuje odpowiedniej stabilizacji, co może skutkować niepewnym uchwytem. Z kolei chwyt dłoniowo-kciukowy, używany w różnych dziedzinach chirurgii, również nie odpowiada wymaganiom przy pracy z kleszczykami ślinochronu. Ten chwyt, choć zapewnia pewne możliwości, nie gwarantuje optymalnej ergonomii i precyzji, co jest kluczowe w stomatologii. Z kolei chwyt pisarski jest zupełnie nieodpowiedni w kontekście stosowania narzędzi chirurgicznych, gdyż generuje niewłaściwą pozycję dłoni, co zwiększa ryzyko kontuzji oraz zmęczenia. W przypadku pracy z kleszczykami ślinochronu, istotne jest, aby unikać chwytów, które mogą powodować ograniczenie ruchów lub utrudniać precyzyjne operacje. Użycie niewłaściwych chwytów nie tylko może prowadzić do obniżenia jakości wykonywanych procedur, ale również zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań, co podkreśla znaczenie właściwego doboru techniki trzymania narzędzi w praktyce stomatologicznej.

Pytanie 3

Aby zmierzyć ciśnienie krwi metodą osłuchową, potrzebne jest

A. oflamoskop

B. stetoskop

C. glukometr

D. otoskop

Stetoskop to podstawowe narzędzie wykorzystywane w medycynie do osłuchiwania dźwięków wewnętrznych organizmu, w tym do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi. Metoda osłuchowa polega na jednostkowym słuchaniu dźwięków generowanych przez przepływ krwi przez naczynia krwionośne, co jest możliwe dzięki zastosowaniu stetoskopu. Podczas pomiaru ciśnienia wykorzystuje się mankiet, który jest zakładany na ramię pacjenta, a następnie napompowywany, aby zablokować przepływ krwi. Odsłuchując dźwięki za pomocą stetoskopu, lekarz może określić wartości skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi. Jest to standardowa metoda, zalecana przez organizacje medyczne, takie jak American Heart Association, ze względu na jej prostotę oraz wysoką dokładność w odpowiednich warunkach. W praktyce, stetoskop umożliwia także ocenę innych parametrów zdrowotnych, takich jak rytm serca czy szmery oskrzelowe, co czyni go nieocenionym narzędziem w diagnostyce medycznej.

Pytanie 4

Do określenia wysokości zwarcia centralnego używa się noża do wosku, palnika oraz

A. wosku twardego, masy alginatowej i modeli gipsowych

B. wosku miękkiego, masy silikonowej i modeli gipsowych

C. wosku twardego, cyrkla i modeli gipsowych

D. wosku miękkiego, przyrządu Willisa i wzorników zwarciowych

Poprawna odpowiedź wskazuje na zastosowanie wosku miękkiego, przyrządu Willisa oraz wzorników zwarciowych w procesie ustalania wysokości zwarcia centralnego, co jest standardem w protetyce stomatologicznej. Wosk miękki pozwala na precyzyjne formowanie oraz adaptację do kształtu łuków zębowych pacjenta, co jest niezbędne do uzyskania odpowiedniego zwarcia. Przyrząd Willisa, który jest używany do oceny i korygowania wysokości zwarcia, służy do ustalania linii środkowej oraz kontrolowania równowagi łuków zębowych. Wzorniki zwarciowe natomiast, umożliwiają precyzyjne przeniesienie wzorców zwarciowych na modele gipsowe pacjenta, co jest kluczowe dla uzyskania właściwej funkcji i estetyki protez. W praktyce, umiejętność korzystania z tych narzędzi zapewnia wysoką jakość wykonania protez, a ich zastosowanie jest zgodne z najlepszymi praktykami w stomatologii. Ustalanie wysokości zwarcia centralnego ma kluczowe znaczenie dla stabilności i komfortu pacjenta oraz zapobiegania nieprawidłowym obciążeniom zębów i stawów skroniowo-żuchwowych.

Pytanie 5

Sterylizacja to czynność, która polega na

A. czyszczeniu

B. dezynfekcji

C. dezynsekcji

D. wyjaławianiu

Sterylizacja to proces wyjaławiania, który ma na celu eliminację wszystkich form życia mikrobiologicznego, w tym bakterii, wirusów, grzybów oraz ich zarodników. Proces ten jest kluczowy w wielu dziedzinach, takich jak medycyna, farmacja czy przemysł spożywczy, gdzie absolutna czystość jest niezbędna do zapewnienia bezpieczeństwa i jakości produktów. Przykłady zastosowania sterylizacji obejmują narzędzia chirurgiczne, które muszą być wolne od wszelkich patogenów, aby zapobiec zakażeniom podczas operacji. Standardy takie jak ISO 11737-1 i ISO 17665 opisują metody sterylizacji oraz wymagania dotyczące walidacji procesów, co podkreśla konieczność wykorzystywania odpowiednich technik, takich jak autoklawowanie, sterylizacja gazem etylenowym czy promieniowaniem UV. Wszystkie te metody muszą być starannie kontrolowane oraz dokumentowane, aby zapewnić ich skuteczność i powtarzalność w różnych warunkach operacyjnych.

Pytanie 6

Niewłaściwe mycie zębów może prowadzić do

A. abfrakcji zęba

B. recesji dziąseł

C. erozji szkliwa

D. resorpcji korzenia

Nieprawidłowe szczotkowanie zębów jest często mylone z innymi problemami stomatologicznymi, takimi jak erozja szkliwa, resorpcja korzenia czy abfrakcja zęba, co może prowadzić do błędnych wniosków na temat ich przyczyn. Erozja szkliwa jest wynikiem działania kwasów, które mogą pochodzić z diety, a nie z techniki szczotkowania. Chociaż agresywne szczotkowanie może przyczyniać się do uszkodzenia szkliwa, nie jest to bezpośredni skutek nieprawidłowego szczotkowania, lecz bardziej efekt uboczny działania substancji chemicznych lub braku mineralizacji. Resorpcja korzenia odnosi się do stanu, w którym struktura korzenia ulega zniszczeniu, często związanego z procesami chorobowymi w przyzębiu, a nie z techniką szczotkowania. Z kolei abfrakcja zęba, związana z narażeniem na siły mechaniczne, również nie jest bezpośrednio związana z samym procesem szczotkowania, a raczej wynika z obciążeń, które zęby doświadczają podczas codziennych czynności. Prawidłowe zrozumienie różnic między tymi problemami jest niezbędne do skutecznego zapobiegania i leczenia, a także do stosowania odpowiednich praktyk higieny jamy ustnej. Kluczowe jest, by pacjenci zdawali sobie sprawę, że odpowiednia technika i narzędzia mają największy wpływ na zdrowie dziąseł i zębów, co podkreślają liczne wytyczne i standardy stomatologiczne.

Pytanie 7

Która technika szczotkowania jest rekomendowana dla dzieci w wieku przedszkolnym?

A. Bassa

B. Roll

C. Fonesa

D. Chartersa

Metoda Fonesa, znana też jako okrężna, jest super dla małych dzieci, bo jest łatwa i skuteczna. Maluchy często nie mają jeszcze rozwiniętych zdolności manualnych, więc ta metoda, która polega na delikatnych, okrężnych ruchach szczoteczką, jest dla nich intuicyjna. Dzięki temu można naprawdę dobrze usunąć płytkę bakteryjną z zębów, co jest mega ważne, żeby nie miały próchnicy. Rodzice powinni uczyć dzieci tej metody, zachęcając do robienia małych kółek, tak jak to mówią stomatolodzy. Co więcej, Fonesa zmniejsza ryzyko uszkodzenia dziąseł, co jest istotne, bo dzieci mają delikatne dziąsła. Ważne, by dzieci szczotkowały zęby przynajmniej dwa razy dziennie, tak jak mówi WHO i Polskie Towarzystwo Stomatologiczne.

Pytanie 8

Podczas wsparcia lekarza w opracowywaniu ubytku próchnicowego, asystentka trzyma dmuchawko-strzykawkę

A. trzema palcami

B. chwytem pisarskim

C. dwoma palcami

D. chwytem dłoniowym

Chwyt pisarski, mimo że może wydawać się wygodny w codziennym użytku, nie jest odpowiedni do obsługi dmuchawki-strzykawki w kontekście stomatologicznym. Trzymanie narzędzia w ten sposób ogranicza precyzję i kontrolę nad strumieniem, co może prowadzić do niezamierzonych skutków, takich jak niewłaściwe skierowanie powietrza lub płynów, co z kolei może negatywnie wpłynąć na komfort pacjenta oraz efektywność zabiegu. Użycie trzech palców do chwytu również nie jest wskazane, gdyż może prowadzić do nadmiernego napięcia dłoni i ograniczenia ruchomości, co może być szkodliwe podczas długich procedur. Dodatkowo, chwycenie dmuchawki-strzykawki dwoma palcami ogranicza stosowanie siły i kontroli, co może prowadzić do nieefektywnego użycia narzędzia. W kontekście standardów pracy w stomatologii, odpowiedni chwyt narzędzi jest kluczowy dla zachowania nie tylko jakości pracy, ale również bezpieczeństwa pacjenta. Prawidłowy chwyt zapewnia stabilizację i ergonomiczne ułożenie dłoni, co jest niezbędne w intensywnym środowisku gabinetu dentystycznego. Użycie nieodpowiednich technik chwytu prowadzi do typowych błędów myślowych, takich jak zaniżona ocena znaczenia precyzyjnych ruchów w diagnostyce i leczeniu problemów stomatologicznych.

Pytanie 9

Prawa sekcja żuchwy jest oznaczona cyfrą

A. III

B. V

C. VI

D. IV

Wybór niewłaściwych oznaczeń dla sektorów żuchwy może prowadzić do poważnych nieporozumień w diagnostyce oraz leczeniu, co jest szczególnie istotne w kontekście precyzyjnych procedur chirurgicznych. Na przykład, oznaczenie IV odnosi się do innego sektora anatomicznego, co może skutkować błędną lokalizacją zmian patologicznych. W praktyce klinicznej, lekarze muszą mieć pewność, że posługują się poprawną terminologią oraz oznaczeniami, aby zminimalizować ryzyko błędów. Wiele osób myli oznaczenia w wyniku nieznajomości standardów anatomicznych lub z powodu przyzwyczajenia do różnych systemów klasyfikacji. Niezrozumienie tych zasad prowadzi do typowych pułapek, takich jak nadmierne uproszczenie informacji o anatomii lub mylenie podobnie brzmiących terminów. To może mieć poważne konsekwencje, zwłaszcza w sytuacjach, w których dokładność jest kluczowa, jak w przypadku zabiegów chirurgicznych czy planowania terapii ortodontycznej. Dlatego znajomość poprawnych oznaczeń, takich jak VI dla sektora prawego żuchwy, jest niezbędna dla każdego specjalisty w dziedzinie medycyny stomatologicznej i chirurgii szczękowo-twarzowej. Warto również zauważyć, że w niektórych systemach edukacyjnych mogły zaistnieć różnice w oznaczeniach, co jeszcze bardziej podkreśla znaczenie jasności i jednolitości w komunikacji medycznej.

Pytanie 10

Igła Lentulo jest narzędziem wykorzystywanym do

A. osuszania kanałów

B. wypełniania kanałów

C. znieczuleń śródwięzadłowych

D. znieczuleń przewodowych

Igła Lentulo to specjalistyczne narzędzie dentystyczne, które służy do wypełniania kanałów korzeniowych w procesie leczenia endodontycznego. Jej unikalny kształt i konstrukcja umożliwiają precyzyjne aplikowanie materiałów wypełniających, takich jak gutaperka, do wnętrza kanałów zębowych. Wypełnianie kanałów jest kluczowym etapem w leczeniu endodontycznym, ponieważ pozwala na skuteczne zamknięcie przestrzeni, co z kolei zapobiega ponownemu zakażeniu oraz sprzyja prawidłowemu gojeniu. Przykładem praktycznego zastosowania igły Lentulo jest sytuacja, gdy stomatolog musi uzupełnić kanał korzeniowy po jego oczyszczeniu i dezynfekcji. Właściwe zastosowanie tego narzędzia, zgodne z przyjętymi standardami, znacząco wpływa na sukces całego leczenia, co jest ujęte w wytycznych takich jak te wydane przez American Association of Endodontists (AAE).

Pytanie 11

Dentysta pobrał od pacjenta wyciski anatomiczne w celu wykonania całkowitych protez akrylowych. Kolejnym krokiem klinicznym będzie

A. ustalenie wysokości zgryzu

B. przymiarka próbnych protez wykonanych z wosku

C. pobranie wycisków czynnościowych

D. przygotowanie indywidualnej łyżki

Przymiarka próbnych protez woskowych jest istotnym krokiem, ale odbywa się po pobraniu wycisków czynnościowych. Ustalanie wysokości zwarcia również jest ważnym etapem, jednak powinno być realizowane równolegle z wyciskami czynnościowymi, a nie przed nimi. Niezbędnym aspektem w protetyce jest, aby każdy etap był precyzyjnie skoordynowany z kolejnymi, co pozwala uniknąć błędów w zaplanowanym procesie. Wykonanie łyżki indywidualnej jest z kolei wstępnym krokiem, który poprzedza pobranie wycisków czynnościowych i nie może być traktowane jako samodzielny etap przed wykonaniem protez. Najczęstszym błędem, który prowadzi do niewłaściwych konkluzji, jest mylenie kolejności wykonywanych czynności w protetyce. Proces ten wymaga staranności i znajomości anatomii, a także umiejętności praktycznych, aby zapewnić dokładne i funkcjonalne dopasowanie protezy. Pomijanie kluczowych kroków w tym procesie, takich jak wyciski czynnościowe, może prowadzić do nieprawidłowego ułożenia protezy, co w konsekwencji wpływa na komfort pacjenta oraz efektywność leczenia.

Pytanie 12

Jakie zęby mleczne znajdują się w sektorze IV?

A. 75, 74

B. 53, 52, 51, 61, 62, 63

C. 55, 54

D. 83, 82, 81, 71, 72, 73

Wybór odpowiedzi dotyczących innych zębów mlecznych, takich jak 55, 54, 83, 82, 81, 71, 72, 73 czy 53, 52, 51, 61, 62, 63, nie jest właściwy, ponieważ nie odnosi się do definicji sektora IV w kontekście zębów mlecznych. Zęby mleczne są klasyfikowane zgodnie z systemem numeracji, w którym każde zęby mają przypisany unikalny numer. W przypadku odpowiedzi 55, 54, mamy do czynienia z górnymi zębami przednimi, które w rzeczywistości należą do innego sektora (górnego), co pokazuje brak zrozumienia struktury jamy ustnej. Odpowiedzi związane z numerami 83, 82, 81, 71, 72, 73 dotyczą zębów trzonowych, które są zlokalizowane w górnej części jamy ustnej po stronie prawej i lewej, co również nie pasuje do klasyfikacji sektora IV. Wybór zębów 53, 52, 51, 61, 62, 63 obejmuje górne zęby mleczne, co jest również nieprawidłowe, ponieważ sektor IV powinien odnosić się do dolnych zębów trzonowych. Tego typu pomyłki mogą wynikać z ogólnego niezrozumienia lokalizacji i klasyfikacji zębów w jamie ustnej, co jest kluczowe w praktyce stomatologicznej. Prawidłowa identyfikacja zębów w numeracji jest podstawą skutecznej komunikacji ze specjalistami w dziedzinie stomatologii oraz w przypadku planowania leczenia.

Pytanie 13

Przesunięcie zębów górnych przednich w stronę przedsionka jamy ustnej to

A. hipoplazja

B. protruzja

C. retruzja

D. retencja

Retencja to nic innego jak zatrzymanie zębów w tej samej pozycji, co już jest w sprzeczności z tym, co to protruzja. W ortodoncji, retencja oznacza, że po zakończeniu leczenia zęby są trzymane w nowej pozycji. Czasem można się pogubić w tych terminach, bo retencja nie oznacza zmiany w położeniu zębów, tylko raczej pilnowanie, żeby efekty pozostały. Retruzja to jakby przeciwieństwo protruzji, czyli przesunięcie zębów do tyłu, a to też nie pasuje do tematu. Z kolei hipoplazja ma związek z niedorozwojem tkanek, więc to nie dotyczy właściwie położenia zębów, tylko ich struktury. W praktyce ortodontycznej, jeśli źle zrozumiesz te terminy, to łatwo o błędne diagnozy i złe plany leczenia. Ważne, żeby dobrze rozumieć te pojęcia, bo to istotne dla komunikacji między specjalistami oraz dla skutecznego leczenia pacjentów.

Pytanie 14

Wprowadzenie powietrza do tkanek miękkich spowoduje pojawienie się

A. odmy

B. niedodmy

C. zakrzepicy

D. krwiaka

Wstrzyknięcie powietrza do tkanek miękkich nie prowadzi do zakrzepicy. No bo zakrzepica to zupełnie inny proces, tam chodzi o rosnące skrzepy krwi w naczyniach. Muszą być do tego spełnione konkretne warunki, jak uszkodzenie ściany naczynia czy zastoje krwi. Powietrze nie wpływa na te procesy, więc w przypadku odmy nie ma mowy o zakrzepicy. Krwiak to z kolei zbiór krwi, który powstaje, gdy naczynia są uszkodzone. I chociaż może być reakcja zapalna, to nie znaczy, że powietrze wywołuje krwiaka. Niedodma to zjawisko, kiedy płuco się zapada i też nie jest wynikiem wstrzyknięcia powietrza. Odma może prowadzić do niedodmy, ale to nie działa w drugą stronę. Warto zrozumieć różnicę między tymi stanami, bo łatwo się pomylić i źle zdiagnozować pacjenta.

Pytanie 15

Azotan srebra oraz eugenol to substancje chemiczne wykorzystywane podczas terapii

A. periodontologicznej

B. kanałowej

C. zachowawczej

D. chirurgicznej

Wybór azotanu srebra i eugenolu w kontekście leczenia zachowawczego jest jak najbardziej trafny. Te substancje rzeczywiście mają swoje miejsce w stomatologii, zwłaszcza przy leczeniu próchnicy i odbudowie zębów. Azotan srebra działa jak środek antyseptyczny, więc pomaga w zwalczaniu bakterii w ubytkach, co jest mega ważne. Dzięki temu zęby mogą się lepiej remineralizować. A eugenol? No, to naprawdę fajny składnik z uwagi na swoje działanie znieczulające i przeciwbólowe. Przy zabiegach to bardzo cenne! Azotan srebra wykorzystuje się często do impregnacji tkanek i w terapii stanów zapalnych, które można cofnąć. Co więcej, jak na dzisiejsze standardy stomatologiczne, to wszystko pasuje, więc jest to narzędzie, z którego dentysta może śmiało korzystać w codziennej pracy.

Pytanie 16

Błędne użycie ssaka może prowadzić do

A. odsuwania języka, policzka oraz wargi

B. zbyt dużego wysuszenia tkanek jamy ustnej

C. usuwania oprysku zawierającego resztki wypełnień

D. odsysania nadmiaru płynów z tzw. jeziorka

Odpowiedź "zbytnie wysuszenie tkanek jamy ustnej" jest prawidłowa, ponieważ niewłaściwe zastosowanie ssaka, który ma na celu odsysanie płynów, może prowadzić do nadmiernego usunięcia śliny i nawilżenia tkanek. Ślina odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu zdrowia jamy ustnej, a jej niedobór może prowadzić do różnych komplikacji, w tym bólu, podrażnień, a także zwiększonego ryzyka infekcji. W praktyce, nadmierne odsysanie śliny podczas zabiegów stomatologicznych może powodować niekomfortowe uczucie suchości, co negatywnie wpływa na samopoczucie pacjenta. Dobrą praktyką jest stosowanie ssaków o odpowiedniej mocy ssania oraz kontrolowanie czasu ich działania, aby zapewnić równowagę między skutecznym usuwaniem płynów a zachowaniem odpowiedniego nawilżenia tkanek jamy ustnej. Warto pamiętać, że wiele procedur stomatologicznych wymaga szczególnej ostrożności w zakresie zarządzania śliną, co powinno być zgodne z aktualnymi standardami i wytycznymi dotyczącymi bezpieczeństwa pacjentów, aby minimalizować ryzyko wystąpienia niepożądanych efektów ubocznych.

Pytanie 17

Masowa profilaktyka fluorkowa polega na zapobieganiu

A. biernemu.

B. kontaktowemu.

C. czynnemu.

D. egzogenemu.

Zrozumienie różnicy między profilaktyką bierną a czyną jest kluczowe w kontekście zdrowia zębów. Odpowiedzi sugerujące, że profilaktyka fluorkowa masowa może być czynna, kontaktowa czy egzogenna są mylące, ponieważ każda z tych koncepcji opiera się na innych zasadach. Profilaktyka czynna zakłada aktywne działania jednostki, takie jak regularne stosowanie past z fluorem i wizyty u dentysty, co jest istotne, ale nie odnosi się do masowego podejścia. Odpowiedź dotycząca profilaktyki kontaktowej sugeruje, że fluor powinien być aplikowany bezpośrednio na zęby, co jest jedną z technik stosowanych w stomatologii, ale nie w kontekście masowego zapobiegania próchnicy. W przypadku odpowiedzi egzogennej, błędnie interpretowane jest pojęcie źródła fluoru; fluor jest wprowadzany do organizmu w sposób, który nie jest zewnętrzny dla organizmu, ale raczej poprzez systematyczne, globalne podejście do zdrowia publicznego. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do tych niepoprawnych wniosków, obejmują niewłaściwe rozumienie strategii zdrowia publicznego oraz mylenie terminów związanych z metodologią zapobiegania próchnicy. Zrozumienie, że profilaktyka masowa opiera się na biernym wprowadzeniu fluoru do środowiska, a nie na aktywnym działaniu jednostek, jest kluczowe dla skutecznego wdrożenia programów zdrowotnych.

Pytanie 18

Jakiego typu dokumentacją jest recepta lekarska wydana pacjentowi?

A. Wejściowej grupowej

B. Zewnętrznej indywidualnej

C. Wejściowej indywidualnej

D. Zewnętrznej grupowej

Recepta lekarska wystawiona pacjentowi zalicza się do dokumentacji indywidualnej zewnętrznej, ponieważ jest to dokument, który dotyczy konkretnego pacjenta i jego specyficznych potrzeb zdrowotnych. Tego typu dokumentacja jest istotna z perspektywy ochrony danych osobowych i zgodności z regulacjami prawnymi, takimi jak RODO. W praktyce, recepty są przekazywane pacjentom, co oznacza, że są one zewnętrzne względem podmiotu wystawiającego. Dokumenty te muszą spełniać określone normy, aby zapewnić ich ważność i odpowiednią interpretację przez farmaceutów. Właściwe prowadzenie dokumentacji indywidualnej zewnętrznej jest kluczowe w kontekście ciągłości opieki zdrowotnej, umożliwiając lekarzom i farmaceutom szybki dostęp do informacji o terapii pacjenta, co sprzyja bezpieczeństwu i skuteczności leczenia. Dobrą praktyką jest archiwizacja takich dokumentów w sposób zgodny z przepisami prawa, co nie tylko zabezpiecza interesy pacjentów, ale także instytucji medycznych.

Pytanie 19

Dokumentacja medyczna indywidualna zewnętrzna nie powinna

A. recepta.

B. skierowanie.

C. karta choroby.

D. opinia lekarska.

Wybieranie skierowania, recepty czy opinii lekarskiej jako elementów dokumentacji medycznej zewnętrznej to trochę mylące, bo każde z tych dokumentów ma swoją rolę w systemie opieki zdrowotnej. Skierowanie to taki dokument, który pacjent dostaje, żeby pójść do specjalisty, więc to bardzo ważne dla prawidłowego kierowania do odpowiednich lekarzy. Recepta z kolei to coś, co lekarz daje pacjentowi, żeby mógł kupić leki, co jest kluczowe w leczeniu. Opinie lekarskie dają cenne info o stanie zdrowia pacjenta i są ważne np. przy dalszym leczeniu albo ocenie, czy ktoś może wrócić do pracy. Każdy z tych dokumentów to ważny element procesu diagnostycznego, a dobre zarządzanie nimi jest kluczowe, żeby zapewnić ciągłość opieki i przestrzegać norm prawnych. Wprowadzanie dokumentów związanych z leczeniem, które nie są częścią zewnętrznej dokumentacji, to typowy błąd, który może prowadzić do nieporozumień w organizacji i archiwizacji danych medycznych.

Pytanie 20

Aby usunąć korzeń zęba 22, konieczne jest zastosowanie kleszczy

A. prosty

B. esowate

C. esowate z trzpieniem

D. bagnetowe

Stosowanie kleszczy prostych do ekstrakcji korzenia zęba 22 jest nieodpowiednie, ponieważ ich konstrukcja nie zapewnia wystarczającej stabilności oraz precyzyjności potrzebnej do skutecznego usunięcia głęboko osadzonego zęba. Kleszcze proste są zazwyczaj wykorzystywane w przypadku zębów, które można łatwo uchwycić, co nie jest typowe dla korzeni zębowych. Ekstrakcja zębów, zwłaszcza w przypadku zębów trzonowych i kłów, wymaga narzędzi, które umożliwią bezpieczne i kontrolowane działanie. Kleszcze esowate, mimo że mają zakrzywioną konstrukcję, są bardziej odpowiednie do zębów górnych i dolnych, a ich użycie w przypadku korzeni zębów może prowadzić do komplikacji, takich jak złamanie korzenia lub niepełne usunięcie. Kleszcze esowate z trzpieniem, mimo że są bardziej elastyczne, również nie są optymalnym wyborem do tego typu ekstrakcji, ponieważ mogą nie zapewniać odpowiedniego uchwytu i kontroli. W praktyce, wybór narzędzia powinien opierać się na szczegółowej analizie anatomicznej sytuacji w ustach pacjenta i uwzględniać normy dotyczące bezpieczeństwa i efektywności zabiegów stomatologicznych. Ważne jest, aby unikać mylnych koncepcji dotyczących doboru narzędzi, ponieważ niewłaściwy wybór może prowadzić do poważnych komplikacji oraz niepotrzebnego bólu dla pacjenta.

Pytanie 21

Skaler to narzędzie wykorzystywane do

A. zmniejszania nadwrażliwości zębiny

B. cięcia kości wyrostka zębodołowego

C. pomiaru długości kanału korzeniowego

D. eliminacji złogów nazębnych

Skaler to narzędzie stosowane w stomatologii, którego zasadniczym celem jest usuwanie złogów nazębnych, takich jak kamień nazębny oraz płytka bakteryjna. Złogi te mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak choroby dziąseł, a ich regularne usuwanie jest kluczowe dla utrzymania zdrowia jamy ustnej. Skalery mogą być ręczne lub ultradźwiękowe, a ich zastosowanie opiera się na precyzyjnych technikach, które pozwalają na skuteczne czyszczenie zębów bez uszkadzania szkliwa. Przykładowo, skaler ultradźwiękowy wykorzystuje drgania ultrasonicowe, co umożliwia łatwe usuwanie nawet trudnych do zlikwidowania osadów. W praktyce, stomatolodzy często łączą stosowanie scalerów z innymi metodami higieny jamy ustnej, a ich użycie jest zgodne z wytycznymi American Dental Association (ADA), które zalecają regularne czyszczenie zębów w celu zapobiegania chorobom przyzębia oraz próchnicy. Używanie scalerów jest zatem fundamentem skutecznej profilaktyki stomatologicznej, co podkreśla ich istotną rolę w zachowaniu zdrowia zębów i dziąseł.

Pytanie 22

Podczas wspomagania lekarza w przygotowywaniu ubytku próchnicowego asystentka stomatologiczna trzyma dmuchawko-strzykawkę w sposób

A. pisarski

B. trójpalcowy

C. dłoniowy

D. dwupalcowy

Inne odpowiedzi nie są właściwe, ponieważ każda z nich odnosi się do chwytów, które nie są praktyczne lub efektywne w kontekście asysty stomatologicznej. Chwyt pisarski, chociaż może wydawać się wygodny w niektórych sytuacjach, ogranicza swobodę ruchów i precyzję. Używanie takiego chwytu w kontekście dmuchawko-strzykawki może prowadzić do niekontrolowanego przepływu powietrza lub płynów, co jest niewłaściwe podczas delikatnych zabiegów stomatologicznych. Chwyt trójpalcowy, z kolei, jest częściej stosowany w sytuacjach wymagających większej precyzji, takich jak trzymanie narzędzi chirurgicznych, jednak dla dmuchawko-strzykawki nie jest on wystarczająco stabilny. Zbyt mała powierzchnia kontaktu z narzędziem może sprawić, że asystentka nie będzie w stanie precyzyjnie kontrolować strumienia wody i powietrza, co jest kluczowe w zabiegach takich jak opracowywanie ubytków. Chwyt dwupalcowy, pomimo że w pewnych kontekstach może być pomocny, w przypadku dmuchawko-strzykawki nie zapewnia odpowiedniej stabilności i kontroli, co może prowadzić do błędów w asyście. Używanie nieodpowiednich chwytów w stomatologii może wpłynąć na jakość przeprowadzanych zabiegów oraz na komfort pacjenta, co jest sprzeczne z zasadami dobrych praktyk w tej dziedzinie.

Pytanie 23

Zabieg przeprowadzany po około 3 tygodniach od nałożenia wypełnienia kompozytowego, polegający na ponownym pokryciu jego krawędzi w celu usunięcia nieszczelności pierwotnej, to

A. etching

B. rebonding

C. coupling

D. adhesive

Rebonding, czyli powtórne pokrycie obrzeża wypełnienia kompozytowego, to kluczowy krok w zapewnieniu długowieczności i prawidłowego funkcjonowania wypełnienia. Proces ten jest zalecany około 3 tygodnie po założeniu wypełnienia, aby zminimalizować ryzyko nieszczelności, które może prowadzić do problemów z próchnicą i utraty integralności zęba. W trakcie rebondingu, dentysta stosuje specjalne materiały adhezyjne, które mają na celu wzmocnienie połączenia pomiędzy istniejącym kompozytem a nowym materiałem. Dobrą praktyką jest również przeprowadzenie dokładnej oceny stanu wypełnienia przed przystąpieniem do tego zabiegu, aby upewnić się, że nie ma innych problemów, które mogłyby wpływać na wynik. Zabieg ten jest zgodny z aktualnymi standardami dentystycznymi, które podkreślają znaczenie precyzyjnej pracy oraz stosowania sprawdzonych technik, aby zapewnić pacjentowi maksymalne bezpieczeństwo i komfort. Rebonding jest szczególnie ważny w przypadku wypełnień w obszarach narażonych na dużą siłę żucia, gdzie ryzyko uszkodzenia jest znaczące.

Pytanie 24

Wskaż skaler do naddziąsłowego usuwania kamienia nazębnego.

A. C.

B. A.

C. B.

D. D.

Narzędzie oznaczone jako "B" jest skalerelem do naddziąsłowego usuwania kamienia nazębnego, co czyni je kluczowym elementem w praktyce stomatologicznej. Jego zakrzywiony kształt końcówki umożliwia precyzyjne i efektywne usuwanie osadów nazębnych z powierzchni zębów znajdujących się powyżej linii dziąseł. W praktyce, skalerele naddziąsłowe są używane do eliminacji twardych osadów, które mogą prowadzić do próchnicy oraz chorób przyzębia, takich jak zapalenie dziąseł. Prawidłowe stosowanie tego narzędzia pozwala na poprawę zdrowia jamy ustnej pacjentów, zgodnie z zaleceniami Amerykańskiego Towarzystwa Stomatologicznego. Warto również pamiętać, że skuteczność skalerów naddziąsłowych w dużej mierze zależy od techniki ich użycia oraz regularności w przeprowadzaniu zabiegów higienicznych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w profilaktyce stomatologicznej. Dodatkowo, umiejętność rozpoznawania odpowiednich narzędzi oraz ich zastosowania jest niezbędna dla każdego stomatologa, aby zapewnić wysoką jakość usług i zadowolenie pacjentów.

Pytanie 25

Dokumentacja zawiera orzeczenie lekarskie

A. zbiorową wewnętrzną

B. indywidualną zewnętrzną

C. indywidualną wewnętrzną

D. zbiorową zewnętrzną

Orzeczenie lekarskie to ważny dokument w sprawach zdrowotnych. Dotyczy konkretnego pacjenta i zawiera wszystkie istotne informacje o jego zdrowiu, diagnozie oraz zaleceniach od lekarza. Kiedy ktoś stara się o różne świadczenia, jak zasiłki chorobowe czy renty, często musi mieć takie orzeczenie. Ważne, żeby były one robione zgodnie z obowiązującymi standardami, jak te od Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, które wskazują, co powinno się znaleźć w tym dokumencie. Te orzeczenia są również często wykorzystywane przez różne instytucje, np. ZUS, przy podejmowaniu decyzji dotyczących zdrowia pacjenta, co naprawdę podkreśla ich znaczenie.

Pytanie 26

Znieczulenie nasiękowe polega na wprowadzeniu środka znieczulającego

A. pod błonę śluzową

B. w rejonie pnia nerwu

C. do ozębnej

D. na zewnętrzną powierzchnię błony śluzowej

Znieczulenie nasiękowe polega na podawaniu środka znieczulającego pod błonę śluzową, co pozwala na skuteczne znieczulenie tkanek w obrębie danego obszaru. Technika ta jest powszechnie stosowana w stomatologii, szczególnie podczas zabiegów dotyczących zębów i dziąseł. W praktyce, zastosowanie znieczulenia nasiękowego polega na umiejętnym wprowadzeniu roztworu znieczulającego do tkanek miękkich, co prowadzi do blokady przewodzenia bodźców bólowych przez zakończenia nerwowe. Kluczowym elementem jest tu precyzyjne podanie środka w odpowiednim miejscu, co zwiększa skuteczność znieczulenia oraz minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. Przykładem zastosowania tej metody jest znieczulenie podczas ekstrakcji zębów czy leczenia kanałowego, gdzie precyzyjne znieczulenie tkanek wokół zęba jest niezbędne dla komfortu pacjenta. Standardy i dobre praktyki w stomatologii podkreślają znaczenie znieczulenia nasiękowego w poprawie jakości opieki nad pacjentem oraz zmniejszeniu stresu związanego z zabiegami dentystycznymi.

Pytanie 27

Jakie rodzaje tkanek budują przyzębie?

A. Błona śluzowa, zęby, wyrostki podniebienne

B. Dziąsło, wyrostki podniebienne, zęby

C. Korona, korzeń, wyrostek zębodołowy

D. Cement korzeniowy, ozębna, kość wyrostka zębodołowego, dziąsło

Wybór odpowiedzi, która nie uwzględnia cementu korzeniowego, ozębnej, kości wyrostka zębodołowego i dziąsła, wskazuje na niekompletną wiedzę na temat anatomicznej struktury przyzębia. Korona i korzeń, wymienione w jednej z odpowiedzi, są istotnymi elementami zęba, lecz nie stanowią tkanki przyzębia. Korona to część zęba widoczna w jamie ustnej, natomiast korzeń znajduje się pod linią dziąseł, jednak oba te elementy same w sobie nie pełnią funkcji stabilizacyjnych ani ochronnych, jakie mają tkanki przyzębia. Wyrostki podniebienne i zęby z kolei nie są częścią przyzębia; wyrostki podniebienne są częścią anatomiczną podniebienia, a zęby są elementami, które przyzębie wspiera, ale nie są tkanką przyzębia. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe w kontekście zarządzania zdrowiem jamy ustnej. Często występującym błędem jest pomijanie roli tkanek miękkich i twardych, które współpracują w celu utrzymania zdrowia zębów. Prawidłowe zrozumienie anatomii i fizjologii przyzębia jest istotne nie tylko dla studentów stomatologii, ale także dla praktykujących dentystów, którzy muszą brać pod uwagę całościowy obraz zdrowia pacjenta. Dlatego istotne jest, aby nauka o tych tkankach była integralną częścią programów edukacyjnych w stomatologii.

Pytanie 28

W związku z ochroną prywatności pacjenta, dokumentacja medyczna jest objęta ochroną

A. finansową

B. prawną

C. moralną

D. orzeczniczą

Dokumentacja medyczna, jako zbiór informacji dotyczących stanu zdrowia pacjenta oraz historii jego leczenia, podlega ochronie prawnej na mocy przepisów prawa, w tym Ustawy o ochronie danych osobowych oraz Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Ochrona ta ma na celu zabezpieczenie prywatności pacjentów oraz zapewnienie, że informacje te nie będą wykorzystywane w sposób naruszający ich dobra osobiste. Praktycznie oznacza to, że dostęp do dokumentacji medycznej mają tylko osoby uprawnione, takie jak lekarze, pielęgniarki czy inni specjaliści medyczni, którzy potrzebują tych informacji do zapewnienia opieki. Przykładem może być sytuacja, w której pacjent musi wyrazić zgodę na udostępnienie swoich danych medycznych innym podmiotom, takim jak ubezpieczyciele czy pracodawcy. Warto również wspomnieć o przepisach dotyczących e-dokumentacji, które wymagają odpowiednich zabezpieczeń technicznych i organizacyjnych, aby chronić dane przed nieuprawnionym dostępem.

Pytanie 29

Po przeprowadzeniu zabiegu lakierowania zębów, pacjent powinien zostać poinformowany

A. o zakazie płukania jamy ustnej natychmiast po zabiegu

B. o możliwości wystąpienia przebarwień

C. o zakazie podejmowania wysiłku fizycznego przez 2 godziny po zabiegu

D. o ryzyku wystąpienia nadwrażliwości zębów

Prawidłowa odpowiedź dotyczy zakazu płukania jamy ustnej bezpośrednio po zabiegu lakierowania zębów. Po nałożeniu lakieru na zęby, substancja ta wymaga czasu, aby odpowiednio związać się z powierzchnią szkliwa. Płukanie jamy ustnej zaraz po zabiegu mogłoby spowodować zmycie lub osłabienie efektu lakieru, co niweczyłoby cel całego zabiegu. Dlatego pacjenci powinni być instruowani, aby unikać płukania przez co najmniej 30 minut po zabiegu. Taki czas pozwala na optymalne związanie lakieru z zębami, co może przyczynić się do redukcji ryzyka nadwrażliwości oraz ochrony przed próchnicą. W praktyce dentystycznej, takie zalecenia są standardem, a ich przestrzeganie jest kluczowe dla uzyskania długotrwałych efektów terapeutycznych. Ze względu na różnorodność lakierów i ich składników, ostateczne zalecenia mogą się różnić w zależności od używanego produktu, stąd ważne jest, aby dentyści udzielali pacjentom spersonalizowanych informacji zgodnych z aktualnymi wytycznymi.

Pytanie 30

Pierwszy etap próchnicy, w którym nie wystąpiło jeszcze widoczne uszkodzenie szkliwa, to próchnica

A. głęboka

B. początkowa

C. średnia

D. powierzchniowa

Odpowiedź 'początkowa' jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do pierwszego stadium próchnicy, które charakteryzuje się demineralizacją szkliwa, ale nie prowadzi jeszcze do jego uszkodzenia ilościowego. W tym etapie, zmiany w szkliwie są odwracalne, co oznacza, że odpowiednia higiena jamy ustnej oraz zastosowanie fluorów mogą pomóc w remineralizacji i leczeniu tego stanu. Przykładowo, stosowanie past z fluorem lub preparatów do płukania jamy ustnej z jego zawartością może wspierać odbudowę mineralną szkliwa. Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia oraz towarzystw stomatologicznych, wczesne wykrywanie i interwencja w przypadku próchnicy początkowej są kluczowe, aby zapobiegać dalszym uszkodzeniom zębów oraz konieczności bardziej inwazyjnych procedur stomatologicznych. Dlatego zrozumienie tego etapu próchnicy jest istotne zarówno dla pacjentów, jak i profesjonalistów, aby promować zdrowe nawyki oraz odpowiednią profilaktykę.

Pytanie 31

W trakcie zabiegu asystentka, dzięki prawidłowemu podparciu stóp, zapewnia stabilność ciała oraz właściwą pozycję, w której jej linia wzroku znajduje się

A. od 15 do 20 cm powyżej linii wzroku operatora

B. od 10 do 15 cm poniżej linii wzroku operatora

C. od 10 do 15 cm powyżej linii wzroku operatora

D. od 15 do 25 cm poniżej linii wzroku operatora

Wybór odpowiedzi, która sugeruje pozycję asystentki w zakresie od 10 do 15 cm poniżej linii wzroku operatora, wskazuje na problematyczne podejście do ergonomii pracy i nie uwzględnia kluczowych zasad związanych z zachowaniem optymalnej pozycji ciała. Utrzymanie linii wzroku asystentki na niższym poziomie może prowadzić do przeciążenia szyi oraz kręgosłupa, co z czasem sprzyja powstawaniu przewlekłych dolegliwości bólowych. W praktyce, taka postawa może ograniczać zdolność asystentki do skutecznego monitorowania operacji, co jest niebezpieczne w kontekście bezpieczeństwa pacjenta oraz efektywności przeprowadzanych zabiegów. Odpowiedzi odwołujące się do poziomów poniżej linii wzroku operatora często bazują na błędnym założeniu, że nie jest konieczne dostosowywanie wysokości swojego stanowiska pracy, co jest niezgodne z rekomendacjami ergonomii. Warto zauważyć, że w kontekście pracy w chirurgii, odpowiednia pozycja ciała ma bezpośredni wpływ na jakość wykonywanych zadań, dlatego standardy branżowe kładą duży nacisk na unikanie postaw, które mogą prowadzić do dyskomfortu. Ostatecznie, nieprzemyślane podejście do kwestii stabilizacji ciała i linii wzroku może negatywnie wpłynąć na wyniki pracy oraz bezpieczeństwo w trakcie zabiegów.

Pytanie 32

Jakiego materiału zastosuje dentysta, aby wypełnić ubytek w zębie przy rozpoznaniu głębokiej próchnicy z obnażeniem miazgi?

A. Cementu tlenkowo-cynkowo-eugenolowego

B. Cementu wodorotlenkowo-wapniowego

C. Cementu polikarboksylowego

D. Cementu fosforanowego

Cement wodorotlenkowo-wapniowy jest materiałem stosowanym w stomatologii, szczególnie w przypadku ubytków zębowych związanych z głęboką próchnicą oraz obnażeniem miazgi. Jego główną funkcją jest ochrona miazgi zęba oraz stymulowanie procesu regeneracji tkanek. Dzięki swoim właściwościom chemicznym, ten rodzaj cementu działa jako bariera, która zapobiega dalszemu rozwojowi bakterii oraz minimalizuje ryzyko wystąpienia stanu zapalnego w miazdze. Cement wodorotlenkowo-wapniowy ma również właściwości alkaliczne, co sprzyja neutralizacji kwasów i wspomaga remineralizację zęba. W praktyce, po nałożeniu cementu, dentysta może zainstalować wypełnienie, które nie tylko odbudowuje strukturę zęba, ale także wspiera proces gojenia się tkanek. Stosowanie tego materiału jest zgodne z aktualnymi standardami i zaleceniami praktyki stomatologicznej, co czyni go preferowanym wyborem w przypadku głębokich ubytków zębowych.

Pytanie 33

Metoda przekazywania narzędzi w systemie 'Duo' nosi nazwę

A. oburęcznego przekazywania, stosowaną u pacjenta siedzącego

B. jednoręcznego przekazywania, stosowaną u pacjenta leżącego

C. jednoręcznego przekazywania, stosowaną u pacjenta siedzącego

D. oburęcznego przekazywania, stosowaną u pacjenta leżącego

Wybór oburęcznego przekazywania narzędzi, niezależnie od pozycji pacjenta, jest podejściem, które może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji w środowisku medycznym. Oburęczne przekazywanie sugeruje, że obie ręce są zaangażowane w proces, co może zwiększać ryzyko nieumyślnego uszkodzenia pacjenta przez nieprecyzyjne ruchy, szczególnie gdy pacjent jest w pozycji leżącej, gdzie przestrzeń operacyjna jest ograniczona. Dodatkowo, w przypadku pacjenta leżącego, jednoręczne przekazywanie narzędzi jest bardziej zgodne z zasadami ergonomii i bezpieczeństwa, ponieważ pozwala na lepszą kontrolę nad narzędziem. Prowadzi to do lepszego skupienia się na pacjencie i jego stanie zdrowia, co jest kluczowe w sytuacjach medycznych. Wybór metody jednoręcznej przekazywania w takich kontekstach jest zgodny z zaleceniami dotyczącymi unikania podwójnego obciążenia rąk w trakcie operacji, co zmniejsza ryzyko błędu. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, że dobór metody przekazywania narzędzi powinien być dostosowany do konkretnej sytuacji, a nie oparty na ogólnych zasadach. Zachowanie ostrożności w przekazywaniu narzędzi jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa zarówno pacjenta, jak i zespołu medycznego.

Pytanie 34

Recepta wydana przez doktora stomatologii stanowi część dokumentacji medycznej

A. zbiorczej zewnętrznej

B. zbiorczej wewnętrznej

C. indywidualnej zewnętrznej

D. indywidualnej wewnętrznej

Recepta od stomatologa to taki dokument, który jest przypisany do konkretnego pacjenta. Można go przekazać dalej, na przykład do apteki, żeby kupić leki. Każdy pacjent ma swoją własną dokumentację medyczną, w której znajdują się różne rzeczy, jak recepty, diagnozy czy inne dokumenty dotyczące zdrowia. Kiedy idziesz do stomatologa, dostajesz receptę na leki przeciwbólowe, które potem możesz zrealizować w aptece. Ważne jest, że każda recepta jest zapisywana w systemie, który dba o bezpieczeństwo danych pacjenta. Zgodnie z RODO, lekarz musi chronić te informacje, a Ty jako pacjent masz prawo do swojego dokumentu i możesz go pokazać innym specjalistom, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Pytanie 35

Worek z pozostałościami medycznymi powinien zostać oznaczony właściwym kodem

A. 18 0108

B. 18 01 02

C. 18 01 04

D. 18 01 03

Odpowiedź 18 01 04 jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do odpadów medycznych pozostałych, które są klasyfikowane zgodnie z Krajowym planem gospodarki odpadami oraz międzynarodowymi standardami, takimi jak Europejski Katalog Odpadów (EWC). Kod 18 01 04 w szczególności oznacza odpady medyczne, które nie są zakaźne, ale mogą być niebezpieczne ze względu na ich chemiczne lub fizyczne właściwości. Przykładem mogą być odpady pochodzące z laboratoriach, gdzie prowadzone są analizy, lub odpady z jednostek medycznych, które nie zawierają materiałów zakaźnych. W praktyce, stosowanie właściwego kodu umożliwia skuteczne zarządzanie tymi odpadami, ich transport oraz recykling, przyczyniając się do ochrony środowiska i zdrowia publicznego. Właściwe oznakowanie odpadów medycznych jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa pracowników oraz zgodności z przepisami prawa, co potwierdzają regulacje takie jak Ustawa o odpadach oraz regulacje dotyczące ochrony zdrowia i środowiska.

Pytanie 36

Aby tymczasowo umieścić korony, należy użyć odpowiedniego cementu

A. glassjonomerowy

B. krzemowy

C. cynkowo-siarczanowy

D. wodorotlenkowo-wapniowy

Cement glassjonomerowy, wodorotlenkowo-wapniowy oraz krzemowy są mniej odpowiednie do czasowego osadzania koron tymczasowych z kilku powodów. Cement glassjonomerowy, choć dobrze przyczepia się do tkanek zęba, ma ograniczoną siłę wiązania w porównaniu do cementu cynkowo-siarczanowego, co może skutkować jego przedwczesnym luzowaniem. Ponadto, jego właściwości mechaniczne nie są optymalne dla tymczasowych rozwiązań, które muszą wytrzymać różne siły żucia. Cement wodorotlenkowo-wapniowy jest stosowany głównie jako materiał podkładowy lub leczniczy, a nie jako cement do osadzania koron. Jego rolą jest ochrona miazgi zęba, jednak nie zapewnia on odpowiedniej stabilności czy trwałości, co czyni go niewłaściwym wyborem do tymczasowych koron. Z kolei cement krzemowy, choć może być używany w różnych zastosowaniach stomatologicznych, nie jest przeznaczony do czasowego osadzania koron, ponieważ jego aplikacja wymaga bardziej skomplikowanych technik oraz nie gwarantuje takiej samej łatwości usunięcia jak cement cynkowo-siarczanowy. W kontekście najlepszych praktyk stomatologicznych, wybór materiału cementowego powinien opierać się na ich właściwościach mechanicznych, biokompatybilności oraz łatwości w manipulacji, co cement cynkowo-siarczanowy zdecydowanie spełnia.

Pytanie 37

Na jakich zębach znajduje się dodatkowy guzek określany jako guzek Carabellego?

A. Zębach siekaczy centralnych

B. Zębach kłów

C. Zębach pierwszych górnych trzonowych

D. Zębach trzonowych dolnych

Guzek Carabellego jest dodatkowym guzkiem, który może występować na pierwszych górnych trzonowych zębach, a jego obecność jest wynikiem genetycznych uwarunkowań w rozwoju zębów. Jest to struktura anatomiczna, która może być spotykana w różnych populacjach, aczkolwiek jej występowanie nie jest powszechne. Guzek ten zlokalizowany jest na powierzchni żującej zęba, co może mieć wpływ na funkcję żucia oraz estetykę. Wiedza o występowaniu guzka Carabellego jest istotna w stomatologii, szczególnie w kontekście diagnostyki i planowania leczenia. W praktyce stomatologicznej, podczas analizowania zdjęć rentgenowskich, dentysta powinien rozpoznawać takie cechy anatomiczne, aby uniknąć błędów diagnostycznych. Dodatkowo, zrozumienie morfologii zębów oraz ich różnych wariantów jest kluczowe dla opracowywania planów leczenia endodontycznego i protetycznego, co zgodne jest z zasadami dobrych praktyk stomatologicznych.

Pytanie 38

Zanim przystąpimy do wykonania preparatu wodorotlenkowo-wapniowego, w sytuacji, gdy doszło do uszkodzenia miazgi, konieczne jest umycie rąk w sposób

A. higieniczny

B. socjalny

C. podstawowy

D. chirurgiczny

Odpowiedź higieniczna jest prawidłowa, ponieważ mycie rąk metodą higieniczną jest niezbędne w kontekście pracy z materiałami stomatologicznymi oraz w przypadku zranienia miazgi. Metoda higieniczna polega na dokładnym umyciu rąk mydłem antybakteryjnym oraz spłukaniu ich pod bieżącą wodą, co pozwala na usunięcie wszelkich zanieczyszczeń oraz mikroorganizmów, które mogłyby wpłynąć na jakość preparatu wodorotlenkowo-wapniowego. W stomatologii, gdzie aseptyka ma kluczowe znaczenie, stosowanie odpowiednich technik mycia rąk zgodnych z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) jest normą. W przypadku kontaktu ze zranioną miazgą, szczególnie ważne jest, aby uniknąć infekcji oraz kontaminacji, co podkreśla znaczenie tej metody. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy to nie tylko mycie rąk przed zabiegami, ale także po kontakcie z pacjentem, co jest kluczowe dla zachowania standardów higieny i bezpieczeństwa w gabinecie stomatologicznym.

Pytanie 39

Zdjęcie przedstawia instrument służący do

A. określania głębokości kieszonek dziąsło wy ch.

B. usuwania kamienia nazębnego.

C. wprowadzania wypełnienia do ubytku.

D. wykrywania próchnicy.

Powszechnym błędem w interpretacji zdjęcia instrumentu stomatologicznego jest mylenie jego funkcji z innymi narzędziami używanymi w gabinetach dentystycznych. Niektóre z dostępnych odpowiedzi wskazują na zastosowanie instrumentu do usuwania kamienia nazębnego, co jest zadaniem szczoteczek ultradźwiękowych lub skalerów, a nie sond periodontologicznych. Sonda nie jest przeznaczona do mechanicznego czyszczenia zębów ani do usuwania osadów. Kolejny błąd to przypisanie jej funkcji wykrywania próchnicy, co również jest nieprawidłowe. Wykrywanie próchnicy zazwyczaj odbywa się za pomocą narzędzi wizualnych i rentgenowskich, a nie za pomocą pomiarów kieszonek. Ponadto, niektóre osoby mogą sądzić, że sonda służy do wprowadzania wypełnienia do ubytku, co jest funkcją innych narzędzi stomatologicznych, takich jak aplikatory lub narzędzia do kondensacji. Użycie sondy do takich celów jest nieefektywne, ponieważ jej konstrukcja i przeznaczenie nie umożliwiają prawidłowego wprowadzenia materiałów wypełniających. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do błędnych wniosków o funkcji narzędzi w stomatologii i podkreślają znaczenie zrozumienia specyficznych ról każdego instrumentu w praktyce klinicznej.

Pytanie 40

Cechą terapeutyczną Biopulpu jest

A. działanie przeciwkrwotoczne oraz działanie mające na celu mumifikację tkanek miękkich

B. działanie odontotropowe oraz bakteriobójcze dzięki intensywnemu alkalizowaniu środowiska

C. długotrwałe działanie kariostatyczne

D. mumifikacja tkanek miękkich

Wszelkie inne odpowiedzi nie oddają w pełni właściwości Biopulpu i są oparte na błędnych założeniach. Działanie przeciwkrwotoczne oraz mumifikowanie tkanek miękkich sugeruje, że Biopulp miałby na celu hamowanie krwawienia czy też osuszanie tkanek, co nie jest zgodne z jego rzeczywistymi właściwościami. Biopulp nie ma zastosowania w kontekście kontroli krwawienia, a jego rola koncentruje się na ochronie miazgi zębowej oraz eliminacji bakterii. Ponadto, mumifikowanie tkanek miękkich jest bardziej związane z innymi rodzajami materiałów endodontycznych, które są stosowane w przypadku martwej miazgi, a nie w leczeniu aktywnego stanu zapalnego. Działanie kariostatyczne, choć istotne, nie odnosi się w pełni do profilu Biopulpu, który jest bardziej ukierunkowany na stymulację procesów regeneracyjnych i ochronę żywych tkanek. W praktyce, mylenie tych właściwości może prowadzić do stosowania niewłaściwych materiałów, co z kolei może skutkować nieefektywnym leczeniem i zwiększonym ryzykiem powikłań. Warto zatem zwracać uwagę na właściwości materiałów stosowanych w endodoncji oraz ich zastosowanie w zależności od stanu miazgi, co jest kluczowe dla skuteczności terapii oraz długotrwałego zdrowia zębów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej