Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 12 czerwca 2026 01:13
Data zakończenia: 12 czerwca 2026 01:14

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Cytat zaprezentowany powyżej dotyczy metodyki RAD. Co oznacza ten skrót w języku polskim?

... (RAD) .... is a general term for adaptive software development approaches, and the name for James Martin's method of rapid development. In general, RAD approaches to software development put less emphasis on planning and more emphasis on an adaptive process. Prototypes are often used in addition to or sometimes even instead of design specifications.

Źródło: https://en.wikipedia.org/wiki Dostęp: 25.03.2021

A. zintegrowane środowisko deweloperskie

B. szybki rozwój aplikacji

C. środowisko do tworzenia aplikacji

D. środowisko błyskawicznego programowania

Wybór niepoprawnych odpowiedzi wynika z nieporozumienia dotyczącego znaczenia skrótu RAD. Pierwsza błędna odpowiedź środowisko rozwijania aplikacji nie odpowiada sednu metodyki RAD ponieważ odnosi się bardziej do ogólnego pojęcia platformy lub środowiska gdzie aplikacje są tworzone a nie do szybkiego procesu rozwoju. Nie oddaje to istoty metodyki która skupia się na skróceniu czasu cyklu życia aplikacji poprzez szybkie prototypowanie i wprowadzenie iteracyjnych zmian. Następnie środowisko szybkiego programowania również jest mylące ponieważ sugeruje zastosowanie narzędzi lub technologii które jedynie wspierają szybkie pisanie kodu a nie całego procesu projektowania testowania i wprowadzania do użytkowania. Zintegrowane środowisko programistyczne to termin odnoszący się do oprogramowania takiego jak IDE które oferuje narzędzia wspierające programistów w pisaniu testowaniu i debugowaniu kodu ale nie jest bezpośrednio związane z filozofią i technikami RAD. Typowym błędem myślowym jest skupienie się na pojedynczych etapach rozwoju oprogramowania a nie na całym procesie który metoda RAD opisuje jako całość łączącą szybkie tworzenie prototypów elastyczność i intensywną współpracę z klientem. Ważne jest zrozumienie że RAD to podejście systemowe mające na celu przyspieszenie dostarczania wartości klientom co nie jest osiągane przez samo szybkie kodowanie czy używanie zintegrowanych narzędzi programistycznych ale przez całościowe podejście do procesu tworzenia oprogramowania

Pytanie 2

W jakiej okoliczności należy umieścić poszkodowanego w pozycji bezpiecznej?

A. Gdy poszkodowany jest świadomy, lecz ma uraz kończyny

B. Gdy poszkodowany cierpi na krwotok zewnętrzny

C. Gdy poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha

D. Gdy poszkodowany nie oddycha

Wiedza o tym, kiedy zastosować pozycję bezpieczną, jest naprawdę kluczowa w praktyce pierwszej pomocy i niestety często bywa mylona z innymi sytuacjami urazowymi lub zagrożeniami. Częstym błędem jest przekonanie, że wystarczy jakikolwiek uraz – na przykład złamana noga czy ręka – i już trzeba układać poszkodowanego w pozycji bocznej ustalonej. Tymczasem, jeśli ktoś jest przytomny i oddycha samodzielnie, dużo ważniejsze jest zadbać o unieruchomienie urazu i komfort poszkodowanego, zamiast go obracać – a już na pewno nie stosować pozycji bezpiecznej, bo możesz wtedy tylko pogorszyć sprawę. Jeszcze częściej ludzie myślą, że pozycja bezpieczna jest dla osoby nieoddychającej – to jest bardzo poważny błąd! Jeśli ktoś nie oddycha, musisz natychmiast rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową (RKO) – odkładanie tego na rzecz układania w pozycji bocznej może skończyć się tragicznie. To samo zresztą dotyczy silnego krwotoku – wtedy priorytetem jest tamowanie krwawienia, a nie układanie na boku (chyba że poszkodowany przestaje oddychać i musisz zacząć RKO). Często wynika to z mylenia działań ratowniczych: pozycja bezpieczna ma jedno, bardzo konkretne zastosowanie – zabezpieczanie dróg oddechowych u osoby nieprzytomnej, oddychającej, bez urazów kręgosłupa. W pozostałych przypadkach, właściwe postępowanie wynika stricte z rodzaju urazu lub zagrożenia życia. Moim zdaniem, dobrze jest zawsze wrócić myślami do podstaw BLS i powtarzać sobie: oddycha – pozycja bezpieczna; nie oddycha – RKO. Takie podejście minimalizuje ryzyko popełnienia krytycznych błędów w stresie.

Pytanie 3

Jaka będzie wartość zmiennej x po wykonaniu poniższego kodu?

let x = 0;
for (let i = 0; i < 10; i++) {
  if (i % 2 === 0) continue;
  x += i;
}

A. 30

B. 20

C. 45

D. 25

Wartość zmiennej x po wykonaniu podanego kodu wynosi 25, co jest wynikiem sumy wszystkich nieparzystych liczb od 0 do 9. W pętli for iterujemy od 0 do 9, a dla każdej wartości i sprawdzamy, czy jest parzysta. Jeżeli i jest parzyste, używamy instrukcji continue, co oznacza, że ten krok pętli jest pomijany i przechodzimy do następnej iteracji. W praktyce oznacza to, że wartości takie jak 0, 2, 4, 6, 8 nigdy nie zostaną dodane do zmiennej x. Zostaną natomiast dodane wartości nieparzyste: 1, 3, 5, 7, 9. Ich suma wynosi 1 + 3 + 5 + 7 + 9 = 25. Takie podejście jest typowe w programowaniu, gdyż pozwala na efektywne pomijanie niepotrzebnych wartości, co zwiększa wydajność kodu. Używanie operatora modulo (%) do sprawdzania parzystości jest powszechną praktyką. Tego typu konstrukcje możemy znaleźć w różnych zastosowaniach, na przykład w algorytmach sortujących czy w przetwarzaniu danych, gdzie istotne jest operowanie tylko na wybranych elementach.

Pytanie 4

Który z poniższych elementów HTML5 służy do rysowania grafiki?

A. <canvas>

B. <graphic>

C. <svg>

D. <draw>

Element HTML5 <canvas> jest kluczowym narzędziem do rysowania grafiki w przeglądarkach internetowych. Umożliwia programistom tworzenie dwuwymiarowych i trójwymiarowych grafik w sposób dynamiczny, wykorzystując JavaScript. Przykładem zastosowania <canvas> jest tworzenie gier, animacji, wizualizacji danych oraz interaktywnych wykresów. Dzięki API dla elementu canvas, programiści mają możliwość rysowania kształtów, linii, tekstu oraz obrazów, co otwiera szerokie możliwości w zakresie projektowania interfejsów użytkownika. Warto również zwrócić uwagę na to, że stosowanie <canvas> zgodnie z najlepszymi praktykami programistycznymi, takimi jak efektywne zarządzanie pamięcią i optymalizacja renderowania, pozwala na osiąganie płynnych animacji i wysokiej jakości grafik. Co więcej, <canvas> jest wspierany przez wszystkie nowoczesne przeglądarki, co zapewnia dużą zgodność i dostępność.

Pytanie 5

Który aspekt projektu aplikacji jest kluczowy dla zabezpieczenia danych użytkowników?

A. Tworzenie prostych formularzy do rejestracji

B. Pominięcie testowania aplikacji w etapie produkcji

C. Koncentracja na wyglądzie interfejsu użytkownika

D. Zastosowanie zaawansowanych systemów ochrony

Stosowanie zaawansowanych mechanizmów bezpieczeństwa jest kluczowe dla ochrony danych użytkowników w aplikacjach. Wdrożenie technologii takich jak szyfrowanie, autoryzacja dwuskładnikowa (2FA), firewalle oraz regularne testy penetracyjne pozwala na minimalizację ryzyka ataków i naruszeń danych. Mechanizmy te nie tylko zabezpieczają dane, ale również budują zaufanie użytkowników do aplikacji, co jest niezwykle istotne w branżach takich jak bankowość, medycyna czy e-commerce.

Pytanie 6

Jakie elementy powinny być uwzględnione w dokumentacji testowej aplikacji?

A. Harmonogram wdrożenia aplikacji

B. Zalecenia dotyczące optymalizacji kodu

C. Specyfikacje techniczne serwera

D. Opis procedur testowych oraz rezultaty wykonanych testów

Opis procedur testowych i wyników przeprowadzonych testów to kluczowy element dokumentacji testów aplikacji. Tego rodzaju dokumentacja obejmuje szczegółowe instrukcje dotyczące metod testowania, użytych narzędzi oraz kroków niezbędnych do przeprowadzenia testów jednostkowych, integracyjnych i systemowych. W dokumentacji znajdują się również raporty z wynikami testów, które wskazują, czy aplikacja działa zgodnie z wymaganiami oraz jakie błędy zostały wykryte. Testy pozwalają na wczesne wychwycenie problemów i eliminację błędów przed wdrożeniem aplikacji na produkcję, co znacząco zwiększa jakość oprogramowania. Dokumentacja testowa jest także nieocenionym źródłem informacji dla zespołów QA (Quality Assurance), umożliwiając śledzenie historii testów i zapewnienie, że wszystkie elementy aplikacji zostały przetestowane zgodnie z procedurami.

Pytanie 7

Na jakim etapie cyklu życia projektu tworzony jest szczegółowy opis wymagań funkcjonalnych oraz niefunkcjonalnych?

A. Wdrożenie

B. Weryfikacja

C. Analiza

D. Planowanie

Często spotykam się z przekonaniem, że szczegółowy opis wymagań powstaje dopiero na etapie wdrożenia, weryfikacji czy planowania. Takie podejście prowadzi jednak do poważnych problemów w projektach IT. Jeśli wychodzimy z założenia, że podczas wdrożenia będziemy zbierać wymagania, to praktycznie ryzykujemy totalnym chaosem – na tym etapie powinno się już tylko realizować to, co wcześniej uzgodniono, a nie ustalać, co właściwie ma powstać. Weryfikacja natomiast dotyczy testowania i sprawdzania, czy efekt końcowy spełnia wymagania, ale testować można tylko to, co zostało jasno zdefiniowane wcześniej. Często popełnianym błędem jest też mylenie planowania z analizą – owszem, w planowaniu określa się harmonogram, kosztorys i podział zadań, ale bez rzetelnej analizy nie wiadomo, co de facto planować. Niestety, wielu początkujących myśli, że szczegóły funkcjonalne i niefunkcjonalne wymyśla się na bieżąco, co jest prostą drogą do konfliktów z klientem i niekończących się poprawek. Standardy branżowe, takie jak PMBOK czy Agile, jasno opisują, że analiza wymagań to fundament każdego projektu. Przełożenie tego na praktykę jest proste: najpierw dokładnie rozkładamy temat na czynniki pierwsze, a dopiero potem przechodzimy do planowania, implementacji i testów. Takie podejście naprawdę ratuje skórę w poważniejszych przedsięwzięciach.

Pytanie 8

Jaki jest kluczowy zamysł wzorca "Kompozyt" (Composite)?

A. Stworzenie jednej klasy do zarządzania wieloma obiektami tego samego rodzaju

B. Umożliwienie klientom obsługi obiektów oraz ich zbiorów w spójny sposób

C. Danie możliwości dynamicznej zmiany zachowania obiektu

D. Określenie interfejsu komunikacji pomiędzy składnikami systemu

Zarządzanie wieloma obiektami tego samego typu to cecha wzorca Fabryka (Factory) lub Builder, a nie Kompozyt. Definiowanie interfejsu komunikacji między komponentami systemu to rola wzorca Mediator, który organizuje interakcje między różnymi obiektami. Umożliwienie dynamicznej zmiany zachowania obiektu jest domeną wzorca Strategia (Strategy) lub Dekorator (Decorator), które oferują elastyczność w zakresie modyfikacji zachowania podczas działania programu.

Pytanie 9

Którą konwencję nazewnictwa najczęściej stosuje się w JavaScript?

A. snake_case

B. camelCase

C. kebab-case

D. PascalCase

CamelCase to konwencja nazewnictwa, która jest powszechnie stosowana w JavaScript, szczególnie w kontekście definiowania zmiennych i funkcji. W tej metodzie, każde nowe słowo zaczyna się dużą literą, co czyni tekst bardziej czytelnym. Przykładami mogą być zmienne takie jak `userName` czy `getUserInfo`, gdzie pierwsza część jest zapisana małymi literami, a każde kolejne słowo zaczyna się od dużej litery. Stosowanie camelCase jest zgodne z przyjętymi standardami i dobrymi praktykami w Javascript, gdzie wskazano, że zmienne i funkcje powinny być nazwane w sposób, który jasno określa ich przeznaczenie. Dzięki temu, kod staje się bardziej zrozumiały i łatwiejszy do utrzymania. Warto również zauważyć, że wiele z popularnych bibliotek i frameworków JavaScript, takich jak React czy Angular, również korzysta z tej konwencji, co sprawia, że jest to umiejętność niezbędna dla każdego programisty JavaScript. Dobrą praktyką jest również przestrzeganie tej konwencji w nazwach klas i obiektów, co further enhances readability and maintainability of the code.

Pytanie 10

W metodach klasy GoldCustomer dostępne są tylko pola

public class Customer {
    public string Name;
    protected int Id;
    private int Age;
}
public class GoldCustomer: Customer {
    private GoldPoints: int;
}

A. GoldPoints

B. GoldPoints, Name, Id

C. GoldPoints, Name

D. GoldPoints, Name, Id, Age

W tym pytaniu nietrudno pomylić się, bo różnice między public, protected i private czasem wydają się nieintuicyjne – szczególnie jak ktoś dopiero zaczyna przygodę z C#. Najczęstszy błąd to założenie, że wszystkie pola klasy bazowej są automatycznie dostępne w klasach pochodnych. Tak jednak nie jest. Publiczne pole (takie jak Name) będzie widoczne absolutnie wszędzie – także w GoldCustomer. Protected (Id) daje dostęp tylko klasie bazowej i pochodnym, co jest bardzo wygodne przy dziedziczeniu, bo pozwala korzystać z ważnych danych bez upubliczniania ich na zewnątrz. Natomiast private (Age) jest dostępne wyłącznie w ramach klasy, w której zostało zadeklarowane – żadna klasa pochodna nie może go bezpośrednio użyć. W praktyce programistycznej wiele osób myli protected z public, przez co zdarza się, że do protected próbują się dostać spoza klasy dziedziczącej – i wtedy pojawia się frustracja. Z kolei pole GoldPoints zostało zadeklarowane bezpośrednio w GoldCustomer i dzięki temu jest dostępne tylko w tej klasie – nawet inne klasy dziedziczące po GoldCustomer nie będą miały do niego dostępu. Jeśli chodzi o Age, wielu początkujących (i nie tylko!) zakłada, że dziedziczenie daje pełen dostęp do wszystkiego z klasy bazowej, ale to nieprawda – private jest całkowicie zamknięte. Z technicznego punktu widzenia, zrozumienie tej różnicy pozwala nie tylko lepiej projektować własne klasy, ale i unikać błędów, które potem trudno wyłapać, zwłaszcza w większych projektach. Tak więc, praktyka pokazuje, że najbezpieczniejsze jest świadome korzystanie z modyfikatorów dostępu – pomaga to zachować porządek i minimalizuje ryzyko przypadkowych błędów podczas rozwoju aplikacji.

Pytanie 11

Które z poniższych nie jest frameworkiem do testowania w JavaScript?

A. Express

B. Jest

C. Jasmine

D. Mocha

Express jest popularnym frameworkiem do budowania aplikacji webowych na platformie Node.js, a nie narzędziem do testowania. Jego głównym celem jest ułatwienie tworzenia serwerów HTTP oraz zarządzanie routingiem i middleware w aplikacjach. W praktyce, Express pozwala na szybkie i efektywne tworzenie API, co jest kluczowe w nowoczesnym rozwoju aplikacji. W kontekście testowania aplikacji, mogą być stosowane inne frameworki, takie jak Mocha, Jest czy Jasmine, które oferują funkcjonalności dedykowane do pisania i uruchamiania testów. Dobrą praktyką jest oddzielanie logiki testowej od logiki aplikacji, co osiąga się przy użyciu odpowiednich narzędzi, takich jak wspomniane frameworki testowe. Zrozumienie różnicy między serwerowymi frameworkami, jak Express, a frameworkami do testowania, jest istotne dla każdego programisty, aby efektywnie dobierać narzędzia do pracy.

Pytanie 12

Algorytm zaprezentowany w zadaniu można zrealizować w języku Java wykorzystując instrukcję

A. if

B. try

C. switch

D. while

Rozwiązanie problemu przy użyciu instrukcji if jest niewłaściwe, ponieważ instrukcja if służy do wykonywania pojedynczego bloku kodu raz na podstawie spełnienia danego warunku. Nie jest ona przeznaczona do iteracyjnego wykonywania operacji, co jest wymagane w przedstawionym algorytmie. Zastosowanie jej w tym kontekście oznaczałoby konieczność ręcznego powtarzania kodu, co jest nieefektywne i niezgodne z zasadami DRY (Don't Repeat Yourself). Instrukcja switch również nie jest odpowiednia do tego zadania. Switch jest używany do selekcji jednej spośród wielu możliwych ścieżek wykonania na podstawie wartości wyrażenia, zazwyczaj typu całkowitego. Nie obsługuje dynamicznych iteracji ani nie pozwala na wykonywanie kodu w pętli na podstawie zmiany wartości warunku. Instrukcja try w Javie służy do obsługi wyjątków i nie jest konstrukcją służącą do kontrolowania przepływu iteracyjnego. Jej użycie w tym kontekście byłoby nie tylko niepoprawne, ale i niezgodne z praktykami programistycznymi dotyczącymi obsługi błędów. Często spotykanym błędem jest mylenie konstrukcji kontrolujących przepływ wykonania programu z mechanizmami obsługi wyjątków czy wyrażeń selekcyjnych. Prawidłowe zrozumienie różnic między tymi konstrukcjami jest kluczowe w efektywnym programowaniu i pozwala na tworzenie czytelnych i zoptymalizowanych aplikacji. Każda z tych konstrukcji ma swoje specyficzne zastosowanie i znajomość ich właściwego użycia jest istotnym elementem wiedzy każdego programisty Java, co wpływa na jakość i wydajność tworzonych aplikacji.

Pytanie 13

Co to jest CORS (Cross-Origin Resource Sharing)?

A. Protokół komunikacji między różnymi bazami danych

B. Technika optymalizacji ładowania zasobów statycznych

C. Mechanizm bezpieczeństwa, który określa, które domeny mogą uzyskiwać dostęp do zasobów na serwerze

D. Metoda udostępniania API dla aplikacji mobilnych

CORS, czyli Cross-Origin Resource Sharing, to mechanizm bezpieczeństwa stosowany w aplikacjach internetowych, który reguluje, które zewnętrzne domeny mają prawo uzyskiwać dostęp do zasobów na serwerze. Jest to szczególnie istotne w kontekście aplikacji klienckich działających w przeglądarkach, gdzie zapytania do różnych źródeł (tzw. cross-origin requests) mogą prowadzić do problemów z bezpieczeństwem, takich jak ataki typu CSRF (Cross-Site Request Forgery) czy XSS (Cross-Site Scripting). Przykładowo, jeśli aplikacja internetowa hostowana na domenie A próbuje uzyskać dane z API na domenie B, serwer na domenie B może poprzez nagłówki CORS określić, czy i jakie żądania od domeny A będą honorowane. Przy odpowiedniej konfiguracji, serwer może zezwolić na dostęp tylko dla zaufanych źródeł, co zapobiega nieautoryzowanym operacjom. W praktyce, stosowanie CORS przyczynia się do stworzenia bezpieczniejszych aplikacji webowych, zgodnych z aktualnymi standardami bezpieczeństwa w sieci, takimi jak W3C i OWASP.

Pytanie 14

Jakie wyrażenie logiczne powinno być użyte, aby zweryfikować, czy zmienna x zawiera wartości ujemne lub znajduje się w zakresie (10, 100)?

A. x > 10 || x < 100 || x < 0

B. x > 10 || x < 100 || x < 0

C. (x > 10 && x < 100) || x < 0

D. (x > 10 || x < 100) && x < 0

Analizując konstrukcje logiczne użyte w niepoprawnych wariantach, widać, że główny problem tkwi w zbyt szerokim lub zbyt wąskim ujęciu warunków. Przykładowo, zapis typu x > 10 || x < 100 || x < 0 wydaje się na pierwszy rzut oka bliski poprawnej odpowiedzi, ale w rzeczywistości powoduje, że praktycznie każdy przypadek (poza x = 10) będzie spełniał ten warunek, bo zawsze jedna z części będzie prawdziwa. Podobnie w innych wariantach, gdzie operator || jest używany do połączenia zbyt szerokich zakresów, prowadzi to do tego, że nawet liczby większe od 100 są uznawane za prawidłowe, co kompletnie mija się z celem zadania. Z drugiej strony, kombinacja (x > 10 || x < 100) && x < 0 jest zbyt restrykcyjna i wynikiem jej działania będzie prawda tylko wtedy, gdy x jest mniejsze od zera – drugi zakres jest tu praktycznie ignorowany, bo && wymusza spełnienie obu stron, a przecież nie chcemy ograniczać się wyłącznie do liczb ujemnych. To bardzo częsty błąd wśród początkujących – nieprawidłowe łączenie operatorów logicznych przez nieuwagę lub brak doświadczenia z kolejnością ich działania. Moim zdaniem, warto wyrobić sobie nawyk rozbijania takich warunków na kartce lub w notatniku, żeby zobaczyć, jakie wartości zostaną faktycznie objęte zakresem. W praktyce spotkałem się już z sytuacjami, gdzie przez nieprecyzyjne warunki logiczne cały system źle klasyfikował dane, co potem generowało trudne do wykrycia błędy. Sugeruję zawsze sprawdzać swoje wyrażenia na kilku testowych wartościach, zanim trafią do produkcji. To naprawdę oszczędza czas i nerwy.

Pytanie 15

Jakiego kodu dotyczy treść wygenerowana w trakcie działania programu Java?

A. Kodu 1

B. Kodu 3

C. Kodu 2

D. Kodu 4

W przypadku kodu 4 mamy do czynienia z operatorem modulo zastosowanym na zmiennych x i y. Wiąże się to z próbą podziału przez zero co w języku Java skutkuje wygenerowaniem wyjątku java.lang.ArithmeticException. Przykładowo jeśli y wynosi zero to operacja x % y jest niedozwolona i spowoduje wyjątek. Rozumienie jak bezpiecznie wykonywać operacje arytmetyczne w Javie jest kluczowe dla unikania takich błędów. Zgodnie z dobrymi praktykami należy zawsze sprawdzać wartości zmiennych przed wykonaniem operacji matematycznych które mogą prowadzić do błędów wykonania programu. Ważne jest aby stosować techniki obsługi wyjątków try-catch które pozwalają na przechwycenie i odpowiednie zarządzanie błędami. Używanie odpowiednich testów jednostkowych może pomóc w wcześniejszym wykryciu takich problemów co jest standardem w branży programistycznej. Zrozumienie obsługi błędów w programowaniu pozwala na tworzenie bardziej niezawodnych i odpornych na błędy aplikacji co jest istotnym aspektem pracy profesjonalnego programisty.

Pytanie 16

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu w języku JavaScript?

function foo() {
  console.log(a);
  var a = 1;
  console.log(a);
}
foo();

A. undefined, undefined

B. ReferenceError, 1

C. undefined, 1

D. 1, 1

Wynik działania podanego kodu to 'undefined, 1', co jest zgodne z zasadami hoisting w JavaScript. Kiedy funkcja 'foo' jest wywoływana, zmienna 'a' jest zadeklarowana przy użyciu 'var'. Zgodnie z zasadą hoisting, deklaracja zmiennej jest przenoszona na początek funkcji, ale przypisanie wartości następuje w miejscu, gdzie znajduje się kod. Dlatego, podczas pierwszego wywołania 'console.log(a)', 'a' nie ma jeszcze przypisanej wartości, co skutkuje wyświetleniem 'undefined'. Następnie, po przypisaniu '1' do 'a', w drugim 'console.log(a)' zmienna ta już ma wartość, więc wyświetlane jest '1'. Zrozumienie hoisting jest kluczowe dla programistów, ponieważ może wpływać na logikę działania kodu i prowadzić do błędów, jeśli nie jest odpowiednio uwzględnione. W praktyce powinno się unikać korzystania z hoisting, preferując inicjalizację zmiennych na początku funkcji, co zwiększa czytelność i utrzymanie kodu.

Pytanie 17

Jakie są kluczowe zasady WCAG 2.0?

A. Ewolucyjna, interaktywna, efektywna

B. Elastyczna, prosta, przejrzysta, trwała

C. Dostosowana, błyskawiczna, mobilna, dostępna

D. Percepcyjna, operacyjna, zrozumiała, solidna

Niepoprawne odpowiedzi nie odzwierciedlają kluczowych zasad WCAG 2.0. Pierwsza z nich, określająca elementy jako postępowe, responsywne, efektywne, nie ujęła fundamentalnych wymogów dotyczących dostępności. Postępowe i responsywne odnoszą się bardziej do designu i wydajności strony, a nie do jej dostępności dla osób z różnymi niepełnosprawnościami. Wymagania dotyczące percepcji i interakcji z treścią są kluczowe dla WCAG 2.0, ale nie są poruszane w tej opcji. Kolejna odpowiedź wskazuje na cechy: dostosowana, szybka, mobilna, dostępna, co również nie odpowiada zasadom WCAG. Użyte terminy nie koncentrują się na dostępności treści, a bardziej na wydajności i dostosowywaniu do urządzeń mobilnych, pomijając kluczowe aspekty związane z percepcją i interaktywnością. Ostatnia niepoprawna odpowiedź, która zawiera elastyczność, prostotę, przejrzystość i trwałość, również nie odpowiada rzeczywistym zasadom WCAG. Choć te cechy są pożądane w projektowaniu stron internetowych, nie są częścią formalnych zasad WCAG, które koncentrują się na konkretnej dostępności treści dla osób z ograniczeniami. W rezultacie, te odpowiedzi nie spełniają wymaganych kryteriów dostępności.

Pytanie 18

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11

B. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main

C. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true

D. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for

Odpowiedź jest trafna, bo w języku C++ kompilator musi wiedzieć o istnieniu funkcji zanim zostanie ona użyta w kodzie, np. w funkcji main. Bez wcześniejszej deklaracji, kompilator nie zna sygnatury funkcji i nie potrafi zweryfikować wywołania, co skutkuje błędem typu 'implicit declaration of function'. Deklaracja funkcji to taki sygnał informujący kompilator „hej, taka funkcja będzie i będzie przyjmować takie argumenty, a zwracać taki typ”. Praktycznie rzecz biorąc, przed funkcją main wystarczy wpisać np. 'bool sprawdz(int x);', żeby wszystko grało. To szczególnie ważne przy większych projektach czy pracy w zespołach, gdzie pliki nagłówkowe z deklaracjami funkcji są standardem. Pozwala to na lepszą czytelność i porządek w kodzie – kompilator wie, czego się spodziewać, a Ty unikasz dziwnych, trudnych do znalezienia błędów. Moim zdaniem taka organizacja kodu to podstawa, szczególnie jeśli kiedyś będziesz korzystać z bibliotek lub cudzych funkcji – deklaracje są wtedy wręcz obowiązkowe. To zasada, której trzyma się większość zespołów programistycznych i, szczerze mówiąc, sam kilka razy w młodości zapomniałem o deklaracji, przez co debugowanie trwało wieki. Warto od razu wyrobić sobie taki nawyk, bo to oszczędza sporo nerwów i czasu, a kod staje się solidniejszy i bardziej profesjonalny.

Pytanie 19

Co to jest debouncing w JavaScript?

A. Metoda usuwania zduplikowanych zdarzeń w kodzie

B. Technika ograniczająca częstotliwość wywoływania funkcji poprzez opóźnienie jej wykonania

C. Proces optymalizacji kodu JavaScript podczas kompilacji

D. Mechanizm zarządzania pamięcią dla zmiennych globalnych

Debouncing to technika programistyczna stosowana w JavaScript, która ma na celu ograniczenie częstotliwości wywoływania funkcji poprzez wprowadzenie opóźnienia w jej wykonaniu. Zazwyczaj jest wykorzystywana w kontekście zdarzeń, takich jak przewijanie, zmiana rozmiaru okna czy wprowadzanie danych do formularzy. Przykładowo, przy użyciu debouncingu w funkcji, która wykonuje zapytanie do serwera podczas pisania w polu tekstowym, można ustawić opóźnienie, które uniemożliwi wielokrotne wywołanie funkcji przed upływem określonego czasu. Taki zabieg pozwala na zredukowanie liczby niepotrzebnych zapytań, co z kolei zmniejsza obciążenie serwera i poprawia wydajność aplikacji. W praktyce implementacja debouncingu często korzysta z techniki setTimeout, gdzie po każdym wywołaniu funkcji z resetowaniem timera czeka się na ostatnie wywołanie przed wykonaniem funkcji. Dobrym przykładem jest sytuacja, gdy użytkownik wpisuje tekst w polu wyszukiwania: zamiast wysyłać zapytanie za każdym razem, gdy zmienia się jego zawartość, można ustawić debouncing na 300 milisekund, co pozwala na wysłanie zapytania tylko po zakończeniu pisania, gdy użytkownik przestaje wprowadzać dane.

Pytanie 20

Wskaż rodzaj testów, które przeprowadza się podczas fazy tworzenia kodu źródłowego

A. testy kompatybilności

B. testy wydajnościowe

C. testy jednostkowe

D. testy wdrożeniowe

Wiele osób zaczyna od myślenia, że testy wydajnościowe lub kompatybilnościowe to coś, co można robić już w trakcie pisania kodu, ale jednak tak nie jest. Testy wydajnościowe polegają na sprawdzaniu, jak szybko działa cały system albo jego większa część pod różnym obciążeniem – robi się to raczej po zintegrowaniu większych fragmentów aplikacji, nie w momencie pisania pojedynczych funkcji czy klas. Podobnie jest z testami kompatybilności – one sprawdzają, czy program działa poprawnie na różnych systemach operacyjnych, przeglądarkach albo w połączeniu z innymi aplikacjami. Tego typu testy są ważne, ale zwykle nie mają sensu, dopóki nie masz gotowej lub prawie gotowej aplikacji. Testy wdrożeniowe z kolei pojawiają się na samym końcu procesu – dotyczą sprawdzania, czy oprogramowanie zostało prawidłowo zainstalowane i czy działa w środowisku produkcyjnym. To już jest zupełnie inny etap, kiedy kod jest gotowy, przetestowany na innych poziomach i deweloperzy mają nadzieję, że wszystko pójdzie gładko. Często spotykam się z podejściem, że testowanie można zostawić na później, a to jest, szczerze mówiąc, bardzo ryzykowne. Największym błędem jest niedocenianie testów jednostkowych i mylenie ich z większymi testami integracyjnymi, wydajnościowymi czy wdrożeniowymi. To właśnie testy jednostkowe są najbliżej kodu źródłowego i to ich się używa podczas jego pisania – pozwalają szybko wychwycić błędy, zanim rozrosną się w poważniejsze problemy. Branża już dawno pogodziła się z tym, że testy jednostkowe to nie jest żadna fanaberia, tylko podstawowe narzędzie każdego programisty dbającego o jakość. Bez nich ryzykujesz, że małe błędy prześlizgną się do dalszych etapów i później naprawa jest dużo trudniejsza oraz bardziej kosztowna.

Pytanie 21

Co to jest WebAssembly (WASM)?

A. Narzędzie do automatycznego testowania aplikacji webowych

B. Format kodu binarnego, który może być wykonywany w nowoczesnych przeglądarkach

C. Metoda łączenia kodu JavaScript z kodem CSS

D. Framework JavaScript do tworzenia aplikacji mobilnych

WebAssembly (WASM) to nowoczesny format kodu binarnego, który umożliwia uruchamianie kodu w przeglądarkach internetowych z wysoką wydajnością. Został zaprojektowany jako uzupełnienie JavaScript, co pozwala na korzystanie z bardziej złożonych języków programowania, takich jak C, C++ czy Rust, w aplikacjach webowych. Dzięki temu deweloperzy mogą przenosić istniejący kod do środowiska przeglądarki, co znacząco zwiększa możliwości tworzenia aplikacji webowych. Przykładem zastosowania WebAssembly może być gry przeglądarkowe, które wymagają intensywnego przetwarzania danych oraz aplikacje graficzne, gdzie wydajność jest kluczowa. WebAssembly działa na zasadzie kompilacji, co pozwala na optymalne wykorzystanie zasobów systemowych. Dzięki wsparciu ze strony głównych przeglądarek, WASM stał się standardem, który przyspiesza rozwój aplikacji internetowych, zyskując uznanie w branży.

Pytanie 22

Jakie są różnice między procesem kompilacji a interpretacją kodu?

A. Kompilacja jest stosowana jedynie w programowaniu obiektowym

B. Kompilacja przekształca cały kod źródłowy przed jego wykonaniem, podczas gdy interpretacja tłumaczy kod na bieżąco

C. Kompilacja wymaga użycia debuggera, natomiast interpretacja tego nie potrzebuje

D. Interpretacja umożliwia tworzenie bibliotek dynamicznych, a kompilacja bibliotek statycznych

Debugger to narzędzie, które nie jest konieczne do kompilacji, ale może pomóc w szukaniu błędów w kodzie, który został skompilowany lub interpretowany. Programowanie obiektowe nie działa tylko w przypadku kompilacji, bo wiele języków jak Python czy Ruby działa w trybie interpretacji. No i tworzenie bibliotek dynamicznych nie jest tylko związane z interpretacją - zarówno kompilacja, jak i interpretacja mogą z nich korzystać, w zależności od tego, co potrzebujesz w projekcie.

Pytanie 23

Jaką rolę odgrywa interpreter w kontekście programowania?

A. Przekłada kod źródłowy na język maszynowy w trakcie działania programu

B. Generuje plik wykonywalny dla systemu operacyjnego

C. Zoptymalizowuje wydajność aplikacji w środowisku produkcyjnym

D. Łączy kod źródłowy z zewnętrznymi bibliotekami

Interpreter tłumaczy kod źródłowy na język maszynowy instrukcja po instrukcji, co oznacza, że każda linia kodu jest analizowana i wykonywana na bieżąco. Dzięki temu programy interpretowane, takie jak te w Pythonie, Ruby czy JavaScript, mogą być szybko testowane i uruchamiane bez konieczności wcześniejszej kompilacji. Interpretacja pozwala na elastyczność w procesie rozwoju, ponieważ zmiany w kodzie są widoczne natychmiast po zapisaniu pliku. To czyni interpreter idealnym narzędziem do prototypowania i budowania aplikacji w dynamicznych środowiskach.

Pytanie 24

Które z poniższych narzędzi jest używane do zarządzania wersjami kodu?

A. Kubernetes

B. Jenkins

C. Docker

D. Git

Git jest narzędziem służącym do zarządzania wersjami kodu, które zyskało ogromną popularność wśród programistów na całym świecie. Jego podstawową funkcją jest umożliwienie śledzenia zmian w kodzie źródłowym, co jest niezbędne w procesie tworzenia oprogramowania. Dzięki Gitowi możemy w łatwy sposób przechowywać historię zmian, co pozwala na cofanie się do wcześniejszych wersji projektu, a także na pracę zespołową, gdzie wielu programistów może jednocześnie pracować nad różnymi częściami tego samego projektu. Git wspiera również gałęzie (ang. branches), które umożliwiają równoległe rozwijanie nowych funkcji bez zakłócania głównej linii rozwoju. Jest to kluczowe w środowiskach, gdzie rozwój i wydanie nowych funkcji musi być dobrze zorganizowane. Narzędzie to jest nie tylko darmowe, ale również open-source, co oznacza, że każdy może przyczynić się do jego rozwoju. Git jest standardem w branży IT, a jego znajomość jest często wymagana przez pracodawców. Dzięki swojej elastyczności i wszechstronności Git jest stosowany w projektach open-source, komercyjnych i edukacyjnych.

Pytanie 25

Jakie środki ochrony zbiorowej najlepiej chronią kręgosłup w warunkach pracy biurowej?

A. Regulowanie poziomu oświetlenia w biurze

B. Korzystanie z regulowanych krzeseł i biurek

C. Ograniczenie hałasu w pomieszczeniu

D. Umieszczanie monitorów na wysokości oczu

Używanie regulowanych foteli i biurek to jeden z najlepszych sposobów na zapobieganie problemom z kręgosłupem w pracy biurowej. Ergonomiczne fotele pozwalają na dostosowanie wysokości siedziska, podparcia lędźwiowego oraz kąta nachylenia oparcia, co zapewnia optymalne wsparcie dla kręgosłupa i zmniejsza ryzyko bólu pleców. Regulowane biurka umożliwiają zmianę pozycji pracy – z siedzącej na stojącą – co redukuje obciążenie kręgosłupa i poprawia krążenie krwi. Ergonomia stanowiska pracy to kluczowy element profilaktyki zdrowotnej, który minimalizuje ryzyko dolegliwości związanych z długotrwałą pracą w jednej pozycji.

Pytanie 26

W programie desktopowym stworzono rozwijaną listę oraz przypisano cztery funkcje do obsługi zdarzeń tej kontrolki. Jaki komunikat pojawi się po dokonaniu wyboru w tej liście?
W XAML (uproszczona wersja):

<ComboBox SelectionChanged="Funkcja1" DragEnter="Funkcja2"
    LostFocus="Funkcja3" KeyDown="Funkcja4">
</ComboBox>

W kodzie:

private void Funkcja1(object sender, SelectionChangedEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 1");
}
private void Funkcja2(object sender, DragEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 2");
}
private void Funkcja3(object sender, RoutedEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 3");
}
private void Funkcja4(object sender, KeyEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 4");
}

A. Zdarzenie 4

B. Zdarzenie 3

C. Zdarzenie 1

D. Zdarzenie 2

W zadaniu chodziło o to, jakie zdarzenie zostanie wywołane po dokonaniu wyboru w rozwijanej liście ComboBox. Wielu osobom może się wydawać, że zmiana wyboru w kontrolce może powodować aktywację różnych zdarzeń, takich jak LostFocus czy KeyDown, zwłaszcza jeśli wcześniej mieli styczność z WinForms lub innymi frameworkami UI. Zdarzenie LostFocus jednak zostaje wywołane tylko wtedy, gdy kontrolka traci fokus, czyli gdy użytkownik przestaje ją aktywnie obsługiwać, na przykład klikając gdzie indziej – nie podczas zwykłego wyboru elementu. KeyDown natomiast obsługuje sytuacje, w których użytkownik naciska klawisz na klawiaturze, więc ma to sens tylko, gdy wybór w ComboBox jest dokonywany za pomocą klawiatury, ale nawet wtedy domyślnie KeyDown nie informuje o zmianie wybranego elementu, tylko o naciśnięciu klawisza. DragEnter jest całkiem osobną kategorią – to zdarzenie wywołuje się tylko wtedy, gdy przeciągamy jakiś element nad ComboBoxem, co w praktyce nie ma nic wspólnego z normalnym wyborem z listy. Często spotykam się z przekonaniem, że Focus i jego utrata mają coś wspólnego z wyborem wartości, ale według dokumentacji Microsoftu oraz praktyki programistycznej to dwie różne sprawy. SelectionChanged to standardowy, branżowy sposób wykrywania zmiany wyboru w kontrolkach typu ComboBox – niezależnie od tego czy użytkownik używa myszki, klawiatury czy nawet ekranów dotykowych. Właśnie dlatego ta odpowiedź jest właściwa. Moim zdaniem nieporozumienia biorą się często z niejasnego rozumienia różnicy między różnymi zdarzeniami UI. W środowiskach takich jak WPF lub UWP bardzo się to rozdziela i dokumentacja zawsze to podkreśla. Dobrą praktyką jest przypisywanie każdej funkcji tylko do tych zdarzeń, które rzeczywiście dotyczą konkretnej akcji użytkownika – to pozwala uniknąć nieprzyjemnych bugów i nieoczekiwanych komunikatów w aplikacji.

Pytanie 27

Jakie są różnice między dialogiem modalnym a niemodalnym?

A. Dialog modalny umożliwia interakcję z innymi oknami aplikacji, a dialog niemodalny tego nie pozwala

B. Dialog modalny wymaga zamknięcia, aby powrócić do głównego okna aplikacji, natomiast dialog niemodalny tego nie wymaga

C. Dialog modalny działa w tle, podczas gdy dialog niemodalny jest zawsze wyświetlany na pierwszym planie

D. Dialog modalny jest ograniczony wyłącznie do aplikacji konsolowych

Dialog modalny to okno dialogowe, które wymaga interakcji użytkownika przed powrotem do głównego okna aplikacji. Tego rodzaju okna są często wykorzystywane do wyświetlania komunikatów, potwierdzeń lub formularzy wymagających danych wejściowych. Modalność zapewnia, że użytkownik nie może przejść do innej części aplikacji bez uprzedniego zamknięcia okna dialogowego. To rozwiązanie pomaga w wymuszeniu ważnych akcji, takich jak potwierdzenie usunięcia pliku lub zatwierdzenie płatności. Dialog niemodalny natomiast pozwala na interakcję z resztą aplikacji nawet wtedy, gdy okno dialogowe jest otwarte, co sprawdza się w mniej krytycznych sytuacjach, np. podczas wyświetlania dodatkowych opcji.

Pytanie 28

W jednostce centralnej, za obliczenia na liczbach zmiennoprzecinkowych odpowiada

A. ALU

B. IU

C. AU

D. FPU

Funkcjonuje takie przekonanie, że wszystkie jednostki w procesorze ogarniają po trochu te same rzeczy, ale to nie do końca tak działa. ALU, czyli Arithmetic Logic Unit, rzeczywiście odpowiada za większość podstawowych operacji arytmetycznych oraz logicznych – dodawanie, odejmowanie, AND, OR czy XOR, ale jest zoptymalizowana do operacji na liczbach całkowitych. Kiedy jednak w grę wchodzą liczby zmiennoprzecinkowe, ALU sobie zwyczajnie nie radzi – nie została do tego zaprojektowana. Warto też wspomnieć o IU, czyli Integer Unit, która – jak sugeruje sama nazwa – jest odpowiedzialna za przetwarzanie liczb całkowitych. Spotkałem się z sytuacjami, gdzie niektórzy mylą IU z FPU, bo niby też coś liczy, ale jeśli chodzi o typy float czy double, to IU nic nie wskóra. AU natomiast, tak szczerze, nie jest powszechnie stosowanym terminem w kontekście architektury procesora. Może się czasem pojawić jako ogólne określenie Arithmetic Unit, ale to raczej archaiczne albo bardzo szerokie pojęcie, nie wskazujące konkretnie, które operacje są obsługiwane. Spotkałem się z tym głównie w starych podręcznikach lub bardzo ogólnych opisach sprzętu, ale dzisiaj nikt poważny nie mówi o AU w kontekście obliczeń zmiennoprzecinkowych. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro coś jest „arytmetyczne”, to obsłuży dowolny typ liczby. W praktyce inżynierowie projektujący architekturę procesorów zawsze wyraźnie rozdzielają jednostki dla liczb całkowitych od tych dla zmiennoprzecinkowych, bo to zupełnie inne algorytmy i logika działania. Standardy takie jak IEEE 754 dotyczą właśnie FPU i precyzji operacji na floatach, a nie ALU czy IU. W praktycznym zastosowaniu, np. w oprogramowaniu do grafiki, multimediach czy symulacjach naukowych, to właśnie obecność FPU decyduje o wydajności i poprawności obliczeń. Dlatego akurat w tej dziedzinie nie ma miejsca na dowolność – każda jednostka procesora ma swoje konkretne zadanie i nie warto ich ze sobą mieszać.

Pytanie 29

Jakie działania można podjąć, aby uniknąć pogorszenia wzroku podczas korzystania z komputera?

A. Używać filtrów przeciwodblaskowych na ekranie

B. Korzytać ze słuchawek tłumiących dźwięki

C. Stosować ergonomiczne podkładki pod ręce

D. Zachować stałą temperaturę w biurze

Stosowanie filtrów przeciwodblaskowych na monitorze to skuteczny sposób na zapobieganie pogorszeniu wzroku podczas pracy przy komputerze. Filtry te redukują odbicia światła, zmniejszając zmęczenie oczu i poprawiając komfort pracy. Długotrwała praca przy komputerze bez odpowiedniej ochrony może prowadzić do zespołu suchego oka, bólu głowy i problemów z widzeniem. Filtry przeciwodblaskowe to prosty, ale bardzo efektywny sposób na poprawę ergonomii stanowiska pracy. W połączeniu z odpowiednim ustawieniem monitora, regularnymi przerwami oraz ćwiczeniami wzrokowymi, pomagają one w utrzymaniu zdrowia oczu.

Pytanie 30

Do czego służy operator spread (...) w JavaScript?

A. Do łączenia dwóch różnych typów danych

B. Do rozwinięcia tablicy lub obiektu na poszczególne elementy

C. Do konwersji liczby na string

D. Do sprawdzania typu danych

Operator spread (...) w JavaScript jest niezwykle użytecznym narzędziem, które pozwala na łatwe rozwijanie tablic i obiektów do ich poszczególnych elementów lub właściwości. Umożliwia to na przykład przekazywanie elementów tablicy jako argumentów do funkcji lub łączenie wielu obiektów w jeden. Przykładowo, jeśli mamy tablicę `const arr = [1, 2, 3];` to używając operatora spread, możemy przekazać te elementy do funkcji tak: `Math.max(...arr)`, co zwróci 3. Dodatkowo, operator ten jest często używany przy tworzeniu nowych obiektów na podstawie istniejących. Na przykład, mając obiekt `const obj = { a: 1, b: 2 };`, możemy stworzyć nowy obiekt z dodatkową właściwością: `const newObj = { ...obj, c: 3 };` co da `newObj = { a: 1, b: 2, c: 3 };`. Operator spread jest zgodny z ES6 i stał się standardem w praktykach programistycznych, ułatwiając pisanie czystszych i bardziej elastycznych kodów. Warto go stosować, aby poprawić czytelność i efektywność swojego kodu.

Pytanie 31

Które z wymienionych stwierdzeń najtrafniej charakteryzuje klasę bazową?

A. Klasa, która zawsze zawiera metody wirtualne

B. Klasa, która zapewnia wspólne atrybuty i metody dla klas pochodnych

C. Klasa, która dziedziczy z klasy pochodnej

D. Klasa, która nie może być dziedziczona

Klasa dziedzicząca po klasie pochodnej to klasa pośrednia, ale nie jest to definicja klasy bazowej. Klasa, która zawsze zawiera metody wirtualne, może być klasą abstrakcyjną, ale klasa bazowa nie musi koniecznie mieć takich metod. Klasa, która nie może być dziedziczona, to klasa finalna (np. 'sealed' w C#), co stanowi odwrotność klasy bazowej, której głównym celem jest umożliwienie dziedziczenia.

Pytanie 32

W zestawieniu przedstawiono doświadczenie zawodowe członków zespołu IT. Osobą odpowiedzialną za stworzenie aplikacji front-end powinna być:

Pracownik	Znajomość technologii/programów
Anna	Inscape, Corel Draw
Krzysztof	Angular
Patryk	HTML, CSS
Ewa	Django, .NET

A. Patryk

B. Ewa

C. Anna

D. Krzysztof

Wybór Krzysztofa jako osoby odpowiedzialnej za stworzenie aplikacji front-end jest zdecydowanie trafiony. Angular to obecnie jedno z najpopularniejszych frameworków do budowy zaawansowanych aplikacji webowych, które wykorzystują wiele komponentów, obsługują dynamiczne interfejsy użytkownika i muszą być skalowalne. Angular pozwala efektywnie zarządzać logiką front-endu, stanami aplikacji oraz integracją z backendem. Z mojego doświadczenia wynika, że osoby znające Angulara są w stanie nie tylko napisać klasyczny interfejs w HTML i CSS, ale również wdrożyć bardziej rozbudowane rozwiązania zgodne ze współczesnymi standardami, takimi jak SPA (single-page application). Praktyka pokazuje, że projekty front-endowe na dużą skalę, bez frameworków takich jak Angular, React czy Vue, bardzo szybko stają się nieczytelne i trudne w utrzymaniu. Krzysztof, mając doświadczenie z Angularem, będzie też znał TypeScript, który jest już właściwie standardem w dużych projektach front-endowych. To daje też lepszą kontrolę nad błędami i czytelność kodu, a to się liczy w zespole. Co ciekawe, w ofertach pracy na front-end developera, znajomość Angulara jest jednym z najczęściej wymienianych wymagań, właśnie przez wzgląd na szeroki zakres zastosowań i wsparcie społeczności. Tak naprawdę, jeżeli zależy nam na wydajnym, nowoczesnym i dobrze zaprojektowanym interfejsie użytkownika, Krzysztof jest tutaj najlepszym wyborem. Często początkujący myślą, że wystarczy sam HTML i CSS, ale prawdziwa praca front-endowca to już zupełnie wyższa liga. Szczerze mówiąc, mając taką osobę w zespole, można spać spokojnie, że front-end będzie wykonany zgodnie z branżowymi standardami.

Pytanie 33

Jakie zastosowanie ma język Swift w zakresie aplikacji mobilnych?

A. Do tworzenia aplikacji na system iOS

B. Do zarządzania bazami danych w aplikacjach mobilnych

C. Do tworzenia aplikacji na system Android

D. Do przeprowadzania testów aplikacji mobilnych

Swift to język programowania stworzony przez Apple, który służy do tworzenia aplikacji na system iOS, macOS, watchOS i tvOS. Swift został zaprojektowany z myślą o nowoczesnym i bezpiecznym programowaniu, eliminując wiele typowych błędów spotykanych w Objective-C, takich jak null pointer exceptions. Dzięki swojej wydajności, przejrzystej składni i integracji z XCode, Swift stał się standardem w ekosystemie Apple. Język wspiera interaktywną platformę Playground, co umożliwia szybkie testowanie kodu, a także pełną integrację z narzędziami Apple, co czyni go niezbędnym narzędziem dla deweloperów aplikacji na iPhone'y i iPady.

Pytanie 34

W przedstawionej ramce znajduje się fragment opisu metody compile języka Java wykorzystywanej w kontekście wyrażeń regularnych. Który symbol powinien być użyty, aby znaleźć dopasowanie na końcu tekstu?

Metacharacter	Description
\|	Find a match for any one of the patterns separated by \| as in: cat\|dog\|fish
.	Find just one instance of any character
^	Finds a match as the beginning of a string as in: ^Hello
$	Finds a match at the end of the string as in: World$
\d	Find a digit
\s	Find a whitespace character
\b	Find a match at the beginning of a word like this: \bWORD, or at the end of a word like this: WORD\b
\uxxxx	Find the Unicode character specified by the hexadecimal number xxxx
Źródło https://www.w3schools.com/java/java_regex.asp dostęp 20.08.2020

A. $

B. ^

C. |

D. .

Zastosowanie różnych metaznaków w wyrażeniach regularnych jest kluczowe dla poprawnego przetwarzania tekstu. Znak ^ jest używany do dopasowania wzorca na początku ciągu znaków, co oznacza, że jest przeciwny do znaku dolara używanego na końcu. Jest przydatny w sytuacjach, gdy chcemy upewnić się, że ciąg znaków zaczyna się od określonego wzorca, co nie odpowiada założeniom pytania dotyczącego końca tekstu. Metaznak kropki . w wyrażeniach regularnych reprezentuje dowolny pojedynczy znak. Użycie go do dopasowania końca ciągu byłoby nieprawidłowe, ponieważ dopasowuje on jedynie jeden dowolny znak, bez względu na jego pozycję w tekście. Z kolei znak pionowej kreski | jest operatorem alternatywy, który umożliwia dopasowanie jednego z kilku podanych wzorców. Jest to przydatne, gdy istnieje wiele możliwych dopasowań, ale nie spełnia zadania, jeśli chcemy dokładnie określić pozycję końcową wzorca. Typowymi błędami jest mylenie tych metaznaków z ich funkcjami, co prowadzi do niepoprawnego zrozumienia struktury wyrażenia regularnego. Zrozumienie ich poprawnego użycia jest kluczowe w kontekście przetwarzania danych i walidacji tekstu, gdzie precyzyjne dopasowanie wzorców jest niezbędne, aby zapewnić integralność i dokładność przetwarzanych informacji. Aby uniknąć błędów, konieczne jest głębokie zrozumienie, jak każdy z tych metaznaków wpływa na wyniki wyrażeń regularnych oraz ich zastosowanie w praktycznych scenariuszach programistycznych. Dlatego ważne jest, aby dokładnie przeanalizować wymagania zadania i wybrać odpowiedni metaznak zgodny z oczekiwanym rezultatem końcowym.

Pytanie 35

Która z metod zarządzania projektami jest najbardziej odpowiednia, gdy w początkowej fazie projektu zakres nie jest w pełni określony, wymagania mogą zmieniać się podczas realizacji, a także mogą wystąpić nowe potrzeby?

A. PRINCE2

B. Agile

C. Model kaskadowy

D. Model V

Agile to podejście, które w mojej ocenie świetnie sprawdza się właśnie w sytuacjach, kiedy zakres projektu nie jest jasny od samego początku albo wymagania klienta mogą się zmieniać w trakcie prac. To nie tylko teoria – branża IT, ale i coraz więcej innych, korzysta z Agile'a tam, gdzie nie da się wszystkiego przewidzieć. Główna zaleta to iteracyjność i elastyczność. Zamiast jednego dużego planu, praca dzieli się na krótkie sprinty lub iteracje, gdzie co chwilę można coś poprawić, zmienić, dodać nową funkcjonalność albo wycofać się z pomysłu, który okazał się nietrafiony. W praktyce, jak klient zmienia zdanie albo rynek wymusza inne podejście – Agile pozwala szybko reagować bez katastrofalnych opóźnień. Moim zdaniem to właśnie dlatego standardy, takie jak Scrum czy Kanban (oba w duchu Agile), są dziś tak popularne nie tylko w software, ale nawet w marketingu czy budowlance. Co ciekawe, Agile promuje współpracę całego zespołu z klientem na każdym etapie, więc ryzyko, że coś zostanie źle zrozumiane i pójdzie do produkcji, jest dużo mniejsze niż w klasycznych podejściach. Warto pamiętać, że to nie jest model totalnego chaosu – są tu zasady i dobre praktyki, ale największym atutem jest właśnie ta adaptacyjność do zmieniających się warunków projektu.

Pytanie 36

Co to jest event bubbling w JavaScript?

A. Metoda zarządzania kolejką zdarzeń w aplikacjach asynchronicznych

B. Technika optymalizacji wydajności zdarzeń na stronie

C. System powiadomień o błędach w konsoli JavaScript

D. Proces, w którym zdarzenie zaczyna się od najbardziej szczegółowego elementu i propaguje w górę hierarchii DOM

Event bubbling to kluczowy mechanizm w modelu zdarzeń JavaScript, który polega na tym, że gdy zdarzenie zostaje wywołane na danym elemencie DOM, propaguje się ono w górę hierarchii DOM, zaczynając od najniższego elementu (czyli elementu, który bezpośrednio wywołuje zdarzenie) i kierując się ku elementom nadrzędnym. To podejście umożliwia efektywne zarządzanie zdarzeniami, gdyż pozwala na przypisanie pojedynczej funkcji obsługi zdarzeń do elementu nadrzędnego, zamiast do każdego z podrzędnych elementów. Na przykład, jeśli mamy listę elementów <li> w <ul>, możemy ustawić jeden nasłuchiwacz zdarzeń na <ul>, co pozwoli na przechwytywanie kliknięć na wszystkich <li>, wykorzystując obiekt Event do określenia, który element został kliknięty. W praktyce, event bubbling przyczynia się do zmniejszenia liczby nasłuchiwaczy zdarzeń i optymalizacji wydajności aplikacji webowych, a także ułatwia organizację kodu. Warto również pamiętać o metodzie stopPropagation(), która może być używana, aby zatrzymać propagację zdarzenia, gdy zajdzie taka potrzeba. Zrozumienie event bubbling jest istotne w kontekście standardów W3C, które definiują zasady dla przetwarzania zdarzeń.

Pytanie 37

Jaką funkcję spełniają atrybuty klasy w programowaniu obiektowym?

A. Określają globalne stałe programu

B. Zapisują wartości lokalne w funkcjach

C. Zawierają informacje opisujące stan obiektu

D. Umożliwiają przeprowadzanie operacji na obiektach

Zmienne lokalne w metodach przechowują wartości tymczasowe i są usuwane po zakończeniu wykonywania metody, co odróżnia je od pól klasy, które istnieją tak długo, jak istnieje obiekt. Stałe globalne programu są dostępne z każdego miejsca w kodzie, ale nie są związane z konkretną instancją obiektu – ich wartość nie zmienia się dla różnych obiektów. Operacje wykonywane na obiektach są definiowane przez metody klasy, a nie przez pola – pola jedynie przechowują dane, natomiast metody określają zachowanie obiektów i umożliwiają interakcję z nimi.

Pytanie 38

Jakie zdarzenie jest wywoływane, gdy kliknięta zostaje myszą nieaktywna kontrolka lub okno?

A. focus

B. blur

C. keyup

D. validating

Wybór innego zdarzenia niż focus najczęściej wynika z pomylenia kontekstu użycia tych eventów w interfejsie użytkownika. Zdarzenie blur, choć mocno związane z focus, jest wywoływane kiedy element traci aktywność, a nie gdy ją zdobywa. To częsty błąd, bo oba pojęcia są niejako swoimi przeciwieństwami i często się je myli, zwłaszcza na początku nauki programowania interfejsów. Zdarzenie keyup z kolei dotyczy wyłącznie interakcji z klawiaturą i oznacza, że użytkownik puścił klawisz – to zupełnie inny typ wejścia i nie ma żadnego związku z klikaniem myszą w nieaktywną kontrolkę. Spotkałem się z sytuacją, gdzie ktoś mylnie kojarzył keyup z aktywowaniem pola tekstowego, ale to wynika raczej z nieporozumienia, bo keyup nie zmienia stanu aktywności (focus) żadnego elementu. Zdarzenie validating najczęściej występuje w niektórych frameworkach desktopowych (np. Windows Forms), jednak nie jest ogólnym standardem dla systemów zdarzeń i nie wywołuje się przy kliknięciu na nieaktywny element – bardziej służy do sprawdzania poprawności danych przed ich zatwierdzeniem. Błędne przekonanie, że validating lub blur mogą odpowiadać za uzyskanie aktywności przez kontrolkę, bierze się często z intuicyjnego myślenia o przełączaniu się między polami, ale w rzeczywistości tylko focus odpowiada za ten konkretny przypadek. Dlatego warto odróżniać te zdarzenia i świadomie używać ich zgodnie ze standardami, żeby nie pogubić się w logice aplikacji i zachować przewidywalność zachowania interfejsu.

Pytanie 39

Wskaż fragment kodu, który wykreuje przedstawioną kontrolkę?

A. Kod1

B. Kod4

C. Kod3

D. Kod2

Rozpatrując pozostałe opcje można zauważyć kilka błędnych koncepcji które należy wyjaśnić. Kod1 wykorzystuje klasę SearchView która służy do wyszukiwania nie jest jednak przeznaczona do wyświetlania ocen w formie gwiazdek. SearchView nie posiada mechanizmów ani atrybutów pozwalających na wizualizację ocen co oznacza że wybór tego kodu jest pomyłką wynikającą z mylnego zrozumienia funkcji tej kontrolki. Kod2 to ProgressBar który służy do wyświetlania postępu zadań takich jak ładowanie danych. Mimo że ProgressBar potrafi pokazywać poziom zaawansowania to jego forma jest zupełnie inna i nie jest używana do prezentacji ocen w skali gwiazdkowej. Jest to kontrolka dynamiczna której głównym celem jest przedstawianie zmiany stanu a nie stałe wizualizacje. Kod4 z kolei dotyczy klasy Switch co jest elementem UI używanym do przełączania stanów takich jak włączanie i wyłączanie funkcji. Switch nie ma nic wspólnego z ocenami ani wizualizacją skali. Wybór tego kodu mógłby wynikać z mylnego założenia że kontrolka ta może być stosowana do interaktywnego wyboru lecz jej funkcjonalność nie obejmuje ocen. Podsumowując błędne odpowiedzi wynikają z fundamentalnego niezrozumienia specyfiki i zastosowania właściwych kontrolek w Androidzie. Każda z nich ma swoje unikalne przeznaczenie i nie zastąpi funkcji RatingBar w kontekście wizualizacji ocen w postaci gwiazdek standardowego elementu aplikacji mobilnych do zbierania informacji zwrotnej od użytkowników.

Pytanie 40

Jaką technologię stosuje się do powiązania aplikacji internetowej z systemem baz danych?

A. CSS

B. HTTP

C. JavaScript

D. SQL

HTTP to protokół, który pozwala na przesyłanie danych między przeglądarką a serwerem, ale to nie to samo, co narzędzie do zarządzania danymi w bazach. CSS się zajmuje stylizowaniem stron i nie ma nic wspólnego z bazami danych. JavaScript z kolei to język do robienia fajnych, interaktywnych rzeczy na stronach, ale sam w sobie nie ogarnie bazy danych. Musisz użyć jakiegoś dodatkowego narzędzia, na przykład Node.js albo ORM.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej