Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 00:32
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 00:52

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Które z poniższych nie jest językiem programowania?

A. Kotlin
B. Ruby
C. Python
D. HTML
HTML (HyperText Markup Language) jest językiem znaczników, który służy do tworzenia struktury stron internetowych. Jest fundamentalnym elementem w budowie aplikacji webowych, ponieważ umożliwia definiowanie elementów takich jak nagłówki, akapity, obrazy, linki i wiele innych. HTML nie jest językiem programowania w sensie, w jakim są nimi Python, Ruby, czy Kotlin, ponieważ nie obsługuje logiki programowania, takiej jak zmienne, pętle czy warunki. Jego głównym celem jest struktura i prezentacja treści w przeglądarkach internetowych. HTML współpracuje z CSS (Cascading Style Sheets) do stylizacji oraz JavaScript do obsługi logiki i interakcji. Przykładowo, podczas tworzenia strony internetowej można użyć HTML do zbudowania struktury, CSS do nadania jej estetyki, a JavaScript do dodawania dynamicznych elementów, takich jak formularze czy interaktywne mapy. Dobrą praktyką jest również używanie semantycznego HTML, co poprawia dostępność oraz SEO, co jest szczególnie ważne w współczesnym internecie.

Pytanie 2

Co to jest REST API?

A. Framework do testowania API
B. Architektura API oparta o zasoby i standardowe operacje HTTP
C. Biblioteka JavaScript do komunikacji z bazami danych
D. Protokół sieciowy do transferu danych binarnych
REST API (Representational State Transfer Application Programming Interface) to architektura API, która koncentruje się na zasobach i wykorzystuje standardowe operacje HTTP, takie jak GET, POST, PUT i DELETE. Dzięki tej architekturze każdy zasób, na przykład użytkownik czy produkt, jest reprezentowany przez unikalny identyfikator URL, co ułatwia dostęp i manipulację danymi. REST API jest szeroko stosowane w aplikacjach webowych i mobilnych, ponieważ pozwala na łatwą integrację różnych systemów oraz umożliwia wykorzystanie technologii takich jak JSON i XML do wymiany danych. Przykładem praktycznego zastosowania REST API może być aplikacja do zarządzania zadaniami, w której użytkownicy mogą tworzyć, edytować i usuwać zadania za pomocą odpowiednich zapytań HTTP. Dobrą praktyką przy projektowaniu REST API jest stosowanie odpowiednich statusów HTTP, takich jak 200 (OK), 201 (Created) czy 404 (Not Found), co ułatwia komunikację między klientem a serwerem oraz zwiększa transparentność działania API. Dodatkowo, REST API jest zgodne z zasadą bezstanowości, co oznacza, że każdy nowy request zawiera wszystkie informacje potrzebne do jego przetworzenia.

Pytanie 3

Jaką funkcję pełnią okna dialogowe niemodalne?

A. prezentowania komunikatów, które wymagają potwierdzenia, aby kontynuować działanie aplikacji
B. zarządzania ustawieniami aplikacji, jako okno, które pozostaje widoczne na ekranie przez cały czas trwania aplikacji
C. wstrzymywania działania aplikacji w czasie wprowadzania oraz zatwierdzania danych
D. zarządzania stanem aplikacji za pomocą systemów menu
Okna dialogowe niemodalne, czasem zwane też oknami narzędziowymi albo pomocniczymi, to bardzo praktyczny element interfejsu użytkownika. To, co wyróżnia je spośród innych typów okien, to fakt, że użytkownik może korzystać równocześnie zarówno z tego okna, jak i z głównej aplikacji. Nie blokuje ono działania programu – wszystko jest dostępne w tym samym czasie. Najczęściej takie okna służą do zarządzania ustawieniami aplikacji albo wywoływania funkcji, które użytkownik może modyfikować na bieżąco, bez konieczności zamykania tego okna po każdej zmianie. Przykład z życia: paleta warstw w programach graficznych (np. GIMP czy Photoshop) albo okno stylów w edytorze tekstu. Dla mnie osobiście, taki model pracy jest dużo wygodniejszy niż korzystanie z okien modalnych, bo pozwala płynnie zmieniać ustawienia bez przerywania pracy. Dobrą praktyką w branży jest, żeby okna niemodalne nie zasłaniały kluczowych elementów interfejsu i były jasno oznaczone, by użytkownik wiedział, że może je w każdej chwili zamknąć, nie tracąc postępów. Takie podejście jest wręcz rekomendowane w wytycznych projektowania UX publikowanych przez Apple czy Microsoft (np. Human Interface Guidelines). Okna niemodalne są szczególnie ważne w aplikacjach wymagających ciągłego dostępu do narzędzi lub parametrów, np. edytorach grafiki, IDE czy programach CAD. Warto o tym pamiętać, projektując bardziej złożone systemy.

Pytanie 4

Który z języków programowania jest najczęściej wykorzystywany do budowania aplikacji internetowych po stronie serwera?

A. CSS
B. JavaScript
C. PHP
D. HTML
PHP to jeden z najczęściej używanych języków programowania do tworzenia aplikacji webowych po stronie serwera. Jest to język skryptowy, który umożliwia dynamiczne generowanie treści stron internetowych, zarządzanie sesjami użytkowników, obsługę formularzy oraz integrację z bazami danych. PHP napędza popularne systemy zarządzania treścią (CMS), takie jak WordPress, Joomla czy Drupal. Dzięki swojej prostocie, szerokiemu wsparciu społeczności oraz dużej liczbie gotowych bibliotek i frameworków (np. Laravel), PHP pozostaje jednym z czołowych języków backendowych. PHP pozwala również na szybkie wdrażanie aplikacji i jest kompatybilny z wieloma serwerami WWW, co czyni go uniwersalnym wyborem w budowie aplikacji webowych.

Pytanie 5

W przedstawionym filmie ukazano kreator interfejsu użytkownika, dla którego automatycznie powstaje

A. kod XML
B. obsługa wciśniętego przycisku
C. obsługa przycisku ekranu dotykowego
D. kod Java
Kod XML jest obecnie najczęściej stosowanym formatem do definiowania wyglądu interfejsów użytkownika w takich narzędziach jak Android Studio czy różnego rodzaju designery graficzne. Kiedy projektujesz layout aplikacji mobilnej albo desktopowej, duża część nowoczesnych narzędzi tworzy właśnie pliki XML, które następnie są interpretowane przez system w czasie uruchamiania aplikacji. Ułatwia to rozdzielenie logiki aplikacji od jej prezentacji, co wydaje się fundamentalne przy większych projektach. Moim zdaniem takie podejście daje ogromne korzyści – można łatwo modyfikować wygląd bez dotykania kodu źródłowego. W praktyce, jeśli używasz np. Android Studio, zbudujesz interfejs przeciągając przyciski czy pola tekstowe, a pod spodem dostaniesz czytelny plik XML. To przyspiesza pracę, zwiększa czytelność projektu i pozwala na późniejsze automatyczne generowanie dokumentacji albo testów interfejsu. Takie standardy są rekomendowane nie tylko przez Google, ale też szeroko stosowane w innych środowiskach, jak chociażby XAML w Microsoft czy FXML w JavaFX. Przezroczystość działania tych narzędzi sprawia, że łatwiej jest pracować zespołowo, bo każdy może szybko zorientować się w strukturze UI patrząc na XML-a. Samo generowanie kodu XML przez narzędzia graficzne to duży krok w kierunku lepszej organizacji pracy i zgodności ze współczesnymi praktykami branżowymi.

Pytanie 6

Zasada programowania obiektowego, która polega na ukrywaniu elementów klasy tak, aby były one dostępne wyłącznie dla metod tej klasy lub funkcji zaprzyjaźnionych, to

A. hermetyzacja
B. wyjątki
C. polimorfizm
D. dziedziczenie
W programowaniu obiektowym często pojawiają się takie pojęcia jak wyjątki, polimorfizm czy dziedziczenie, ale żadne z nich nie opisuje procesu ukrywania danych wewnątrz klasy. Wyjątki to mechanizm obsługi błędów, który pozwala na reagowanie na nieprzewidziane sytuacje w trakcie działania programu, ale nie ma on nic wspólnego z kontrolą dostępu do danych czy zabezpieczaniem pól klasy. Polimorfizm z kolei polega na tym, że obiekty różnych klas mogą być traktowane jako obiekty wspólnej klasy bazowej – tu chodzi o możliwość wywoływania metod w taki sam sposób na różnych typach, co ułatwia projektowanie elastycznego kodu, ale nie dotyka kwestii ukrywania szczegółów przed użytkownikiem klasy. Dziedziczenie umożliwia tworzenie nowych klas na podstawie już istniejących, co pozwala na przejmowanie właściwości i metod, ale samo w sobie nie ogranicza dostępu do danych – wręcz przeciwnie, nieumiejętne użycie dziedziczenia może prowadzić do nadmiernego ujawnienia szczegółów implementacji. Typowym błędem myślowym jest mylenie hermetyzacji z samą ochroną przed błędami (czyli wyjątkami) lub utożsamianie jej z mechanizmami dziedziczenia – tymczasem hermetyzacja to przede wszystkim kontrola dostępu i świadome ograniczanie widoczności danych oraz metod. W codziennej praktyce programistycznej hermetyzacja jest kluczowa dla bezpieczeństwa, utrzymania i rozwoju oprogramowania, dlatego warto rozróżniać te koncepcje i wiedzieć, do czego służy każda z nich.

Pytanie 7

Które z poniższych nie jest frameworkiem JavaScript?

A. Django
B. Vue.js
C. React
D. Angular
Odpowiedzi takie jak Angular, Vue.js i React są frameworkami oraz bibliotekami JavaScript, które służą do budowy interfejsów użytkownika w aplikacjach webowych. Angular to kompleksowy framework stworzony przez Google, który wspiera architekturę typu MVC (Model-View-Controller) oraz promuje stosowanie komponentów, co ułatwia rozwój dużych aplikacji. Vue.js, z kolei, jest progresywnym frameworkiem, który pozwala na stopniowe wprowadzanie go w istniejących projektach, a jego elastyczność sprawia, że jest popularnym wyborem wśród frontendowców. React, stworzony przez Facebook, to biblioteka do budowy UI, koncentrująca się na tworzeniu interaktywnych komponentów. Każde z tych rozwiązań ma swoje unikalne cechy, a ich stosowanie jest szeroko akceptowane w branży jako najlepsze praktyki przy tworzeniu nowoczesnych aplikacji webowych. Pomylenie Django z tymi frameworkami może wynikać z nieznajomości roli jaką odgrywają różne języki programowania oraz frameworki w ekosystemie webowym. Zrozumienie różnic między technologiami backendowymi a frontendowymi jest kluczowe dla programistów, którzy chcą skutecznie przyczyniać się do pracy zespołów deweloperskich."]

Pytanie 8

Jakie z wymienionych narzędzi pozwala na jednoczesne korzystanie z systemów BIN, DEC i HEX?

A. Kalkulator systemowy
B. Przeglądarka grafów
C. Microsoft Word
D. GIMP
Microsoft Word to edytor tekstu, który głównie służy do tworzenia, edytowania i formatowania dokumentów. Nie jest on zaprojektowany do pracy z systemami liczbowymi, a jego funkcjonalności koncentrują się na przetwarzaniu tekstu, co czyni go nieodpowiednim narzędziem do konwersji pomiędzy systemami BIN, DEC i HEX. Nie ma wbudowanych funkcji do matematyki binarnej ani konwersji systemów liczbowych, co ogranicza jego zastosowanie w kontekście obliczeń matematycznych. Z kolei GIMP jest programem graficznym używanym do edycji obrazów, który również nie ma funkcji związanych z systemami liczbowymi. Jego główną rolą jest praca z grafiką rastrową i nie oferuje dedykowanych narzędzi do konwersji wartości liczbowych, co sprawia, że nie może być wykorzystany do zadań wymagających pracy z różnymi systemami liczbowymi. Przeglądarka grafów, chociaż może być używana do wizualizacji danych i różnorodnych analiz, to jednak nie jest narzędziem do obliczeń matematycznych ani konwersji systemów liczbowych. Jej funkcjonalność skupia się na prezentacji informacji w postaci wizualnej, a nie na obliczeniach, co niewątpliwie czyni ją nieodpowiednią do zadań związanych z systemami BIN, DEC i HEX.

Pytanie 9

Jakie znaczenie ma polimorfizm w programowaniu obiektowym?

A. Pozwala na tworzenie obiektów z wielu różnych klas równocześnie
B. Umożliwia jednej metodzie działać w różnorodny sposób w zależności od klasy, do której należy
C. Dzieli program na klasy oraz obiekty
D. Ogranicza dostęp do atrybutów klasy
Polimorfizm to zdolność obiektów do używania tej samej metody lub interfejsu, ale z różnymi implementacjami, w zależności od klasy obiektu. Dzięki polimorfizmowi można wywołać metodę `obiekt.wyswietl()`, która zachowuje się inaczej w klasie `Samochod` i inaczej w klasie `Motocykl`, mimo że nazwa metody pozostaje taka sama. Polimorfizm ułatwia rozbudowę aplikacji, ponieważ nowe klasy mogą być dodawane bez modyfikacji istniejącego kodu, co zwiększa elastyczność i rozszerzalność programu. Jest to jedna z najważniejszych zasad programowania obiektowego, obok dziedziczenia i hermetyzacji.

Pytanie 10

Która z wymienionych metod najlepiej chroni komputer przed złośliwym oprogramowaniem?

A. Właściwie zaktualizowany program antywirusowy
B. Unikanie używania publicznych sieci Wi-Fi
C. Stosowanie mocnych haseł
D. Cykliczne wykonywanie kopii zapasowych
Program antywirusowy to naprawdę istotna rzecz, jeśli chodzi o ochronę komputerów przed złośliwym oprogramowaniem. On w zasadzie non stop monitoruje nasz system i ma za zadanie wyłapywać różne wirusy, trojany, a nawet ransomware, co jest bardzo ważne. Pamiętaj, żeby regularnie aktualizować bazy wirusów, bo dzięki temu będziesz miał zabezpieczenie przed najnowszymi zagrożeniami. Warto też zauważyć, że wiele programów antywirusowych ma dodatkowe opcje, jak na przykład monitorowanie stron www, czy skanowanie e-maili i plików, które pobierasz. To wszystko razem daje lepszą ochronę.

Pytanie 11

W zaprezentowanym kodzie stworzono abstrakcyjną klasę figura oraz klasę prostokąta, która dziedziczy po niej, zawierającą zdefiniowane pola i konstruktory. Wskaż minimalną wersję implementacji sekcji /* metody klasy */ dla klasy Prostokat:

abstract class Figura
{
    abstract double Pole();
    abstract double Obwod();
}

public class Prostokat extends Figura
{
    private double a;
    private double b;

    ... /* Konstruktory */
    ... /* Metody klasy */
}
AB
public double Pole() {
    return a * b;
}

public double Obwod() {
    return 2*a + 2*b;
}
public double Pole() {
    return a * b;
}
CD
public double LiczPole()
{
    return a * b;
}

public double LiczObwod()
{
    return 2*a + 2*b;
}
abstract double Pole()
{
    return a * b;
}

abstract double LiczObwod()
A. C
B. D
C. A
D. B
W tej sytuacji odpowiedź A to zdecydowanie najlepszy wybór. Dlaczego? Klasa Prostokat dziedziczy po abstrakcyjnej Figurze, która wymusza zaimplementowanie dwóch metod abstrakcyjnych: Pole() oraz Obwod(). W Javie (bo składnia sugeruje właśnie ją), jeżeli klasa nie zaimplementuje wszystkich metod abstrakcyjnych odziedziczonych po klasie abstrakcyjnej, sama musi być oznaczona jako abstract, a tu przecież Prostokat ma być konkretną klasą. Wersja A pokazuje dokładnie te dwie metody, z odpowiednimi nazwami, typami zwracanymi i poprawną logiką obliczeń: pole prostokąta to a * b, a obwód to 2*a + 2*b. Taki sposób pisania jest zgodny ze sztuką programowania obiektowego – spełniamy wymagania kontraktu narzuconego przez klasę bazową, implementujemy tylko to, co jest wymagane i w taki sposób, by użytkownik klasy mógł od razu wykorzystywać instancję Prostokata do obliczeń. Takie podejście bardzo ułatwia późniejsze rozbudowywanie projektu i współpracę z innymi programistami, bo każdy od razu wie, że Pole() i Obwod() są częścią wspólnego interfejsu wszystkich Figur. Moim zdaniem, w realnych projektach często się z czymś takim spotyka – jeśli tylko mamy dziedziczenie po klasie abstrakcyjnej, zawsze trzeba pamiętać o tych narzuconych metodach. Warto też zauważyć, że brak zbędnych dodatków – np. nadmiarowych metod czy zmienionych nazw – minimalizuje szansę na pomyłki i nieporozumienia w zespole. Tak w praktyce robi się solidną, czytelną bazę pod hierarchię figur geometrycznych.

Pytanie 12

Jakie jest źródło błędu w podanym kodzie przez programistę?

class Dokument {
    public string nazwa;
    protected string autor;
}
// .... w kodzie funkcji main
Dokument doc = new Dokument();
Console.WriteLine(doc.autor);
A. Inicjalizacja obiektu została błędnie zapisana.
B. Argumenty konstruktora powinny być przekazane podczas inicjalizacji obiektu.
C. Brak konstruktora w definicji klasy.
D. Pole autor jest niedostępne z tego poziomu.
Błąd związany z polem 'autor' wynika z problemu dostępu do pól prywatnych w klasie. W programowaniu obiektowym, pola prywatne (oznaczone jako private) są dostępne tylko wewnątrz danej klasy i nie mogą być bezpośrednio modyfikowane lub odczytywane z zewnątrz. Aby umożliwić dostęp do takich pól, programista powinien utworzyć odpowiednie metody dostępowe – tzw. gettery i settery. Jest to przykład hermetyzacji (encapsulation), jednego z filarów programowania obiektowego, który pozwala na kontrolę nad tym, jak dane są przechowywane i modyfikowane. Hermetyzacja zwiększa bezpieczeństwo aplikacji i zapobiega przypadkowym zmianom wartości pól obiektu.

Pytanie 13

Zawarty w ramce opis licencji sugeruje, że mamy do czynienia z licencją

Rodzaj licencji, który zapewnia otwarty dostęp do oprogramowania dla wszystkich użytkowników programu, którego dotyczy: prawo do darmowego użytkowania, kopiowania, rozpowszechniania oraz tworzenia modyfikacji, ulepszania i rozbudowania.
A. Open Source
B. Freeware
C. Shareware
D. OEM
Opis podany w pytaniu idealnie pasuje do koncepcji licencji Open Source. W praktyce oznacza to, że każdy użytkownik ma nie tylko prawo korzystać z oprogramowania za darmo, ale także może pobierać kod źródłowy, analizować go, modyfikować, ulepszać i nawet udostępniać dalej własne warianty. To daje ogromne możliwości rozwoju – nie tylko dla pojedynczych programistów, lecz przede wszystkim dla całych społeczności, które budują narzędzia i rozwiązania dużo szybciej niż zamknięte firmy. Przykłady? Linux, GIMP, LibreOffice, czy nawet przeglądarka Firefox. Moim zdaniem, to jest wręcz fundament nowoczesnego IT – wiele firm (nawet tych największych, typu Google czy Microsoft) opiera się dziś na rozwiązaniach Open Source, bo to daje elastyczność, bezpieczeństwo i transparentność. Branżowe standardy, np. licencja GNU GPL lub MIT, jasno określają zasady współdzielenia i ochrony praw autorskich. Dobra praktyka to zawsze sprawdzić warunki licencji przed wdrożeniem projektu w firmie albo szkole. Fajnie jest też pamiętać, że Open Source to nie tylko darmowość, ale przede wszystkim filozofia dzielenia się wiedzą, co w informatyce często prowadzi do innowacji i lepszej jakości kodu.

Pytanie 14

Co to jest Continuous Integration (CI)?

A. Protokół komunikacji między różnymi częściami aplikacji
B. Technika tworzenia aplikacji mobilnych w sposób przyrostowy
C. Praktyka automatycznego integrowania kodu w repozytorium wspólnym wraz z testami
D. Metoda ciągłego monitorowania wydajności aplikacji w produkcji
Continuous Integration (CI) to praktyka, która ma na celu automatyzację procesu integrowania kodu w repozytorium wspólnym. Główną ideą CI jest to, aby programiści regularnie dodawali swoje zmiany do głównej gałęzi kodu, co pozwala na bieżące testowanie aplikacji. Dzięki temu można szybko wykrywać i naprawiać błędy, zanim staną się one poważnym problemem. Typowym przykładem zastosowania CI jest użycie narzędzi takich jak Jenkins, GitLab CI czy Travis CI, które automatycznie uruchamiają zestaw testów po każdym wprowadzeniu zmian. Takie podejście nie tylko poprawia jakość kodu, ale również przyspiesza cykl wydania oprogramowania, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży. Warto również zauważyć, że CI jest często częścią szerszego podejścia do DevOps, które integruje rozwój i operacje, aby zwiększyć efektywność całego procesu wytwarzania oprogramowania.

Pytanie 15

Jaką wartość dziesiętną reprezentuje liczba binarna 1010?

A. 14
B. 12
C. 10
D. 8
Odpowiedzi 8, 12 i 14 są błędne w kontekście konwersji liczby binarnej 1010 na wartość dziesiętną. Liczba 8 w systemie dziesiętnym odpowiada binarnej wartości 1000. W tym przypadku, 1 * 2^3 daje 8, co oznacza, że w zapisie binarnym nie ma cyfr odpowiadających wartościom 2^2, 2^1 oraz 2^0. Liczba 12 w systemie dziesiętnym jest reprezentowana jako 1100 w systemie binarnym, co oznacza, że ma ona 1 na pozycji 2^3, 1 na pozycji 2^2, a 0 na pozycjach 2^1 oraz 2^0. Natomiast liczba 14 jest reprezentowana jako 1110 w systemie binarnym, co wskazuje, że ma 1 na pozycjach 2^3, 2^2 oraz 2^1, a 0 na pozycji 2^0. W każdym z tych przypadków, niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnej interpretacji wartości binarnych oraz ich odpowiedników w systemie dziesiętnym. Zrozumienie systemów liczbowych jest kluczowe w informatyce i inżynierii, ponieważ liczby binarne są podstawą funkcjonowania komputerów oraz cyfrowych systemów obliczeniowych. Dlatego tak ważne jest precyzyjne wykonanie konwersji oraz znajomość reguł związanych z tym procesem.

Pytanie 16

Jaką wartość zwróci funkcja napisana w języku C++, jeżeli jej argumentem wejściowym jest tablica stworzona w następujący sposób:

int tablica[6] = {3,4,2,4,10,0};

int fun1(int tab[]) {
    int wynik = 0;

    for(int i = 0; i < 6; i++)
        wynik += tab[i];
    return wynik;
}
A. 23
B. 10
C. 20
D. 0
W tego typu zadaniach bardzo łatwo popełnić błąd w ocenie działania pętli oraz sumowania wartości w tablicy. Często pojawia się przekonanie, że funkcja może zwracać zero, bo ostatni element tablicy to 0 – ale trzeba pamiętać, że funkcja sumuje wszystkie elementy i zero po prostu nie wpływa na całą sumę, więc wynik się nie wyzeruje. Bywa też, że sugerujemy się pierwszą liczbą z tablicy albo jakąś wyróżniającą się, na przykład 10, myśląc, że to ona jest odpowiedzią – ale to nie ma uzasadnienia w kodzie. W pętli for wyraźnie jest napisane i < 6, czyli przeglądamy sześć elementów. Każdy z nich jest dodawany do zmiennej wynik. Kod nie ma żadnych warunków ani instrukcji przerwania, więc nie można zatrzymać się „na” jakiejś wartości, ani zignorować jakiejkolwiek liczby. Niektóre osoby mogą też popełnić błąd i dodać tylko część elementów albo pomylić kolejność, przez co suma wychodzi 10, 20 lub inna, ale przy mechanicznej analizie kodu to niemożliwe. Odpowiedź 20 pojawia się czasem, kiedy ktoś przez przypadek nie zliczy ostatniego zera, a z kolei 10 to typowy skrót myślowy – może wynikający z szybkiego rzutu oka na największą liczbę w tablicy, jednak suma elementów to nie to samo, co ich maksimum. Z mojego doświadczenia wynika, że bardzo wielu uczniów nie przywiązuje wagi do sumowania wszystkich elementów, zwłaszcza jak pojawia się zero – a przecież matematyka jest tu bezlitosna. W programowaniu sumujesz wszystko jak leci, jeśli nie ma warunku czy filtru. Takie drobne nawyki, jak dokładne śledzenie każdej iteracji pętli, potem procentują podczas bardziej złożonych zadań na egzaminach czy w prawdziwych projektach. Pamiętaj: jeśli kod nie sprawdza warunków, to wykonuje dokładnie to, co jest napisane – nic mniej, nic więcej. Warto się tego trzymać.

Pytanie 17

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu w PHP?

$x = 5;
$y = '5';
var_dump($x == $y);
var_dump($x === $y);
A. bool(true) bool(true)
B. bool(true) bool(false)
C. bool(false) bool(false)
D. bool(false) bool(true)
Odpowiedź bool(true) bool(false) jest prawidłowa, ponieważ w PHP porównania używane w tym kodzie różnią się pod względem operatorów. Pierwsze porównanie z użyciem operatora == jest porównaniem luźnym, co oznacza, że PHP dokonuje konwersji typów przed porównaniem. W tym przypadku zmienna $x o wartości 5 (typ integer) jest porównywana z $y, która ma wartość '5' (typ string). Po konwersji typów oba są interpretowane jako liczba 5, więc wynik to true. W drugim porównaniu operator === sprawdza zarówno wartość, jak i typ zmiennych. W tym przypadku $x jest integerem, a $y jest stringiem, więc ich typy się różnią. W związku z tym wynik to false. W praktyce, używanie operatora === jest zalecane, ponieważ pozwala uniknąć niespodzianek związanych z automatyczną konwersją typów, co jest często źródłem błędów w kodzie. Warto mieć to na uwadze przy pisaniu bardziej skomplikowanych skryptów, aby zapewnić, że porównania są jednoznaczne i wiarygodne.

Pytanie 18

Co oznacza pojęcie 'hoisting' w JavaScript?

A. Mechanizm zarządzania pamięcią w przeglądarce
B. Metoda ładowania skryptów z zewnętrznych źródeł
C. Proces podnoszenia deklaracji zmiennych i funkcji na górę zakresu
D. Technika optymalizacji kodu przez silnik JavaScript
Hoisting to mechanizm w JavaScript, który polega na tym, że deklaracje zmiennych i funkcji są przenoszone na górę zakresu, w którym zostały zadeklarowane. Oznacza to, że możesz używać zmiennych i funkcji przed ich faktyczną deklaracją w kodzie. Na przykład, jeśli zadeklarujesz zmienną za pomocą 'var' lub funkcję, możesz odwołać się do niej wcześniej, a JavaScript zrozumie, o co chodzi. Przykład: jeśli napiszesz 'console.log(x); var x = 5;', to nie dostaniesz błędu, ponieważ 'x' jest hoistowane na górę, jednak jej wartość będzie 'undefined' do momentu przypisania jej wartości. Zrozumienie hoistingu jest kluczowe dla pisania poprawnego kodu w JavaScript, ponieważ może to prowadzić do zaskakujących rezultatów. Warto wiedzieć, że hoisting nie działa w ten sam sposób dla deklaracji 'let' i 'const'. Te zmienne są hoistowane, ale nie mogą być używane przed ich deklaracją, co prowadzi do błędu 'Temporal Dead Zone'. Dlatego zaleca się unikanie deklaracji zmiennych w sposób, który może prowadzić do nieporozumień, i zawsze deklarować zmienne na początku zakresu, w którym będą używane.

Pytanie 19

Który z wymienionych elementów UI w aplikacjach mobilnych jest odpowiedzialny za przechodzenie pomiędzy ekranami?

A. Pasek narzędziowy
B. Przycisk
C. ListView
D. Navigation Drawer
Navigation Drawer to jeden z najczęściej stosowanych komponentów interfejsu użytkownika w aplikacjach mobilnych na platformie Android. Pozwala na stworzenie bocznego menu nawigacyjnego, które użytkownik może wysunąć z lewej (lub rzadziej z prawej) krawędzi ekranu. Drawer umożliwia szybki dostęp do różnych sekcji aplikacji, co poprawia nawigację i organizację interfejsu. Navigation Drawer jest szeroko wykorzystywany w aplikacjach mobilnych takich jak Gmail, YouTube czy Google Maps, ponieważ zapewnia przejrzysty i intuicyjny sposób poruszania się po aplikacji, zachowując minimalistyczny wygląd interfejsu. Dzięki niemu użytkownik ma dostęp do wielu opcji bez konieczności zaśmiecania głównego ekranu aplikacji przyciskami nawigacyjnymi. W Android Studio Navigation Drawer można zaimplementować poprzez gotowe szablony lub za pomocą komponentu DrawerLayout.

Pytanie 20

Który z wymienionych typów stanowi przykład typu znakowego?

A. boolean
B. string
C. float
D. char
Typ 'char' to przykład typu znakowego, który przechowuje pojedynczy znak (litera, cyfra, symbol). W językach takich jak C++, Java czy C, typ 'char' zajmuje jeden bajt pamięci i jest podstawą do obsługi operacji tekstowych oraz przetwarzania danych wejściowych. Typy znakowe są często wykorzystywane do manipulacji łańcuchami tekstowymi, przechowywania kodów ASCII i pracy z danymi wejściowymi. Znaki są podstawowym elementem budowy tekstów i mogą być łączone w tablice (ciągi znaków) lub przetwarzane indywidualnie.

Pytanie 21

W przedstawionej ramce znajduje się fragment opisu metody compile języka Java wykorzystywanej w kontekście wyrażeń regularnych. Który symbol powinien być użyty, aby znaleźć dopasowanie na końcu tekstu?

MetacharacterDescription
|Find a match for any one of the patterns separated by | as in: cat|dog|fish
.Find just one instance of any character
^Finds a match as the beginning of a string as in: ^Hello
$Finds a match at the end of the string as in: World$
\dFind a digit
\sFind a whitespace character
\bFind a match at the beginning of a word like this: \bWORD, or at the end of a word like this: WORD\b
\uxxxxFind the Unicode character specified by the hexadecimal number xxxx
Źródło https://www.w3schools.com/java/java_regex.asp dostęp 20.08.2020
A. $
B. ^
C. .
D. |
Znak dolara $ w wyrażeniach regularnych w języku Java jest używany do oznaczenia końca ciągu znaków. Jeśli chcemy sprawdzić, czy konkretny wzorzec występuje na końcu danego tekstu, używamy właśnie tego metaznaku. Przykładowo, wyrażenie regularne World$ dopasuje tekst, w którym słowo World pojawia się na samym końcu. Jest to przydatne w wielu scenariuszach, takich jak walidacja struktury tekstu czy filtrowanie logów, gdzie ważna jest pozycja występowania wzorca. Konwencja ta jest zgodna z ogólnymi standardami regex, co czyni ją intuicyjną i uniwersalną w zastosowaniu. Dolar pełni kluczową rolę w automatyzacji procesów w przetwarzaniu tekstu, umożliwiając efektywne dopasowywanie końcowych wzorców w aplikacjach Java. Użycie $ jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania, szczególnie w kontekście walidacji danych wejściowych, gdzie określenie końca ciągu jest często wymagane. Jest to także popularne w analizie danych, gdzie dane muszą spełniać określone kryteria co do ich zakończenia, takie jak rozszerzenia plików czy określone etykiety tekstowe.

Pytanie 22

Modyfikator dostępu znajdujący się przed definicją metody Dodaj() w klasie Kalkulator sprawia, że:

protected void Dodaj() {}
A. nie jest ona osiągalna w klasach, które dziedziczą po klasie Kalkulator
B. jest ona dostępna zarówno w samej klasie, jak i w klasach dziedziczących po klasie Kalkulator
C. jest ona możliwa do wykorzystania w programie głównym i można ją wywołać na instancji klasy Kalkulator
D. nie jest ona dostępna z poziomu klas, które są zaprzyjaźnione z klasą Kalkulator
Często spotykanym problemem przy analizie modyfikatorów dostępu jest mylenie zakresów widoczności protected z innymi, jak public, private czy nawet internal. Przekonanie, że protected sprawia, iż metoda staje się dostępna w programie głównym (np. przez obiekt klasy Kalkulator), wynika zazwyczaj z utożsamiania protected z public. Tymczasem protected ogranicza dostępność tylko do klasy bazowej oraz jej pochodnych, więc próba wywołania Dodaj() na przykład bezpośrednio w programie głównym zakończy się błędem kompilacji – chyba że korzystamy z tej metody właśnie w klasie dziedziczącej. Zdarza się także mylić protected z private — niektórzy sądzą, że protected blokuje dostęp w klasach dziedziczących, ale to nieprawda: w przeciwieństwie do private, protected wręcz otwiera drzwi potomnym do korzystania z tych elementów. Jeszcze rzadziej, ale czasem pojawia się myśl, że protected umożliwia dostęp zaprzyjaźnionym klasom, jak w C++, jednak w C# czy Javie pojęcie „klas zaprzyjaźnionych” nie istnieje, więc taki scenariusz odpada. Moim zdaniem cała ta zawiłość bierze się z różnic między językami i zbyt powierzchownej nauki teorii, gdzie nie przykłada się uwagi do praktycznych przykładów użycia. W branży dobra praktyka to właśnie stosowanie protected wtedy, gdy chcemy umożliwić dziedziczenie i rozbudowę funkcji, ale nie udostępniać ich całemu światu. Warto zapamiętać, że protected to narzędzie do zachowania porządku i kontroli dostępu w hierarchii klas — i nie należy go mylić ani z nadmierną dostępnością, ani z pełnym ukrywaniem implementacji.

Pytanie 23

Jaką cechą charakteryzuje się sieć asynchroniczna?

A. Jest bardziej niezawodna od sieci synchronicznej
B. Wymaga synchronizacji zegarów
C. Dane są przesyłane w sposób nieciągły, bez synchronizacji zegarów
D. Dane są przesyłane jedynie w określonych przedziałach czasowych
Sieci asynchroniczne to rodzaj systemów komunikacyjnych, w których dane są przesyłane w sposób nieciągły, co oznacza, że nie wymagają one synchronizacji zegarów pomiędzy urządzeniami. W takich sieciach, każda jednostka przesyła dane w dowolnym momencie, co zwiększa elastyczność i efektywność komunikacji. Przykładem zastosowania sieci asynchronicznych są systemy oparte na protokołach, takich jak UART (Universal Asynchronous Receiver-Transmitter), które są powszechnie używane w mikrokomputerach oraz różnych urządzeniach elektronicznych. W kontekście standardów, sieci asynchroniczne są często stosowane w komunikacji szeregowej, gdzie dane są przesyłane bez ustalonych ram czasowych, co pozwala na redukcję opóźnień i zwiększenie przepustowości. W praktyce, taki model komunikacji jest idealny w sytuacjach, gdzie ciągłość przesyłu danych nie jest kluczowa, jak w przypadku transmisji danych z czujników czy urządzeń IoT, gdzie urządzenia mogą nadawać dane, gdy są gotowe, a nie w ustalonych interwałach czasowych.

Pytanie 24

Jaką kategorię reprezentuje typ danych "array"?

A. Typ logiczny
B. Typ wskaźników
C. Typ danych prosty
D. Typ danych złożony
Tablica ('array') jest przykładem złożonego typu danych, który pozwala na przechowywanie wielu wartości tego samego typu pod wspólną nazwą. Każdy element tablicy jest dostępny za pomocą indeksu, co umożliwia szybkie i efektywne operacje na dużych zbiorach danych. Tablice są szeroko wykorzystywane w programowaniu do przechowywania list, macierzy i innych struktur, gdzie konieczne jest przechowywanie dużych ilości danych tego samego rodzaju. Dzięki tablicom można zorganizować dane w sposób uporządkowany, co ułatwia ich przetwarzanie, sortowanie i wyszukiwanie.

Pytanie 25

Która z wymienionych sytuacji stanowi naruszenie praw autorskich?

A. Nabycie licencji na oprogramowanie
B. Udostępnianie filmu objętego prawami autorskimi bez zgody właściciela
C. Tworzenie kopii zapasowej legalnie zakupionego programu
D. Używanie programu typu open-source zgodnie z warunkami licencji
Publikowanie filmu chronionego prawami autorskimi bez zgody właściciela jest naruszeniem praw autorskich. Prawa autorskie chronią twórców przed nieuprawnionym kopiowaniem, dystrybucją i rozpowszechnianiem ich dzieł. W przypadku filmów, muzyki czy oprogramowania, każde użycie bez odpowiednich licencji lub zgody właściciela jest niezgodne z prawem. Twórcy mają prawo do wynagrodzenia za swoją pracę, a naruszenia mogą skutkować wysokimi grzywnami, a nawet postępowaniem sądowym. Przestrzeganie praw autorskich wspiera rozwój kultury i technologii, chroniąc interesy twórców.

Pytanie 26

Jakie są główne cechy architektury klient-serwer?

A. Serwer pełni rolę pasywnego odbiorcy danych od klientów
B. Komunikacja odbywa się bezpośrednio między urządzeniami klienckimi
C. Dane są przechowywane i przetwarzane na serwerze, a klient wysyła żądania i odbiera odpowiedzi
D. Każdy klient funkcjonuje niezależnie od pozostałych
Architektura klient-serwer to model, w którym dane są przechowywane i przetwarzane na serwerze, a klient wysyła żądania i odbiera odpowiedzi. Model ten umożliwia centralizację zasobów, co prowadzi do łatwiejszego zarządzania aplikacjami i zwiększonego bezpieczeństwa. Klient-serwer jest podstawą działania aplikacji webowych, usług sieciowych oraz baz danych. Dzięki temu architektura ta umożliwia wielu użytkownikom jednoczesny dostęp do tych samych danych, co czyni ją wydajnym rozwiązaniem dla rozproszonych systemów informatycznych. Serwery mogą obsługiwać różne rodzaje klientów, takie jak przeglądarki, aplikacje mobilne czy urządzenia IoT, co sprawia, że jest to wszechstronny model stosowany w wielu branżach.

Pytanie 27

Jaką strukturę danych można zrealizować, korzystając jedynie z wymienionych metod?

push(arg) – dodaje element
pop() – usuwa ostatnio dodany element
peek() – zwraca ostatnio dodany element bez usuwania
isEmpty() – sprawdza czy istnieją dane w strukturze
A. tablica
B. drzewo binarne
C. kolejka FIFO
D. stos
Każda z błędnych odpowiedzi w tym pytaniu odnosi się do popularnych struktur danych, jednak żadna z nich nie pasuje do zestawu metod, które tutaj pokazano. Zacznijmy od kolejki FIFO – tam główną zasadą jest First In, First Out, czyli pierwszy dodany element wypada jako pierwszy. Aby zrealizować kolejkę, potrzebne są zwykle metody enqueue (dodawanie na koniec) i dequeue (usuwanie z początku), czasem jeszcze peek do podejrzenia pierwszego elementu. Natomiast w prezentowanym zestawie nie mamy operacji rozróżniających początek i koniec – wszystko dzieje się tylko „na górze”, co zupełnie nie oddaje natury kolejki. Tablica z kolei daje dostęp do elementów przez indeksy, można przeskakiwać losowo po jej zawartości, zmieniać konkretne pozycje – czego w ogóle nie da się zrobić, mając tylko push, pop, peek i isEmpty. Dla drzewa binarnego brakuje tu zupełnie kluczowych mechanizmów – nie ma odniesień do lewego czy prawego potomka, nie da się wstawić elementu zgodnie z regułami drzewa, ani przeszukiwać go w odpowiedni sposób. Często na etapie nauki pojawia się taki błąd, że ktoś patrzy na pojedyncze funkcje, a nie dostrzega całej filozofii stojącej za strukturą. W praktyce, żeby dobrze dopasować strukturę do zadania, trzeba zawsze pytać, jakie są zasady dostępu do danych i jakich operacji naprawdę potrzebujemy. Dopiero wtedy można ocenić, czy pasuje nam stos, kolejka, tablica czy drzewo – a w tym przypadku, patrząc na metody, tylko stos jest odpowiedzią zgodną z logiką i branżowymi standardami.

Pytanie 28

Technika konstruowania algorytmu polegająca na rozbiciu na dwa lub więcej mniejszych podproblemów, aż do momentu, gdy ich części będą wystarczająco proste do bezpośredniego rozwiązania, nosi nazwę:

A. heurystycznej
B. najkrótszej trasy
C. komiwojażera
D. dziel i zwyciężaj
Technika „dziel i zwyciężaj” (ang. divide and conquer) to jedno z tych podejść, które moim zdaniem warto naprawdę dobrze rozumieć, bo spotyka się je praktycznie wszędzie w informatyce. Chodzi tutaj o rozbijanie dużego problemu na mniejsze, bardziej strawne kawałki, które rozwiązujemy niezależnie, a potem składamy wyniki w całość. To bardzo eleganckie, bo pozwala np. mocno uprościć złożone zadania, a przy okazji często optymalizuje czas działania algorytmu. Przykładem mogą być sortowanie szybkie (quicksort) czy sortowanie przez scalanie (merge sort). W praktyce branżowej, kiedy pracuje się nad dużymi systemami albo algorytmami operującymi na wielkich zbiorach danych, taki sposób myślenia bardzo się przydaje, bo pozwala łatwo podzielić pracę nawet między kilku programistów. Standardy branżowe, zwłaszcza w kontekście rozwiązań algorytmicznych czy projektowania systemów, promują właśnie takie modularne podejście. Sam kiedyś przekonałem się, że dużo łatwiej jest testować i utrzymywać kod, kiedy trzyma się tej zasady. Fajnie wiedzieć, że często to właśnie „dziel i zwyciężaj” leży u podstaw wielu struktur danych, algorytmów wyszukiwania czy nawet analizy obrazu, nie tylko w typowym programowaniu. Warto pamiętać, że to nie tylko teoria – w codziennej pracy taki styl rozwiązywania problemów pozwala szybciej wychwytywać i naprawiać błędy, a to przecież kluczowe w projektach IT.

Pytanie 29

Aby wykorzystać framework Django, należy pisać w języku

A. Python
B. JavaScript
C. Java
D. C#
Czasami można się pomylić, bo widząc te wszystkie języki jak Java, C# czy JavaScript, łatwo założyć, że każdy framework webowy działa podobnie i może bazować na różnych technologiach. Jednak Django to nie jest uniwersalny framework na każdą platformę czy język. C# i Java są oczywiście bardzo popularne w środowiskach enterprise, służą do tworzenia rozbudowanych aplikacji biznesowych, ale mają swoje własne frameworki, jak ASP.NET dla C# czy Spring dla Javy. Próba wykorzystania Django z C# lub Javą to jak próba włożenia okrągłego klocka do kwadratowego otworu – po prostu nie pasuje, bo Django ma zupełnie inne API i korzysta z mechanizmów charakterystycznych dla Pythona. JavaScript natomiast, choć jest niezbędny we front-endzie i pozwala budować dynamiczne interfejsy użytkownika (szczególnie przy użyciu Reacta, Angulara czy Vue), nie jest wykorzystywany do pisania logiki serwera w Django. Owszem, istnieje Node.js, który pozwala na backend w JavaScript, ale to zupełnie inna bajka. Typowym błędem myślowym jest też zakładanie, że frameworki webowe są zamienne i można je „przełączyć” między językami – praktyka pokazuje, że każdy framework jest głęboko zintegrowany z konkretnym językiem, jego bibliotekami i narzędziami. Django powstał dla Pythona i tylko w tym języku można w pełni wykorzystać jego możliwości. Uważam, że warto zagłębić się w dokumentację i zobaczyć, jak wygląda kod przykładowych aplikacji – szybko widać, że całość bazuje na Pythonie, łącznie z konfiguracją, obsługą modeli i migracjami bazy danych. W profesjonalnych projektach przestrzega się tej zasady i nie próbuje się na siłę mieszać środowisk, tylko korzysta z narzędzi zgodnych z wybranym językiem.

Pytanie 30

Tworząc aplikację opartą na obiektach, należy założyć, że program będzie zarządzany przez

A. moduły zawierające funkcje oraz zmienne globalne
B. zbiór instancji klas współpracujących ze sobą
C. pętlę dyspozytora, która w zależności od zdarzenia wywoła właściwą funkcję
D. definicję warunków końcowego rozwiązania
W programowaniu obiektowym najważniejsze jest właśnie to, że wszystko opiera się na współpracujących ze sobą instancjach klas, czyli obiektach. To one przechowują dane (atrybuty) i zachowania (metody), a cała logika programu kręci się wokół ich interakcji. W praktyce oznacza to, że projektując aplikację, skupiasz się na tym, jakie obiekty będą potrzebne (np. Użytkownik, Zamówienie, Produkt), jakie mają cechy i jak ze sobą współpracują. Takie podejście pozwala na łatwiejsze zarządzanie złożonymi programami – moim zdaniem dużo prościej utrzymać i rozwijać kod, gdy jest podzielony na logiczne byty. To też zgodne ze standardami jak SOLID czy wzorce projektowe typu MVC, gdzie każda część aplikacji odpowiada za coś konkretnego, a komunikacja odbywa się przez wywołania metod. Przykład? W sklepie internetowym klasy takie jak Koszyk i Produkt "rozmawiają" ze sobą: koszyk dodaje produkt, sprawdza jego stan itd. Co ciekawe, takie ułożenie bardzo ułatwia testowanie jednostkowe – testujesz zachowanie pojedynczych obiektów, zamiast całych skomplikowanych funkcji rozsianych po programie. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że praca z kodem opartym o obiekty jest po prostu przyjemniejsza, mniej chaotyczna i zdecydowanie bardziej odporna na błędy przy rozwoju projektu.

Pytanie 31

Jaką nazwę elementu interfejsu należy wprowadzić w pierwszej linii kodu, na miejscu <??? aby został on wyświetlony w podany sposób?

<???
    android:layout_margin="50dp"
    android:switchMinWidth="60dp"
    android:text="Zgadzasz się?"
    android:textOff="NIE"
    android:testOn="TAK" />
Ilustracja do pytania
A. Switch
B. Spinner
C. SeekBar
D. RatingBar
Switch to bardzo charakterystyczny element interfejsu Androida, który służy do przełączania między dwoma stanami, np. włącz/wyłącz, tak/nie. Na screenie wyraźnie widać typowy suwak z okrągłym przyciskiem, który przemieszcza się na boki – dokładnie tak działa Switch. W kodzie XML także pojawiają się atrybuty takie jak text, textOff, textOn – one są właściwe właśnie dla komponentu Switch, bo pozwalają podpisać każdy ze stanów na przełączniku. Praktycznie w każdej nowoczesnej aplikacji spotyka się Switcha do wyrażania zgody, akceptacji regulaminu albo przełączania opcji (np. tryb ciemny). Z mojego doświadczenia to jest dużo wygodniejsze dla użytkownika niż klasyczne checkboxy, bo od razu widać, który stan jest aktywny – a UX-owcy też bardzo to chwalą. Warto pamiętać, że Switch ma swoje domyślne style zgodne z Material Design, więc aplikacja wygląda nowocześnie bez dodatkowej pracy. Dobrą praktyką jest wykorzystywanie Switcha właśnie wtedy, gdy potrzebujemy zmiany binarnej, a nie kilku opcji do wyboru. Jeśli ktoś myśli o bardziej zaawansowanych interfejsach, to Switch pozwala łatwo reagować na zmianę stanu w kodzie Java/Kotlin poprzez listener OnCheckedChangeListener. No i jest to jeden z tych komponentów, które naprawdę warto znać, bo są podstawą w każdym projekcie mobilnym.

Pytanie 32

Który z poniższych składników NIE jest konieczny do stworzenia klasy w C++?

A. Zastosowanie słowa kluczowego class
B. Deklaracja atrybutów klasy
C. Definicja destruktora
D. Definicja funkcji członkowskich klasy
Deklaracja pól klasy jest niezbędnym elementem definiowania klasy, ponieważ to one przechowują dane i stan obiektu. Metody klasy są równie ważne, ponieważ definiują zachowanie obiektu i umożliwiają manipulowanie jego danymi. Użycie słowa kluczowego 'class' jest podstawowym krokiem w definicji klasy w C++, bez którego kompilator nie rozpozna konstrukcji jako klasy. W praktyce brak któregokolwiek z tych elementów uniemożliwia prawidłowe utworzenie klasy.

Pytanie 33

Który z protokołów w modelu TCP/IP odpowiada za pewne przesyłanie danych?

A. IP
B. TCP
C. HTTP
D. UDP
Protokół IP (Internet Protocol) działa na poziomie sieci i jest odpowiedzialny za adresowanie oraz routing pakietów w sieci, ale nie zapewnia niezawodności w przesyłaniu danych. IP może dostarczać pakiety w dowolnej kolejności, a także nie oferuje mechanizmów do ponownego przesyłania utraconych danych. Z tego powodu nie jest odpowiedni do zastosowań wymagających gwarancji dostarczenia. Z kolei UDP (User Datagram Protocol) jest protokołem transportowym, który również nie zapewnia niezawodności. UDP umożliwia szybkie przesyłanie danych bez ustanawiania połączenia, co czyni go idealnym dla aplikacji takich jak strumieniowanie audio i wideo, gdzie opóźnienia są mniej krytyczne niż utrata niektórych pakietów. Wreszcie, HTTP (Hypertext Transfer Protocol) jest protokołem aplikacyjnym, który działa na szczycie TCP, ale nie jest odpowiedzialny za przesyłanie danych w niezawodny sposób samodzielnie, ponieważ korzysta z TCP, aby zapewnić te funkcje. HTTP używa TCP do transportu danych, co oznacza, że niezawodność komunikacji nie jest bezpośrednio przypisana do HTTP, ale raczej do protokołu, na którym jest oparty.

Pytanie 34

Co to jest JWT (JSON Web Token)?

A. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON
B. Otwarty standard do bezpiecznego przekazywania informacji między stronami jako obiekt JSON
C. Format przechowywania danych w bazach NoSQL
D. Protokół komunikacji między frontendem a backendem
JWT, czyli JSON Web Token, to otwarty standard (RFC 7519), który definiuje sposób bezpiecznego przekazywania informacji między stronami jako obiekt JSON. Głównym celem JWT jest zapewnienie autoryzacji i integralności danych. Token składa się z trzech części: nagłówka, ładunku i podpisu. Nagłówek określa algorytm użyty do podpisu, ładunek zawiera dane użytkownika (np. identyfikator, role), a podpis umożliwia weryfikację, że token nie został zmieniony po jego wydaniu. Dzięki tej strukturze JWT jest popularny w aplikacjach webowych, gdzie użytkownicy muszą być autoryzowani w różnych sekcjach aplikacji. Praktycznym zastosowaniem JWT jest autoryzacja API, gdzie serwery mogą weryfikować tożsamość użytkowników na podstawie tokenów przesyłanych w nagłówkach HTTP, co zwiększa bezpieczeństwo i elastyczność w komunikacji między systemami. Warto podkreślić, że JWT powinny być używane zgodnie z najlepszymi praktykami, takimi jak stosowanie HTTPS, aby chronić dane przed przechwyceniem, oraz regularne odnawianie tokenów, aby zminimalizować ryzyko ich wykorzystywania przez osoby nieuprawnione.

Pytanie 35

Co oznacza termin 'hoisting' w JavaScript?

A. Przenoszenie deklaracji zmiennych i funkcji na górę ich zakresu podczas fazy kompilacji
B. Metoda ładowania skryptów z zewnętrznych źródeł
C. Technika zarządzania pamięcią polegająca na usuwaniu nieużywanych obiektów
D. Optymalizacja kodu wykonywana przez silnik JavaScript
Termin 'hoisting' w JavaScript odnosi się do mechanizmu, który przenosi deklaracje zmiennych oraz funkcji na górę ich zakresu, zanim kod zostanie wykonany. To oznacza, że zmienne i funkcje mogą być używane przed ich faktycznym zadeklarowaniem w kodzie. Dla zmiennych zadeklarowanych za pomocą 'var', ich deklaracja jest unoszona, ale nie inicjalizacja. To oznacza, że można odwołać się do zmiennej przed jej przypisaniem, ale jej wartość będzie 'undefined'. W przypadku funkcji, cała deklaracja jest przenoszona, co pozwala na wywoływanie funkcji przed ich zdefiniowaniem. Przykład takiego działania to: `console.log(a); var a = 5;` - w tym przypadku, logowanie zmiennej 'a' przed przypisaniem zwróci 'undefined'. Zrozumienie hoistingu jest kluczowe dla pisania poprawnego i czytelnego kodu w JavaScript oraz unikania pułapek, które mogą prowadzić do trudnych do wykrycia błędów. Holistyczne podejście do hoistingu zachęca programistów do stosowania deklaracji na początku funkcji lub skryptu, co poprawia przejrzystość i zarządzanie zakresem w kodzie.

Pytanie 36

Celem mechanizmu obietnic (ang. promises) w języku JavaScript jest

A. zarządzanie przechwytywaniem błędów aplikacji
B. zastąpienie mechanizmu dziedziczenia w programowaniu obiektowym
C. zarządzanie funkcjonalnością związaną z kodem asynchronicznym
D. ulepszenie czytelności kodu synchronicznego
Mechanizm obietnic (promises) w JavaScript to, moim zdaniem, jedno z najważniejszych udogodnień, które pojawiły się w języku, żeby ogarnąć cały ten chaos wokół asynchroniczności. Typowa sytuacja kiedyś wyglądała tak, że w kodzie robiło się „callback hell” – zagnieżdżone funkcje wywołujące się nawzajem, co mocno utrudniało życie. Promise pozwala na o wiele czytelniejsze i wygodniejsze zarządzanie operacjami, które kończą się „kiedyś”, np. pobieraniem danych z API, zapisem do pliku, czy czekaniem na odpowiedź użytkownika. Z mojego doświadczenia wynika, że dzięki promises jest dużo łatwiej obsłużyć zarówno sukces, jak i błędy – możesz skorzystać z then(), catch(), a nawet łańcuchować kilka asynchronicznych zadań bez gubienia się w kodzie. Szczególnie przydatne jest to w pracy z fetch(), gdzie bez promises cała obsługa sieci wyglądałaby strasznie topornie. Dodatkowo promises są w pełni zgodne ze standardem ECMAScript 2015 (ES6) i stanowią podstawę dla nowocześniejszych rozwiązań, takich jak async/await. Praktycznie każdy zawodowy frontendowiec czy backendowiec pracujący z Node.js powinien je znać, bo to już nie fanaberia, a codzienność. Dobra praktyka to właśnie korzystanie z promises tam, gdzie tylko mamy do czynienia z nieblokującymi operacjami. Takie podejście nie tylko poprawia czytelność kodu, ale znacząco ułatwia jego utrzymanie i debugowanie.

Pytanie 37

Jaką liczbę warstw zawiera model TCP/IP?

A. 5
B. 7
C. 4
D. 2
Odpowiedzi wskazujące na 2, 5 i 7 warstw w modelu TCP/IP są niepoprawne z kilku powodów. Pierwsza z nich sugeruje, że model TCP/IP miałby jedynie dwie warstwy, co znacznie upraszczałoby jego złożoność i nie oddawałoby rzeczywistego podziału funkcji. W rzeczywistości, połączenie krótkometrażowych protokołów z różnych obszarów komunikacji wymaga bardziej rozbudowanego systemu, który może obsłużyć różnorodne aplikacje oraz środowiska sieciowe. Drugie podejście, zakładające pięć warstw, mogłoby sugerować dodatkową warstwę, taką jak warstwa sesji, znana z modelu OSI. Jednak model TCP/IP nie definiuje wyraźnie tej warstwy, zatem dodawanie jej do struktury modelu TCP/IP wprowadzałoby zamieszanie. Natomiast odpowiedź, która wskazuje na siedem warstw, jest jeszcze bardziej nieadekwatna, ponieważ nie ma takiego uznawania w kontekście standardów TCP/IP. Taki podział może wynikać z pomylenia z modelem OSI, który rzeczywiście posiada siedem warstw, ale jego złożoność nie znajduje odzwierciedlenia w prostocie modelu TCP/IP. Zrozumienie różnic między tymi modelami jest kluczowe dla osób pracujących w dziedzinie technologii informacyjnej oraz telekomunikacji.

Pytanie 38

Które z wymienionych działań stanowi zagrożenie dla emocjonalnego dobrostanu człowieka w sieci?

A. Cyberstalking
B. Przesyłanie niezaszyfrowanych plików
C. Zła postawa podczas pracy przy komputerze
D. Nadmierne korzystanie z mediów społecznościowych
Nadmierne korzystanie z mediów społecznościowych może negatywnie wpływać na samopoczucie i prowadzić do uzależnienia, ale samo w sobie nie stanowi formy prześladowania. Zła postawa podczas pracy przy komputerze prowadzi do problemów zdrowotnych, takich jak bóle pleców i karku, a nie wpływa na sferę emocjonalną. Przesyłanie niezaszyfrowanych plików zwiększa ryzyko naruszenia danych, ale nie oddziałuje na psychikę użytkownika.

Pytanie 39

Która z wymienionych właściwości odnosi się do klasy pochodnej?

A. Nie ma możliwości dodawania nowych metod
B. Jest automatycznie usuwana po zakończeniu działania programu
C. Nie może być zastosowana w strukturze dziedziczenia
D. Dziedziczy atrybuty i metody z klasy bazowej
Stwierdzenie, że klasa pochodna nie może dodawać nowych metod, jest błędne – klasy pochodne mogą dodawać nowe metody, które rozszerzają funkcjonalność klasy bazowej. Automatyczne usuwanie klasy po zakończeniu programu dotyczy obiektów klasy, a nie samej klasy – za usuwanie obiektów odpowiada destruktor. Klasa, która nie może być używana w hierarchii dziedziczenia, to klasa oznaczona jako 'final' (w C++) lub 'sealed' (w C#), ale standardowe klasy pochodne nie mają tego ograniczenia, chyba że zostanie to jawnie zadeklarowane.

Pytanie 40

Który z wymienionych algorytmów jest algorytmem opartym na iteracji?

A. DFS (przeszukiwanie w głąb)
B. BubbleSort
C. QuickSort
D. Fibonacci (rekurencyjnie)
QuickSort to algorytm rekurencyjny wykorzystujący podejście 'dziel i zwyciężaj' i działa znacznie szybciej niż Bubble Sort. Rekurencyjna wersja algorytmu obliczania Fibonacciego jest klasycznym przykładem rekurencji, a nie iteracji. DFS (Depth First Search) to algorytm przeszukiwania grafów, który może być zarówno rekurencyjny, jak i iteracyjny, ale nie jest algorytmem sortowania, co odróżnia go od Bubble Sort.