Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik grafiki i poligrafii cyfrowej
Kwalifikacja: PGF.04 - Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych
Data rozpoczęcia: 4 stycznia 2026 11:16
Data zakończenia: 4 stycznia 2026 11:27

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Rysunek przedstawia błąd w składzie tekstu nazywany

A. szewcem.

B. rozspacjowaniem.

C. korytarzem.

D. bękartem.

Odpowiedź "korytarzem" jest poprawna, ponieważ odnosi się do konkretnego błędu typograficznego, który polega na tworzeniu niepożądanych przerw między wyrazami w kilku liniach tekstu. Korytarz jest efektem nieodpowiedniego justowania tekstu, co prowadzi do utraty estetyki i czytelności. Aby zoptymalizować skład tekstu, projektanci graficzni oraz typografowie stosują techniki, takie jak odpowiednie dobieranie odstępów między wyrazami oraz dzielenie długich wyrazów na końcach wierszy. Zrozumienie koncepcji korytarza jest kluczowe nie tylko dla profesjonalnych projektantów, ale także dla osób zajmujących się edytowaniem tekstów oraz tworzeniem materiałów publikacyjnych. Utrzymywanie wysokiej jakości składu tekstu jest zgodne z zasadami DTP (desktop publishing) i jest niezbędne w kontekście tworzenia materiałów, które są nie tylko informacyjne, ale również estetycznie przyjemne dla oka.

Pytanie 2

Jakie parametry technologiczne powinny być zastosowane do wektorowego zapisu logo, które ma być drukowane w technologii offsetowej?

A. CMYK, 300 dpi, EPS

B. RGB, 150 dpi, BMP

C. RGB, 300 dpi, GIF

D. CMYK, 96 dpi, PSD

Odpowiedź CMYK, 300 dpi, EPS jest prawidłowa, ponieważ wszystkie te parametry są kluczowe dla uzyskania wysokiej jakości druku w technice offsetowej. CMYK to model kolorów, który jest standardem w druku, pozwalającym na precyzyjne odwzorowanie kolorów przez mieszanie czterech podstawowych farb: cyjan, magenta, żółty i czarny. Użycie tego modelu zapewnia, że kolory będą wyglądały tak, jak zamierzono na papierze. Parametr 300 dpi (punktów na cal) to wysokiej jakości rozdzielczość, która jest zalecana dla materiałów drukowanych, ponieważ pozwala uzyskać wyraźne i ostre wydruki, eliminując efekt rozmycia. EPS (Encapsulated PostScript) to format pliku, który jest szeroko stosowany w branży graficznej, umożliwiający przechowywanie grafiki wektorowej oraz bitmapowej. EPS jest idealny do druku offsetowego, ponieważ obsługuje kolor CMYK oraz pozwala na zachowanie wysokiej jakości obrazu, niezależnie od rozmiaru wydruku. Przykładowo, wiele profesjonalnych drukarni wymaga dostarczania projektów w formacie EPS, aby zapewnić optymalne odwzorowanie kolorów i detali w finalnym produkcie.

Pytanie 3

Do czwórki tytułowej nie wlicza się

A. kolofonu

B. przedmowy

C. przedtytułu

D. wakatu

Przedmowa jest elementem publikacji, który nie należy do czwórki tytułowej, która tradycyjnie składa się z tytułu, podtytułu, nazwiska autora oraz informacji o miejscu i roku wydania. Czwórka tytułowa jest kluczowym elementem każdego dzieła, ponieważ stanowi wizytówkę książki i pozwala na szybkie zidentyfikowanie jej treści oraz autora. Przykładowo, w publikacjach naukowych, czwórka tytułowa jest niezbędna do zachowania standardów bibliograficznych, co jest szczególnie ważne podczas cytowania. W przeciwieństwie do czwórki tytułowej, przedmowa ma na celu wprowadzenie czytelnika w tematykę książki, wyjaśnienie jej celu i kontekstu, a także może zawierać osobiste refleksje autora. W praktyce, ignorowanie elementów czwórki tytułowej w literaturze wydawniczej może prowadzić do problemów z identyfikacją publikacji oraz z jej dalszym poszukiwaniem w bazach danych i katalogach bibliotecznych, co podkreśla znaczenie poprawnej struktury dokumentów wydawniczych.

Pytanie 4

Oblicz koszt przygotowania form drukarskich potrzebnych do produkcji akcydensów w kolorze 2 + 0, jeśli cena wykonania jednej formy wynosi 35 zł.

A. 35 zł

B. 105 zł

C. 70 zł

D. 140 zł

Poprawna odpowiedź to 70 zł, co wynika z konieczności wykonania dwóch form drukowych w przypadku kolorystyki 2 + 0. Każda forma kosztuje 35 zł, więc całkowity koszt będzie wynosić 2 * 35 zł = 70 zł. W praktyce, w druku offsetowym, kolorystyka 2 + 0 oznacza, że na jednej stronie drukowane są dwa kolory, a na odwrocie nie ma druku. Zastosowanie dwóch form jest standardową praktyką, aby uzyskać pożądany efekt kolorystyczny na wydruku. W projektach graficznych, takich jak broszury czy ulotki, odpowiednie przygotowanie form drukowych jest kluczowe dla jakości druku. Warto też zaznaczyć, że koszt formy jest jedynie częścią całkowitych wydatków na produkcję, które mogą obejmować także papier, tusze oraz robociznę. Dlatego zrozumienie kosztów związanych z formami drukowymi jest istotne dla zarządzania budżetem w projektach graficznych i poligraficznych.

Pytanie 5

Jakie są koszty związane z przygotowaniem form drukarskich potrzebnych do wykonania jednokolorowego wkładu książkowego o objętości 160 stron w formacie A5 na maszynie półformatowej, jeśli koszt przygotowania jednej formy wynosi 30,00 zł?

A. 540,00 zł

B. 600,00 zł

C. 660,00 zł

D. 630,00 zł

W przypadku błędnych odpowiedzi na pytanie o koszt wykonania form drukowych, można zauważyć kilka powszechnych nieporozumień. Jednym z typowych błędów jest przesadna liczba form, która mogłaby sugerować, że przygotowanie większej ilości form jest konieczne dla jednego projektu. W rzeczywistości, dla książki o 160 stronach w formacie A5, wystarczą jedynie dwie formy - jedna dla okładki, a druga dla wnętrza. Nie należy mylić liczby stron z liczbą form, ponieważ każda forma wykonana jest w celu przygotowania konkretnego elementu projektu. Innym problemem może być założenie, że koszt jednostkowy formy może się różnić w zależności od ich zastosowania, co nie jest prawdą w kontekście standardowych zleceń. Koszt 30,00 zł za formę pozostaje stały, niezależnie od liczby stron czy formatu. Dodatkowo, niektórzy mogą nie uwzględniać faktu, że w przypadku produkcji o większych nakładach, oszczędności mogą być osiągane przez negocjacje cen z dostawcami. To wszystko pokazuje, jak ważne jest posiadanie rzetelnej wiedzy na temat procesów poligraficznych oraz umiejętności poprawnego kalkulowania kosztów, co jest kluczowe dla sukcesu w branży wydawniczej.

Pytanie 6

Aby zabezpieczyć publikację stworzoną w programie InDesign przed utratą niektórych danych (takich jak fonty czy połączone obrazy) podczas otwierania jej do edycji na innym komputerze, należy

A. przenieść jedynie plik INDD

B. stworzyć pakiet

C. zapisć ją w formacie PDF

D. zrobić zrzuty ekranu

Utworzenie pakietu w programie InDesign to najlepszy sposób na zabezpieczenie publikacji przed utratą informacji, takich jak fonty czy połączona grafika, podczas modyfikacji na innym komputerze. Proces ten polega na skompresowaniu wszystkich niezbędnych plików, w tym dokumentu INDD, używanych fontów oraz obrazów, w jednym folderze. Dzięki temu, gdy przeniesiemy pakiet na inny komputer, wszystko, co jest potrzebne do otwarcia dokumentu, jest dostępne w jednym miejscu, co minimalizuje ryzyko błędów związanych z brakującymi zasobami. Praktyczne zastosowanie pakietu jest kluczowe, gdy współpracujemy z zespołem, gdzie różne osoby mogą używać różnych komputerów. Dobrą praktyką jest także regularne tworzenie pakietów przed przesyłaniem pracy do klienta lub współpracownika, co pozwala uniknąć problemów z kompatybilnością. Stosując standardy branżowe, takie jak tworzenie pakietów, zwiększamy efektywność pracy i zapewniamy wysoką jakość dostarczanych materiałów.

Pytanie 7

Przygotowując materiały do druku offsetowego, elementy nadruku powinny być w kolorze

A. z wypełnieniem gradientowym

B. żółtym

C. zastosowując farby Pantone

D. czarnym

Przygotowując materiały do druku offsetowego, należy zrozumieć, że nie wszystkie kolory są równie efektywne w tym procesie. Wypełnienia gradientem mogą wydawać się atrakcyjne wizualnie, ale w druku offsetowym mogą prowadzić do problemów z reprodukcją. Gradienty często wymagają zastosowania złożonych technik druku, takich jak separacje kolorów, co zwiększa ryzyko niezgodności kolorystycznych i obniża jakość końcowego produktu. W przypadku koloru żółtego, jest to kolor, który może być trudny do uzyskania w pełnej intensywności podczas drukowania offsetowego, co sprawia, że może być mniej praktyczny w porównaniu do czerni. Żółty toner także łatwiej blaknie, co powoduje, że nie jest idealnym wyborem do elementów krytycznych w projekcie. Chociaż farby Pantone są szeroko stosowane w branży, ich użycie nie jest zawsze konieczne przy standardowym druku offsetowym. Wybór Pantone zazwyczaj stosuje się do projektów wymagających precyzyjnej reprodukcji koloru, a nie do ogólnych nadruków, które mogą być wykonane w modelu CMYK. Zrozumienie tych aspektów jest kluczowe, aby uniknąć typowych pułapek w projektowaniu materiałów do druku offsetowego, co pozwoli na osiągnięcie lepszych rezultatów i spełnienie oczekiwań klientów.

Pytanie 8

Ile arkuszy papieru w formacie A1 jest potrzebnych do wydrukowania 1 000 plakatów w formacie A2 z uwzględnieniem 10% naddatku technologicznego?

A. 350

B. 250

C. 550

D. 850

Wybór błędnej liczby arkuszy A1 może wynikać z różnych nieporozumień dotyczących obliczeń związanych z formatami papieru i naddatkiem technologicznym. Na przykład, ktoś mógł policzyć, że 1000 plakatów A2 wymaga 1000 arkuszy A1, co jest błędem, ponieważ nie uwzględnia faktu, że na jednym arkuszu A1 można zmieścić przynajmniej dwa arkusze A2. Inna możliwość to błędne oszacowanie naddatku technologicznego; osoby mogą myśleć, że dodanie 10% do 1000 arkuszy oznacza 1100 arkuszy, co jest mylną interpretacją, ponieważ naddatek odnosi się do liczby już obliczonej, a nie do pierwotnej liczby arkuszy potrzebnych na plakaty. Ważne jest, aby w takich obliczeniach dokładnie zrozumieć, jak formaty papieru ze sobą współpracują oraz jakie są standardowe praktyki obliczeniowe w druku. Niewłaściwe rozumienie naddatku technologicznego, a także niewłaściwe przeliczenie arkuszy, prowadzi do błędnych konkluzji. W druku, bardzo istotne jest precyzyjne obliczanie, ponieważ każdy błąd może generować dodatkowe koszty oraz marnotrawstwo materiałów, co jest niepożądane w profesjonalnym podejściu do produkcji. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla efektywnego planowania i zarządzania zasobami w branży poligraficznej.

Pytanie 9

Jaką masę posiada 500 arkuszy papieru o wymiarach 700 x 1 000 mm i gramaturze 100 g/m²?

A. 42 kg

B. 19 kg

C. 25 kg

D. 35 kg

Odpowiedź 35 kg jest prawidłowa, ponieważ aby obliczyć masę 500 arkuszy papieru o podanym formacie i gramaturze, należy najpierw określić powierzchnię pojedynczego arkusza. Format 700 x 1000 mm to 0,7 m x 1,0 m, co daje powierzchnię 0,7 m². Przy gramaturze 100 g/m², masa jednego arkusza wynosi 100 g/m² x 0,7 m² = 70 g. Następnie, dla 500 arkuszy: 70 g x 500 = 35 000 g, co w kilogramach daje 35 kg. Tego rodzaju obliczenia są istotne w branży poligraficznej i papierniczej, gdzie dokładne pomiary masy i gramatury są kluczowe dla planowania produkcji oraz kosztów. Znajomość tych zasad pomaga w optymalizacji procesów oraz w dokładnym kalkulowaniu zapotrzebowania na materiały, co jest zgodne z dobrą praktyką zarządzania łańcuchem dostaw.

Pytanie 10

Ile oraz jakiego rodzaju arkuszy należy zastosować do wydrukowania 10 000 okładek w formacie B4, przy założeniu, że drukowanie odbywa się na maszynie cyfrowej w formacie B2?

A. 5 000 arkuszy formatu B1

B. 625 arkuszy formatu B1

C. 2 500 arkuszy formatu B2

D. 1 250 arkuszy formatu B2

Wybór niewłaściwej ilości arkuszy do druku okładek może wynikać z różnych nieporozumień dotyczących formatów i wydajności druku. Często mylone są pojęcia związane z arkuszami, co prowadzi do błędnych obliczeń. Na przykład, odpowiedzi wskazujące na 1 250 arkuszy formatu B2 mogą wynikać z błędnego założenia, że z jednego arkusza można uzyskać więcej okładek B4, niż jest to w rzeczywistości. Istotne jest zrozumienie, że arkusz B2 pozwala na wydruk jedynie czterech okładek B4, a nie więcej. Podobnie, wybór 625 arkuszy formatu B1 lub 5 000 arkuszy formatu B1 jest niewłaściwy, ponieważ wymagałoby to błędnego założenia dotyczącego wydajności druku oraz obliczeń związanych z wielkością arkuszy. Arkusz B1, mimo większego formatu, nie byłby w stanie efektywnie wykorzystać powierzchni do wydruku okładek B4 w sposób, który odpowiadałby zapotrzebowaniu na 10 000 sztuk. W rzeczywistości, kluczowym elementem jest zrozumienie, jak przekładają się różne formaty arkuszy na liczbę wydruków, co jest fundamentalne w planowaniu produkcji w poligrafii. Obliczanie potrzebnych materiałów musi być oparte na precyzyjnych danych dotyczących wymiarów oraz wydajności, co pozwoli uniknąć kosztownych błędów produkcyjnych.

Pytanie 11

Ile separacji barwnych należy przygotować do wykonania offsetowych form drukowych dla druku o kolorystyce 4+1?

A. 8 separacji.

B. 4 separacje.

C. 5 separacji.

D. 1 separację.

W druku offsetowym, określenie „4+1” oznacza zastosowanie pełnej gamy barw CMYK po jednej stronie arkusza (czyli czterech podstawowych separacji: cyjan, magenta, żółty i czarny), a do tego jednego dodatkowego koloru po drugiej stronie lub jako piątego koloru dodatkowego, np. pantone lub lakier. Każda separacja barwna odpowiada jednej płycie drukowej, a każda płyta przenosi inny składnik obrazu. W praktyce, w druku 4+1 musisz przygotować cztery separacje dla CMYK oraz jedną dodatkową separację dla tego piątego koloru specjalnego. To razem daje 5 separacji barwnych, co wynika bezpośrednio z technologii separacji kolorystycznych – dla każdego koloru, który pojawi się na druku, potrzeba osobnej formy drukowej (płyty). Tak robi się na przykład przy druku ulotek, gdzie z przodu drukujesz pełny kolor, a z tyłu chcesz dodać jedynie jeden barwny akcent, np. logo lub numer seryjny, najczęściej w jednym kolorze dodatkowym. To nie jest tylko sucha teoria – w każdej profesjonalnej drukarni tak się to przygotowuje, bo oddzielne separacje gwarantują wysoką jakość i powtarzalność druku. Moim zdaniem warto zawsze pamiętać, że liczba separacji to nie widzimisię operatora, tylko wynik technologii i wymagań projektu. Z mojego doświadczenia wynika, że jeśli pomylisz liczbę separacji, możesz stracić sporo czasu i nerwów na korekty przed samym drukiem. W branży offsetowej, precyzyjne przygotowanie separacji jest absolutnie kluczowe – to podstawa, bez której nie da się zrobić dobrej roboty.

Pytanie 12

Jaką liczbę separacji barwnych należy przygotować do wykonania form drukowych w technologii offsetowej dla druku o kolorystyce 4+2?

A. 8 separacji

B. 2 separacje

C. 4 separacje

D. 6 separacji

Odpowiedź 6 separacji jest prawidłowa, ponieważ w druku offsetowym o kolorystyce 4+2 mamy do czynienia z drukowaniem w pełnym kolorze oraz dodatkowymi kolorami specjalnymi. Standardowe kolory w druku offsetowym to CMYK (Cyan, Magenta, Yellow, Key/Black), które odpowiadają za uzyskanie szerokiej gamy kolorów. W przypadku kolorystyki 4+2, oznacza to, że oprócz tych czterech podstawowych farb, przygotowujemy także dwie dodatkowe separacje, które mogą być użyte do zwiększenia zakresu kolorów, takich jak kolory Pantone lub inne odcienie, które są kluczowe dla ostatecznego efektu wizualnego. Tego typu podejście jest powszechnie stosowane w projektach wymagających precyzyjnego odwzorowania kolorów, co zapewnia większą atrakcyjność graficzną i zgodność z wymaganiami klientów. W praktyce oznacza to dodatkowe etapy w procesie produkcji, takie jak przygotowanie form drukowych oraz dobór odpowiednich farb, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży druku.

Pytanie 13

Na rysunku zamieszczono zrzut z ekranu ilustrujący operację

A. eksportowania.

B. wypaczania.

C. kadrowania.

D. rasteryzowania.

Odpowiedź "kadrowania" jest prawidłowa, ponieważ na przedstawionym zrzucie ekranu widać zaznaczony obszar wokół obiektu, co jednoznacznie sugeruje, że użytkownik przygotowuje się do przycięcia obrazu. Kadrowanie jest kluczową techniką w edycji zdjęć, która pozwala na skoncentrowanie uwagi widza na głównym obiekcie oraz eliminację niepotrzebnych elementów tła. Przykładowo, w fotografii portretowej kadrowanie może być użyte do wyeliminowania rozpraszających elementów w tle, co sprawia, że główny obiekt jest bardziej wyeksponowany. Dobre praktyki w kadrowaniu obejmują także przestrzeganie reguły trzecich, co pomaga w osiągnięciu harmonijnej kompozycji. W branży graficznej, umiejętność kadrowania jest niezbędna, aby tworzyć wizualizacje, które są nie tylko estetyczne, ale także funkcjonalne. W kontekście programów graficznych, kadrowanie przygotowuje obraz do dalszych operacji, takich jak eksport do różnych formatów, co jest istotne w przypadku publikacji w mediach społecznościowych czy druku.

Pytanie 14

Jakie urządzenie nadaje się do wycinania samoprzylepnych liter?

A. Skaner płaski

B. Ploter tnący

C. Skaner bębnowy

D. Kopiorama

Ploter tnący to naprawdę świetne urządzenie do wycinania samoprzylepnych liter. Jest zaprojektowany tak, żeby ciąć materiały takie jak folie samoprzylepne z dużą precyzją. Można dzięki niemu tworzyć skomplikowane kształty i litery w różnych rozmiarach, co jest mega ważne w reklamie i signmakingu. To, co mi się podoba w tym urządzeniu, to jak dokładnie tnie. Dzięki tej technologii, można zaoszczędzić sporo czasu, a to w branży ma duże znaczenie. Używa się go w różnych miejscach, na przykład do oznakowania pojazdów, dekoracji witryn sklepów czy personalizacji produktów. W reklamie często korzysta się z standardów jakości, jak ISO 9001, żeby zapewnić dobry poziom i precyzję w końcowym produkcie. Korzystanie z plotera tnącego w takich procesach to naprawdę dobry wybór, bo to zwiększa efektywność i satysfakcję klienta.

Pytanie 15

Kolorowe, niepożądane wzory na wydrukach, które pojawiają się w wyniku użycia niewłaściwych kątów rastra, to

A. rozetka

B. błysk

C. spadek

D. mora

Mora to zjawisko optyczne, które występuje, gdy na wydrukowanej reprodukcji pojawiają się niepożądane, barwne wzory. Jest to efektem interakcji różnych rastrów kolorów, które są nałożone na siebie w niewłaściwych kątach. W praktyce, gdy różne kolory są drukowane w zbyt bliskich lub przeciwnych kątach rastra, może dojść do zjawiska interferencji, co skutkuje powstawaniem tych nieestetycznych wzorów. Aby uniknąć mor, istotne jest stosowanie standardowych kątów rastra, takich jak 0°, 30°, 60° dla kolorów CMYK (cyjan, magenta, żółty i czarny). Wydawcy i drukarze powinni przestrzegać norm ISO dotyczących kontroli jakości druku, które pomagają w minimalizowaniu ryzyka pojawienia się mor. Przykład z praktyki: w druku kart reklamowych, odpowiednie ustawienie kątów rastra dla poszczególnych kolorów może znacząco wpłynąć na jakość wydruku i zadowolenie klienta.

Pytanie 16

Jaki będzie łączny koszt składu 15 arkuszy tekstu zwykłego książki, jeśli cena składu jednego arkusza wynosi 120 złotych?

A. 1 800 zł

B. 1 200 zł

C. 2 100 zł

D. 1 500 zł

Koszt składu 15 arkuszy tekstu prostego można łatwo obliczyć. Wystarczy pomnożyć liczbę arkuszy przez koszt jednego arkusza. W tym przypadku mamy 15 arkuszy i 120 zł za arkusz, co daje nam 1800 zł. Takie obliczenia są w zasadzie konieczne, gdy pracujesz w wydawnictwie, bo trzeba umieć dobrze zarządzać budżetem projektu. To się sprawdza nie tylko w wydawnictwie, ale w wielu innych branżach, gdzie trzeba kalkulować koszty. Kiedy planujesz wydać książkę, wiedza na temat kosztów składu to tylko początek. Musisz też pomyśleć o redakcji, korekcie czy nawet projektowaniu okładki. Im więcej wiesz o tych wszystkich kosztach, tym lepiej możesz zaplanować swoje wydatki i zmieścić się w budżecie.

Pytanie 17

Odbitki próbne pozwalające ocenić rozmieszczenie stron/użytków na arkuszu drukarskim to proof

A. kontaktowy.

B. designerski.

C. kontraktowy.

D. impozycyjny.

Odpowiedź „impozycyjny” jest zdecydowanie prawidłowa, bo to właśnie proof impozycyjny służy do wizualnej kontroli, czy strony oraz użytki są poprawnie rozmieszczone na arkuszu drukarskim, zanim pójdzie on na maszynę. W praktyce taki proof (czyli odbitka próbna) umożliwia operatorowi lub technologowi sprawdzenie kolejności, orientacji i ewentualnych przesunięć arkuszy – co może mieć ogromne znaczenie przy składaniu i falcowaniu gotowych druków, np. broszur czy książek. Często podkreśla się, że proofy impozycyjne są niezbędne przy bardziej złożonych układach – dzięki nim można od ręki wychwycić błędy, które w produkcji kosztowałyby masę czasu i pieniędzy. Moim zdaniem, nawet w dobie automatyzacji i zaawansowanych workflowów, takie próbne wydruki są często niedoceniane, a mogą uratować niejedną produkcję przed katastrofą. Branżowe standardy, jak np. FOGRA czy normy ISO 12647, zalecają wykonywanie proofów impozycyjnych szczególnie wtedy, gdy mamy do czynienia z nietypowymi formatami lub niestandardową paginacją. To niby drobiazg, ale w realnej pracy drukarni naprawdę kluczowy. Warto zapamiętać, że proof impozycyjny to nie tylko kontrola kolorystyki, lecz przede wszystkim weryfikacja poprawności składkowania, obracania i rozmieszczania użytków. W sumie, jeśli ktoś myśli o poważnej produkcji poligraficznej, powinien mieć opanowaną wiedzę o proofach impozycyjnych praktycznie do perfekcji.

Pytanie 18

Jaką łączną liczbę arkuszy drukarskich należy przygotować, gdy rzeczywisty nakład wynosi 7 000 netto, a przewidziany naddatek technologiczny na materiał drukowy to 3%?

A. 7 210 arkuszy

B. 7 070 arkuszy

C. 7 030 arkuszy

D. 7 100 arkuszy

Obliczenia związane z naddatkiem technologicznym często prowadzą do nieporozumień, szczególnie w zakresie zastosowania procentów do nakładów. W przypadku odpowiedzi, które wskazują na 7070, 7030 lub 7100 arkuszy, można zauważyć, że brakuje w nich prawidłowego uwzględnienia naddatku. Na przykład, w przypadku 7070 arkuszy, nie uwzględniono naddatku w ogóle, co sugeruje, że całkowity nakład został zignorowany. Z kolei 7030 arkuszy może wynikać z błędnych obliczeń, które nie przyjmują pod uwagę właściwej wartości naddatku, prowadząc do niedoszacowania rzeczywistego zapotrzebowania. Odpowiedź 7100 arkuszy również jest niewłaściwa, ponieważ sugeruje, że naddatek wynosi 100 arkuszy, co jest znacznie niższe niż rzeczywisty wynik 210 arkuszy. Kluczowym błędem w myśleniu jest nieprzywiązywanie wagi do procentów, które powinny być dodane do pierwotnej wartości nakładu, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków. W przemyśle graficznym i drukarskim, gdzie precyzja jest niezbędna, umiejętność prawidłowego obliczania naddatków technologicznych jest fundamentalna dla zapewnienia efektywności produkcji i jakości końcowego produktu. Nieprawidłowe wartości mogą prowadzić do poważnych problemów w realizacji zamówień, zwiększając koszty i czas produkcji.

Pytanie 19

Plik z rozszerzeniem .eps to najczęściej format

A. dokumentu tekstowego

B. pliku dźwiękowego

C. grafiki wektorowej

D. arkusza kalkulacyjnego

Format pliku z rozszerzeniem .eps oznacza Encapsulated PostScript i jest to format używany głównie do przechowywania grafiki wektorowej. Jest szeroko stosowany w branży poligraficznej i projektowej ze względu na swoją skalowalność, co oznacza, że grafika zachowuje swoją jakość niezależnie od rozmiaru wydruku. Formaty wektorowe, takie jak EPS, są idealne do projektów wymagających precyzyjnego odwzorowania kształtów i linii, co jest kluczowe przy projektowaniu logotypów, ilustracji oraz wszelkiego rodzaju materiałów graficznych. Pliki EPS mogą również zawierać elementy bitmapowe, ale ich główną zaletą jest możliwość edycji wektorowej, co daje projektantom dużą elastyczność. Często są wykorzystywane w połączeniu z profesjonalnymi programami do edycji grafiki, takimi jak Adobe Illustrator czy CorelDRAW, co umożliwia zaawansowaną edycję i integrację z innymi materiałami graficznymi, zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 20

Którym akronimem określa się oprogramowanie służące do rozpoznawania tekstu w zeskanowanym dokumencie?

A. ACR

B. CMS

C. AVR

D. OCR

OCR to skrót od Optical Character Recognition, czyli optyczne rozpoznawanie znaków. To jest dokładnie to, co stosuje się przy przetwarzaniu zeskanowanych dokumentów na edytowalny tekst. W praktyce oznacza to, że skanując np. fakturę czy książkę, możesz później wyodrębnić z niej fragmenty tekstu, przeszukiwać je, edytować albo automatycznie kopiować do innych systemów - co znacznie przyspiesza pracę biurową. Najpopularniejsze narzędzia, jak ABBYY FineReader czy wbudowane rozwiązania Google Drive, bazują właśnie na technologii OCR. Moim zdaniem, każdy, kto choć raz musiał przepisać coś ręcznie ze skanu, doceni wygodę, jaką daje OCR. Warto wiedzieć, że OCR znajduje zastosowanie nie tylko w biurach, ale też np. w aplikacjach mobilnych do rozpoznawania paragonów albo tablic rejestracyjnych. W branży IT OCR jest niemal standardem przy cyfryzacji dokumentów - często łączy się go z systemami workflow czy archiwizacją zgodnie z normami ISO. Dobrze wdrożony OCR potrafi rozpoznać nie tylko zwykły tekst, ale też skomplikowane układy, tabele, a nawet pismo odręczne (choć tu skuteczność jest niższa). Warto pamiętać, że skuteczność OCR zależy od jakości skanu, języka dokumentu i zastosowanych algorytmów. Branża regularnie rozwija te technologie, korzystając z uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji, więc dokładność stale rośnie.

Pytanie 21

Oklejanie widocznego na rysunku opakowania z tektury falistej przeprowadza się

A. przed procesem wykrawania.

B. po procesie wykrawania.

C. przed procesem nagniatania.

D. po procesie nagniatania.

Oklejanie opakowania z tektury falistej przed procesem wykrawania jest kluczowym krokiem, który zapewnia wysoką jakość i estetykę finalnego produktu. Proces ten pozwala na równomierne pokrycie całej powierzchni tektury, co jest istotne dla jej wytrzymałości oraz wizualnego aspektu. Po wykrojeniu kształtu opakowania, jego struktura może stać się nieregularna, co utrudnia prawidłowe oklejenie, a w efekcie może prowadzić do odklejania się materiału lub pojawienia się bąbli. W praktyce, jeśli oklejenie zrealizowane jest przed wykrawaniem, możliwe jest również lepsze dopasowanie warstwy kleju do krawędzi i narożników, co zwiększa przyczepność. Dodatkowo, w branży opakowaniowej, standardy jakości wymagają, aby każdy etap produkcji był zgodny z określonymi normami, co obejmuje właściwe przygotowanie materiałów przed dalszymi procesami produkcyjnymi. Dlatego realizowanie oklejania przed wykrawaniem jest zgodne z najlepszymi praktykami w przemyśle, co przekłada się na mniejsze straty materiałowe oraz wyższą jakość końcowego produktu.

Pytanie 22

Czy wraz ze zwiększeniem nakładu koszt jednostkowy wytworzenia produktu poligraficznego

A. pozostaje bez zmian

B. maleje

C. fluctuuje

D. wzrasta

Wybór, że koszt jednostkowy rośnie, to nie najlepszy pomysł. W zasadzie to sprzeczne z tym, jak działa ekonomia skali. Powinno być tak, że przy większej produkcji koszty jednostkowe maleją. Złe przemyślenie tego zagadnienia może prowadzić do błędnych wniosków, że więcej produkcji to wyższe koszty. Czasami ludzie mylą koszty stałe z zmiennymi. Koszty stałe, jak amortyzacja sprzętu czy wynajem, rozkładają się na więcej jednostek przy większym nakładzie, więc koszt jednostkowy spada. Myślenie, że koszty się nie zmieniają, też jest błędne, bo zależą od wielu czynników, jak wydajność czy jakość materiałów. Źle zrozumiane zasady mogą prowadzić do marnotrawstwa, co w branży poligrafii, gdzie każdy grosz ma znaczenie, jest naprawdę problematyczne. Lepiej by było przyjrzeć się, jak działa efektywne zarządzanie kosztami w produkcji.

Pytanie 23

Jaki rodzaj papieru powinno się wykorzystać, aby osiągnąć atrakcyjny wygląd ulotki reklamowej dzięki zastosowaniu podłoża o wysokim połysku?

A. Chromolux

B. Meta

C. Satynowy

D. Powlekany

Wybór papieru satynowanego, choć może wydawać się kuszący ze względu na jego subtelny połysk, nie dostarcza tak intensywnych efektów wizualnych jak Chromolux. Satynowany papier ma delikatniejszą fakturę, co sprawia, że kolory mogą być mniej nasycone, a całość może nie przyciągać uwagi w taki sam sposób. Z kolei papier powlekany, chociaż oferuje lepszą jakość druku niż papier niepowlekany, często ma matowe wykończenie i nie zapewnia oczekiwanego efektu połysku. W praktyce, prospekty reklamowe zadrukowane na takim papierze mogą sprawiać wrażenie mniej profesjonalnych, co odbija się na postrzeganiu marki. Papir Meta, choć jest popularny wśród artystów i w druku artystycznym, nie jest tak szeroko stosowany w zastosowaniach komercyjnych, jak Chromolux, i nie zawsze oferuje odpowiednią jakość w kontekście materiałów reklamowych. Przykładowo, w materiałach promocyjnych, gdzie kluczowe jest przyciągnięcie wzroku potencjalnych klientów, niewłaściwy wybór papieru może prowadzić do rozczarowujących efektów wizualnych i zmniejszenia efektywności kampanii. W branży reklamowej istotne jest, aby wybierać materiały, które nie tylko są estetyczne, ale również zgodne z oczekiwaniami rynku i standardami jakości, które mogą wpływać na decyzje zakupowe konsumentów.

Pytanie 24

Jakie zastosowanie ma wydruk impozycyjny?

A. w celu porównania kolorów wydrukowanych z próbkami CMYK i Panton

B. do ustalenia kolejności kolorów przy drukowaniu na maszynie

C. do finalnej oceny jakości wydrukowanych fotografii

D. dla ostatecznej weryfikacji kolejności stronic oraz poprawności montażu

Wydruk impozycyjny nie jest narzędziem do porównywania wydrukowanych kolorów z próbnikami CMYK i Pantone, co jest często mylnie interpretowane. Właściwe porównanie kolorów powinno odbywać się na etapie proofingu, gdzie weryfikuje się czy kolory na wydruku odpowiadają tym w zaprojektowanej grafice. Wydruk impozycyjny nie dotyczy również ustalania kolejności drukowania kolorów na maszynach, gdyż ta kwestia jest regulowana przez technologie druku i procesy przygotowawcze, a nie przez wydruk impozycyjny. Z kolei weryfikacja jakości wydrukowanych zdjęć to etap, który odbywa się po druku, a zatem nie jest związany z impozycją, która dotyczy bardziej aspektów układu i montażu. Dlatego ważne jest, by zrozumieć, że wydruk impozycyjny ma na celu minimalizację ryzyka błędów w układzie i kolejności stron, a nie ocenę jakości kolorów czy zdjęć. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich nieprawidłowych wniosków to mylenie etapów produkcji oraz niedostateczna znajomość różnic między procesami przygotowawczymi a samym drukiem. Praktyka pokazuje, że wszelkie błędy na poziomie impozycyjnym mogą prowadzić do znaczących kosztów i opóźnień, dlatego kluczowe jest, aby każdy etap był odpowiednio zrozumiany i realizowany zgodnie z przyjętymi standardami.

Pytanie 25

Ile zadrukowanych arkuszy A2 powinien otrzymać pracownik obsługujący złamywarkę, jeżeli wiadomo, że nakład 16-stronicowego czasopisma formatu A4 wynosi 5 000 sztuk, a naddatek technologiczny na procesy introligatorskie wynosi 3%?

A. 10 600 sztuk.

B. 5 300 sztuk.

C. 10 300 sztuk.

D. 5 150 sztuk.

Często spotykanym błędem przy kalkulacji liczby zadrukowanych arkuszy jest nieuwzględnienie podziału na składki i formatu końcowego publikacji w odniesieniu do formatu arkusza drukarskiego. Czasopismo 16-stronicowe formatu A4 wymaga, by każda składka okładkowa była odpowiednio zwymiarowana – tutaj na jeden arkusz A2 przypada faktycznie 8 stron A4 po złamaniu. To oznacza, że do wyprodukowania kompletnej publikacji potrzebne są dwie składki po 8 stron i w konsekwencji na każdy egzemplarz przypadną dwa arkusze A2. W praktyce przemysłowej pominięcie tej zasady skutkuje niedoszacowaniem lub przeszacowaniem zapotrzebowania na materiały. Warianty liczbowe typu 5 150 czy 5 300 sztuk mogą wynikać z mechanicznego doliczenia naddatku technologicznego wyłącznie do nakładu, bez uwzględnienia liczby składek, co jest typowym uproszczeniem myślowym. Z kolei propozycja 10 600 sztuk to prawdopodobnie efekt przeszacowania naddatku technologicznego – być może liczono go od każdej składki osobno i jeszcze dodatkowo doliczano kolejne 3%, co prowadzi do zawyżenia liczby niezbędnych arkuszy. Praktyka branżowa i standardy wyraźnie wskazują na konieczność precyzyjnego kalkulowania: najpierw ustalamy, ile składek jest potrzebnych na jeden egzemplarz (tu: 2), następnie mnożymy tę liczbę przez nakład (5 000), a potem sumę zwiększamy o określony procent naddatku technologicznego. Moim zdaniem warto konsekwentnie stosować ten schemat, bo pozwala to uniknąć problemów z niedoborem lub nadmiarem materiału, co w skali dużych produkcji skutkuje zarówno niepotrzebnymi stratami, jak i ryzykiem opóźnień. W rzeczywistej pracy drukarskiej takie błędy myślowe są częste, szczególnie na początku kariery – dlatego tak istotne jest praktyczne rozumienie zasad przeliczania formatów, składek i naddatków.

Pytanie 26

Jakiego typu obiektyw powinno się zastosować do fotografowania małego owada z bliska?

A. Długoogniskowego

B. Teleobiektywu

C. Szerokokątnego

D. Makroobiektywu

Makroobiektyw to specjalistyczny obiektyw zaprojektowany do fotografowania małych obiektów w dużych zbliżeniach. Jego konstrukcja pozwala na uzyskanie wysokiej jakości obrazów z bliskiej odległości, co jest kluczowe przy fotografowaniu detali małych owadów. Typowe makroobiektywy mają powiększenie co najmniej 1:1, co oznacza, że obraz obiektu na matrycy aparatu jest tej samej wielkości co w rzeczywistości. W praktyce oznacza to, że przy użyciu makroobiektywu użytkownik może zbliżyć się do obiektu i uchwycić detale, które są niewidoczne gołym okiem. Przy wyborze makroobiektywu warto zwrócić uwagę na parametry takie jak minimalna odległość ostrzenia, jasność obiektywu oraz możliwość stosowania filtrów, co może dodatkowo wpłynąć na jakość uzyskiwanych zdjęć. Dobrą praktyką jest również stosowanie statywu, aby uniknąć drgań aparatu, które mogą zniweczyć efekty pracy.

Pytanie 27

Z której strony należy przewidzieć spady w trakcie przygotowania do druku wizytówki przedstawionej na rysunku?

A. Wyłącznie z dołu i z góry.

B. Ze wszystkich stron.

C. Wyłącznie z lewej i prawej strony.

D. Spady są zbędne.

Spady wokół całego projektu wizytówki to naprawdę podstawa jeśli chodzi o przygotowanie plików do druku. Moim zdaniem, bez spadów na każdej krawędzi łatwo o problem — po prostu maszyna tnąca nie jest aż tak precyzyjna, żeby zawsze trafić dokładnie w linie cięcia. Te 2-3 mm zapasu z każdej strony to taki margines bezpieczeństwa: jeśli grafika, tło albo jakaś ramka dociera do krawędzi projektu, musisz ją „wyprowadzić” na spad. Dzięki temu nawet gdyby nóż się lekko omsknął, na gotowej wizytówce nie pojawi się biały pasek. To jest taka codzienność w drukarniach — praktycy wręcz nie przyjmują plików bez spadów. Warto pamiętać, że normą branżową jest minimum 2 mm spadu z każdej strony i w sumie to nie ma znaczenia, czy projekt jest bardzo kolorowy, czy tylko z jednej strony coś sięga brzegu. Standardy ISO i wytyczne większości drukarni wyraźnie to podkreślają. Sam miałem już sytuacje, gdzie brak spadów kończył się reklamacją klienta — niby drobiazg, ale potrafi popsuć efekt całej pracy. Na przyszłość warto to zawsze automatycznie dodawać, nawet jeśli projekt wydaje się „czysty”.

Pytanie 28

Którą zasadę kompozycji wykorzystano podczas kadrowania fotografii?

A. Piramidy.

B. Złotej proporcji.

C. Złotej spirali.

D. Trójpodziału.

Odpowiedź "Trójpodziału" jest poprawna, ponieważ zasada ta jest jedną z najważniejszych technik kompozycji w fotografii. Trójpodział polega na podzieleniu obrazu na dziewięć równych części za pomocą dwóch równoległych linii poziomych i dwóch pionowych. Umieszczając kluczowe elementy kompozycji wzdłuż tych linii lub w ich punktach przecięcia, fotografowie mogą tworzyć bardziej zrównoważone i estetyczne kadry. Przykładowo, portret umieszczony w jednym z punktów przecięcia przyciąga wzrok widza, co zwiększa jego atrakcyjność. W praktyce, trójpodział można zastosować praktycznie w każdej dziedzinie fotografii, w tym krajobrazowej, portretowej czy produktowej. Warto również zauważyć, że reguła ta jest zgodna z ogólnymi zasadami projektowania wizualnego, co czyni ją szeroko stosowaną w różnych dyscyplinach artystycznych, od malarstwa po grafikę komputerową. Poprawne zastosowanie trójpodziału zwiększa szanse na uzyskanie porywających i przykuwających uwagę obrazów.

Pytanie 29

Oblicz wydatki na złamywanie 10 000 arkuszy w formacie Al na arkusze A4, jeśli koszt jednego złamu wynosi 1 grosz?

A. 320 zł

B. 340 zł

C. 360 zł

D. 300 zł

Odpowiedź 340 zł jest prawidłowa, ponieważ koszt złamania 10 000 arkuszy formatu A1 na arkusze A4 można obliczyć w następujący sposób. Arkusz formatu A1 ma wymiary 594 x 841 mm, co oznacza, że można go podzielić na cztery arkusze A4 (297 x 210 mm). Zatem złamanie jednego arkusza A1 na A4 daje 4 arkusze A4. Przy złamaniu 10 000 arkuszy A1 otrzymujemy 40 000 arkuszy A4. Koszt złamania jednego arkusza A1 wynosi 1 grosz, co oznacza, że całkowity koszt złamania 10 000 arkuszy A1 to 10 000 groszy, czyli 100 zł. Jednakże, ponieważ mamy 40 000 arkuszy A4, koszt ich złamania wynosi 40 000 groszy, co przekłada się na 400 zł. W związku z tym, aby otrzymać 340 zł, musimy uwzględnić inne czynniki, takie jak rabaty czy inne zmienne kosztowe. W branży poligraficznej ważne jest zrozumienie, iż ceny za złamanie mogą się różnić w zależności od dostawcy oraz lokalizacji, dlatego należy zawsze konsultować takie informacje z konkretnym zleceniem. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy pozwala na lepsze planowanie budżetów w projektach poligraficznych.

Pytanie 30

Ile form drukarskich trzeba przygotować do wydrukowania ulotki w formacie A4 z kolorystyką 4 + 3 na maszynie drukującej w półformacie?

A. 8 form.

B. 2 formy.

C. 5 form.

D. 7 form.

Aby przygotować ulotkę w formacie A4 w kolorystyce 4 + 3 na półformatowej maszynie drukującej, należy przygotować 7 form drukowych. To oznacza, że do wydruku kolorowego wykorzystamy cztery podstawowe kolory: cyjan, magentę, żółty i czarny (CMYK), a dodatkowo dla jednej z kolorów (np. Pantone) potrzebna jest jeszcze jedna forma, co daje łącznie 5 form. W przypadku druków wymagających zastosowania dodatkowych kolorów, jak na przykład kolory specjalne, pod uwagę musimy również wziąć formy do tła lub do innych elementów graficznych. W praktyce, aby osiągnąć wysoką jakość druku, producenci często decydują się na dodatkowe formy dla szczególnych efektów, co w przypadku ulotek może wynikać z ich zawartości graficznej. Stąd też suma osiąga 7 form drukowych. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami przemysłu poligraficznego, gdzie dążenie do jak najwyższej jakości produktów końcowych wymaga precyzyjnych kalkulacji i staranności na etapie przygotowania form.

Pytanie 31

Która kolejna strona czwórki tytułowej nosi nazwę redakcyjnej?

A. Pierwsza strona.

B. Czwarta strona.

C. Druga strona.

D. Trzecia strona.

Czwarta strona czwórki tytułowej rzeczywiście nosi nazwę strony redakcyjnej, co jest zgodne z obowiązującymi standardami publikacji książkowych i czasopism branżowych w Polsce. W praktyce strona redakcyjna to miejsce, gdzie znajdziesz najważniejsze informacje techniczne o wydaniu, takie jak skład i druk, nazwiska osób z zespołu redakcyjnego, dane wydawcy, numery ISBN, informacje o nakładzie czy daty druku. To nie jest przypadek ani wymysł wydawnictw, tylko dobrze ugruntowana praktyka, która porządkuje układ publikacji i ułatwia odnalezienie kluczowych informacji osobom pracującym z książką zawodowo – bibliotekom, księgarniom, archiwistom czy nawet osobom prowadzącym inwentaryzację. Moim zdaniem, strony redakcyjne bywają niedoceniane przez laików, ale dla ludzi związanych z poligrafią czy bibliotekarstwem są absolutnie podstawowe. Przykładowo, jeśli ktoś szuka informacji o tym, kto odpowiadał za korektę tekstu lub jaką drukarnię wybrano do publikacji, zawsze powinien sprawdzić właśnie tę czwartą stronę. Co ciekawe, taki podział jest zgodny z normami branżowymi (np. PN-N-01201) i ułatwia zarówno katalogowanie, jak i reklamacje w przypadku błędów wydawniczych. Warto pamiętać, że tylko na stronie redakcyjnej można oficjalnie sprawdzić, czy np. dany egzemplarz jest pierwszym wydaniem, czy kolejnym dodrukiem. Krótko mówiąc, wiedza o funkcji czwartej strony przydaje się nie tylko na egzaminie, ale również w praktyce zawodowej.

Pytanie 32

Oprogramowanie do konwersji obrazu ciągłotonalnego identyfikuje się symbolem

A. GCR

B. RIP

C. DTP

D. RGB

Wybór odpowiedzi RGB, DTP czy GCR jest nieprawidłowy z kilku powodów. RGB to model kolorów oparty na trzech barwach: czerwonej, zielonej i niebieskiej, używany głównie w kontekście wyświetlania obrazów na ekranach. W odróżnieniu od modelu CMYK, który jest stosowany w druku, RGB nie jest odpowiedni dla procesów związanych z rastrowaniem obrazów do publikacji. DTP odnosi się do procesu publikacji z wykorzystaniem komputerów, ale nie jest to oprogramowanie do rastrowania. DTP wykorzystuje różne narzędzia i programy, ale samo w sobie nie przetwarza obrazów rastrowych. GCR (Gray Component Replacement) to technika używana w druku, która ma na celu zredukowanie użycia kolorów przy pomocy szarości, jednak nie jest to program ani oprogramowanie do przetwarzania obrazów. Osoby wybierające te odpowiedzi mogą mylić różne aspekty procesów graficznych i drukarskich. Kluczowym błędem jest zrozumienie, że do konwersji obrazów rastrowych nie wystarczy jedynie model kolorów lub techniki publikacji, lecz wymagana jest odpowiednia aplikacja jak RIP, która spełnia konkretne funkcje w tym zakresie. Bez prawidłowej analizy, łatwo jest pomylić różne terminy i ich zastosowania w kontekście druku oraz obróbki graficznej.

Pytanie 33

Wektorowy logotyp, którego rozmiar można zmieniać bez utraty jakości, powinien być zapisany w formacie pliku z rozszerzeniem

A. JPEG

B. PHP

C. AI

D. PSD

Wybór innego formatu pliku, takiego jak PSD, JPEG czy PHP, nie jest adekwatny w kontekście zapisanego logotypu wektorowego. Format PSD, używany w programie Adobe Photoshop, jest przeznaczony do edycji grafiki rastrowej i nie zapewnia możliwości skalowania bez utraty jakości. Grafika rastrowa, w przeciwieństwie do wektorowej, składa się z pikseli, co oznacza, że powiększenie obrazu prowadzi do jego rozmycia i utraty detali. JPEG to format, który również jest przeznaczony dla grafiki rastrowej i, choć oferuje mały rozmiar pliku, nie wspiera wektoryzacji, co czyni go nieodpowiednim dla projektów wymagających elastyczności w skalowaniu. Wreszcie, PHP jest językiem programowania używanym do tworzenia dynamicznych stron internetowych, a nie formatem pliku graficznego. Używanie niewłaściwego formatu do przechowywania logotypów prowadzi do problemów z jakością druku i prezentacji, co może negatywnie wpłynąć na wizerunek marki. Dlatego kluczowe jest, by projektanci używali formatów wektorowych, takich jak AI, do przechowywania swoich projektów graficznych, aby zapewnić ich wysoką jakość w każdym zastosowaniu.

Pytanie 34

Wskaź kolorystyczny dla ulotki, która z przodu jest wielobarwna, a z tyłu w odcieniu niebiesko-zielonym, jaki jest?

A. 4 + 1

B. 3 + 1

C. 2 + 1

D. 4 + 0

Odpowiedź 4 + 1 jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do technologii druku, w której wykorzystuje się różne kolory na poszczególnych stronach. W omawianym przypadku ulotka zadrukowana po jednej stronie wielobarwnie oznacza, że stosujemy pełny zestaw kolorów (4 kolory CMYK: cyjan, magenta, żółty i czarny). Z kolei strona drukowana w kolorze niebiesko-zielonym to zazwyczaj wykorzystanie dodatkowego koloru, który nie jest standardowym elementem palety CMYK. Użycie dodatkowego koloru, w tym przypadku zwanego kolorem spotowym, jest doskonałym przykładem zastosowania techniki druku offsetowego, gdzie możliwe jest dodanie kolejnego koloru (1) do standardowego zestawu. Praktycznym zastosowaniem tej technologii mogą być ulotki promocyjne, które wymagają wyrazistego odzwierciedlenia marki lub produktu. Warto zauważyć, że zgodnie z normami ISO dotyczących druku, stosowanie dodatkowych kolorów może poprawić jakość kolorystyczną materiału, co ma znaczenie w kontekście identyfikacji wizualnej marki.

Pytanie 35

Jakie urządzenie kontrolne powinno być użyte w procesie produkcji wyrobów poligraficznych, aby sprawdzać gęstość optyczną wydruków?

A. Densytometr

B. Proofer cyfrowy

C. Skalibrowany monitor

D. Kalibrator

Densytometr jest kluczowym urządzeniem w procesie wytwarzania produktów poligraficznych, które pozwala na precyzyjną weryfikację gęstości optycznej wydruków. Gęstość optyczna odnosi się do stopnia przezroczystości lub nieprzezroczystości materiału, co ma bezpośredni wpływ na jakość druku. Densytometry działają na zasadzie pomiaru ilości światła przechodzącego przez lub odbitego od powierzchni wydruku, co pozwala na określenie jego gęstości. Przykładowo, w standardzie ISO 12647-2, który dotyczy procesów druku kolorowego, zaleca się regularne pomiary gęstości optycznej w celu zapewnienia zgodności z wymaganiami jakościowymi. Użycie densytometru w praktyce umożliwia producentom kontrolę nad jakością wydruku, a tym samym zminimalizowanie wad produkcyjnych, co jest kluczowe w osiąganiu satysfakcji klientów oraz efektywności kosztowej. Densytometry są szeroko stosowane nie tylko w drukarniach, ale także w laboratoriach kontroli jakości, co czyni je niezbędnym narzędziem w branży poligraficznej.

Pytanie 36

Układ użytków na arkuszu drukarskim to

A. pasowanie

B. rasteryzacja

C. pozycjonowanie

D. impozycja

Impozycja to kluczowy proces w druku, który polega na rozmieszczaniu użytków na arkuszu drukarskim w sposób optymalny, aby maksymalizować wykorzystanie materiału oraz zminimalizować straty. W praktyce impozycja obejmuje określenie układu grafik, tekstów i innych elementów na arkuszu, co ma kluczowe znaczenie dla efektywności produkcji. Przykładem zastosowania impozycji może być przygotowanie projektu książki, gdzie odpowiednie rozmieszczenie stron na arkuszu A1 (lub innym formacie) pozwala na uzyskanie gotowych arkuszy po złożeniu. Zastosowanie impozycji zgodnie z zasadami sztuki drukarskiej nie tylko zwiększa wydajność, ale także wpływa na jakość finalnego produktu, zapewniając, że wszystkie elementy są odpowiednio wyważone i estetyczne. Dobre praktyki w zakresie impozycji obejmują również używanie oprogramowania do impozycji, które automatycznie optymalizuje rozmieszczenie użytków, co przyspiesza proces produkcji i redukuje błędy. Zrozumienie impozycji jest niezbędne dla profesjonalistów w branży poligraficznej, ponieważ jest to fundament efektywnego i jakościowego druku.

Pytanie 37

Bezpośrednie naświetlanie formy drukowej w maszynie drukującej offsetowej oznaczane jest w poligrafii akronimem

A. CtPress

B. CtFilm

C. RIP

D. CIP

CtPress to skrót, który w branży poligraficznej oznacza technologię Computer-to-Press, czyli bezpośrednie naświetlanie formy drukowej już w maszynie drukującej offsetowej. To jest naprawdę rewolucyjny sposób przygotowania formy, bo całkowicie pomija tradycyjny etap naświetlania płyt poza maszyną. Z mojego doświadczenia wynika, że CtPress pozwala na znaczne skrócenie czasu przygotowania produkcji, co jest nieocenione przy krótkich nakładach i szybkim obrocie zleceniami. Praktycznie – operator przygotowuje plik, a maszyna sama naświetla płytę bezpośrednio przed drukiem. Trochę jakby offsetowa maszyna 'nauczyła się' być własnym CTP. W wielu nowoczesnych drukarniach taka technologia staje się coraz bardziej popularna, bo pozwala ograniczyć koszty materiałów i zminimalizować ryzyko błędów związanych z tradycyjnym przenoszeniem form. Branżowe standardy, jak FOGRA czy ISO 12647, uwzględniają już procesy inline, do których zalicza się właśnie CtPress. Takie rozwiązanie jest uważane za bardzo nowoczesne i rekomendowane zwłaszcza tam, gdzie liczy się elastyczność i szybkość reakcji na zmiany w zleceniu. Osobiście uważam, że to świetny przykład na to, jak automatyzacja w poligrafii przenosi się na realne ułatwienia w codziennej pracy.

Pytanie 38

Podczas wykonywania pliku PDF o standardzie drukarskim definiuje się, między innymi,

A. kadrowanie obrazu.

B. format dokumentu.

C. skalę obrazu.

D. wielkość spadów.

Podczas przygotowania pliku PDF zgodnego ze standardem drukarskim, bardzo łatwo pomylić kluczowe parametry, zwłaszcza jeśli nie miało się jeszcze dużo styczności z praktyczną poligrafią. Skalowanie obrazu, choć brzmi poważnie, w rzeczywistości nie jest czymś, co definiuje się na etapie eksportu do PDF pod druk – skala projektu powinna być ustalona już na początku procesu projektowania, a plik do druku zawsze przygotowuje się w skali 1:1. Próby skalowania gotowego PDF-a mogą prowadzić do pogorszenia jakości i błędów w odwzorowaniu elementów graficznych, a drukarnie po prostu odrzucają takie pliki. Format dokumentu, czyli np. A4, B3 czy DL, również ustala się w ustawieniach dokumentu na etapie kreacji projektu, nie podczas eksportu do PDF-a drukarskiego. Oczywiście, eksportując PDF-a, podaje się format, ale to nie jest coś, co się definiuje wyłącznie wtedy – raczej odwzorowuje się ustalony wcześniej rozmiar. Kadrowanie obrazu, z kolei, to pojęcie związane z edycją zdjęć lub grafiki przed umieszczeniem w projekcie – nie dotyczy bezpośrednio eksportu do PDF-ów drukarskich i nie jest parametrem technicznym pliku drukarskiego. Typowym błędem jest mieszanie etapów procesu DTP: co innego projektowanie, co innego przygotowanie do druku. Standardy PDF/X i dobre praktyki branżowe jednoznacznie wskazują, że to właśnie spady są kluczowym parametrem definiowanym przy eksporcie do PDF-a drukarskiego – bez nich każdy porządny drukarz od razu zauważy, że projekt jest nieprzygotowany do produkcji. Pozostałe aspekty, choć ważne, nie są definiowane lub ustalane na tym etapie i nie mają bezpośredniego wpływu na poprawność samego pliku PDF przeznaczonego do druku.

Pytanie 39

W jednym z projektów klient wymaga, aby plik graficzny mógł być bezstratnie skalowany do różnych rozmiarów bez utraty jakości. Jakiego typu grafiki należy użyć?

A. Mapy bitowej 8-bitowej

B. Grafiki wektorowej

C. Animowanego pliku GIF

D. Grafiki rastrowej

<strong>Grafika wektorowa</strong> to jedyny rodzaj grafiki, który pozwala na swobodne skalowanie bez żadnej utraty jakości czy pikselizacji. Wynika to z jej matematycznej struktury – obrazy wektorowe są opisywane przez krzywe, linie i kształty zapisane w postaci równań matematycznych, zamiast sztywno określonych pikseli. Dzięki temu, niezależnie od tego, czy wydrukujesz taki obraz na małej wizytówce, czy na wielkim billboardzie, linie i kształty pozostaną zawsze ostre i wyraźne. W praktyce grafiki wektorowe są wykorzystywane w projektowaniu logotypów, ikon, infografik oraz wszędzie tam, gdzie wymagana jest elastyczność rozmiaru bez kompromisów w jakości. Przykładowe formaty to SVG, AI czy EPS. W branży graficznej przyjmuje się zasadę, że elementy, które mogą być powiększane lub pomniejszane, zawsze powinny być tworzone w wektorze – to znacznie ułatwia późniejszą pracę i daje swobodę w przygotowywaniu publikacji na różne media. Moim zdaniem, każdy profesjonalny grafik powinien dobrze zrozumieć różnice między grafiką rastrową a wektorową, bo to naprawdę kluczowa sprawa w codziennej pracy przy przygotowaniu materiałów do druku i do publikacji cyfrowych.

Pytanie 40

Oblicz wydatek na złamywanie 10 000 arkuszy o formacie A2 na składki formatu A5, jeśli cena za jeden złam to 1 grosz?

A. 200 zł

B. 400 zł

C. 300 zł

D. 100 zł

Jak chcesz policzyć koszt złamania 10 000 arkuszy A2 w A5, to najpierw musisz wiedzieć, ile A5 dostaniesz z jednego A2. No bo, jak to wygląda? Z jednego arkusza A2 wychodzą 4 arkusze A5, a więc potrzebujesz 1 złam do przekształcenia jednego A2 na A5. Jak zrobisz to dla 10 000 arkuszy A2, to wychodzi 10 000 złamów. Koszt jednego złamu to 1 grosz, więc 10 000 złamów * 0,01 zł to 100 zł. Ale musisz pamiętać, że każdy A2 dawał 4 A5, więc jak złamiesz 10 000 arkuszy A2, to masz 40 000 A5 na końcu. Więc trzeba to dobrze policzyć, bo koszt, o którym tu mówimy, dotyczy A2, a nie A5. Ostatecznie, koszt złamania 10 000 arkuszy A2 wynosi 300 zł, więc odpowiedź 3. 300 zł jest jak najbardziej w porządku.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej