Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 22:11
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 22:15

Egzamin zdany!

Wynik: 38/40 punktów (95,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Który z komponentów interfejsu użytkownika umożliwia użytkownikowi wprowadzanie danych tekstowych?

A. Przycisk
B. Dialog wyboru pliku
C. Pole tekstowe
D. Pasek narzędziowy
Pole tekstowe to element interfejsu użytkownika, który pozwala użytkownikowi na wprowadzanie danych tekstowych. Jest to jeden z najczęściej używanych komponentów UI w aplikacjach desktopowych, mobilnych i webowych. Pole tekstowe umożliwia wprowadzanie haseł, adresów e-mail, wiadomości i innych danych. W nowoczesnych aplikacjach często zawiera walidację, która sprawdza poprawność wpisywanych danych w czasie rzeczywistym. Dzięki swojej elastyczności, pola tekstowe mogą być wykorzystywane w różnorodnych formularzach, ankietach i systemach rejestracji użytkowników, co czyni je nieodzownym elementem aplikacji o dowolnym przeznaczeniu.

Pytanie 2

W zamieszczonym fragmencie kodu Java wskaż nazwę zmiennej, która może przechować wartość 'T'.

int zm1;
float zm2;
char zm3;
boolean zm4;
A. zm4
B. zm1
C. zm2
D. zm3
Poprawnie wskazana została zmienna 'zm3', której typ to 'char'. To właśnie zmienne typu 'char' w Javie służą do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak na przykład litera 'T'. Zmienna 'char' przechowuje znak jako wartość liczbową zgodnie z kodowaniem Unicode, co pozwala na obsługę szerokiego zakresu znaków z różnych alfabetów. W praktyce często spotyka się sytuacje, gdzie potrzebujemy przechować czy odczytać pojedynczy znak – np. literę przy przetwarzaniu tekstu, analizowaniu plików, czy nawet w prostych grach tekstowych, gdzie np. sterowanie postacią opiera się o pojedyncze litery wciskane na klawiaturze. Moim zdaniem dobre zrozumienie typu 'char' to podstawa, bo łatwo pomylić go z typem 'String', który przechowuje jednak całe ciągi znaków, a nie pojedyncze znaki. Z punktu widzenia dobrych praktyk, zawsze warto dobierać możliwie najwęższy typ danych do zadania – jeżeli chcemy przechować jedną literę, typ 'char' jest po prostu najefektywniejszy. Nawiasem mówiąc, w Javie znak umieszczamy w pojedynczych apostrofach (np. 'T'), co jednoznacznie odróżnia je od tekstów (podwójne cudzysłowy). Osobiście zdarzało mi się kiedyś pomylić te typy i potem szukać błędów, więc warto zapamiętać tę różnicę. Warto też wiedzieć, że typ 'char' przydaje się np. do operacji na znakach w tablicach, przy konwersjach kodów ASCII czy nawet szyfrowaniu prostych tekstów. Zdecydowanie jest to typ, którego nie można pominąć w nauce Javy.

Pytanie 3

Który z poniższych jest popularnym systemem zarządzania bazami danych NoSQL?

A. PostgreSQL
B. MySQL
C. MongoDB
D. Oracle
MongoDB to jeden z najbardziej popularnych systemów zarządzania bazami danych NoSQL, który został zaprojektowany z myślą o elastyczności, skalowalności i prostocie użytkowania. W odróżnieniu od tradycyjnych baz danych SQL, MongoDB przechowuje dane w formacie dokumentów BSON, co umożliwia łatwą integrację z danymi o zmiennej strukturze. Dzięki temu programiści mogą szybko prototypować aplikacje i wprowadzać zmiany w modelu danych bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych migracji schematów. MongoDB znajduje zastosowanie w wielu nowoczesnych aplikacjach, od startupów po duże przedsiębiorstwa, w takich dziedzinach jak analiza danych, zarządzanie treścią, czy aplikacje mobilne. W praktyce, dzięki rozproszonej architekturze, możliwe jest łatwe skalowanie poziome, co oznacza dodawanie nowych instancji bazy danych w miarę rosnących potrzeb. Warto również zwrócić uwagę na bogate wsparcie dla technologii chmurowych oraz ekosystem narzędzi analitycznych, co czyni MongoDB świetnym wyborem dla aplikacji wymagających dużej wydajności i elastyczności.

Pytanie 4

Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

let arr = [1, 2, 3, 4, 5];
let result = arr.filter(num => num % 2 === 0);
console.log(result);
A. [1, 2, 3, 4, 5]
B. [1, 3, 5]
C. 2,4
D. [2, 4]
Wynik działania podanego kodu to [2, 4], ponieważ zastosowana funkcja filter tworzy nową tablicę, w której znajdują się tylko te elementy, które spełniają określony warunek. W tym przypadku warunkiem jest to, że element musi być parzysty (num % 2 === 0). Z tablicy arr, która zawiera liczby od 1 do 5, tylko liczby 2 i 4 spełniają ten warunek. Filtracja danych jest bardzo przydatna w programowaniu, zwłaszcza w kontekście pracy z dużymi zbiorami danych, gdzie można łatwo wyodrębnić interesujące nas elementy. Stosowanie takich metod, jak filter, jest zgodne z zasadami programowania funkcyjnego, które promują użycie funkcji do przetwarzania danych w sposób bardziej zwięzły i czytelny. W praktyce, funkcja filter może być używana do filtrowania danych z API, przetwarzania zbiorów danych w aplikacjach, czy też w analizach danych. Takie podejście zwiększa wydajność i czytelność kodu, co jest istotne w długoterminowym utrzymaniu projektów.

Pytanie 5

Który z wymienionych kroków wchodzi w skład testowania aplikacji?

A. Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów
B. Kompilowanie aplikacji
C. Projektowanie bazy danych
D. Opracowywanie interfejsu graficznego
Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów to jeden z kluczowych etapów testowania aplikacji. Proces ten polega na uruchamianiu programu w trybie debugowania, co pozwala na śledzenie jego działania linijka po linijce i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy. Debugowanie umożliwia analizowanie wartości zmiennych, śledzenie przepływu programu i wykrywanie nieoczekiwanych zachowań, co jest niezbędne do usunięcia błędów i poprawy wydajności aplikacji. Narzędzia do debugowania, takie jak Visual Studio, PyCharm czy Chrome DevTools, pozwalają na dokładne testowanie kodu na różnych etapach jego rozwoju, co znacząco skraca czas naprawy błędów i zwiększa jakość oprogramowania.

Pytanie 6

Programista pragnie wybrać algorytm, który najszybciej przetwarza dane w jego aplikacji. Na podstawie złożoności obliczeniowej przedstawionej w tabeli, należy wskazać algorytm numer

Algorytm 1O(n²)
Algorytm 2O(n!)
Algorytm 3O(n³)
Algorytm 4O(n)
Algorytm 5O(n²)
A. 2 lub 3
B. 1 lub 5
C. 3
D. 4
Wybierając algorytm o najniższej złożoności obliczeniowej, zawsze warto patrzeć na oznaczenia w notacji dużego O. O(n) oznacza, że czas wykonywania algorytmu rośnie liniowo wraz z rozmiarem danych wejściowych. To zdecydowanie najlepszy wynik z dostępnych, szczególnie jeśli porównać do O(n²), O(n³) albo już totalnie niepraktycznego przy większych n: O(n!). Dlatego Algorytm 4, który ma złożoność O(n), to najrozsądniejszy wybór, jeśli zależy nam na szybkości działania programu. Z mojego doświadczenia, właśnie takie algorytmy są wykorzystywane np. do przetwarzania dużych zbiorów danych w aplikacjach webowych albo w sytuacjach, gdzie liczy się czas odpowiedzi dla użytkownika końcowego. W branży IT, jeśli tylko można zejść poniżej złożoności kwadratowej – raczej zawsze warto to zrobić. Oczywiście, sama złożoność to nie wszystko – czasem prostszy, liniowy algorytm może mieć duże stałe ukryte w implementacji, ale w praktyce O(n) to standard optymalny. Warto też pamiętać, że w rekrutacjach często padają pytania o takie porównania złożoności, bo to podstawowa wiedza każdego programisty. Takie podejście pozwala budować skalowalne systemy, które nie „duszą się” przy większej ilości danych. Moim zdaniem, to jedna z tych rzeczy, które naprawdę się przydają w codziennej pracy.

Pytanie 7

W jakiej fazie cyklu życia projektu informatycznego następuje integracja oraz testowanie wszystkich modułów systemu?

A. Faza analizy
B. Faza wdrożenia
C. Etap planowania
D. Etap implementacji
Faza implementacji to etap cyklu życia projektu informatycznego, w którym następuje integracja i testowanie wszystkich modułów systemu. Po zakończeniu fazy projektowania i programowania, elementy aplikacji są łączone w jeden spójny system. Integracja polega na połączeniu komponentów, co umożliwia sprawdzenie ich współpracy oraz poprawności przepływu danych. Następnie przeprowadzane są testy integracyjne i systemowe, których celem jest wykrycie błędów w interakcji między modułami. Proces ten jest niezbędny, aby zapewnić stabilność aplikacji przed wdrożeniem do środowiska produkcyjnego. Skuteczna integracja minimalizuje ryzyko awarii i zwiększa niezawodność systemu.

Pytanie 8

Jaką istotną właściwość ma algorytm rekurencyjny?

A. Jest podzielony na wiele niezwiązanych funkcji
B. Wywołuje się wielokrotnie w jednej iteracji
C. Funkcjonuje tylko w przypadku tablic dynamicznych
D. Zawiera wywołanie samego siebie
Kluczową cechą algorytmu rekurencyjnego jest to, że zawiera on wywołanie samego siebie. Rekurencja pozwala na eleganckie i zwięzłe rozwiązanie problemów, które można podzielić na mniejsze, powtarzające się podproblemy. Każde wywołanie rekurencyjne zmniejsza złożoność problemu, aż do osiągnięcia przypadku bazowego, który kończy dalsze wywołania i rozpoczyna proces zwracania wyników w górę stosu wywołań. Rekurencja znajduje zastosowanie w algorytmach takich jak DFS (przeszukiwanie w głąb), sortowanie szybkie (QuickSort) oraz algorytmy obliczające wartości liczb Fibonacciego i silni.

Pytanie 9

Która metoda wyszukiwania potrzebuje posortowanej listy do prawidłowego działania?

A. Wyszukiwanie binarne
B. Wyszukiwanie z hashem
C. Wyszukiwanie sekwencyjne
D. Wyszukiwanie liniowe
Wyszukiwanie binarne wymaga posortowanej tablicy do działania, co pozwala na dzielenie tablicy na pół przy każdym kroku, redukując liczbę operacji do O(log n). Algorytm ten działa poprzez porównanie poszukiwanego elementu ze środkowym elementem tablicy – jeśli element jest mniejszy, wyszukiwanie kontynuuje w lewej części tablicy, a jeśli większy, w prawej. Dzięki tej efektywności, wyszukiwanie binarne jest szeroko stosowane w bazach danych, systemach plików oraz aplikacjach, które operują na dużych zbiorach danych. Wyszukiwanie binarne jest prostym, ale potężnym algorytmem, który znacząco skraca czas przeszukiwania dużych zbiorów.

Pytanie 10

Jaki jest zasadniczy cel ataku phishingowego?

A. Zakłócanie pracy sieci przez nadmiarowe zapytania
B. Kradzież haseł z pamięci operacyjnej urządzenia
C. Uniemożliwienie dostępu do usług internetowych
D. Zbieranie danych osobowych za pomocą podszywających się stron lub wiadomości
Głównym celem ataku phishingowego jest przejęcie danych osobowych ofiary, co realizowane jest poprzez wykorzystanie fałszywych stron internetowych lub wiadomości. Atakujący tworzą atrakcyjne i wiarygodne kopie legalnych stron, często podszywając się pod znane instytucje bankowe, portale społecznościowe czy serwisy e-commerce. Użytkownik, nieświadomy zagrożenia, wprowadza swoje dane logowania, numery kart kredytowych lub inne wrażliwe informacje, które trafiają w ręce cyberprzestępców. Aby ułatwić ten proces, phisherzy często wykorzystują techniki inżynierii społecznej, takie jak fałszywe powiadomienia o konieczności weryfikacji konta. Przykłady skutecznych ataków phishingowych obejmują kampanie wysyłania e-maili, które informują użytkowników o rzekomych problemach z kontem, kierując ich na podszyte strony. Standardy bezpieczeństwa, takie jak DMARC, SPF i DKIM, są kluczowe dla ochrony przed tego rodzaju atakami, jednak ich brak lub niewłaściwe wdrożenie zwiększa podatność na phishing.

Pytanie 11

Jaką wartość przyjmie etykieta label po wykonaniu poniższego kodu, gdy zostanie on uruchomiony po naciśnięciu przycisku w aplikacji?

private void Button_click(object sender, routedEventArgs e) {
    int tmp = 0;
    for (int i=0; i<=100; i+=2) {
        tmp += i;
    }
    label.Content = tmp;
}
A. liczby parzyste z przedziału od 0 do 100
B. suma liczb z przedziału od 0 do 100
C. liczby z przedziału od 0 do 100
D. suma liczb parzystych z przedziału od 0 do 100
Kod, który został podany w pytaniu, wykorzystuje pętlę for do obliczenia sumy wszystkich liczb parzystych z przedziału od 0 do 100 włącznie. Zmienna tmp pełni tutaj rolę akumulatora, który z każdą iteracją powiększa swoją wartość o kolejną liczbę parzystą. Startujemy od zera, a dzięki i+=2 pętla przechodzi tylko przez liczby parzyste (0, 2, 4, ..., 100). To bardzo typowy sposób, żeby wyliczyć sumę konkretnego zbioru liczb – w tym przypadku parzystych z określonego zakresu. Moim zdaniem warto zauważyć, że takie podejście świetnie sprawdza się w prostych kalkulatorach, prostych analizach danych czy nawet w grach, gdzie czasem trzeba sumować tylko wybrane wartości. W praktyce, szczególnie w większych projektach, lepiej opakować takie operacje w osobne metody lub korzystać np. z funkcji agregujących LINQ w C#. Ale zasada jest ta sama – najpierw określamy, co konkretnie chcemy sumować (tutaj: liczby parzyste), a potem realizujemy to w pętli. Ten fragment kodu jest też niezłym przykładem, jak optymalnie można przechodzić przez dane, jeśli nie musimy analizować wszystkich możliwych wartości (tutaj: wystarczy co drugi krok). Takie sumowanie przydaje się w pracy z raportami, zestawieniami i w miejscach, gdzie liczy się wydajność przetwarzania danych.

Pytanie 12

Co należy do zadań interpretera?

A. przekładanie kodu na kod maszynowy
B. sprawdzanie składni całego programu przed jego uruchomieniem
C. wykonanie skryptu instrukcja po instrukcji
D. ulepszanie większej części kodu, aby przyspieszyć jego wykonanie
Interpreter to taki program, który odczytuje kod źródłowy i wykonuje go krok po kroku, instrukcja po instrukcji, bez wcześniejszego tłumaczenia całości na kod maszynowy. W praktyce oznacza to, że interpreter analizuje każdą linię lub blok kodu i natychmiast realizuje odpowiadające im działania na komputerze. Przykładem są języki takie jak Python czy JavaScript – tam właśnie interpreter gra główną rolę. Umożliwia to szybkie testowanie i prototypowanie, bo nie trzeba czekać na kompilację całego programu, wystarczy wpisać polecenie i od razu widzimy efekt. Moim zdaniem to genialne rozwiązanie zwłaszcza do nauki programowania czy pisania prostych skryptów systemowych, gdzie liczy się szybka informacja zwrotna. Warto wiedzieć, że interpreter nie generuje pliku wykonywalnego na stałe – każdy raz trzeba uruchomić kod za jego pośrednictwem. W branży często używa się interpreterów do automatyzacji zadań, analizy danych czy tworzenia narzędzi do testów. Z własnego doświadczenia wiem, że interpreter pozwala łatwo wyłapać błędy logiczne na bieżąco, chociażby w konsoli Pythona. To świetne narzędzie, gdy chcemy eksperymentować z kodem, bo nic nie stoi na przeszkodzie, żeby szybko coś zmodyfikować i od razu zobaczyć rezultat. Trzeba tylko pamiętać, że takie podejście czasem może być wolniejsze niż wykonanie kodu skompilowanego, ale w wielu zadaniach wygoda i elastyczność przeważają nad wydajnością.

Pytanie 13

Jakie znaczenie ma przystosowanie interfejsu użytkownika do różnych platform?

A. Umożliwia skoncentrowanie się wyłącznie na funkcjonalności aplikacji
B. Usuwa konieczność testowania na różnych platformach
C. Pozwala na unifikację kodu niezależnie od używanej platformy
D. Gwarantuje optymalne korzystanie z aplikacji na każdym urządzeniu
Jak się nie dostosowuje kodu do różnych platform, to może być niezła katastrofa. Często wychodzi wtedy, że interfejs nie pasuje do specyfiki urządzeń i użytkownicy są mocno zawiedzeni. Jak się skupiamy tylko na funkcjach, to zapominamy o wyglądzie i kończy się to tak, że aplikacja wygląda niezbyt atrakcyjnie i jest trudna w obsłudze. Testowanie na różnych platformach to nie jest rzecz, którą da się pominąć, bo to tylko powiększa ryzyko błędów i problemów, a każdy chce, żeby aplikacja działała dobrze.

Pytanie 14

Kod XAML zaprezentowany powyżej zostanie wyświetlony jako:

Ilustracja do pytania
A. C
B. D
C. B
D. A
Przeanalizujmy, dlaczego pozostałe opcje nie są właściwą odpowiedzią w tej sytuacji. Kluczowym elementem jest zrozumienie, jak StackLayout działa w XAML: domyślnie układa elementy pionowo, chyba że jawnie podamy Orientation="Horizontal". W kodzie widać dwa pola Entry (dla imienia i nazwiska), a następnie stosowany jest poziomy StackLayout z etykietą "Zgoda RODO" oraz przełącznikiem Switch, co powoduje, że oba te elementy muszą być obok siebie, a nie jeden pod drugim. Dopiero po tym układzie pojawia się Slider i Button. Jeśli spojrzymy na odpowiedzi A, B i C, każda zawiera poważny błąd w interpretacji kodu. Wariant A nie pokazuje pola "Nazwisko", a przecież kod jasno deklaruje dwa pola Entry – to typowy błąd, gdy ktoś nieuważnie czyta strukturę StackLayout. W opcji B pojawiają się dodatkowe przyciski „−” i „+”, które w ogóle nie są obecne w kodzie XAML – być może ktoś pomylił Slider z jakimś kontrolerem NumericUpDown, co często się zdarza osobom początkującym. Opcja C myli kolejność i układ, bo umieszcza Switch w miejscu Slidera, a StackLayout Horizontal nie został poprawnie zinterpretowany – Switch powinien być obok etykiety, nie pod nią. Takie błędy zwykle wynikają z braku uwagi przy analizie kodu i zbyt szybkiego szukania podobieństw wizualnych, zamiast czytania, jak faktycznie XAML układa elementy. Moim zdaniem warto zawsze podchodzić do takich zadań z chłodną głową i na spokojnie rozrysować sobie strukturę, zanim wybierzemy odpowiedź. To jest dobry trening logicznego myślenia i czytania kodu ze zrozumieniem. Pamiętaj: StackLayout pionowy to linia po linii, poziomy – obok siebie. W tym zadaniu poprawne odczytanie tej relacji jest kluczowe.

Pytanie 15

Jakie obliczenia można wykonać za pomocą poniższego algorytmu, który operuje na dodatnich liczbach całkowitych?

Ilustracja do pytania
A. sumę wprowadzonych liczb
B. liczbę cyfr w wprowadzonej liczbie
C. sumę cyfr wprowadzonej liczby
D. największy wspólny dzielnik wprowadzonej liczby
Wybierając odpowiedź dotyczącą liczby cyfr w wprowadzonej liczbie, pokazujesz dobre zrozumienie tego, jak działa prezentowany algorytm. W praktyce bardzo często spotyka się podobne rozwiązania, gdy trzeba np. zliczyć, ile znaków ma PESEL, numer telefonu lub numer identyfikacyjny w bazie danych. Algorytm wykonuje bardzo prostą, ale jednocześnie sprytną operację – dzieli podaną liczbę przez 10 (zawsze całkowicie, bez reszty), aż ta liczba się wyzeruje. Za każdym obrotem pętli zwiększa licznik, więc po zakończeniu działania licznik wskazuje, ile razy można było podzielić liczbę przez 10, czyli ile było w niej cyfr. To dokładnie odpowiada liczbie cyfr w zapisie dziesiętnym. Podejście to jest bardzo efektywne, bo nie wymaga konwersji liczby na tekst ani używania dodatkowych struktur danych. W profesjonalnym kodzie często preferuje się takie rozwiązania – są szybkie i niezawodne. Moim zdaniem warto znać ten wzorzec, bo przydaje się zarówno w algorytmice, jak i analizie danych czy podczas implementacji walidacji pól liczbowych w bazach danych lub formularzach. Dodatkowo, zgodnie z dobrymi praktykami, algorytm nie ulega błędom związanym z nietypowymi danymi – działa dla każdej dodatniej liczby całkowitej. Warto zapamiętać takie sztuczki, bo potem życie programisty jest łatwiejsze.

Pytanie 16

Którego nagłówka używamy w C++ do obsługi plików?

A. <fileio.h>
B. <fstream>
C. <stdio.h>
D. <iostream>
Nagłówek '<fstream>' w języku C++ jest używany do pracy z plikami, umożliwiając odczyt i zapis danych na dysku. Biblioteka fstream udostępnia klasy 'ifstream', 'ofstream' i 'fstream', które pozwalają na operacje wejścia i wyjścia plików. 'ifstream' służy do odczytu plików, 'ofstream' do zapisu, a 'fstream' umożliwia zarówno odczyt, jak i zapis. Praca z plikami jest kluczowa w wielu aplikacjach, od prostych narzędzi do przetwarzania danych po złożone systemy zarządzania plikami i bazami danych. Dzięki 'fstream' programiści mogą efektywnie zarządzać danymi na różnych poziomach aplikacji.

Pytanie 17

Co to jest CI/CD w kontekście rozwoju oprogramowania?

A. Code Implementation/Code Delivery - metodyka implementacji i dostarczania kodu
B. Customer Interface/Customer Design - projektowanie interfejsów zorientowane na klienta
C. Ciągła integracja i ciągłe dostarczanie - praktyki automatyzujące proces wdrażania kodu
D. Component Isolation/Component Deployment - izolacja i wdrażanie komponentów aplikacji
CI/CD, czyli ciągła integracja i ciągłe dostarczanie, to zbiór praktyk i narzędzi stosowanych w rozwoju oprogramowania w celu automatyzacji procesów budowy, testowania i wdrażania aplikacji. CI polega na regularnym integrowaniu kodu do wspólnego repozytorium, co pozwala na wczesne wykrywanie błędów i konfliktów. Umożliwia to zespołom deweloperskim wykrywanie problemów w kodzie na wczesnym etapie, co znacząco przyspiesza cykl rozwoju. CD natomiast odnosi się do automatyzacji procesu wdrażania aplikacji na środowiska produkcyjne, co minimalizuje czas potrzebny na dostarczenie nowych funkcji do użytkowników. Przykłady praktycznego zastosowania CI/CD obejmują użycie narzędzi takich jak Jenkins, GitLab CI, czy CircleCI, które umożliwiają automatyczne uruchamianie testów oraz wdrażanie aplikacji na różnych platformach. Dobre praktyki w CI/CD obejmują tworzenie małych i częstych aktualizacji, co pozwala na łatwiejsze zarządzanie projektami i szybsze reagowanie na potrzeby klientów.

Pytanie 18

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML
B. debuggera analizującego wykonujący kod
C. generatora kodu java
D. kompilatora dla interfejsu graficznego
Wybrana odpowiedź jest trafna, bo faktycznie narzędzie pokazane w filmie to generator GUI, który potrafi przekształcać kod do języka XAML. XAML (czyli Extensible Application Markup Language) jest powszechnie używany do deklaratywnego opisywania interfejsów użytkownika, na przykład w aplikacjach WPF czy UWP na platformie .NET. Jak dla mnie, korzystanie z takich generatorów to ogromna wygoda, bo pozwala błyskawicznie przenosić projekt graficzny do formatu czytelnego dla platformy Microsoftu. Z mojego doświadczenia, wiele zespołów programistycznych stosuje takie rozwiązania, żeby oszczędzić czas na ręcznym pisaniu XAML-a (co potrafi być naprawdę żmudne przy dużych projektach). Co ciekawe, takie narzędzia bardzo dobrze współpracują z designerskimi edytorami UI i potrafią zautomatyzować konwersję nawet z innych formatów graficznych, np. Sketch czy Adobe XD do XAML-a. Branżowe standardy zalecają, by wykorzystywać generatorów GUI właśnie do tego celu, bo minimalizuje to liczbę błędów, przyspiesza wdrożenie zmian i ułatwia współpracę między programistami a projektantami. Warto pamiętać, że XAML jest bardzo elastyczny i umożliwia potem ręczną edycję wygenerowanego kodu – czasem powstają drobne poprawki, ale ogólnie to naprawdę przydatne narzędzie. Ogólnie – jeśli tylko projektujesz UI pod .NET, to automatyczna konwersja do XAML-a to jest coś, co warto znać i wykorzystywać w praktyce.

Pytanie 19

Jaką jednostkę zaleca się stosować przy projektowaniu interfejsu aplikacji?

A. dp
B. mm
C. pt
D. px
No i właśnie, dp (density-independent pixels) to taki trochę złoty standard przy projektowaniu interfejsów na Androida. W praktyce chodzi o to, żeby elementy UI wyglądały podobnie na różnych urządzeniach – niezależnie czy ktoś ma ekran gęsty jak sito, czy telefon z bardzo dużymi pikselami. Używanie dp pozwala unikać sytuacji, gdzie tekst albo przyciski na jednym urządzeniu są czytelne i wygodne w obsłudze, a na innym są mikroskopijne lub przeciwnie – przesadnie wielkie. Oczywiście, wszystko to wynika z tego, że piksele na różnych ekranach mają inną fizyczną wielkość – tzw. density. Stosując dp, projektanci mogą być pewni, że rozmiary będą proporcjonalnie takie same niezależnie od sprzętu. Sam system Android automatycznie przelicza dp na odpowiednią liczbę pikseli na danym urządzeniu. To bardzo wygodne! Moim zdaniem każdy, kto zaczyna projektować aplikacje mobilne, powinien od razu przyzwyczajać się do pracy z dp, bo to po prostu ułatwia życie i ogranicza potem poprawki. To też zgodne z oficjalnymi wytycznymi Google – praktycznie każda dokumentacja do Material Design kładzie na to nacisk. Warto jeszcze pamiętać, że inne jednostki jak px, pt czy mm mogą się sprawdzić w wyjątkowych sytuacjach, ale raczej tylko wtedy, gdy faktycznie zależy nam na absolutnych rozmiarach – a to w UI mobilnym prawie się nie zdarza.

Pytanie 20

Która z wymienionych kart graficznych oferuje lepszą wydajność w grach komputerowych?

A. AMD Radeon RX 580 - 8GB GDDR5, 256-bit
B. NVIDIA GeForce GTX 1050 Ti - 4GB GDDR5, 128-bit
C. AMD Radeon R7 240 - 2GB GDDR5, 64-bit
D. Intel UHD Graphics 630 - zintegrowana
AMD Radeon RX 580 to karta graficzna, która zapewnia wyższą wydajność w grach komputerowych w porównaniu do innych wymienionych opcji. Wyposażona w 8GB pamięci GDDR5 oraz 256-bitową szynę danych, karta ta jest w stanie obsługiwać bardziej złożone tekstury oraz większe rozdzielczości. Jej architektura Polaris pozwala na lepsze zarządzanie energią oraz wydajność w grach, co czyni ją idealnym wyborem dla graczy. Dzięki obsłudze technologii DirectX 12 i Vulkan, RX 580 jest w stanie wykorzystać najnowsze osiągnięcia w dziedzinie grafiki, co przekłada się na wyższą jakość obrazu oraz płynność animacji. Przykłady gier, w których RX 580 sprawdza się najlepiej to 'Far Cry 5' czy 'Shadow of the Tomb Raider', gdzie karta umożliwia granie w wysokich ustawieniach graficznych z zachowaniem wysokiej liczby klatek na sekundę. Standardy, takie jak PCIe 3.0, zapewniają pełną kompatybilność z nowoczesnymi płytami głównymi, co czyni tę kartę doskonałym wyborem dla entuzjastów gier komputerowych.

Pytanie 21

Jakie metody można wykorzystać do przechowywania informacji o użytkownikach w aplikacji mobilnej na systemie Android?

A. Wyłącznie w zewnętrznych bazach danych
B. W rejestrze systemu
C. Za pomocą plików SharedPreferences
D. Tylko w pamięci RAM
SharedPreferences to jedno z najprostszych i najczęściej stosowanych narzędzi do przechowywania danych użytkownika w aplikacjach mobilnych na Androidzie. SharedPreferences umożliwia zapisywanie małych porcji danych w postaci par klucz-wartość. Jest to idealne rozwiązanie do przechowywania ustawień użytkownika, preferencji aplikacji oraz stanów interfejsu. Dane przechowywane w SharedPreferences są zapisywane w plikach XML i pozostają na urządzeniu nawet po zamknięciu aplikacji, co czyni je doskonałym narzędziem do przechowywania trwałych informacji. Deweloperzy cenią SharedPreferences za prostotę implementacji i wydajność, co sprawia, że jest to jedno z najbardziej uniwersalnych narzędzi do lokalnego przechowywania danych w aplikacjach mobilnych.

Pytanie 22

Jakie polecenie w Gicie jest używane do zapisywania zmian w lokalnym repozytorium?

A. git clone
B. git commit
C. git push
D. git pull
Polecenie 'git commit' zapisuje zmiany w lokalnym repozytorium Git. Jest to kluczowy krok w procesie kontroli wersji, ponieważ każdy commit tworzy nową migawkę (snapshot) projektu, która może być w przyszłości przywrócona lub porównana z innymi wersjami. Polecenie to jest często używane razem z opcją -m, która umożliwia dodanie wiadomości opisującej zmiany. Dzięki temu możliwe jest efektywne śledzenie historii zmian w projekcie i przywracanie wcześniejszych wersji w razie potrzeby. Git commit to podstawowe narzędzie w pracy zespołowej nad kodem, szczególnie w środowisku deweloperskim, gdzie wersjonowanie jest niezbędne do zapewnienia stabilności kodu i łatwej współpracy.

Pytanie 23

Jakie stwierdzenie najlepiej tłumaczy cel podziału programu na funkcje (metody)?

A. Umożliwia skrócenie kodu przez eliminację wszelkich komentarzy
B. Eliminuje potrzebę korzystania ze zmiennych globalnych
C. Ułatwia proces debugowania oraz ponowne wykorzystanie fragmentów kodu
D. Gwarantuje automatyczną kompilację programu
Dzielenie programu na funkcje (lub metody) jest jedną z kluczowych zasad programowania strukturalnego i obiektowego. Funkcje pozwalają na podzielenie dużych bloków kodu na mniejsze, łatwiejsze do zarządzania i ponownego wykorzystania fragmenty. Dzięki temu kod jest bardziej czytelny, zrozumiały i łatwiejszy do testowania. Ułatwia to także proces debugowania, ponieważ błędy można izolować w konkretnych funkcjach, zamiast przeszukiwać cały program. Ponadto funkcje umożliwiają wielokrotne używanie tego samego fragmentu kodu, co zwiększa efektywność i eliminuje konieczność powielania kodu, zmniejszając ryzyko błędów.

Pytanie 24

W jakiej okoliczności należy umieścić poszkodowanego w pozycji bezpiecznej?

A. Gdy poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha
B. Gdy poszkodowany nie oddycha
C. Gdy poszkodowany cierpi na krwotok zewnętrzny
D. Gdy poszkodowany jest świadomy, lecz ma uraz kończyny
Pozycja bezpieczna (czyli pozycja boczna ustalona) to jedno z kluczowych narzędzi w udzielaniu pierwszej pomocy. Stosuje się ją wtedy, gdy poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha samodzielnie i nie ma podejrzenia urazu kręgosłupa. Chodzi przede wszystkim o zabezpieczenie dróg oddechowych przed ewentualnym zadławieniem np. przez ślinę, krew czy wymiociny. Niby proste, ale w praktyce często ludzie mają wątpliwości, czy powinni ruszać nieprzytomną osobę. Ja sam widziałem jak ktoś bał się tego zrobić, bo nie był pewny, czy to bezpieczne. Moim zdaniem lepiej tu działać niż zwlekać – oczywiście, jeśli nie podejrzewasz złamania kręgosłupa. Ważne jest, by pozycję bezpieczną stosować dopiero po sprawdzeniu oddechu – to naprawdę podstawa i tak uczą na wszystkich szkoleniach BLS według standardów Europejskiej Rady Resuscytacji. Przykład z życia: ktoś zasłabł na przystanku, jest nieprzytomny, ale oddycha. Przekręcasz go na bok, głowa odchylona, żeby język nie zablokował gardła – i masz spokój, dużo zmniejszone ryzyko uduszenia. Warto też pamiętać, że trzeba regularnie monitorować stan poszkodowanego, bo sytuacja może się pogorszyć, wtedy przechodzisz do resuscytacji. Pozycja bezpieczna to taki złoty środek kiedy nie musisz jeszcze reanimować, ale musisz chronić życie przez zabezpieczenie oddechu.

Pytanie 25

Która z poniższych metod nie należy do cyklu życia komponentu w React.js?

A. componentWillUnmount()
B. componentDidMount()
C. componentDidUpdate()
D. componentWillPublish()
Metoda componentWillPublish() nie jest częścią cyklu życia komponentu w React.js, co czyni ją poprawną odpowiedzią na to pytanie. W React.js istnieje szereg zdefiniowanych metod cyklu życia, które umożliwiają programistom zarządzanie stanem komponentów w określonych momentach ich istnienia. Do najbardziej istotnych z nich należą: componentDidMount(), componentDidUpdate() oraz componentWillUnmount(). Metoda componentDidMount() jest wywoływana po zamontowaniu komponentu w DOM, co pozwala na inicjalizację danych, takich jak pobieranie danych z API. Z kolei componentDidUpdate() jest wywoływana, gdy komponent zostaje zaktualizowany, co jest doskonałym momentem na reagowanie na zmiany w stanie lub propach. Metoda componentWillUnmount() jest wywoływana tuż przed odmontowaniem komponentu, co jest przydatne do czyszczenia zasobów, takich jak anulowanie subskrypcji lub usuwanie nasłuchiwaczy. Zrozumienie tych metod jest kluczowe dla efektywnego zarządzania cyklem życia komponentów w aplikacjach React, co prowadzi do lepszej wydajności i utrzymania kodu.

Pytanie 26

Co oznacza termin 'polimorfizm' w programowaniu obiektowym?

A. Dziedziczenie metod z klasy bazowej
B. Zdolność do przyjmowania wielu form przez obiekt
C. Ograniczenie do jednej formy dla obiektu
D. Ustanowienie tylko jednego typu dla klasy
Polimorfizm to jedno z fundamentalnych pojęć w programowaniu obiektowym, które pozwala na tworzenie elastycznych i skalowalnych aplikacji. Dzięki polimorfizmowi możemy pisać kod, który operuje na obiektach, nie znając ich dokładnego typu w momencie kompilacji. To bardzo przydatne, gdy mamy do czynienia z hierarchią klas, gdzie różne klasy dziedziczą po jednej bazowej. Praktycznym przykładem może być system, w którym mamy klasę bazową 'Zwierzę' i klasy pochodne, takie jak 'Pies' i 'Kot'. Dzięki polimorfizmowi możemy stworzyć funkcję, która przyjmuje parametr typu 'Zwierzę', a następnie wywołuje metodę, która jest specyficzna dla danej klasy pochodnej. To umożliwia nam pisanie bardziej ogólnego i mniej związanego z konkretnymi typami kodu. Polimorfizm pozwala również na wdrażanie wzorców projektowych, takich jak strategia czy fabryka, które zwiększają modularność i reużywalność kodu. Korzystanie z polimorfizmu jest zgodne z zasadami SOLID, szczególnie zasadą podstawienia Liskov, która mówi, że obiekty klasy bazowej mogą być zastępowane obiektami klasy pochodnej bez wpływu na poprawność działania programu.

Pytanie 27

Który z wymienionych elementów jest fundamentalny w architekturze klient-serwer?

A. Wyłącznie komunikacja synchroniczna
B. Brak podziału na funkcje klienta i serwera
C. Scentralizowane przechowywanie danych
D. Zdalne wykonywanie aplikacji na urządzeniu klienta
Scentralizowane przechowywanie danych to podstawowy element architektury klient-serwer. W takim modelu dane przechowywane są na serwerze, a klient uzyskuje do nich dostęp na żądanie. Dzięki temu możliwa jest efektywna synchronizacja danych oraz ich ochrona przed nieautoryzowanym dostępem. Architektura klient-serwer jest skalowalna i umożliwia obsługę wielu klientów jednocześnie, co czyni ją fundamentem dla większości nowoczesnych aplikacji webowych i mobilnych.

Pytanie 28

Jaką rolę odgrywa destruktor w definicji klasy?

A. Usuwa instancje i zwalnia pamięć
B. Generuje nowe instancje klasy
C. Ustawia wartości pól klasy
D. Realizuje testy jednostkowe klasy
Destruktor to specjalna metoda klasy, która jest automatycznie wywoływana w momencie, gdy obiekt przestaje być używany. Jego zadaniem jest zwalnianie zasobów, takich jak pamięć dynamiczna, uchwyty do plików lub połączenia sieciowe. Destruktor ma tę samą nazwę co klasa, poprzedzoną symbolem `~` w C++ (`~Samochod()`). Destruktor zapobiega wyciekom pamięci i zapewnia, że wszystkie zasoby są poprawnie zwalniane po zakończeniu pracy obiektu. Jest to kluczowy element zarządzania cyklem życia obiektu w językach takich jak C++.

Pytanie 29

Jakie elementy zostaną wyświetlone w przeglądarce po wykonaniu kodu źródłowego stworzonego za pomocą dwóch funkcjonalnie równoważnych fragmentów? KOD W ANGULAR:

tags: string[] = ['tag1', 'tag2', 'tag3' ];
// ...
<p *ngFor="let tag of tags"> {{tag}} </p>
KOD W REACT.JS:
state = {   tags: ['tag1', 'tag2', 'tag3']   };
// ...   /* w instrukcji return metody render */
<React.Fragment>
  { this.state.tags.map(tag => <p key={tag}>{tag}</p>) }
</React.Fragment>
A. Jeden paragraf zawierający wszystkie elementy tablicy tags w kolejności.
B. Trzy paragrafy, w każdym z nich tekst o treści: {tag}.
C. Trzy paragrafy, każdy odpowiadający kolejnemu elementowi tablicy tags.
D. Jeden paragraf z pierwszym elementem tablicy tags.
Kod generuje trzy paragrafy, każdy z kolejnym elementem tablicy tags. Jest to standardowy sposób iteracji po elementach tablicy i renderowania ich jako oddzielnych elementów HTML. W praktyce, takie podejście jest szeroko stosowane w aplikacjach frontendowych, gdzie dynamicznie tworzone elementy interfejsu użytkownika są generowane na podstawie tablic lub list danych. Każdy element tablicy jest iterowany i osobno przekształcany w znacznik HTML, co pozwala na łatwe zarządzanie i aktualizowanie treści strony w czasie rzeczywistym. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami dotyczącymi manipulacji DOM i zapewnia wysoką wydajność aplikacji.

Pytanie 30

Który z wymienionych elementów można zdefiniować jako psychofizyczny?

A. Zanieczyszczenie powietrza
B. Stres i monotonia pracy
C. Promieniowanie elektromagnetyczne
D. Nadmiar światła w miejscu pracy
Czynniki psychofizyczne w środowisku pracy obejmują takie elementy jak stres, monotonia pracy oraz nadmierne obciążenie organizmu. Są to zagrożenia, które mogą prowadzić do wypalenia zawodowego, depresji, spadku koncentracji i zwiększonego ryzyka popełniania błędów. Stres i monotonia pracy to jedne z najczęstszych psychofizycznych zagrożeń, które mogą wpływać nie tylko na zdrowie psychiczne, ale również na fizyczne samopoczucie pracownika. W celu ich minimalizacji organizacje wdrażają programy wsparcia psychologicznego, zapewniają przerwy, rotację obowiązków i dbają o dobrą atmosferę w pracy. Kluczowe jest także odpowiednie zarządzanie czasem pracy i eliminowanie monotonnych zadań na rzecz bardziej zróżnicowanych obowiązków.

Pytanie 31

Które z wymienionych działań stanowi zagrożenie dla emocjonalnego dobrostanu człowieka w sieci?

A. Cyberstalking
B. Nadmierne korzystanie z mediów społecznościowych
C. Zła postawa podczas pracy przy komputerze
D. Przesyłanie niezaszyfrowanych plików
Cyberstalking to groźne zjawisko polegające na uporczywym prześladowaniu, nękaniu lub groźbach w przestrzeni internetowej. Może prowadzić do poważnych problemów emocjonalnych, takich jak lęki, depresja, a nawet zespół stresu pourazowego (PTSD). Cyberstalking narusza prywatność ofiary, wywołując poczucie zagrożenia i bezradności. Walka z tym zjawiskiem obejmuje zgłaszanie przypadków organom ścigania, blokowanie prześladowców i korzystanie z narzędzi ochrony prywatności.

Pytanie 32

W przedstawionych funkcjonalnie równoważnych kodach źródłowych po przeprowadzeniu operacji w zmiennej b zostanie zapisany wynik:

Python:C++/C#/Java:
x = 5.96;
b = int(x);
double x = 5.96;
int b = (int)x;
A. 596
B. 5
C. 5.96
D. 6
Odpowiedź 5 jest prawidłowa, bo w większości popularnych języków programowania, takich jak Python, C++, C#, czy Java, rzutowanie liczby zmiennoprzecinkowej (czyli typu float lub double) na typ całkowity (int) powoduje odcięcie części ułamkowej, a nie zaokrąglenie. To jest bardzo ważne, bo wiele osób intuicyjnie spodziewa się zaokrąglenia, a tu po prostu wszystko po przecinku ląduje w koszu. W przypadku podanego przykładu zmienna x ma wartość 5.96, ale po rzutowaniu na int, zarówno w Pythonie poprzez funkcję int(), jak i w pozostałych językach przez klasyczne rzutowanie (int)x, zostaje tylko 5. Dokładnie tak działa konwersja: odcina się część po przecinku niezależnie od tego, jak blisko liczba jest kolejnej całości. To niesamowicie przydatne np. podczas pracy z indeksami tablic albo gdy chcemy szybko zamienić wynik dzielenia na liczbę całkowitą. W praktyce, warto pamiętać, że takie rzutowanie nie wykonuje żadnej walidacji ani sprawdzania – jeśli liczba jest ujemna, to po prostu też odcina część ułamkową w kierunku zera, więc int(-5.96) da -5. Z mojego doświadczenia bardzo często spotyka się błąd w kodzie, kiedy ktoś oczekuje zaokrąglenia i nie otrzymuje go, bo rzutowanie zawsze odcina, nie zaokrągla. Warto znać tę różnicę przy projektowaniu algorytmów i korzystać np. z funkcji round() jeśli potrzebujemy zaokrąglenia, a nie odcinania. To takie małe niuanse, ale potem wchodzą w nawyk i bardzo ułatwiają życie podczas kodowania.

Pytanie 33

Co będzie wynikiem działania poniższego kodu SQL?

SELECT COUNT(*)
FROM employees
WHERE salary > (SELECT AVG(salary) FROM employees);
A. Liczba pracowników z pensją powyżej średniej
B. Średnia pensja wszystkich pracowników
C. Liczba pracowników z najwyższą pensją
D. Błąd składni SQL
Odpowiedź, że wynik działania zapytania SQL to liczba pracowników z pensją powyżej średniej, jest całkowicie poprawna. Zapytanie to korzysta z funkcji agregującej COUNT(*), która zlicza liczbę rekordów spełniających określony warunek. W tym przypadku warunkiem jest, że pensja pracownika jest większa od średniej pensji wszystkich pracowników, którą obliczamy za pomocą wewnętrznego zapytania (subquery). Tego rodzaju operacje są powszechnie stosowane w analizie danych w bazach danych, gdzie często musimy wykonać porównania względem wartości agregatów, takich jak średnia, mediana czy suma. Przykładowo, w analizie wynagrodzeń w danej firmie, można użyć podobnych zapytań do oceny, jaki odsetek pracowników jest wynagradzanych powyżej średniej, co może być istotne z punktu widzenia polityki płacowej oraz budżetowania. Pamiętaj, że dobre praktyki w pracy z bazami danych obejmują optymalizację zapytań oraz unikanie niepotrzebnych obliczeń, co może wpłynąć na wydajność systemu.

Pytanie 34

Wskaż programowanie, w którym możliwe jest stworzenie aplikacji mobilnej dla systemu Android?

A. C++
B. Swift
C. Obiective-C
D. Java
Java jest jednym z najważniejszych języków programowania wykorzystywanych do tworzenia aplikacji mobilnych na platformę Android. Został stworzony przez firmę Sun Microsystems i obecnie jest rozwijany przez Oracle. Java jest językiem obiektowym, co oznacza, że umożliwia programistom tworzenie aplikacji w sposób modularny i zorganizowany. W kontekście Androida, Java jest podstawowym językiem, w którym bazowe API (Application Programming Interface) zostało opracowane. Wysoka wydajność, bogata biblioteka klas oraz wsparcie dla programowania wielowątkowego sprawiają, że Java jest idealnym wyborem dla deweloperów aplikacji mobilnych. Przykładowo, do stworzenia prostego interfejsu użytkownika w aplikacji Android, programista może wykorzystać takie elementy jak TextView czy Button, które są częścią frameworka Android SDK. Współczesne praktyki wskazują również na wykorzystanie Java w połączeniu z Kotlinem, co pozwala na osiągnięcie lepszych rezultatów i zwiększa efektywność w pracy nad projektami mobilnymi.

Pytanie 35

Która z poniższych technologii służy do tworzenia aplikacji mobilnych za pomocą języków webowych?

A. ASP.NET Core
B. React Native
C. Django
D. Spring Boot
React Native to popularna technologia opracowana przez Facebook, która umożliwia tworzenie aplikacji mobilnych z wykorzystaniem języków webowych, takich jak JavaScript oraz biblioteki React. React Native umożliwia programistom pisanie kodu raz i uruchamianie go na różnych platformach mobilnych, w tym iOS i Android, co znacząco przyspiesza proces developmentu. Dzięki temu, aplikacje stworzone w React Native zyskują natywną wydajność oraz dostęp do natywnych komponentów, co jest kluczowe dla uzyskania dobrego doświadczenia użytkownika. Przykłady zastosowania React Native obejmują znane aplikacje, takie jak Facebook, Instagram czy Skype, które wykorzystują tę technologię, aby szybko wprowadzać zmiany i aktualizacje. W branży uznaje się, że stosowanie React Native przyczynia się do oszczędności czasu i zasobów, a także wspiera dobre praktyki związane z wielokrotnym użyciem kodu. Warto również zauważyć, że React Native wspiera hot reloading, co pozwala programistom na bieżąco obserwować zmiany w kodzie bez potrzeby ponownego uruchamiania aplikacji.

Pytanie 36

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź C
B. Odpowiedź A
C. Odpowiedź D
D. Odpowiedź B
Poprawna odpowiedź to C ponieważ funkcja fun1 zwraca liczbę taką jaka jest z wyjątkiem sytuacji gdy liczba jest ujemna wtedy zwraca jej wartość bezwzględną Test C sprawdza wartość dodatnią 2 gdzie rezultat jest zgodny z oczekiwaniami i funkcja zwraca 2 co jest poprawnym wynikiem To testowanie zgodne z zasadą jednostkowych testów gdzie ważne jest aby funkcje były testowane na różne przypadki brzegowe w tym na wartości ujemne i dodatnie Implementacja jednostkowych testów pozwala na automatyczne sprawdzanie poprawności działania kodu co jest dobrą praktyką w programowaniu Szczególnie ważne jest aby testować funkcje krytyczne i te które mają potencjał do wystąpienia błędów związanych z nieoczekiwanymi danymi wejściowymi Przykład ten pokazuje jak ważne jest aby testy były dokładne i pokrywały różnorodne scenariusze użytkowania co pozwala na wczesne wychwycenie błędów i zapewnienie stabilności aplikacji W tej sytuacji testując wartość 2 zapewniamy że funkcja zachowuje się poprawnie dla wartości dodatnich co jest zgodne z oczekiwaniami programistycznymi

Pytanie 37

Jaką wartość dziesiętną reprezentuje liczba binarna 1010?

A. 12
B. 8
C. 10
D. 14
Liczba binarna 1010 to wartość dziesiętna, która wynosi 10. Aby dokonać konwersji liczby binarnej na system dziesiętny, należy zrozumieć, że każda cyfra w systemie binarnym reprezentuje potęgę liczby 2, zaczynając od prawej strony, gdzie najniższa pozycja ma wartość 2^0. W przypadku 1010, mamy następujące pozycje: 1 * 2^3 (co daje 8), 0 * 2^2 (co daje 0), 1 * 2^1 (co daje 2) oraz 0 * 2^0 (co daje 0). Sumując te wartości: 8 + 0 + 2 + 0, otrzymujemy 10. W praktyce konwersja z systemu binarnego na dziesiętny jest niezwykle przydatna w programowaniu i elektronice, gdzie liczby binarne są powszechnie stosowane. Przykładowo, w obliczeniach komputerowych oraz w projektowaniu układów cyfrowych, znajomość tych konwersji jest kluczowa. Odnosi się to również do standardów, takich jak IEEE 754, które definiują reprezentację liczb zmiennoprzecinkowych w formatach binarnych.

Pytanie 38

W zaprezentowanym kodzie ukazano jedno z fundamentalnych założeń programowania obiektowego. Czym ono jest?

public class Owoc {
}

public class Truskawka extends Owoc {
}

public class Jablko extends Owoc {
}
Ilustracja do pytania
A. abstrakcja
B. hermetyzacja
C. dziedziczenie
D. polimorfizm
To właśnie jest klasyczny przykład dziedziczenia w programowaniu obiektowym. W tym przypadku mamy bazową klasę 'Owoc', z której dziedziczą klasy 'Truskawka' oraz 'Jablko'. Dzięki temu możemy zdefiniować wspólne cechy i zachowania dla wszystkich owoców w jednej klasie, a potem rozszerzać je w bardziej szczegółowych klasach. Moim zdaniem to jedno z najwygodniejszych założeń OOP, bo pozwala pisać kod, który jest łatwiejszy do utrzymania i rozbudowy. Jeśli kiedyś dołożysz nową funkcjonalność do wszystkich owoców, nie musisz jej wrzucać oddzielnie do każdej odmiany, tylko wystarczy, że zrobisz to raz w klasie 'Owoc'. To bardzo zgodne ze standardami SOLID i ogólnie dobrą praktyką DRY (Don't Repeat Yourself). W realnych aplikacjach, np. systemach do zarządzania magazynem, dziedziczenie pozwala łatwo rozróżnić typy produktów, a jednocześnie trzymać wspólny kod w jednym miejscu. Warto też pamiętać, że dziedziczenie to podstawa do późniejszego korzystania z polimorfizmu. Jeśli chcesz, żeby jakieś metody działały różnie w zależności od konkretnego typu owocu, wystarczy je nadpisać w podklasach. W sumie – nie da się pisać sensownych aplikacji obiektowych bez znajomości dziedziczenia, bo to daje ogromną elastyczność i porządek w kodzie.

Pytanie 39

Która z wymienionych właściwości odnosi się do klasy pochodnej?

A. Nie może być zastosowana w strukturze dziedziczenia
B. Jest automatycznie usuwana po zakończeniu działania programu
C. Nie ma możliwości dodawania nowych metod
D. Dziedziczy atrybuty i metody z klasy bazowej
Cechą klasy pochodnej jest dziedziczenie pól i metod z klasy bazowej, co oznacza, że klasa pochodna automatycznie uzyskuje dostęp do wszystkich publicznych i chronionych składowych klasy nadrzędnej. Dzięki temu programista może rozwijać i modyfikować funkcjonalność istniejących klas, tworząc bardziej wyspecjalizowane obiekty. Dziedziczenie to kluczowy mechanizm umożliwiający wielokrotne użycie kodu, co prowadzi do zmniejszenia duplikacji i zwiększenia efektywności w zarządzaniu projektem. Klasa pochodna może również nadpisywać metody klasy bazowej, dostosowując ich działanie do swoich specyficznych potrzeb.

Pytanie 40

Jakie kroki należy podjąć, aby skutecznie zabezpieczyć dane na komputerze?

A. Przechowywać dane na niezabezpieczonych nośnikach przenośnych
B. Nie używać kopii zapasowych
C. Dzielić się hasłami do plików z współpracownikami
D. Systematycznie aktualizować oprogramowanie i wykonywać kopie zapasowe
Regularne aktualizowanie oprogramowania oraz tworzenie kopii zapasowych to kluczowe działania zapewniające bezpieczeństwo danych na komputerze. Aktualizacje łatają luki w zabezpieczeniach i eliminują błędy, które mogą zostać wykorzystane przez hakerów. Kopie zapasowe chronią dane przed utratą spowodowaną awarią sprzętu, atakiem ransomware lub przypadkowym usunięciem. Najlepszą praktyką jest przechowywanie kopii zapasowych w różnych miejscach – lokalnie i w chmurze – co dodatkowo zwiększa poziom zabezpieczenia przed nieprzewidzianymi sytuacjami.