Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik leśnik
Kwalifikacja: LES.02 - Gospodarowanie zasobami leśnymi
Data rozpoczęcia: 4 stycznia 2026 11:19
Data zakończenia: 4 stycznia 2026 11:30

Egzamin zdany!

Wynik: 36/40 punktów (90,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Metoda posztuczna oceny brakarskiej drzew na pniu jest wykorzystywana do planowania cięć

A. w użytkowaniu rębnym

B. w trzebieżach wczesnych

C. w trzebieżach późnych

D. w czyszczeniach późnych

Metoda posztuczna szacunku brakarskiego drzew na pniu stosowana w użytkowaniu rębnym odnosi się do technik, które są kluczowe w kontekście selektywnego pozyskiwania drewna. W tej metodzie uwzględnia się nie tylko wartość ekonomiczną drzew, ale również ich ekologiczne i estetyczne aspekty. Praktyczne zastosowanie tej metody polega na precyzyjnym określeniu, które drzewa powinny zostać ścięte, aby zapewnić odpowiednie warunki wzrostu dla pozostałych. Użytkowanie rębne oznacza, że do pozyskiwania drewna stosuje się narzędzia ręczne, co z kolei zwiększa precyzję cięć i minimalizuje negatywne skutki dla otoczenia. Dzięki tej metodzie można również lepiej kontrolować proces regeneracji lasu, co jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju. Dobrą praktyką jest regularne przeprowadzanie oceny stanu zdrowotnego drzewostanu, co może przyczynić się do podejmowania lepszych decyzji dotyczących zarządzania lasem.

Pytanie 2

Podczas ścinki drzewa o średnicy w miejscu cięcia wynoszącej 70 cm, należy zostawić zawiasę o szerokości około

A. 7 cm

B. 4 cm

C. 5 cm

D. 6 cm

Zostawienie zawiasy o szerokości 7 cm przy ścince drzewa o średnicy 70 cm jest zgodne z zasadami bezpieczeństwa i praktyką leśną. Zawiasa jest to niewielka część pnia, która pozostaje nienażarta w trakcie cięcia, mająca na celu kontrolowanie kierunku upadku drzewa oraz minimalizowanie uszkodzeń sąsiednich drzew. Standardowo, dla średnicy pnia powyżej 50 cm, zawiasa powinna wynosić od 6 do 10 cm, co czyni odpowiedź 7 cm optymalną. W praktyce, gdy zawiasa jest zbyt mała, istnieje ryzyko, że drzewo nie opadnie zgodnie z zamierzonym kierunkiem, co może prowadzić do uszkodzeń innych drzew lub mienia. Zastosowanie zalecanej szerokości zawiasy pozwala również na lepsze przewidywanie ruchu drzewa w trakcie ścinki, a to z kolei zwiększa bezpieczeństwo pracy oraz poprawia efektywność cięcia. Dodatkowo, w kontekście ekologii, pozostawienie odpowiedniej zawiasy wspiera zdrowie ekosystemu leśnego, ponieważ umożliwia lepszą regenerację drzew i wpływa na bioróżnorodność w danym obszarze leśnym.

Pytanie 3

Jakie są terminy przeprowadzania pomiarów koniecznych do ustalenia stopnia zagrożenia pożarowego lasu (SZPL)?

A. Od 1 maja do 30 listopada

B. Od 1 marca do 30 września

C. Od 1 kwietnia do 31 października

D. Od 1 lutego do 31 sierpnia

Odpowiedź, że pomiary niezbędne do określenia stopnia zagrożenia pożarowego lasu (SZPL) wykonuje się od 1 marca do 30 września, jest trafna, ponieważ w tym okresie występuje największe ryzyko pożarów leśnych. Sezon letni, a szczególnie miesiące wiosenne i letnie, charakteryzują się podwyższoną temperaturą oraz obniżoną wilgotnością, co sprzyja szybszemu wysychaniu materiału roślinnego. W praktyce oznacza to, że w tym okresie konieczne jest monitorowanie i ocena warunków, które mogą prowadzić do powstawania pożarów. Warto zauważyć, że właściwe przeprowadzenie takich pomiarów jest niezbędne dla ochrony lasów, a także dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Dobre praktyki zalecają stosowanie nowoczesnych technologii, takich jak systemy satelitarne do monitorowania stanu lasów oraz aplikacje mobilne, które mogą przekazywać informacje o zagrożeniach pożarowych. Ponadto, w kontekście zarządzania ryzykiem pożarowym, istotne jest współdziałanie z lokalnymi służbami ratunkowymi oraz edukacja społeczeństwa na temat zagrożeń i zasad postępowania w przypadku wykrycia pożaru.

Pytanie 4

Gatunkiem lasotwórczym typowym dla Krainy Bałtyckiej (I), który występuje tam w obrębie swojego naturalnego i masowego zasięgu, jest

A. olsza czarna

B. jodła pospolita

C. buk zwyczajny

D. świerk pospolity

Jodła pospolita (Abies alba), mimo że również występuje w Polsce i w innych częściach Europy, nie jest charakterystycznym gatunkiem dla Krainy Bałtyckiej. Jej naturalny zasięg jest bardziej związany z regionami górskimi, gdzie preferuje chłodniejsze i wilgotniejsze warunki. Własności ekologiczne jodły różnią się od buka, co wpływa na ich rolę w ekosystemach leśnych. Jodła jest drzewem iglastym o specyficznych wymaganiach glebowych i klimatycznych, co czyni ją mniej adaptacyjną w obszarach nizinnych, jak w Krainie Bałtyckiej. Świerk pospolity (Picea abies), chociaż również powszechnie występujący w Polsce, nie jest tak powszechny w nizinnych lasach Bałtyckich jak buk. Z kolei olsza czarna (Alnus glutinosa) to gatunek typowy dla terenów podmokłych, jej zasięg naturalny i preferencje ekologiczne również różnią się od buka. Wybór niewłaściwego gatunku drzewiastego może prowadzić do błędnych założeń dotyczących ekologii lasów, co jest często efektem braku zrozumienia specyfiki lokalnych ekosystemów i ich dynamiki. Zrozumienie odpowiednich gatunków lasotwórczych w danym regionie jest kluczowe dla skutecznego zarządzania lasami oraz ochrony bioróżnorodności.

Pytanie 5

Wcistki występują w

A. korze

B. łyku

C. kambium

D. twardzielach

Twardziel to wewnętrzna część pnia drzewa, która składa się z martwych komórek, głównie włókien drzewnych i komórek parenchymatycznych. Wcistki, zwane również przetchlinkami, pojawiają się w twardzielach w wyniku różnych procesów fizjologicznych i biologicznych. Te struktury są istotne, ponieważ umożliwiają wymianę gazów w drewnie, co jest kluczowe dla zdrowia rośliny. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest przemysł drzewny, gdzie zrozumienie anatomii drewna pozwala na lepsze wykorzystanie surowca. W praktyce, twardziel z wciskami może być bardziej odporna na różne patogeny, co jest korzystne w kontekście ochrony roślin. Zgodnie z dobrą praktyką w leśnictwie, należy zwracać uwagę na odpowiednie eksploatowanie twardzieli, aby zachować ich funkcjonalność i zdrowie ekosystemu. Warto również zauważyć, że istnieją różne techniki oceny jakości drewna, w tym badania mikroskopowe, które pozwalają na lepsze zrozumienie struktury twardzieli oraz ich właściwości.

Pytanie 6

Konwalijka dwulistna oraz orlica pospolita są gatunkami runa, które różnicują

A. BMśw od Bśw

B. LMśw od BMśw

C. BMśw od LMśw

D. Bśw od BMśw

Dobra robota z wyborem odpowiedzi! Rozpoznałeś różnicę między borem mieszanym świeżym a borami świeżymi. Konwalijka dwulistna i orlica pospolita to typowe rośliny, które można znaleźć w tych środowiskach. Konwalijka lubi cieplejsze, wilgotne miejsca, więc dobrze pasuje do borów mieszanych. Orlica za to często rośnie w jaśniejszych miejscach, jak bory świeże. To, jak różne są te typy roślinności, pomaga w ocenie siedlisk zgodnych z Natura 2000 i innymi programami ochrony przyrody. Moim zdaniem, znajomość tych różnic jest naprawdę istotna, bo pozwala lepiej zarządzać ekosystemami leśnymi i ich ochroną, zwłaszcza w obliczu zmian klimatycznych.

Pytanie 7

Ile repelentu jest wymagane do ochrony przed spałowaniem 2,5 ha młodnika sosnowego, jeśli wydajność repelentu wynosi 12 kg na 1000 sztuk drzewek i zabezpiecza się 2,0 tys. sztuk drzewek na 1 ha?

A. 60 kg

B. 30 kg

C. 24 kg

D. 48 kg

Aby obliczyć ilość repelentu potrzebnego do zabezpieczenia 2,5 ha młodnika sosnowego, najpierw musimy ustalić liczbę drzewek na danym obszarze. Wydajność repelentu wynosi 12 kg na 1000 sztuk drzewek, co oznacza, że dla 2,0 tys. sztuk drzewek na 1 ha potrzebujemy 24 kg repelentu (2 tys. drzewek x 12 kg / 1000 = 24 kg). Pomnóżmy tę ilość przez 2,5 ha, co daje 60 kg (24 kg x 2,5 ha = 60 kg). Zastosowanie takiej ilości repelentu pozwala na skuteczną ochronę młodnika przed szkodnikami, co jest kluczowe dla prawidłowego wzrostu drzew i ich zdrowia. W praktyce, wykorzystanie repelentu na odpowiednich obszarach leśnych powinno być zgodne z lokalnymi normami ochrony roślin oraz zasadami zrównoważonego zarządzania lasami, aby minimalizować wpływ na ekosystem oraz maksymalizować efektywność ochrony. Systematyczne monitorowanie efektywności repelentów oraz adaptacja do zmieniających się warunków środowiskowych są również niezbędne dla długofalowego sukcesu w zarządzaniu młodnikami.

Pytanie 8

Zanurzenie systemów korzeniowych w wodnym roztworze hydrożelu ma na celu zabezpieczenie sadzonek przed

A. szkodliwymi insektami

B. grzybami chorobotwórczymi

C. brakiem wody

D. brakiem składników odżywczych

Zamaczanie systemów korzeniowych w wodnym roztworze hydrożelu ma na celu przede wszystkim zapewnienie odpowiedniego nawodnienia sadzonek. Hydrożele są materiałami polimerowymi zdolnymi do zatrzymywania dużych ilości wody, co czyni je idealnym rozwiązaniem w warunkach, gdzie dostęp do wody jest ograniczony. W trakcie procesu zakupu sadzonek, ich korzenie często są wystawione na działanie stresu hydrycznego. Zastosowanie hydrożelu pozwala na stopniowe uwalnianie wody, co zapewnia ciągłe nawodnienie oraz stabilizację w wilgotnym środowisku. Praktyczne zastosowanie hydrożelu może być widoczne w ogrodnictwie oraz w uprawach szklarniowych, gdzie zapewnienie optymalnego poziomu wilgotności jest kluczowe dla zdrowia roślin. Dobre praktyki obejmują monitorowanie wilgotności gleby oraz regularne stosowanie hydrożelu w połączeniu z innymi technikami nawadniania, co może znacząco zwiększyć wydajność upraw oraz poprawić kondycję roślin. Na przykład, w przypadku młodych drzew, ich korzenie mogą być szczególnie wrażliwe na niedobory wody, co sprawia, że hydrożel staje się nieocenionym wsparciem w ich rozwoju.

Pytanie 9

Wprowadzanie gatunków w kępach o powierzchni większej niż 10 arów oznacza formę mieszania

A. wielkokępową

B. kępową

C. drobnokępową

D. grupową

Wybór odpowiedzi "wielkokępową" jest poprawny, ponieważ odnosi się do wprowadzania gatunków roślinnych w większych jednostkach, które przekraczają 10 arów. W praktyce, wielkokępową formę zmieszania stosuje się w kontekście rolnictwa oraz ogrodnictwa, gdyż pozwala na efektywne wykorzystanie przestrzeni oraz zasobów. Przy wprowadzaniu gatunków w takiej formie, można uzyskać lepsze wyniki w zakresie bioróżnorodności oraz zdrowia ekosystemu. Standardy agrotechniczne oraz najlepsze praktyki zalecają stosowanie wielkokępowych form zmieszania, aby zwiększyć odporność roślin na choroby i szkodniki, jak również poprawić wydajność produkcji. Przykładowo, w sadach owocowych, wielkokępowe podejście do sadzenia różnych gatunków owoców może prowadzić do lepszej zapylania oraz efektywnej gospodarki wodnej. Dodatkowo, w kontekście ochrony środowiska, wielkokępowe mieszanie przyczynia się do stabilizacji gruntu oraz zmniejszenia erozji, co jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Pytanie 10

Co oznacza termin "sumaryczna produkcja dla wieku 100 lat"?

A. obecną miąższość drzewostanów w wieku 100 lat w m3 całego nadleśnictwa.

B. obecną miąższość drzewostanu w wieku 100 lat w m3/ha.

C. uzyskaną miąższość drewna w m3 po 100 latach.

D. sumę miąższości drzewostanu głównego oraz użytków przedrębnych do 100 lat

Termin 'sumaryczna produkcja dla wieku 100 lat' odnosi się do miąższości drzewostanu głównego oraz użytków przedrębnych do 100 lat, co jest kluczowym wskaźnikiem w leśnictwie. Ta definicja uwzględnia zarówno drzewa, które osiągnęły wiek 100 lat, jak i te młodsze, które są częścią systemu zarządzania lasami. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest ocena zdolności produkcyjnej lasów oraz planowanie działań związanych z gospodarką leśną. Dzięki dokładnemu określeniu sumy miąższości można lepiej zrozumieć dynamikę wzrostu i zdrowotność drzewostanu, co jest niezbędne w kontekście ochrony bioróżnorodności i efektywnego zarządzania zasobami leśnymi. W praktyce, leśnicy korzystają z tego wskaźnika, aby podejmować decyzje dotyczące cięć, zalesień oraz konserwacji lasów, zapewniając zrównoważony rozwój ekosystemów leśnych. Dodatkowo, takie podejście jest zgodne z międzynarodowymi standardami zrównoważonego zarządzania lasami, w tym zasadami FSC (Forest Stewardship Council).

Pytanie 11

Zapis Drzewostanu: Bk-Jd oznacza, iż

A. w wieku dojrzałości drzewostanu do odnowienia gatunkiem dominującym powinien być buk, a gatunkiem towarzyszącym jodła

B. w planowanym składzie gatunkowym uprawy gatunkiem dominującym powinien być buk, a gatunkiem towarzyszącym jodła

C. w wieku dojrzałości drzewostanu do odnowienia gatunkiem dominującym powinna być jodła, a gatunkiem towarzyszącym buk

D. w planowanym składzie gatunkowym uprawy gatunkiem dominującym powinna być jodła, a gatunkiem towarzyszącym buk

Analizując inne odpowiedzi, można zauważyć, że wprowadzają one w błąd poprzez niewłaściwe przypisanie ról gatunków w drzewostanie. Przykładowo, stwierdzenie, że buk powinien być gatunkiem panującym w dojrzałym drzewostanie, nie uwzględnia jego specyficznych wymagań siedliskowych i konkurencyjności w kontekście jodły. Buk, będąc gatunkiem liściastym, może być mniej odporny na niekorzystne warunki środowiskowe, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do spadku wydajności drzewostanu. Ponadto, wybór jodły jako gatunku panującego jest zgodny z najlepszymi praktykami zarządzania lasami, które podkreślają znaczenie różnorodności biologicznej. W drzewostanach, w których dominują gatunki takie jak buk, może wystąpić większe ryzyko wystąpienia chorób, co wskazuje na konieczność przemyślenia wyboru gatunku dominującego. W praktyce, nieprawidłowe przypisanie ról gatunków w kontekście ich ekologii i biologii prowadzi do niewłaściwych decyzji w zarządzaniu lasem, co może mieć długofalowe negatywne skutki dla zdrowia ekosystemu leśnego. Dlatego kluczowe jest zrozumienie ekologicznych ról poszczególnych gatunków oraz ich interakcji w kontekście odnowienia i zarządzania drzewostanem.

Pytanie 12

Rodzaj drzewostanu wyznacza proporcje gatunków w jego składzie

A. gatunków pomocniczych.

B. głównych.

C. gatunków uszlachetniających.

D. szczegółowych.

Odpowiedź 'głównych' jest prawidłowa, ponieważ typ drzewostanu definiuje przede wszystkim udział gatunków głównych, które dominują w danym ekosystemie. Gatunki główne to te, które mają kluczowe znaczenie dla struktury i funkcjonowania lasu, a ich udział wpływa na inne aspekty, takie jak bioróżnorodność, dynamika wzrostu i odporność na choroby. Przykładowo w drzewostanie sosnowym, sosna jest gatunkiem głównym, który kształtuje warunki życia pozostałych gatunków. Klasyfikacja drzewostanu pod względem udziału gatunków głównych jest istotna dla leśnictwa, ponieważ umożliwia właściwe zarządzanie zasobami leśnymi oraz planowanie zrównoważonej gospodarki leśnej. W praktyce, znajomość uczestnictwa gatunków głównych w drzewostanie jest niezbędna do określenia metod hodowli, zbioru drewna oraz strategii ochrony różnorodności biologicznej. Ustalanie typów drzewostanu na podstawie dominujących gatunków głównych pozwala leśnikom na podejmowanie świadomych decyzji dotyczących zachowania i użytkowania lasów.

Pytanie 13

Na jaki okres sporządzany jest plan urządzenia lasu dla nadleśnictwa?

A. 10 lat

B. 1 rok

C. 5 lat

D. 20 lat

Plan urządzenia lasu dla nadleśnictwa sporządza się na okres 10 lat, co jest zgodne z wymaganiami określonymi w przepisach prawa dotyczących gospodarki leśnej. Taki okres umożliwia długoterminowe planowanie działań związanych z zarządzaniem lasem, co jest kluczowe dla zrównoważonego rozwoju i ochrony bioróżnorodności. Przykładowo, w ciągu dekady można ocenić skutki różnych działań gospodarczych, takich jak cięcia, nasadzenia czy ochrona przyrody. Długoterminowe planowanie pozwala również na dostosowanie strategii do zmieniających się warunków środowiskowych, takich jak zmiany klimatyczne, co jest niezbędne w kontekście aktualnych wyzwań, z jakimi boryka się leśnictwo. Ponadto, planowanie na 10 lat ułatwia koordynację z innymi instytucjami oraz interesariuszami, co sprzyja lepszej realizacji celów ochrony lasów oraz przyczynia się do bardziej efektywnego zarządzania zasobami leśnymi.

Pytanie 14

W ramach klasyfikacji jakościowo-wymiarowej, drewno o średnich wymiarach przeznaczone do przerobu chemicznego oznaczane jest symbolem

A. S4

B. S2

C. S1

D. S3

Odpowiedzi S1, S3 i S4 są niepoprawne z kilku powodów, które wynikają z nieprawidłowego rozumienia systemu klasyfikacji drewna. Odpowiedź S1, czyli symbol „S1”, odnosi się do drewna o mniejszych wymiarach, co czyni je mniej odpowiednim do przerobu chemicznego. Drewno oznaczone tym symbolem często wykorzystuje się w produkcji małych elementów, co nie jest zgodne z wymaganiami dla średniowymiarowego surowca. Odpowiedzi S3 i S4 odnoszą się do wyższych klas jakości drewna, które mogą być przeznaczone do innych zastosowań, takich jak produkcja mebli lub materiałów budowlanych, ale nie są związane z przerobem chemicznym. Typowe błędy myślowe prowadzące do wyboru tych odpowiedzi obejmują mylenie wymiarów drewna z jego jakością oraz niewłaściwe przypisanie symboli do określonych kategorii zastosowania. Kluczowe jest zrozumienie, że klasyfikacja jakościowo-wymiarowa nie tylko określa jakość, ale także odpowiednie zastosowanie danego surowca. Aby zrozumieć, dlaczego S2 jest odpowiedni, warto przypomnieć sobie, że klasyfikacje te uwzględniają zarówno wymiary, jak i gatunki drewna, co ma istotny wpływ na ich właściwości. Zastosowanie niewłaściwego symbolu może prowadzić do błędów w produkcji oraz obniżenia jakości końcowych produktów.

Pytanie 15

Kto ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane przez zwierzęta łowne, które są objęte całoroczną ochroną?

A. koło łowieckie

B. nadleśnictwo

C. starostwo

D. skarb państwa

Zgodnie z obowiązującym prawem, za szkody wyrządzane przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną odpowiada skarb państwa. Oznacza to, że w przypadku, gdy na przykład dzikie zwierzęta, takie jak sarny czy borsuki, spowodują szkody w uprawach rolnych, to nie koła łowieckie ani nadleśnictwa ponoszą odpowiedzialność finansową za te straty. Szkody te są traktowane jako wynik działania sił przyrody, a odpowiedzialność skarbu państwa wynika z przepisów prawa ochrony przyrody oraz ustaw regulujących kwestie łowiectwa. W praktyce, rolnicy, którzy doznali szkód, mogą występować z roszczeniem do odpowiednich organów administracji publicznej, które są zobowiązane do wypłaty odszkodowania. Ważne jest, aby poszkodowani odpowiednio dokumentowali szkody, co ułatwia proces ubiegania się o rekompensatę. Dobre praktyki w takiej sytuacji obejmują również współpracę z lokalnymi kołami łowieckimi oraz nadleśnictwami, które mogą pomóc w zbieraniu dowodów na obecność zwierząt oraz ich wpływ na uprawy.

Pytanie 16

Na wszystkich obwodach łowieckich przez cały rok dopuszcza się polowanie na

A. norki amerykańskie

B. kuny leśne

C. lisy

D. borsuki

Norki amerykańskie (Neovison vison) to gatunek ssaka, który jest objęty regulacjami w Polsce, jednak w odróżnieniu od innych zwierząt łownych, na norki można polować przez cały rok. Wynika to z ich rosnącej populacji oraz wpływu, jaki wywierają na lokalne ekosystemy. Norki są gatunkiem inwazyjnym, co oznacza, że ich obecność w polskiej faunie nie jest naturalna. W związku z tym, kontrola ich liczebności jest niezbędna dla zachowania równowagi ekologicznej. Polowanie na norki amerykańskie może być szczególnie regulowane w określonych obwodach łowieckich, gdzie mogą występować zalecenia dotyczące ich odłowu. W praktyce, myśliwi powinni przestrzegać lokalnych przepisów oraz etyki łowieckiej, a także dbać o zrównoważone praktyki, które nie wpłyną negatywnie na inne gatunki. Oprócz regulacji prawnych, ważne jest, aby myśliwi mieli świadomość zachowań ekosystemów oraz znaczenia bioróżnorodności. Polowanie na norki amerykańskie, przy jednoczesnym przestrzeganiu norm etycznych i środowiskowych, może przyczynić się do ochrony rodzimej fauny i flory.

Pytanie 17

Sęk tabaczny to sęk

A. nienaruszony, występujący na drzewach liściastych

B. nienaruszony, występujący na drzewach iglastych

C. uszkodzony, występujący na drzewach iglastych

D. uszkodzony, występujący na drzewach liściastych

Sęk tabaczny to defekt, który występuje w drewnie drzew iglastych, takich jak sosna czy świerk. Jest to sęk, który jest zepsuty, co oznacza, że dotknięty jest procesem gnilnym lub innym rodzajem uszkodzenia. W praktyce, sęki tabaczne są problematyczne, ponieważ osłabiają strukturę drewna, co może wpłynąć na jego trwałość i estetykę. W branży budowlanej, drewno z takim defektem często nie jest akceptowane do konstrukcji, ponieważ może prowadzić do awarii w późniejszych etapach użytkowania. Dlatego ważne jest, aby podczas zakupów materiałów drewnianych, zwracać uwagę na jakość i stan drewna, aby uniknąć problemów w przyszłości. Dobry producent drewna powinien stosować standardy jakości, takie jak EN 14081, które pomagają w identyfikacji wad i oznaczeniu drewna z defektami, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa w budownictwie.

Pytanie 18

Największym pod względem powierzchni parkiem narodowym jest

A. Biebrzański Park Narodowy

B. Babiogórski Park Narodowy

C. Białowieski Park Narodowy

D. Bieszczadzki Park Narodowy

Biebrzański Park Narodowy, zajmujący obszar ponad 59 000 ha, jest największym parkiem narodowym w Polsce. Park ten został utworzony w 1993 roku w celu ochrony unikatowych ekosystemów bagiennych, które są siedliskiem wielu rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Przykładowo, na obszarze parku żyje wiele gatunków ptaków, takich jak orzeł wodny czy błotniak stawowy, co czyni go ważnym miejscem dla ornitologów i miłośników przyrody. Biebrzański Park Narodowy pełni również funkcje edukacyjne i rekreacyjne, oferując szlaki turystyczne oraz możliwość obserwacji dzikiej przyrody. Działania w parku są zgodne z Europejską siecią ochrony przyrody Natura 2000, co podkreśla jego znaczenie w kontekście ochrony bioróżnorodności na poziomie europejskim. Dobrze opracowane plany zarządzania parkiem zapewniają równowagę między ochroną środowiska a działalnością turystyczną, co jest przykładem dobrych praktyk w zarządzaniu obszarami chronionymi.

Pytanie 19

Dokument zawierający informacje o: wykonawcy, rodzaju drewna, rozmiarach sztuk, miąższości, tworzony podczas pomiaru drewna w lesie, nazywany jest

A. Raport Odbiorczy Drewna

B. Kwit Wykonawczy

C. Wykaz Przyjętych Sztuk

D. Rejestr Odebranego Drewna

Rejestr Odebranego Drewna to taki dokument, który jest wręcz niezbędny na każdym etapie zarządzania drewnem, a zwłaszcza podczas pomiarów w lesie. Można w nim znaleźć ważne szczegóły, jak na przykład dane wykonawcy, gatunek drewna, wymiary sztuki czy jej miąższość. Dzięki tym informacjom można dokładnie określić wartość i jakość surowca. Bez wątpienia, dobre wypełnienie tego rejestru jest kluczowe, żeby wszystko było jasne i zgodne z obowiązującymi przepisami, w tym z ustawą o lasach. Z mojego doświadczenia, warto prowadzić rejestr systematycznie i według norm, bo wtedy śledzenie ilości i rodzajów drewna, które przyjmuje i wydaje dana jednostka, jest dużo prostsze. Przykład? Wyobraź sobie leśniczego, który musi pokazać, ile drewna pozyskano w danym okresie – to bardzo ważne z perspektywy zarządzania lasami i ich ochrony.

Pytanie 20

Jakie metody wykorzystuje się do łapania chrząszczy szeliniaka sosnowca?

A. dołki chwytne

B. kontrolne stosy wylęgu

C. pułapki kołnierzowe

D. drzewa pułapkowe

Dołki chwytne są jedną z najskuteczniejszych metod stosowanych w entomologii do odłowu chrząszczy, takich jak szeliniak sosnowiec (Ips typographus). Ta technika polega na wykopaniu niewielkich dołków w glebie, które mają na celu przyciągnięcie owadów do pułapki. Dołki te często są umieszczane w okolicy drzew, które są naturalnym siedliskiem szeliniaka. Umożliwia to efektywne monitorowanie populacji i lokalizację miejsc wylęgu. Ponadto, dołki chwytne mogą być wzbogacane o atraktanty, które zwiększają ich skuteczność. Taki sposób odłowu jest zgodny z zaleceniami instytucji zajmujących się ochroną lasów, które rekomendują stosowanie metod nieinwazyjnych, minimalizujących wpływ na ekosystem. W praktyce, zastosowanie dołków chwytne pozwala na redukcję populacji szeliniaków, co jest kluczowe dla ochrony zdrowia lasów sosnowych oraz zachowania ich bioróżnorodności.

Pytanie 21

Miąższość 80 sztuk żerdzi sosnowych grupy S3b o średnicy 10 - 11 cm wynosi

Miąższość surowca drzewnego mierzonego w sztukach grupowo
Grupa	Klasa wymiarowa	Miąższość 100 sztuk w m³
Grupa	Klasa wymiarowa	Md-So	Jd-Św	liściaste
S3b	1	1,60	2,20	1,50
	2	3,60	4,40	3,50
	3	6,00	6,80	5,70

A. 3,60 m3

B. 4,40 m3

C. 2,88 m3

D. 3,52 m3

Poprawna odpowiedź wynika z zastosowania odpowiednich przeliczeń, które uwzględniają miąższość żerdzi sosnowych grupy S3b. Miąższość 100 sztuk żerdzi tej samej średnicy wynosi 3,60 m3, co stanowi podstawę do obliczeń. Aby uzyskać miąższość dla 80 sztuk, należy zastosować proporcjonalność. Obliczamy: (80/100) * 3,60 m3 = 2,88 m3. Tego typu przeliczenia są standardem w branży leśnej i są niezbędne dla dokładnego oszacowania ilości drewna, które możemy pozyskać z określonej liczby żerdzi. W praktyce, znajomość miąższości materiałów drzewnych jest kluczowa podczas planowania prac leśnych, rozliczeń z właścicielami lasów oraz w procesach produkcyjnych związanych z drewnem. Zrozumienie tych obliczeń wpływa na efektywność operacyjną oraz ekonomikę pozyskiwania drewna, co jest istotne w kontekście zrównoważonego gospodarowania zasobami leśnymi.

Pytanie 22

Rębnię prowadzi się podczas zabiegu

A. CWDPN

B. CP

C. PTP

D. IB

Użytkowanie rębne, związane z zabiegiem IB (Intensywne Wykorzystanie Biomasy), polega na systematycznym pozyskiwaniu drewna z lasów w sposób, który sprzyja odnowieniu i zdrowotności ekosystemów leśnych. W praktyce oznacza to, że podczas prowadzenia rębni stosuje się określone techniki, które minimalizują wpływ na środowisko, na przykład poprzez selektywną wycinkę drzew czy zachowanie określonych gatunków, które pełnią istotną rolę w danym ekosystemie. Przy odpowiednim planowaniu i wykonaniu, użytkowanie rębne w ramach zabiegu IB sprzyja nie tylko pozyskaniu surowca, ale również zwiększa bioróżnorodność oraz poprawia zdrowotność lasów. Przykładem mogą być lasy użytkowane zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju, gdzie na rębnię wybiera się głównie drzewa chore lub starsze, co pozwala na naturalny wzrost młodego pokolenia drzew. Tego typu działania są zgodne ze standardami Certificate of Sustainable Forest Management, które wspierają zrównoważone praktyki leśne.

Pytanie 23

Najczęściej węgiel drzewny jest wytwarzany z

A. jodły i lipy

B. buka i brzozy

C. sosny i świerka

D. jesionu i dębu

Węgiel drzewny produkowany z buka i brzozy jest preferowany ze względu na ich odpowiednią strukturę i właściwości chemiczne, które sprzyjają procesowi karbonizacji. Buk charakteryzuje się dużą gęstością i niską wilgotnością, co prowadzi do wysokiej wydajności węgla drzewnego. Brzoza, z kolei, ma niski poziom żywicy, co minimalizuje powstawanie dymu i nieprzyjemnych zapachów podczas spalania. Węgiel drzewny z tych gatunków drzew jest szeroko stosowany w gastronomii, zwłaszcza w grillowaniu i wędzeniu, gdzie czystość spalania i smak potraw są kluczowe. Dobrze wykonany węgiel drzewny z bukowego i brzozowego drewna spełnia normy jakościowe, które określają jego kaloryczność i zawartość popiołu. Ponadto, jego produkcja jest często zgodna z zasadami zrównoważonego rozwoju, co ma znaczenie dla ochrony środowiska i zachowania lokalnych ekosystemów.

Pytanie 24

Zabieg podkrzesywania w lasach sosnowych należy rozpocząć, gdy średnica gałęzi przeznaczonych do podkrzesania nie przekracza

A. 25 mm

B. 10 mm

C. 15 mm

D. 20 mm

Podkrzesywanie w drzewostanach sosnowych ma na celu poprawę jakości drewna i lepszy wzrost drzew. Usuwanie dolnych gałęzi, które są cieńsze niż 20 mm, jest zgodne z dobrymi praktykami i pomaga w utrzymaniu zdrowia drzewa. Zauważ, że odpowiednie podkrzesywanie umożliwia drzewom lepsze pobieranie składników odżywczych i więcej światła dociera do korony. To wszystko sprawia, że pnie rosną mocniejsze i zdrowsze. No i ważne jest, by robić to w sprzyjających warunkach pogodowych i w odpowiednich porach roku, żeby zminimalizować ryzyko uszkodzeń. Pamiętaj też, że osoby wykonujące podkrzesywanie powinny mieć odpowiednie umiejętności, bo to wpływa na efektywność i bezpieczeństwo. Generalnie, przestrzeganie zasad dotyczących grubości gałęzi jest kluczowe, jeśli zależy nam na zdrowiu całego drzewostanu.

Pytanie 25

Pomiar średnicy za pomocą przymiaru liniowego z precyzją do 1 mm, mierzony po najdrobniejszej średnicy, bez kory, a wynik zaokrąglany w dół do pełnych centymetrów, dotyczy

A. dłużycy

B. kopalniaka

C. papierówki

D. kłody

Pomiar średnicy przymiarem liniowym z dokładnością do 1 mm, bez kory, jest standardową praktyką w przypadku kłód. W leśnictwie i przemyśle drzewnym kłody mają określone standardy pomiarowe, które są kluczowe dla określenia ich wartości i jakości. Pomiar średnicy kłody odbywa się na wysokości 1 metra nad poziomem gruntu, co jest zgodne z zasadami oceny drewna. Wartość kłody jest często ustalana na podstawie jej objętości, a dokładność pomiaru ma kluczowe znaczenie dla wyceny. Wynik, zaokrąglany do pełnych centymetrów w dół, odzwierciedla praktyczne podejście do handlu drewnem, gdzie precyzyjne mierzenie średnicy wpływa na finalną cenę produktu. Dzięki temu, kłody można klasyfikować w odpowiednich grupach, co pozwala na lepsze zarządzanie zasobami leśnymi i optymalizację procesów produkcyjnych.

Pytanie 26

Jak dużym obszarem musimy otoczyć gniazdo rybołowa w ramach strefy ochrony całorocznej?

A. 150 m od gniazda

B. 100 m od gniazda

C. 200 m od gniazda

D. 50 m od gniazda

Odpowiedź 200 m od gniazda jest poprawna, ponieważ zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony rybołowa, strefa ochrony całorocznej powinna obejmować obszar w promieniu co najmniej 200 m. Taki zasięg ochronny jest istotny dla zapewnienia odpowiednich warunków do rozrodu oraz wychowu młodych ptaków. W praktyce oznacza to, że w obrębie tej strefy powinny być wprowadzone ograniczenia dotyczące działalności ludzkiej, takich jak zakaz wstępu, budowy oraz prowadzenia jakiejkolwiek działalności mogącej zakłócać spokój ptaków. Przykładowo, w sezonie lęgowym takie zasady pomagają zminimalizować stres u rybołowa, co przyczynia się do jego sukcesu reprodukcyjnego. Warto również zwrócić uwagę, że wyznaczanie stref ochronnych o odpowiedniej wielkości jest praktyką stosowaną nie tylko w przypadku rybołowa, ale również w przypadku innych gatunków ptaków chronionych, co jest zgodne z międzynarodowymi standardami ochrony przyrody.

Pytanie 27

W 60-letnim lesie sosnowym zajmującym 3 ha, miąższość grubizny wynosi 600 m³. Jaką będzie zasobność tego lasu w przeliczeniu na 1 ha?

A. 400 m3

B. 200 m3

C. 100 m3

D. 600 m3

Obliczenie zasobności drzewostanu polega na podzieleniu całkowitej miąższości grubizny przez powierzchnię, na której drzewostan rośnie. W tym przypadku mamy 600 m³ miąższości w drzewostanie o powierzchni 3 ha. Aby uzyskać zasobność na 1 ha, dzielimy 600 m³ przez 3 ha, co daje 200 m³/ha. Zasobność jest kluczowym wskaźnikiem używanym w leśnictwie, ponieważ pozwala ocenić potencjalną wydajność drzewostanu oraz określić najlepsze praktyki zarządzania nim. Umożliwia to również lepsze planowanie użytkowania lasów oraz szacowanie przychodów z wycinki drewna. W praktyce, znajomość zasobności drzewostanu jest istotna nie tylko dla leśników, ale także dla inwestorów i decydentów zajmujących się polityką leśną. Dobrą praktyką jest regularna ocena zasobności, aby dostosować metody zarządzania do zmieniających się warunków środowiskowych i ekonomicznych.

Pytanie 28

Grubizna to rodzaj drewna

A. o maksymalnej grubości wynoszącej do 7 cm w korze

B. o minimalnej grubości 5 cm bez kory

C. gałęzie

D. o niewielkich wymiarach

Grubizna, czyli drewno o grubości co najmniej 5 cm i bez kory, to naprawdę ważny materiał w przemyśle drzewnym. Jak patrzymy na wykorzystanie drewna, grubizna to te większe kawałki, które wykorzystuje się w budowlance, stolarstwie czy przy produkcji mebli. Standardy takie jak PN-EN 14081 określają, jakie powinny być minimalne wymagania jakości drewna, przez co grubizna ma spore znaczenie w konstrukcjach, które muszą być wytrzymałe i stabilne. Dobrze tu pasują drewniane belki, deski do podłóg czy elementy nośne w budynkach. Warto też pamiętać, że znajomość grubości drewna jest kluczowa w obróbce, jak cięcie czy impregnacja, co wpływa na trwałość i wygląd gotowych produktów. Dlatego umiejętność odróżniania grubizny od innych rodzajów drewna jest naprawdę przydatna dla wszystkich w branży drzewnej.

Pytanie 29

W leskach, w których drzewa ucierpiały na skutek wiatru, drewno pozostawione po zimie, jeśli nie zostało potraktowane chemicznie, należy okorować do

A. 15 maja

B. 1 lipca

C. 1 maja

D. 15 lipca

Okorowanie drewna w drzewostanach uszkodzonych przez wiatr do 15 maja jest kluczowe z kilku powodów. Po pierwsze, wczesne okorowanie zmniejsza ryzyko rozwoju chorób i szkodników, które mogą atakować nieokorowane drewno, zwłaszcza w okresie wiosennym, gdy temperatura rośnie, a wilgotność sprzyja ich rozwojowi. Przykładowo, korniki i inne owady mogą z łatwością zainfekować suchy materiał, co prowadzi do znacznych strat ekonomicznych oraz ekologicznych. Z drugiej strony, okorowane drewno ma lepsze właściwości do późniejszego suszenia i obróbki, co jest istotne dla przetwórstwa drewna. Standardy branżowe wskazują, że terminowe okorowanie z minimalizacją kontaktu drewna z ziemią i wilgocią jest niezbędne dla zachowania jego jakości. Praktyka ta jest zgodna z dobrą gospodarką leśną, która nakazuje maksymalne wykorzystanie zasobów leśnych w sposób zrównoważony i odpowiedzialny.

Pytanie 30

Jaka jest minimalna powierzchnia lasów, dla których wymagane jest projektowanie punktów obserwacyjnych w lasach klasy II zagrożenia pożarowego?

A. 100 ha

B. 2 000 ha

C. 1 000 ha

D. 20 ha

Minimalna powierzchnia lasów, dla których należy projektować punkty obserwacyjne w lasach II kategorii zagrożenia pożarowego wynosi 2 000 ha. Odpowiednia liczba punktów obserwacyjnych jest kluczowa w skutecznej ochronie lasów przed pożarami, co jest szczególnie istotne w obszarach o wysokim ryzyku. Przy projektowaniu systemu punktów obserwacyjnych ważne jest uwzględnienie nie tylko powierzchni lasów, ale również ich struktury, rodzaju drzewostanu oraz lokalnych warunków atmosferycznych. Przykładowo, w lasach o powierzchni przekraczającej 2 000 ha, rozmieszczenie punktów obserwacyjnych pozwala na skuteczniejszą monitorowanie stanu lasu oraz szybszą reakcję w przypadku pojawienia się zagrożenia pożarowego. W obowiązujących standardach ochrony przeciwpożarowej, takich jak normy opracowane przez Generalną Dyrekcję Lasów Państwowych, jasno określone są zasady dotyczące minimalnej powierzchni lasu wymaganej do instalacji punktów obserwacyjnych, co przekłada się na bardziej efektywną zarządzanie ryzykiem pożarowym oraz ochronę zasobów leśnych.

Pytanie 31

Symbol klasyfikacyjny oceny jakości uprawy 1-2 wskazuje na uprawę

A. dobrą

B. zadowalającą

C. bardzo dobrą

D. przegraną

Odpowiedzi "bardzo dobra", "przepadła" i "zadowalająca" są niepoprawne, bo pokazują złe zrozumienie skali oceny. Klasa "bardzo dobra" sugeruje, że uprawa osiąga topowe wyniki, a to nie pasuje do oceny 1-2. Gdyby uprawa była "bardzo dobra", to miałaby znacznie lepsze parametry wydajności i jakości. Z kolei "przepadła" oznaczałaby, że wszystkie plony poszły w kosmos, co wcale nie pasuje do klasyfikacji 1-2, w końcu ta klasa oznacza, że uprawa wciąż przynosi jakieś profity. A "zadowalająca" sugeruje lepszy poziom niż to, co pokazuje 1-2. Te wszystkie pomyłki pokazują typowy błąd w myśleniu – źle zrozumiano, jak to działa w kontekście oceny. Fajnie jest zrozumieć te klasyfikacje, bo mają one spory wpływ na decyzje rolnicze i mogą naprawdę zmieniać efektywność produkcji.

Pytanie 32

Obszary leśne, które są szczególnie narażone na pożary, oddziela się strefą ochronną przeciwpożarową

A. typ D

B. typ B

C. typ A

D. typ C

Odpowiedź typu D jest poprawna, ponieważ zgodnie z zasadami ochrony przeciwpożarowej, pasy przeciwpożarowe są kluczowym elementem strategii zarządzania ryzykiem pożarowym w obszarach leśnych. Pasy te mają na celu zmniejszenie intensywności ognia i ograniczenie jego rozprzestrzeniania się, co jest szczególnie istotne w rejonach, gdzie występuje wysokie zagrożenie pożarowe. W praktyce pasy przeciwpożarowe są często budowane jako obszary o niższej gęstości roślinnej, co zmniejsza dostępność materiałów palnych. Stosuje się je wzdłuż granic lasów, w sąsiedztwie zabudowań oraz w miejscach, gdzie istnieje wysokie ryzyko wystąpienia pożaru. Wdrożenie takich pasów powinno być zgodne z lokalnymi regulacjami i normami, takimi jak standardy ochrony przeciwpożarowej, które zalecają określone szerokości pasów w zależności od typów ekosystemów leśnych. Przykładem może być stosowanie pasów o szerokości minimum 20 metrów w lasach sosnowych, co jest zgodne z wytycznymi do krajowych planów ochrony lasów. Dobre praktyki w tym obszarze obejmują również regularne przeglądy i utrzymanie pasów przeciwpożarowych, aby zapewnić ich skuteczność w razie pożaru.

Pytanie 33

Polowanie na zające może odbywać się jedynie w formie polowania

A. zbiorowego z udziałem 3 myśliwych

B. zbiorowego z udziałem przynajmniej 6 myśliwych

C. w pobliżu stogów

D. indywidualnego

Polowanie na zające w formie zbiorowej z udziałem co najmniej 6 myśliwych jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa łowieckiego, które określają, że takie polowania są organizowane w celu zwiększenia efektywności oraz bezpieczeństwa. W przypadku stosowania strategii zbiorowego polowania, większa grupa myśliwych ma możliwość lepszego planowania działań, co przyczynia się do zmniejszenia stresu zwierząt oraz minimalizacji ryzyka niespodziewanych sytuacji, które mogą zagrażać uczestnikom. Przykład zastosowania takiej metody można znaleźć w organizowanych rajdach łowieckich, gdzie myśliwi, podzieleni na zespoły, wspólnie realizują zlecone im zadania, a także korzystają z doświadczenia i umiejętności każdego z członków grupy. Warto również zaznaczyć, że zbiorowe polowanie przyczynia się do lepszego zarządzania populacjami zwierząt, co jest kluczowe dla ekologii i ochrony środowiska. Dobrze zorganizowane polowanie powinno odbywać się z pełnym poszanowaniem zasad etyki łowieckiej oraz z uwzględnieniem lokalnych regulacji dotyczących ochrony przyrody.

Pytanie 34

Drzewne surowce pozyskane nieplanowo w wyniku uszkodzeń wywołanych przez wiatr klasyfikowane są jako

A. przedrębne

B. przygodne

C. sanitarne

D. rębne

Wiesz, te nieplanowane użytki drzewne, które uzyskuje się pojedynczo przez szkody spowodowane wiatrem, to tak zwane użytki przygodne. Zwykle zbiera się je w odpowiedzi na niespodziewane zdarzenia, które mogą wpłynąć na zdrowie i stabilność lasów. Z mojego doświadczenia wynika, że pozyskiwanie tych drzew jest ważne nie tylko z punktu widzenia pieniędzy, ale także dla ekologii. Przykładowo, po silnym wietrze leśnicy mają za zadanie ocenić zniszczenia i podjąć decyzje o usunięciu powalonych drzew, żeby zapobiec rozwojowi chorób czy szkodników. Dostosowywanie działań do warunków środowiskowych i trzymanie się standardów zarządzania lasami, jak te z ISO, jest kluczowe dla dobrego zarządzania zasobami leśnymi.

Pytanie 35

W trakcie realizacji trzebieży w lasach usytuowanych na terenach rolnych dokonuje się wyboru drzew

A. pożyteczne

B. o najwyższej żywotności

C. przeszkadzające

D. dorodne

Wybór drzew o największej żywotności podczas trzebieży w drzewostanach porolnych jest zgodny z zasadami zrównoważonego zarządzania lasami. Drzewa te są najzdrowsze i najlepiej przystosowane do lokalnych warunków, co oznacza, że mają większą zdolność do wzrostu oraz produkcji drewna. W praktyce, skupiając się na drzewach o najwyższej żywotności, można nie tylko poprawić jakość drzewostanu, ale także przyczynić się do lepszego rozwoju młodych pokoleń drzew, które będą miały więcej przestrzeni do wzrostu. Takie podejście wspiera różnorodność biologiczną, ponieważ zdrowe drzewa sprzyjają ekosystemowi, a ich usunięcie może przyczynić się do zmniejszenia chorób i szkodników w całym drzewostanie. Wartościowe praktyki, takie jak ocena stanu zdrowia drzew i ich produktywności, są kluczowymi elementami podczas prowadzenia trzebieży. Dzięki temu działania są bardziej efektywne, co przekłada się na dłuższą perspektywę ekologiczną oraz ekonomiczną.

Pytanie 36

Wskazania gospodarcze zawarte w opisie taksacyjnym wskazują na zapis Rb IIb. Co to oznacza w kontekście planowanego zastosowania rębni w opisywanym pododdziale?

A. zupełnej wielkopowierzchniowej

B. częściowej pasowej

C. zupełnej pasowej

D. częściowej wielkopowierzchniowej

Odpowiedź "częściowej pasowej" jest poprawna, ponieważ rębnia częściowa pasowa oznacza selektywne pozyskiwanie drewna w sposób, który pozwala na zachowanie struktury lasu oraz jego bioróżnorodności. W praktyce oznacza to, że w ramach danej powierzchni leśnej usuwane są jedynie wybrane drzewa, co sprzyja regeneracji pozostałych roślin i ekosystemu. Taki sposób gospodarowania jest zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju i zachowuje funkcje ekologiczne lasu. Częściowe rębnie pasowe są stosowane w obszarach, gdzie priorytetem jest ochrona przyrody i minimalizacja zakłóceń w środowisku, co jest zgodne z wytycznymi Międzynarodowej Rady ds. Zrównoważonego Gospodarowania Lasami (FSC). Przykładem zastosowania rębni częściowej pasowej mogą być lasy komercyjne, gdzie dążymy do utrzymania ciągłości produkcji drewna, jednocześnie dbając o zdrowie ekosystemu. Poprawnie stosując tę metodę, można zwiększyć odporność lasów na zmiany klimatyczne oraz ograniczyć ryzyko wystąpienia szkodników i chorób.

Pytanie 37

Na ilustracji przedstawiono imago

A. kuprówki rudnicy.

B. białki wierzbówki.

C. szczotecznicy szarawki.

D. brudnicy mniszki.

Odpowiedź "brudnicy mniszki" jest poprawna, ponieważ na ilustracji przedstawiono motyla, który charakteryzuje się specyficznym wyglądem tego gatunku. Brudnica mniszka (Lymantria monacha) jest znana z białych skrzydeł, które posiadają czarne plamki i pasy. Te cechy morfologiczne są unikalne dla tego gatunku i pozwalają na jego łatwe odróżnienie od innych motyli. Wiedza na temat gatunków motyli jest istotna w kontekście ochrony bioróżnorodności oraz monitorowania ekosystemów, gdzie brudnica mniszka może pełnić rolę wskaźnika zdrowia środowiska. Zrozumienie charakterystyki poszczególnych gatunków pozwala na lepsze zarządzanie ich populacjami oraz ochronę ich siedlisk, co jest zgodne z dobrymi praktykami ochrony przyrody. Dodatkowo, znajomość morfologii tych owadów jest istotna dla entomologów oraz osób zajmujących się badaniami ekologicznymi. Znajomość brudnicy mniszki może być również pomocna w kontekście ich potencjalnego wpływu na rolnictwo, gdyż ich larwy mogą stać się szkodnikami upraw.

Pytanie 38

Siedliska o średniej żyzności, w których przeważają sosna oraz dąb bądź buk, jodła i świerk, znajdujące się na stosunkowo żyznych glebach płowych, brunatnych lub rdzawych, z próchnicą moder, to siedliska

A. Lw

B. BMw

C. LMśw

D. Bśw

Odpowiedź LMśw jest poprawna, ponieważ odnosi się do lasów mieszanych, w których dominują gatunki sosny oraz dębu, a także buk, jodła czy świerk. Siedliska te występują na glebach płowych, brunatnych lub rdzawych, które charakteryzują się średnią żyznością. Gleby te są bogate w próchnicę typu moder, co sprzyja rozwojowi tych drzew. W praktyce, lasy te często występują w Polsce i pełnią ważne funkcje ekologiczne, takie jak ochrona bioróżnorodności oraz utrzymanie równowagi wodnej. Dobrze zarządzane lasy mieszane, takie jak LMśw, mogą przyczynić się do zrównoważonego rozwoju, oferując nie tylko drewno, ale również miejsca do rekreacji oraz ochrony przyrody. Ponadto, w kontekście zmian klimatycznych, lasy te mają potencjał w sekwestracji dwutlenku węgla, co czyni je istotnym elementem w walce z globalnym ociepleniem.

Pytanie 39

Jak nazywa się broń palna posiadająca dwie lufy?

A. dubeltówka.

B. ekspres.

C. dryling.

D. karabinek.

Broń kulowa o dwóch lufach, znana jako ekspres, to typ broni strzeleckiej, który charakteryzuje się dwiema równoległymi lufami, zazwyczaj przeznaczoną do strzelań myśliwskich. W przeciwieństwie do innych rodzajów broni, ekspres oferuje nie tylko zdolność szybkiego strzelania, ale także dużą precyzję i siłę rażenia. Typowym zastosowaniem ekspresów są polowania na większe zwierzęta, takie jak dziki czy jelenie, gdzie konieczność oddania szybkiego strzału jest kluczowa. Ekspresy są często używane w sytuacjach, gdy wymagane jest szybkie przeładowanie i ponowna gotowość do strzału, co czyni je popularnym wyborem wśród myśliwych. W kontekście standardów branżowych, ekspresy spełniają określone wymagania dotyczące bezpieczeństwa i wydajności, a ich konstrukcja jest poddawana rygorystycznym testom, co zapewnia ich niezawodność w trudnych warunkach polowania. Dodatkowo, ekspresy mogą być dostosowywane do indywidualnych potrzeb użytkownika poprzez zmianę kalibru lub modyfikacje mechanizmu spustowego, co czyni je wszechstronnym narzędziem dla pasjonatów myślistwa.

Pytanie 40

Właściwość upraw sztucznie zakładanych jest oceniana obowiązkowo w

A. drugim roku ich funkcjonowania

B. czwartym roku ich funkcjonowania

C. trzecim roku ich funkcjonowania

D. piątym roku ich funkcjonowania

Udatność upraw zakładanych sztucznie, czyli takich, które zostały wprowadzone przez człowieka w ekosystem, jest oceniana obligatoryjnie w piątym roku ich istnienia. To podejście jest zgodne z obowiązującymi standardami w zakresie monitorowania i oceny udatności upraw, które zakładają, że dopiero po pewnym czasie można rzetelnie ocenić, jak dane uprawy przystosowują się do lokalnych warunków środowiskowych oraz jakie przynoszą korzyści ekonomiczne. W praktyce, w piątym roku istnienia uprawy, można już zaobserwować stabilizację jej produkcji, co pozwala na dokładną analizę jej wydajności oraz jakości. Tego typu oceny są istotne nie tylko dla potwierdzenia efektywności stosowanych technologii uprawy, ale także dla przyszłych decyzji inwestycyjnych, które mogą wpłynąć na dalszy rozwój rolnictwa w danym regionie. Przykładem jest zastosowanie wyników tej oceny do wprowadzenia lub modyfikacji strategii zarządzania uprawami, co ma kluczowe znaczenie dla zrównoważonego rozwoju rolnictwa.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej