Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 21 czerwca 2026 21:09
  • Data zakończenia: 21 czerwca 2026 21:23

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W standardzie dokumentacji testów oprogramowania IEEE 829-1998 opisany jest dokument, który zawiera dane o tym, jakie przypadki testowe były wykorzystane, przez kogo i czy zakończyły się sukcesem. Co to jest?

A. Dziennik Testów
B. Specyfikacja Procedury Testowej
C. Raport Podsumowujący Testy
D. Plan Testów
Dokładnie – Dziennik Testów to ten dokument z IEEE 829-1998, który ma za zadanie rejestrować, które przypadki testowe zostały wykonane, przez kogo, kiedy oraz jaki był ich rezultat. Z mojego doświadczenia to jest taka codzienna „księga kucharska” testera – wpisujesz co zrobiłeś, o której i czy poszło zgodnie z planem. W prawdziwych projektach dziennik testów bywa nieoceniony: pozwala w każdej chwili wrócić do szczegółów, zweryfikować kto co testował i dlaczego test przerwano, a nawet rozliczać się z czasu pracy. To podstawa rozliczalności (ang. traceability) procesu testowania, co jest szczególnie ważne przy audytach czy testach dla klientów z branż regulowanych, np. medycyna czy bankowość. Sam standard IEEE 829-1998 bardzo konkretnie określa, jakie dane mają się tam znaleźć – to nie tylko „odhaczenie”, ale pełna informacja o przebiegu i wyniku każdego testu, ewentualnych problemach czy wyjątkowych sytuacjach. W praktyce, czy to prowadzisz Excela, dokumentację papierową czy system typu JIRA/Xray, dobrze prowadzony dziennik testów pozwala potem zidentyfikować luki w pokryciu przypadków, powtórzyć testy po naprawach czy po prostu udowodnić, że procedura była zgodna z wymaganiami. Warto to sobie wyrobić jako nawyk. Sam nieraz wracałem do starych dzienników, żeby sprawdzić „co poszło nie tak” parę miesięcy wcześniej – bez tego byłaby loteria!

Pytanie 2

Na przedstawionym obrazie widać fragment emulacji systemu iOS z prostą aplikacją. Górna część ekranu nachodzi na pasek stanu baterii. Który z poniższych zapisów powinien zostać użyty w miejscu znaków zapytania, aby ustawić jedynie marginesy górne tylko dla systemu iOS?

Ilustracja do pytania
A. x:TypeArguments="Thickness"<br/> iOS= 20
B. x:TypeArguments="Thickness" <br/> (0, 20, 0, 0)
C. x:TypeArguments="Thickness"<br/> iOS= "0, 20, 0, 0"<br/> Android= "0, 0, 0, 0"<br/> WinPhone= "0, 0, 0, 0"
D. x:TypeArguments="Thickness"<br/> iOS= "0, 0, 0, 0"<br/> Android= "0, 20, 0, 0"<br/> WinPhone= "0, 0, 0, 0"
W pierwszej opcji zastosowano jednolity margines 20 jednostek dla wszystkich platform, co jest niewłaściwe, ponieważ ignoruje specyficzne potrzeby i ograniczenia każdej platformy. Na przykład, na iOS margines ten kompensuje status bar, ale na innych platformach może nie być wymagany, co może prowadzić do nieestetycznego wyglądu aplikacji. Druga odpowiedź wprowadza margines tylko dla iOS, ale w niewłaściwym formacie, ponieważ same liczby nie są wystarczające bez poprawnego kontekstu struktury XAML. Trzecia opcja jest błędna, ponieważ przypisuje nieprawidłowe wartości platformie Android, co skutkuje odwrotnym efektem niż zamierzony. Traktowanie wszystkich platform identycznie pod względem marginesów pomija specyfikę każdej z nich, co jest częstym błędem początkowych deweloperów. Niezrozumienie różnic między platformami może prowadzić do aplikacji, które nie są optymalnie dostosowane do każdej z nich. Ważne jest, aby projektanci aplikacji wieloplatformowych zrozumieli, jak różne urządzenia i systemy operacyjne wpływają na sposób, w jaki aplikacja powinna wyglądać i działać, aby zapewnić użytkownikom spójne i wysokiej jakości doświadczenia niezależnie od platformy, na której aplikacja jest uruchamiana. Dostosowywanie UI do specyfiki każdej platformy jest kluczem do sukcesu w tworzeniu profesjonalnych aplikacji mobilnych.

Pytanie 3

Środowiskiem dedykowanym do tworzenia aplikacji mobilnych dla urządzeń Apple i wykorzystującym do tego celu różne języki programowania w tym Java i Objective C jest

A. React Native
B. Android Studio
C. XCode
D. NetBeans
XCode to środowisko, które faktycznie jest fundamentem tworzenia aplikacji na urządzenia Apple, czyli iPhone’y, iPady czy nawet MacBooki. Apple od lat inwestuje w rozwój XCode i właśnie tam programiści mogą budować zarówno aplikacje natywne, jak i np. gry – i to z wykorzystaniem różnych języków, takich jak Objective-C i Swift. Co ciekawe, dawniej używano też Objective-C prawie wyłącznie, ale od kilku lat Apple promuje Swift, bo jest nowocześniejszy i dużo przyjemniej się w nim pisze. Moim zdaniem XCode to taki niezbędnik – bez niego praktycznie nie da się pisać porządnych aplikacji na iOS czy macOS. Samo środowisko jest zintegrowane ze wszystkimi narzędziami Apple: symulatorem urządzeń, Interface Builderem do projektowania graficznego oraz narzędziami do debugowania i testowania. Z mojego doświadczenia, jak ktoś zaczyna przygodę z aplikacjami mobilnymi dla Apple, to właśnie XCode jest pierwszym programem, z którym spędzi dużo czasu. I trochę ułatwia życie, bo automatycznie konfiguruje projekty pod standardy Apple, nie trzeba nic ręcznie ustawiać. To też świetne miejsce do nauki, bo dokumentacja jest wprost wbudowana w środowisko. Co ważne, XCode jest wymagany, żeby wrzucić gotową aplikację do App Store – tak jest po prostu zrobiony ekosystem Apple i żadna alternatywa nie daje tyle integracji i wsparcia dla natywnych rozwiązań Apple.

Pytanie 4

Co to jest JWT (JSON Web Token)?

A. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON
B. Protokół transferu plików JSON między serwerami
C. Format kompresji danych JavaScript i HTML w aplikacjach webowych
D. Otwarty standard do bezpiecznego przekazywania danych w formacie JSON
JWT (JSON Web Token) to otwarty standard, który pozwala na bezpieczne przesyłanie danych między stronami jako obiekt JSON. Token ten składa się z trzech części: nagłówka (header), ładunku (payload) oraz podpisu (signature). Nagłówek określa typ tokenu i używany algorytm szyfrowania, ładunek zawiera dane, które chcemy przekazać, a podpis zapewnia integralność i autentyczność danych. JWT jest powszechnie wykorzystywany w autoryzacji i wymianie informacji między serwerem a klientem, na przykład w aplikacjach webowych, gdzie po zalogowaniu użytkownik otrzymuje token, który może być użyty do uzyskania dostępu do chronionych zasobów. Dzięki temu mechanizmowi, serwer nie musi przechowywać sesji, co zwiększa jego wydajność. Ważnym aspektem JWT jest jego bezstanowość oraz możliwość łatwego skalowania aplikacji, co czyni go popularnym rozwiązaniem w architekturze mikroserwisów. Dobrą praktyką jest stosowanie JWT w połączeniu z HTTPS, aby zapewnić dodatkową warstwę bezpieczeństwa przy przesyłaniu tokenów.

Pytanie 5

Co to jest Cypress?

A. System zarządzania bazami danych dla aplikacji mobilnych
B. Framework do testowania end-to-end aplikacji webowych
C. Narzędzie do kompilacji kodu TypeScript
D. Biblioteka komponentów UI dla React
Cypress to popularny framework do testowania aplikacji webowych, skoncentrowany na testach end-to-end, co oznacza, że pozwala na symulowanie rzeczywistego użytkownika w interakcji z aplikacją. Jego architektura oparta na JavaScript i łatwość integracji z innymi narzędziami sprawiają, że jest chętnie wybierany przez zespoły developerskie. Cypress umożliwia szybkie pisanie testów, które mogą być uruchamiane bezpośrednio w przeglądarce, co ułatwia debugowanie. Przykładem zastosowania może być testowanie formularzy na stronie internetowej, gdzie można sprawdzić, czy wszystkie pola działają poprawnie, czy błędne dane są odpowiednio walidowane oraz czy interfejs użytkownika reaguje jak oczekiwano. Dobrą praktyką jest pisanie testów w sposób, który odzwierciedla rzeczywiste scenariusze użytkowników, co zwiększa jakość i niezawodność aplikacji. Cypress zyskał uznanie w branży dzięki swojej wydajności i możliwościom wizualizacji testów, co czyni go jednym z wiodących narzędzi w obszarze automatyzacji testów.

Pytanie 6

Zaznaczone elementy w przedstawionych obramowaniach mają na celu:
Fragment kodu w WPF/XAML:

<Windows Title="Tekst"...>
Fragment kodu w Java:
public class Okno extends JFrame {
    ...
    public Okno() {
        super();
        this.setTitle("Tekst");
    }
    ...
A. zapisanie tytułu okna do obiektu Tekst
B. ustawienie tytułu okna na "Tekst"
C. przypisanie nazwy obiektu obrazującego okno aplikacji
D. uzyskanie nazwy obiektu obrazującego okno aplikacji
Wybrana odpowiedź dokładnie oddaje sens działania kodu zarówno w WPF/XAML, jak i w Javie z użyciem JFrame. W jednym i drugim przypadku chodzi o ustawienie tytułu okna aplikacji, czyli tego tekstu, który pojawia się na pasku tytułowym okienka po uruchomieniu programu. Z mojego doświadczenia, jest to jedna z pierwszych rzeczy, jakie użytkownicy widzą w każdej aplikacji okienkowej, więc warto pamiętać, jak ją ustawić. W WPF właściwość Title w tagu Window służy właśnie do wyświetlenia krótkiego opisu albo nazwy programu. Z kolei w Javie metoda setTitle pozwala dynamicznie przypisywać tekst, co jest bardzo przydatne przy pisaniu aplikacji z wieloma oknami albo zmieniającym się stanem (np. można dodać tam nazwę pliku, z którym pracujemy). Branżowe standardy zachęcają do tego, żeby tytuły okien były krótkie, jednoznaczne i faktycznie informowały użytkownika o funkcji aktualnego widoku. Co ciekawe, w niektórych frameworkach można nawet dodać ikonę do tego paska tytułowego. Samo ustawienie tytułu nie zmienia żadnych właściwości obiektu aplikacji poza tym, jak jest widoczny dla użytkownika. To mały detal, ale bardzo ważny w codziennej pracy programisty interfejsów graficznych.

Pytanie 7

Jakie środowisko deweloperskie jest powszechnie wykorzystywane do produkcji aplikacji webowych w języku Java?

A. PyCharm
B. Eclipse
C. Android Studio
D. XCode
XCode to środowisko programistyczne przeznaczone głównie do tworzenia aplikacji na systemy Apple, takie jak macOS, iOS, iPadOS, a nie do aplikacji webowych w języku Java. Android Studio jest dedykowane tworzeniu aplikacji mobilnych na system Android i nie jest używane w środowisku webowym dla Javy. PyCharm to narzędzie skoncentrowane na języku Python i nie posiada natywnego wsparcia dla programowania w Javie, co czyni go nieodpowiednim wyborem dla aplikacji webowych opartych na tym języku.

Pytanie 8

Który z poniższych elementów HTML5 służy do rysowania grafiki?

A. &lt;graphic&gt;
B. &lt;canvas&gt;
C. &lt;svg&gt;
D. &lt;draw&gt;
Element HTML5 &lt;canvas&gt; jest kluczowym narzędziem do rysowania grafiki w przeglądarkach internetowych. Umożliwia programistom tworzenie dwuwymiarowych i trójwymiarowych grafik w sposób dynamiczny, wykorzystując JavaScript. Przykładem zastosowania &lt;canvas&gt; jest tworzenie gier, animacji, wizualizacji danych oraz interaktywnych wykresów. Dzięki API dla elementu canvas, programiści mają możliwość rysowania kształtów, linii, tekstu oraz obrazów, co otwiera szerokie możliwości w zakresie projektowania interfejsów użytkownika. Warto również zwrócić uwagę na to, że stosowanie &lt;canvas&gt; zgodnie z najlepszymi praktykami programistycznymi, takimi jak efektywne zarządzanie pamięcią i optymalizacja renderowania, pozwala na osiąganie płynnych animacji i wysokiej jakości grafik. Co więcej, &lt;canvas&gt; jest wspierany przez wszystkie nowoczesne przeglądarki, co zapewnia dużą zgodność i dostępność.

Pytanie 9

Która z poniższych metod najlepiej nadaje się do wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego?

A. Schemat blokowy
B. Pseudokod
C. Lista kroków
D. Drzewo decyzyjne
Drzewo decyzyjne to rzeczywiście najlepsza metoda wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego, ponieważ zostało stworzone dokładnie w tym celu. Jego struktura hierarchiczna idealnie oddaje naturę podejmowania decyzji - zaczynamy od głównego problemu, a następnie rozgałęziamy się na kolejne możliwości w zależności od wybranych opcji. Drzewo decyzyjne pozwala na przejrzyste zobrazowanie wszystkich możliwych ścieżek, jakie może obrać proces w zależności od podjętych wyborów. Każdy węzeł reprezentuje punkt decyzyjny, gałęzie symbolizują dostępne opcje, a liście pokazują końcowe rezultaty. Dzięki temu można łatwo analizować konsekwencje każdej decyzji i porównywać różne scenariusze. Ta metoda znajduje szerokie zastosowanie w biznesie, medycynie, informatyce oraz analizie ryzyka. Pamiętaj o tej wiedzy - umiejętność wyboru odpowiedniego narzędzia wizualizacji jest kluczowa w pracy analitycznej.

Pytanie 10

W językach C++ bądź C# termin virtual można wykorzystywać w kontekście

A. destruktorów
B. funkcji zaprzyjaźnionych
C. metod klasy
D. atrybutów klasy
Słowo kluczowe 'virtual' w C++ i C# służy przede wszystkim do deklarowania metod w klasach, które mogą być nadpisywane przez klasy pochodne. Dzięki temu mechanizmowi możliwa jest polimorfizm, czyli jedna z najważniejszych cech programowania obiektowego. Przykład z życia: gdy masz klasę bazową 'Zwierze' z wirtualną metodą 'DajGlos()', to możesz nadpisać tę metodę w klasach potomnych, takich jak 'Pies' czy 'Kot', i każdy z tych obiektów zareaguje inaczej po wywołaniu tej samej funkcji. To jest bardzo przydatne na co dzień, szczególnie gdy projektujesz rozbudowane systemy, w których klasy dziedziczą po sobie zachowania i interfejsy. Moim zdaniem, w C# sprawa jest trochę bardziej uporządkowana niż w C++, bo tam wszystko z tym 'virtual' i 'override' jest jasno określone. W C++ można się czasem nieźle pomylić, jeśli się zapomni o 'virtual', zwłaszcza przy złożonych hierarchiach dziedziczenia. Dobrą praktyką jest zawsze dodawać 'virtual' do tych metod w klasach, które przewidujesz jako bazowe, nawet jeśli na początku nie planujesz dziedziczenia. To z czasem bardzo ułatwia utrzymanie i rozwijanie kodu. Jeszcze taka ciekawostka – w C++ także destruktory mogą być wirtualne i czasem o tym się zapomina, ale na tym poziomie podstawowym, to właśnie metody klasy są tym, do czego 'virtual' najczęściej się stosuje.

Pytanie 11

Co to jest PWA (Progressive Web App)?

A. System zarządzania treścią dla stron internetowych
B. Aplikacja webowa działająca jak natywna aplikacja mobilna
C. Biblioteka graficzna do tworzenia animacji
D. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych
Progressive Web App (PWA) to aplikacja webowa, która łączy cechy stron internetowych i natywnych aplikacji mobilnych, oferując użytkownikom lepsze doświadczenia dzięki technologii webowej. PWA wykorzystują zaawansowane funkcje przeglądarek, takie jak Service Workers, aby zapewnić offline'ową funkcjonalność, powiadomienia push i lepsze zarządzanie pamięcią podręczną. Dzięki temu użytkownicy mogą korzystać z aplikacji niezależnie od jakości połączenia internetowego. Przykłady PWA obejmują aplikacje takie jak Twitter Lite, które umożliwiają użytkownikom przeglądanie treści nawet przy słabym sygnale sieciowym, a także Facebook Lite, który jest zoptymalizowany pod kątem urządzeń o ograniczonych zasobach. Warto również wspomnieć o zastosowaniach PWA w e-commerce, gdzie użytkownicy mogą szybko dodawać produkty do koszyka i dokonywać zakupów bez konieczności ładowania pełnej aplikacji mobilnej. Te właściwości sprawiają, że PWA są zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, zapewniając użytkownikom dostęp do funkcji, które wcześniej były zarezerwowane tylko dla natywnych aplikacji.

Pytanie 12

Zasada programowania obiektowego, która polega na ukrywaniu elementów klasy tak, aby były one dostępne wyłącznie dla metod tej klasy lub funkcji zaprzyjaźnionych, to

A. wyjątki
B. hermetyzacja
C. polimorfizm
D. dziedziczenie
W programowaniu obiektowym często pojawiają się takie pojęcia jak wyjątki, polimorfizm czy dziedziczenie, ale żadne z nich nie opisuje procesu ukrywania danych wewnątrz klasy. Wyjątki to mechanizm obsługi błędów, który pozwala na reagowanie na nieprzewidziane sytuacje w trakcie działania programu, ale nie ma on nic wspólnego z kontrolą dostępu do danych czy zabezpieczaniem pól klasy. Polimorfizm z kolei polega na tym, że obiekty różnych klas mogą być traktowane jako obiekty wspólnej klasy bazowej – tu chodzi o możliwość wywoływania metod w taki sam sposób na różnych typach, co ułatwia projektowanie elastycznego kodu, ale nie dotyka kwestii ukrywania szczegółów przed użytkownikiem klasy. Dziedziczenie umożliwia tworzenie nowych klas na podstawie już istniejących, co pozwala na przejmowanie właściwości i metod, ale samo w sobie nie ogranicza dostępu do danych – wręcz przeciwnie, nieumiejętne użycie dziedziczenia może prowadzić do nadmiernego ujawnienia szczegółów implementacji. Typowym błędem myślowym jest mylenie hermetyzacji z samą ochroną przed błędami (czyli wyjątkami) lub utożsamianie jej z mechanizmami dziedziczenia – tymczasem hermetyzacja to przede wszystkim kontrola dostępu i świadome ograniczanie widoczności danych oraz metod. W codziennej praktyce programistycznej hermetyzacja jest kluczowa dla bezpieczeństwa, utrzymania i rozwoju oprogramowania, dlatego warto rozróżniać te koncepcje i wiedzieć, do czego służy każda z nich.

Pytanie 13

Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

console.log(typeof null);
console.log(typeof undefined);
console.log(typeof []);
console.log(typeof NaN);
A. object, undefined, array, number
B. object, undefined, object, number
C. null, undefined, array, number
D. null, undefined, object, NaN
Wynikowy wyraz z konsoli, czyli 'object, undefined, object, number' jest zgodny z zachowaniem typu danych w JavaScript. Funkcja typeof zwraca typ zmiennej, a w przypadku null to zaskakujący wynik, bo według standardów ECMAScript, null jest traktowane jako obiekt. To historyczny błąd w języku, który z biegiem czasu się utrzymał. Z kolei undefined oznacza, że zmienna nie została przypisana, co jest jasne i zrozumiałe. Jeśli chodzi o tablice, w JavaScript są one traktowane jako obiekty, dlatego wynik typeof dla pustej tablicy również to pokazuje. NaN, będące skrótem od 'Not-a-Number', jest szczególnym przypadkiem, który wskazuje, że coś poszło nie tak z operacją arytmetyczną. Jego typ to number, ponieważ w JavaScript wszystko jest na poziomie liczbowym. Wiedza na temat typów danych jest kluczowa w programowaniu, szczególnie przy pracy z danymi i funkcjami, które oczekują konkretnego typu. Użycie typeof jest bardzo praktyczne, gdy chcemy dynamicznie zarządzać typami w kodzie.

Pytanie 14

Która z poniższych technologii służy do tworzenia interfejsu użytkownika zarówno dla aplikacji webowych jak i mobilnych?

A. Vue.js
B. React Native
C. jQuery
D. Angular
React Native to framework stworzony przez Facebook, który pozwala na tworzenie natywnych aplikacji mobilnych przy użyciu JavaScriptu oraz React. Jego największą zaletą jest możliwość współdzielenia kodu pomiędzy aplikacjami mobilnymi a webowymi, co znacząco przyspiesza proces developmentu i redukuje koszty. React Native umożliwia wykorzystanie jednego kodu źródłowego do budowy aplikacji zarówno na systemy iOS, jak i Android, co jest idealnym rozwiązaniem w kontekście rosnącego zapotrzebowania na aplikacje wieloplatformowe. Framework ten korzysta z natywnych komponentów UI, co przekłada się na wysoką wydajność oraz natywne wrażenia użytkownika. Przykłady zastosowania React Native można znaleźć w popularnych aplikacjach, takich jak Instagram czy Airbnb, które z powodzeniem wykorzystują ten framework do tworzenia dynamicznych i responsywnych interfejsów. Dobre praktyki przy używaniu React Native obejmują optymalizację komponentów, stosowanie odpowiednich bibliotek do nawigacji oraz zarządzania stanem aplikacji.

Pytanie 15

Jakie cechy posiada kod dopełniający do dwóch?

A. Umożliwia konwersję systemu binarnego na szesnastkowy
B. Służy do przekształcania liczb binarnych na dziesiętne
C. Reprezentuje liczbę w odwrotnej formie binarnej
D. Umożliwia reprezentację liczb ujemnych w systemie binarnym
Kod uzupełnieniowy do dwóch jest powszechnie stosowany w systemach komputerowych do reprezentacji liczb całkowitych, w tym liczb ujemnych. W tym systemie najstarsza cyfra (bit) określa znak liczby, gdzie 0 oznacza liczbę dodatnią, a 1 liczbę ujemną. Aby uzyskać reprezentację liczby ujemnej w systemie binarnym, należy najpierw przedstawić jej wartość bezwzględną w postaci binarnej, a następnie odwrócić wszystkie bity i dodać 1 do wyniku, co daje nam liczbę w kodzie uzupełnieniowym do dwóch. Na przykład, aby uzyskać -5 w systemie 8-bitowym, zaczynamy od 5, co w postaci binarnej to 00000101. Następnie odwracamy bity, co daje 11111010, a dodając 1 uzyskujemy 11111011, co stanowi -5 w kodzie uzupełnieniowym do dwóch. Ta metoda umożliwia łatwe wykonywanie arytmetyki, ponieważ dodawanie i odejmowanie liczb ujemnych i dodatnich można realizować z użyciem tych samych operacji binarnych. Kod uzupełnieniowy do dwóch stał się standardem w większości architektur komputerowych, takich jak x86 czy ARM, dzięki swojej efektywności i prostocie.

Pytanie 16

Jedną z dolegliwości, która pojawia się u programistów w wyniku długotrwałego korzystania z myszki komputerowej lub klawiatury, objawiającą się bólami, drętwieniem oraz zaburzeniami czucia w obszarze 1-3 palca dłoni jest

A. zespól cieśni kanału nadgarstka
B. Dyskopatia
C. zespół suchego oka
D. kifoza
Zespół cieśni kanału nadgarstka to schorzenie, które powstaje w wyniku ucisku na nerw pośrodkowy w kanale nadgarstka. Jest to wąski tunel utworzony przez kości nadgarstka oraz więzadła, przez który przechodzą ścięgna oraz nerwy odpowiedzialne za czucie i ruch w dłoni. Objawy zespołu cieśni kanału nadgarstka obejmują bóle, drętwienie oraz zaburzenia czucia, szczególnie w obszarze pierwszych trzech palców ręki. Praca z myszą komputerową i klawiaturą przez długi czas, szczególnie w niewłaściwej ergonomicznej pozycji, może prowadzić do nadmiernego obciążenia i zapalenia tkanek otaczających nerw pośrodkowy. W praktyce, osoby cierpiące na to schorzenie często skarżą się na problemy z chwytaniem przedmiotów, a także na osłabienie siły uchwytu. W leczeniu zespołu cieśni kanału nadgarstka zaleca się m.in. unikanie czynników przyczynowych, stosowanie ortez, fizjoterapię oraz w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne. Należy również zwrócić uwagę na ergonomię stanowiska pracy, co może znacząco zredukować ryzyko wystąpienia tej dolegliwości. Zarządzanie czasem spędzanym przy komputerze oraz regularne przerwy są kluczowe w prewencji tego schorzenia.

Pytanie 17

Jakie oprogramowanie służy do monitorowania błędów oraz zarządzania projektami?

A. Jira
B. Bugzilla
C. Git
D. Jasmine
Jira to zaawansowane oprogramowanie do zarządzania projektami oraz śledzenia błędów, stworzone przez firmę Atlassian. Jest powszechnie stosowane w zespołach zajmujących się rozwijaniem oprogramowania, ale również znajduje zastosowanie w różnych dziedzinach, takich jak zarządzanie projektami, wsparcie techniczne oraz śledzenie zadań. Jira oferuje bogaty zestaw funkcji, które umożliwiają planowanie sprintów, monitorowanie postępów prac, zarządzanie backlogiem oraz raportowanie wydajności zespołu. Użytkownicy mogą tworzyć niestandardowe workflow, co pozwala dostosować procesy pracy do specyficznych potrzeb organizacji. Dzięki integracji z innymi narzędziami Atlassian, takimi jak Confluence czy Bitbucket, Jira jest elementem ekosystemu, który wspiera współpracę w zespołach. Przykładem zastosowania Jira może być zarządzanie cyklem życia produktu, gdzie zespół deweloperski wykorzystuje to narzędzie do śledzenia błędów, zarządzania wymaganiami oraz planowania wydań. Korzystanie z Jira wspiera podejście Agile, co jest zgodne z nowoczesnymi standardami zarządzania projektami.

Pytanie 18

Jakie jest zastosowanie metody fetch() w JavaScript?

A. Pobieranie zasobów z sieci asynchronicznie
B. Filtrowanie elementów tablicy
C. Sortowanie kolekcji obiektów
D. Manipulacja elementami DOM
Metoda fetch() w JavaScript jest kluczowym narzędziem do asynchronicznego pobierania zasobów z sieci. Umożliwia ona wykonywanie zapytań HTTP do serwerów w sposób, który nie blokuje głównego wątku aplikacji, co jest istotne w kontekście zapewnienia płynności działania aplikacji webowych. Użycie fetch() pozwala na pobieranie różnych typów danych, takich jak JSON, tekst, czy pliki binarne. Przykład zastosowania fetch() może wyglądać następująco: fetch('https://api.example.com/data') .then(response => { if (!response.ok) { throw new Error('Network response was not ok'); } return response.json(); }) .then(data => console.log(data)); W tym przykładzie, po nawiązaniu połączenia z API, sprawdzamy, czy odpowiedź jest poprawna, a następnie przetwarzamy dane w formacie JSON. Ponadto, fetch() wspiera nowoczesne praktyki, takie jak obsługa promes (Promises) oraz async/await, co upraszcza kod i poprawia jego czytelność. Użycie tej metody jest zgodne z aktualnymi standardami webowymi, co czyni ją preferowanym rozwiązaniem w nowoczesnym programowaniu JavaScript.

Pytanie 19

Wzorzec projektowy "Metoda szablonowa" (Template method) stosuje się do:

A. gromadzenia obiektów w jednorodnej kolekcji
B. organizowania obiektów w hierarchiczne struktury drzewiaste
C. centralizacji zarządzania wieloma instancjami obiektów
D. określenia szkieletu algorytmu i pozostawienia szczegółów implementacji dla podklas
Wzorzec projektowy 'Metoda szablonowa' to naprawdę sprytna sprawa, szczególnie w programowaniu obiektowym. Ten wzorzec pozwala zdefiniować ogólną strukturę algorytmu w klasie bazowej, a szczegóły implementacji przekazać do podklas. Brzmi jak coś z teorii, ale w praktyce często się przydaje, bo daje kontrolę nad przepływem działania algorytmu, nie tracąc elastyczności. To taki kompromis: masz szkielet (np. metoda w klasie abstrakcyjnej), ale nie zamykasz drogi na własne pomysły w podklasach. Typowym przykładem może być system obsługi płatności: cała procedura (np. przetwarzanie zamówienia) jest ustalona, ale poszczególne kroki typu 'autoryzuj', 'zrealizuj' czy 'zatwierdź' można nadpisywać. Daje to porządek i spójność kodu, a przy okazji nie zamyka na zmiany. Moim zdaniem, jeśli w projekcie pojawia się powtarzalny schemat postępowania, który tylko w detalach się różni, to Metoda szablonowa jest jednym z najczystszych rozwiązań. Warto pamiętać, że to podejście zgodne z zasadą Hollywood: „Don’t call us, we’ll call you” – to szkielet decyduje, kiedy wywołać szczegóły. Wielu seniorów poleca ten wzorzec, bo upraszcza utrzymanie i rozwijanie kodu, a IDE typu IntelliJ czy Visual Studio świetnie ogarniają takie abstrakcyjne klasy. Szczerze – w wielu firmach to po prostu standard.

Pytanie 20

Jakie składniki są kluczowe w dynamicznym formularzu logowania?

A. Pola tekstowe do wprowadzania danych użytkownika
B. Plik graficzny
C. Nagłówek HTTP
D. Tabela w bazie danych
Pola tekstowe do wprowadzania danych użytkownika są kluczowym elementem dynamicznego formularza logowania. Umożliwiają one użytkownikowi wprowadzenie informacji, takich jak nazwa użytkownika i hasło, co jest niezbędne do uwierzytelnienia w systemie. Formularze HTML wykorzystują tagi <input> do tworzenia pól tekstowych, a ich interakcja z użytkownikiem może być wspierana przez JavaScript lub inne technologie frontendowe, które walidują dane i zapewniają bezpieczeństwo procesu logowania. Pola tekstowe mogą być wzbogacone o atrybuty, takie jak 'required', 'pattern' czy 'type', które dodatkowo zabezpieczają formularz i ułatwiają użytkownikowi poprawne wypełnienie danych.

Pytanie 21

Jaką kategorię własności intelektualnej reprezentują znaki towarowe?

A. Prawa pokrewne
B. Autorskie prawa majątkowe
C. Własność przemysłowa
D. Dobra niematerialne
Znaki towarowe należą do kategorii własności przemysłowej. Ochrona znaków towarowych pozwala firmom na zabezpieczenie ich brandingu, logotypów oraz nazw produktów przed nieuprawnionym wykorzystaniem przez konkurencję. Rejestracja znaku towarowego daje właścicielowi prawo do wyłącznego używania go w celach komercyjnych i przeciwdziałania naruszeniom. Własność przemysłowa obejmuje także patenty, wzory przemysłowe i oznaczenia geograficzne, stanowiąc kluczowy element strategii ochrony marki oraz wartości firmy na rynku międzynarodowym.

Pytanie 22

Które z wymienionych stwierdzeń najcelniej opisuje proces uruchamiania aplikacji?

A. Tłumaczenie kodu źródłowego na język pośredni
B. Przetwarzanie kodu źródłowego przez kompilator
C. Wykonywanie programu na podstawie przetłumaczonego kodu maszynowego
D. Generowanie pliku źródłowego
Uruchomienie programu to naprawdę ważny moment, bo w tym czasie procesor zaczyna działać na kodzie maszynowym. Ten kod powstaje podczas kompilacji, która zamienia kod źródłowy na coś, co komputer rozumie. W tym etapie program trafia do pamięci, a także przygotowywane są różne dane do działania. Tak więc, to jest kluczowy krok w całej historii programu, bo decyduje, jak dobrze będzie działać.

Pytanie 23

W jaki sposób można załadować tylko komponent z biblioteki React?

A. import React.Component from 'react'
B. import [ Component ] from 'react'
C. import Component from 'react'
D. import { Component } from 'react'
Wielu osobom, zwłaszcza na początku przygody z Reactem, potrafią się pomylić sposoby importowania poszczególnych fragmentów tej biblioteki. Przykładowo, użycie import React.Component from 'react' jest składniowo niepoprawne w ES6 – nie istnieje możliwość importowania właściwości w ten sposób. To raczej coś, co można by zobaczyć w starszych rozwiązaniach lub błędnych tutorialach. Kolejna propozycja, czyli import [ Component ] from 'react', wygląda jakby ktoś próbował połączyć składnię tablicową z importem nazwanym, co zupełnie nie ma sensu w kontekście ECMAScript Modules. W rzeczywistości, w nawiasach kwadratowych importu się nie zapisuje – do importów nazwanych używamy nawiasów klamrowych, co jest jasno określone w dokumentacji. Z kolei import Component from 'react' to import domyślny, a 'react' nie eksportuje domyślnie samego Component – eksportuje natomiast cały obiekt React jako default. To jest bardzo częsty błąd: niektórzy myślą, że każdy element biblioteki można zaimportować domyślnie, ale akurat Component jest eksportem nazwanym. Moim zdaniem źródłem tych nieporozumień są niedokładne przykłady w sieci albo powierzchowna znajomość standardów ES6. Warto pamiętać, że składnia importów jest ściśle określona i każde odstępstwo kończy się błędem kompilacji albo nieprzewidywalnym działaniem aplikacji. Dobra praktyka to zawsze sprawdzać dokumentację konkretnej biblioteki, bo różne moduły mogą mieć różne rodzaje eksportów i nie każdy sposób importu będzie pasował do wszystkiego. W przypadku Reacta, jeśli zależy Ci tylko na Component, zawsze trzeba używać importu nazwanego w klamrach, bo taki jest oficjalny eksport tego kawałka z biblioteki.

Pytanie 24

Który algorytm sortowania opiera się na metodzie "dziel i zwyciężaj"?

A. Sortowanie przez wybór
B. Sortowanie szybkie (QuickSort)
C. Sortowanie przez wstawianie
D. Sortowanie bąbelkowe
QuickSort to algorytm sortowania wykorzystujący podejście 'dziel i zwyciężaj', co oznacza, że dzieli tablicę na mniejsze części wokół elementu zwanego pivotem, a następnie rekurencyjnie sortuje każdą z tych części. Ta strategia pozwala na efektywne sortowanie dużych zbiorów danych w czasie O(n log n) w większości przypadków. Dziel i zwyciężaj to potężne narzędzie algorytmiczne, które znajduje zastosowanie w wielu innych algorytmach, takich jak Merge Sort i algorytmy wyszukiwania binarnego. QuickSort jest często używany w aplikacjach wymagających szybkiego przetwarzania dużych ilości danych.

Pytanie 25

Przedstawione w filmie działania wykorzystują narzędzie

A. kompilatora dla interfejsu graficznego
B. generatora GUI przekształcającego kod do języka XAML
C. debuggera analizującego wykonujący kod
D. generatora kodu java
Wybrana odpowiedź jest trafna, bo faktycznie narzędzie pokazane w filmie to generator GUI, który potrafi przekształcać kod do języka XAML. XAML (czyli Extensible Application Markup Language) jest powszechnie używany do deklaratywnego opisywania interfejsów użytkownika, na przykład w aplikacjach WPF czy UWP na platformie .NET. Jak dla mnie, korzystanie z takich generatorów to ogromna wygoda, bo pozwala błyskawicznie przenosić projekt graficzny do formatu czytelnego dla platformy Microsoftu. Z mojego doświadczenia, wiele zespołów programistycznych stosuje takie rozwiązania, żeby oszczędzić czas na ręcznym pisaniu XAML-a (co potrafi być naprawdę żmudne przy dużych projektach). Co ciekawe, takie narzędzia bardzo dobrze współpracują z designerskimi edytorami UI i potrafią zautomatyzować konwersję nawet z innych formatów graficznych, np. Sketch czy Adobe XD do XAML-a. Branżowe standardy zalecają, by wykorzystywać generatorów GUI właśnie do tego celu, bo minimalizuje to liczbę błędów, przyspiesza wdrożenie zmian i ułatwia współpracę między programistami a projektantami. Warto pamiętać, że XAML jest bardzo elastyczny i umożliwia potem ręczną edycję wygenerowanego kodu – czasem powstają drobne poprawki, ale ogólnie to naprawdę przydatne narzędzie. Ogólnie – jeśli tylko projektujesz UI pod .NET, to automatyczna konwersja do XAML-a to jest coś, co warto znać i wykorzystywać w praktyce.

Pytanie 26

Po wykonaniu poniższego kodu na konsoli zostanie wyświetlona liczba:

int a = 0x73;
cout << a;
A. 0
B. 108
C. 115
D. 73
Wartość 0x73 w kodzie oznacza liczbę zapisaną w systemie szesnastkowym (heksadecymalnym). To bardzo często wykorzystywana notacja w programowaniu, szczególnie gdy pracuje się z pamięcią, kodowaniem kolorów lub niskopoziomową obsługą sprzętu. 0x73 to po prostu 7 * 16 + 3, co daje 115 w systemie dziesiętnym. Gdy taki zapis przekażesz do cout, kompilator automatycznie prezentuje tę wartość jako liczbę w systemie dziesiętnym, czyli właśnie 115. Szczerze mówiąc, moim zdaniem warto jak najczęściej ćwiczyć odczytywanie i zamianę wartości pomiędzy systemami liczbowymi, bo to się naprawdę przydaje przy analizie kodu, debugowaniu czy choćby rozumieniu dokumentacji technicznej. Taka umiejętność jest praktycznie niezbędna w embedded, ale i w zwykłym C++ można czasem natknąć się na takie zapisy – szczególnie w kodzie legacy. Osobiście uważam, że dobrze od razu rozpoznawać takie zapisy i nie tracić czasu na kalkulatory. Warto też pamiętać, że podobnie działają inne systemy: np. 0b1101 to binarny, a 0x to zawsze heksadecymalny. W standardzie C++ zapis z prefiksem 0x jest w pełni poprawny i zalecany przy pracy z wartościami bitowymi. Fajnie, jak ktoś łapie takie rzeczy od razu, bo później w pracy nad większymi projektami to ogromne ułatwienie.

Pytanie 27

W jakiej sytuacji należy umieścić poszkodowanego w bezpiecznej pozycji bocznej?

A. gdy osoba omdleje, ale oddycha
B. w sytuacji omdlenia i braku tętna
C. w przypadku urazu pleców, gdy osoba jest przytomna
D. gdy wystąpi uszkodzenie kręgosłupa
Umieszczenie poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej jest jedną z podstawowych czynności, których uczą ratownicy zarówno na kursach pierwszej pomocy, jak i w szkołach. Ta pozycja ma na celu przede wszystkim zabezpieczenie dróg oddechowych osoby, która jest nieprzytomna, ale wciąż oddycha samodzielnie. Chodzi o to, że w takiej sytuacji język i ewentualne płyny nie zablokują tchawicy – pozycja boczna zapobiega zadławieniu czy zakrztuszeniu. Moim zdaniem to jedna z najbardziej praktycznych procedur, bo życie pokazuje, że właśnie omdlenia oraz krótkotrwałe utraty przytomności bez zatrzymania oddechu są dość częste, czy to na ulicy, czy w pracy. Przepisy i dobre praktyki (np. wytyczne Europejskiej Rady Resuscytacji) jasno wskazują, że jeśli osoba nie reaguje, ale oddycha, to nie zostawiamy jej na plecach – groziłoby to zapadnięciem języka albo zachłyśnięciem wymiocinami. W praktyce najpierw oczywiście sprawdzasz oddech, potem delikatnie układasz człowieka na boku, zginając odpowiednio kończyny, żeby się nie przewrócił. Sam widziałem, jak taka szybka reakcja potrafi uratować komuś zdrowie albo i życie. Warto też pamiętać, że taka pozycja daje Ci czas na wezwanie pomocy i monitorowanie stanu poszkodowanego do przyjazdu ratowników.

Pytanie 28

Która z poniższych informacji o pojęciu obiekt jest prawdziwa?

A. obiekt jest instancją klasy
B. obiekt oraz klasa są identyczne
C. obiekt to typ złożony
D. obiekt pozwala na zdefiniowanie klasy
Prawidłowo, obiekt w programowaniu obiektowym to konkretny egzemplarz, czyli instancja klasy. Wyobraź sobie klasę jako przepis (np. instrukcja budowy samochodu), a obiekt to już gotowy samochód wyprodukowany według tej instrukcji. W praktyce, kiedy definiujesz klasę w języku takim jak Java, C++ czy Python, tworzysz pewnego rodzaju szablon opisujący, co dany obiekt będzie mógł robić (metody) i jakie będzie miał dane (pola/atrybuty). Dopiero utworzenie instancji tej klasy, czyli wywołanie np. new Car(), powoduje, że powstaje prawdziwy, działający obiekt, z którym możesz coś zrobić – na przykład ustawić mu kolor, zapalić światła czy uruchomić silnik. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie rozróżnienie klasy i obiektu pozwala pisać kod bardziej uniwersalny i czytelny. W dobrych praktykach, na przykład zgodnie z zasadami SOLID, klasa powinna być zrozumiała i opisująca pewien spójny koncept, zaś obiekty powstające na jej podstawie mogą zachowywać się różnie zależnie od wprowadzonych danych. To podejście jest fundamentem programowania nowoczesnych aplikacji, bo pozwala łatwo zarządzać złożonością, testować kod i rozwijać projekty. Warto też pamiętać, że instancja klasy może mieć swój własny, unikalny stan, co odróżnia ją od samej definicji klasy. Bez tworzenia obiektów klasy nie mają praktycznego zastosowania – to właśnie obiekty wykonują zadania w programie.

Pytanie 29

Przedstawiony fragment dotyczy funkcji resize w języku C++. Ta funkcja obniży długość elementu string, gdy wartość parametru

Resize string
Resizes the string to a length of n characters.

If n is smaller than the current string length, the current value is shortened to its first n character, removing the characters beyond the nth.

If n is greater than the current string length, the current content is extended by inserting at the end as many characters as needed to reach a size of n. If c is specified, the new elements are initialized as copies of c; otherwise, they are value-initialized characters (null characters).

Parameters
n
New string length, expressed in number of characters.
size_t is an unsigned integral type (the same as member type string::size_type).
c
Character used to fill the new character space added to the string (in case the string is expanded).
Źródło: http://www.cplusplus.com/reference/string/string/resize/
A. n jest większa od aktualnej długości łańcucha
B. c jest większa od aktualnej długości łańcucha
C. n jest mniejsza od aktualnej długości łańcucha
D. c jest mniejsza od aktualnej długości łańcucha
Wydaje mi się, że sporo osób myli tutaj parametry n i c, co jest dość typowe, gdy zaczyna się przygodę z C++. Funkcja resize bierze dwa parametry, ale tylko pierwszy z nich – n – decyduje o nowej długości stringa. Wielu myśli, że parametr c (czyli znak wypełnienia) może wpływać na skracanie łańcucha, ale tak nie jest. On służy tylko wtedy, gdy potrzebujemy wydłużyć string – nowe miejsca są wtedy wypełniane podanym znakiem, ale nie mają żadnego znaczenia przy obcinaniu tekstu. Często też spotykam się z pomysłem, że string zostanie skrócony, kiedy c jest mniejsze lub większe od długości łańcucha – to niestety zupełnie nietrafione, bo c po prostu nie służy do porównań liczbowych, a jedynie do dopełniania. Jeszcze innym, często spotykanym błędem, jest mylenie operacji skracania i wydłużania – resize skraca tylko wtedy, gdy n jest mniejsze od obecnej długości. Gdyby n było większe, string się wydłuży, co też bywa mylące. Moim zdaniem trzeba po prostu zapamiętać, że resize zawsze traktuje n jako żądaną nową długość i nie interesuje go, czy n jest parametrem mniejszym, czy większym – zawsze dopasowuje długość do tej wartości. Dobra praktyka nakazuje więc wyraźnie sprawdzać, ile znaków ma string przed wywołaniem resize, żeby nie zgubić danych przez przypadek. Wreszcie, niektórzy mylą te operacje z funkcją substr czy erase, ale resize to zupełnie inna para kaloszy i warto ją dobrze zrozumieć, żeby nie popełniać niepotrzebnych błędów przy manipulacji tekstem.

Pytanie 30

Aplikacje funkcjonujące w systemach Android do komunikacji z użytkownikiem wykorzystują klasę

A. Fragments
B. Screens
C. Activity
D. Windows
W systemie Android klasa Activity to absolutna podstawa komunikacji aplikacji z użytkownikiem. To właśnie ona reprezentuje jeden ekran interfejsu użytkownika, coś w stylu okna dialogowego w klasycznych aplikacjach desktopowych. Cały cykl życia aplikacji, obsługa zdarzeń, wyświetlanie elementów graficznych czy reagowanie na akcje użytkownika – wszystko to ogarnia Activity. Bez niej praktycznie żadna aplikacja nie ruszy, bo to właśnie Activity zarządza np. wywołaniem widoku, obsługą kliknięć czy przekazywaniem danych pomiędzy różnymi ekranami. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce programować na Androida, najpierw powinien dobrze przyswoić, jak działa Activity i jej cykl życia (onCreate, onStart itd.), bo to pozwala tworzyć aplikacje zgodne z założeniami platformy. W praktyce deweloperzy bardzo często korzystają z dziedziczenia po klasie Activity, aby rozszerzyć funkcjonalność swoich aplikacji, a także używają jej do uruchamiania nowych ekranów oraz zarządzania nawigacją. Warto jeszcze pamiętać, że dobra znajomość Activity pomaga unikać typowych problemów z zarządzaniem pamięcią czy nieprawidłowym obsługiwaniem powrotów do aplikacji po przerwie. Z mojego doświadczenia, zrozumienie działania Activity to taka baza, bez której trudno iść dalej w temacie Androida.

Pytanie 31

Zamieszczony kawałek kodu w języku C# tworzy hasło. Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące cech tego hasła?

var random = new Random();
string pulaZnakow =
    "abcdefghijklmnopqrstuwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ0123456789";
int dlPuli = pulaZnakow.Length - 1;
char znak;
string wynik = "";

for(int i = 0; i < 8; i++)  {
    znak = pulaZnakow[random.Next(0, dlPuli)];
    wynik += znak;
}
A. Ma maksymalną długość 7 znaków, co ustala zmienna i.
B. Może zawierać małe i wielkie litery oraz cyfry.
C. Może zawierać małe oraz wielkie litery, cyfry i znaki specjalne.
D. Ma 8 znaków lub więcej i zawiera małe oraz wielkie litery, a także cyfry.
Fragment programu w języku C# generuje hasło, które zawiera małe i wielkie litery oraz cyfry. W kodzie widzimy, że zmienna pulaZnakow zawiera wszystkie małe litery alfabetu, wszystkie wielkie litery oraz cyfry od 0 do 9. Zmienna dlPuli przechowuje długość ciągu znaków, co umożliwia losowe wybieranie znaków z pełnego zakresu dostępnych znaków. W pętli for odbywa się iteracja 8 razy, co oznacza, że każde generowane hasło ma długość 8 znaków. Każdy znak jest losowo wybierany z puli, co zapewnia różnorodność i brak uprzedzeń w doborze znaków. Warto również zwrócić uwagę na praktyczne użycie klasy Random, która jest standardem w przypadkowej generacji danych w C#. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami, gdzie hasła powinny mieć różnorodne znaki, co zwiększa ich siłę i trudność złamania. Dobrym pomysłem jest również dodanie symboli specjalnych dla jeszcze większego bezpieczeństwa, co można łatwo zaimplementować modyfikując pule dostępnych znaków.

Pytanie 32

Kod przedstawiony w języku XML/XAML określa:

<Switch
    android:id = "@+id/switch1"
    android:layout_width = "wrap_content"
    android:layout_height = "wrap_content"
    android:background = "#00ffff"
    android:text = "Switch"
    tools:layout_editor_absoluteX = "176dp"
    tools:layout_editor_absoluteY = "389dp" />
A. listę rozwijaną
B. suwak
C. przełącznik
D. stepper
Kod przedstawiony w pytaniu to klasyczny przykład wykorzystania komponentu Switch w Androidzie. Switch, jak sama nazwa wskazuje, służy do przełączania między dwoma stanami — najczęściej włącz/wyłącz, aktywne/nieaktywne. Z punktu widzenia interfejsów mobilnych, przełącznik bardzo często znajduje zastosowanie w ustawieniach aplikacji, np. do szybkiego włączania trybu ciemnego, aktywacji powiadomień czy zezwalania na lokalizację. Ten konkretny xml zawiera podstawowe atrybuty, jak android:id, layout_width, layout_height oraz background, czyli kolor tła, co od razu sugeruje, że nie jest to np. dropdown czy suwak. Co ciekawe, Switch różni się od CheckBoxa tym, że wizualnie lepiej komunikuje zmianę trybu (przesuwający się znacznik), co moim zdaniem zwiększa użyteczność, szczególnie jeśli użytkownik ma szybko zrozumieć, co ustawia. Standardy Material Design wręcz zalecają stosowanie Switch do kontrolowania pojedynczych ustawień, bo jest to bardziej czytelne niż inne widgety. Warto pamiętać, że Switch ma różne warianty i można go rozbudować o obsługę zdarzeń onCheckedChangeListener w kodzie Java albo Kotlin, przez co staje się bardzo elastyczny. Odpowiedź przełącznik jest więc zgodna ze wszystkimi cechami tej kontrolki i jej zastosowaniami w praktyce.

Pytanie 33

Jak zrealizować definiowanie własnego wyjątku w języku C++?

A. Automatycznie wywołać funkcję throw
B. Skorzystać z domyślnej metody obsługi błędów
C. Wykorzystać blok try z pustym blokiem catch
D. Utworzyć klasę, która dziedziczy po std::exception
Aby zdefiniować własny wyjątek w języku C++, należy stworzyć klasę dziedziczącą po standardowej klasie 'std::exception' lub jednej z jej pochodnych. Klasa ta może zawierać własne metody i pola, dostosowując obsługę błędów do specyficznych potrzeb aplikacji. Dziedziczenie z 'std::exception' umożliwia korzystanie z funkcji takich jak 'what()', która zwraca opis błędu. Dzięki temu programista może precyzyjnie określić typ i przyczynę wyjątku, co prowadzi do bardziej czytelnego i łatwiejszego w utrzymaniu kodu. Tworzenie własnych wyjątków jest szczególnie przydatne w dużych projektach, gdzie występuje potrzeba kategoryzacji i obsługi różnych typów błędów w zależności od ich źródła.

Pytanie 34

Jakie jest podstawowe działanie w ochronie miejsca zdarzenia?

A. Usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia
B. Zagwarantowanie odpowiedniego oświetlenia
C. Zagwarantowanie stabilności ciała rannego
D. Zastosowanie sterylnych materiałów opatrunkowych
Z mojego doświadczenia, usunięcie niebezpiecznych rzeczy z miejsca, gdzie doszło do wypadku, to naprawdę kluczowa sprawa. Dzięki temu zmniejszamy szanse na dodatkowe obrażenia i możemy lepiej pomóc poszkodowanemu, nie narażając siebie na ryzyko. Na przykład, warto odsunąć ostre narzędzia, wyłączyć działające maszyny czy podnieść ciężkie przedmioty, które mogłyby kogoś zranić. Takie działania są istotne w każdej sytuacji, czy to wypadek na drodze, czy w pracy.

Pytanie 35

Jakie metody umożliwiają przesyłanie danych z serwera do aplikacji front-end?

A. metody POST
B. protokołem SSH
C. formatu JSON
D. biblioteki jQuery
Jest taka sprawa z jQuery – chociaż to super narzędzie do manipulacji DOM i pracy z asynchronicznymi żądaniami HTTP, to jednak nie jest formatem danych. Tak, jQuery świetnie działa z AJAX-em, ale nie definiuje, jak dane powinny być przesyłane. Jak już używasz jQuery do przesyłania danych, to potrzebujesz formatu, na przykład JSON. Dlatego ta odpowiedź jest niepoprawna. Metoda POST umożliwia przesyłanie danych do serwera w protokole HTTP, ale sama w sobie nie mówi, w jakim formacie te dane będą przesyłane. Można używać różnych formatów, w tym JSON, ale sama metoda POST to za mało. A SSH, czyli Secure Shell, to protokół do bezpiecznego logowania i zdalnego zarządzania systemami, a nie do przesyłania danych między aplikacjami webowymi a serwerem. Dlatego tu też mamy błąd. Wszystkie te technologie są ważne, ale nie mówią o przesyłaniu danych w kontekście front-endu tak, jak robi to JSON.

Pytanie 36

Która biblioteka JavaScript jest najczęściej używana do tworzenia testowalnych funkcji asynchronicznych?

A. D3.js
B. Moment.js
C. Axios
D. Underscore.js
Moment.js, D3.js i Underscore.js to biblioteki, które pełnią zupełnie inne funkcje w porównaniu do Axios. Moment.js jest używany głównie do manipulacji datami i czasem, co jest niezwykle przydatne w kontekście tworzenia aplikacji, które wymagają zaawansowanej obsługi dat i stref czasowych. Z drugiej strony, D3.js to potężne narzędzie do wizualizacji danych, pozwalające na tworzenie skomplikowanych wykresów i diagramów w przeglądarkach. Jego zastosowanie w asynchronicznym programowaniu jest ograniczone, ponieważ koncentruje się na prezentacji danych, a nie na ich pozyskiwaniu czy przetwarzaniu. Underscore.js jest z kolei biblioteką, która dostarcza funkcje pomocnicze do programowania funkcyjnego, ułatwiając pracę z kolekcjami danych, ale nie ma bezpośredniego związku z asynchronicznymi żądaniami HTTP. Typowym błędem może być mylenie funkcji każdej z tych bibliotek. Często programiści mogą pomyśleć, że każda z tych bibliotek wspiera asynchroniczność, jednak to Axios w tej dziedzinie jest liderem. Warto zwrócić uwagę, że wybór odpowiedniego narzędzia do konkretnego zadania jest kluczowy w programowaniu, a zrozumienie funkcji każdej biblioteki pozwala na efektywniejsze rozwiązywanie problemów.

Pytanie 37

Co zostanie wyświetlone po wykonaniu poniższego kodu w PHP?

$x = 5;
$y = '5';
var_dump($x == $y);
var_dump($x === $y);
A. bool(false) bool(true)
B. bool(true) bool(false)
C. bool(true) bool(true)
D. bool(false) bool(false)
Odpowiedź bool(true) bool(false) jest prawidłowa, ponieważ w PHP porównania używane w tym kodzie różnią się pod względem operatorów. Pierwsze porównanie z użyciem operatora == jest porównaniem luźnym, co oznacza, że PHP dokonuje konwersji typów przed porównaniem. W tym przypadku zmienna $x o wartości 5 (typ integer) jest porównywana z $y, która ma wartość '5' (typ string). Po konwersji typów oba są interpretowane jako liczba 5, więc wynik to true. W drugim porównaniu operator === sprawdza zarówno wartość, jak i typ zmiennych. W tym przypadku $x jest integerem, a $y jest stringiem, więc ich typy się różnią. W związku z tym wynik to false. W praktyce, używanie operatora === jest zalecane, ponieważ pozwala uniknąć niespodzianek związanych z automatyczną konwersją typów, co jest często źródłem błędów w kodzie. Warto mieć to na uwadze przy pisaniu bardziej skomplikowanych skryptów, aby zapewnić, że porównania są jednoznaczne i wiarygodne.

Pytanie 38

Który rodzaj kolekcji pozwala na dostęp do elementów w porządku FIFO (First In First Out)?

A. Sekwencja
B. Tablica
C. Kolejka
D. Kolekcja LIFO
Kolejka to struktura danych, która działa na zasadzie FIFO (First In First Out), co oznacza, że element dodany jako pierwszy zostaje usunięty jako pierwszy. Kolejki są szeroko wykorzystywane w zarządzaniu zadaniami, buforowaniu danych oraz w implementacji algorytmów, takich jak BFS (przeszukiwanie wszerz). Struktura ta jest idealna do obsługi zadań w kolejności ich przybycia, co jest kluczowe w aplikacjach takich jak systemy operacyjne, sieci komputerowe i przetwarzanie danych.

Pytanie 39

Co to jest JWT (JSON Web Token)?

A. Protokół do przesyłania danych JSON przez sieć
B. Kompaktowy format do bezpiecznego przekazywania informacji między stronami jako obiekt JSON
C. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON
D. Format zapisu danych w bazach NoSQL
JWT (JSON Web Token) to kompaktowy format, który umożliwia bezpieczne przesyłanie informacji pomiędzy różnymi stronami. Główną zaletą tokenów JWT jest ich struktura, która składa się z trzech części: nagłówka, ładunku (payload) oraz podpisu. Nagłówek zazwyczaj wskazuje typ tokena oraz algorytm użyty do podpisania, co pozwala na szybką weryfikację integralności danych. Ładunek zawiera informacje, często nazywane roszczeniami (claims), które mogą dotyczyć użytkownika lub sesji, a podpis zapewnia, że token nie został zmodyfikowany w trakcie przesyłania. W praktyce JWT jest często wykorzystywany w systemach autoryzacyjnych, gdzie po pomyślnym zalogowaniu, użytkownik otrzymuje token, który następnie może być używany do autoryzacji dostępu do różnych zasobów. Standard JWT definiuje sposób kodowania i dekodowania tokenów, a jego stosowanie pozwala na zwiększenie bezpieczeństwa aplikacji webowych oraz mobilnych poprzez ograniczenie konieczności przechowywania sesji na serwerze, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie inżynierii oprogramowania.

Pytanie 40

Wskaż fragment kodu, który wykreuje przedstawioną kontrolkę?

Ilustracja do pytania
A. Kod2
B. Kod4
C. Kod3
D. Kod1
Odpowiednim kodem do wygenerowania przedstawionej kontrolki jest Kod3 który korzysta z klasy RatingBar w Androidzie. RatingBar to bardzo przydatny element interfejsu użytkownika pozwalający użytkownikom na ocenę w skali gwiazdek. W tym przypadku RatingBar posiada atrybut android:rating ustawiony na 2.5 co oznacza że kontrolka wyświetli dwie pełne gwiazdki i jedną połowę co odpowiada przedstawionej grafice. Dodatkowo atrybut android:progressTint ustawiony na #4682B4 zmienia kolor gwiazdek na niebieski. Użycie RatingBar jest standardową praktyką w aplikacjach mobilnych dla zbierania opinii użytkowników. Ważne jest aby pamiętać że RatingBar może być konfigurowany do obsługi różnych wartości minimalnych i maksymalnych oraz do dostosowywania wyglądu za pomocą stylów i tematów. Dobrym zwyczajem jest dbanie o czytelność i intuicyjność interfejsu co osiąga się m.in. przez odpowiednie oznaczanie i rozmieszczanie kontrolek takich jak RatingBar.