Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 7 maja 2026 20:54
  • Data zakończenia: 7 maja 2026 21:09

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Fragment dokumentu HTML sugeruje, że

<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/strict.dtd">
A. wszystkie znaczniki w kodzie HTML powinny być zapisywane wielkimi literami.
B. kod HTML zapisano w wersji 4 języka.
C. znaczniki końcowe są wymagane w kodzie HTML, także dla znaczników samozamykających się.
D. kod HTML zapisano w wersji 5 języka.
Deklaracja DOCTYPE wskazuje na to że dokument HTML wykorzystuje standard HTML 4.01 w trybie ścisłym. HTML 4.01 jest jedną z wersji języka HTML wprowadzoną przez World Wide Web Consortium w 1999 roku i zawiera trzy warianty: Strict Transitional i Frameset. Tryb Strict oznacza ścisłe przestrzeganie zasad standardu bez użycia przestarzałych elementów i atrybutów takich jak tagi związane z formatowaniem stron które stały się przestarzałe w miarę rozwoju kaskadowych arkuszy stylów CSS. W kontekście praktycznym oznacza to że projektując stronę zgodną z tą specyfikacją należy unikać znaczników odpowiedzialnych za prezentację które były powszechnie stosowane w poprzednich wersjach HTML. Zamiast tego zaleca się korzystanie z CSS do określania wyglądu strony co nie tylko wspiera separację struktury treści od jej wyglądu ale także ułatwia przenoszenie i aktualizację stylów. Używając deklaracji DOCTYPE HTML 4.01 Strict można zapewnić lepszą zgodność z najnowszymi wersjami przeglądarek oraz ułatwić przyszłe aktualizacje kodu do nowoczesnych standardów takich jak HTML5 który wprowadza dodatkowe funkcjonalności i uproszczenia mające na celu poprawę semantyki i użyteczności stron WWW
Pytanie 2

Aby ułatwić dodawanie oraz modyfikowanie danych w tabeli, konieczne jest zdefiniowanie

A. formularza.
B. zapytania SELECT.
C. filtru.
D. sprawozdania.
Formularz jest istotnym narzędziem w bazach danych, które umożliwia użytkownikom łatwe wprowadzanie oraz edytowanie danych. Zapewnia on przejrzysty interfejs, który jest bardziej przyjazny dla użytkownika niż bezpośrednia interakcja z tabelą. Tworząc formularz, można dostosować pola do specyficznych danych, co pozwala na walidację wprowadzanych informacji oraz ich formatowanie, co czyni proces bardziej intuicyjnym. Na przykład, formularze mogą zawierać różne typy pól, takie jak pola tekstowe, rozwijane listy czy przyciski wyboru, co zwiększa elastyczność w wprowadzaniu danych. Ponadto, formularze mogą być powiązane z odpowiednimi tabelami w bazie danych, co umożliwia automatyczne przetwarzanie danych po ich wprowadzeniu. Dzięki zastosowaniu formularzy, organizacje mogą znacznie przyspieszyć proces zbierania danych oraz zminimalizować błędy, co jest szczególnie istotne w środowiskach wymagających dużej precyzji i efektywności. Programy takie jak Microsoft Access czy Google Forms oferują możliwości tworzenia formularzy, które są zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zbierania danych.
Pytanie 3

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Barwienie.
B. Progowanie.
C. Inwersja.
D. Krzywe.
Prawidłowo wskazana funkcja to „Progowanie”, bo dokładnie ona zamienia obraz kolorowy lub w odcieniach szarości na obraz dwuwartościowy: piksel jest albo czarny, albo biały, w zależności od tego, czy jego jasność przekracza ustawiony próg. W GIMP-ie znajdziesz ją w menu Kolory → Progowanie. Suwakami ustalasz zakres poziomów jasności, które mają zostać potraktowane jako „białe”, a wszystko poza tym zakresem staje się „czarne”. Efekt, który się wtedy uzyskuje, jest bardzo charakterystyczny: mocno kontrastowy, bez półtonów, coś w stylu skanu czarno-białego lub grafiki do druku na ploterze tnącym. Z mojego doświadczenia progowanie świetnie nadaje się do przygotowania logotypów, szkiców technicznych, schematów, a także do wyciągania konturów z lekko rozmytych zdjęć. Często używa się go też przed wektoryzacją, żeby program śledzący krawędzie miał wyraźne granice między czernią a bielą. W pracy z grafiką na potrzeby stron WWW próg bywa stosowany np. przy tworzeniu prostych ikon, piktogramów albo masek (maski przezroczystości można przygotować właśnie na bazie obrazu progowanego). Dobrą praktyką jest najpierw sprowadzenie obrazu do odcieni szarości i dopiero potem użycie progowania, bo wtedy masz większą kontrolę nad tym, jak rozkłada się jasność i gdzie wypadnie granica progu. Warto też pamiętać, że progowanie jest operacją destrukcyjną – traci się informacje o półtonach – więc najlepiej pracować na kopii warstwy, żeby w razie czego móc wrócić do oryginału i poprawić ustawienia progu.
Pytanie 4

Podana deklaracja funkcji w języku C++ przyjmuje parametry typu liczbowego: void mojaFunkcja(int a, short b, long c);

A. liczbowe jako argumenty i zwraca wartość.
B. liczbowe jako argumenty i nie zwraca wartości.
C. liczbowe i zmiennoprzecinkowe jako argumenty i zwraca wartość.
D. liczbowe i zmiennoprzecinkowe jako argumenty i nie zwraca wartości.
Analiza niepoprawnych odpowiedzi ujawnia szereg typowych nieporozumień dotyczących typów zwracanych przez funkcje oraz typów argumentów. Wiele osób może błędnie sądzić, że funkcja, która przyjmuje parametry, zawsze musi zwracać wartość, co jest błędnym założeniem. W rzeczywistości, w C++ funkcja może być zadeklarowana z typem zwracanym 'void', co wskazuje, że jej rolą może być jedynie manipulacja danymi, a nie zwracanie wyników. Ponadto, odpowiedzi sugerujące, że funkcja przyjmuje liczby rzeczywiste, są mylące, ponieważ w zadanej deklaracji występują jedynie typy całkowite. Typy takie jak 'float' czy 'double' nie są użyte w tej funkcji, co wyklucza możliwość przyjmowania wartości zmiennoprzecinkowych. Mylne jest także myślenie, że funkcja powinna zawsze zwracać wartość, co w kontekście funkcji pomocniczych, które wykonują zadania takie jak logowanie, modyfikacje stanu obiektów, czy operacje na plikach, jest nieporozumieniem. Poprawne zrozumienie, że funkcje mogą mieć różnorodne cele i nie zawsze muszą zwracać wyniki, jest kluczowe dla pisania efektywnego i czytelnego kodu. Programiści powinni być świadomi, że dobrze zaprojektowane funkcje powinny być jednoznaczne w swoim działaniu i nie muszą przekazywać wartości, aby spełniać swoje zadania.
Pytanie 5

Zachowanie integralności encji w bazie danych będzie miało miejsce, jeżeli między innymi

A. każdej kolumnie przypisany zostanie typ danych
B. każdy klucz główny będzie miał odpowiadający mu klucz obcy w innej tabeli
C. dla każdej tabeli zostanie ustanowiony klucz główny
D. klucz główny zawsze będzie liczbą całkowitą
Utworzenie klucza głównego dla każdej tabeli w bazie danych jest fundamentalnym krokiem w zapewnieniu integralności encji. Klucz główny jest unikalnym identyfikatorem rekordu w tabeli, co oznacza, że nie może się powtarzać i nie może mieć wartości NULL. Dzięki temu każdy wpis w tabeli można jednoznacznie zidentyfikować, co jest kluczowe dla zarządzania danymi i ich integralności. Przykładowo, w bazie danych klientów, klucz główny może być numerem identyfikacyjnym klienta, co pozwala na łatwe i efektywne wyszukiwanie, aktualizowanie oraz usuwanie danych. Stosowanie kluczy głównych jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych, które mają na celu eliminację redundancji i zapewnienie spójności danych. W praktyce wiele systemów zarządzania bazami danych (DBMS) wymaga zadeklarowania klucza głównego podczas tworzenia tabeli, co podkreśla znaczenie tego elementu w architekturze baz danych.
Pytanie 6

Aby wykonać usunięcie tabeli, należy użyć kwerendy

A. TRUNCATE TABLE
B. DELETE
C. UNIQUE
D. DROP TABLE
Poprawna odpowiedź to DROP TABLE, ponieważ jest to standardowa komenda SQL używana do całkowitego usunięcia tabeli z bazy danych. Użycie tej komendy powoduje nie tylko usunięcie samej struktury tabeli, ale również wszystkich danych, które były w niej przechowywane. Przykładowo, jeśli mamy tabelę 'Użytkownicy' i chcemy ją usunąć, piszemy: DROP TABLE Użytkownicy; Należy jednak pamiętać, że po wykonaniu tej operacji nie można odzyskać ani tabeli, ani jej danych, dlatego ważne jest, aby przed takim krokiem wykonać odpowiednie kopie zapasowe lub upewnić się, że dane są już zbędne. W kontekście dobrych praktyk, przed usunięciem tabeli warto przeanalizować wpływ na inne obiekty bazy danych, takie jak klucze obce, które mogą być związane z usuwaną tabelą. Istotne jest również zrozumienie, że DROP TABLE nie można użyć, jeśli w tabeli istnieją aktywne ograniczenia lub jeśli jest ona częścią jakiejś transakcji. W takiej sytuacji, czynności te należy zrealizować w odpowiedniej kolejności, aby uniknąć błędów.
Pytanie 7

W języku PHP, podczas pracy z bazą danych MySQL, aby zakończyć sesję z bazą, powinno się użyć

A. mysqli_rollback()
B. mysqli_exit( )
C. mysqli_close()
D. mysqli_commit()
Odpowiedź 'mysqli_close()' jest poprawna, ponieważ ta funkcja służy do zamykania połączenia z bazą danych MySQL w PHP. Po zakończeniu operacji na bazie danych ważne jest, aby zwolnić zasoby, zwłaszcza w aplikacjach, które mogą otwierać wiele połączeń. Funkcja ta nie przyjmuje żadnych argumentów i jest niezwykle istotna, aby uniknąć wycieków pamięci oraz zapewnić, że wszystkie zasoby są odpowiednio zarządzane. Przykładowo, po zakończeniu wykonywania skryptu, który pobiera dane z bazy, można użyć mysqli_close($connection), gdzie $connection jest wcześniej utworzonym połączeniem. Zgodnie z najlepszymi praktykami programistycznymi, powinno się zamykać połączenia w momencie, gdy nie są już potrzebne. Należy również pamiętać, że pozostawienie otwartego połączenia może prowadzić do ograniczenia liczby dostępnych połączeń w serwerze MySQL, co w dłuższej perspektywie może wpływać na wydajność aplikacji.
Pytanie 8

Jakie zapytanie umożliwi Administratorowi odebranie uprawnień do przeglądania oraz edytowania danych w bazie gazeta, dla użytkownika redaktor?

A. REVOKE SELECT, ALTER ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost';
B. REVOKE SELECT, UPDATE ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost';
C. GRANT SELECT, ALTER ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost';
D. GRANT SELECT, UPDATE ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost';
Odpowiedź jest poprawna, ponieważ zapytanie REVOKE SELECT, UPDATE ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost'; skutecznie odbiera użytkownikowi redaktor prawa do przeglądania (SELECT) oraz aktualizacji (UPDATE) danych w tabeli gazeta. W kontekście zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych, kluczowym elementem jest kontrola dostępu. Standard SQL definiuje polecenie REVOKE jako sposób na cofnięcie przyznanych wcześniej uprawnień. W praktyce, administratorzy baz danych muszą ścisle zarządzać uprawnieniami użytkowników, aby zapewnić bezpieczeństwo danych i zgodność z politykami ochrony informacji. Przykładem zastosowania mogłoby być ograniczenie dostępu do poufnych danych w przypadku, gdy użytkownik przestaje pełnić określoną rolę w organizacji. Rezygnacja z uprawnień powinna być zawsze udokumentowana i przeprowadzona zgodnie z procedurami, by zapobiec nieautoryzowanemu dostępowi do danych. Zarządzanie uprawnieniami to kluczowy aspekt administrowania bazami danych, który wpływa na bezpieczeństwo i integralność informacji.
Pytanie 9

Polecenie DBCC CHECKDB 'sklepAGD', Repair_fast) w systemie MS SQL Server

A. sprawdzi spójność bazy danych i naprawi uszkodzone indeksy
B. zweryfikuje spójność danej tabeli
C. potwierdzi spójność bazy danych i utworzy kopię zapasową
D. zweryfikuje spójność danej tabeli oraz naprawi uszkodzone rekordy
Polecenie DBCC CHECKDB 'sklepAGD' z opcją Repair_fast jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu bazami danych w MS SQL Server, które służy do sprawdzenia integralności bazy danych oraz do naprawy uszkodzonych indeksów. Gdy podczas przetwarzania danych wykryte zostaną jakiekolwiek błędy spójności, DBCC CHECKDB generuje szczegółowy raport, który pomaga administratorowi w zrozumieniu stanu bazy. W kontekście zastosowań praktycznych, regularne korzystanie z DBCC CHECKDB jest zalecane jako część strategii utrzymania bazy danych, zwłaszcza w środowiskach produkcyjnych. Właściwe zarządzanie bazą danych, w tym regularne sprawdzanie jej spójności, może zapobiec poważnym awariom, które mogłyby prowadzić do utraty danych. Dobre praktyki branżowe sugerują, aby polecenie to było wykonywane w oknach konserwacyjnych, aby minimalizować wpływ na wydajność systemu, a także aby backups były wykonywane przed rozpoczęciem jakichkolwiek operacji naprawczych. Ponadto, zrozumienie działania DBCC CHECKDB i jego opcji, takich jak Repair_fast, jest niezbędne dla każdego administratora baz danych, aby skutecznie zarządzać problemami związanymi z integralnością danych.
Pytanie 10

Jak wygląda prawidłowy zapis samozamykającego się znacznika w zgodzie ze standardem języka XHTML, który odpowiada za łamanie linii?

A. <br> </br>
B. </br/>
C. </ br>
D. <br />
Odpowiedź <br /> jest prawidłowym zapisem samozamykającego się znacznika w standardzie XHTML. XHTML, czyli eXtensible HyperText Markup Language, wymaga, aby znaczniki były poprawnie zamknięte. W przypadku znaczników, które nie mają zawartości, jak <br />, stosuje się specjalną składnię. Oznaczenie <br /> wskazuje na przełamanie linii w dokumencie HTML. Ważne jest, aby podać ukośnik przed zakończeniem znacznika, co jest zgodne z zasadami XHTML. Przykładowo, w dokumentach XHTML, prawidłowe użycie <br /> może wyglądać tak: <p>Tekst przed łamaniem linii.<br />Tekst po łamaniu linii.</p>. Przestrzeganie tych zasad zapewnia, że dokumenty będą poprawnie interpretowane przez przeglądarki oraz będą zgodne z standardami W3C, co jest kluczowe dla zachowania wysokiej jakości kodu oraz jego dostępności.
Pytanie 11

Funkcja
fun1(a,b) {
  if(a % 2 != 0) a++;
  for(let n = a; n <= b; n+=2) document.write(n);
}
ma na celu

A. sprawdzenie, czy liczba a jest nieparzysta; w przypadku pozytywnej odpowiedzi, jej wypisanie
B. wypisanie wszystkich liczb w przedziale od a do b
C. zwrócenie parzystych wartości liczb od a do b
D. wypisanie liczb parzystych w zakresie od a do b
W przypadku pierwszej błędnej odpowiedzi, najważniejszy błąd to myślenie, że funkcja zwraca wartości parzyste jak zwykły wynik. W rzeczywistości funkcja wypisuje te liczby na stronie za pomocą document.write(), więc to jest kluczowy szczegół. Druga niepoprawna odpowiedź jest na dobrej drodze, ale myli się w interpretacji 'wypisania liczb parzystych z przedziału od a do b'. Funkcja nie tylko wypisuje liczby parzyste, ale też sprawdza, czy a jest nieparzyste, i wtedy zmienia tę wartość. Co do trzeciej błędnej odpowiedzi, sugeruje ona, że funkcja wypisuje wszystkie liczby między a a b, co jest zupełnie błędne, bo pętla for zwiększa n o 2, więc tylko parzyste liczby się pojawią. Rozumienie jak działa pętla for oraz operator modulo jest kluczowe, żeby dobrze zrozumieć tę funkcję. Jeśli nie ogarniasz tych podstaw, ciężko będzie analizować kod w JavaScript i pisać lepsze programy.
Pytanie 12

Na podstawie jakiego parametru oraz z ilu tabel zostaną zwrócone wiersze w wyniku przedstawionego zapytania?

SELECT * FROM producent, hurtownia, sklep, serwis
WHERE producent.nr_id = hurtownia.nr_id
AND producent.wyrob_id = serwis.wyrob_id
AND hurtownia.nr_id = sklep.nr_id
AND sklep.nr_id = serwis.nr_id
AND producent.nr_id = 1;
A. Na podstawie parametru nr_id wyłącznie z trzech tabel
B. Na podstawie parametru wyrob_id wyłącznie z trzech tabel
C. Na podstawie parametru nr_id ze wszystkich tabel
D. Na podstawie parametru wyrob_id ze wszystkich tabel
Zapytanie SQL używa parametru nr_id jako kluczowego elementu łączącego cztery tabele producent hurtownia sklep oraz serwis Dzięki temu zapytanie zwraca wiersze dla wszystkich tych tabel gdzie istnieje wspólna wartość nr_id W praktyce klucz taki jak nr_id jest używany do tworzenia relacji pomiędzy różnymi tabelami co jest podstawą w relacyjnych bazach danych Użycie tego samego klucza w zapytaniu umożliwia efektywne łączenie danych i jest zgodne z zasadami normalizacji danych która zmniejsza redundancję i poprawia integralność danych Praktycznym przykładem może być analiza danych sprzedażowych gdzie nr_id reprezentuje unikalny identyfikator zamówienia łączący dane producenta dystrybutora sklepu i serwisu W ten sposób można uzyskać pełny widok na procesy biznesowe we wszystkich etapach cyklu życia produktu Zachowanie tej struktury relacyjnej pozwala na szybkie i dokładne analizy co jest kluczowe w podejmowaniu decyzji biznesowych
Pytanie 13

W języku HTML, aby stworzyć pole do wprowadzania hasła, w którym tekst jest maskowany (zastąpiony kropeczkami), należy zastosować znacznik

A. <form="password" type="password" />
B. <form input type="password" />
C. <input type="password" />
D. <input name="password" />
Aby utworzyć pole edycyjne do wpisywania hasła w HTML, należy użyć znacznika <input> z atrybutem type ustawionym na 'password'. Taki typ pola edycyjnego zapewnia, że wprowadzany tekst jest maskowany, co w praktyce oznacza, że jest on wyświetlany jako kropki lub gwiazdki, co znacząco podnosi poziom bezpieczeństwa. Stosując <input type='password' />, zalecane jest również dodanie atrybutu name, co ułatwi przesyłanie danych na serwer. Warto zwrócić uwagę, że zgodnie z tym, co definiuje specyfikacja HTML5, pole to jest standardowo obsługiwane przez wszystkie nowoczesne przeglądarki. Przykład użycia: <input type='password' name='user_password' placeholder='Wpisz swoje hasło' />. Ponadto, dobrym praktyką jest stosowanie odpowiednich mechanizmów walidacji po stronie serwera, aby upewnić się, że dane przesyłane z formularzy są bezpieczne i chronione przed nieautoryzowanym dostępem. Maskowanie hasła w polach edycyjnych jest kluczowym elementem ochrony danych użytkowników w aplikacjach internetowych oraz stronach, które wymagają logowania.
Pytanie 14

UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);
W tabeli klient o polach: id, imie, nazwisko, miejscowosc znajduje się 5 rekordów o id od 1 do 5. Dla których wartości kolumny id przedstawiona kwerenda zaktualizuje zawartość pola miejscowosc na Warszawa?
A. 1, 5
B. 2, 3, 4
C. 3
D. 2, 4
W tym zadaniu kluczowe jest dokładne zrozumienie, jak działa klauzula WHERE w instrukcji UPDATE oraz jak interpretować zapis z operatorem IN. Konstrukcja `UPDATE klient SET miejscowosc='Warszawa' WHERE id IN(2,4);` nie wybiera „jakichś tam” rekordów losowo ani nie aktualizuje wszystkich wierszy, tylko bardzo konkretną podgrupę danych. Warunek `id IN (2,4)` jest równoważny zapisowi `id = 2 OR id = 4`. To oznacza, że silnik bazy danych przechodzi po rekordach i sprawdza: jeśli id danego rekordu jest równe 2 lub 4, to ustawia miejscowosc na 'Warszawa'. Jeśli id ma inną wartość, rekord jest pomijany. Częsty błąd myślowy polega na tym, że ktoś skupia się na liczbie rekordów w tabeli (tu: 5 wierszy o id 1–5) i próbuje dopasować odpowiedź na zasadzie „a może chodzi o środkowy”, „a może o wszystkie poza tymi z listy” albo „może IN działa jak jakiś zakres”. To złe podejście. Operator IN nie oznacza przedziału, tylko dokładną listę dopuszczalnych wartości. Jeżeli na przykład ktoś uznał, że zaktualizowany zostanie tylko rekord o id=3, to najpewniej zignorował treść warunku lub pomylił IN z BETWEEN. Podobnie wybieranie pary 1,5 czy trójki 2,3,4 sugeruje, że myśli się raczej o odcinku lub o „skrajnych” identyfikatorach, a nie o literalnie podanych liczbach wewnątrz nawiasu. W SQL, gdy chcemy objąć zakresem wszystkie id od 2 do 4, używamy `WHERE id BETWEEN 2 AND 4`, a nie `IN(2,4)`. Warto też utrwalić sobie, że brak dopasowania do warunku WHERE oznacza brak jakiejkolwiek zmiany w danym wierszu, więc rekordy o id 1, 3 i 5 pozostaną nietknięte. Dobra praktyka w pracy z bazami danych to zawsze czytanie warunku WHERE „na głos” i zastanowienie się, jakie dokładnie wartości są dopuszczone. Pozwala to uniknąć groźnych pomyłek, kiedy przypadkowo zmienilibyśmy zbyt wiele danych lub zupełnie nie te rekordy, które planowaliśmy edytować.
Pytanie 15

Jaki System Zarządzania Bazą Danych jest standardowo używany w pakiecie XAMPP?

A. Oracle
B. PostgreSQL
C. Firebird
D. MariaDB
MariaDB jest systemem zarządzania bazą danych, który jest domyślnie stosowany w pakiecie XAMPP. Jest to otwarty, wieloplatformowy system, będący fork'iem MySQL, co oznacza, że zachowuje wiele z jego funkcjonalności, a jednocześnie wprowadza nowe cechy oraz poprawki. Dzięki temu, MariaDB zyskuje na wydajności i bezpieczeństwie w porównaniu do MySQL. Użytkownicy XAMPP mogą korzystać z MariaDB do lokalnego rozwoju aplikacji webowych, co pozwala na testowanie i debugowanie przed wdrożeniem na serwerze produkcyjnym. Przykładowe zastosowania to budowa dynamicznych stron internetowych, systemów e-commerce czy aplikacji do zarządzania treścią. Standardowe praktyki obejmują tworzenie kopii zapasowych, optymalizację zapytań oraz zapewnienie bezpieczeństwa danych poprzez odpowiednie konfiguracje oraz aktualizacje. MariaDB jest zgodna z SQL, co umożliwia łatwe przejście z MySQL oraz integrację z popularnymi frameworkami i CMS-ami takimi jak WordPress czy Joomla.
Pytanie 16

Parametr face znacznika <font> jest używany do wskazania

A. nazwa czcionki
B. koloru czcionki
C. rozmiaru czcionki
D. efektów czcionki
Parametr face znacznika <font> w HTML służy do określenia nazwy czcionki, co jest kluczowym elementem stylizacji tekstu na stronach internetowych. Umożliwia on programistom i projektantom graficznym wskazanie konkretnej czcionki, która ma być używana do wyświetlania tekstu, co wpływa na jego czytelność oraz estetykę. Przykładowo, aby ustawić czcionkę na 'Arial', użyjemy znacznika <font face='Arial'>tekst</font>. Warto zauważyć, że ten parametr nie jest już zalecany w nowoczesnym HTML, ponieważ stylizacje powinny być realizowane za pomocą CSS, które oferuje znacznie większe możliwości i elastyczność. W CSS można określić czcionkę na przykład w ten sposób: p { font-family: 'Arial', sans-serif; }. Zgodnie z wytycznymi W3C, stosowanie CSS zamiast znaczników HTML dla stylizacji jest najlepszą praktyką, ponieważ pozwala na oddzielenie treści od prezentacji. W kontekście SEO, właściwe użycie czcionek i ich nazw może wpływać na wygodę użytkowników oraz ogólną estetykę strony, co pośrednio może przyczynić się do lepszego rankingu w wyszukiwarkach. Warto jednak pamiętać, że niektóre czcionki mogą nie być zainstalowane na wszystkich systemach, dlatego rekomenduje się używanie czcionek webowych oraz zabezpieczeń w postaci alternatyw w CSS.
Pytanie 17

Relacja wiele-do-wielu w bazach danych występuje pomiędzy tabelami, gdy

A. wielu wierszom z tabeli A przypisany jest tylko jeden wiersz z tabeli B
B. jednemu wierszowi z tabeli A przysługuje wyłącznie jeden wiersz z tabeli B
C. wielu wierszom z tabeli A przyporządkowane są liczne wiersze z tabeli B
D. jednemu wierszowi z tabeli A odpowiada wiele wierszy z tabeli B
Odpowiedź, że wielu wierszom z tabeli A przypada wiele wierszy z tabeli B, jest jak najbardziej na miejscu. Wiesz, relacja wiele-do-wielu w bazach danych pojawia się, gdy jednemu rekordowi w jednej tabeli przypisanych jest kilka rekordów w drugiej. Na przykład w bazie danych uczelni mamy studentów (tabela A), którzy mogą zapisać się na różne kursy (tabela B), a jeden kurs może być realizowany przez różnych studentów. W praktyce, żeby to wszystko działało, tworzymy tabelę pośredniczącą, która łączy oba zestawy danych za pomocą kluczy obcych. Taki sposób daje sporo swobody w zarządzaniu danymi, bo łatwo można dodawać lub usuwać powiązania. Ważne jest też, aby zwrócić uwagę na zasady normalizacji baz danych, które pomagają unikać powielania danych i zapewniają, że wszystko jest spójne. Dobrze przemyślane relacje w bazie danych to podstawa, bo to one wpływają na wydajność i prostotę w zarządzaniu danymi.
Pytanie 18

W trakcie walidacji dokumentu HTML5 napotkano komunikat o treści: "Error: Element head is missing a required instance of child element title". Co to oznacza w kontekście dokumentu?

A. element <title> nie jest konieczny.
B. nie zdefiniowano wymaganego atrybutu title w znaczniku <img>.
C. nie zdefiniowano elementu <title> w sekcji <head> dokumentu.
D. element <title> nie został poprawnie zamknięty przez </title>.
Element <title> jest kluczowym składnikiem sekcji <head> każdego dokumentu HTML, zgodnie z wytycznymi W3C. Jego głównym zadaniem jest określenie tytułu strony, który jest wyświetlany w pasku tytułowym przeglądarki oraz w wynikach wyszukiwania. Brak tego elementu w dokumencie skutkuje błędem walidacji, ponieważ HTML5 wymaga, aby każdy dokument miał zdefiniowany tytuł. Przykładowo, poprawny fragment dokumentu HTML5 powinien wyglądać następująco: <head><title>Mój dokument</title></head>. Niezdefiniowanie elementu <title> może negatywnie wpłynąć na SEO, ponieważ wyszukiwarki często używają tytułu strony do określenia jej zawartości. W praktyce oznacza to, że każda strona internetowa powinna mieć unikalny tytuł odzwierciedlający jej tematykę, co nie tylko poprawi doświadczenie użytkownika, ale także pomoże w pozycjonowaniu w wynikach wyszukiwania.
Pytanie 19

W systemie baz danych stworzono tabelę Mieszkancy zawierającą informacje. Aby usunąć tę tabelę wraz z danymi, należy użyć komendy

A. DELETE FROM Mieszkancy;
B. ALTER TABLE Mieszkancy;
C. DROP TABLE Mieszkancy;
D. TRUNCATE TABLE Mieszkancy;
Polecenie 'DROP TABLE Mieszkancy;' jest właściwym sposobem na usunięcie tabeli wraz z jej zawartością w bazie danych. To polecenie nie tylko usuwa tabelę, ale również wszystkie dane, które w niej się znajdują oraz wszelkie powiązania, takie jak klucze obce. W praktyce, gdy programista chce całkowicie wyeliminować strukturę tabeli oraz jej dane, wykorzystuje 'DROP TABLE'. Jest to szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy tabela nie jest już potrzebna w systemie, a jej usunięcie pozwala na zwolnienie zasobów oraz uproszczenie struktury bazy danych. Warto również pamiętać, że przed wykonaniem tego polecenia warto stworzyć kopię zapasową danych, jeśli są one istotne, ponieważ operacja ta jest nieodwracalna. Ponadto, zgodnie z zasadami dobrych praktyk, przed usunięciem tabeli należy upewnić się, że nie ma na nią żadnych zależności w innych częściach bazy danych, aby uniknąć potencjalnych problemów z integralnością danych.
Pytanie 20

W bazach danych typ DECIMAL jest przeznaczony do przechowywania

A. danych napisowych o określonej długości.
B. liczb zapisanych w systemie binarnym.
C. liczb rzeczywistych stałoprzecinkowych.
D. liczb rzeczywistych zmiennoprzecinkowych.
W tym pytaniu łatwo się złapać na skojarzeniach z innymi typami danych, dlatego warto sobie to porządnie poukładać. Typ DECIMAL nie ma nic wspólnego z „liczbami zapisanymi w systemie binarnym” w takim sensie, w jakim często myśli się o typach zmiennoprzecinkowych. Oczywiście fizycznie wszystko i tak jest binarne, ale chodzi o model reprezentacji logicznej. Klasyczne typy zmiennoprzecinkowe (FLOAT, DOUBLE) trzymają wartość w formacie binarnym IEEE 754, co powoduje znane problemy z dokładnością, np. 0.1 + 0.2 ≠ 0.3 idealnie. DECIMAL jest zaprojektowany właśnie po to, żeby unikać tych błędów i zapewnić precyzyjną reprezentację dziesiętną z określoną liczbą miejsc po przecinku. Dlatego utożsamianie DECIMAL z „typem binarnym” albo ogólnie z „liczbami w systemie binarnym” to takie lekkie pomieszanie poziomów abstrakcji. Kolejna pułapka to traktowanie DECIMAL jako typu do przechowywania danych napisowych. Dane tekstowe o określonej długości trzymamy w typach CHAR(n) lub VARCHAR(n). One przechowują ciągi znaków, a nie wartości numeryczne, więc nie wykonamy na nich sensownie operacji arytmetycznych, agregacji typu SUM, AVG itp. Oczywiście czasem ktoś z lenistwa zapisuje np. kwoty jako VARCHAR, ale to jest sprzeczne z dobrymi praktykami projektowania schematu bazy i potem mści się przy raportach i walidacji. Częsty błąd myślowy polega też na wrzuceniu wszystkich „liczb z przecinkiem” do jednego worka i uznaniu, że to zawsze są liczby zmiennoprzecinkowe. W rzeczywistości w SQL rozróżniamy typy przybliżone (FLOAT, DOUBLE, REAL) i typy dokładne (DECIMAL, NUMERIC). Te pierwsze są dobre do obliczeń naukowych, pomiarów, gdzie dopuszczalne jest małe odchylenie, za to są szybsze i mniej pamięciożerne. Te drugie, stałoprzecinkowe, są stosowane tam, gdzie ważna jest bezwzględna poprawność wartości dziesiętnej, np. finanse, księgowość, rozliczenia magazynowe. Traktowanie DECIMAL jako „liczby rzeczywistej zmiennoprzecinkowej” zaciera tę bardzo ważną granicę. Z mojego doświadczenia w projektach komercyjnych wybór między DECIMAL a FLOAT/DOUBLE to jedno z kluczowych miejsc, gdzie początkujący projektanci baz popełniają błędy. Jeśli typ dobierzemy źle, to później pojawiają się trudne do wytłumaczenia różnice groszowe, błędne sumy w raportach, problemy z porównaniami w WHERE. Dlatego warto zapamiętać: DECIMAL to liczby rzeczywiste stałoprzecinkowe, z dokładnie określoną precyzją i skalą, a nie typ tekstowy ani przybliżony typ binarny.
Pytanie 21

Którą relację w projekcie bazy danych należy ustalić między tabelami widocznymi na ilustracji zakładając, że każdy klient sklepu internetowego dokona przynajmniej dwóch zamówień?

Ilustracja do pytania
A. 1:1
B. n:n
C. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Zamówienia, a wiele po stronie Klienta
D. 1:n, gdzie 1 jest po stronie Klienta, a wiele po stronie Zamówienia
Poprawnie wskazana relacja 1:n (jeden do wielu), gdzie „1” jest po stronie tabeli Klient, a „n” po stronie tabeli Zamówienie, dokładnie odzwierciedla opisany przypadek biznesowy: jeden klient sklepu internetowego może złożyć wiele zamówień, a każde zamówienie należy do jednego, konkretnego klienta. W praktyce projektowania relacyjnych baz danych oznacza to, że w tabeli Zamówienie umieszczamy klucz obcy (np. kolumnę id_klienta), który wskazuje na klucz główny w tabeli Klient (np. id_klienta jako PRIMARY KEY). To jest klasyczny przykład relacji nadrzędny–podrzędny (parent–child). Z mojego doświadczenia w systemach e‑commerce taka struktura jest standardem, bo pozwala łatwo wykonywać typowe kwerendy: wyszukiwanie wszystkich zamówień danego klienta, liczenie wartości zamówień na klienta, analizę historii zakupów. Dodatkowo założenie, że każdy klient dokona co najmniej dwóch zamówień, wpływa na tzw. krotność minimalną po stronie Zamówienia (min 2), ale nie zmienia samego typu relacji – nadal jest to 1:n. W modelu logicznym i fizycznym realizujemy to przez odpowiednie więzy integralności: klucz główny w tabeli Klient i klucz obcy w tabeli Zamówienie z ON DELETE RESTRICT lub CASCADE (w zależności od polityki biznesowej). Taka relacja ułatwia normalizację danych: dane klienta trzymamy w jednym miejscu, unikamy duplikacji w wielu zamówieniach, a w razie zmiany np. adresu e‑mail aktualizujemy tylko jeden rekord. W dobrze zaprojektowanych schematach (np. zgodnych z 3NF) dokładnie tak modeluje się powiązanie Klient–Zamówienie.
Pytanie 22

Do uruchomienia systemu CMS Joomla!, dla domyślnej konfiguracji, wymagane jest środowisko

A. C++ i MySQL
B. Python i MySQL
C. IIS, PERL i MySQL
D. Apache, PHP i MySQL
Poprawnie – Joomla! w swojej domyślnej, typowej instalacji działa w klasycznym stosie LAMP/WAMP, czyli serwer HTTP Apache, interpreter PHP oraz baza danych MySQL (obecnie często MariaDB, ale w praktyce nadal mówi się „MySQL”). Joomla! to system CMS napisany w PHP, więc potrzebuje środowiska, które potrafi wykonywać kod PHP po stronie serwera. Apache jest jednym z najpopularniejszych serwerów WWW, świetnie współpracuje z PHP poprzez moduł mod_php albo PHP-FPM i jest standardowo wspierany w dokumentacji Joomla!. Baza MySQL służy do przechowywania wszystkich treści: artykułów, użytkowników, menu, modułów, konfiguracji. Podczas instalacji Joomla! tworzy tabele w MySQL, zapisuje tam dane konfiguracyjne i później przy każdym wyświetleniu strony pobiera je zapytaniami SQL. W praktyce, jeśli stawiasz Joomla! na hostingu współdzielonym, dostajesz właśnie taki zestaw: Apache + PHP + MySQL, często z panelem typu cPanel lub DirectAdmin. To jest zgodne z dobrymi praktykami w branży webowej – prosty, sprawdzony stos, łatwy w administracji i dobrze udokumentowany. Moim zdaniem to też wygodne na etapie nauki: możesz lokalnie postawić XAMPP, WAMP lub Laragon i bez kombinowania odpalić Joomla! na swoim komputerze. W świecie produkcyjnym coraz częściej używa się też Nginx zamiast Apache, ale w treści pytania jest mowa o domyślnej, typowej konfiguracji, a tutaj dalej króluje Apache z PHP i MySQL jako standardowe, rekomendowane środowisko.
Pytanie 23

Dla strony internetowej stworzono grafikę rysunek.jpg o wymiarach: szerokość 200 px, wysokość 100 px. Jak można wyświetlić tę grafikę jako miniaturę – pomniejszoną z zachowaniem proporcji, używając znacznika?

A. <img src="rysunek.png" style="width: 25px; height:25px;">
B. <img src="rysunek.png" style="width: 50px">
C. <img src="rysunek.png">
D. <img src="rysunek.png" style="width: 25px; height:50px;">
Pozostałe odpowiedzi niestety nie trzymają się zasady zachowania proporcji, jak zmniejszamy grafikę. W pierwszej opcji, <img src="rysunek.png" style="width: 25px; height:50px"> zestawione wartości szerokości i wysokości są krzywe, co powoduje zniekształcenie obrazu. Oryginalny rysunek ma proporcje 2:1, a tu wychodzi 1:2, co może wprowadzać ludzi w błąd. W trzeciej opcji, <img src="rysunek.png"> brak wskazania szerokości i wysokości sprawia, że obrazek wyświetla się w swoim pierwotnym rozmiarze, a to nie jest cel, bo chcemy mieć miniaturę. A ostatnia odpowiedź, <img src="rysunek.png" style="width: 25px; height:25px;"> ustala jednakowe wymiary, przez co wychodzi kwadratowa miniaturka, co nie zgadza się z oryginalnymi proporcjami. Generalnie, niepoprawne odpowiedzi mogą wynikać z braku zrozumienia, dlaczego dbanie o proporcje w grafikach jest takie ważne. To kluczowe zagadnienie w projektowaniu stron, bo dobre proporcje to podstawa estetyki i funkcjonalności wizualnych elementów na stronie.
Pytanie 24

Wybierz prawidłowy sposób umieszczania komentarzy w kodzie źródłowym HTML

A. /* informacje komentarza */
B. -- informacje komentarza --
C. "" informacje komentarza ""
D. <!-- informacje komentarza -->
Poprawny komentarz w HTML musi być zapisany dokładnie w formie: <!-- treść komentarza -->. To jest jedyny format zgodny ze specyfikacją HTML (HTML5, ale też starsze wersje). Przeglądarka traktuje wszystko, co znajduje się między ciągiem znaków <!-- a -->, jako komentarz, czyli tego nie wyświetla użytkownikowi i nie interpretuje jako kod. Dzięki temu można w kodzie zostawiać sobie uwagi, opisy sekcji, tymczasowo coś „wyłączyć” albo oznaczyć fragment do późniejszej edycji. W praktyce stosuje się np.: <!-- Nawigacja główna strony --> albo <!-- TODO: dodać link do panelu logowania -->. Moim zdaniem komentarze są szczególnie ważne w większych projektach, bo po miesiącu naprawdę trudno pamiętać, po co była jakaś dziwna konstrukcja w HTML. Warto też wiedzieć, że w HTML nie stosujemy ani //, ani /* */ jak w JavaScript czy CSS. To są inne języki, inne reguły. Jeżeli wstawisz coś w stylu <!-- <p>Tekst</p> -->, to cały ten akapit jest ignorowany przez przeglądarkę, co jest wygodne przy testowaniu. Dobra praktyka jest też taka, żeby nie przesadzać z ilością komentarzy, ale tam gdzie struktura jest mniej oczywista (np. zagnieżdżone divy, rozbudowane formularze), lepiej dodać krótki, konkretny opis. W projektach komercyjnych często używa się komentarzy do oznaczania sekcji layoutu, np. <!-- HEADER START -->, <!-- FOOTER END -->, co ułatwia pracę całemu zespołowi. W skrócie: tylko zapis z nawiasami ostrymi i myślnikami, czyli <!-- ... -->, jest w HTML prawidłowy i rozpoznawany jako komentarz.
Pytanie 25

Liczba 0x142, przedstawiona w skrypcie JavaScript, jest zapisywana w postaci

A. dwójkowej
B. szesnastkowej
C. dziesiętnej
D. ósemkowej
Odpowiedzi sugerujące, że liczba 0x142 jest zapisana w systemie dziesiętnym, dwójkowym lub ósemkowym, są błędne z kilku powodów. System dziesiętny, bazujący na podstawie 10, używa cyfr od 0 do 9. Gdyby 0x142 byłoby w systemie dziesiętnym, nie miałby prefiksu '0x', a jego wartość wynosiłaby 322, co jest całkowicie inną reprezentacją. Z kolei system dwójkowy, znany również jako binarny, używa tylko dwóch cyfr: 0 i 1. Liczba 0x142 w systemie binarnym wynosi 101000010, co jest zupełnie inną formą niż przedstawienie szesnastkowe. Na koniec, system ósemkowy, mający podstawę 8, obejmuje cyfry od 0 do 7. Aby wyrazić 0x142 w systemie ósemkowym, należałoby najpierw przekonwertować ją na dziesiętną, co dałoby 322, a następnie na ósemkowy, co dawałoby 502. Tak więc żadna z tych odpowiedzi nie jest poprawna, ponieważ 0x142 jest jednoznacznie zapisane w systemie szesnastkowym.
Pytanie 26

Dane są liczby całkowite różne od zera w tablicy nazwanej tab. Podany poniżej kod w języku PHP ma na celu

Ilustracja do pytania
A. zmienić wszystkie elementy tablicy na liczby o przeciwnym znaku
B. obliczenie wartości bezwzględnej poszczególnych elementów tablicy
C. wyliczenie iloczynu wszystkich wartości w tablicy
D. zmienić wartości tablicy na te zapisane w zmiennej liczba
Kod pokazany na obrazku używa konstrukcji foreach z operatorem referencji ampersand aby iterować po tablicy tab i zmieniać każdy jej element. Operator referencji & pozwala na bezpośrednią modyfikację wartości w tablicy. Instrukcja $liczba = $liczba * (-1) w pętli foreach zmienia znak każdej liczby na przeciwny co oznacza że dodatnie liczby stają się ujemne a ujemne stają się dodatnie. Dzięki temu możliwe jest szybkie odwrócenie znaków wszystkich elementów w tablicy co jest powszechnie stosowane w programowaniu aby przygotować dane do dalszych operacji matematycznych lub analizy. Unset($liczba) jest używane po pętli aby odłączyć referencję co jest dobrą praktyką zapobiegającą przypadkowym modyfikacjom przyszłych danych. Zastosowanie tego wzorca jest efektywne i pozwala na bezpieczną manipulację strukturą danych w PHP. Technika ta jest użyteczna nie tylko w kontekście matematycznym ale również w przypadkach gdzie wymagane jest szybkie przetwarzanie dużych ilości danych.
Pytanie 27

W języku CSS stworzono określony styl. Sekcja sformatowana tym stylem będzie miała obramowanie o szerokości

div {
    border: solid 2px blue;
    margin: 20px;
}
A. 2 px oraz marginesy zewnętrzne tego obramowania
B. 20 px oraz marginesy zewnętrzne tego obramowania
C. 2 px oraz marginesy wewnętrzne tego obramowania
D. 20 px oraz marginesy wewnętrzne tego obramowania
Odpowiedź 2 px oraz marginesy na zewnątrz tego obramowania jest prawidłowa ponieważ w definicji stylu CSS ustawiono właściwość border z wartością solid 2px blue co oznacza że element będzie miał obramowanie o grubości 2 pikseli z niebieskim kolorem Dodatkowo użyto właściwości margin z wartością 20px co wskazuje że element ma margines zewnętrzny o szerokości 20 pikseli na każdej stronie Właściwość margin w CSS odnosi się zawsze do przestrzeni na zewnątrz granic elementu co odróżnia ją od padding który dotyczy marginesu wewnętrznego Praktyczne zastosowanie takiego stylu można znaleźć w projektach gdzie projektant chce oddzielić elementy od siebie zachowując równomierne odstępy W ten sposób można tworzyć przejrzyste i estetyczne układy na stronach internetowych Zastosowanie border pozwala również na wizualne wyróżnienie elementów co jest często wykorzystywane w interfejsach użytkownika aby podkreślić ważne informacje Dobrą praktyką jest używanie takich stylizacji aby poprawić czytelność i funkcjonalność strony poprzez jasne rozgraniczenie sekcji oraz zapewnienie odpowiednich odstępów między nimi zgodnie z zasadami UX
Pytanie 28

Określ rezultat działania skryptu napisanego w języku PHP ```PHP "Perl",14=>"PHP",20=>"Python",22=>"Pike"); asort($tablica); print("

");
print_r($tablica);
print("
"); ?> ```

Ilustracja do pytania
A. rys. D
B. rys. A
C. rys. C
D. rys. B
Niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego rozumienia działania funkcji asort() w PHP. Funkcja ta sortuje tablicę według wartości, a nie kluczy, co oznacza, że wartości są uporządkowane alfabetycznie lub numerycznie w zależności od ich typu. W przypadku tablic asocjacyjnych klucze pozostają przypisane do swoich oryginalnych wartości co jest kluczowe dla utrzymania integralności danych. Błędne podejścia do sortowania często wynikają z założenia że sortowanie dotyczy kluczy co prowadzi do błędnych wyników. Innym typowym błędem jest założenie że sortowanie zmienia klucze na indeksy numeryczne co nie jest prawdą dla funkcji asort(). Wiedza o tym jak PHP traktuje typy danych i jak przeprowadza operacje sortowania jest niezbędna do efektywnego programowania w tym języku. Należy pamiętać że asort() różni się od sort() gdyż ta druga funkcja faktycznie zmienia klucze na indeksy numeryczne co może prowadzić do utraty istotnych danych identyfikacyjnych w tablicach asocjacyjnych.
Pytanie 29

Podczas walidacji strony napotkano błąd. Co to oznacza?

Ilustracja do pytania
A. oznaczenie ISO-8859-2 jest nieprawidłowe
B. znacznik meta nie zawiera atrybutu charset
C. w atrybucie charset dopuszczalna jest wyłącznie wartość "utf-8"
D. określenie kodowania znaków musi być zapisane bez użycia myślników
Odpowiedź jest poprawna ponieważ współczesne standardy tworzenia stron internetowych wymagają kodowania znaków w formacie UTF-8. Specyfikacja HTML5 zaleca używanie UTF-8 jako domyślnego kodowania ze względu na jego wszechstronność i szerokie wsparcie dla różnych znaków i symboli. UTF-8 jest kompatybilny z wieloma językami i zapewnia, że strony internetowe będą prawidłowo wyświetlane na różnych urządzeniach i przeglądarkach. Korzystanie z UTF-8 eliminuje również problemy związane z niepoprawnym wyświetlaniem znaków specjalnych co jest częstym problemem w kodowaniach takich jak ISO-8859-2. W praktyce oznacza to że wszystkie nowe projekty stron internetowych powinny deklarować kodowanie UTF-8 w znaczniku meta. Na przykład poprawnie zdefiniowany znacznik wyglądałby następująco meta charset="utf-8". Dobrym podejściem jest również upewnienie się że zarówno pliki HTML jak i serwer są zgodne z tym ustawieniem co zapobiega potencjalnym konfliktom Użycie UTF-8 zgodne jest z najlepszymi praktykami branżowymi wspierającymi tworzenie dostępnych i zróżnicowanych treści internetowych.
Pytanie 30

Który z poniższych fragmentów kodu HTML sformatuje tekst zgodnie z wymaganiami? (zauważ, że słowo "stacji" jest wyświetlane w większej czcionce niż pozostałe słowa w tej linii)

Ilustracja do pytania
A. Odpowiedź 2: B
B. Odpowiedź 4: D
C. Odpowiedź 3: C
D. Odpowiedź 1: A
Odpowiedź B jest prawidłowa ponieważ używa znacznika big do zwiększenia rozmiaru czcionki dla słowa stacji wewnątrz paragrafu. Znacznik big jest standardowym sposobem na zwiększenie tekstu w HTML chociaż obecnie rekomendowane jest stosowanie CSS do takich stylizacji co pozwala na oddzielenie treści od prezentacji. Przykładowo można użyć CSS w stylu inline lub w oddzielnym arkuszu stylów aby uzyskać ten sam efekt co zwiększa elastyczność i spójność projektu. Warto pamiętać że HTML5 wprowadza pewne zmiany i deprecjonuje niektóre znaczniki co wymaga ciągłego aktualizowania wiedzy dewelopera. Znacznik big mimo że działa w większości przeglądarek może być mniej przewidywalny w przyszłości w porównaniu z CSS. Rozdzielenie stylów od struktury dokumentu jest dobrą praktyką programistyczną co ułatwia zarządzanie kodem oraz poprawia dostępność stron internetowych. Pamiętaj by regularnie analizować i aktualizować swoje projekty zgodnie z najnowszymi standardami HTML i CSS.
Pytanie 31

Znaczniki HTML <strong> oraz <em>, które służą do wyróżniania istotności tekstu, odpowiadają pod względem formatowania znacznikom

A. <u> oraz <sup>
B. <b> oraz <i>
C. <i> oraz <mark>
D. <b> oraz <u>
Znacznik HTML <strong> jest używany do oznaczenia tekstu, który jest ważny, podczas gdy <em> służy do podkreślenia, że tekst powinien być akcentowany w kontekście. Odpowiednikami tych znaczników, pod względem formatowania, są <b> oraz <i>. Znacznik <b> stosuje się do wyróżnienia tekstu, nadając mu pogrubienie, co zazwyczaj oznacza, że tekst jest istotny. Z kolei <i> używamy do kursywy, co również może wskazywać na akcentowanie lub wyróżnienie pewnych słów, jednak w sposób bardziej subtelny niż przy pomocy pogrubienia. W praktyce, stosując <strong> oraz <em>, dbamy o to, aby nasza treść była bardziej dostępna dla użytkowników, zwłaszcza dla osób korzystających z technologii wspomagających, takich jak czytniki ekranu. Stosowanie znaczników semantycznych zgodnie z dobrymi praktykami zapewnia lepszą interpretację treści przez wyszukiwarki, co może wpływać na SEO. Warto również pamiętać, że pomimo że <b> i <i> mają swoje zastosowania, znacznie lepiej jest używać <strong> i <em> w kontekście semantycznym, aby poprawić zrozumienie treści przez maszyny i użytkowników.
Pytanie 32

W HTML formularzu użyto elementu <input>. Pole, które się pojawi, ma pozwalać na wprowadzenie maksymalnie

<input type="password" size="30" maxlength="20">
A. 30 znaków, które nie będą widoczne w polu tekstowym
B. 30 znaków, które będą widoczne podczas wpisywania
C. 20 znaków, które nie będą widoczne w polu tekstowym
D. 20 znaków, które będą widoczne w trakcie wprowadzania
Jeśli mówimy o znaczniku <input> w HTML, to dobrze jest wiedzieć, jak działają atrybuty typu maxlength i type. Atrybut maxlength pozwala ustawić maksymalną liczbę znaków w polu tekstowym. W polu typu password użytkownik może wpisać max 20 znaków, ale to, co widzisz, może być inne. Często myli się atrybut size z ograniczeniem liczby wprowadzanych znaków, ale tak naprawdę chodzi tylko o to, jak szerokie jest pole, więc nie zmienia jego funkcjonalności. Pole typu password ma na celu ukrycie wpisywanych znaków, co zazwyczaj oznacza, że to, co wpisujesz, zastąpione jest gwiazdkami lub kropkami, by nie było widać tego, co piszesz. Te rzeczy są ważne dla bezpieczeństwa aplikacji webowych. Ostatnio zauważyłem, że niektórzy mają problemy z rozumieniem tych atrybutów, co może prowadzić do błędów w obsłudze danych użytkowników i problemów z bezpieczeństwem.
Pytanie 33

Jakie funkcje w języku PHP umożliwiają weryfikację wartości oraz typu zmiennej?

A. readfile()
B. var_dump()
C. strlen()
D. implode()
Pozostałe funkcje, takie jak readfile(), implode() oraz strlen(), nie są przeznaczone do sprawdzania wartości i typu zmiennych w PHP, co czyni je niewłaściwymi odpowiedziami w kontekście postawionego pytania. readfile() służy do odczytu zawartości pliku i wysłania jej bezpośrednio do wyjścia standardowego, co czyni ją narzędziem do pracy z plikami, a nie do analizy zmiennych. Funkcja ta jest wykorzystywana głównie w kontekście serwisów internetowych do generowania plików do ściągnięcia lub wyświetlania ich zawartości, a zatem nie spełnia roli analitycznej. implode() to funkcja, która łączy elementy tablicy w jeden ciąg znaków, co również nie ma związku z oceną typów lub wartości zmiennych. Jej głównym zastosowaniem jest manipulacja danymi tekstowymi, co sprawia, że jest użyteczna w innych kontekstach, ale nie w analizie zmiennych. Z kolei strlen() oblicza długość łańcucha znaków, zwracając liczbę znaków w danym ciągu, co jest użyteczne w kontekście walidacji danych lub ich przetwarzania, ale nie dostarcza informacji o typie czy wartości zmiennej. W tym kontekście każda z tych funkcji ma swoje specyficzne zastosowania, jednak żadna z nich nie jest odpowiednia do bezpośredniego sprawdzania typu oraz wartości zmiennej, co czyni je błędnymi odpowiedziami na postawione pytanie.
Pytanie 34

Określ, w jaki sposób należy odnosić się do pliku default.css, jeżeli index.html znajduje się bezpośrednio w folderze Strona?

Ilustracja do pytania
A. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:/style/default.css" />
B. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="...\style\default.css" />
C. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="c:\style/default.css" />
D. <link rel="stylesheet" type="text/css" href="./style/default.css" />
Niepoprawne odpowiedzi wynikają z błędnego zrozumienia struktury ścieżek w HTML. Stosowanie absolutnych ścieżek takich jak c:/style/default.css jest niezalecane, ponieważ lokalizuje plik na konkretnym dysku twardym, co jest niepraktyczne w przypadku aplikacji webowych, które mogą być przenoszone na serwery o różnych strukturach katalogów. Użycie backslashów \ w ścieżkach takich jak ...\style\default.css jest błędne w kontekście URL, ponieważ slash / jest standardem w adresach URL, zgodnie z normami RFC. Backslashy używa się w systemach Windows do ścieżek lokalnych, ale w kontekście HTML powoduje to problemy z prawidłowym zaadresowaniem zasobów. Stosowanie ścieżek absolutnych lub błędnej składni w odwołaniach może prowadzić do sytuacji, w których pliki CSS nie są ładowane, co skutkuje nieprawidłowym wyświetlaniem strony. Dlatego istotne jest zrozumienie, że relatywne ścieżki zapewniają większą kompatybilność i elastyczność projektu webowego, co jest esencją dobrych praktyk w programowaniu frontendowym. Utrzymywanie spójnej i poprawnej struktury ścieżek jest kluczem do efektywnego zarządzania zasobami w aplikacjach internetowych.
Pytanie 35

Jakie oznaczenie wykorzystuje się do jednoliniowego komentarza w skryptowym języku PHP?

A. #
B. /*
C. $
D. --
Stosowanie znaków '/*', '$' oraz '--' jako sposobów na oznaczanie jednoliniowych komentarzy w PHP jest niepoprawne i może prowadzić do nieporozumień. Znaki '/*' oraz '*/' są stosowane do tworzenia komentarzy wieloliniowych, co oznacza, że jeśli kod zawierający takie oznaczenie pojawi się w kontekście jednoliniowym, to system nie rozpozna, gdzie komentarz się zaczyna, a gdzie kończy. Może to prowadzić do błędów składniowych, które uniemożliwiają poprawne działanie programu. Znak '$' w PHP jest używany do definiowania zmiennych, co czyni go całkowicie nieodpowiednim w kontekście komentarzy. Użycie '$' jako prefiksu dla zmiennych jest kluczowym elementem języka, ale nie ma nic wspólnego z oznaczaniem komentarzy. Przykładowo, $variable = 'value'; jest poprawnym użyciem, natomiast '$ This is a comment' nie będzie zrozumiane jako komentarz. Znak '--' jest często stosowany w SQL do komentowania linii, jednak w przypadku PHP jego użycie nie jest prawidłowe. Przyjęcie niepoprawnych metod dla komentarzy może prowadzić do nieczytelności kodu, a także do trudności w jego utrzymaniu i rozwoju przez innych programistów, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami w branży technicznej.
Pytanie 36

Jaki znacznik HTML umożliwia dynamiczne generowanie grafiki na stronie bez konieczności dodawania dodatkowych plików?

A. <object>
B. <embed>
C. <img>
D. <canvas>
Znaczniki <object>, <embed> oraz <img> są używane do osadzania różnych typów mediów na stronach internetowych, jednak nie służą do dynamicznego generowania grafiki w taki sposób, jak <canvas>. Znak <object> jest przeznaczony do osadzania obiektów multimedialnych, takich jak pliki PDF czy aplikacje Java, ale wymaga, aby te obiekty były dostępne jako zewnętrzne pliki. Podobnie, <embed> umożliwia osadzanie mediów, ale jest bardziej ograniczone w zakresie kontroli nad wyświetlaną grafiką i interaktywnością. Z kolei <img> ma wyłącznie charakter statyczny; służy do wyświetlania obrazów, które są z góry zdefiniowane i nie mogą być modyfikowane w czasie rzeczywistym. Wybór tych znaczników może prowadzić do błędnych założeń, że można osiągnąć podobną funkcjonalność jak w przypadku <canvas>. Użytkownicy często myślą, że wystarczy osadzić plik graficzny, aby uzyskać dynamiczne efekty, jednak tego typu podejście nie pozwala na interakcję, animację czy tworzenie złożonych wizualizacji. Ważne jest, aby zrozumieć, że <canvas> jest przeznaczony do tworzenia grafik w locie, co wymaga umiejętności programowania w JavaScript, a inne znaczniki nie oferują takich możliwości. Dlatego tak istotne jest dobieranie odpowiednich narzędzi do zadań, które chcemy zrealizować na stronie internetowej.
Pytanie 37

Wskaż pole edycyjne sformatowane przedstawionym stylem CSS

input {
  border: none;
  border-bottom: 2px solid Blue;
  color: Gray;
  font-weight: 900;
}

Input 1. Podaj imię:

Input 2. Podaj imię:

Input 3. Podaj imię:

Input 4. Podaj imię: Agnieszka

A. Input 1.
B. Input 3.
C. Input 4.
D. Input 2.
Dobrze wybrałeś! Odpowiedź 'Input 2.' jest rzeczywiście poprawna. To, co oferuje ten element, to wszystko, co potrzebne do spełnienia wymagań stylu CSS, czyli ma niebieskie dolne obramowanie o grubości 2px, szary tekst oraz pogrubioną czcionkę. Wygląd elementów formularza jest mega ważny, bo to właśnie od niego zależy, jak użytkownicy będą się poruszać po stronie. Dzięki CSS możemy to wszystko kontrolować, co daje nam spójność i ładny wygląd. Różne właściwości CSS, takie jak 'border-bottom', 'color' czy 'font-weight', pozwalają na dokładne dostosowanie stylu każdego elementu strony. W sumie, jak już się bardziej wkręcisz w CSS, zauważysz, że można dodać też różne efekty, jak hover, focus czy active, co dodatkowo wzbogaca interakcję. Rozumienie, jak te różne właściwości działają, jest kluczowe, żeby tworzyć fajne i funkcjonalne interfejsy.
Pytanie 38

Które rozszerzenie pliku jest związane z formatem wideo?

A. *.jpg
B. *.png
C. *.avi
D. *.bmp
Poprawna odpowiedź to *.avi, ponieważ jest to klasyczne rozszerzenie pliku wideo opartego na formacie AVI (Audio Video Interleave), opracowanym przez firmę Microsoft. Ten format pozwala na przechowywanie zarówno strumienia obrazu, jak i dźwięku w jednym kontenerze, co jest typowe dla plików wideo. W praktyce oznacza to, że plik .avi może zawierać w sobie różne kodeki wideo (np. DivX, Xvid) i różne kodeki audio. Z punktu widzenia użytkownika – klikasz plik .avi i od razu odtwarzacz multimedialny uruchamia film, a nie pojedynczy obrazek. W branży multimedialnej przyjęło się, że rozszerzenie musi jasno sugerować typ zawartości. Dobre praktyki mówią, żeby nie mieszać formatów graficznych z wideo, bo potem powstaje chaos w projektach, katalogach i na serwerach. Jeżeli tworzysz stronę WWW i chcesz osadzić film, stosujesz formaty wideo, np. .mp4, .webm, .avi (choć dzisiaj na web .avi raczej się nie używa, ale nadal możesz się z nim spotkać w starszych materiałach). Natomiast .jpg, .png, .bmp to formaty grafiki statycznej. One nie mają strumienia czasu, klatek na sekundę, ścieżki audio itd. Moim zdaniem warto też pamiętać, że AVI jest formatem kontenerowym, a nie samym kodekiem. To znaczy, że jakość, rozmiar i kompatybilność pliku zależą nie tylko od .avi jako rozszerzenia, ale głównie od tego, jakim kodekiem zakodowano obraz i dźwięk. W praktyce, przy pracy z multimediami, zawsze zwraca się uwagę na trzy rzeczy: rozszerzenie (typ kontenera), kodek (np. H.264, MPEG-4) oraz docelową platformę (przeglądarka, odtwarzacz, telewizor Smart TV). W projektach webowych i e-learningowych standardem jest raczej .mp4 (H.264/AAC), ale znajomość .avi nadal jest potrzebna, choćby po to, żeby wiedzieć, jak konwertować stare materiały wideo do nowszych, bardziej wydajnych formatów.
Pytanie 39

Kwerenda ALTER TABLE artykuly MODIFY cena float ma na celu wykonanie modyfikacji w tabeli artykuly?

A. usunąć kolumnę cena, która jest typu float
B. wprowadzić kolumnę cena o typie float, o ile jeszcze nie istnieje
C. zmienić nazwę kolumny cena na float
D. zmienić typ na float dla kolumny cena
Kwerenda ALTER TABLE artykuly MODIFY cena float ma na celu zmianę typu kolumny 'cena' w tabeli 'artykuly' na typ float. Typ float jest używany do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych, co jest szczególnie przydatne w przypadku cen, które mogą mieć ułamkowe wartości. Przykładem zastosowania tej kwerendy może być sytuacja, w której początkowo kolumna 'cena' była zdefiniowana jako typ integer, co ograniczałoby możliwość przechowywania wartości takich jak 19.99. Zmiana typu na float pozwala na większą precyzję, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu danymi finansowymi. Ważne jest, aby przed zmianą typu kolumny upewnić się, że wszystkie istniejące dane są zgodne z nowym typem, aby uniknąć błędów konwersji. Ostatecznie, korzystając z tego polecenia, dbamy o integralność danych oraz ich prawidłowe reprezentowanie, co jest kluczowe w każdej aplikacji związanej z zarządzaniem danymi.
Pytanie 40

Deklaracja

<!DOCTYPE html>
informuje przeglądarkę internetową o:
A. dostosowaniu strony internetowej do różnych rozmiarów urządzeń.
B. tytule strony internetowej.
C. wersji języka HTML zastosowanej w dokumencie strony internetowej.
D. indeksowaniu strony internetowej na potrzeby pozycjonowania witryny.
Deklaracja <!DOCTYPE html> to wbrew pozorom bardzo ważny element każdej poprawnej strony internetowej. Informuje przeglądarkę, jaka wersja języka HTML została użyta w dokumencie, a w praktyce – że ma renderować stronę w trybie zgodnym ze współczesnym standardem HTML5. Dzięki temu przeglądarka nie próbuje włączać tzw. „quirks mode”, czyli trybu zgodności ze starymi, historycznymi błędami Internet Explorera, tylko stosuje aktualne zasady specyfikacji. Moim zdaniem to jest jeden z tych drobiazgów, które po prostu trzeba pisać z automatu na górze każdego pliku .html. W starszych wersjach HTML deklaracja DOCTYPE była dużo dłuższa i określała konkretne DTD (Document Type Definition), np. dla HTML 4.01 Transitional czy XHTML 1.0 Strict. W HTML5 uproszczono to do jednej, krótkiej formy: <!DOCTYPE html>. To właśnie ta linijka mówi: „to jest dokument HTML5”. Na tej podstawie silnik przeglądarki dobiera reguły parsowania, walidacji struktury i sposób interpretacji wielu elementów, np. sekcji <header>, <footer>, <section>, a także nowych atrybutów formularzy. W praktyce, gdy tworzysz nową stronę, zawsze zaczynasz od: <!DOCTYPE html> <html lang="pl"> <head>… Jeśli pominiesz DOCTYPE albo wpiszesz go błędnie, możesz mieć kłopot z tym, że strona wygląda inaczej w różnych przeglądarkach, pojawią się problemy z modelu pudełkowym CSS (box model), z obsługą nowych znaczników lub z poprawnym działaniem responsywnego layoutu. Walidatory W3C też zakładają konkretną wersję HTML na podstawie DOCTYPE i pod nią sprawdzają poprawność kodu. Z mojego doświadczenia wynika, że poprawny DOCTYPE to absolutna podstawa profesjonalnego front-endu, nawet jeśli wygląda jak coś „magicznego” na samej górze pliku.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej