Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 21 kwietnia 2026 14:56
Data zakończenia: 21 kwietnia 2026 15:05

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Do środków kontrastujących negatywnych należą

A. związki jodu i siarczan baru.

B. siarczan baru i dwutlenek węgla.

C. powietrze i podtlenek azotu.

D. podtlenek azotu i siarczan baru.

Prawidłowo wskazane zostały środki kontrastujące negatywne: powietrze i podtlenek azotu. W radiologii przyjęło się dzielić kontrasty na pozytywne i negatywne. Pozytywne to takie, które mają większą gęstość i większą liczbę atomową niż otaczające tkanki, więc na obrazie RTG, TK wychodzą jako jaśniejsze (radiopakowe) – typowy przykład to związki jodu czy siarczan baru. Natomiast środki kontrastujące negatywne mają mniejszą gęstość niż tkanki i zawierają pierwiastki o niskiej liczbie atomowej, głównie gazy, przez co pochłaniają mało promieniowania i na obrazie są ciemniejsze (radiolucentne). Do klasycznych negatywnych kontrastów zalicza się właśnie powietrze, dwutlenek węgla, czasem tlen, a w starszych technikach także podtlenek azotu. W praktyce klinicznej powietrze jako kontrast negatywny stosowano np. w podwójnym kontrastowaniu przewodu pokarmowego (baryt + powietrze) przy badaniu żołądka czy jelita grubego, żeby lepiej uwidocznić fałdy śluzówki, drobne nadżerki, polipy. Podtlenek azotu historycznie używano podobnie jak inne gazy, choć obecnie częściej korzysta się z powietrza lub CO2, bo są łatwiej dostępne i bezpieczniejsze przy odpowiednich procedurach. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli kontrast to gaz, zwykle mówimy o kontraście negatywnym; jeśli sól baru lub związek jodu – to kontrast pozytywny. W wytycznych i dobrych praktykach radiologicznych podkreśla się, że dobór typu kontrastu (pozytywny/negatywny lub kombinacja) zależy od tego, jaką strukturę chcemy uwidocznić i jakiej techniki obrazowania używamy. Kombinacja barytu z powietrzem w tzw. badaniu z podwójnym kontrastem do dziś jest wzorcowym przykładem wykorzystania kontrastu negatywnego do zwiększenia szczegółowości obrazu.

Pytanie 2

Który narząd został oznaczony strzałką na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Śledziona.

B. Wątroba.

C. Trzustka.

D. Nerka.

Na tym obrazie rezonansu magnetycznego łatwo o pomyłkę, jeśli patrzy się tylko na jeden przekrój i nie myśli się o typowym ułożeniu narządów. Nerka leży po obu stronach kręgosłupa, w przestrzeni zaotrzewnowej, ma charakterystyczny kształt fasolki i we wnęce widać układ kielichowo‑miedniczkowy oraz naczynia. Strzałka dokładnie w taką strukturę celuje. Wątroba natomiast jest dużym narządem miąższowym po prawej stronie, położonym bardziej ku górze, pod kopułą przepony. Na obrazie MR zajmuje znaczną część prawego górnego kwadrantu jamy brzusznej i nie ma tak wyraźnego, gwiaździstego układu wnęki jak nerka. Jeśli ktoś ją tu wskazuje, to zwykle dlatego, że patrzy na największy ciemniejszy obszar miąższowy, a nie na charakterystyczny kształt i położenie względem kręgosłupa. Śledziona z kolei znajduje się po lewej stronie, także pod przeponą, ale bardziej bocznie i ku tyłowi. Ma jednolity miąższ, owalny kształt i brak systemu kielichów widocznych jak w nerce; często myli się ją z lewą nerką, gdy zapomina się o tym, że nerka leży niżej i bardziej przyśrodkowo. Trzustka jest jeszcze innym przypadkiem – to narząd podłużny, leżący poprzecznie na wysokości górnej części jamy brzusznej, przed kręgosłupem, zwykle przed żyłą główną dolną i aortą. Na obrazach MR wygląda jak nieregularny „walec” lub „język” miąższu, bez tak wyraźnego podziału na korę i rdzeń. Typowym błędem jest szukanie odpowiedzi po samym odcieniu szarości, zamiast po anatomii topograficznej: relacja do kręgosłupa, żeber, przepony i dużych naczyń dużo lepiej prowadzi do właściwego rozpoznania. Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej to zawsze przeanalizować narząd w kilku warstwach i płaszczyznach oraz porównać obie strony ciała. Wtedy nerka z jej kształtem fasoli i centralną wnęką wręcz „wyskakuje z obrazu” i nie myli się jej ani z wątrobą, ani ze śledzioną czy trzustką.

Pytanie 3

Który narząd na obrazie scyntygrafii znakowanej erytrocytami zaznaczono cyfrą 2?

A. Śledzionę.

B. Serce.

C. Wątrobę.

D. Nerkę.

W scyntygrafii z użyciem znakowanych erytrocytów kluczowe jest zrozumienie, jak rozkłada się radiofarmaceutyk w organizmie. Erytrocyty pozostają w łożysku naczyniowym, dlatego najbardziej uwidaczniają się struktury o dużym przepływie krwi i narządy zaangażowane w filtrację oraz degradację krwinek czerwonych. To podstawowa przesłanka, która pomaga odróżnić widoczne ogniska gromadzenia od siebie i uniknąć pomyłek. Serce w takim badaniu jest położone najwyżej z wymienionych odpowiedzi – w śródpiersiu, centralnie, lekko po lewej stronie. Na obrazie RBC wygląda jak intensywny, nieregularny obszar w klatce piersiowej, a nie w typowej lokalizacji śledziony w górnym lewym kwadrancie jamy brzusznej. Błędne przypisanie numeru 2 do serca zwykle wynika z myślenia: „najbardziej świeci – to pewnie serce”, bez uwzględnienia anatomicznej wysokości i położenia względem przepony. Nerki natomiast są słabo lub wręcz wcale widoczne w klasycznej scyntygrafii znakowanymi erytrocytami, bo radiofarmaceutyk nie jest aktywnie wydalany przez układ moczowy, tylko krąży z krwią. Wyraźne nerki obserwuje się w zupełnie innych badaniach: np. scyntygrafii nerek z DTPA lub MAG3, gdzie znacznik jest filtrowany i wydalany. Jeżeli ktoś widzi dwa symetryczne ogniska w okolicy lędźwiowej i interpretuje je jako nerki na RBC, to najczęściej jest to efekt mylenia modalności obrazowania albo patrzenia na inne badanie. Wątroba w scyntygrafii erytrocytowej rzeczywiście świeci intensywnie, ale zajmuje duży obszar w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, sięgając bardziej na prawo od linii pośrodkowej ciała. Jest położona wyżej i bardziej centralnie niż śledziona, a jej kształt jest rozlany, nieregularny, obejmujący dużą część prawej strony. Typowym błędem jest utożsamianie każdego dużego, jasnego obszaru w górnej części jamy brzusznej z wątrobą, bez sprawdzenia, czy znajduje się on po właściwej stronie i czy odpowiada typowemu zarysowi narządu. Śledziona leży anatomicznie po lewej stronie, bardziej bocznie i nieco poniżej wątroby, w sąsiedztwie dolnego bieguna płuca lewego i przepony. Na obrazach RBC ma zwykle mniejszy, bardziej owalny zarys niż wątroba, ale często jest równie intensywna lub nawet bardziej intensywna w wychwycie. Jej prawidłowa identyfikacja wymaga powiązania trzech rzeczy: znajomości anatomii topograficznej, rozumienia mechanizmu działania radiofarmaceutyku oraz umiejętności orientacji w projekcjach gammakamery (przód, tył, lewa, prawa). Z mojego doświadczenia największy problem sprawia właśnie mieszanie tego badania z innymi scyntygrafiami: nerkową czy wątrobowo-żółciową. Dlatego dobrą praktyką jest zawsze przed interpretacją zadać sobie dwa pytania: jaki radiofarmaceutyk podano i jaki jest jego fizjologiczny los w organizmie. Dopiero potem ma sens szukanie, który narząd jest który na obrazie. Wtedy wybór śledziony jako struktury oznaczonej numerem 2 staje się dużo bardziej oczywisty.

Pytanie 4

Jak oznacza się w radioterapii obszar tkanek zawierający GTV i mikrorozsiewy w fazie niewykrywalnej klinicznie?

A. PTV

B. IV

C. TV

D. CTV

Prawidłowo wskazany CTV (Clinical Target Volume) to w radioterapii absolutna podstawa poprawnego planowania leczenia. CTV oznacza objętość tkanek, która obejmuje GTV (Gross Tumor Volume – czyli makroskopowo widoczną masę guza w badaniach obrazowych lub klinicznie) oraz obszar mikrorozsiewu nowotworu, który jest jeszcze niewidoczny w TK, MR czy PET, ale wiemy z badań i wytycznych, że statystycznie tam bywa. Czyli mówiąc po ludzku: CTV = guz + to, co już najpewniej „rozpełzło się” mikroskopowo wokół niego. W praktyce lekarz radioterapeuta, często razem z fizykiem medycznym i radiologiem, najpierw wyznacza GTV na obrazie TK/MR, a potem na podstawie zaleceń (np. wytyczne ESTRO, ICRU, lokalne protokoły) dodaje margines na mikrorozsiewy i otrzymuje właśnie CTV. Ten margines nie jest przypadkowy – zależy od typu nowotworu, stopnia złośliwości, lokalizacji anatomicznej, a także sposobu szerzenia się choroby. Na przykład w raku głowy i szyi CTV obejmuje nie tylko sam guz, ale też całe grupy węzłów chłonnych, które z dużym prawdopodobieństwem mogą być zajęte mikroskopowo. W raku prostaty CTV może obejmować samą prostatę i pęcherzyki nasienne w zależności od zaawansowania. Warto też pamiętać, że dopiero z CTV tworzy się PTV (Planning Target Volume), czyli objętość planistyczną uwzględniającą dodatkowy margines na błędy ustawienia pacjenta, ruchy narządów, niepewności układu napromieniającego. Moim zdaniem dobrze jest to sobie ułożyć w głowie jako logiczny ciąg: GTV – to, co widzę; CTV – to, co widzę + to, czego nie widzę, ale rozsądnie zakładam; PTV – CTV + margines bezpieczeństwa technicznego. Dzięki temu łatwiej potem rozumieć, skąd się biorą różnice między konturami na planie leczenia i dlaczego nie można tak po prostu „przyciąć” objętości, żeby oszczędzić zdrowe tkanki, bo ryzykowalibyśmy niedoleczenie mikrorozsiewu właśnie w CTV.

Pytanie 5

Który radiofarmaceutyk może zostać podany pacjentowi w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu?

A. Tc-99m HMPAO

B. I-123 NaI

C. Tc-99m MDP

D. I-131 NaI

Prawidłowo wybrany został Tc-99m HMPAO, czyli technet-99m heksametylopropylenoamina oksym. To klasyczny radiofarmaceutyk stosowany w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu, zarówno w badaniach stacjonarnych SPECT, jak i w niektórych protokołach dynamicznych. Ma on właściwości lipofilne, dzięki czemu łatwo przenika przez barierę krew–mózg i w stosunkowo krótkim czasie ulega utrwaleniu w tkance mózgowej proporcjonalnie do regionalnego przepływu krwi. Dzięki temu rozkład wychwytu Tc-99m HMPAO bardzo dobrze odzwierciedla perfuzję poszczególnych obszarów mózgu w momencie podania. W praktyce klinicznej używa się go m.in. do oceny ognisk niedokrwienia, w diagnostyce padaczki (lokalizacja ogniska padaczkowego), w ocenie otępień, a także w niektórych przypadkach urazów mózgu. Z mojego doświadczenia, przy badaniach padaczkowych bardzo ważny jest moment podania – HMPAO trzeba wstrzyknąć w trakcie napadu lub tuż po, żeby zobaczyć typowy wzrost przepływu w ognisku. Tc-99m jako znacznik ma korzystny okres półtrwania (ok. 6 godzin), emituje promieniowanie gamma o energii idealnej do gammakamery (140 keV) i daje dobrą jakość obrazów przy stosunkowo niskiej dawce dla pacjenta, co jest zgodne z zasadą ALARA w medycynie nuklearnej. W wytycznych i w praktyce większości pracowni perfuzyjna scyntygrafia mózgu kojarzy się głównie właśnie z Tc-99m HMPAO albo jego nowszym odpowiednikiem Tc-99m ECD. To są standardowe, rekomendowane radiofarmaceutyki do tego typu badań.

Pytanie 6

Warstwa półchłonna (WP) jest wyrażona w mm Cu dla

A. terapii ortowoltowej.

B. medycyny nuklearnej.

C. terapii megawoltowej.

D. diagnostyki radiologicznej.

Warstwa półchłonna to pojęcie wspólne dla wielu dziedzin wykorzystujących promieniowanie jonizujące, ale kluczowe jest, w jakim materiale i dla jakiego zakresu energii ją określamy. Typowy błąd polega na automatycznym przenoszeniu jednego standardu na wszystkie zastosowania. W medycynie nuklearnej wprawdzie też mówi się o osłonach i tłumieniu, ale tam operuje się głównie radionuklidami emitującymi promieniowanie gamma lub beta i używa się ołowiu, wolframu czy betaglasa, a nie milimetrów miedzi jako standardu HVL. Dodatkowo w medycynie nuklearnej bardziej interesuje nas aktywność, czas połowicznego zaniku i dawka pochłonięta niż klasyczna WP dla wiązki rentgenowskiej. W terapii megawoltowej sytuacja jest jeszcze inna. Dla energii rzędu kilku–kilkunastu MV (akceleratory liniowe) miedź nie jest typowym materiałem referencyjnym do określania warstwy półchłonnej. Charakterystyka wiązki opisuje się raczej przez procentową dawkę głęboką (PDD) albo wskaźniki TPR/TMR, a kontrolę jakości prowadzi się w fantomach wodnych i za pomocą wiązki fotonów wysokoenergetycznych, gdzie rolę materiału odniesienia pełni woda lub tkanka ekwiwalentna. W diagnostyce radiologicznej z kolei HVL jak najbardziej się stosuje, ale standardowo w milimetrach aluminium, nie miedzi. Wynika to z niższych energii wiązki diagnostycznej (zwykle 40–120 kV) i historycznych oraz normatywnych zaleceń, np. w regulacjach dotyczących kontroli jakości aparatów RTG. Mylenie mm Al z mm Cu wynika często z tego, że oba pojęcia występują w literaturze i na szkoleniach obok siebie, ale są przypisane do innych zakresów energii i innych zastosowań. Dobra praktyka w ochronie radiologicznej i radioterapii jest taka, żeby zawsze kojarzyć: ortowolt – mm Cu, diagnostyka – mm Al, megawolt – inne wskaźniki jakości wiązki, a w medycynie nuklearnej głównie ekwiwalentne grubości ołowiu i parametry związane z izotopem, a nie klasyczną WP dla promieniowania rentgenowskiego.

Pytanie 7

Jednym z kryteriów poprawnie wykonanego badania spirometrycznego jest czas trwania natężonego wydechu, który powinien wynosić u osób powyżej 10 roku życia co najmniej

A. 2 sekundy.

B. 6 sekund.

C. 4 sekundy.

D. 3 sekundy.

Prawidłowo: jednym z kluczowych kryteriów poprawnie wykonanego badania spirometrycznego u osób powyżej 10. roku życia jest minimalny czas trwania natężonego wydechu (tzw. FVC manewr), który powinien wynosić co najmniej 6 sekund. Ten wymóg wynika z międzynarodowych standardów, m.in. wytycznych ATS/ERS, które określają warunki akceptowalności i powtarzalności spirometrii. Chodzi o to, żeby pacjent zdążył faktycznie „opróżnić” płuca, a krzywa wydechu osiągnęła wyraźny plateau, czyli wypłaszczenie przepływu, świadczące o zakończeniu wydechu. Jeśli wydech trwa zbyt krótko, to objętość wymuszona (FVC) jest zaniżona, a wtedy wskaźniki takie jak FEV1/FVC czy interpretacja obturacji i restrykcji robią się po prostu niewiarygodne. W codziennej praktyce, przy badaniu osób dorosłych i młodzieży, technik powinien pilnować nie tylko samego czasu 6 sekund, ale też kształtu krzywej i zachowania pacjenta. Często trzeba mocno dopingować: „jeszcze, jeszcze, nie przerywać”, bo pacjenci mają tendencję do kończenia wydechu za wcześnie, jak tylko poczują dyskomfort. Moim zdaniem dobra kontrola tego parametru to połowa sukcesu w spirometrii, bo bez pełnego wydechu możemy przeoczyć np. obturację w małych oskrzelach. Warto też pamiętać, że u niektórych osób, np. z ciężką obturacją, wydech spontanicznie trwa nawet dłużej niż 6 sekund i to też jest cenna informacja kliniczna. W pracowni spirometrycznej dobrą praktyką jest dokumentowanie, czy kryterium 6 sekund i plateau zostało spełnione, bo ma to wpływ na to, czy opis badania będzie uznany za wiarygodny przez lekarza pulmonologa.

Pytanie 8

Do czego służy do symulator rentgenowski wykorzystywany w procesie radioterapii?

A. Do określania odległości od wirtualnego źródła promieniowania do skóry pacjenta.

B. Do weryfikacji i odwzorowania geometrii pól poszczególnych wiązek terapeutycznych.

C. Do weryfikacji dawki podanej pacjentowi w obszarze PTV.

D. Do generowania trójwymiarowych informacji o lokalizacji obszaru guza.

Prawidłowo – symulator rentgenowski w radioterapii służy przede wszystkim do weryfikacji i odwzorowania geometrii pól poszczególnych wiązek terapeutycznych. W praktyce oznacza to, że na symulatorze „na sucho” sprawdza się, czy zaplanowane pola napromieniania, kąty obrotu głowicy, kolimatora, ustawienie stołu i pozycja pacjenta rzeczywiście pokrywają się z obszarem, który ma być napromieniony. Moim zdaniem to jest taki etap próbny przed właściwym leczeniem – bez ryzyka podania dawki terapeutycznej. Symulator ma podobną geometrię jak akcelerator (odległość źródło–skóra, zakres ruchów ramienia, kolimatory), ale zamiast wiązki megawoltowej używa promieniowania diagnostycznego, więc można uzyskać obraz rentgenowski i sprawdzić ułożenie pól względem anatomii pacjenta. W standardach radioterapii podkreśla się, że prawidłowe odwzorowanie geometrii pól jest kluczowe dla bezpieczeństwa: dzięki symulacji można wykryć błędy w pozycjonowaniu, złe kąty projekcji, niewłaściwy margines wokół PTV czy niepotrzebne obciążenie narządów krytycznych (OAR). W codziennej pracy używa się symulatora do zaznaczenia na skórze pacjenta linii referencyjnych, punktów laserowych, czasem znaczników tuszem lub tatuaży, które później są używane przy każdym seansie na akceleratorze. Dobre praktyki mówią, że przed pierwszym napromienianiem plan powinien być zweryfikowany geometrycznie – kiedyś głównie na klasycznym symulatorze RTG, dziś coraz częściej na wirtualnym symulatorze opartym na TK, ale zasada jest ta sama: chodzi o kontrolę geometrii pól, a nie o dokładne mierzenie dawki czy tworzenie nowego obrazu 3D. Dzięki temu cały zespół ma większą pewność, że wiązka trafia dokładnie tam, gdzie zaplanował fizyk i lekarz.

Pytanie 9

Który załamek w zapisie EKG odpowiada zjawisku depolaryzacji przedsionków mięśnia sercowego?

A. P

B. R

C. Q

D. T

Załamek P w zapisie EKG odpowiada depolaryzacji przedsionków, czyli momentowi, kiedy bodziec elektryczny rozchodzi się przez mięsień przedsionków i przygotowuje je do skurczu. To jest tak naprawdę pierwszy element całego cyklu sercowego widocznego w standardowym zapisie 12-odprowadzeniowego EKG. W fizjologicznych warunkach załamek P jest dodatni w większości odprowadzeń kończynowych, szczególnie w II odprowadzeniu, które zwykle analizuje się jako wzorcowe. Moim zdaniem warto „nauczyć się na pamięć”, że P = przedsionki, bo to potem bardzo ułatwia interpretację różnych zaburzeń rytmu, np. migotania czy trzepotania przedsionków. W praktyce technika EKG i personel medyczny, zgodnie z wytycznymi kardiologicznymi, zawsze ocenia obecność, kształt i częstość załamków P. Brak prawidłowych załamków P albo ich nietypowy kształt może sugerować np. rytm z węzła AV, ektopowe pobudzenie przedsionkowe albo przerost przedsionków. W badaniach wysiłkowych czy holterowskich ciągłe śledzenie załamków P pomaga odróżnić tachykardię zatokową od nadkomorowych zaburzeń rytmu. Warto też pamiętać, że załamek P kończy się przed zespołem QRS – to czas, kiedy impuls po przejściu przez przedsionki dociera do węzła przedsionkowo‑komorowego. W dobrych praktykach diagnostyki elektromedycznej zawsze analizuje się P w kontekście całego odstępu PQ (PR), bo to daje informację nie tylko o depolaryzacji przedsionków, ale też o przewodzeniu przedsionkowo‑komorowym. Z mojego doświadczenia, jak ktoś dobrze rozumie załamek P, to dużo szybciej ogarnia resztę zapisu EKG, bo ma solidny punkt odniesienia do oceny rytmu i przewodnictwa.

Pytanie 10

Strzykawka automatyczna do podawania kontrastu jest stosowana przy wykonywaniu

A. koronarografii.

B. wlewu doodbytniczego.

C. cystografii mikcyjnej.

D. histerosalpingografii.

Prawidłowo – strzykawka automatyczna do podawania środka cieniującego jest standardowo stosowana przy koronarografii. W badaniach naczyń wieńcowych serca bardzo ważne jest, żeby kontrast był podany szybko, pod odpowiednim ciśnieniem i w ściśle kontrolowanej objętości. Ręką po prostu nie da się tego zrobić tak powtarzalnie i precyzyjnie. Injektor automatyczny pozwala ustawić prędkość przepływu (np. kilka ml/s), całkowitą dawkę kontrastu na serię zdjęć, opóźnienie czasowe względem ekspozycji promieniowania oraz ewentualne tryby dwufazowe. Dzięki temu radiolog interwencyjny może skupić się na prowadzeniu cewnika w tętnicy wieńcowej, a nie na samym wstrzykiwaniu. W koronarografii używa się jodowych środków cieniujących podawanych dotętniczo, często u pacjentów z licznymi obciążeniami kardiologicznymi. Automatyczna strzykawka pozwala ograniczać ryzyko nagłych zmian hemodynamicznych – np. zbyt szybkiego, niekontrolowanego bolusa. Z mojego doświadczenia to też kwestia bezpieczeństwa dla personelu: system jest zamknięty, łatwiej utrzymać aseptykę, a ekspozycja rąk na promieniowanie jest mniejsza, bo operator nie musi trzymać zwykłej strzykawki przy stole angiograficznym. W pracowniach hemodynamicznych jest to w zasadzie złoty standard – aparatura angiograficzna jest fabrycznie przygotowana do współpracy z injektorem, a protokoły zabiegowe opisują dokładne parametry iniekcji dla różnych projekcji i gałęzi tętnic wieńcowych. W innych procedurach radiologicznych kontrast też bywa podawany automatycznie (np. w TK), ale w histerosalpingografii, cystografii mikcyjnej czy wlewie doodbytniczym stosuje się raczej ręczne, grawitacyjne lub bardzo łagodne podanie, bez typowego injektora wysokociśnieniowego, jak w koronarografii.

Pytanie 11

Przedstawiony obraz został zarejestrowany podczas wykonywania

A. pozytonowej tomografii emisyjnej.

B. badania radioizotopowego.

C. rezonansu magnetycznego.

D. tomografii komputerowej.

Na obrazie widzisz typowy wynik badania radioizotopowego kośćca, czyli scyntygrafię kości wykonaną gammakamerą po dożylnym podaniu radiofarmaceutyku (najczęściej znaczonego technetem-99m fosfonianu). Charakterystyczny jest tu tzw. obraz „szkieletu z rozmytymi konturami” – widoczne są głównie struktury kostne, bez dokładnego zarysu tkanek miękkich, a intensywność zabarwienia zależy od wychwytu znacznika metabolicznie aktywnego w kościach. To właśnie odróżnia obraz scyntygraficzny od klasycznego RTG czy TK, gdzie widzimy anatomiczne szczegóły, krawędzie, zróżnicowaną gęstość tkanek. W medycynie nuklearnej nie pokazujemy bezpośrednio anatomii, tylko rozkład radioaktywności – czyli funkcję narządu lub metabolizm tkanki. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą rzecz: w badaniach radioizotopowych obraz jest zwykle bardziej „rozmyty”, kontrast jest funkcjonalny, a nie czysto anatomiczny. W scyntygrafii kości oceniamy m.in. ogniska wzmożonego metabolizmu kostnego – przerzuty nowotworowe, złamania przeciążeniowe, zmiany zapalne, martwicze. W praktyce klinicznej takie badanie jest standardem np. w onkologii przy podejrzeniu przerzutów do kości (rak piersi, prostaty), w ortopedii przy niejasnym bólu kostnym, w reumatologii przy rozsianych zmianach zapalnych. Zgodnie z dobrą praktyką medycyny nuklearnej ważne jest odpowiednie przygotowanie pacjenta (nawodnienie, opróżnienie pęcherza przed badaniem, zdjęcie metalowych przedmiotów) oraz właściwy dobór radiofarmaceutyku i aktywności dawki. Personel musi też zadbać o czas między podaniem znacznika a rejestracją obrazu (dla scyntygrafii kości najczęściej ok. 2–3 godziny), bo to wpływa na jakość i interpretowalność wyniku. Warto kojarzyć, że takie całociałowe, symetryczne „szkieletowe” obrazy to klasyka badań radioizotopowych w medycynie nuklearnej, a nie TK, MR czy PET, chociaż PET też należy do metod medycyny nuklearnej, ale wygląda już trochę inaczej i zwykle jest łączony z CT (PET/CT).

Pytanie 12

Który załamek odzwierciedla szybką repolaryzację komór w zapisie EKG?

A. T

B. S

C. R

D. Q

Prawidłowo wskazany załamek T odzwierciedla fazę szybkiej repolaryzacji komór, czyli powrót błony komórkowej kardiomiocytów komorowych do spoczynkowego potencjału po skurczu. W ujęciu elektrofizjologicznym odpowiada to głównie fazie 3 potencjału czynnościowego komórek mięśnia komór – intensywny wypływ jonów potasu na zewnątrz i wygaszanie napływu jonów wapnia. Na standardowym 12‑odprowadzeniowym EKG załamek T pojawia się po zespole QRS i przed odcinkiem TP, jest zwykle dodatni w większości odprowadzeń kończynowych i przedsercowych (z wyjątkiem aVR i czasem V1). W praktyce technika zapisu ma duże znaczenie: prawidłowe ułożenie elektrod, filtracja zakłóceń i poprawna kalibracja (10 mm/mV, 25 mm/s) ułatwiają wiarygodną ocenę morfologii załamka T. To ma znaczenie, bo zmiany kształtu lub kierunku załamka T są jednym z podstawowych kryteriów oceny niedokrwienia, przerostu komór, zaburzeń elektrolitowych (np. hiperkaliemia – wysokie, ostre T) czy toksycznego działania leków. Z mojego doświadczenia w pracowni EKG bardzo często lekarz najpierw „rzuca okiem” właśnie na odcinek ST i załamki T, żeby szybko wychwycić ostrą patologię. W dobrych praktykach diagnostyki elektromedycznej zaleca się systematyczną analizę: rytm, częstość, oś elektryczna, zespół QRS, odcinek ST i właśnie załamek T, z porównaniem do poprzednich zapisów pacjenta. Umiejętność kojarzenia załamka T z repolaryzacją komór to podstawa do dalszej, bardziej zaawansowanej interpretacji, np. rozróżniania zmian wtórnych do poszerzonego QRS od pierwotnych zaburzeń repolaryzacji. Moim zdaniem warto też nawykowo sprawdzać zgodność kierunku T z główną składową QRS w danym odprowadzeniu – niezgodność często sugeruje patologię, nawet jeśli pacjent jeszcze nic nie czuje.

Pytanie 13

Dawka graniczna wyrażona jako dawka skuteczna (efektywna), dla osób zawodowo narażonych na działanie promieniowania jonizującego wynosi w ciągu roku kalendarzowego

A. 8 mSv

B. 15 mSv

C. 20 mSv

D. 6 mSv

Prawidłowa wartość dawki granicznej skutecznej dla osób zawodowo narażonych na promieniowanie jonizujące to 20 mSv w ciągu roku kalendarzowego. Wynika to z aktualnych zaleceń ICRP (International Commission on Radiological Protection) oraz wdrożenia tych zaleceń w prawie polskim i unijnym. W praktyce przyjmuje się, że średnia dawka skuteczna nie powinna przekraczać 20 mSv na rok, liczona jako średnia z 5 kolejnych lat, przy czym w żadnym pojedynczym roku nie wolno przekroczyć 50 mSv. Ale w normalnych warunkach pracy planujemy tak, żeby trzymać się właśnie okolic 20 mSv lub niżej. Moim zdaniem najważniejsze jest zrozumienie, że jest to wartość graniczna, a nie „zalecana” – celem ochrony radiologicznej jest trzymanie dawek jak najniżej rozsądnie osiągalnie (zasada ALARA – As Low As Reasonably Achievable). W codziennej pracy technika elektroradiologii czy fizyka medycznego przekłada się to na konkretne działania: stosowanie osłon (fartuchy ołowiane, osłony gonad, parawany), odpowiednie odległości od źródła promieniowania, skracanie czasu ekspozycji, poprawne kolimowanie wiązki, używanie właściwych parametrów ekspozycji (kV, mAs) oraz kontrola jakości aparatów. W diagnostyce obrazowej (RTG, TK, fluoroskopia) i w radioterapii dawki personelu są stale monitorowane za pomocą dozymetrów indywidualnych, które nosi się zwykle na klatce piersiowej, a czasem dodatkowo pod fartuchem. Z mojego doświadczenia dobrze prowadzona pracownia, z rozsądną organizacją pracy i przestrzeganiem procedur, pozwala utrzymywać dawki personelu zdecydowanie poniżej 20 mSv rocznie, często nawet w okolicach kilku mSv lub mniej. Ten limit jest więc bardziej „bezpiecznym sufitem” niż celem, do którego się dąży.

Pytanie 14

Który radioizotop jest stosowany w diagnostyce i terapii raka tarczycy?

A. ¹³³Xe

B. ¹⁸⁶Re

C. ¹³¹I

D. ²²³Ra

W leczeniu i diagnostyce raka tarczycy kluczowe jest wykorzystanie fizjologii tego narządu, czyli naturalnej zdolności do wychwytu jodu. Z tego powodu stosuje się radioaktywny jod, konkretnie 131I, a nie inne przypadkowe radioizotopy. Błędne odpowiedzi zwykle wynikają z kojarzenia nazw izotopów „na pamięć” bez zastanowienia się, jaki narząd ma do nich naturalne powinowactwo i jakie promieniowanie emitują. 133Xe to ksenon-133, gaz szlachetny używany głównie w badaniach perfuzji płuc, np. w scyntygrafii wentylacyjnej. Ten izotop jest wdychany, rozpuszcza się w krwi w płucach i pozwala ocenić przepływ powietrza oraz krwi w miąższu płucnym. Nie ma żadnego sensownego mechanizmu, żeby ksenon gromadził się selektywnie w tarczycy, więc z punktu widzenia raka tarczycy jest kompletnie nieprzydatny. Z mojego doświadczenia uczniowie mylą go, bo „kojarzy się z medycyną nuklearną”, ale to zdecydowanie inny zakres badań. 186Re, czyli ren-186, jest stosowany raczej w terapii izotopowej zmian kostnych lub w leczeniu bólów kostnych w przebiegu przerzutów nowotworowych, czasem w radioizotopowym leczeniu zmian stawowych. Ma inne właściwości fizyczne i biologiczne, a jego dystrybucja nie jest związana z metabolizmem jodu. W kontekście tarczycy jego użycie byłoby po prostu nielogiczne i sprzeczne z dobrą praktyką. 223Ra (rad-223) jest z kolei stosowany w leczeniu przerzutów osteoblastycznych do kości, np. w raku prostaty. To emiter alfa, który lokalizuje się w miejscach intensywnej przebudowy kostnej. Jego siła jest właśnie w silnym, krótkodystansowym promieniowaniu alfa w kościach, a nie w gruczole tarczowym. Typowym błędem jest myślenie: „to też radioizotop onkologiczny, więc pewnie dobry do raka tarczycy”. Niestety tak to nie działa. W medycynie nuklearnej za każdym razem trzeba łączyć: powinowactwo narządowe, typ promieniowania i wskazania kliniczne. Tylko 131I spełnia wszystkie te warunki w przypadku raka tarczycy, co jest potwierdzone wieloma wytycznymi i wieloletnią praktyką kliniczną.

Pytanie 15

Koronarografia jest radiologicznym zabiegiem diagnostycznym pozwalającym ocenić drożność

A. żył obwodowych.

B. tętnic obwodowych.

C. żył wieńcowych.

D. tętnic wieńcowych.

Poprawnie – koronarografia służy do oceny drożności tętnic wieńcowych, czyli naczyń, które zaopatrują mięsień sercowy w krew utlenowaną. Jest to inwazyjne badanie radiologiczne z użyciem promieniowania rentgenowskiego i kontrastu jodowego, wykonywane najczęściej z dostępu przez tętnicę promieniową w nadgarstku albo udową w pachwinie. Do światła tętnicy wprowadza się cewnik, pod kontrolą fluoroskopii kieruje go do ujść tętnic wieńcowych w aorcie, a następnie podaje środek cieniujący. Na ekranie aparatu angiograficznego widoczny jest „rysunek” tętnic wieńcowych, co pozwala dokładnie ocenić zwężenia, zamknięcia, przebieg naczyń i krążenie oboczne. W praktyce klinicznej koronarografia jest złotym standardem w diagnostyce choroby wieńcowej, zwłaszcza przy podejrzeniu ostrego zespołu wieńcowego, niestabilnej dławicy czy przed planowaną angioplastyką wieńcową (PCI) albo operacją pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG). Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć: jeśli mówimy o „wieńcowych” w kontekście kardiologii inwazyjnej, to prawie zawsze chodzi o tętnice, nie żyły. Dobre praktyki zakładają też ocenę nie tylko samej drożności, ale także charakteru zmian miażdżycowych, długości i lokalizacji zwężeń, co ma bezpośredni wpływ na wybór dalszego leczenia – czy wystarczy stent, czy potrzebna będzie operacja kardiochirurgiczna. Warto też pamiętać, że w nowszych standardach coraz częściej wspomina się o uzupełnieniu klasycznej koronarografii o pomiary FFR czy obrazowanie wewnątrznaczyniowe (IVUS, OCT), ale punktem wyjścia nadal jest właśnie ocena tętnic wieńcowych w angiografii.

Pytanie 16

Przyczyną zaniku kostnego jest

A. nadmiar witaminy D3.

B. utrata macierzy kostnej.

C. przedawkowanie spożycia wapnia.

D. duży i częsty wysiłek.

Prawidłowo wskazana przyczyna zaniku kostnego to utrata macierzy kostnej. Kość nie jest strukturą „martwą”, tylko żywą tkanką, która stale się przebudowuje. Podstawą tej przebudowy jest właśnie macierz kostna, czyli rusztowanie zbudowane głównie z kolagenu typu I, na którym odkładają się sole mineralne – głównie fosforan wapnia w postaci hydroksyapatytu. Gdy dochodzi do przewagi procesów resorpcji (działanie osteoklastów) nad tworzeniem nowej tkanki kostnej (osteoblasty), macierz jest stopniowo tracona i rozwija się zanik kostny, np. w osteoporozie czy przy długotrwałym unieruchomieniu kończyny. W praktyce klinicznej widać to bardzo wyraźnie w badaniach obrazowych: na zdjęciach RTG obserwuje się obniżenie gęstości kostnej, ścieńczenie beleczek kostnych, poszerzenie jam szpikowych. W densytometrii (DXA) notuje się spadek T-score, co od razu kojarzy się z utratą masy i jakości macierzy kostnej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że sama obecność wapnia to za mało – bez prawidłowej macierzy kolagenowej nie ma gdzie tego wapnia „przyczepić”. Dlatego w profilaktyce i leczeniu osteoporozy tak duży nacisk kładzie się nie tylko na suplementację wapnia i witaminy D3, ale też na aktywność fizyczną, prawidłową dietę białkową oraz unikanie leków i stanów, które nasilają resorpcję kości. W standardach postępowania (np. zalecenia towarzystw osteologicznych) wyraźnie podkreśla się rolę równowagi między tworzeniem macierzy a jej degradacją: jeśli ta równowaga jest zaburzona na korzyść utraty, to właśnie wtedy rozwija się zanik kostny, widoczny później w badaniach obrazowych i objawach klinicznych, jak złamania niskoenergetyczne czy obniżenie wzrostu.

Pytanie 17

Świeżo wynaczyniona krew na obrazach TK głowy bez podania środka kontrastowego ukazuje się jako obszar

A. hiperdensyjny.

B. izodensyjny.

C. normodensyjny.

D. hipodensyjny.

Prawidłowo – świeżo wynaczyniona krew w badaniu TK głowy bez kontrastu ma charakter hiperdensyjny, czyli jest wyraźnie jaśniejsza od prawidłowej tkanki mózgowej. Wynika to głównie z wysokiego stężenia białek i hemoglobiny w skrzepie oraz stosunkowo małej zawartości wody. W praktyce na monitorze widzisz ostro odgraniczony, jasny (białawy) obszar, zwykle o gęstości w granicach ok. 60–80 HU, podczas gdy prawidłowa istota szara ma około 35–45 HU. Moim zdaniem to jest jedna z absolutnie kluczowych rzeczy w TK – szybkie rozpoznanie świeżego krwawienia śródczaszkowego, bo od tego zależy dalsze postępowanie z pacjentem (np. decyzja o trombolizie, zabiegu neurochirurgicznym, obserwacji na OIT). W standardowych protokołach TK głowy w ostrych stanach (udar, uraz) zawsze zaczyna się od badania bez kontrastu właśnie po to, żeby nie zamaskować gęstych ognisk krwi środkiem kontrastowym. Świeże krwiaki nadtwardówkowe, podtwardówkowe czy śródmózgowe typowo są hiperdensyjne względem mózgowia. Dopiero z czasem, gdy dochodzi do rozpadu hemoglobiny i wzrostu zawartości wody, krew robi się izodensyjna, a potem nawet hipodensyjna. Warto też kojarzyć, że podobna zasada dotyczy świeżej krwi w innych lokalizacjach, np. w jamie brzusznej czy w miednicy – świeże krwawienie w TK zazwyczaj „świeci” na jaśniej niż otaczające tkanki. W dobrej praktyce opisowej radiolog nie tylko stwierdza obecność hiperdensyjnego ogniska, ale też opisuje jego lokalizację, wielkość, efekt masy, przemieszczenie struktur pośrodkowych i ewentualne cechy aktywnego krwawienia, co ma duże znaczenie kliniczne.

Pytanie 18

Wskazaniem do wykonania badania spirometrycznego jest

A. świeżo rozpoznany zawał mięśnia sercowego.

B. zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

C. stan po operacji jamy brzusznej.

D. astma oskrzelowa.

Prawidłowo – astma oskrzelowa jest jednym z klasycznych i najważniejszych wskazań do wykonania spirometrii. To badanie funkcji wentylacyjnej płuc, które pozwala ocenić przepływ powietrza w drogach oddechowych oraz pojemności i objętości płuc. W astmie dochodzi do odwracalnej obturacji dróg oddechowych, czyli zwężenia oskrzeli, które można uchwycić właśnie w badaniu spirometrycznym. Typowym wynikiem jest spadek FEV1 (natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej) oraz wskaźnika FEV1/FVC, a po podaniu leku rozkurczającego oskrzela (test odwracalności) obserwuje się istotną poprawę tych parametrów. W praktyce, moim zdaniem, bez spirometrii trudno dziś mówić o prawidłowej diagnostyce i monitorowaniu astmy, bo sam wywiad i osłuchiwanie to za mało. Według standardów (GINA, krajowe wytyczne pulmonologiczne) spirometria jest badaniem podstawowym przy rozpoznawaniu astmy, przy ocenie stopnia ciężkości choroby oraz przy kontroli efektów leczenia. Technik wykonujący badanie musi zadbać o prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobrą instrukcję wykonania manewru wydechu oraz powtarzalność prób. W codziennej pracy spotyka się pacjentów z przewlekłym kaszlem, świstami, dusznością wysiłkową – i właśnie u nich spirometria pomaga odróżnić astmę od POChP czy zmian o charakterze restrykcyjnym. Dodatkowo, u osób z dobrze kontrolowaną astmą spirometria okresowa pozwala ocenić, czy terapia inhalacyjna jest skuteczna i czy nie dochodzi do przewlekłego uszkodzenia dróg oddechowych. W skrócie: przy objawach sugerujących astmę spirometria to po prostu standard dobrej praktyki.

Pytanie 19

Celiakografia jest badaniem kontrastowym

A. układu tętniczego.

B. pnia trzewnego.

C. pnia płucnego.

D. układu żylnego.

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo nazwa nie jest już tak często używana w codziennej mowie, a kojarzy się trochę abstrakcyjnie. Celiakografia nie ma jednak nic wspólnego ani z pniem płucnym, ani z ogólnie pojętym „układem żylnym”, ani nie jest opisem dowolnego badania tętniczego. Chodzi o bardzo konkretne naczynie. Pień płucny to duże naczynie tętnicze wychodzące z prawej komory serca i prowadzące krew do płuc. Jego ocenę wykonuje się np. w angiografii płucnej, angio-TK klatki piersiowej czy w badaniach kardiologicznych. To jest zupełnie inny obszar anatomiczny niż pień trzewny, który znajduje się w jamie brzusznej i zaopatruje narządy górnej części przewodu pokarmowego. Skoro więc celiakografia dotyczy jamy brzusznej, wybór pnia płucnego wynika zwykle z mylenia nazw dużych naczyń. Podobnie odpowiedź „układ żylny” jest zbyt ogólna i merytorycznie nietrafiona. Badania kontrastowe układu żylnego to flebografie, wenografie albo po prostu faza żylna w TK czy MR. Celiakografia odnosi się natomiast do konkretnego tętniczego pnia, a nie do ogólnego obrazu żył. Typowym błędem myślowym jest tu założenie, że skoro jest kontrast, to może chodzić o żyły, bo np. kojarzy się to z zakrzepicą. W angiografii klasycznej i w nowoczesnych angio-TK/MR zdecydowana większość badań dotyczy jednak przede wszystkim tętnic. Odpowiedź „układ tętniczy” jest z kolei częściowo kusząca, bo rzeczywiście mówimy o naczyniu tętniczym. Ale pytanie jest precyzyjne: celiakografia to badanie kontrastowe konkretnego pnia – trzewnego – a nie całego układu tętniczego. W dobrej praktyce diagnostyki obrazowej warto kojarzyć nazwy badań z anatomicznymi strukturami: koronarografia – tętnice wieńcowe, karotydografia – tętnice szyjne, celiakografia – pień trzewny. To pomaga unikać takich właśnie nieprecyzyjnych skojarzeń i błędnych odpowiedzi.

Pytanie 20

Który system informatyczny służy do archiwizacji i transmisji obrazów radiologicznych?

A. IHE

B. DICOM

C. PACS

D. HL7

PACS (Picture Archiving and Communication System) to dokładnie ten system, który w nowoczesnej radiologii odpowiada za archiwizację, przeglądanie i transmisję obrazów diagnostycznych. W praktyce wygląda to tak, że każde badanie RTG, TK, MR, USG czy mammografia, po zakończeniu akwizycji na aparacie, jest automatycznie wysyłane w formacie DICOM do serwera PACS. Tam jest przechowywane, opisywane przez lekarza radiologa i udostępniane innym systemom, np. stacjom opisowym, systemowi RIS albo systemowi szpitalnemu HIS. Moim zdaniem kluczowe jest zrozumienie, że PACS to nie tylko „magazyn obrazów”, ale cała infrastruktura komunikacyjna: serwery, macierze dyskowe, oprogramowanie do przeglądania, archiwa długoterminowe, a często też mechanizmy backupu i replikacji. W dobrze zorganizowanej pracowni radiologicznej wszystko kręci się wokół PACS: technik wykonuje badanie, aparat wysyła obrazy do PACS, lekarz opisuje je na stacji roboczej podłączonej do PACS, a potem wynik i obrazy są dostępne np. na oddziale chirurgii czy SOR. To właśnie PACS umożliwia szybkie porównanie aktualnych badań z archiwalnymi, co jest standardem dobrej praktyki w diagnostyce obrazowej, np. przy kontroli zmian nowotworowych albo ocenie złamań gojących się. W odróżnieniu od samych standardów komunikacyjnych, PACS jest konkretnym systemem informatycznym wdrażanym w szpitalu, z konfiguracją użytkowników, uprawnień, kontroli jakości obrazów i rejestrowaniem logów dostępu, co ma też znaczenie prawne i dla ochrony danych medycznych. W codziennej pracy technika medycznego umiejętność sprawnego korzystania z PACS, wyszukiwania badań po nazwisku, numerze PESEL czy numerze zlecenia, to absolutna podstawa nowoczesnej radiologii.

Pytanie 21

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką wskazano patologiczny kręg

A. Th₁₀

B. L₁

C. Th₈

D. L₃

Prawidłowo wskazany został kręg L₁. Na strzałkowym obrazie MRI odcinka piersiowo‑lędźwiowego zawsze zaczynamy od orientacji anatomicznej: u dołu widoczna jest kość krzyżowa i ostatnie kręgi lędźwiowe, wyżej – przejście piersiowo‑lędźwiowe i kręgi piersiowe. Standardową dobrą praktyką w opisie takich badań jest liczenie kręgów od dołu: od kości krzyżowej (S1) w górę do L5, L4, L3, L2 i właśnie L1 jako najwyższego kręgu lędźwiowego. Na obrazie widać, że patologicznie zmieniony trzon leży tuż powyżej L2 i poniżej pierwszego wyraźnie piersiowego kręgu z przyczepem żeber, co jednoznacznie odpowiada poziomowi L₁. W codziennej pracy technika czy lekarza radiologa takie liczenie kręgów, najlepiej w korelacji z dodatkowymi sekwencjami obejmującymi kość krzyżową, to absolutna podstawa, bo od poprawnej identyfikacji poziomu zależy dalsze leczenie: planowanie zabiegów ortopedycznych, blokad nasierpowych, vertebroplastyk czy napromieniania. Moim zdaniem warto sobie wyrobić nawyk „kotwiczenia” się na charakterystycznych punktach: przejście L5–S1, zarys żeber przy kręgach piersiowych, kształt trzonów i wysokość krążków międzykręgowych. Na rezonansie często korzysta się też z sekwencji całego kręgosłupa lub przynajmniej odcinka piersiowo‑lędźwiowego, żeby nie pomylić L1 z Th12, co bywa częstą wtopą u początkujących. W nowoczesnych standardach opisu (np. według zaleceń towarzystw radiologicznych) podkreśla się konieczność jednoznacznego oznaczenia poziomu, czasem z użyciem znaczników skórnych lub korelacji z wcześniejszym RTG. Poprawne rozpoznanie L₁ w takim obrazie to właśnie przykład stosowania tych zasad w praktyce obrazowej diagnostyki kręgosłupa.

Pytanie 22

Przy ułożeniu do zdjęcia kręgów szyjnych CIII-CVII w projekcji przednio-tylnej lampa może być odchylona o kąt

A. 40-45° doogonowo.

B. 40-45° dogłowowo.

C. 10-15° dogłowowo.

D. 10-15° doogonowo.

Prawidłowe jest ustawienie lampy na kąt około 10–15° dogłowowo, bo właśnie takie ukierunkowanie promieniowania pozwala „wyjść” wiązką spod żuchwy i potylicy oraz lepiej uwidocznić trzony kręgów szyjnych CIII–CVII w projekcji przednio‑tylnej. W praktyce chodzi o to, żeby promień centralny padł możliwie prostopadle do przestrzeni międzykręgowych, a nie „wcinał się” w nie pod ostrym kątem. Jeśli kąt dogłowowy jest niewielki, rzędu 10–15°, to dochodzi do kompensacji naturalnej lordozy szyjnej i zgrywamy się z geometrią odcinka szyjnego. Dzięki temu na zdjęciu lepiej widać wysokość trzonów, zarysy blaszek granicznych i szerokość szpar międzykręgowych, co ma znaczenie np. przy ocenie zmian zwyrodnieniowych czy pourazowych. W wielu podręcznikach do techniki RTG i w zaleceniach szkoleniowych dla techników elektroradiologii właśnie taki zakres kąta (około 10–15° cranial) jest podawany jako standard dla AP C‑spine C3–C7 u dorosłych. W praktyce klinicznej często dodatkowo dostosowuje się go minimalnie do budowy pacjenta (np. bardziej zaznaczona lordoza, masywna obręcz barkowa), ale punkt wyjścia to właśnie ok. 10–15° dogłowowo. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć: odcinek szyjny – projekcja AP – lekki kąt dogłowowy, a nie doogonowy, bo chcemy „podejść” wiązką spod barków i żuchwy, a nie z góry przez potylicę. Dobra praktyka to też kontrola ustawienia głowy (brak rotacji) i barków (opuszczone), bo nawet idealny kąt lampy nie pomoże, jeśli pacjent jest źle ułożony.

Pytanie 23

Na radiogramie uwidoczniono

A. złamanie guzowatości V kości śródstopia.

B. paluch szpotawy(hallux varus) stopy prawej.

C. paluch koślawy (hallux valgus) stopy prawej.

D. złamanie podstawy I kości śródstopia.

Na radiogramie w projekcji AP widoczna jest stopa prawa z wyraźnym zniekształceniem w obrębie pierwszego promienia – palucha i I kości śródstopia. Trzon I kości śródstopia jest odchylony przyśrodkowo, natomiast paliczek bliższy palucha ustawiony jest bocznie, co daje obraz typowego palucha koślawego (hallux valgus). W standardach opisu radiologicznego ocenia się przede wszystkim kąt między I a II kością śródstopia oraz kąt palucha względem I kości śródstopia – tutaj widać ich wyraźne poszerzenie. Dodatkowo przyśrodkowo na głowie I kości śródstopia zaznacza się poszerzenie obrysu, odpowiadające klinicznie tzw. „bunionowi”, czyli zgrubieniu w okolicy stawu śródstopno‑paliczkowego. Moim zdaniem to bardzo klasyczny obraz, często spotykany u pacjentów z dolegliwościami bólowymi przodostopia i problemem z doborem obuwia. W praktyce technika RTG stopy w obciążeniu („na stojąco”) jest tu kluczowa – dzięki temu widać rzeczywiste ustawienie palucha pod wpływem siły ciężkości, co jest zgodne z zaleceniami dobrych praktyk w diagnostyce ortopedycznej. Taki obraz jest podstawą do kwalifikacji do leczenia zachowawczego (wkładki, fizjoterapia, modyfikacja obuwia) albo operacyjnego (różne typy osteotomii korekcyjnych I kości śródstopia i paliczka). Warto też pamiętać, że przy ocenie radiogramu szuka się jednocześnie współistniejących zmian, jak np. artroza stawu śródstopno‑paliczkowego I, zwapnienia przyczepów więzadeł czy deformacje sąsiednich palców – tutaj nie ma cech ostrego złamania, ciągłość beleczkowania kostnego jest zachowana, a linie korowe nie są przerwane.

Pytanie 24

Parametrem krwi, który powinien zostać oznaczony u pacjenta przed wykonaniem badania MR z kontrastem, jest

A. fibrynogen.

B. kreatynina.

C. hemoglobina.

D. bilirubina.

Prawidłowo wskazana została kreatynina. Przy badaniu rezonansu magnetycznego z podaniem kontrastu najważniejsze jest oszacowanie wydolności nerek pacjenta, bo większość stosowanych środków kontrastowych (zwłaszcza gadolinowych) jest wydalana właśnie przez nerki. Standardowo ocenia się stężenie kreatyniny w surowicy i na tej podstawie wylicza się eGFR (szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego). To właśnie eGFR mówi nam, czy ryzyko powikłań po kontraście jest akceptowalne. W praktyce, zgodnie z zaleceniami wielu towarzystw radiologicznych, przy eGFR powyżej ok. 30 ml/min/1,73 m² podanie kontrastu gadolinowego jest zazwyczaj uznawane za względnie bezpieczne, oczywiście przy braku innych przeciwwskazań. Przy niższych wartościach planuje się badanie bardzo ostrożnie, czasem rezygnuje się z kontrastu, dobiera się inny środek albo konsultuje z nefrologiem. W pracowni obrazowej wygląda to tak: przed planowanym MR z kontrastem pacjent ma w skierowaniu lub w dokumentacji aktualny wynik kreatyniny. Technik lub pielęgniarka sprawdza datę i wartość, lekarz opisujący albo radiolog kwalifikujący ocenia, czy można bezpiecznie podać kontrast. Moim zdaniem to jest jeden z tych parametrów, które naprawdę warto mieć „w małym palcu”, bo pojawia się non stop przy badaniach TK i MR. Dodatkowo pamiętaj, że oznaczenie kreatyniny jest szybkie, tanie i szeroko dostępne, dlatego weszło do standardu przed wieloma badaniami z kontrastem. To typowy przykład, jak proste badanie laboratoryjne realnie zwiększa bezpieczeństwo procedury obrazowej.

Pytanie 25

Zarejestrowane na elektrokardiogramie miarowe fale f w kształcie „zębów piły” poprzedzielane prawidłowymi zespołami QRS są charakterystyczne dla

A. trzepotania przedsionków.

B. wielokształtnego częstoskurczu przedsionkowego.

C. migotania komór.

D. napadowego częstoskurczu nadkomorowego.

Charakterystyczne „zęby piły” – czyli miarowe fale f widoczne w odprowadzeniach EKG, szczególnie dolnych (II, III, aVF) – to praktycznie książkowy obraz trzepotania przedsionków. W tym zaburzeniu przedsionki pobudzane są bardzo szybko, zazwyczaj z częstotliwością około 250–350/min, ale w sposób stosunkowo regularny. Na zapisie nie widzimy klasycznych załamków P, tylko właśnie ciąg powtarzających się, jednakowych fal f, które układają się jak grzebień albo piła. Zespoły QRS są zwykle wąskie i prawidłowe, bo przewodzenie przez układ His–Purkinjego jest zachowane, a zaburzenie dotyczy głównie przedsionków. Moim zdaniem to jedno z tych zaburzeń rytmu, które warto „mieć w głowie obrazem”, bo raz zapamiętane, później łatwo rozpoznać w praktyce. W codziennej pracy technika EKG, ratownika czy pielęgniarki anestezjologicznej, zauważenie takich fal f może być kluczowe do szybkiego powiadomienia lekarza i wdrożenia dalszej diagnostyki lub leczenia, np. farmakologicznej kontroli częstości (beta-blokery, blokery kanału wapniowego) albo kardiowersji elektrycznej według aktualnych wytycznych ESC. W trzepotaniu przedsionków przewodzenie na komory bywa np. 2:1, 3:1, 4:1, co daje częstość komór rzędu 150/min przy przewodzeniu 2:1. Na monitorze może wyglądać to jak zwykła tachykardia nadkomorowa, ale dopiero dokładne przyjrzenie się linii izoelektrycznej między zespołami QRS ujawnia falę „piły”. Dobrą praktyką jest wtedy sprawdzenie kilku odprowadzeń, zmiana czułości zapisu i prędkości przesuwu papieru, żeby te fale były lepiej widoczne. Warto też pamiętać, że trzepotanie przedsionków często współistnieje z chorobą wieńcową, nadciśnieniem czy wadami zastawkowymi, więc sam zapis EKG jest tylko elementem większej układanki diagnostycznej.

Pytanie 26

Na zamieszczonym obrazie radiologicznym nadgarstka strzałką wskazano kość

A. księżycowatą.

B. łódeczkowatą.

C. haczykowatą.

D. grochowatą.

Na obrazie widoczna jest kość księżycowata – dobrze to widać po jej typowej lokalizacji i kształcie. Na projekcji PA (tylno‑przedniej) nadgarstka kość księżycowata leży w rzędzie bliższym kości nadgarstka, mniej więcej w osi przedłużenia trzonu kości łokciowej i promieniowej, między kością łódeczkowatą (bocznie, od strony kciuka) a trójgraniastą (przyśrodkowo). Ma taki lekko kwadratowy, nieco zaokrąglony kształt i jest położona głębiej, bliżej środka stawu. Strzałka dokładnie wskazuje tę strukturę. W praktyce radiologicznej rozpoznanie kości księżycowatej jest bardzo ważne, bo to ona często uczestniczy w niestabilnościach nadgarstka (np. zespół DISI, VISI) i w urazach typu zwichnięcie księżycowatej lub przezkłębkowe zwichnięcie okołoksiężycowate. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć, że na zdjęciu bocznym kość księżycowata powinna mieć typowy, niemal kwadratowy kształt, a jej oś długą ustawioną równolegle do kości promieniowej – każde odchylenie sugeruje niestabilność. W standardach opisu RTG nadgarstka (np. wg typowych schematów nauczanych w radiologii) zawsze ocenia się ustawienie i zarysy kości łódeczkowatej i księżycowatej jako kluczowych dla biomechaniki stawu. W codziennej pracy technika elektroradiologii poprawne rozpoznawanie tej kości pomaga też przy prawidłowym pozycjonowaniu – przy ocenie, czy nadgarstek nie jest skręcony lub zgięty, co mogłoby zafałszować obraz przestrzeni stawowych. Dobrą praktyką jest porównywanie położenia kości księżycowatej z osią trzonu kości promieniowej oraz z kością główkowatą powyżej – wtedy łatwiej wychwycić nieprawidłowości i mieć pewność, że identyfikujemy właściwą kość.

Pytanie 27

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono wyrostek kolczysty kręgu

A. szyjnego w płaszczyźnie strzałkowej.

B. piersiowego w płaszczyźnie strzałkowej.

C. piersiowego w płaszczyźnie czołowej.

D. szyjnego w płaszczyźnie czołowej.

Na przedstawionym obrazie MR widzimy odcinek szyjny kręgosłupa w projekcji bocznej, czyli w płaszczyźnie strzałkowej. Strzałka wskazuje na tylną, ostro zakończoną strukturę kostną wychodzącą ku tyłowi od łuku kręgu – to właśnie wyrostek kolczysty kręgu szyjnego. W rezonansie magnetycznym, szczególnie w sekwencjach T1-zależnych, trzon kręgu i łuk mają jednorodny, dość jasny sygnał, a wyrostki kolczyste układają się w charakterystyczny „łańcuszek” za tylną ścianą kanału kręgowego. W odcinku szyjnym łatwo rozpoznać sąsiednie struktury: z przodu tchawicę i przełyk, powyżej podstawę czaszki, a w kanale kręgowym rdzeń kręgowy o bardziej jednorodnym sygnale niż otaczające go krążki międzykręgowe. Moim zdaniem kluczowe jest tu kojarzenie kształtu i położenia: wyrostek kolczysty zawsze leży po stronie tylnej, w linii pośrodkowej, za łukiem kręgu, a w obrazie strzałkowym widzimy go jak „kolce” ustawione jeden za drugim. W praktyce klinicznej taka orientacja w anatomii obrazowej jest bardzo ważna przy ocenie urazów kręgosłupa szyjnego, np. złamań wyrostków kolczystych, zmian zwyrodnieniowych czy ocenie ustawienia kręgów po urazie komunikacyjnym. Dobre rozpoznawanie płaszczyzn obrazowania (strzałkowa vs czołowa vs poprzeczna) jest standardem w diagnostyce MR – technik i lekarz muszą sprawnie kojarzyć przekrój z anatomią 3D pacjenta. W odcinku szyjnym dodatkowo pomaga charakterystyczne wygięcie lordotyczne oraz obecność czaszki nad kręgami szyjnymi, co tutaj też ładnie widać. Poprawne rozpoznanie wyrostka kolczystego świadczy o tym, że potrafisz „czytać” obraz w sposób przestrzenny, a to w radiologii jest, z mojego doświadczenia, absolutna podstawa dobrej praktyki.

Pytanie 28

Wyniosłość międzykłykciowa znajduje się na nasadzie

A. bliższej kości łokciowej.

B. dalszej kości ramiennej.

C. dalszej kości udowej.

D. bliższej kości piszczelowej.

Wyniosłość międzykłykciowa leży na nasadzie bliższej kości piszczelowej, dokładnie pomiędzy kłykciem przyśrodkowym i bocznym. To taki charakterystyczny „grzbiecik” kostny widoczny szczególnie dobrze na zdjęciu RTG kolana w projekcji AP. Anatomicznie tworzą ją guzki międzykłykciowe oraz pole międzykłykciowe przednie i tylne. To miejsce przyczepu bardzo ważnych struktur: więzadła krzyżowego przedniego (ACL) i tylnego (PCL), a także części włókien łąkotek. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś dobrze kojarzy tę wyniosłość, dużo łatwiej mu później ogarniać patologie więzadeł na obrazach. W praktyce radiologicznej i ortopedycznej wyniosłość międzykłykciowa jest punktem orientacyjnym przy ocenie ustawienia kości piszczelowej względem kości udowej, szczególnie w urazach kolana. Na TK czy MR kolana często opisuje się przemieszczenia fragmentów tej wyniosłości przy awulsyjnych uszkodzeniach ACL, tzw. złamanie eminencji międzykłykciowej. Dobra znajomość tej struktury jest też kluczowa przy planowaniu rekonstrukcji więzadeł krzyżowych, bo tunele kostne w kości piszczelowej lokalizuje się właśnie w okolicy tej wyniosłości. W standardach opisu badań obrazowych kolana (RTG, MR) zaleca się zwracanie uwagi na ciągłość zarysu wyniosłości międzykłykciowej, jej wysokość, obecność odłamów i ewentualne zwapnienia. Moim zdaniem warto też zapamiętać, że na zdjęciu RTG kolana wyniosłość międzykłykciowa powinna „wpasowywać się” mniej więcej w dół międzykłykciowy kości udowej – zaburzenie tej relacji może sugerować podwichnięcie albo inne nieprawidłowości ustawienia stawu.

Pytanie 29

Które obszary napromieniowania powinien określić lekarz radioterapeuta u pacjenta z nowotworem stercza po wcześniejszej prostatektomii?

A. GTV

B. PTV

C. TV i PTV

D. GTV i CTV

Prawidłowo wybrany PTV w tym pytaniu wynika z bardzo konkretnej sytuacji klinicznej: pacjent po prostatektomii radykalnej nie ma już makroskopowego guza stercza, a więc nie definiujemy GTV (gross tumor volume), bo po prostu nie ma widocznej zmiany nowotworowej w obrazowaniu. W napromienianiu pooperacyjnym w raku prostaty głównym celem jest objęcie dawką obszaru, w którym mogły pozostać mikroskopowe ogniska nowotworu – czyli loży po prostacie, ewentualnie z włączeniem okolicznych struktur wg zaleceń (np. EORTC, RTOG, wytyczne PTRO). Dlatego planując leczenie, lekarz radioterapeuta definiuje CTV (clinical target volume) jako lożę po prostacie i ewentualnie okoliczne węzły chłonne, a następnie na podstawie marginesów związanych z ruchomością narządów, niepewnością pozycjonowania i błędami ustawienia tworzy PTV (planning target volume). To właśnie PTV jest finalnym obszarem, który realnie otrzymuje zaplanowaną dawkę w systemie planowania leczenia. W praktyce klinicznej cały proces wygląda tak, że na TK planistycznej konturuje się lożę po prostacie zgodnie z atlasami konturowania (np. RTOG atlas), potem dodaje się marginesy 0,5–1 cm w zależności od techniki (IMRT, VMAT, IGRT) i możliwości kontroli pozycjonowania. PTV musi uwzględnić codzienne różnice w wypełnieniu pęcherza i odbytnicy, dlatego tak istotne są protokoły przygotowania pacjenta (odpowiednie nawodnienie, opróżnienie odbytnicy). Moim zdaniem w radioterapii po prostatektomii kluczowe jest zrozumienie, że leczymy ryzyko choroby mikroskopowej, a nie widoczny guz. Stąd całe planowanie koncentruje się na prawidłowym zdefiniowaniu CTV i prawidłowym przeniesieniu tego na PTV, natomiast GTV zwykle nie występuje, chyba że mamy do czynienia z nawrotem miejscowym widocznym w badaniach obrazowych, co jest inną sytuacją kliniczną i innym pytaniem.

Pytanie 30

W których projekcjach wykonuje się standardowe badanie mammograficzne?

A. Kaudokranialnej i zrotowanej.

B. Kaudokranialnej i skośnej przyśrodkowo-bocznej.

C. Kraniokaudalnej i skośnej przyśrodkowo-bocznej.

D. Kraniokaudalnej i zrotowanej.

Prawidłowo wskazana projekcja kraniokaudalna (CC) oraz skośna przyśrodkowo-boczna, czyli mediolateral oblique (MLO), to standardowy zestaw w rutynowym badaniu mammograficznym. W praktyce technik wykonuje dla każdej piersi przynajmniej te dwie projekcje, bo one się wzajemnie uzupełniają i dają możliwie pełny obraz gruczołu piersiowego. Projekcja kraniokaudalna polega na uciśnięciu piersi między detektorem a kompresorem z góry na dół. Dzięki temu dobrze oceniamy centralne i przyśrodkowe części piersi, a także struktury położone bardziej powierzchownie. Widzimy wtedy rozkład tkanki gruczołowej, mikrozwapnienia, zarysy ewentualnych guzków. Z mojego doświadczenia, jeśli CC jest dobrze wykonana, to brodawka jest widoczna w profilu, a pierś jest równomiernie spłaszczona, bez zagięć skóry, co ma ogromne znaczenie dla jakości obrazu. Z kolei projekcja skośna przyśrodkowo-boczna (MLO) jest kluczowa, bo obejmuje nie tylko pierś, ale też ogon pachowy, czyli fragment tkanki gruczołowej wchodzący w dół pachy. Właśnie tam często lokalizują się zmiany, które mogą umknąć w projekcji CC. W dobrych praktykach przyjmuje się, że na MLO powinna być widoczna fałda podpiersiowa, mięsień piersiowy większy i jak największa objętość tkanki piersi. To jest taki wyznacznik poprawnego pozycjonowania pacjentki. Standardy programów przesiewowych (np. europejskich EUREF) jasno wskazują zestaw CC + MLO jako podstawę badania screeningowego. Dodatkowe projekcje, jak np. powiększeniowe czy celowane, wykonuje się dopiero przy podejrzeniu zmiany. W praktyce technika najważniejsze jest prawidłowe ułożenie pacjentki, odpowiedni ucisk piersi (żeby zmniejszyć dawkę i poprawić kontrast) oraz unikanie artefaktów. Moim zdaniem im lepiej rozumiesz, po co robisz te dwie konkretne projekcje, tym łatwiej potem zauważyć, że czegoś na obrazie brakuje i trzeba np. powtórzyć ujęcie albo dodać kolejne.

Pytanie 31

Fotostymulacja wykonywana jest podczas badania

A. EMG

B. KTG

C. ENG

D. EEG

Prawidłowo – fotostymulacja jest elementem badania EEG. W standardowym zapisie elektroencefalograficznym, oprócz spoczynkowego EEG z otwartymi i zamkniętymi oczami, wykonuje się tzw. próby czynnościowe. Jedną z najważniejszych jest właśnie fotostymulacja, czyli naświetlanie pacjenta błyskami światła o zmiennej częstotliwości, zwykle z użyciem specjalnej lampy stroboskopowej ustawionej przed oczami badanego. Celem tej próby jest wywołanie tzw. odpowiedzi zależnej od częstotliwości (photic driving), a także ewentualne prowokowanie napadów padaczkowych lub zmian napadowych w EEG u osób z padaczką fotosensytywną. Z praktycznego punktu widzenia technik EEG powinien znać typowy protokół: zaczyna się od niskich częstotliwości błysków (np. 1–3 Hz), stopniowo zwiększa do kilkunastu, a nawet ponad 20 Hz, a potem znów zmniejsza. Ważne jest też bezpieczeństwo – u pacjentów z wywiadem padaczkowym, zwłaszcza z udokumentowaną fotosensytywnością, trzeba być szczególnie czujnym, zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Neurofizjologii Klinicznej i podobnych wytycznych. Moim zdaniem warto zapamiętać, że fotostymulacja nie ma nic wspólnego z badaniami mięśni czy serca – to typowo „mózgowa” próba funkcjonalna. W dobrych pracowniach EEG zawsze opisuje się, czy fotostymulacja wywołała odpowiedź rytmiczną, czy pojawiły się wyładowania iglicowe lub zespoły iglica-fala. W praktyce klinicznej pomaga to nie tylko w diagnostyce padaczki, ale też w ocenie dojrzałości bioelektrycznej mózgu u dzieci i w różnicowaniu różnych typów zaburzeń napadowych. W technikum medycznym naprawdę opłaca się skojarzyć: EEG = elektrody na głowie + fotostymulacja + hiperwentylacja jako typowe próby obciążeniowe.

Pytanie 32

Kto jest odpowiedzialny za wykonywanie testów podstawowych kontroli jakości gammakamery w Zakładzie Medycyny Nuklearnej?

A. Technik elektroradiolog z inżynierem medycznym.

B. Technik elektroradiolog z inspektorem ochrony radiologicznej.

C. Lekarz radiolog z inspektorem ochrony radiologicznej.

D. Lekarz radiolog z technikiem elektroradiologiem.

Prawidłowo wskazano, że za wykonywanie testów podstawowych kontroli jakości gammakamery odpowiada duet: technik elektroradiolog oraz inżynier medyczny (często jest to również fizyk medyczny, ale organizacyjnie zwykle podchodzi to pod inżynierię medyczną). Wynika to z podziału kompetencji w Zakładzie Medycyny Nuklearnej i z obowiązujących wytycznych dotyczących zapewnienia jakości w diagnostyce izotopowej. Technik elektroradiolog zna procedury kliniczne, obsługę gammakamery, zasady przygotowania pacjenta i wykonywania badań scyntygraficznych. To on w praktyce uruchamia aparat, wykonuje codzienne testy podstawowe, np. jednorodności pola, sprawdzenie energii fotopiku, prostoliniowości, rozdzielczości przestrzennej przy użyciu odpowiednich fantomów. Inżynier medyczny odpowiada natomiast za stronę techniczną i fizyczną systemu: konfigurację detektorów, parametry pracy kolimatorów, oprogramowanie rekonstrukcyjne, serwisowanie aparatu, analizę wyników testów i ich dokumentację. W dobrych zakładach, z mojego doświadczenia, inżynier bardzo pilnuje trendów wyników testów, bo pozwala to wychwycić wczesne pogorszenie parametrów pracy gammakamery, zanim pacjentowe obrazy zaczną być zauważalnie gorsze. Standardy jakości, zarówno krajowe jak i międzynarodowe (np. zalecenia IAEA czy wytyczne EANM), podkreślają, że kontrola jakości w medycynie nuklearnej musi być prowadzona systematycznie, według ustalonych protokołów, z podziałem zadań pomiędzy personel medyczny i techniczny. To nie jest tylko formalność – poprawnie wykonywane testy podstawowe zmniejszają ryzyko błędnej diagnozy, niepotrzebnych powtórek badań, a także ograniczają narażenie pacjentów na zbędną dawkę promieniowania, bo badania są wykonywane prawidłowo już za pierwszym razem. W praktyce oznacza to, że technik i inżynier działają razem: technik robi pomiary, inżynier je ocenia, interpretuje i w razie potrzeby inicjuje serwis lub korektę parametrów urządzenia.

Pytanie 33

Zamieszczony elektrokardiogram przedstawia

A. zawał przedniej ściany serca.

B. blok prawej odnogi pęczka Hisa.

C. zawał dolnej ściany serca.

D. migotanie komór.

Na tym zapisie łatwo się pomylić, jeśli szuka się „klasycznego” obrazu zawału albo zaburzeń przewodzenia, zamiast najpierw ocenić, czy w ogóle występują prawidłowe zespoły QRS. W przedstawionym EKG nie ma żadnych wyraźnych, powtarzalnych zespołów komorowych, nie widać załamków P ani typowych odcinków ST. Linia jest całkowicie chaotyczna, o zmiennej amplitudzie, bez wyraźnej linii izoelektrycznej. To od razu powinno odsunąć od rozpoznań typu zawał czy blok odnogi. Zawał dolnej lub przedniej ściany serca rozpoznajemy na podstawie uniesień lub obniżeń odcinka ST w konkretnych odprowadzeniach (np. II, III, aVF dla ściany dolnej; V1–V4 dla ściany przedniej), często z towarzyszącymi zmianami w załamkach T i Q. Mimo że zawał może być przyczyną migotania komór, sam zapis zawału to nadal widoczne, zwykle miarowe lub niemiarowe zespoły QRS z charakterystycznymi zmianami ST/T, a nie ciągła, poszarpana linia. Próba „dopatrywania się” zawału w takim obrazie jest typowym błędem: zamiast patrzeć na ogólną organizację rytmu, skupiamy się na pojedynczych fragmentach fali. Podobnie blok prawej odnogi pęczka Hisa ma bardzo charakterystyczny obraz: poszerzone zespoły QRS z obrazem typu „królik” (Rsr', rsR') w V1–V2 oraz szerokie, rozszczepione zespoły w odprowadzeniach bocznych. Ale kluczowe jest to, że w bloku odnogi rytm jest zorganizowany, z wyraźnymi, powtarzalnymi zespołami QRS. Tutaj tego zupełnie nie ma. W praktyce klinicznej pierwszy krok przy analizie każdego EKG to odpowiedź na pytanie: czy widzę prawidłowe, powtarzalne zespoły QRS? Jeśli nie, a zapis jest tak chaotyczny jak na obrazku, należy przede wszystkim myśleć o migotaniu komór lub ewentualnie artefakcie zapisu, a nie o zawale czy bloku przewodzenia. To podejście bardzo ułatwia szybką, prawidłową interpretację i minimalizuje ryzyko takich pomyłek.

Pytanie 34

Pozytywny środek cieniujący najczęściej stosowany w rentgenodiagnostyce powinien charakteryzować się

A. wysoką lipofilnością.

B. niską hydrofilnością.

C. niską osmolalnością.

D. wysoką lepkością.

Prawidłowa odpowiedź to niska osmolalność, bo właśnie ten parametr w praktyce najbardziej decyduje o bezpieczeństwie pozytywnych środków cieniujących stosowanych w rentgenodiagnostyce (np. w TK, urografii, angiografii). Środki kontrastowe o wysokiej osmolalności mocno „ściągają” wodę z komórek i przestrzeni śródmiąższowej do światła naczyń. To powoduje nagłe zwiększenie objętości osocza, obciążenie układu krążenia, ryzyko nudności, wymiotów, bólów głowy, a nawet zaburzeń hemodynamicznych. Dlatego we współczesnych standardach radiologicznych preferuje się środki niskoosmolalne lub izoosmolalne względem osocza. Z mojego doświadczenia to jest jedna z pierwszych rzeczy, na które zwraca się uwagę przy doborze kontrastu u pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością krążenia czy u osób starszych. Niższa osmolalność oznacza mniejsze ryzyko nefrotoksyczności kontrastowej (CIN), mniejsze ryzyko bólu przy podaniu dotętniczym oraz ogólnie lepszą tolerancję. W praktyce w pracowniach TK czy angiografii używa się głównie nowoczesnych jodowych środków niskoosmolalnych, niejonowych, które są dobrze rozpuszczalne w wodzie (wysoka hydrofilność), łatwo wydalane przez nerki i mają dobry profil bezpieczeństwa. Wysoka lepkość jest raczej niepożądana, bo utrudnia przepływ środka przez cienkie cewniki i może powodować większy opór przy wstrzykiwaniu. Z kolei wysoka lipofilność nie jest cechą pożądaną dla kontrastów dożylnych – środek powinien być hydrofilny, żeby swobodnie krążyć w osoczu i być szybko wydalony. Tak więc w praktyce klinicznej niska osmolalność to absolutna podstawa przy wyborze dobrego, nowoczesnego środka cieniującego.

Pytanie 35

Podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej w celu ochrony radiologicznej pacjenta należy zastosować

A. półfartuch ołowiowy założony z przodu pacjenta.

B. fartuch ołowiowy założony z przodu pacjenta.

C. fartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta.

D. półfartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta.

Prawidłowo wskazany został półfartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta. W projekcji PA klatki piersiowej pacjent stoi przodem do detektora, a lampa rentgenowska znajduje się z tyłu. To oznacza, że pierwotna wiązka promieniowania wchodzi od strony pleców, przechodzi przez klatkę piersiową i pada na detektor przed pacjentem. Z punktu widzenia ochrony radiologicznej właśnie od strony źródła promieniowania trzeba zabezpieczyć te okolice, które nie są przedmiotem badania, np. narządy rozrodcze, część jamy brzusznej czy tarczycę w pewnych ustawieniach. Półfartuch ołowiowy zakładany z tyłu osłania obszary znajdujące się bezpośrednio „po drodze” wiązki pierwotnej, a jednocześnie nie przysłania pola obrazowania klatki piersiowej, więc nie psuje zdjęcia. W praktyce klinicznej zgodnie z zasadą ALARA i wytycznymi ochrony radiologicznej unika się osłaniania tych części ciała, które mają być dokładnie zobrazowane, bo ołów powoduje artefakty i może zasłonić istotne struktury, np. fragment płuca czy śródpiersia. Dlatego fartuch z przodu w projekcji PA nie ma sensu – promieniowanie już przeszło przez pacjenta, a dodatkowo istnieje ryzyko, że krawędź fartucha wejdzie w pole obrazowania. Moim zdaniem dobrze jest zapamiętać prostą zasadę praktyczną: w standardowym RTG klatki piersiowej PA – osłona od strony lampy, czyli z tyłu; w innych projekcjach zawsze myślimy, skąd idzie wiązka i co chcemy chronić, żeby z jednej strony nie zwiększać niepotrzebnie dawki, a z drugiej nie utrudniać diagnostyki.

Pytanie 36

Do zadań technika elektroradiologa w pracowni hemodynamicznej należy

A. ustalanie ilości kontrastu.

B. dokumentowanie obrazów ICUS.

C. podanie operatorowi cewnika.

D. przygotowanie stolika zabiegowego.

Prawidłowo – do zadań technika elektroradiologa w pracowni hemodynamicznej należy m.in. dokumentowanie obrazów IVUS/ICUS (intravascular ultrasound). W praktyce oznacza to obsługę konsoli aparatu, prawidłowe uruchomienie protokołu badania, rejestrację przebiegu obrazowania w czasie rzeczywistym oraz zapis kluczowych przekrojów naczyń do dokumentacji medycznej. Technik musi umieć przypisać obrazy do właściwego pacjenta w systemie, opisać etykiety serii, zadbać o poprawne parametry akwizycji, a potem przesłać całość do systemu archiwizacji PACS lub innego systemu szpitalnego. To nie jest tylko „naciśnięcie nagrywania”, ale świadome dokumentowanie całego badania zgodnie z procedurą i standardami ośrodka. W dobrze zorganizowanej pracowni hemodynamicznej operator skupia się na prowadzeniu cewnika, ocenie zmian w naczyniach i podejmowaniu decyzji klinicznych, natomiast technik przejmuje dużą część zadań technicznych: kontroluje jakość obrazu, pilnuje, żeby żaden istotny fragment badania nie został pominięty, zapisuje odpowiednie projekcje, dba o poprawne oznaczenia czasu i fazy zabiegu. Moim zdaniem to właśnie tu mocno widać, jak ważna jest rola technika – dobra dokumentacja IVUS/ICUS pozwala później na rzetelną analizę wyniku, porównanie badań przed i po angioplastyce, a także jest podstawą do opisu lekarskiego oraz konsultacji z innymi ośrodkami. W wielu wytycznych i dobrych praktykach kładzie się nacisk na kompletną, czytelną dokumentację obrazową w kardiologii interwencyjnej, a technik elektroradiolog jest kluczową osobą, która odpowiada za jej techniczną stronę i jakość.

Pytanie 37

Podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych zębów górnych linia Campera powinna przebiegać w stosunku do płaszczyzny podłogi

A. prostopadle.

B. równolegle.

C. pod kątem 30°.

D. pod kątem 50°.

Prawidłowo – przy wykonywaniu zdjęć wewnątrzustnych zębów górnych linia Campera powinna przebiegać równolegle do płaszczyzny podłogi. Linia Campera to odcinek łączący skrzydełko nosa z górnym brzegiem małżowiny usznej (tragusem). W stomatologii i technice zdjęć wewnątrzustnych traktuje się ją jako orientacyjną płaszczyznę poziomą twarzy. Ustawienie jej równolegle do podłogi stabilizuje pozycję głowy pacjenta i zapewnia powtarzalne warunki ekspozycji. Z mojego doświadczenia, jeśli głowa jest dobrze ustawiona względem linii Campera, łatwiej uniknąć zniekształceń geometrycznych, skróceń czy wydłużeń zębów na obrazie. W praktyce wygląda to tak, że prosisz pacjenta, żeby usiadł prosto, patrzył mniej więcej na wprost, a potem delikatnie korygujesz pochylenie głowy tak, aby linia od skrzydełka nosa do tragusa była możliwie pozioma. To jest szczególnie istotne przy zdjęciach zębów górnych, gdzie łatwo o nachylenie głowy do tyłu lub do przodu, co od razu psuje projekcję. W dobrych praktykach radiologii stomatologicznej zawsze podkreśla się, że pozycjonowanie pacjenta jest tak samo ważne jak dobór parametrów ekspozycji. Właściwe ustawienie głowy względem linii Campera pomaga też zachować prawidłową relację łuku zębowego do wiązki promieniowania, co poprawia czytelność przestrzeni międzykorzeniowych, wierzchołków korzeni i okolicy przywierzchołkowej. W nowoczesnych pracowniach robi się to często „na oko”, ale mimo wszystko opierając się właśnie na tej prostej zasadzie – linia Campera równoległa do podłogi.

Pytanie 38

W badaniu EKG różnice potencjałów pomiędzy lewym podudziem a lewym przedramieniem rejestruje odprowadzenie

A. I

B. aVL

C. aVR

D. III

Prawidłowo wskazane odprowadzenie III rejestruje różnicę potencjałów między lewym podudziem (elektroda na nodze lewej – LL) a lewym przedramieniem (elektroda na ręce lewej – LA). W klasycznym 12‑odprowadzeniowym EKG mamy trzy odprowadzenia kończynowe dwubiegunowe: I, II i III. Zgodnie ze standardem Einthovena: odprowadzenie I zapisuje różnicę potencjałów między prawym przedramieniem (RA) a lewym przedramieniem (LA), odprowadzenie II – między RA a lewym podudziem (LL), a właśnie odprowadzenie III – między LA a LL. Czyli w uproszczeniu: III = LL – LA. To dokładnie odpowiada treści pytania. W praktyce klinicznej znajomość tej konfiguracji jest bardzo ważna, bo ułatwia rozumienie tzw. trójkąta Einthovena i zależności między odprowadzeniami. Można np. korzystać z zależności I + III = II do kontroli jakości zapisu – jeśli suma wektorowa się „nie zgadza”, to często oznacza źle założone elektrody albo artefakty. Moim zdaniem technik, który automatycznie kojarzy, z których elektrod składa się każde odprowadzenie, ma dużo łatwiej przy rozwiązywaniu problemów typu: „dziwnie odwrócone załamki P” czy „nagle ujemny QRS w I”. Wtedy można podejrzewać zamianę elektrod RA/LA albo LA/LL. W codziennej pracy, gdy zakładasz elektrody, warto sobie w głowie odtwarzać, że LL zawsze „wchodzi” w II i III, LA w I i III, a RA w I i II. To naprawdę pomaga w świadomym wykonywaniu badania, a nie tylko „podpinaniu kabelków”.

Pytanie 39

Szczytowy przepływ wydechowy zarejestrowany w trakcie badania maksymalnie natężonego wydechu jest oznaczany skrótem

A. PIF

B. PEF

C. FVC

D. FRC

Szczytowy przepływ wydechowy zawsze oznacza się skrótem PEF, i tutaj kluczowe jest dobre rozróżnienie poszczególnych parametrów spirometrycznych. Wiele osób myli PEF z PIF, bo oba mają w nazwie „peak flow”, ale różnica jest zasadnicza. PIF to Peak Inspiratory Flow, czyli szczytowy przepływ wdechowy. Odnosi się do maksymalnej szybkości przepływu powietrza podczas gwałtownego wdechu, a nie wydechu. Z mojego doświadczenia to pomylenie wdechu z wydechem w oznaczeniach jest jednym z częstszych drobnych błędów, szczególnie na początku nauki spirometrii. W testach maksymalnie natężonego wydechu interesuje nas właśnie faza wydechowa, dlatego używamy skrótu PEF, nie PIF. Kolejne często mylone pojęcie to FVC, czyli Forced Vital Capacity. To nie jest żaden przepływ, tylko objętość – wymuszona pojemność życiowa. FVC oznacza ilość powietrza, jaką pacjent jest w stanie gwałtownie i całkowicie wydmuchać po maksymalnym wdechu. Mierzymy ją w litrach, a nie w litrach na sekundę jak przepływy. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro badanie jest „maksymalnie natężone”, to ktoś kojarzy wszystko, co wymuszone, z jednym parametrem, a tu jednak trzeba rozdzielać objętości (FVC) od przepływów (PEF, FEV1). FRC natomiast to Functional Residual Capacity, czyli czynnościowa pojemność zalegająca. Jest to ilość powietrza pozostająca w płucach po spokojnym, normalnym wydechu. Tego w ogóle nie oznaczamy w standardowej spirometrii forsowanej, tylko raczej w badaniach takich jak bodypletyzmografia. Łączenie FRC ze szczytowym przepływem to już kompletnie inne zagadnienie fizjologiczne – tu mówimy o objętości spoczynkowej, a nie o maksymalnym przepływie przy wysiłkowym wydechu. Dobra praktyka w diagnostyce czynnościowej układu oddechowego wymaga, żeby zawsze kojarzyć: PEF – szczytowy przepływ wydechowy, PIF – szczytowy przepływ wdechowy, FVC – objętość wymuszonego wydechu, FRC – objętość pozostająca w płucach po spokojnym wydechu. Dopiero takie uporządkowanie pojęć pozwala poprawnie interpretować wykresy i wyniki badań spirometrycznych i nie gubić się w skrótach.

Pytanie 40

Na radiogramie TK głowy strzałką wskazano

A. zbiornik wielki.

B. zatokę klinową.

C. przegrodę nosową.

D. zatokę sitową.

Na przedstawionym przekroju osiowym TK głowy strzałka wskazuje prawidłowo zatokę klinową. W tomografii komputerowej w projekcji poprzecznej zatoka klinowa leży centralnie, w linii pośrodkowej, tuż za jamą nosową i poniżej siodła tureckiego. Ma charakterystyczny, dość symetryczny kształt, a jej światło w badaniu bez kontrastu jest hipodensyjne (ciemne), wypełnione powietrzem, otoczone grubszą warstwą kości trzonu kości klinowej. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które warto sobie „zakodować”, bo w praktyce radiologicznej często ocenia się właśnie zatokę klinową pod kątem zmian zapalnych, polipów, guzów czy szerzenia się patologii z przysadki mózgowej. W standardowych opisach TK zatok czy TK głowy zwraca się uwagę na drożność ujść zatok, obecność płynu, pogrubienie błony śluzowej czy całkowite zacienienie zatoki klinowej. Dobre praktyki uczą, żeby zawsze porównywać obustronne struktury oraz oceniać zatokę klinową w kilku kolejnych warstwach – unikamy wtedy pomyłek wynikających z artefaktów albo nietypowego ułożenia głowy. W wielu pracowniach technik wykonujący badanie ma obowiązek sprawdzenia, czy zakres skanowania obejmuje cały kompleks zatok przynosowych, w tym właśnie zatokę klinową, bo bywa ona pomijana przy zbyt małym zakresie. W codziennej pracy klinicznej obraz zatoki klinowej ma znaczenie np. przed planowanym dostępem chirurgicznym przez zatokę klinową do przysadki (dostęp endoskopowy przez nos). Chirurdzy laryngolodzy i neurochirurdzy opierają się wtedy na dokładnym opisie TK i znajomości anatomicznych wariantów tej zatoki. Dlatego rozpoznanie jej na obrazie TK to taki absolutny „must have” w diagnostyce obrazowej głowy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej