Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 08:49
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 09:06

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jak nazywa się technika umożliwiająca asynchroniczne wykonywanie operacji w JavaScript?

A. Object
B. Variable
C. Promise
D. Function
Promise to technika w JavaScript, która umożliwia obsługę operacji asynchronicznych. W odróżnieniu od tradycyjnych funkcji, które mogą blokować wykonanie kodu do momentu zakończenia operacji, Promise pozwala na kontynuację wykonywania kodu, a wyniki operacji są dostępne, gdy zostaną one zakończone. Główne zastosowanie Promise polega na obsłudze operacji takich jak żądania sieciowe, które mogą trwać nieprzewidywalnie długo. Przykładem jest użycie Promise do wykonania zapytania do API: fetch('https://api.example.com/data') .then(response => response.json()) .then(data => console.log(data)). Dobrą praktyką jest stosowanie asynchronizacji z użyciem async/await, co pozwala na bardziej czytelny kod. Promise jest częścią ECMAScript 2015 (ES6) i stanowi podstawę dla bardziej zaawansowanych technik, takich jak async/await, co pozwala na jeszcze prostszą obsługę asynchronicznych operacji. Zrozumienie Promise jest kluczowe dla efektywnego programowania w JavaScript, zwłaszcza w kontekście aplikacji webowych, gdzie asynchroniczność odgrywa kluczową rolę.

Pytanie 2

Jakie jest przeznaczenie komentarzy w kodzie źródłowym programu?

A. Do definiowania zmiennych globalnych
B. Do uruchamiania kodu w trybie debugowania
C. Do dokumentowania działania kodu i ułatwienia jego zrozumienia
D. Do optymalizacji wydajności kodu
Komentarze w kodzie źródłowym programu pełnią kluczową rolę w dokumentowaniu działania aplikacji. Dzięki nim programiści mogą opisywać, co robią poszczególne fragmenty kodu, jakie funkcje realizują oraz jakie są zależności między modułami. Komentarze nie wpływają na działanie programu, ale znacząco ułatwiają pracę nad nim w przyszłości, zwłaszcza gdy projekt jest rozwijany przez wielu programistów lub po dłuższej przerwie. Komentarze poprawiają czytelność kodu, minimalizując ryzyko błędów wynikających z niejasności lub złej interpretacji działania aplikacji. W dobrze napisanym kodzie komentarze są używane strategicznie – opisują kluczowe algorytmy, niestandardowe rozwiązania oraz obszary wymagające szczególnej uwagi. Przejrzysty i dobrze udokumentowany kod to fundament skalowalnych i łatwych w utrzymaniu aplikacji.

Pytanie 3

Który z wymienionych poniżej wzorców projektowych można zakwalifikować jako wzorzec strukturalny?

A. Fasada (Facade)
B. Obserwator (Observer)
C. Metoda szablonowa (Template method)
D. Fabryka abstrakcyjna (Abstract Factory)
Metoda Szablonowa (Template Method) to wzorzec behawioralny, który definiuje sposób realizacji algorytmu. Fabryka Abstrakcyjna (Abstract Factory) to wzorzec kreacyjny, który koncentruje się na tworzeniu obiektów bez określania ich konkretnych klas. Wzorzec Obserwator (Observer) to wzorzec behawioralny, który umożliwia powiadamianie obiektów o zmianach stanu innego obiektu, co jest kluczowe w implementacji reaktywnych systemów, ale nie jest przykładem wzorca strukturalnego.

Pytanie 4

Jaką wartość będzie miała zmienna result po wykonaniu poniższego kodu PHP?

$array = [5, 1, 8, 3, 7];
$result = 0;
foreach ($array as $value) {
  if ($value > $result) {
    $result = $value;
  }
}
A. 24
B. 8
C. 7
D. 5
Wartość zmiennej result po wykonaniu podanego kodu PHP wynosi 8, ponieważ kod ten ma na celu znalezienie największej liczby w tablicy. Zmienna $result jest początkowo ustawiona na 0, co oznacza, że każda liczba z tablicy, która jest większa od zera, zostanie przypisana do $result. W trakcie iteracji przez tablicę $array, każdy element jest porównywany z bieżącą wartością $result. Kiedy napotykamy wartość 5, która jest większa od 0, zmienna $result zostaje zaktualizowana do 5. Następnie porównujemy 1, co nie zmienia $result. Kiedy napotykamy 8, zmienna $result jest aktualizowana do 8, ponieważ 8 jest większe od 5. Kolejne wartości 3 i 7 również nie zmieniają $result, ponieważ są mniejsze od 8. Po zakończeniu pętli, $result pozostaje równe 8, co jest największą wartością w tablicy. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi, gdzie używa się pętli do przetwarzania kolekcji danych w sposób optymalny i przejrzysty.

Pytanie 5

Jaką złożoność obliczeniową posiada podany algorytm?
Dane:
Tablica: tab[n]
Index: i = 0, 1, ..., n-1
x: szukana

Algorytm:

// K1: i0
// K2: dopóki i < (n - 1)
    // K3: jeżeli tab[i] = x to wypisz i
    // K4: ii + 1
    // K5: idź do K2
// K6: zakończ
A. O(n log n)
B. O(1)
C. O(n)
D. O(n2)
Analizując podany algorytm, warto zauważyć, że przechodzi on przez każdy element tablicy dokładnie raz, zaczynając od indeksu 0 aż do n-1. To jest klasyczny przykład przeszukiwania liniowego (linear search), które w najgorszym przypadku ma złożoność czasową O(n), gdzie n to liczba elementów w tablicy. Moim zdaniem to jedna z najbardziej podstawowych i jednocześnie często używanych technik, szczególnie tam, gdzie dane nie są posortowane albo kiedy oczekujemy prostoty implementacji. W praktyce taki algorytm stosuje się, gdy nie zależy nam na super efektywności, a raczej na łatwości zrozumienia kodu lub szybkim prototypowaniu, na przykład podczas pisania skryptów narzędziowych lub prostych aplikacji. Branżowe standardy, chociażby w programowaniu niskopoziomowym lub w zastosowaniach embedded, też często bazują na tego typu rozwiązaniach, ponieważ nie wymagają one dodatkowej pamięci ani zaawansowanych struktur danych. Fajnie zwrócić uwagę, że O(n) oznacza, iż czas wykonywania rośnie proporcjonalnie do liczby elementów – czyli dla 1 000 elementów algorytm wykona się około 1 000 razy wolniej niż dla pojedynczego elementu, chociaż w praktyce zależy to oczywiście od wielu czynników sprzętowych. Dobrym zwyczajem jest zawsze na początku próbować rozwiązać problem najprostszym algorytmem, takim jak ten, a dopiero potem – jeśli wydajność zawiedzie – szukać bardziej zaawansowanych rozwiązań, jak wyszukiwanie binarne czy struktury indeksujące.

Pytanie 6

Środowiskiem dedykowanym do tworzenia aplikacji mobilnych dla urządzeń Apple i wykorzystującym do tego celu różne języki programowania w tym Java i Objective C jest

A. React Native
B. NetBeans
C. Android Studio
D. XCode
XCode to środowisko, które faktycznie jest fundamentem tworzenia aplikacji na urządzenia Apple, czyli iPhone’y, iPady czy nawet MacBooki. Apple od lat inwestuje w rozwój XCode i właśnie tam programiści mogą budować zarówno aplikacje natywne, jak i np. gry – i to z wykorzystaniem różnych języków, takich jak Objective-C i Swift. Co ciekawe, dawniej używano też Objective-C prawie wyłącznie, ale od kilku lat Apple promuje Swift, bo jest nowocześniejszy i dużo przyjemniej się w nim pisze. Moim zdaniem XCode to taki niezbędnik – bez niego praktycznie nie da się pisać porządnych aplikacji na iOS czy macOS. Samo środowisko jest zintegrowane ze wszystkimi narzędziami Apple: symulatorem urządzeń, Interface Builderem do projektowania graficznego oraz narzędziami do debugowania i testowania. Z mojego doświadczenia, jak ktoś zaczyna przygodę z aplikacjami mobilnymi dla Apple, to właśnie XCode jest pierwszym programem, z którym spędzi dużo czasu. I trochę ułatwia życie, bo automatycznie konfiguruje projekty pod standardy Apple, nie trzeba nic ręcznie ustawiać. To też świetne miejsce do nauki, bo dokumentacja jest wprost wbudowana w środowisko. Co ważne, XCode jest wymagany, żeby wrzucić gotową aplikację do App Store – tak jest po prostu zrobiony ekosystem Apple i żadna alternatywa nie daje tyle integracji i wsparcia dla natywnych rozwiązań Apple.

Pytanie 7

Która metoda w obrębie klasy jest uruchamiana automatycznie podczas tworzenia kopii obiektu?

A. Konstruktor kopiujący
B. Destruktor
C. Metoda statyczna
D. Metoda zaprzyjaźniona
Konstruktor kopiujący to taka specyficzna metoda w klasie, która działa, kiedy robimy nowy obiekt jako kopię już istniejącego. Dzięki temu możemy skopiować wartości pól z jednego obiektu do drugiego. To naprawdę ważne, zwłaszcza gdy mówimy o zarządzaniu pamięcią. Na przykład w C++ może to wyglądać tak: `Samochod(const Samochod &inny) { marka = inny.marka; przebieg = inny.przebieg; }`. Konstruktor kopiujący ma na celu uniknięcie problemów związanych z tzw. płytkim kopiowaniem, co może prowadzić do różnych błędów, jak wielokrotne zwolnienie tej samej pamięci. Generalnie mówiąc, jest to kluczowy mechanizm, który pomaga utrzymać bezpieczeństwo i poprawność działania naszej aplikacji.

Pytanie 8

Jaką funkcję pełnią okna dialogowe niemodalne?

A. prezentowania komunikatów, które wymagają potwierdzenia, aby kontynuować działanie aplikacji
B. zarządzania ustawieniami aplikacji, jako okno, które pozostaje widoczne na ekranie przez cały czas trwania aplikacji
C. zarządzania stanem aplikacji za pomocą systemów menu
D. wstrzymywania działania aplikacji w czasie wprowadzania oraz zatwierdzania danych
Okna dialogowe niemodalne, czasem zwane też oknami narzędziowymi albo pomocniczymi, to bardzo praktyczny element interfejsu użytkownika. To, co wyróżnia je spośród innych typów okien, to fakt, że użytkownik może korzystać równocześnie zarówno z tego okna, jak i z głównej aplikacji. Nie blokuje ono działania programu – wszystko jest dostępne w tym samym czasie. Najczęściej takie okna służą do zarządzania ustawieniami aplikacji albo wywoływania funkcji, które użytkownik może modyfikować na bieżąco, bez konieczności zamykania tego okna po każdej zmianie. Przykład z życia: paleta warstw w programach graficznych (np. GIMP czy Photoshop) albo okno stylów w edytorze tekstu. Dla mnie osobiście, taki model pracy jest dużo wygodniejszy niż korzystanie z okien modalnych, bo pozwala płynnie zmieniać ustawienia bez przerywania pracy. Dobrą praktyką w branży jest, żeby okna niemodalne nie zasłaniały kluczowych elementów interfejsu i były jasno oznaczone, by użytkownik wiedział, że może je w każdej chwili zamknąć, nie tracąc postępów. Takie podejście jest wręcz rekomendowane w wytycznych projektowania UX publikowanych przez Apple czy Microsoft (np. Human Interface Guidelines). Okna niemodalne są szczególnie ważne w aplikacjach wymagających ciągłego dostępu do narzędzi lub parametrów, np. edytorach grafiki, IDE czy programach CAD. Warto o tym pamiętać, projektując bardziej złożone systemy.

Pytanie 9

Wskaż fragment kodu, który stanowi realizację przedstawionego algorytmu w języku C++.

Kod 1
do {
  suma = suma + i;
} while (suma <= liczba);
cout << suma;
Kod 2
if (suma <= liczba) {
  suma = suma + i;
  i++;
}
else
  cout << suma;
Kod 3
for (i = suma; i <= liczba; i++)
  suma = suma + i;
else
  cout << suma;
Kod 4
while (suma <= liczba) {
  suma = suma + i;
  i++;
}
cout << suma;
Ilustracja do pytania
A. kod 2
B. kod 1
C. kod 3
D. kod 4
Wybrałeś fragment kodu, który faktycznie odwzorowuje logikę schematu blokowego: najpierw sprawdzamy warunek suma <= liczba, a dopiero gdy jest spełniony, wchodzimy do pętli, dodajemy i do zmiennej suma, inkrementujemy licznik i i wracamy do ponownego sprawdzenia warunku. To jest klasyczne zastosowanie pętli while, czyli sytuacji, kiedy nie znamy liczby iteracji z góry, ale wiemy, kiedy mamy skończyć – w tym wypadku, gdy suma przekroczy wartość graniczną liczba. Z mojego doświadczenia właśnie tak wygląda typowy fragment kodu sumujący kolejne liczby naturalne, dopóki nie zostanie osiągnięty limit. Ważne jest też to, że instrukcja wypisania wyniku znajduje się dopiero za pętlą, więc zostanie wykonana dokładnie raz, po zakończeniu obliczeń, co idealnie zgadza się z blokiem pisz suma na schemacie. W dobrych praktykach programistycznych zawsze pilnujemy, żeby warunek pętli dokładnie odpowiadał opisowi w algorytmie, a modyfikacja zmiennych sterujących, takich jak suma i i, była wykonywana wewnątrz pętli w spójny sposób. Taka konstrukcja jest potem łatwa w utrzymaniu, przeniesieniu do innych języków czy modyfikacji, na przykład można bez problemu zmienić warunek na suma < liczba albo dodać dodatkowe sprawdzenie, czy i nie rośnie za szybko. W praktycznych projektach, np. przy obliczaniu sum kontrolnych, limitów budżetowych, punktów gracza w grze, dokładnie taki wzorzec while warunek, obliczenia, inkrementacja, wypisz wynik pojawia się naprawdę często.

Pytanie 10

Który z wymienionych składników jest charakterystyczny dla środowiska IDE przeznaczonego do tworzenia aplikacji mobilnych?

A. Kompilator, debugger, emulator urządzenia mobilnego
B. Narzędzia do analizy danych, serwer webowy, przeglądarka internetowa
C. Edytor tekstowy, przeglądarka internetowa, system kontroli wersji
D. Edytor graficzny, narzędzia analityczne, klient FTP
Kompilator, debugger i emulator urządzenia mobilnego to podstawowe narzędzia w każdym środowisku IDE przeznaczonym do tworzenia aplikacji mobilnych. Kompilator jest odpowiedzialny za przekształcenie kodu źródłowego na plik wykonywalny, co pozwala na uruchomienie aplikacji na urządzeniu. Debugger umożliwia wykrywanie i eliminowanie błędów, co jest kluczowe dla prawidłowego działania aplikacji. Emulator pozwala na symulowanie działania aplikacji na różnych urządzeniach i systemach, co ułatwia testowanie bez potrzeby fizycznego dostępu do wielu modeli telefonów czy tabletów. Taki zestaw narzędzi jest standardem w Android Studio, XCode oraz Visual Studio, co umożliwia pełen cykl tworzenia aplikacji mobilnych – od kodowania, przez testowanie, aż po wdrażanie.

Pytanie 11

Co to jest wzorzec projektowy Singleton?

A. Technika optymalizacji kodu poprzez minimalizację liczby obiektów
B. Wzorzec zapewniający istnienie tylko jednej instancji klasy w całej aplikacji
C. Metoda zabezpieczania aplikacji przed atakami typu SQL Injection
D. Wzorzec do zarządzania komunikacją między komponentami aplikacji
Wzorzec projektowy Singleton to jeden z fundamentalnych wzorców, który zapewnia, że w trakcie działania aplikacji istnieje tylko jedna instancja danej klasy. Przydaje się to w sytuacjach, gdy musimy zarządzać zasobami, które nie powinny być wielokrotnie instancjonowane, na przykład połączenia z bazą danych czy logika globalnych ustawień. Implementacja tego wzorca zakłada zastosowanie prywatnego konstruktora oraz metody statycznej, która odpowiada za utworzenie instancji. Przykładem zastosowania Singletona mogą być klasy zarządzające konfiguracją aplikacji, gdzie zmiana w jednym miejscu może wpłynąć na cały system. Często jest on krytykowany za to, że wprowadza globalny stan, co może prowadzić do trudności w testowaniu i zarządzaniu stanem aplikacji. Dlatego ważne jest, aby stosować go świadomie i tam, gdzie rzeczywiście przynosi korzyści, zgodnie z najlepszymi praktykami inżynieryjnymi.

Pytanie 12

Wykorzystując jeden z dwóch zaprezentowanych sposobów inkrementacji w językach z rodziny C lub Java, można zauważyć, że
Zapis pierwszy:

b = a++;
Zapis drugi:
b = ++a;
A. Tylko przy użyciu pierwszego zapisu zmienna a zostanie zwiększona o 1.
B. Bez względu na zastosowany sposób, w zmiennej b zawsze uzyskamy ten sam rezultat.
C. Drugi zapis nie jest zgodny ze składnią, co doprowadzi do błędów kompilacji.
D. Wartość zmiennej b będzie wyższa po użyciu drugiego zapisu w porównaniu do pierwszego.
Drugi zapis nie jest niezgodny ze składnią – zarówno preinkrementacja, jak i postinkrementacja są w pełni zgodne z zasadami języka i nie powodują błędów kompilacji. Niezależnie od wybranego zapisu, zmienna zostanie zwiększona, lecz kluczowa różnica polega na tym, kiedy dokładnie to następuje. Twierdzenie, że w każdym przypadku wynik będzie taki sam, jest błędne – różnice pojawiają się podczas użycia tych operatorów w bardziej złożonych wyrażeniach. Zapis pierwszy (preinkrementacja) nie jest jedynym sposobem na zwiększenie wartości zmiennej, chociaż w wielu sytuacjach jest preferowany ze względu na efektywność.

Pytanie 13

W zestawieniu zaprezentowano doświadczenie zawodowe pracowników firmy IT. Do stworzenia aplikacji front-end powinien/powinna zostać wyznaczony/a

PracownikZnajomość technologii lub programów
AnnaInkscape, Corel Draw
KrzysztofAngular
PatrykHTML, CSS
EwaDjango, .NET
A. Patryk
B. Ewa
C. Anna
D. Krzysztof
Krzysztof to naprawdę świetny wybór na budowę aplikacji front-end, bo zna Angulara, który jest jednym z najpopularniejszych frameworków do aplikacji jednostronicowych. Dzięki Angularowi można tworzyć dynamiczne i responsywne interfejsy, co jest mega ważne w projektach front-end. Ogólnie rzecz biorąc, ten framework opiera się na komponentach, co zdecydowanie ułatwia pracę z kodem i pozwala na jego ponowne wykorzystanie. W połączeniu z TypeScriptem, Angular daje duże możliwości, bo mocne typowanie zmniejsza ryzyko błędów i poprawia czytelność kodu. Zrozumienie, jak działa aplikacja i jakie są dobre praktyki, takie jak modularność czy testowanie, też jest istotne, żeby wykorzystać Angulara w pełni. Krzysztof ma tę wiedzę i potrafi wdrażać najlepsze praktyki, jak architektura MVC, co sprawia, że aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu. Dodatkowo, Angular robi też sporo, żeby aplikacje działały szybko, co jest ważne dla doświadczenia użytkownika. Dlatego wybierając Krzysztofa, mamy pewność, że projekt będzie zgodny z nowymi standardami i spełni oczekiwania użytkowników w zakresie interfejsu.

Pytanie 14

Który z wymienionych poniżej typów danych stanowi przykład typu stałoprzecinkowego?

A. double
B. int
C. float
D. decimal
Typ 'float' przechowuje liczby zmiennoprzecinkowe, co oznacza, że może reprezentować wartości z częściami dziesiętnymi, ale nie jest to typ stałoprzecinkowy. Typ 'double' to również typ zmiennoprzecinkowy, charakteryzujący się większą precyzją niż 'float'. Typ 'decimal' służy do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych z dużą dokładnością, głównie w aplikacjach finansowych, gdzie precyzja jest kluczowa, ale nie zalicza się do typów stałoprzecinkowych.

Pytanie 15

Zgodnie z informacjami zawartymi w ramce, wskaż, który z rysunków ilustruje element przypisany do klasy Badge określonej w bibliotece Bootstrap?

Ilustracja do pytania
A. B
B. D
C. A
D. C
Wybrałeś wariant B i to zdecydowanie właściwy trop. Badge w Bootstrapie to nic innego jak taki mały, liczbowy wskaźnik – najczęściej widoczny przy nazwach kategorii, powiadomieniach czy komentarzach – który sygnalizuje użytkownikowi ile czegoś się pojawiło albo ile czeka akcji do wykonania. W praktyce, taki element to nie tylko liczba w kolorowym prostokącie czy kółku, ale też bardzo czytelny komunikat do użytkownika, co się ostatnio zmieniło lub co wymaga uwagi. Właśnie dlatego, w przykładzie B, mamy niebieskie prostokąty z liczbami przy różnych sekcjach (News, Comments, Updates) – to klasyczny przykład badge’a w Bootstrapie, często stylowanego klasą .badge i powiązaną kolorystyką. Warto zwrócić uwagę, że takie badge’e są nie tylko wizualne, ale też semantyczne – są rozpoznawalne przez czytniki ekranu, co jest zgodne z dobrymi praktykami dostępności (WCAG). Stosując badge’e, zwiększamy czytelność i dostępność interfejsu użytkownika, bo od razu wiadomo, gdzie coś nowego się pojawiło. Moim zdaniem, korzystanie z badge’y to jeden z prostszych i skuteczniejszych sposobów na poprawę UX – no i są bardzo łatwe do wdrożenia, wystarczy jedna klasa CSS i gotowe.

Pytanie 16

Jakie jest zadanie interpretera?

A. analiza składni całego programu przed jego uruchomieniem
B. wykonywanie skryptu krok po kroku
C. tłumaczenie kodu na kod maszynowy
D. optymalizacja większej części kodu, aby przyspieszyć jego wykonanie
Interpreter to takie narzędzie, które wykonuje kod linijka po linijce. Działa to tak, że odczytuje program napisany w języku wysokiego poziomu, weryfikuje co tam w nim siedzi i od razu realizuje polecenia, co sprawia, że można fajnie testować kod. Na przykład w Pythonie można łatwo sprawdzić różne fragmenty kodu, co jest mega pomocne przy pisaniu i poprawianiu oprogramowania. Wiesz, od kompilatora różni się tym, że kompilator przetwarza cały kod od razu, tworząc kod maszynowy, który później działa na komputerze. Dzięki temu interpreter jest bardziej elastyczny, można szybko przetestować nowe pomysły, ale z drugiej strony, czasami nie działa tak efektywnie jak skompilowane programy, bo każda linia kodu jest analizowana na bieżąco. Więc w przypadku dużych i wymagających aplikacji lepiej sprawdzają się kompilatory, ale interpreter to skarb, zwłaszcza w nauce i prototypowaniu.

Pytanie 17

Jaki będzie wynik działania poniższego kodu w języku C#?

int x = 5;
int y = 10;
Console.WriteLine($"Suma {x} i {y} wynosi {x + y}");
A. Suma x i y wynosi 15
B. Suma 5 i 10 wynosi x + y
C. Suma 5 i 10 wynosi 15
D. Error: niewłaściwa składnia
Kod w języku C# wykonuje operację dodawania dwóch zmiennych, x i y, oraz wyświetla wynik w sformatowanym ciągu tekstowym. Poprawna odpowiedź to 'Suma 5 i 10 wynosi 15', ponieważ zmienna x ma wartość 5, a zmienna y ma wartość 10. Kiedy dodajemy te dwie liczby, otrzymujemy 15. Warto zwrócić uwagę na wykorzystanie interpolacji ciągów, co jest istotnym elementem w nowoczesnym C#. Umożliwia to w prosty sposób łączyć tekst z wartościami zmiennych, co zwiększa czytelność kodu. Interpolacja jest szczególnie przydatna w kontekście generowania komunikatów użytkownika i raportów. Przykład zastosowania może obejmować aplikacje, które prezentują wyniki obliczeń lub statystyki, gdzie ważne jest, aby w przyjazny sposób przedstawiać dane. Dobre praktyki programistyczne sugerują, aby unikać twardego kodowania wartości zamiast tego używać zmiennych, co ułatwia późniejsze modyfikacje i utrzymanie kodu.

Pytanie 18

Który z wymienionych poniżej przykładów ilustruje użycie systemu informatycznego w działalności gospodarczej?

A. System nawigacji GPS
B. System sterowania ruchem miejskim
C. E-sklep
D. System wentylacji
E-sklep, jako przykład zastosowania systemu informatycznego w działalności biznesowej, reprezentuje złożony ekosystem technologiczny, który umożliwia przedsiębiorstwom sprzedaż produktów i usług w Internecie. E-sklepy wykorzystują różnorodne technologie, takie jak systemy zarządzania treścią (CMS), bazy danych oraz systemy płatności, co pozwala na efektywne zarządzanie ofertą, realizację zamówień oraz obsługę klienta. Przykładem może być platforma Shopify, która oferuje funkcjonalności umożliwiające łatwe tworzenie i zarządzanie sklepem online. E-sklepy są zgodne z różnymi standardami, takimi jak PCI DSS, które zapewniają bezpieczeństwo transakcji płatniczych. Dzięki integracji z systemami analitycznymi, właściciele e-sklepów mogą śledzić zachowania użytkowników, co pozwala na optymalizację oferty oraz strategii marketingowej. Tego rodzaju rozwiązania informatyczne fundamentalnie zmieniają sposób, w jaki przedsiębiorstwa prowadzą działalność i komunikują się z klientami, czyniąc procesy bardziej wydajnymi i zautomatyzowanymi.

Pytanie 19

W językach C++ bądź C# termin virtual można wykorzystywać w kontekście

A. funkcji zaprzyjaźnionych
B. atrybutów klasy
C. metod klasy
D. destruktorów
Słowo kluczowe 'virtual' w C++ i C# służy przede wszystkim do deklarowania metod w klasach, które mogą być nadpisywane przez klasy pochodne. Dzięki temu mechanizmowi możliwa jest polimorfizm, czyli jedna z najważniejszych cech programowania obiektowego. Przykład z życia: gdy masz klasę bazową 'Zwierze' z wirtualną metodą 'DajGlos()', to możesz nadpisać tę metodę w klasach potomnych, takich jak 'Pies' czy 'Kot', i każdy z tych obiektów zareaguje inaczej po wywołaniu tej samej funkcji. To jest bardzo przydatne na co dzień, szczególnie gdy projektujesz rozbudowane systemy, w których klasy dziedziczą po sobie zachowania i interfejsy. Moim zdaniem, w C# sprawa jest trochę bardziej uporządkowana niż w C++, bo tam wszystko z tym 'virtual' i 'override' jest jasno określone. W C++ można się czasem nieźle pomylić, jeśli się zapomni o 'virtual', zwłaszcza przy złożonych hierarchiach dziedziczenia. Dobrą praktyką jest zawsze dodawać 'virtual' do tych metod w klasach, które przewidujesz jako bazowe, nawet jeśli na początku nie planujesz dziedziczenia. To z czasem bardzo ułatwia utrzymanie i rozwijanie kodu. Jeszcze taka ciekawostka – w C++ także destruktory mogą być wirtualne i czasem o tym się zapomina, ale na tym poziomie podstawowym, to właśnie metody klasy są tym, do czego 'virtual' najczęściej się stosuje.

Pytanie 20

W języku C# szablon List zapewnia funkcjonalność listy. Z tworzenia obiektu typu List wynika, że jego składnikami są:

List<int> wykaz = new List<int>();
A. elementy o nieokreślonym typie
B. elementy typu List
C. liczby rzeczywiste
D. liczby całkowite
Szablon List<int> w języku C# implementuje listę, której elementami są liczby całkowite. Jest to przykład zastosowania kolekcji generycznych, które wprowadzają typowanie silne w czasie kompilacji, co pozwala na uniknięcie błędów typowych dla kolekcji niegenerycznych. Definiując List<int> deklarujesz, że lista będzie przechowywać tylko liczby całkowite. Dzięki temu kompilator może wykrywać błędy związane z typowaniem już podczas pisania kodu, co zwiększa jego niezawodność i bezpieczeństwo. Typ generyczny T w List<T> umożliwia tworzenie kolekcji przechowujących dowolny typ, co ułatwia ponowne wykorzystanie kodu i zgodność z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself). W praktyce List<int> jest szeroko stosowany w scenariuszach wymagających dynamicznie rozwijanych kolekcji, które nie ograniczają się do statycznej liczby elementów, takich jak tablice. Listy generyczne są wydajniejsze i bardziej elastyczne dzięki metodom takim jak Add, Remove czy Contains, które operują na elementach określonego typu. Dzięki implementacji IEnumerable/Listy są również zgodne z LINQ, co umożliwia stosowanie złożonych zapytań i operacji na danych, takich jak filtrowanie i sortowanie, w sposób czytelny i efektywny.

Pytanie 21

Który z wymienionych algorytmów sortujących posiada średnią złożoność obliczeniową równą O(n log n)?

A. Sortowanie przez wstawianie
B. Sortowanie przez wybór
C. Sortowanie bąbelkowe
D. Sortowanie szybkie (QuickSort)
QuickSort to naprawdę jeden z najlepszych sposobów na sortowanie. W zasadzie chodzi o to, że dzielimy naszą tablicę na dwie części, z pomocą takiego specjalnego elementu, który nazywamy pivotem. W praktyce działa to tak, że mamy część mniejszą i większą od tego pivota, a potem każdą z tych części sortujemy jeszcze raz, tak jakbyśmy powtarzali cały proces. Myślę, że to działa super, szczególnie na dużych zbiorach danych, i dlatego QuickSort jest naprawdę popularny w różnych programach i aplikacjach.

Pytanie 22

Który z języków programowania jest najczęściej wykorzystywany do budowania aplikacji internetowych po stronie serwera?

A. CSS
B. HTML
C. PHP
D. JavaScript
JavaScript jest językiem działającym głównie po stronie klienta (przeglądarki), chociaż dzięki Node.js może być używany także po stronie serwera, jednak tradycyjnie nie jest językiem stricte backendowym. HTML to język znaczników służący do strukturalnego tworzenia treści na stronach internetowych, ale sam w sobie nie może obsługiwać logiki serwera. CSS to język odpowiedzialny za stylizację stron internetowych i nie pełni roli języka programowania po stronie serwera.

Pytanie 23

Cytat przedstawia charakterystykę metodyki RAD. Pełne znaczenie tego skrótu można przetłumaczyć na język polski jako:

...(RAD)..., is both a general term for adaptive software development approaches, and the name for James Martin's method of rapid development.

In general, RAD approaches to software development put less emphasis on planning and more emphasis on an adaptive process. Prototypes are often used in addition to or sometimes even instead of design specifications.

Źródło: https://en.wikipedia.org/

A. zintegrowane środowisko programistyczne
B. środowisko szybkiego rozwoju aplikacji
C. prototypowanie wsparte testami jednostkowymi
D. środowisko refaktoryzacji aplikacji
RAD, czyli Rapid Application Development, tłumaczy się na polski najczęściej jako „środowisko szybkiego rozwoju aplikacji” albo „metodyka szybkiego wytwarzania oprogramowania”. To podejście stawia na błyskawiczne prototypowanie i szybkie iteracje zamiast długiego, formalnego planowania. Bardziej niż na dokumentacji, skupia się na tworzeniu działających wersji aplikacji, które można testować i na bieżąco modyfikować zgodnie z tym, czego oczekuje klient lub zespół użytkowników. W praktyce, przykładowy projekt w RAD to np. budowa aplikacji, gdzie klient dostaje wstępny prototyp po tygodniu, a nie po miesiącu – i od razu może zgłaszać uwagi. Bardzo często stosuje się narzędzia typu CASE (Computer-Aided Software Engineering), które pozwalają szybko generować kod i prototypy GUI bez żmudnego pisania wszystkiego od zera. W świecie profesjonalnych firm IT, RAD jest chętnie wykorzystywany, kiedy czas wdrożenia jest kluczowy, na przykład w startupach, które muszą szybko przetestować swój pomysł rynkowy. Moim zdaniem, nawet jeśli nie wszystkie projekty się do tego nadają, to znajomość RAD jest bardzo przydatna dla każdego programisty – pozwala lepiej zrozumieć, jak można pracować zwinnie i elastycznie, bez zbędnego formalizmu. RAD to nie tylko metodyka, ale też praktyczny styl myślenia o aplikacjach – szybciej, więcej, elastyczniej. Warto się tym zainteresować, szczególnie jeśli komuś zależy na czasie i wczesnych efektach pracy.

Pytanie 24

W jednostce centralnej, za obliczenia na liczbach zmiennoprzecinkowych odpowiada

A. IU
B. FPU
C. AU
D. ALU
Funkcjonuje takie przekonanie, że wszystkie jednostki w procesorze ogarniają po trochu te same rzeczy, ale to nie do końca tak działa. ALU, czyli Arithmetic Logic Unit, rzeczywiście odpowiada za większość podstawowych operacji arytmetycznych oraz logicznych – dodawanie, odejmowanie, AND, OR czy XOR, ale jest zoptymalizowana do operacji na liczbach całkowitych. Kiedy jednak w grę wchodzą liczby zmiennoprzecinkowe, ALU sobie zwyczajnie nie radzi – nie została do tego zaprojektowana. Warto też wspomnieć o IU, czyli Integer Unit, która – jak sugeruje sama nazwa – jest odpowiedzialna za przetwarzanie liczb całkowitych. Spotkałem się z sytuacjami, gdzie niektórzy mylą IU z FPU, bo niby też coś liczy, ale jeśli chodzi o typy float czy double, to IU nic nie wskóra. AU natomiast, tak szczerze, nie jest powszechnie stosowanym terminem w kontekście architektury procesora. Może się czasem pojawić jako ogólne określenie Arithmetic Unit, ale to raczej archaiczne albo bardzo szerokie pojęcie, nie wskazujące konkretnie, które operacje są obsługiwane. Spotkałem się z tym głównie w starych podręcznikach lub bardzo ogólnych opisach sprzętu, ale dzisiaj nikt poważny nie mówi o AU w kontekście obliczeń zmiennoprzecinkowych. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro coś jest „arytmetyczne”, to obsłuży dowolny typ liczby. W praktyce inżynierowie projektujący architekturę procesorów zawsze wyraźnie rozdzielają jednostki dla liczb całkowitych od tych dla zmiennoprzecinkowych, bo to zupełnie inne algorytmy i logika działania. Standardy takie jak IEEE 754 dotyczą właśnie FPU i precyzji operacji na floatach, a nie ALU czy IU. W praktycznym zastosowaniu, np. w oprogramowaniu do grafiki, multimediach czy symulacjach naukowych, to właśnie obecność FPU decyduje o wydajności i poprawności obliczeń. Dlatego akurat w tej dziedzinie nie ma miejsca na dowolność – każda jednostka procesora ma swoje konkretne zadanie i nie warto ich ze sobą mieszać.

Pytanie 25

Która z poniższych metod najlepiej nadaje się do wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego?

A. Lista kroków
B. Schemat blokowy
C. Pseudokod
D. Drzewo decyzyjne
Drzewo decyzyjne to rzeczywiście najlepsza metoda wizualnego przedstawienia procesu decyzyjnego, ponieważ zostało stworzone dokładnie w tym celu. Jego struktura hierarchiczna idealnie oddaje naturę podejmowania decyzji - zaczynamy od głównego problemu, a następnie rozgałęziamy się na kolejne możliwości w zależności od wybranych opcji. Drzewo decyzyjne pozwala na przejrzyste zobrazowanie wszystkich możliwych ścieżek, jakie może obrać proces w zależności od podjętych wyborów. Każdy węzeł reprezentuje punkt decyzyjny, gałęzie symbolizują dostępne opcje, a liście pokazują końcowe rezultaty. Dzięki temu można łatwo analizować konsekwencje każdej decyzji i porównywać różne scenariusze. Ta metoda znajduje szerokie zastosowanie w biznesie, medycynie, informatyce oraz analizie ryzyka. Pamiętaj o tej wiedzy - umiejętność wyboru odpowiedniego narzędzia wizualizacji jest kluczowa w pracy analitycznej.

Pytanie 26

Przedstawione logo praw Creative Commons umożliwia bezpłatne użytkowanie dzieła:

Ilustracja do pytania
A. pod warunkiem udostępnienia go na tej samej zasadzie licencyjnej
B. pod warunkiem zachowania go w oryginalnej formie
C. w działaniach komercyjnych
D. w celu modyfikacji lub remiksowania
Analizując przedstawione odpowiedzi, warto dokładnie zrozumieć, jakie uprawnienia daje licencja Creative Commons BY-NC. Często spotykanym błędem jest przekonanie, że taka licencja automatycznie pozwala na dowolne wykorzystanie dzieła, także komercyjne, albo że wymaga zachowania oryginalnej formy utworu. Tymczasem skrót NC oznacza wyłącznie użycie niekomercyjne – czyli nie można zarabiać na tym materiale ani go wykorzystywać w działaniach, które mogą mieć charakter komercyjny. To wyklucza możliwość legalnego użycia go np. w reklamie, na płatnych szkoleniach czy produktach na sprzedaż, co jest dość istotne w kontekście praw autorskich. Kolejnym często powielanym nieporozumieniem jest założenie, że tego typu licencje zabraniają modyfikacji lub remiksowania – a wręcz przeciwnie, dopuszczają takie działania, jeśli tylko nie narusza się warunków licencji. Ta pomyłka bierze się zapewne z mylenia BY-NC z licencją BY-NC-ND, gdzie „ND” to „NoDerivatives”, czyli zakaz tworzenia utworów zależnych. Z kolei warunek konieczności udostępnienia dzieła na tej samej zasadzie licencyjnej, czyli tzw. CC SA (ShareAlike), tutaj nie występuje – to osobny warunek licencyjny i jeśli nie ma go w oznaczeniu, nie trzeba się nim przejmować. Generalnie mylenie symboli lub nieczytanie oznaczeń powoduje takie nieporozumienia. W branży IT i szeroko pojętej edukacji bardzo często korzysta się z dzieł Creative Commons i znajomość tych niuansów jest wręcz kluczowa dla świadomego, legalnego działania. Jeśli w praktyce nie masz pewności, czy coś wolno – zawsze warto zajrzeć bezpośrednio do opisu licencji na oficjalnej stronie Creative Commons albo skonsultować się z kimś bardziej doświadczonym. To pozwoli uniknąć typowych błędów, które potem mogą się okazać kosztowne, zwłaszcza w projektach publicznych czy komercyjnych.

Pytanie 27

Wskaż właściwość charakterystyczną dla metody abstrakcyjnej?

A. nie ma implementacji w klasie bazowej
B. jest pusta w klasie nadrzędnej
C. jest pusta w klasach dziedziczących
D. zawsze jest prywatna
Metoda abstrakcyjna to taki specjalny rodzaj metody, który pojawia się w programowaniu obiektowym, głównie w językach jak Java, C# czy Python (tam nazywa się abstractmethod). Jej kluczową właściwością jest to, że nie ma własnej implementacji w klasie bazowej, czyli tej nadrzędnej. To trochę jakby ktoś powiedział: 'Hej, tutaj powinna być jakaś funkcja, ale jeszcze nie wiem, jak dokładnie ma działać – niech ktoś, kto będzie po mnie dziedziczył po tej klasie, sam ją zdefiniuje.' Dzięki temu daje się klasom pochodnym jasny sygnał, że muszą tę metodę zaimplementować, żeby klasa mogła poprawnie funkcjonować. W praktyce, jeśli próbujesz stworzyć obiekt klasy bazowej zawierającej metody abstrakcyjne, kompilator się obrazi (no, rzuci wyjątkiem albo nawet nie pozwoli na kompilację). Moim zdaniem to bardzo praktyczne podejście, bo wymusza spójność w architekturze kodu – każdy, kto dziedziczy po klasie bazowej, nie może zapomnieć o kluczowych metodach. Standardy branżowe, jak SOLID, promują taką separację odpowiedzialności i abstrakcję, dzięki czemu kod jest czytelniejszy i łatwiejszy do rozbudowy. Przykładowo, jeśli masz klasę abstrakcyjną 'Figura', to metoda obliczPole() nie ma sensu bez konkretnej figury, więc w klasie bazowej zostaje abstrakcyjna, a dopiero w 'Kwadracie' czy 'Kole' dostaje realną implementację. Z mojego doświadczenia, takie podejście bardzo pomaga, kiedy projekt robi się większy, bo jasno wiadomo, co jeszcze trzeba dopisać w klasach pochodnych. Jest to wręcz obowiązkowe w wielu wzorcach projektowych, na przykład w strategii albo szablonie metody.

Pytanie 28

Co oznacza operator '===' w JavaScript?

A. Przypisanie wartości
B. Porównanie wartości
C. Konkatenacja stringów
D. Porównanie wartości i typów
Operator '===' w JavaScript jest używany do porównania wartości oraz ich typów. To znaczy, że aby dwa elementy uznano za równe, muszą mieć zarówno tę samą wartość, jak i ten sam typ. Przykładowo, porównanie liczby 5 i stringa '5' zwróci false, ponieważ różnią się typem. Używanie '===' jest zalecane w dobrych praktykach programistycznych, ponieważ eliminuje niejednoznaczności związane z równością luźną (operator '=='), która może prowadzić do nieprzewidywalnych wyników. Na przykład, '5' == 5 zwróci true, co może być mylące. Dlatego w sytuacjach, gdzie zależy nam na ścisłym porównaniu, powinno się zawsze stosować '===' dla jasności kodu i uniknięcia błędów. W kontekście profesjonalnego programowania, korzystanie z '===' zapewnia lepszą kontrolę typów danych, co jest kluczowe w większych projektach, gdzie błędy typów mogą prowadzić do poważnych problemów z debugowaniem i utrzymywaniem kodu.

Pytanie 29

Który z wymienionych dokumentów jest najczęściej stosowany w zarządzaniu pracą zespołu Scrum?

A. Lista zasobów ludzkich
B. Product backlog
C. Specyfikacja techniczna
D. Diagram Gantta
Diagram Gantta jest fajnym narzędziem do pokazywania harmonogramu, ale nie ma go w zarządzaniu backlogiem. Specyfikacja techniczna to co innego – tam są szczegóły implementacyjne, a nie priorytety funkcji. Lista zasobów ludzkich to temat o zarządzaniu personelem, a nie o zadaniach i priorytetach w Scrumie. Więc tu bardziej musisz uważać na to, co do czego pasuje.

Pytanie 30

Jakie są główne cechy architektury klient-serwer?

A. Serwer pełni rolę pasywnego odbiorcy danych od klientów
B. Dane są przechowywane i przetwarzane na serwerze, a klient wysyła żądania i odbiera odpowiedzi
C. Komunikacja odbywa się bezpośrednio między urządzeniami klienckimi
D. Każdy klient funkcjonuje niezależnie od pozostałych
Architektura klient-serwer to model, w którym dane są przechowywane i przetwarzane na serwerze, a klient wysyła żądania i odbiera odpowiedzi. Model ten umożliwia centralizację zasobów, co prowadzi do łatwiejszego zarządzania aplikacjami i zwiększonego bezpieczeństwa. Klient-serwer jest podstawą działania aplikacji webowych, usług sieciowych oraz baz danych. Dzięki temu architektura ta umożliwia wielu użytkownikom jednoczesny dostęp do tych samych danych, co czyni ją wydajnym rozwiązaniem dla rozproszonych systemów informatycznych. Serwery mogą obsługiwać różne rodzaje klientów, takie jak przeglądarki, aplikacje mobilne czy urządzenia IoT, co sprawia, że jest to wszechstronny model stosowany w wielu branżach.

Pytanie 31

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
B. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
C. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
D. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
Wielu początkujących programistów skupia się na szczegółach składniowych lub drobiazgach logicznych, kiedy pojawia się błąd kompilacji w C++. Jednak często przyczyną jest coś bardzo podstawowego, jak brak deklaracji funkcji przed jej użyciem. Jeśli chodzi o zapis warunku w instrukcji 'if', to kompilator nie zgłasza błędu, gdy używamy wyrażenia typu 'if (sprawdz(x))' – to całkowicie poprawna składnia, a dopisywanie '==true' jest redundantne i nie wnosi niczego nowego. Bardzo często widzę, że ktoś skupia się na tym, żeby warunek koniecznie porównywać do true, ale tak naprawdę to kwestia stylu, nie poprawności. Pozostawienie nawiasów klamrowych w pętli for jest oczywiście dobrą praktyką, ale ich brak nie zawsze generuje błąd kompilacji, jeśli pętla ma tylko jedną instrukcję. Kompilator C++ potrafi to rozpoznać i nie zgłasza błędu – sprowadza się to bardziej do czytelności i unikania błędów logicznych niż do samej poprawności kompilacji. Odpowiedź dotycząca deklarowania zmiennej 'sprawdz' to już nieporozumienie – 'sprawdz' to funkcja, a nie zmienna, więc nie deklarujemy jej w ten sposób. Ten błąd pokazuje, jak łatwo pomylić pojęcia w językach programowania, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynamy przygodę z kodowaniem. Główna zasada, którą warto tu zapamiętać, to: każda funkcja używana przed jej zdefiniowaniem musi być zadeklarowana – to właśnie tego brakuje w typowym przykładzie z pytania. Bez deklaracji kompilator nie wie, jaką sygnaturę ma funkcja, a to skutkuje błędem już na poziomie kompilacji. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobne rzeczy potrafią skutecznie utrudnić życie, dlatego warto czytać komunikaty kompilatora i znać podstawowe zasady działania języka C++.

Pytanie 32

Polecenia wydane w kontekście repozytorium Git, przy założeniu, że folder projektu jest aktualnie wybrany, mają na celu

git init
git add .
git commit -m 'first commit'
A. rozpoczęcie sesji z już istniejącym repozytorium oraz pobranie kodu projektu do lokalnego folderu
B. rozpoczęcie pracy z nowym repozytorium, dodanie oraz zatwierdzenie kodu projektu jako first commit
C. utworzenie kopii istniejącego repozytorium z jedynie tą rewizją, która zostanie zapisana pod nazwą first commit
D. zamknięcie projektu, co spowoduje zarchiwizowanie wszystkich rewizji do lokalnego archiwum pod nazwą first commit
Polecenia git init git add . oraz git commit -m 'first commit' są podstawowymi komendami do rozpoczęcia pracy z nowym repozytorium Gita. git init inicjalizuje puste repozytorium w aktualnym katalogu co tworzy podkatalog .git zawierający wszystkie metadane i historię w wersjonowania. Następnie git add . dodaje wszystkie nowe i zmodyfikowane pliki w bieżącym katalogu do indeksu co oznacza że są one gotowe do zatwierdzenia w repozytorium. Kolejne polecenie git commit -m 'first commit' tworzy pierwszy snapshot aktualnego stanu projektu z przypisaną wiadomością 'first commit' co jest dobrą praktyką sygnalizującą początek nowej historii projektu. Taki proces inicjacji jest standardem w zarządzaniu wersjami w branży IT umożliwiając śledzenie zmian w kodzie ułatwiając współpracę zespołową oraz zapewniając kontrolę nad rozwojem oprogramowania. Ważne jest by w pierwszym commicie umieścić podstawowe działające elementy projektu co stanowi solidną bazę do dalszego rozwoju.

Pytanie 33

Jakiego typu funkcja jest tworzona poza klasą, ale ma dostęp do jej prywatnych i chronionych elementów?

A. Funkcja zaprzyjaźniona
B. Destruktor
C. Konstruktor
D. Metoda statyczna
Funkcja zaprzyjaźniona to specjalny typ funkcji, który jest deklarowany jako 'friend' w ciele klasy, co pozwala jej na dostęp do prywatnych i chronionych składowych tej klasy. Chociaż funkcja zaprzyjaźniona jest definiowana poza klasą, może operować na jej wewnętrznych danych, co czyni ją bardzo użytecznym narzędziem w programowaniu obiektowym. Tego rodzaju funkcje są często wykorzystywane w przypadkach, gdy konieczne jest współdziałanie dwóch klas lub funkcji narzędziowych, które muszą manipulować danymi wewnętrznymi klasy, ale nie powinny być jej metodami członkowskimi. Dzięki funkcjom zaprzyjaźnionym można zapewnić elastyczność w dostępie do danych przy jednoczesnym zachowaniu hermetyzacji klasy. Przykładem może być przeciążenie operatorów, np. operator +, który musi mieć dostęp do prywatnych składowych obu operandów.

Pytanie 34

Który z wymienionych frameworków jest charakterystyczny dla aplikacji komputerowych pisanych w C#?

A. React
B. Qt
C. Spring
D. WPF (Windows Presentation Foundation)
WPF (Windows Presentation Foundation) to framework firmy Microsoft, który jest powszechnie wykorzystywany do tworzenia aplikacji desktopowych w języku C#. WPF pozwala na projektowanie zaawansowanych interfejsów użytkownika (UI) z wykorzystaniem XAML (Extensible Application Markup Language), co umożliwia oddzielenie logiki aplikacji od warstwy prezentacyjnej. WPF wspiera grafikę wektorową, animacje oraz różne efekty wizualne, co czyni go idealnym narzędziem do budowy nowoczesnych, estetycznych aplikacji dla systemu Windows. Integracja z .NET i Visual Studio umożliwia szybkie tworzenie aplikacji oraz korzystanie z bogatych bibliotek i gotowych komponentów UI. WPF jest szczególnie ceniony za elastyczność, obsługę danych i możliwość tworzenia aplikacji responsywnych.

Pytanie 35

Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe w kontekście dziedziczenia w języku Java?

A. Klasa pochodna może dziedziczyć po wielu klasach bazowych.
B. Java nie wspiera dziedziczenia.
C. Klasa pochodna dziedziczy po jednej klasie bazowej.
D. Dziedziczenie jest niezalecane w języku Java.
Dziedziczenie jest jednym z kluczowych mechanizmów programowania obiektowego, a Java wspiera dziedziczenie jednokrotne. Oznacza to, że klasa pochodna może dziedziczyć tylko po jednej klasie bazowej. Jest to zgodne z modelem dziedziczenia stosowanym w wielu językach obiektowych. Dzięki temu mechanizmowi możemy ponownie wykorzystywać kod, co jest zgodne z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself). Dziedziczenie pozwala na tworzenie hierarchii klas, gdzie klasa pochodna dziedziczy właściwości i metody klasy bazowej, co ułatwia rozszerzanie funkcjonalności bez konieczności ponownego pisania kodu. Przykład zastosowania to tworzenie klasy 'Samochód', która dziedziczy po klasie 'Pojazd', co pozwala na automatyczne odziedziczenie wszystkich cech pojazdu, takich jak metoda 'uruchom', a jednocześnie dodanie specyficznych funkcji dla samochodu, jak 'otwórz bagażnik'. Dziedziczenie ułatwia zarządzanie złożonymi systemami, umożliwiając organizację kodu w sposób bardziej zrozumiały i zarządzalny.

Pytanie 36

Wzorzec projektowy "Metoda szablonowa" (Template method) stosuje się do:

A. określenia szkieletu algorytmu i pozostawienia szczegółów implementacji dla podklas
B. centralizacji zarządzania wieloma instancjami obiektów
C. organizowania obiektów w hierarchiczne struktury drzewiaste
D. gromadzenia obiektów w jednorodnej kolekcji
Wzorzec projektowy 'Metoda szablonowa' to naprawdę sprytna sprawa, szczególnie w programowaniu obiektowym. Ten wzorzec pozwala zdefiniować ogólną strukturę algorytmu w klasie bazowej, a szczegóły implementacji przekazać do podklas. Brzmi jak coś z teorii, ale w praktyce często się przydaje, bo daje kontrolę nad przepływem działania algorytmu, nie tracąc elastyczności. To taki kompromis: masz szkielet (np. metoda w klasie abstrakcyjnej), ale nie zamykasz drogi na własne pomysły w podklasach. Typowym przykładem może być system obsługi płatności: cała procedura (np. przetwarzanie zamówienia) jest ustalona, ale poszczególne kroki typu 'autoryzuj', 'zrealizuj' czy 'zatwierdź' można nadpisywać. Daje to porządek i spójność kodu, a przy okazji nie zamyka na zmiany. Moim zdaniem, jeśli w projekcie pojawia się powtarzalny schemat postępowania, który tylko w detalach się różni, to Metoda szablonowa jest jednym z najczystszych rozwiązań. Warto pamiętać, że to podejście zgodne z zasadą Hollywood: „Don’t call us, we’ll call you” – to szkielet decyduje, kiedy wywołać szczegóły. Wielu seniorów poleca ten wzorzec, bo upraszcza utrzymanie i rozwijanie kodu, a IDE typu IntelliJ czy Visual Studio świetnie ogarniają takie abstrakcyjne klasy. Szczerze – w wielu firmach to po prostu standard.

Pytanie 37

Która z poniższych nie jest zasadą czystego kodu (clean code)?

A. Maksymalna złożoność funkcji
B. Jedna odpowiedzialność funkcji
C. Konsekwentne nazewnictwo
D. Samodokumentujący się kod
Maksymalna złożoność funkcji to pojęcie, które odnosi się do zasady, że funkcje powinny być jak najmniej złożone, aby były zrozumiałe i łatwe w utrzymaniu. Czysty kod promuje ideę, że każda funkcja powinna mieć jasno określoną odpowiedzialność, co w praktyce oznacza ograniczenie jej złożoności. Przykładem może być rozdzielenie złożonej logiki biznesowej na kilka prostszych funkcji, co ułatwia ich testowanie i ponowne wykorzystanie. Warto zwrócić uwagę, że zgodnie z zasadą KISS (Keep It Simple, Stupid) dąży się do prostoty w projektowaniu kodu, co nie tylko zwiększa jego czytelność, ale także minimalizuje ryzyko błędów. Dobrze napisany kod powinien być również samodokumentujący się, co oznacza, że jego struktura i nazwy zmiennych powinny jasno wskazywać na ich funkcjonalność. Przestrzeganie zasady maksymalnej złożoności funkcji jest kluczowe w kontekście długoterminowego utrzymania aplikacji, ponieważ zmniejsza koszty związane z modyfikacjami oraz poprawkami.

Pytanie 38

Jakie z wymienionych narzędzi służy do emulacji mobilnych urządzeń podczas developowania aplikacji?

A. Numpy
B. Genymotion
C. TensorFlow
D. Postman
TensorFlow to biblioteka do uczenia maszynowego i analizy danych, ale nie jest narzędziem do emulacji urządzeń mobilnych. Postman to narzędzie do testowania API i komunikacji z serwerami, co jest przydatne w kontekście backendu, ale nie służy do emulacji urządzeń mobilnych. Numpy to biblioteka do obliczeń numerycznych w Pythonie, która nie ma związku z testowaniem aplikacji mobilnych na różnych urządzeniach. Genymotion wyróżnia się jako dedykowane narzędzie do symulacji środowiska mobilnego, umożliwiające testowanie w czasie rzeczywistym na wielu wirtualnych urządzeniach.

Pytanie 39

Jakie jest najważniejsze właściwość algorytmów szyfrowania symetrycznego?

A. Funkcjonowanie bez użycia klucza
B. Zastosowanie identycznego klucza do szyfrowania oraz deszyfrowania
C. Szyfrowanie wyłącznie tekstowych plików
D. Zastosowanie odmiennych kluczy do szyfrowania i deszyfrowania
Algorytmy szyfrowania symetrycznego to takie, które używają tego samego klucza do szyfrowania i deszyfrowania danych. To jedna z najstarszych metod i, co ważne, bardzo często stosowanych, bo działa dość szybko i nie wymaga wielkich zasobów. Przykłady, które na pewno słyszałeś, to AES i DES. Symetryki są super w komunikacji sieciowej, przy przechowywaniu danych, a także w różnych protokołach bezpieczeństwa. Fajnie, że są szybkie, ale z drugiej strony trzeba pamiętać o tym, żeby klucz był bezpiecznie przechowywany, bo to może stanowić nie lada problem.

Pytanie 40

W którym przypadku algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością?

A. Dla tablicy losowej
B. Dla tablicy uporządkowanej rosnąco
C. Dla tablicy uporządkowanej malejąco
D. Dla tablicy z dużą liczbą powtórzeń
Algorytm sortowania bąbelkowego działa z optymalną wydajnością w przypadku, gdy tablica jest już posortowana rosnąco. W takiej sytuacji algorytm wykona jedynie jedno przejście przez tablicę, bez konieczności dokonywania zamian, co sprawia, że jego złożoność wynosi O(n). To znacząco zwiększa jego efektywność w przypadku niemal posortowanych danych, choć nadal pozostaje mniej wydajny niż algorytmy takie jak QuickSort czy MergeSort dla dużych zbiorów. Sortowanie bąbelkowe jest jednak łatwe do zrozumienia i implementacji, co czyni je popularnym narzędziem edukacyjnym.