Kwalifikacja: EKA.05 - Prowadzenie spraw kadrowo-płacowych i gospodarki finansowej jednostek organizacyjnych
Rozpoczęcie: 4 września 2026 01:18
Zakończenie: 4 września 2026 01:22
Egzamin zdany!
Wynik: 5/10 punktów (50,0%)
Wymagane minimum: 5 punktów (50%)
Twój wynik na tle innych
Twój wynik jest lepszy niż 47% podejść do kwalifikacji EKA.05.
Porównanie z 9670 zakończonymi podejściami do tej kwalifikacji (dane zbiorcze, bez wyników indywidualnych).
Zachowaj ten wynik na koncie
Załóż darmowe konto albo zaloguj się - ten egzamin przypiszemy do Twojego konta, więc wrócisz do swoich błędów, będziesz śledzić postęp i dostaniesz powtórki dobrane do Twoich odpowiedzi.
Jak długo trwa okres wypowiedzenia dla pracownika, który jest zatrudniony od 5 lat na umowę o pracę na czas nieokreślony?
A. dwa tygodnie
B. jeden miesiącTwoja odpowiedź
C. trzy miesiącePoprawna odpowiedź
D. jeden tydzień
Niepoprawna odpowiedź. Okresy wypowiedzenia, takie jak jeden tydzień, dwa tygodnie czy jeden miesiąc, wynikają z niepełnego zrozumienia regulacji Kodeksu pracy oraz specyfiki zatrudnienia w Polsce. Przykładowo, jeden tydzień to minimalny okres wypowiedzenia dla pracowników zatrudnionych krócej niż miesiąc. Dla pracowników zatrudnionych od 1 do 6 miesięcy obowiązuje dwutygodniowy okres wypowiedzenia. Warto jednak zauważyć, że dla pracowników z dłuższym stażem, takich jak pięcioletni, te czasy są niewystarczające. Często pojawia się błąd myślowy polegający na pomyleniu długości umowy z długością okresu wypowiedzenia. Na przykład, ktoś może założyć, że umowy na czas nieokreślony wiążą się z krótszymi terminami wypowiedzenia, co jest nieprawidłowe. Istotne jest, aby pracownicy zdawali sobie sprawę z ich praw oraz obowiązków wynikających z zatrudnienia, co przyczynia się do lepszego zrozumienia całego procesu. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla każdego pracownika oraz pracodawcy, aby móc skutecznie zarządzać relacjami w miejscu pracy. Nieznajomość przepisów może prowadzić do nieporozumień i konfliktów, które można by łatwo uniknąć poprzez odpowiednią edukację w zakresie prawa pracy.
Pytanie 2
Która z poniższych form opodatkowania jest dostępna dla osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą?
A. Podatek od towarów i usług (VAT).
B. Podatek ryczałtowy od przychodów ewidencjonowanych.Twoja odpowiedź
C. Podatek akcyzowy.
D. Podatek liniowy 19%.Poprawna odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. Podatek od towarów i usług, znany jako VAT, nie jest formą opodatkowania dochodów, ale podatkiem pośrednim nakładanym na konsumpcję. Osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą być płatnikami VAT, ale to nie jest forma opodatkowania ich dochodów. VAT jest naliczany na etapie sprzedaży towarów lub usług i jest wliczany w cenę końcową, którą płaci konsument. Dlatego nie jest to odpowiednia forma opodatkowania dla dochodów z działalności gospodarczej. Podatek ryczałtowy od przychodów ewidencjonowanych jest natomiast formą opodatkowania, ale różni się od podatku liniowego tym, że jest naliczany od przychodów, a nie dochodów. To znaczy, że nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów, co może być korzystne dla przedsiębiorców z niskimi kosztami. Jednakże, podobnie jak podatek liniowy, nie daje możliwości korzystania z niektórych ulg podatkowych. Podatek akcyzowy jest natomiast podatkiem nakładanym na niektóre towary, takie jak alkohol, papierosy czy paliwa. Nie jest on związany z dochodami z działalności gospodarczej i dotyczy konkretnych produktów, które podlegają obowiązkowi akcyzowemu. Dlatego też nie jest odpowiednią formą opodatkowania dla jednoosobowej działalności gospodarczej. Wybór odpowiedniej formy opodatkowania powinien być zawsze dostosowany do specyfiki działalności, a znajomość różnic między nimi ma kluczowe znaczenie dla skutecznego zarządzania finansami przedsiębiorstwa.
Pytanie 3
Księgowa firmy z o.o. przygotowała imienną listę wynagrodzeń dla pracownika działu produkcji, uwzględniając m.in. następujące kwoty: Wynagrodzenie brutto 3 000,00 zł Składki na ubezpieczenia społeczne 411,30 zł Składka na ubezpieczenie zdrowotne 9% 232,98 zł
Jaką kwotę stanowi podstawa do obliczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne?
A. 2 767,02 zł
B. 3 000,00 zł
C. 2 588,70 złTwoja odpowiedź
D. 2 355,72 zł
Poprawna odpowiedź. Podstawą wymiaru składki ubezpieczenia zdrowotnego jest wynagrodzenie brutto pomniejszone o składki na ubezpieczenia społeczne. W opisanym przypadku wynagrodzenie brutto wynosi 3 000,00 zł, a składki ubezpieczeń społecznych to 411,30 zł. Zatem podstawę wymiaru składki zdrowotnej obliczamy w następujący sposób: 3 000,00 zł - 411,30 zł = 2 588,70 zł. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, składka zdrowotna jest obliczana na podstawie dochodu, który został pomniejszony o inne składki. Dobrą praktyką w księgowości jest regularne weryfikowanie obliczeń wynagrodzeń oraz zapoznawanie się z aktualnymi przepisami dotyczącymi ubezpieczeń. Posiadanie wiedzy na temat obliczeń składek jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania finansami w firmie oraz zapewnienia zgodności z prawem.
Pytanie 4
Łączna kwota składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od miesięcznego wynagrodzenia pracownicy w 3 miesiącu pracy po powrocie z urlopu macierzyńskiego, obliczona na podstawie danych przedstawionych w tabeli, wynosi
Wynagrodzenie zasadnicze pracownicy
1 600 zł
Premia uznaniowa
400 zł
Stopa składki na Fundusz Pracy
2,45%
Stopa składki na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
0,10%
A. 49,00 zł.
B. 0,00 zł.Twoja odpowiedź
C. 51,00 zł.
D. 40,80 zł.
Poprawna odpowiedź. Odpowiedź 0,00 zł jest jak najbardziej słuszna. Zgodnie z tym, co mówi prawo pracy w Polsce, jak pracownica wraca z urlopu macierzyńskiego, to jej pracodawca nie musi płacić składek na Fundusz Pracy ani Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przez 36 miesięcy. Czyli, w trzecim miesiącu po powrocie, te składki już nie są naliczane. To jest ważne, bo dla pracodawcy to szansa na zmniejszenie kosztów zatrudnienia, a dla pracownicy to moment, gdy znów ma pełne prawa przy swojej pracy. Gdyby pracodawca zaczął jednak naliczać te składki, wyszłoby mu większe obciążenie finansowe, co jest wbrew przepisom. Zrozumienie tej kwestii to podstawa dla osób pracujących w kadrach i dla pracowników, żeby wiedzieli, co im się należy.
Pytanie 5
Pan Michał kupił od pana Andrzeja, osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej używany samochód w cenie 7 500,00 zł. (Cena zakupu samochodu jest zgodna z wartością rynkową.) Korzystając z fragmentu Ustawy o podatku o czynności cywilnoprawnych, oblicz kwotę podatku od czynności cywilnoprawnych, którą powinien zapłacić nabywca samochodu do urzędu skarbowego.
Art. 7
1. Stawki podatku wynoszą:
1) od umowy sprzedaży:
a) nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym 2%
b) innych praw majątkowych 1%
A. 150,00 złTwoja odpowiedź
B. 1 500,00 zł
C. 750,00 zł
D. 75,00 zł
Poprawna odpowiedź. Odpowiedź 150,00 zł jest poprawna, ponieważ kwota podatku od czynności cywilnoprawnych, która powinna zostać zapłacona przez nabywcę samochodu, wynosi 2% wartości rynkowej nabywanego dobra. W tym przypadku, Pan Michał kupił używany samochód za 7 500,00 zł. Obliczenie podatku dokonuje się poprzez pomnożenie wartości samochodu przez stawkę podatku: 7 500,00 zł * 0,02 = 150,00 zł. Zgodnie z Ustawą o podatku od czynności cywilnoprawnych, każda osoba nabywająca pojazd musi uiścić taki podatek, co stanowi istotny element procesu rejestracji i legalizacji transakcji zakupu. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy jest kluczowe dla osób planujących zakup samochodu, ponieważ brak uiszczenia należnego podatku może prowadzić do konsekwencji prawnych, w tym kar finansowych. Dlatego każdy nabywca powinien dokładnie obliczyć i uregulować kwotę podatku, aby uniknąć problemów z urzędami skarbowymi.
Pytanie 6
W przedsiębiorstwie ustalono wysokość odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, przypadającą na zatrudnionych pracowników w roku 2013. Odpis wyniósł 24 385,46 zł. Pracodawca rozpoczął działalność w 2012 roku i kontynuuje ją w 2013 roku. Ile wyniesie kwota obowiązkowego odpisu podstawowego, jaką pracodawca musi odprowadzić na rachunek bankowy funduszu do 31 maja 2013 roku?
Ustawa o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych (fragment)
Art. 6. 2. Równowartość dokonanych odpisów i zwiększeń naliczonych zgodnie z art. 5, 13 i 14 na dany rok kalendarzowy pracodawca przekazuje na rachunek bankowy Funduszu w terminie do dnia 30 września tego roku, z tym że w terminie do dnia 31 maja tego roku przekazuje kwotę stanowiącą co najmniej 75% równowartości odpisów. Art. 6a. 1. Pracodawca, rozpoczynający działalność w roku kalendarzowym, zobowiązany do utworzenia Funduszu, dokonuje, z zastrzeżeniem ust. 1a, odpisu na Fundusz od następnego roku kalendarzowego.
A. 12 192,73 zł
B. 18 289,10 złPoprawna odpowiedź
C. 4 877,09 złTwoja odpowiedź
D. 19 508,37 zł
Niepoprawna odpowiedź. Wybór innej odpowiedzi, takiej jak 12 192,73 zł, 19 508,37 zł czy 4 877,09 zł, sugeruje brak zrozumienia zasad obliczania obowiązkowego odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. Często popełnianym błędem jest mylenie całkowitej kwoty odpisu z procentem, który powinien być odprowadzony. Warto zwrócić uwagę, że niepoprawne odpowiedzi opierają się na nieprawidłowych obliczeniach lub na niewłaściwym zastosowaniu zasad dotyczących funduszy. Na przykład, osoby, które wybrały 19 508,37 zł, mogą myśleć, że odpis wynosi 80% całkowitego odpisu, a to nie jest zgodne z regulacjami. Z kolei wybór 4 877,09 zł może sugerować, że osoba ta próbowała zastosować niewłaściwy wzór, być może odnajdując kwotę, która nie ma związku z rzeczywistymi zasadami odpisów funduszy. Kluczowym błędem, który prowadzi do takich niepoprawnych wniosków, jest brak zrozumienia, że zgodnie z ustawą, 75% całkowitego odpisu jest minimalnym wymaganym wskaźnikiem, a nie dowolną wartością. Zrozumienie tych zasad jest fundamentalne dla prawidłowego zarządzania funduszami socjalnymi w przedsiębiorstwie oraz dla zapewnienia, że pracownicy otrzymują należne im świadczenia.
Pytanie 7
Hurtownia z siedzibą w Krakowie, będąca czynnym podatnikiem VAT, nabyła towary handlowe, które zostały przywiezione do Polski od kontrahenta z innego kraju Unii Europejskiej. Hurtownia ta przeprowadziła
A. eksport towarów
B. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarówTwoja odpowiedź
C. import towarów
D. wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
Poprawna odpowiedź. Wybór odpowiedzi dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest właściwy, ponieważ ten termin odnosi się do sytuacji, w której podatnik VAT nabywa towary z innego kraju Unii Europejskiej. Zgodnie z przepisami o VAT, w momencie gdy hurtownia z Krakowa dokonuje zakupu towarów od kontrahenta z innego państwa UE, to w polskim systemie podatkowym klasyfikowane jest jako wewnątrzwspólnotowe nabycie. W praktyce oznacza to, że hurtownia nie musi płacić VAT w kraju dostawcy, ale jest zobowiązana do rozliczenia VAT w Polsce, stosując stawkę VAT obowiązującą na terenie kraju. Przykładem może być sytuacja, gdy hurtownia kupuje elektronikę od dostawcy w Niemczech; po dotarciu towarów do Polski, hurtownia rejestruje nabycie w swoim rozliczeniu VAT, a jednocześnie ma prawo do odliczenia VAT naliczonego, co znacząco wpływa na jej płynność finansową.
Pytanie 8
Kiedy umowa dotycząca sprzedaży telefonu za 3 000,00 zł podlega opodatkowaniu przez podatek od czynności cywilnoprawnych, to kto ponosi obowiązek podatkowy?
A. solidarnie na kupującym i sprzedającym
B. na osobie trzeciej
C. na kupującymPoprawna odpowiedź
D. na sprzedającymTwoja odpowiedź
Niepoprawna odpowiedź. W przypadku umowy sprzedaży telefonu, błędne jest przypisanie obowiązku podatkowego sprzedającemu lub osobie trzeciej. W polskim prawie cywilnym, to nabywca jest odpowiedzialny za zapłatę podatku od czynności cywilnoprawnych, co wynika z fundamentalnych zasad dotyczących PCC. Oznacza to, że sprzedający, mimo że jest stroną umowy, nie jest zobowiązany do uiszczania tego podatku, co może prowadzić do mylnych wniosków. Typowym błędem jest również przekonanie, że obowiązek może być nałożony na osobę trzecią, co jest niezgodne z przepisami. Ustawa o PCC jasno definiuje strony umowy jako odpowiedzialne za zobowiązania podatkowe, co eliminuje możliwości przerzucenia tych obowiązków na innych. Solidarne zobowiązanie kupującego i sprzedającego jest również mylne, ponieważ w sytuacji, gdy to nabywca powinien zapłacić podatek, nie ma podstaw prawnych do przypisania tej odpowiedzialności sprzedającemu. W praktyce, brak znajomości przepisów prawa cywilnego i podatkowego może prowadzić do poważnych konsekwencji, takich jak błędne rozliczenia podatkowe oraz potencjalne kary ze strony organów skarbowych. Dlatego tak ważne jest, aby każda ze stron dokładnie rozumiała swoje zobowiązania podatkowe związane z transakcjami, co pozwala na uniknięcie problemów w przyszłości.
Pytanie 9
Osoba zatrudniona w systemie wynagrodzenia czasowo-prowizyjnego zarabia miesięcznie 5 000,00 zł oraz otrzymuje 1% od wartości sprzedaży wynoszącej 100 000,00 zł. Jakie jest miesięczne wynagrodzenie tego pracownika?
A. 4 000,00 zł
B. 6 000,00 złTwoja odpowiedź
C. 5 000,00 zł
D. 1 000,00 zł
Poprawna odpowiedź. Wynagrodzenie miesięczne pracownika zatrudnionego w systemie czasowo-prowizyjnym składa się z dwóch części: stałej pensji oraz prowizji od wartości sprzedaży. W tym przypadku pracownik otrzymuje wynagrodzenie podstawowe w wysokości 5 000,00 zł. Dodatkowo, pracownik ma prawo do prowizji wynoszącej 1% od wartości sprzedaży, która w tym przypadku wynosi 100 000,00 zł. Obliczając prowizję, mamy: 1% z 100 000,00 zł to 1 000,00 zł. Zatem całkowite wynagrodzenie miesięczne pracownika wynosi: 5 000,00 zł (wynagrodzenie podstawowe) + 1 000,00 zł (prowizja) = 6 000,00 zł. Taki system wynagradzania jest powszechnie stosowany w branżach sprzedażowych, ponieważ motywuje pracowników do osiągania lepszych wyników. Dobrym przykładem jest sprzedaż detaliczna, gdzie wysoka prowizja może zachęcać pracowników do intensyfikacji działań sprzedażowych, co z kolei prowadzi do wzrostu przychodów firmy.
Pytanie 10
Dokumenty zawarte w części B akt osobowych pracownika odnoszą się do
A. procesu ubiegania się o zatrudnienieTwoja odpowiedź
B. nawiązania umowy o pracę oraz przebiegu zatrudnieniaPoprawna odpowiedź
C. rozwiązania umowy o pracę
D. wygaśnięcia umowy o pracę
Niepoprawna odpowiedź. Dokumenty związane z ubieganiem się o pracę, wygaśnięciem umowy czy rozwiązaniem stosunku pracy są ważne, ale jednak nie mylmy ich z tym, co znajduje się w części B akt osobowych. Te różne elementy dotyczą różnych momentów w karierze pracownika. Kiedy ktoś stara się o pracę, dostarcza różnego rodzaju papiery, takie jak CV czy list motywacyjny, ale to nie jest część akt osobowych. Z kolei dokumenty o wygaśnięciu umowy dotyczą sytuacji zakończenia zatrudnienia, a to też nie jest temat części B, bo ona skupia się na tym, co się działo w trakcie pracy. Rozwiązanie umowy to z kolei dokumenty takie jak wypowiedzenia czy świadectwa pracy, które też nie są częścią B, ale trafiają do innych sekcji akt osobowych. Ważne jest, żeby zrozumieć, że każdy z tych dokumentów ma swoją rolę i znaczenie na różnych etapach zatrudnienia, co pokazuje, jak istotne jest odpowiednie klasyfikowanie i archiwizowanie dokumentów kadrowych zgodnie z prawem.