Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik architektury krajobrazu
Kwalifikacja: OGR.03 - Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Data rozpoczęcia: 19 lutego 2026 18:32
Data zakończenia: 19 lutego 2026 18:46

Egzamin niezdany

Wynik: 19/40 punktów (47,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie rośliny należy zalecić do nasadzeń w warunkach o kwaśnym pH gleby?

A. lawendę wąskolistną (Lavandula angustifolia)

B. wrzos pospolity (Calluna vulgaris)

C. rozchodnik okazały (Sedum spectabile)

D. czyściec wełnisty (Stachys byzantina)

Wrzos pospolity (Calluna vulgaris) jest rośliną, która doskonale przystosowuje się do stanowisk o kwaśnym odczynie gleby. Preferuje pH w zakresie od 4,5 do 6,5, co czyni go idealnym wyborem do ogrodów i terenów, gdzie gleba jest uboga w składniki odżywcze. Roślina ta wyróżnia się nie tylko estetyką, ale również właściwościami, które wspierają lokalny ekosystem, przyciągając pożyteczne owady. Wrzos pospolity może być wykorzystany w kompozycjach ogrodowych, jako roślina okrywowa, a także w uprawach na wrzosowiskach, gdzie tworzy efektowne dywany kwiatowe. Dobrze rośnie w towarzystwie innych roślin wrzosowatych, takich jak borówki, co pozwala na tworzenie biodiverse przestrzeni. Ponadto, dzięki swoim właściwościom, wrzos jest rośliną mało wymagającą w uprawie, co sprawia, że jest popularnym wyborem w aranżacjach ogrodów przyjaznych dla środowiska.

Pytanie 2

Którego oznaczenia graficznego, zgodnie z normą PN-B-01027, należy użyć do oznaczenia na projekcie zagospodarowania terenu, projektowanego drzewa iglastego?

A. D.

B. B.

C. C.

D. A.

Odpowiedź B jest poprawna, ponieważ zgodnie z normą PN-B-01027 oznaczenie graficzne projektowanego drzewa iglastego powinno być przedstawione w formie okręgu z krzyżem w środku. To oznaczenie jest zgodne z przyjętymi standardami w projektowaniu zagospodarowania terenu, co pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie rodzaju roślinności planowanej w danym obszarze. Przykładowo, w projektach urbanistycznych oraz w planach zagospodarowania przestrzennego istotne jest, aby wszystkie elementy były czytelne i zgodne z obowiązującymi normami, co zapewnia spójność dokumentacji. Oznaczenia graficzne, takie jak to dla drzew iglastych, pomagają w komunikacji między projektantami, wykonawcami oraz innymi interesariuszami, co jest kluczowe dla sukcesu realizacji projektu. Zastosowanie poprawnych oznaczeń przyczynia się do lepszego zrozumienia projektu i minimalizuje ryzyko pomyłek w trakcie jego realizacji.

Pytanie 3

Jakie drzewo polecane jest do tworzenia formowanych żywopłotów?

A. Dąb szypułkowy (Quercus robur)

B. Jarząb pospolity (Sorbus aucuparia)

C. Topola biała (Populus alba)

D. Buk pospolity (Fagus sylvatica)

Wybór roślin do formowanych szpalerów wymaga zrozumienia ich cech biologicznych oraz zastosowań w ogrodnictwie. Topola biała (Populus alba) jest drzewem o bardzo szybkim wzroście, ale jej korona jest rozłożysta i luźna, co czyni ją mniej odpowiednią do formowania szpalerów, które wymagają gęstej i zwartej struktury. Dodatkowo, topole są podatne na choroby i szkodniki, co może prowadzić do problemów w dłuższej perspektywie. Jarząb pospolity (Sorbus aucuparia) z kolei, choć estetyczny, ma tendencję do rozgałęziania się i nie osiąga takiej gęstości jak buk, co może skutkować nieefektywnym tworzeniem szpalerów. Ponadto, jarząb ma specyficzne wymagania glebowe i klimatyczne, co może ograniczać jego zastosowanie w różnych warunkach. Dąb szypułkowy (Quercus robur) to drzewo majestatyczne, jednak ze względu na swoją dużą masę i powolne tempo wzrostu, nie jest praktycznym wyborem do formowanych szpalerów, które wymagają roślin o bardziej dynamicznym rozwoju. Wybór niewłaściwych gatunków może prowadzić do problemów z utrzymaniem estetyki oraz zdrowia roślin w dłuższym okresie. W praktyce, nieodpowiednia selekcja roślin do formowania szpalerów często wynika z braku zrozumienia ich specyfiki oraz odpowiednich technik pielęgnacyjnych, co może prowadzić do frustracji i niepowodzeń w aranżacji przestrzeni zielonej.

Pytanie 4

Jakim symbolem oznacza się formę pienną drzewa o wysokości pnia 150 cm, które było jednokrotnie szkółkowane?

A. Pa 150

B. N 150

C. N 150 x 1

D. Pa 120 x 1

Inne odpowiedzi nie spełniają kryteriów określonych dla form piennych drzew. Oznaczenie 'N 150 x 1' sugeruje inną formę drzew, która nie odpowiada standardom form piennych, ponieważ 'N' w tym przypadku oznacza formę naturalną, a nie pienną. Przekonanie, że drzewo o wysokości 150 cm może być oznaczone jako 'N', prowadzi do nieporozumień dotyczących klasyfikacji roślin w kontekście profesjonalnych praktyk ogrodniczych. 'N 150' również nie jest pełnym oznaczeniem dla formy piennej, gdyż brakuje w nim informacji o szkółkowaniu, co jest kluczowe dla określenia specyfikacji rośliny. Odpowiedź 'Pa 120 x 1' także jest błędna, ponieważ wskazuje na inną wysokość pnia, a ponadto nie jest zgodna z praktykami dotyczącymi jednokrotnego szkółkowania. Właściwe oznaczenie rośliny, takie jak 'Pa 150', jest istotne, aby uniknąć konfuzji w procesie zakupu i sadzenia drzew, co ma kluczowe znaczenie w kontekście projektowania przestrzeni zielonych. Niezrozumienie tych oznaczeń może prowadzić do błędnych wyborów, co w efekcie wpływa na jakość oraz estetykę terenów zielonych. Dlatego istotne jest, aby osoby pracujące z roślinami miały pełną wiedzę na temat klasyfikacji i oznaczeń, co pozwoli uniknąć błędów w doborze drzew do konkretnych projektów.

Pytanie 5

Do grupy roślin drzewiastych nie wliczamy takich gatunków jak:

A. jaśminowiec wonny, trzmielina Fortune'a, barwinek pospolity

B. hortensja ogrodowa, irga pozioma, wrzos pospolity

C. parzydło leśne, zawilec gajowy, smagliczka skalna

D. surmia, złotlin chiński, glediczia trójcieniowa

Dobra odpowiedź! Parzydło leśne, zawilec gajowy i smagliczka skalna rzeczywiście nie są roślinami drzewiastymi. Parzydło leśne to taka zielna roślina, ma fajne pędy, ale nie wyrośnie na drzewo. Zawilec gajowy też jest zielny, a smagliczka skalna to w ogóle roślinka, która lubi skaliste miejsca. Z kolei rośliny drzewiaste, jak dąb czy sosna, mają zdrewniałe pędy i są ważne dla środowiska, bo stabilizują glebę i dają schronienie innym zwierzętom. Jak w ogrodnictwie planujesz przestrzeń, to warto wiedzieć, co sadzić, żeby wszystko pięknie rosło!

Pytanie 6

W celach związanych z inwentaryzacją, pomiar obwodu lub średnicy pnia drzewa powinien być wykonany na wysokości

A. 100 cm

B. 40 cm

C. 130 cm

D. 150 cm

Mierzenie obwodu pnia drzewa na innych wysokościach niż 130 cm może dać dużo błędów i nieścisłości. Na przykład, jak zmierzysz na 40 cm, to pień może być zbyt wąski, a to nie będzie dobre dla całego drzewa. Niskie pomiary omijają naturalne zniekształcenia, jak gałęzie czy zgrubienia, które są w dolnej części. Z kolei pomiar na 100 cm także nie jest najlepszy, bo nie jest to standard i potem trudniej porównywać wyniki z innymi badaniami. Wysokość 150 cm czasami się używa w szczególnych okolicznościach, ale nie jest to powszechnie przyjęte. Właściwe określenie wysokości jest kluczowe, żeby uzyskać wiarygodne dane, które są potrzebne w zarządzaniu lasami i ocenianiu stanu drzew. Musimy uważać na standardy, bo ich ignorowanie może wprowadzić niepotrzebne błędy, które potem wpłyną na decyzje dotyczące gospodarki leśnej.

Pytanie 7

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 8

Jaką zasadę należy stosować przy określaniu wysokości koszenia trawy na terenach zielonych?

A. Trawę kosi się do wysokości połowy jej długości

B. Zdejmuje się jedną trzecią wysokości trawy i pozostawia dwie trzecie wysokości

C. Ścina się zawsze 1 cm wysokości trawy

D. Trawę kosi się jak najbliżej ziemi

Mimo że różne techniki koszenia trawy mogą wydawać się sensowne, większość z nich ma swoje istotne wady. Kosić trawę w połowie jej wysokości może prowadzić do stresu roślin i osłabienia ich struktury. Trawa, która jest przycinana zbyt krótko, nie ma wystarczającej powierzchni do produkcji chlorofilu, co skutkuje osłabieniem jej zdrowia oraz ograniczeniem zdolności do regeneracji. Kiedy ścina się każdorazowo 1 cm wysokości, nie uwzględnia się różnorodności gatunkowej oraz sezonowych zmian w wzroście trawy; może to prowadzić do nierówności w wysokości trawnika oraz sprzyjać rozwojowi chwastów. Koszenie trawy jak najniżej jest absolutnie niewłaściwe, gdyż wiąże się z ryzykiem jej uszkodzenia i może prowadzić do niewłaściwego odżywienia roślin. Trwałe stosowanie takich technik przyczyni się do degradacji trawnika, co może wymagać kosztownych działań naprawczych. W praktyce, szanowanie zasady jednej trzeciej nie tylko poprawia kondycję trawnika, ale również minimalizuje wysiłek związany z jego pielęgnacją i redukuje ryzyko wystąpienia chorób.

Pytanie 9

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 10

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 11

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 12

Podstawowe elementy wyposażenia terenów zabaw to

A. ławki

B. stojaki dla rowerów

C. zbiorniki wodne

D. przeplotnie

Wybór odpowiedzi związanych z ławkami, zbiornikami wodnymi czy stojakami dla rowerów wskazuje na niepełne zrozumienie podstawowych celów i funkcji placów zabaw. Ławki, choć istotne dla komfortu rodziców i opiekunów, nie wnoszą wartości rozwojowej dla dzieci. Ich głównym celem jest zapewnienie miejsca do odpoczynku, co nie jest zgodne z intencją projektowania przestrzeni zabawowej, która powinna stymulować aktywność fizyczną i rozwój psychomotoryczny dzieci. Zbiorniki wodne, mimo że mogą być atrakcyjnym elementem do zabawy, nie są typowym wyposażeniem standardowego placu zabaw. Mogą stwarzać ryzyko związane z bezpieczeństwem, zwłaszcza dla najmłodszych dzieci, jeżeli nie są odpowiednio zabezpieczone i nadzorowane. Stojaki dla rowerów mają funkcję praktyczną, ale nie wpływają na rozwój umiejętności motorycznych dzieci, które są kluczowym celem placów zabaw. Projektując taki plac, kluczowe jest uwzględnienie urządzeń, które zachęcają do aktywności fizycznej i zabawy w sposób bezpieczny i przemyślany. Dlatego też warto zwracać uwagę na to, jakie elementy wyposażenia wprowadzamy, aby w pełni wykorzystać potencjał placu zabaw jako przestrzeni służącej rozwojowi dzieci.

Pytanie 13

Jakie narzędzie jest wykorzystywane do pomiaru odległości na terenie płaskim?

A. taśmę mierniczą

B. libellę

C. węgielnicę

D. niwelator

Taśma miernicza jest podstawowym narzędziem stosowanym do pomiaru odległości w terenie płaskim. Charakteryzuje się dużą dokładnością, łatwością w użyciu oraz przenośnością, co czyni ją idealnym wyborem do różnorodnych prac geodezyjnych, budowlanych oraz inżynieryjnych. W praktyce, taśmy miernicze mogą być wykonane z różnych materiałów, takich jak metal, włókno szklane czy tworzywa sztuczne, co wpływa na ich trwałość oraz zastosowanie. Standardowe długości taśm mierniczych to zazwyczaj 20, 30 lub 50 metrów, co umożliwia pomiar odległości zarówno w małych, jak i dużych projektach. Przy pomiarze odległości ważne jest, aby taśma była napięta i ułożona w linii prostej, co zapewnia dokładność. Dodatkowo, zastosowanie taśmy mierniczej w terenie płaskim jest zgodne z ogólnymi standardami pomiarowymi, co zapewnia spójność i wiarygodność wyników. Warto również wspomnieć, że taśma miernicza może być używana w połączeniu z innymi narzędziami, takimi jak teodolit czy niwelator, co zwiększa jej funkcjonalność. Na przykład, w geodezji taśma może być używana do wyznaczania punktów kontrolnych lub do określania odległości między punktami referencyjnymi.

Pytanie 14

Jakie działania konserwatorskie w zabytkowych ogrodach mają na celu odtworzenie wartości historycznych, przy jednoczesnym zachowaniu oryginalnej formy, funkcji i programu założenia?

A. Adaptacja

B. Rewaloryzacja

C. Rewitalizacja

D. Rekultywacja

Rewaloryzacja w kontekście ogrodów zabytkowych to proces, który ma na celu przywrócenie wartości historycznych oraz autentyczności danej przestrzeni, z zachowaniem jej pierwotnej formy, funkcji i programu. Jest to podejście zgodne z międzynarodowymi standardami ochrony dziedzictwa kulturowego, takimi jak Konwencja UNESCO czy Zasady z Wenecji. Przykładem może być rewitalizacja historycznego ogrodu botanicznego, gdzie zespół specjalistów analizuje dokumentację archiwalną, rysunki oraz fotografie, aby odtworzyć pierwotny układ roślinności oraz elementy małej architektury. W praktyce oznacza to nie tylko zachowanie oryginalnych gatunków roślin, ale także dbałość o ich odpowiednie rozmieszczenie i pielęgnację, co wpływa na zachowanie charakterystyki miejsca. Rewaloryzacja jest zatem kluczowa w procesie ochrony dziedzictwa, pozwala na edukację społeczeństwa w zakresie wartości historycznych i estetycznych ogrodów oraz wzmacnia ich rolę jako przestrzeni publicznych, które są dostępne dla całej społeczności.

Pytanie 15

W jakiej części kraju nie jest wskazana uprawa gruntowa różanecznika katawbijskiego (Rhododendron catawbiense)?

A. Centralnej

B. Północno-wschodniej

C. Południowo-zachodniej

D. Zachodniej

Różanecznik katawbijski to roślina, która wymaga konkretnych warunków, żeby dobrze rosła. W Polsce najlepiej czuje się w rejonach z łagodniejszymi zimami, więc na przykład w południowych częściach kraju ma lepsze szanse. Północno-wschodnia Polska jest trochę bardziej surowa, co wiąże się z niskimi temperaturami i większym ryzykiem przymrozków. Te kwestie mogą niestety zaszkodzić roślinom i ograniczać ich wzrost oraz kwitnienie. Ważne jest, żeby pamiętać o tym, że różaneczniki potrzebują też odpowiedniej gleby, czyli takiej o dobrej przepuszczalności i kwasowości. W północno-wschodnich rejonach to może być problematyczne. Dlatego dobrze jest zadbać o lokalizację tych roślin, co pomoże im zdrowo rosnąć i pięknie kwitnąć.

Pytanie 16

Jakie działanie należy podjąć w uprawie różaneczników, aby zapewnić coroczne, obfite kwitnienie?

A. Przycinanie korzeni

B. Usuwanie przekwitłych kwiatów

C. Regularne podlewanie

D. Przycinanie pędów z kwiatami

Wyłamywanie przekwitłych kwiatostanów to kluczowy zabieg w uprawie różaneczników, który znacząco wpływa na coroczną jakość kwitnienia. Po zakwitnięciu, usunięcie przekwitłych kwiatów zapobiega ich zawiązywaniu się nasion, co pozwala roślinie skoncentrować energię na produkcji nowych pąków kwiatowych na następny sezon. W praktyce, wykonując ten zabieg, ogrodnicy powinni stosować czyste i ostre narzędzia, aby zminimalizować ryzyko infekcji. Dodatkowo, wyłamywanie przekwitłych kwiatostanów poprawia wentylację wśród pędów, co przyczynia się do zmniejszenia ryzyka chorób grzybowych. Warto również pamiętać, że regularne monitorowanie stanu roślin i odpowiednie reagowanie na ich potrzeby to elementy dobrej praktyki w ogrodnictwie. Zgodnie z zaleceniami ekspertów, ten zabieg należy wykonywać wczesnym latem, co sprzyja obfitym kwitnieniom w sezonie wegetacyjnym.

Pytanie 17

Najskuteczniejszym sposobem nawadniania trawy na polach golfowych jest użycie

A. rotaturbiny

B. deszczowni

C. linii kroplującej

D. zamgławiaczy

Zamgławiacze, choć mogą być używane do nawadniania, nie są optymalnym rozwiązaniem dla murawy na polach golfowych. Ich działanie opiera się na wytwarzaniu mgły, co może prowadzić do nierównomiernego nawadniania i nadmiernej wilgotności w określonych obszarach, co zwiększa ryzyko chorób grzybowych. Dodatkowo, zamgławiacze są zazwyczaj bardziej stosowane w warunkach, gdzie nie ma możliwości zastosowania innych metod, a ich efektywność jest często ograniczona przez warunki pogodowe, takie jak wiatr. Linia kroplująca, mimo że skuteczna w nawadnianiu roślin, nie sprawdza się w przypadku murawy, ponieważ dostarcza wodę bezpośrednio do gleby, co nie sprzyja równomiernemu nawadnianiu całej powierzchni boiska. Rotaturbiny, z kolei, choć używane w niektórych systemach nawadniających, są mniej efektywne w porównaniu do zraszaczy deszczowych, gdyż ich zasięg i równomierność rozkładu wody mogą być niewystarczające dla dużych obszarów. Wybierając metodę nawadniania, kluczowe jest zrozumienie potrzeb murawy oraz specyfiki danego systemu. Korzystanie z mniej odpowiednich rozwiązań może prowadzić do problemów w utrzymaniu zdrowej murawy, w tym do osłabienia jej struktury i zmniejszenia estetyki pola golfowego. Dlatego istotne jest, aby stosować metody sprawdzone i potwierdzone w praktyce, takie jak deszczownie, które są zgodne z zaleceniami i standardami branżowymi.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 19

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 20

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 21

Jaką liczbę roślin należy posadzić na obszarze o powierzchni 5 m², przy założeniu, że rozstawa wynosi 0,20 × 0,20 m?

A. 25 sztuk

B. 125 sztuk

C. 20 sztuk

D. 100 sztuk

Aby obliczyć liczbę roślin potrzebnych do zagospodarowania terenu o powierzchni 5 m² przy rozstawie 0,20 × 0,20 m, najpierw obliczamy powierzchnię, jaką zajmuje jedna roślina. Powierzchnia zajmowana przez jedną roślinę wynosi: 0,20 m × 0,20 m = 0,04 m². Następnie, dzielimy całkowitą powierzchnię terenu przez powierzchnię zajmowaną przez jedną roślinę: 5 m² ÷ 0,04 m² = 125 roślin. Taki rozstaw jest zgodny z dobrą praktyką w ogrodnictwie, pozwalając na odpowiednią cyrkulację powietrza oraz dostęp światła do każdej rośliny, co jest kluczowe dla ich zdrowego wzrostu. W przypadku gęstszej sadzonki, rośliny mogłyby się tłoczyć, co prowadziłoby do konkurencji o zasoby, w tym wodę i substancje odżywcze. Warto stosować się do tych zaleceń, by zapewnić optymalne warunki dla rozwoju roślin oraz osiągnąć zadowalające rezultaty w uprawach.

Pytanie 22

Zgodnie z wytycznymi jakościowymi dla materiału szkółkarskiego opracowanymi przez Związek Szkółkarzy Polskich, różaneczniki i azalie, które mają być sprzedawane, powinny charakteryzować się

A. wykształconymi liścieniami oraz pierwszymi pędami

B. wykształconymi dwoma lub trzema pędami, bez pąków kwiatowych

C. wykształconymi dwoma lub trzema pędami z uformowanymi pąkami kwiatowymi

D. wykształconą rozwiniętą rozetą liści

Odpowiedzi wskazujące na wykształconą rozwiniętą rozetę liściową, liścienie i pierwsze pędy, czy na pędy bez pąków kwiatowych, nie spełniają kryteriów jakościowych ustalonych przez Związek Szkółkarzy Polskich. Wykształcenie rozwiniętej rozetę liściową może sugerować, że roślina jest w dobrym stanie, ale sama obecność liści nie jest wystarczająca dla materiału do sprzedaży. Rośliny muszą wykazywać również potencjał do kwitnienia, co jest kluczowe dla ich atrakcyjności dla klientów. Liścienie i pierwsze pędy mogą być oznaką wczesnego etapu rozwoju, jednak brakuje im istotnych cech, takich jak uformowane pąki kwiatowe, które są niezbędne do oceny zdolności roślin do kwitnienia. Z kolei posiadanie pędów bez pąków kwiatowych jest wręcz sprzeczne z wymaganiami, ponieważ klienci oczekują roślin, które wyraźnie zapowiadają swoje przyszłe walory estetyczne. W praktyce, nieodpowiednie przygotowanie materiału szkółkarskiego skutkuje nie tylko niezadowoleniem klientów, ale również utratą reputacji szkółki. Właściwe zrozumienie potrzeb i oczekiwań rynku jest kluczowe dla sukcesu w branży szkółkarskiej. Dlatego ważne jest, aby dostarczać rośliny, które odpowiadają rygorystycznym standardom jakości, co przekłada się na zadowolenie klientów oraz efektywność sprzedaży.

Pytanie 23

Zgodnie z normą PN-B-01027 za pomocą pokazanego na ilustracji oznaczenia graficznego na projekcie zagospodarowania terenu należy zaznaczyć

A. projektowany kwietnik.

B. projektowaną rabatę z róż.

C. projektowany trawnik.

D. projektowaną rabatę bylinową.

Odpowiedź "projektowany trawnik" to właściwy wybór. Zgodnie z normą PN-B-01027, to oznaczenie graficzne na rysunku, które wygląda jak małe, równomiernie rozmieszczone kropki, faktycznie odnosi się do projektowanego trawnika w planach zagospodarowania terenu. W praktyce jest to mega istotne, bo to jasno pokazuje, gdzie planujemy posadzić trawę. Również dobrze jest stosować różne symbole graficzne, bo to znacznie ułatwia pracę projektantom i wykonawcom, a także pomaga w utrzymywaniu branżowych standardów. Z mojego doświadczenia wiem, że odpowiednie oznaczenie trawnika w projektach ma duży wpływ na późniejsze zakładanie i pielęgnację. A to z kolei jest kluczowe, by osiągnąć ładny i ekologiczny efekt w krajobrazie. Warto też wiedzieć, że takie oznaczenia są uregulowane w innych normach dotyczących projektowania przestrzeni publicznych, więc to w sumie szeroka tematyka.

Pytanie 24

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 25

Przed pierwszym koszeniem trawnika po jego wysiewie zaleca się

A. bronowanie trawnika

B. wertykulację trawnika

C. aerację trawnika

D. wałowanie trawnika

Aeracja trawnika, choć jest ważnym zabiegiem, nie jest zalecana bezpośrednio po wysiewie nowego trawnika. Proces ten polega na usuwaniu z gleby małych rdzeni, co ma na celu poprawę przepuszczalności gleby i wprowadzenie powietrza do strefy korzeniowej. Jednak w przypadku świeżo wysianych nasion, aeracja może prowadzić do ich przemieszczania, co obniża szansę na równomierne kiełkowanie. Bronowanie, które polega na rozluźnianiu wierzchniej warstwy gleby, jest zabiegiem stosowanym głównie na trawnikach już rozwiniętych, a nie na świeżo wysianych. Może ono powodować uszkodzenia młodych roślin. Wertykulacja, z kolei, to proces usuwania filcu i martwych części roślin, co ma swoje zastosowanie w dojrzałych trawnikach, w których gromadzą się resztki organiczne. W przypadku nowo wysianego trawnika, wertykulacja jest nieodpowiednia, ponieważ może zaszkodzić młodym kiełkom. Wałowanie, w przeciwieństwie do tych metod, jesteśmy w stanie przeprowadzić, by poprawić kontakt nasion z glebą bez ryzyka ich uszkodzenia. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla skutecznego zarządzania nowym trawnikiem i uniknięcia powszechnych błędów w pielęgnacji.

Pytanie 26

W przypadku roślin z rodziny sosnowatych kluczowym zabiegiem pielęgnacyjnym w szkółce jest

A. formowanie bryły korzeniowej

B. kształtowanie prostego pnia

C. przycinanie części nadziemnej

D. zginanie pędów bocznych

Cięcie części nadziemnej nie jest podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym dla roślin sosnowatych w szkółkach, ponieważ ten krok może prowadzić do zaburzeń w naturalnym wzroście rośliny. Sosny, jako rośliny iglaste, mają specyficzne potrzeby w zakresie formowania się, a ich nadziemna część jest kluczowa dla procesów fotosyntezy oraz akumulacji energii. Wprowadzenie cięcia w niewłaściwym czasie lub w nadmiarze może osłabić rośliny, prowadząc do spowolnienia ich wzrostu i mniejszych plonów. Z kolei odginanie pędów bocznych, mimo że może być stosowane w niektórych kontekstach, nie jest standardowym zabiegiem w przypadku sosnowatych, ponieważ naturalny rozwój gałęzi powinien być zachowany, aby nie naruszać równowagi strukturalnej rośliny. Wyprowadzanie prostego pnia jest również nieadekwatne, gdyż sosny często przyjmują naturalnie szerszy kształt, co jest korzystne dla ich stabilności i przystosowania do środowiska. Zrozumienie tych podstawowych różnic w pielęgnacji sosny i innych roślin jest kluczowe dla utrzymania zdrowych i silnych roślin, które spełniają oczekiwania zarówno w kontekście estetycznym, jak i funkcjonalnym.

Pytanie 27

Jakie gatunki są typowe dla lasów gradowych?

A. olsza czarna (Alnus glutinosa) i jesion wyniosły (Fraxinus excelsior)

B. dąb szypułkowy (Quercus robur) oraz sosna zwyczajna (Pinus sylvestris)

C. olsza szara (Alnus incana) i świerk pospolity (Picea abies)

D. lipa drobnolistna (Tilia cordata) i grab pospolity (Carpinus betulus)

Lipa drobnolistna (Tilia cordata) oraz grab pospolity (Carpinus betulus) są typowymi gatunkami drzew występującymi w lasach gradowych, które charakteryzują się specyficznymi warunkami ekologicznymi. Lasy gradowe to ekosystemy leśne, które rozwijają się na glebach żyznych i wilgotnych, często w dolinach rzek czy na terasach zalewowych. Lipa drobnolistna wyróżnia się nie tylko pięknym pokrojem, ale również znaczeniem ekologicznym, gdyż jej kwiaty są źródłem nektaru dla wielu owadów zapylających. Grab pospolity, znany z bardzo twardego drewna, odgrywa kluczową rolę w stabilizacji gleby oraz tworzeniu różnorodnych siedlisk dla wielu organizmów. Oba te gatunki są również wykorzystywane w ogrodnictwie i leśnictwie, jako elementy zadrzewień oraz do rekultywacji terenów. Zgodnie z aktualnymi standardami z zakresu ochrony środowiska, zachowanie takich ekosystemów jest niezbędne dla ochrony bioróżnorodności oraz utrzymania równowagi ekologicznej w regionach leśnych. Przykłady wykorzystania tych gatunków obejmują zarówno zielone przestrzenie miejskie, jak i projekty reforestacyjne, które mają na celu odbudowę naturalnych ekosystemów.

Pytanie 28

Analizując przedstawiony projekt terenu zieleni można stwierdzić, że w ogrodzie będą przeważać

A. powierzchnie trawiaste.

B. byliny i rośliny jednoroczne.

C. rośliny drzewiaste.

D. nawierzchnie utwardzone.

Wybór odpowiedzi dotyczącej roślin drzewiastych, bylin i roślin jednorocznych, lub nawierzchni utwardzonych może wynikać z niepełnego zrozumienia roli i proporcji różnych elementów w projektowaniu terenów zieleni. Rośliny drzewiaste, mimo że są ważne w kontekście tworzenia cienia i poprawy mikroklimatu, nie dominują w przedstawionym projekcie, co wskazuje na ich mniejszy udział w analizowanej przestrzeni. Wybór bylin i roślin jednorocznych również jest nieadekwatny, gdyż te rośliny zwykle zajmują mniejsze obszary i są stosowane jako uzupełnienie dla trawników, a nie ich główny element. Dotyczy to również nawierzchni utwardzonych, które są stosowane w celu tworzenia ścieżek czy parkingów, lecz ich rola jest ograniczona w porównaniu do powierzchni trawiastej. Typowym błędem przy interpretacji projektów ogrodowych jest koncentrowanie się na pojedynczych elementach, ignorując ich proporcje oraz kontekst przestrzenny. Właściwe zrozumienie designu krajobrazu wymaga dostrzegania, jak różne komponenty współgrają ze sobą, aby stworzyć harmonijną całość. W projektowaniu ogrodów, zwraca się uwagę na równowagę między różnymi typami roślinności i elementami, a nie na dominację jednego z nich.

Pytanie 29

Aby nawadniać murawę szkolnego boiska, najkorzystniej jest zastosować system

A. zraszaczy wynurzalnych

B. taśm kroplujących

C. mikrozraszaczy

D. linii kroplujących

Zraszacze wynurzalne to jeden z najskuteczniejszych sposobów nawadniania murawy boiska, szczególnie w kontekście boisk szkolnych, gdzie utrzymanie odpowiedniego poziomu wilgotności jest kluczowe dla zdrowego wzrostu trawy. Systemy te działają na zasadzie automatycznego wynurzania się z ziemi podczas nawadniania, co pozwala na precyzyjne kierowanie strumienia wody w odpowiednie miejsca. Dzięki temu można zminimalizować straty wody oraz unikać nadmiernego nawadniania, co może prowadzić do problemów z drenażem i spływem wód gruntowych. Ponadto, zraszacze wynurzalne są estetyczne, ponieważ po zakończeniu cyklu nawadniania chowają się w ziemi, co jest istotne w kontekście obiektów sportowych. Dodatkowo, ich regulacja pozwala na dostosowanie intensywności nawadniania do różnych stref boiska, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zarządzaniu terenami sportowymi. Przykładem zastosowania zraszaczy wynurzalnych może być boisko do piłki nożnej, gdzie optymalne nawodnienie jest niezbędne zarówno do utrzymania jakości murawy, jak i do zapewnienia komfortu dla grających.

Pytanie 30

Pojedyncze drzewa "z gołym korzeniem" należy sadzić w miejscu stałym

A. w wąskich szczelinach o głębokości około 20 cm

B. w zaprawionych rowach

C. w zagłębionych pojemnikach szkółkarskich

D. w odpowiednio dużych zaprawionych dołach

Sadzenie drzew z gołym korzeniem w wąskich szczelinach o głębokości około 20 cm, w zagłębionych pojemnikach szkółkarskich czy w zaprawionych rowach jest nieodpowiednie i może prowadzić do problemów w ich rozwoju. Wąskie szczeliny ograniczają przestrzeń dla systemu korzeniowego, co może skutkować ich zagięciem, deformacją, a w konsekwencji słabym wzrostem i mniejszą odpornością na choroby. Gleba w takich miejscach często nie ma odpowiedniej struktury ani pojemności wodnej, co prowadzi do stresu hydricznego i niedoborów składników odżywczych. Z kolei zagłębione pojemniki szkółkarskie nie są odpowiednie dla drzew z gołym korzeniem, ponieważ ograniczają ich kontakt z naturalnym podłożem, co utrudnia wnikanie korzeni w glebę i osłabia zdolność do pobierania wody oraz substancji odżywczych. Ponadto, sadzenie w zaprawionych rowach, jeśli nie jest przeprowadzone według odpowiednich zasad, może prowadzić do problemów z odprowadzaniem wody i stwarzać ryzyko zalania korzeni, co prowadzi do ich gnicie. Wszelkie te błędy mogą negatywnie wpłynąć na zdrowie i wzrost roślin, dlatego kluczowe jest stosowanie się do sprawdzonych praktyk, takich jak sadzenie w odpowiednich zaprawionych dołach, aby zapewnić drzewom optymalne warunki do rozwoju.

Pytanie 31

Jakie rośliny można by polecić do użycia jako rośliny okrywowe w miejscu cienistym, osłoniętym przez korony drzew?

A. płomyk szydlasty (Phlox subulata), goździk kropkowany (Dianthus deltoides)

B. macierzanka piaskowa (Thymus serpyllum), karmnik ościsty (Sagina subulata)

C. barwinek pospolity (Vinca minor), bluszcz pospolity (Hedera helix)

D. jałowiec płożący (Juniperus horizontalis), wrzos pospolity (Calluna vulgaris)

Wybór jałowca płożącego (Juniperus horizontalis) i wrzosu pospolitego (Calluna vulgaris) jako roślin okrywowych na stanowisku zacienionym jest błędny ze względu na ich preferencje dotyczące światła. Jałowiec płożący najlepiej rozwija się w pełnym słońcu lub w półcieniu, a nadmierny cień może prowadzić do osłabienia jego wzrostu oraz do problemów z grzybami, co znacząco wpływa na jego zdrowotność i walory estetyczne. Wrzos pospolity również preferuje dobrze nasłonecznione stanowiska i może mieć trudności z rozwinięciem się w cieniu, gdzie rośliny te mogą stawać się podatne na choroby i szkodniki. Z kolei płomyk szydlasty (Phlox subulata) oraz goździk kropkowany (Dianthus deltoides) również nie są odpowiednie do zacienionych warunków, ponieważ preferują pełne słońce, co oznacza, że w zacienieniu ich rozwój będzie ograniczony. Macierzanka piaskowa (Thymus serpyllum) oraz karmnik ościsty (Sagina subulata) także nie są idealnymi roślinami do takich warunków, ponieważ wymagają słońca oraz dobrze przepuszczalnej gleby. Wybierając rośliny do ogrodów zacienionych, należy kierować się ich naturalnymi preferencjami, aby zapewnić im optymalne warunki do wzrostu oraz uniknąć problemów zdrowotnych, które mogą wyniknąć z niewłaściwego doboru roślin. Ważne jest, aby dostosowywać wybór roślin do warunków rozwojowych ich naturalnych siedlisk, co pozwoli na stworzenie trwałych i estetycznych kompozycji ogrodowych.

Pytanie 32

Ogród japoński o majestatycznym charakterze, w którym głównymi elementami były skała i woda, symbolizowane jako zagarnięty piasek lub żwir, służący do duchowego rozwoju, nosił nazwę ogrodu

A. zenistycznym

B. herbacianym

C. literackim

D. kamiennym

Odpowiedzi, takie jak ogród herbaciany, kamienny czy literacki, wprowadzają w błąd, ponieważ nie oddają specyfiki ogrodu zenistycznego. Ogród herbaciany to przestrzeń stworzona z myślą o ceremonii herbacianej, w której kluczowymi elementami są rośliny, które są wykorzystywane do przygotowywania herbaty, a nie symbolika i struktura związana z medytacją. Ogród kamienny, chociaż może nawiązywać do elementów ogrodu zenistycznego, nie jest terminem powszechnie stosowanym w literaturze japońskiej i nie oddaje pełni konceptu, który łączy w sobie filozofię zen i sztukę ogrodnictwa. Ogród literacki, z drugiej strony, odnosi się do przestrzeni inspirowanej literaturą, a nie praktykami duchowymi. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie różnych typów ogrodów bez uwzględnienia ich kontekstu kulturowego oraz funkcji, jakie pełnią. Warto pamiętać, że ogród zenistyczny ma na celu stworzenie przestrzeni do kontemplacji, co jest kluczowe w zrozumieniu jego unikalności w porównaniu z innymi typami ogrodów.

Pytanie 33

Kiedy powinno się zbierać pędy roślin ozdobnych w celu wykonania sadzonek zdrewniałych?

A. Od października do listopada, przed opadnięciem liści

B. Od kwietnia do maja, po pojawieniu się oznak wegetacji

C. Od czerwca do sierpnia, w pełni fazy wegetacyjnej

D. Od stycznia do marca, w fazie bezlistnej

Wybór terminu pozyskiwania pędów roślin ozdobnych do wykonania sadzonek zdrewniałych w pełni wegetacji, tj. od czerwca do sierpnia, jest nieodpowiedni z kilku powodów. W tym okresie rośliny intensywnie rosną, co sprzyja marnowaniu zasobów na produkcję nowych liści i pędów, a nie na ukorzenianie się sadzonek. Ponadto, pozyskiwanie pędów w pełni wegetacji zwiększa ryzyko uszkodzeń roślin i ich osłabienia, ponieważ rośliny są bardziej wrażliwe na stres po cięciu, co może prowadzić do ich obumierania. Kolejnym błędnym podejściem jest pozyskiwanie pędów od października do listopada, przed zrzuceniem liści. W tym czasie wiele roślin przechodzi w stan spoczynku, a ich pędy, chociaż zdrewniałe, mogą nie być wystarczająco przygotowane do ukorzenienia, co znacząco obniża efektywność procesu rozmnażania. Również okres od kwietnia do maja, po wystąpieniu oznak wegetacji, nie jest optymalny. W tym czasie rośliny zaczynają intensywnie pobierać składniki odżywcze i wodę, co również niekorzystnie wpływa na możliwość ukorzenienia pędów. Typowym błędem myślowym w tym kontekście jest przyjęcie, że pędy w pełni wegetacji będą łatwiejsze do ukorzenienia, podczas gdy w rzeczywistości stan spoczynku sprzyja lepszemu rozwojowi korzeni. Dlatego kluczowe jest zrozumienie cykli wzrostu roślin oraz optymalnych warunków do ich rozmnażania.

Pytanie 34

Jakim jednoliściennym chwastem można spotkać w trawnikach?

A. perz właściwy (Elymus repens)

B. pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica)

C. bylica pospolita (Artemisia vulgaris)

D. mniszek lekarski (Taraxacum officinale)

Perz właściwy (Elymus repens) jest jednym z najczęściej występujących chwastów jednoliściennych w trawnikach. Charakteryzuje się długimi, wąskimi liśćmi oraz rozbudowanym systemem korzeniowym, który sprawia, że jest bardzo trudny do zwalczenia. Jego rozmnażanie odbywa się zarówno przez nasiona, jak i przez kłącza, co przyczynia się do jego agresywnego wzrostu i zajmowania przestrzeni w trawnikach. W praktyce, aby skutecznie kontrolować perz właściwy, zaleca się regularne koszenie oraz stosowanie herbicydów selektywnych, które nie uszkadzają trawnika, ale skutecznie eliminują perz. Ponadto, utrzymanie zdrowego trawnika poprzez odpowiednie nawożenie oraz nawadnianie może pomóc w ograniczeniu jego występowania, ponieważ silne rośliny trawiaste mają większą konkurencyjność wobec chwastów. Warto również prowadzić monitoring i identyfikację chwastów, aby móc podjąć odpowiednie działania w odpowiednim czasie.

Pytanie 35

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 36

Ile sztuk roślin potrzeba do obsadzenia rabaty o wymiarach 2,0 x 2,5 m, jeżeli rośliny mają być posadzone w rozstawie 25 x 25 cm?

A. 40

B. 100

C. 80

D. 60

Jak chcesz obliczyć, ile roślin potrzebujesz, żeby obsadzić rabatę 2,0 na 2,5 metra przy rozstawie 25 na 25 cm, to najpierw musisz policzyć powierzchnię rabaty oraz to, jaką przestrzeń zajmuje jedna roślina. Więc: 2,0 m razy 2,5 m daje 5,0 m². A rozstaw rośliny 25 cm na 25 cm oznacza, że jedna roślina bierze 0,25 m razy 0,25 m, co daje 0,0625 m². Potem dzielisz powierzchnię rabaty przez powierzchnię jednej rośliny: 5,0 m² podzielone przez 0,0625 m² to 80. Czyli, potrzebujesz 80 roślin. Z mojego doświadczenia wiem, że takie obliczenia są ważne dla każdego ogrodnika czy architekta krajobrazu, ponieważ dobrze zaplanowany rozstaw roślin nie tylko wygląda lepiej, ale też zapewnia lepsze warunki do wzrostu, co dla roślin jest kluczowe.

Pytanie 37

Zamieszczone oznaczenie graficzne stosuje się w projektach terenów zieleni do oznaczenia grupy krzewów

A. przesadzonych.

B. projektowanych.

C. przeznaczonych do likwidacji.

D. przeznaczonych do przesadzenia.

Wybór odpowiedzi związanych z przesadzeniem lub projektowaniem krzewów jest wynikiem nieporozumienia w zakresie zastosowania oznaczeń graficznych w projektach terenów zieleni. Krzewy "przeznaczone do przesadzenia" sugerują, że rośliny te będą przenoszone w inne miejsce, co w kontekście użytego symbolu nie jest prawidłowe. Oznaczenie to jest zarezerwowane wyłącznie dla roślin, które mają zostać trwale usunięte, a nie przeniesione. Również odpowiedź dotycząca krzewów "projektowanych" jest myląca, ponieważ nie odnosi się do ich stanu aktualnego ani do decyzji o ich usunięciu. W projektowaniu terenów zieleni kluczowe jest rozróżnienie między roślinami planowanymi do nasadzenia a tymi, które już istnieją. Ostatnia odpowiedź dotycząca krzewów "przesadzonych" również jest nieprawidłowa, gdyż nie odnosi się do kontekstu likwidacji, a raczej sugeruje, że rośliny te zostały już przeniesione, co z kolei jest sprzeczne z przyjętymi konwencjami oznaczania w projektach. W takich przypadkach ważne jest, aby zrozumieć, że każdy symbol ma swoje ściśle określone znaczenie i powinien być stosowany zgodnie z założeniami projektowymi oraz normami branżowymi.

Pytanie 38

Najskuteczniejszym sposobem nawadniania żywopłotów jest podlewanie

A. przy użyciu deszczowni

B. za pomocą konewki

C. za pomocą minizraszaczy

D. z wykorzystaniem węży z systemem niewielkich otworków

Podlewanie żywopłotów konewką, minizraszaczami czy deszczowniami ma swoje minusy. Konewka przy większych terenach to niezła mordęga, bo wymaga sporo siły i czasu. A jak się nie uważa, można przelać rośliny i zepsuć ich korzenie. Minizraszacze niby są lepsze, ale też mogą robić bałagan, gdy nie nawadniają równomiernie, co skutkuje tym, że niektóre miejsca mogą wyschnąć, a inne będą miały za dużo wody. Deszczownie działają lepiej niż konewki, ale przez to, że nie idą bezpośrednio do korzeni, mogą sprzyjać chorobom grzybowym. Do tego, jak mocno wieje, to ich efektywność idzie w dół, więc nie zawsze są pewne. Myślę, że wybór metody nawadniania powinien się opierać na tym, czego potrzebują rośliny i jak można skutecznie dostarczać im wodę.

Pytanie 39

Bukszpan wiecznie zielony powinien być sadzony w odpowiednią glebę

A. bogatą, wystarczająco wilgotną i kwaśną

B. żyzną, zwartą i zasadową

C. ubogą, dobrze przepuszczalną i kwaśną

D. żyzną, przewiewną i bogatą w wapń

Wybór niewłaściwej gleby dla bukszpanu wiecznie zielonego może prowadzić do poważnych problemów w jego uprawie. Gleba żyzna, zwięzła i zasadowa może wydawać się atrakcyjna, jednak zwięzłość gleby często prowadzi do ograniczenia przepuszczalności, co zwiększa ryzyko zastoju wody i chorób korzeni. Bukszpan preferuje gleby, które mają dobrą strukturę, umożliwiającą swobodny przepływ wody oraz powietrza do korzeni. Z kolei gleba zasobna, dostatecznie wilgotna i kwaśna również nie jest odpowiednia, ponieważ zbyt niskie pH może ograniczać przyswajalność niektórych składników odżywczych, w tym wapnia, co jest niezbędne dla prawidłowego rozwoju bukszpanu. Utworzenie ubogiej, przepuszczalnej i kwaśnej gleby jest innym błędnym podejściem, które może prowadzić do niedoborów składników odżywczych i słabego wzrostu rośliny. Typowym błędem jest również ignorowanie specyficznych potrzeb danej rośliny, co może wynikać z ogólnego podejścia do upraw roślin. Dlatego kluczowe jest, aby dostosować warunki glebowe do wymagań bukszpanu, co pozwoli na jego zdrowy rozwój oraz estetyczny wygląd w ogrodzie.

Pytanie 40

Po zimie nierówności powierzchni na trawnikach powinny być eliminowane poprzez wiosenne

A. wałowanie i piaskowanie

B. nawożenie oraz nawadnianie

C. koszenie i zbieranie liści

D. mulczowanie oraz wertykulację

Koszenie i grabienie, nawożenie i podlewanie oraz mulczowanie i wertykulacja to działania, które w pewnym sensie mogą wpływać na kondycję trawnika, jednak nie są one wystarczające do skutecznego usunięcia nierówności po zimie. Koszenie i grabienie skupiają się głównie na usuwaniu nadmiaru trawy oraz liści, co nie wpływa na samą strukturę gleby. Choć regularne koszenie jest kluczowe dla utrzymania zdrowego trawnika, to w przypadku nierówności jego powierzchni, nie przynosi żadnych korzyści. Nawożenie i podlewanie są działaniami, które powinny być stosowane w odpowiednich okresach, ale nie pomagają w wyrównaniu gruntu. Nawożenie dostarcza składników odżywczych, co jest ważne dla wzrostu trawy, jednak nie ma wpływu na ukształtowanie powierzchni. Mulczowanie i wertykulacja mogą poprawić jakość trawnika poprzez usuwanie martwej materii organicznej i wspomaganie wzrostu trawy, jednak nie likwidują istniejących nierówności, a ich głównym celem jest poprawa struktury glebowej i aeracji. W praktyce, pominięcie wałowania i piaskowania prowadzi do ciągłych problemów z nierównościami, co może skutkować erozją, nieefektywnym zatrzymywaniem wody oraz rozwojem chwastów. Dlatego, aby uniknąć tych problemów, kluczowe jest zastosowanie odpowiednich metod, jak wałowanie i piaskowanie, które są zgodne z najlepszymi praktykami w pielęgnacji trawnika.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej