Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 21:18
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 21:43

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Formaty wideo, które są wspierane przez standard HTML5, to

A. MP4, Ogg, WebM
B. Ogg, QuickTime
C. Ogg, AVI, MPEG
D. MP4, AVI
Wybór odpowiedzi takiej jak MP4, AVI, nie uwzględnia faktu, że format AVI nie jest obsługiwany przez HTML5. AVI to starszy format kontenera, który wymaga zainstalowanych kodeków, co czyni go mniej przydatnym w kontekście nowoczesnych aplikacji webowych, które stawiają na zgodność i łatwość użycia. Podobnie, wybór Ogg, QuickTime również jest błędny, ponieważ format QuickTime, choć popularny, nie jest częścią standardu HTML5 i wymaga korzystania z dodatkowych wtyczek lub komponentów w przeglądarkach, co nie sprzyja wydajności ani wygodzie użytkowników. W przypadku Ogg, choć jest to format otwarty, jego zastosowanie w praktyce jest ograniczone w porównaniu z MP4 czy WebM. Również zestawienie Ogg, AVI, MPEG jest mylące, ponieważ MPEG to bardziej ogólne określenie dla różnych standardów kompresji wideo, a nie konkretny format pliku. Współczesne praktyki programistyczne i standardy internetowe preferują formaty, które są natywnie wspierane przez przeglądarki, a te, które wymagają dodatkowych wtyczek lub nie są powszechnie używane, są odrzucane. Zrozumienie, które formaty są zgodne z HTML5, jest kluczowe dla zapewnienia optymalnych doświadczeń użytkownika.

Pytanie 2

Jakie będzie działanie podanych instrukcji JavaScript?

var elementy = document.getElementsByClassName("styl1");
  for(var i = 0; i < elementy.length; i++)
    elementy[i].style.fontWeight = "bolder";
A. Wyłącznie dla pierwszego elementu przypisanego do klasy styl1 zostanie nadany styl pogrubienia tekstu bolder
B. Dla wszystkich elementów na stronie zostanie zastosowany styl pogrubienia tekstu na bolder
C. Jedynie dla elementu o id równym styl1 będzie przypisany styl pogrubienia tekstu na bolder
D. Dla wszystkich elementów przypisanych do klasy styl1 zostanie nadany styl pogrubienia tekstu bolder
Instrukcje JavaScript w pytaniu wykorzystują metodę getElementsByClassName aby pobrać kolekcję wszystkich elementów na stronie które posiadają przypisaną klasę styl1. Metoda ta zwraca obiekt typu HTMLCollection który przypomina tablicę i zawiera odniesienia do elementów DOM posiadających określoną klasę. Następnie za pomocą pętli for przechodzimy przez każdy z tych elementów i zmieniamy ich styl na bolder przypisując nową wartość do właściwości style.fontWeight. Dzięki temu każdy element w kolekcji zostaje zmodyfikowany i wyświetlany z pogrubioną czcionką. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie manipulacji DOM w JavaScript gdyż jest to sposób efektywny i bezpośredni. Użycie klas do grupowania elementów HTML pozwala na jednoczesne stosowanie stylów i operacji na grupach elementów co jest kluczowe w dynamicznym modelu tworzenia stron internetowych. Warto zwrócić uwagę na fakt że nazwy klas są czułe na wielkość liter co oznacza że styl1 i Styl1 byłyby traktowane jako różne klasy.

Pytanie 3

<form>
  <input type="email" id="addr" required>
  <input type="submit" value="Zapisz">
</form>
Na podstawie przedstawionego kodu formularza HTML można powiedzieć, że pole edycyjne:
A. nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @.
B. nie powinno zawierać znaków numerycznych.
C. wymaga wpisania jedynie znaków alfanumerycznych.
D. może być puste.
W tym fragmencie kodu HTML masz dwa bardzo ważne atrybuty: type="email" oraz required. To właśnie one razem powodują, że poprawna jest odpowiedź, że pole nie może być puste i wymaga wpisania tekstu ze znakiem @.

Atrybut required oznacza, że pole jest obowiązkowe. Przeglądarka, zgodnie ze specyfikacją HTML5, nie pozwoli wysłać formularza, dopóki pole nie będzie wypełnione. Użytkownik kliknie przycisk „Zapisz”, a formularz po prostu się nie wyśle – pojawi się komunikat walidacyjny po stronie przeglądarki. To jest tzw. walidacja po stronie klienta, domyślnie wbudowana w HTML.

Z kolei type="email" uruchamia specjalny mechanizm sprawdzania formatu wpisanego tekstu. Przeglądarka sprawdza, czy ciąg znaków wygląda jak adres e‑mail: musi zawierać co najmniej znak @ i jakąś część przed i po nim. To nie jest super zaawansowana walidacja, ale wystarcza jako pierwszy filtr, np. "[email protected]" przejdzie, a "jan.domena.pl" już nie. Moim zdaniem to bardzo wygodne, bo nie trzeba od razu pisać własnego JavaScriptu tylko po to, żeby odsiać oczywiste błędy.

W praktyce w aplikacjach webowych zwykle łączy się tę prostą walidację HTML5 z dodatkowymi sprawdzeniami po stronie serwera (np. w PHP czy w innym backendzie), bo dane z formularza zawsze trzeba traktować z ograniczonym zaufaniem. Dobrym nawykiem jest też dodanie atrybutu name, np. name="email", żeby serwer mógł poprawnie odebrać wartość pola.

Warto też wiedzieć, że niektóre przeglądarki mobilne, gdy widzą type="email", podpowiadają użytkownikowi specjalną klawiaturę z łatwym dostępem do znaku @ i kropki, co realnie poprawia wygodę wpisywania adresu. To taki mały szczegół, ale w profesjonalnych projektach UX ma znaczenie. Podsumowując: required blokuje puste wysłanie formularza, a type="email" wymusza poprawny, podstawowy format adresu ze znakiem @ – dokładnie to opisuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 4

Jak w JavaScript zmienić wartość WŁAŚCIWOŚCI CSS elementu (opisanego stylem)?

A.
document.getElementById(id).style.<właściwość> = <wartość>
B.
document.getElementById(id).innerHTML = <wartość>
C.
document.getElementById(id).<atrybut> = <wartość>
D.
document.getElementById(id).<właściwość> = <wartość>
Pozostałe zapisy nie ustawią stylu. Pominięcie style (odwołanie wprost do .color czy .<atrybut>) nie trafia we właściwości CSS. innerHTML podmienia ZAWARTOŚĆ elementu (HTML wewnątrz), a nie jego wygląd. Styl zmienia się przez element.style.<właściwość>.

Pytanie 5

W trakcie weryfikacji stron internetowych nie analizuje się

A. błędów składniowych w kodzie
B. zgodności z różnymi przeglądarkami
C. źródeł pochodzenia narzędzi edytorskich
D. funkcjonowania linków
W procesie walidacji stron internetowych kluczowym celem jest upewnienie się, że kod HTML, CSS i inne zasoby są zgodne z obowiązującymi standardami W3C (World Wide Web Consortium). Walidacja skutecznie identyfikuje błędy składniowe, które mogą wpływać na renderowanie strony, analizuje działanie linków, a także sprawdza, jak strona zachowuje się w różnych przeglądarkach. Jednak aspekty związane z pochodzeniem narzędzi edytorskich nie są istotnym elementem tego procesu. Narzędzia edytorskie, takie jak edytory tekstowe czy IDE, są jedynie środkiem do tworzenia kodu, a ich źródło nie powinno wpływać na to, czy strona jest poprawnie zaimplementowana. Na przykład, strona może być poprawnie zwalidowana niezależnie od tego, czy została zbudowana w popularnym edytorze, takim jak Visual Studio Code, czy innym mniej znanym narzędziu. Dlatego koncentrowanie się na źródłach narzędzi edytorskich w kontekście walidacji byłoby nieuzasadnione i nieprzydatne.

Pytanie 6

Aby podczas tworzenia tabeli zdefiniować klucz obcy na wielu kolumnach, należy użyć zapisu:

A.
CONSTRAINT (nazwisko, imie) FOREIGN REFERENCES KEY osoby (nazwisko, imie)
B.
CONSTRAINT (nazwisko, imie) FOREIGN KEY REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
C.
CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY(nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
D.
CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY ON(nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
Złożony (wielokolumnowy) klucz obcy definiuje się wzorem CONSTRAINT nazwa FOREIGN KEY(kol1, kol2) REFERENCES tabela(kol1, kol2). Po FOREIGN KEY w nawiasie wymienia się kolumny tabeli bieżącej, a po REFERENCES - tabelę nadrzędną i odpowiadające jej kolumny. Dlatego poprawny jest zapis z nazwą ograniczenia, FOREIGN KEY(...) i REFERENCES tabela(...).

Pytanie 7

Dla dowolnego a z przedziału (0, 99) zadaniem funkcji zapisanej w języku JavaScript jest

function fun1(a)
{
    for (n = a; n <= 100; n++)
        document.write(n);
    return n;
}
A. wypisanie liczb z przedziału a .. 100 i zwrócenie wartości zmiennej n
B. wypisanie wartości zmiennej a oraz zwrócenie wartości zmiennej n
C. wypisanie liczb z przedziału a .. 99 i zwrócenie wartości 100
D. zwrócenie liczb z przedziału a .. 99
Wybrane przez Ciebie odpowiedzi są niepoprawne, gdyż nie odzwierciedlają w pełni działania pętli for w JavaScript. Pętla for jest używana do iterowania tyle razy, ile wynosi różnica między 100 a wartością argumentu a, wypisując każdą iterację. Następnie funkcja zwraca wartość o 1 większą niż warunek kończący pętlę (100), co wynosi 101. Błędem było zakładanie, że funkcja zwraca wartości w inny sposób. Przykładowo, jedna z nieprawidłowych odpowiedzi sugerowała, że funkcja zwraca liczby z przedziału a do 99 - jednakże zwracana jest liczba 101. Inna błędna odpowiedź sugerowała, że funkcja wypisuje wartość zmiennej a i zwraca wartość zmiennej n - jednakże wypisywane są liczby od a do 100, a zwracana jest wartość 101. Kolejnym błędem było zakładanie, że funkcja zwraca wartość 100 - co jest nieprawdą, gdyż funkcja zwraca wartość 101. Zrozumienie działania pętli for i funkcji zwracających wartości jest kluczowe dla programowania w JavaScript, dlatego warto poświęcić więcej czasu na praktykę i naukę tych konceptów.

Pytanie 8

W której z technologii NIE da się przetwarzać danych wprowadzonych przez użytkownika na stronie WWW?

A. CSS
B. AJAX
C. PHP
D. JavaScript
CSS służy wyłącznie do opisu WYGLĄDU - nie ma logiki ani dostępu do danych, więc nie da się nim przetworzyć tego, co wpisał użytkownik. Dlatego danych użytkownika nie przetworzysz w CSS.

Pytanie 9

W HTML zdefiniowano hiperłącze zawierające znak #. Co się wydarzy po kliknięciu na ten odsyłacz?

<a href="#dane"></a>
A. Strona przewinie się do elementu o id równym dane
B. Uruchomi się skrypt o nazwie dane
C. Otworzy się nowa karta przeglądarki o nazwie dane
D. Zostanie wskazany względny adres URL o nazwie dane
Pierwsza odpowiedź nie jest trafna, bo myśli, że kliknięcie w hiperłącze otworzy nową kartę w przeglądarce. Żeby tak się stało, trzeba użyć atrybutu target="_blank", ale w tym przypadku to nie ma sensu. Druga odpowiedź sugeruje, że kliknięcie wywoła jakiś skrypt, co też jest błędem. Żeby uruchomić skrypt przez <a>, musiałbyś skorzystać z JavaScriptu i użyć onclick, a w przypadku href z # to nie działa. Trzecia odpowiedź wspomina o adresie względnym, co też nie jest właściwe w kontekście znaku # w URL. Adresy względne dotyczą ścieżek związanych z aktualnym URL, a nie nawigacją wewnętrzną do elementów na stronie. To częsty błąd początkujących w tworzeniu stron. Dobrze jest zrozumieć różnice między nawigacją wewnętrzną a zewnętrzną oraz jak to wszystko działa w HTML. Poprawne użycie # jest bardzo ważne, jeśli chcesz, żeby Twój interfejs był przyjazny i dostępny dla użytkowników.

Pytanie 10

Z którego z pól klasy

class Dane {
    public $a;
    private $b;
    protected $c;
}
będzie można uzyskać dostęp z zewnątrz przy użyciu obiektu stworzonego jako instancja tej klasy?
A. Do pola $c.
B. Do pola $a.
C. Do wszystkich pól.
D. Do pola $b.
Odpowiedź 'Do pola $a' jest prawidłowa, ponieważ pole $a jest zdefiniowane jako publiczne, co oznacza, że jest dostępne z zewnątrz dla instancji klasy oraz dla kodu, który jest poza tą klasą. W praktyce, gdy tworzysz obiekt klasy Dane, możesz łatwo uzyskać dostęp do tego pola, na przykład za pomocą $obiekt->a. Zastosowanie publicznych pól jest typowe, gdy chcesz, aby dane były szeroko dostępne, na przykład w interfejsach API lub podczas tworzenia prostych klas modelujących dane. W przypadku pól prywatnych oraz chronionych, dostęp do nich jest ograniczony. Pole $b jest prywatne, co oznacza, że może być używane tylko wewnątrz tej samej klasy, a pole $c, będące chronionym, może być używane przez klasę i jej podklasy, ale nie przez kod zewnętrzny. Warto zaznaczyć, że dobre praktyki programowania obiektowego sugerują ograniczanie dostępu do pól, co sprzyja enkapsulacji i ochronie integralności danych, a publiczne pola należy stosować z ostrożnością, aby nie naruszyć zasad projektowania systemów oprogramowania.

Pytanie 11

Który znacznik HTML umożliwia DYNAMICZNE generowanie grafiki na stronie (bez dodatkowych plików)?

A.
<img>
B.
<canvas>
C.
<object>
D.
<embed>
Element <canvas> to obszar, na którym JavaScript dynamicznie rysuje grafikę (kształty, wykresy, animacje, gry) bez dołączania zewnętrznych plików obrazu. Sam znacznik jest pustym „płótnem”, a treść powstaje skryptem. Dlatego dynamiczną grafikę umożliwia <canvas>.

Pytanie 12

Jak nazywa się czynność wykrywania i usuwania błędów w kodzie źródłowym programu?

A. debugowanie
B. standaryzacja
C. kompilowanie
D. normalizacja
Czynność wykrywania i usuwania błędów w kodzie źródłowym nazywa się debugowaniem (od ang. debugging) - programista lokalizuje usterkę i poprawia kod. Dlatego ta czynność to debugowanie.

Pytanie 13

Na ilustracji pokazano relację jeden do wielu. Łączy ona

Ilustracja do pytania
A. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem obcym rezyserzy_id tabeli rezyserzy
B. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli rezyserzy
C. klucz obcy rezyserzy_id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli rezyserzy
D. klucz obcy rezyserzy_id tabeli filmy z kluczem obcym id tabeli rezyserzy
W kontekście relacji jeden do wielu w bazach danych często dochodzi do nieporozumień związanych z błędnym przypisaniem kluczy. Klucz podstawowy w jednej tabeli nigdy nie może być kluczem obcym w innej relacji tego typu, ponieważ klucz podstawowy musi być unikalny i jednoznacznie identyfikować rekord w swojej tabeli. Podobne błędy pojawiają się przy przypisywaniu klucza obcego jako odnoszącego się do innego klucza obcego, co nie jest prawidłowym podejściem, ponieważ klucz obcy powinien odnosić się do klucza podstawowego w innej tabeli, aby zapewnić integralność referencyjną. Klucz obcy nie może być kluczem podstawowym w relacji jeden do wielu, ponieważ naruszałoby to zasadę unikalności wymaganej dla klucza podstawowego. Częstym błędem jest także mylenie kierunku relacji, co prowadzi do projektowania niepraktycznych struktur danych, które są trudne do zarządzania i skalowania. Prawidłowe zastosowanie kluczy obcych i podstawowych oraz zrozumienie ich roli w strukturze bazy danych stanowi fundament dla efektywnego modelowania danych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w projektowaniu systemów zarządzania relacyjnymi bazami danych. Kluczowe jest, aby projektanci baz danych byli świadomi tych zasad i potrafili je stosować w praktyce, aby uniknąć problemów z integralnością danych i późniejszymi trudnościami przy ich modyfikacji lub rozszerzaniu struktury bazy danych. Poprawne zrozumienie relacji między tabelami oraz ich implementacja jest niezbędna dla utrzymania spójności i wydajności systemów bazodanowych w długim okresie użytkowania.

Pytanie 14

W kodzie źródłowym zapisanym w języku HTML wskaż błąd walidacji dotyczący tego fragmentu. <h6>CSS</h6>
<p>Kaskadowe arkusze stylów <b>ang.<i>Cascading Style Sheets</b></i>)<br>to język służący...</p>

A. Znak br nie może być użyty wewnątrz znacznika p.
B. Znak zamykający /b jest niezgodny z zasadą zagnieżdżania.
C. Znacznik h6 jest nieznany.
D. Znak br nie został prawidłowo zamknięty.
Wszystkie trzy niepoprawne odpowiedzi zawierają błędne interpretacje kwestii walidacji kodu HTML w analizowanym fragmencie. Odpowiedź dotycząca nieznanego znacznika h6 jest błędna, ponieważ znacznik <h6> jest w pełni akceptowany w HTML jako znacznik nagłówka o najmniejszym znaczeniu. Zgodnie z specyfikacją HTML5, tego rodzaju znaczniki są używane do strukturyzacji treści, a ich użycie jest zalecane dla zachowania hierarchii informacji. Kolejna niepoprawna odpowiedź, dotycząca niedomkniętego znacznika <br>, jest również myląca, ponieważ znacznik <br> jest znakiem nowej linii i nie wymaga zamknięcia, co jest zgodne z zasadami HTML. Jego użycie wewnątrz znacznika <p> jest również dozwolone, chociaż nadmierne użycie <br> do łamania wierszy w paragrafach nie jest zalecane z perspektywy semantycznej i dostępności. Wreszcie, stwierdzenie, że znacznik <br> nie może występować wewnątrz znacznika <p>, jest mylne; znacznik <br> jest specjalnie zaprojektowany do użycia w kontekście tekstu i jego umiejscowienie w paragrafach jest jak najbardziej prawidłowe. W związku z tym wszystkie te odpowiedzi nie są zgodne z aktualnymi standardami HTML.

Pytanie 15

Jakie formaty wideo są obsługiwane przez standard HTML5?

A. Ogg, QuickTime
B. MP4, AVI
C. MP4, Ogg, WebM
D. Ogg, AVI, MPEG
Wybór odpowiedzi MP4, AVI, Ogg czy Ogg, AVI, MPEG jest błędny z kilku powodów. Format AVI, mimo swojej popularności, nie jest obsługiwany w standardzie HTML5. AVI to stary format, który nie jest zoptymalizowany do użytku w sieci, co prowadzi do problemów z kompatybilnością i wydajnością. Z kolei QuickTime, chociaż używany w niektórych aplikacjach, nie jest standardowo wspierany przez HTML5, co ogranicza jego zastosowanie w nowoczesnych stronach internetowych. W przypadku formatu MPEG, choć jest on dość powszechnie stosowany, to nie jest preferowany w kontekście HTML5, a jego wsparcie jest ograniczone w porównaniu do MP4, Ogg i WebM. Warto zaznaczyć, że najnowsze przeglądarki internetowe szybko przechodzą na otwarte standardy, co sprawia, że formaty, które opierają się na patencie, stają się mniej popularne. W związku z tym, korzystanie z formatów takich jak MP4, Ogg czy WebM nie tylko zapewnia lepszą jakość i wydajność, ale również zwiększa dostępność treści w sieci. Wybór niewłaściwych formatów może prowadzić do problemów z odtwarzaniem na różnych platformach, co negatywnie wpływa na doświadczenia użytkowników oraz zasięg treści. W efekcie, aby zachować optymalne standardy w tworzeniu stron internetowych, kluczowe jest stosowanie formatów zgodnych ze specyfikacją HTML5.

Pytanie 16

W którym z poniższych przykładów walidacja fragmentu kodu CSS zakończy się sukcesem?

A. <p style="font-size:bold;">
B. <p style="font-style:bold;">
C. p { text-size:bold; }
D. p { font-weight:bold; }
Odpowiedzi, które próbują zastosować atrybuty stylów w niepoprawny sposób, zdradzają zrozumienie składni CSS oraz zasad stylizacji dokumentów HTML. W przypadku <p style="font-style:bold;"> pojawia się błąd, ponieważ atrybut style powinien zawierać właściwość font-weight, a nie font-style. Właściwość font-style jest przeznaczona do określenia stylu czcionki, takiego jak italic czy normal, a nie do ustawiania jej grubości. Zatem użycie 'bold' w kontekście font-style jest nieprawidłowe i prowadzi do tego, że przeglądarka nie zastosuje żadnej stylizacji. W kolejnej opcji, p { text-size:bold; }, znowu widzimy błąd w nazwie właściwości. Nie istnieje właściwość CSS o nazwie text-size; powinna być użyta font-size, a wartością mogą być jednostki takie jak px, em, rem itp. Ponadto, wartość 'bold' nie jest odpowiednia dla font-size, ponieważ ta właściwość przyjmuje liczby i jednostki, a nie stylizację. Ostatnia odpowiedź, <p style="font-size:bold;">, również jest błędna z tego samego powodu co wcześniej - font-size wymaga konkretnej wartości w jednostkach, a 'bold' nie jest akceptowalną wartością. Te błędne odpowiedzi pokazują, jak ważne jest zrozumienie składni CSS i stosowanie właściwych nazw właściwości w celu efektywnego stylizowania dokumentów HTML.

Pytanie 17

Aby sprawdzić poprawność składni kodu CSS, można skorzystać z:

A. konsolidatora
B. debuggera
C. optymalizatora
D. walidatora
Pozostałe narzędzia dotyczą innych zadań. Debugger służy do krokowego śledzenia działania programu i podglądu zmiennych - CSS jednak niczego nie „wykonuje”, więc nie ma tu czego debugować. Konsolidator (linker) łączy skompilowane moduły w gotowy program, co z arkuszami stylów nie ma związku. Optymalizator może zmniejszyć i uprościć kod (np. minifikacja), ale jego celem jest wydajność, a nie wykrywanie błędów składni. Poprawność CSS sprawdza walidator, dlatego to on jest poprawną odpowiedzią.

Pytanie 18

W języku C++ funkcja, która zwraca rezultat potęgowania i operuje na dwóch argumentach: liczbie x oraz wykładniku w, powinna mieć taką deklarację

A. void potega(int x, int w, int wynik);
B. int potega(int x, int w);
C. void potega(int x, int w);
D. int potega(int x);
Przyjrzyjmy się tym nieprawidłowym odpowiedziom. 'int potega(int x);' to trochę za mało, bo brakuje drugiego argumentu, czyli wykładnika, który jest niezbędny do potęgowania. Potęgowanie potrzebuje obu elementów: podstawy i wykładnika, więc jeżeli jeden z nich wypadnie, to funkcja będzie niekompletna. Odpowiedź 'void potega(int x, int w);' również jest błędna, bo mówi, że funkcja nie zwraca żadnej wartości. W kontekście potęgowania, każdy by oczekiwał uzyskać konkretny wynik. Jak funkcja nic nie zwraca, to można mieć spore problemy z dalszym przetwarzaniem. Co do 'void potega(int x, int w, int wynik);' - dodawanie dodatkowego argumentu niepotrzebnie komplikuje sprawę. Bywa, że można przekazywać argumenty przez referencję, ale w prostym potęgowaniu to po prostu zbędne. Dużo osób nie zdaje sobie sprawy, jak ważne jest, żeby funkcje miały jasno określony interfejs. Dobre funkcje powinny dokładnie określać, co biorą i co zwracają, wtedy łatwiej je używać i integrować w innych częściach programów.

Pytanie 19

Kwerenda ma za zadanie w tabeli artykuly ALTER TABLE artykuly MODIFY cena float;

A. dodać kolumnę cena o typie float, jeśli nie istnieje
B. zmienić typ na float dla kolumny cena
C. usunąć kolumnę cena typu float
D. zmienić nazwę kolumny z cena na float
Odpowiedź, która zmienia typ kolumny 'cena' na 'float' jest prawidłowa, gdyż użycie kwerendy ALTER TABLE z poleceniem MODIFY pozwala na modyfikację istniejącej kolumny w już utworzonej tabeli. W praktyce, jeśli w tabeli 'artykuły' kolumna 'cena' była wcześniej zdefiniowana jako typ inny niż float, zastosowanie polecenia ALTER TABLE jest właściwą metodą, by dostosować ten typ do wymagań aplikacji, które mogą wymagać precyzyjnych wartości liczbowych, na przykład w kontekście obliczeń finansowych. W SQL, typ float jest używany do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych, co jest szczególnie istotne w przypadku cen, które mogą mieć wartości dziesiętne. Dobre praktyki sugerują, aby zmiana typu danych dokonywana była w sposób przemyślany i po uprzednim sprawdzeniu, czy zmiana nie wpłynie negatywnie na istniejące dane. Warto pamiętać, że przed modyfikacją schematu bazy danych, dobrze jest wykonać kopię zapasową, aby zminimalizować ryzyko utraty danych.

Pytanie 20

Jaką złożoność obliczeniową ma algorytm wyszukiwania elementu w nieposortowanej tablicy jednowymiarowej?

A. silnia, O(n!)
B. kwadratową, O(n²)
C. liniową, O(n)
D. stała, O(1)
Pozostałe złożoności nie pasują do prostego przeglądania tablicy. Kwadratowa, O(n²), pojawia się przy zagnieżdżonych pętlach (np. niektóre sortowania) - tu wystarczy jedno przejście. Silnia, O(n!), rośnie ekstremalnie szybko i dotyczy problemów typu generowanie wszystkich permutacji, a nie wyszukiwania. Stała, O(1), oznacza operację niezależną od rozmiaru danych, np. odczyt po znanym indeksie - ale by znaleźć wartość w nieuporządkowanej tablicy, trzeba ją przeglądać. Najgorszy przypadek to sprawdzenie n elementów, czyli złożoność liniowa O(n).

Pytanie 21

Która funkcja PHP zamieni wyraz „kota” na „mysz” w napisie „ala ma kota”?

A.
str_replace("ala ma kota", "kota", "mysz");
B.
replace("kota", "mysz", "ala ma kota");
C.
replace("ala ma kota", "kota", "mysz");
D.
str_replace("kota", "mysz", "ala ma kota");
Pozostałe wywołania są błędne. Funkcja replace() (bez str_) w PHP NIE istnieje, więc dwa pierwsze warianty od razu odpadają. Wariant str_replace("ala ma kota", "kota", "mysz") używa właściwej funkcji, ale w złej kolejności - jako pierwszy podaje cały tekst zamiast szukanego fragmentu. Poprawne jest str_replace("kota", "mysz", "ala ma kota").

Pytanie 22

Który styl ustawi trzy kolumny OBOK siebie (każda na 1/3 szerokości)?

A.
.kolumny { clear: both; height: 33%; }
B.
.kolumny { float: left; width: 40%; }
C.
.kolumny { float: right; height: 33%; }
D.
.kolumny { float: left; width: 33%; }
Trzy kolumny obok siebie powstają, gdy każdy blok „pływa” w lewo i zajmuje jedną trzecią szerokości: .kolumny { float: left; width: 33%; }. Kluczowe są float (układ poziomy) i width (szerokość). Dlatego poprawny jest zapis z float: left i width: 33%.

Pytanie 23

W formularzu wartość z pola input o typie number została przypisana do zmiennej a, a następnie przetworzona w skrypcie JavaScript w sposób poniższy

var x = parseInt(a);

Jakiego typu jest zmienna x?

A. NaN
B. liczbowe, całkowite.
C. zmiennoprzecinkowego.
D. napisowego.
Odpowiedź "liczbowego, całkowitego" jest poprawna, ponieważ funkcja <span>parseInt()</span> w JavaScript konwertuje argument na liczbę całkowitą. Kiedy zmienna <span>a</span> zawiera wartość z pola <span>input</span> o typie <span>number</span>, to ta wartość jest już reprezentacją liczby, co oznacza, że <span>parseInt()</span> przyjmuje ją jako argument i zwraca wartość liczbową całkowitą. Przykładowo, jeżeli użytkownik wprowadzi 42, to <span>parseInt(42)</span> zwróci 42 jako liczbę całkowitą. Dobrą praktyką jest używanie <span>parseInt()</span> z drugim argumentem, który określa system liczbowy (np. <span>parseInt(a, 10)</span>), co zapobiega niejednoznaczności w interpretacji liczby. Warto również pamiętać, że w przypadku, gdy wartość wprowadzona do <span>a</span> nie jest liczbą całkowitą, <span>parseInt()</span> nadal zwróci liczbę całkowitą, obcinając część dziesiętną (np. <span>parseInt(4.9)</span> zwróci 4). Dlatego w kontekście powyższego pytania, zmienna <span>x</span> przyjmuje typ liczbowy, całkowity.

Pytanie 24

Którego atrybutu użyć, aby scalić w POZIOMIE dwie sąsiednie komórki w wierszu tabeli?

A.
colspan
B.
cellpadding
C.
cellspacing
D.
rowspan
Atrybut colspan w komórce tabeli (<td>/<th>) scala ją z sąsiednimi w POZIOMIE - np. colspan="2" rozciąga komórkę na dwie kolumny. Dlatego poziome łączenie komórek daje colspan.

Pytanie 25

Na podstawie przydzielenia wartości do zmiennych w języku PHP można zauważyć, że

$zmienna1 = 15;
$zmienna2 = "15";
$zmienna3 = (string) $zmienna1;
A. wszystkie zmienne mają ten sam typ.
B. zmienna1 i zmienna3 mają ten sam typ.
C. zmienna2 i zmienna3 mają ten sam typ.
D. zmienna1 i zmienna2 mają ten sam typ.
Nie do końca to jest dobre, co mówisz, bo $zmienna1 to liczba całkowita (integer), a $zmienna2 to string. Typy danych w PHP mają znaczenie, bo różnie się zachowują w trakcie działania. Liczby są liczone, a teksty traktowane jako znaki. Mimo że obie pokazują "15", to ich typy są inne, co może prowadzić do błędów. Z $zmienna1 i $zmienna3 też jest nieciekawie, bo mimo że to liczby, to jednak typy się różnią - $zmienna1 to integer, a $zmienna3 to string. Często można się w tym pogubić, zakładając, że mając te same wartości, są też tego samego typu. Jak mówisz, że trzy zmienne są takie same, to pokazujesz, że nie do końca masz jasność co do typów w PHP. Pamiętaj, żeby zwracać uwagę na rzutowanie typów, bo niedopatrzenia mogą skutkować problemami w kodzie. Rekomenduję, żeby programiści regularnie sięgać do dokumentacji i używać dobrych praktyk, by lepiej ogarnąć temat typów danych w swoich projektach.

Pytanie 26

Zdefiniowany styl CSS spowoduje, że nagłówki pierwszego poziomu będą

Ilustracja do pytania
A. wyjustowane, pisane małymi literami, a odstępy między literami ustalone na 10 px
B. wyśrodkowane, pisane wielkimi literami, a odstępy między literami ustalone na 10 px
C. wyjustowane, pisane wielkimi literami, a odstępy między liniami ustalone na 10 px
D. wyśrodkowane, pisane małymi literami, a odstępy między liniami ustalone na 10 px
Analizując niepoprawne odpowiedzi kluczowe jest zrozumienie podstawowych właściwości CSS które zostały źle zinterpretowane. Po pierwsze właściwość text-align: center jest błędnie zrozumiana w kontekście odpowiedzi mówiących o wyjustowaniu. Wyjustowanie czyli wyrównanie tekstu zarówno do lewego jak i prawego marginesu wymagałoby użycia wartości justify co było nieprawidłowo domniemane. Kolejnym nieporozumieniem jest zastosowanie właściwości text-transform: uppercase która jednoznacznie oznacza zmianę liter na wielkie litery. Błędne odpowiedzi sugerujące pisanie małymi literami ignorują to bezpośrednie działanie transformacji tekstowej. Odstępy między literami a odstępy między liniami to dwie różne właściwości które w CSS są zarządzane za pomocą letter-spacing i line-height. Odpowiedzi wskazują na nieprawidłowe zrozumienie tych terminów co sugeruje brak rozróżnienia między przestrzenią wokół liter a wysokością linii tekstu. Zrozumienie różnic między tymi właściwościami jest kluczowe dla efektywnego stosowania CSS w praktyce projektowej gdzie precyzja i dokładność w stylizacji są niezbędne aby osiągnąć zamierzony efekt wizualny i funkcjonalny. Błędne interpretacje wynikają często z niewłaściwego zaznajomienia się z terminologią CSS co prowadzi do mylących założeń w projektowaniu stron internetowych

Pytanie 27

Kod w języku PHP przedstawia się następująco (patrz ramka): Zakładając, że zmienne a, b, c mają wartości numeryczne, wynik warunku będzie skutkował wypisaniem liczby:

if ($a > $b && $a > $c)
    echo $a;
else if ($b > $c)
    echo $b;
else
    echo $c;
A. nieparzystej.
B. największej.
C. parzystej.
D. najmniejszej.
Kod PHP używa instrukcji warunkowych if aby porównać wartości trzech zmiennych a b i c. Pierwsza instrukcja if sprawdza czy a jest większe od b i c. Jeśli tak to echo a wyświetla wartość a jako największą. Jeśli ten warunek nie jest spełniony sprawdzamy czy b jest większe od c za pomocą else if. Jeśli b jest rzeczywiście większe to echo b wyświetla wartość b. W przeciwnym razie instrukcja else zakłada że c jest największe i wyświetla echo c. To podejście jest powszechnie stosowane w programowaniu i opiera się na dobrej praktyce stopniowego eliminowania przypadków poprzez logiczne porównania. Znajomość takich konstrukcji jest kluczowa w codziennej pracy programisty umożliwiając tworzenie efektywnego i czytelnego kodu. Tego rodzaju struktura logiczna należy do podstawowych elementów algorytmiki w programowaniu proceduralnym i obiektowym. Rozumienie jak struktury kontrolne wpływają na przepływ programu jest podstawą efektywnego kodowania oraz rozwiązywania problemów poprzez algorytmy.

Pytanie 28

W instrukcji warunkowej w języku JavaScript należy zweryfikować sytuację, w której zmienne a i b są większe od zera, przy czym zmienna b nie przekracza wartości 100. Taki warunek powinien być zapisany w następujący sposób:

A. if (a>0 || (b> 0 && b<100)) ...
B. if (a > 0 && b > 0 || b > 100) ...
C. if (a>0 || b> 0 || b > 100) ...
D. if (a > 0 && b > 0 && b < 100) ...
Warunek zapisany jako 'if (a > 0 && b > 0 && b < 100)' jest prawidłowy, ponieważ spełnia wszystkie wymagane kryteria. Składnia tego wyrażenia logicznego wskazuje, że zarówno zmienna 'a' musi być większa od zera, jak i zmienna 'b' musi być większa od zera oraz mniejsza od 100. Użycie operatora '&&' (AND) oznacza, że wszystkie warunki muszą być spełnione, aby blok kodu wewnątrz instrukcji 'if' został wykonany. To jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, które zalecają, aby warunki były wyraźnie zdefiniowane i logicznie powiązane, aby uniknąć nieporozumień i błędów. W praktycznych zastosowaniach, jeśli chcemy np. przyznać użytkownikowi dostęp do systemu tylko wtedy, gdy spełnione są konkretne kryteria, takie podejście zapewnia, że nasze instrukcje są wykonywane tylko w odpowiednich okolicznościach. Dodatkowo, definiując precyzyjnie nasze warunki, zwiększamy czytelność kodu, co jest kluczowe w projektach zespołowych, gdzie wiele osób może pracować nad tym samym kodem.

Pytanie 29

Kto odpowiada za ciągłe utrzymanie bazy w produkcji, zarządzanie kontami i instalację nowych wersji systemu bazodanowego?

A. administratorzy serwerów i sieci
B. twórcy narzędzi programistycznych
C. administratorzy systemu bazy danych
D. projektanci i programiści SZBD
Za ciągłe utrzymanie bazy w środowisku produkcyjnym, zarządzanie kontami użytkowników, nadawanie uprawnień oraz instalowanie nowych wersji silnika bazodanowego odpowiada administrator systemu bazy danych (DBA). To jego rola łączy bieżącą eksploatację z bezpieczeństwem i aktualizacjami. Dlatego zadania te należą do administratorów systemu bazy danych.

Pytanie 30

Walidator HTML5 zgłosił: „Error: Element head is missing a required instance of child element title”. Co to oznacza?

A. że brakuje atrybutu title w <img>
B. że w <head> nie zdefiniowano elementu <title>
C. że element <title> nie jest wymagany
D. że <title> nie został zamknięty </title>
Komunikat „Element head is missing a required instance of child element title” znaczy, że w sekcji <head> nie umieszczono wymaganego znacznika <title>. Walidator wymaga tytułu w każdym dokumencie. Dlatego oznacza brak <title> w <head>.

Pytanie 31

Aby stworzyć stronę internetową, która będzie odpowiadać załączonej ilustracji, konieczne jest użycie semantycznych znaczników sekcji w języku HTML5. Jakim znacznikiem należy określić sekcję menu?

A. nav
B. aside
C. div
D. header
Znacznik <div> jest często używany do ogólnego grupowania elementów w HTML, ale nie niesie ze sobą semantycznego znaczenia, co oznacza, że nie informuje technologii wspomagających ani wyszukiwarek o roli, jaką pełni zawartość. W kontekście semantycznego HTML5, poleganie na znaczniku <div> nie wykorzystuje potencjału nowych standardów, które poprawiają dostępność i strukturę dokumentów. Znacznik <aside> jest zwykle używany do grupowania treści pobocznej, takiej jak reklamy czy linki powiązane, dlatego nie jest on odpowiedni do definiowania sekcji menu. <header> jest z kolei stosowany do elementów nagłówkowych, takich jak tytuły stron czy sekcje wstępne, co również nie pasuje do kontekstu sekcji nawigacyjnej. Właściwe wykorzystanie semantycznych znaczników pomaga nie tylko w lepszej organizacji kodu, ale także wspiera dostępność oraz optymalizację SEO, co jest kluczowe w nowoczesnym projektowaniu stron internetowych.

Pytanie 32

W języku PHP przeprowadzono operację przedstawioną w ramce. Jak można postąpić, aby wyświetlić wszystkie wyniki tego zapytania?

$tab = mysqli_query($db, "SELECT imie FROM Osoby WHERE wiek < 18");
A. zaindeksować zmienną tab, tab[0] to pierwsze imię
B. pokazać zmienną $db
C. użyć polecenia mysql_fetch
D. zastosować pętlę z poleceniem mysqli_fetch_row
W przypadku wyświetlania wyników zapytania SQL w PHP, ważne jest zrozumienie mechanizmu działania funkcji dostępnych w bibliotece mysqli. Wśród niewłaściwych koncepcji można wymienić próbę wyświetlenia zmiennej $db, która jest zazwyczaj uchwytem połączenia do bazy danych a nie bezpośrednim wynikiem zapytania. To podejście często prowadzi do błędów logicznych, ponieważ $db reprezentuje połączenie a nie dane wynikowe. Polecenie mysql_fetch, choć kiedyś używane w starszej wersji PHP, obecnie nie jest zalecane z powodu przestarzałości i braku wsparcia dla rozszerzenia mysql, które zostało zastąpione przez mysqli i PDO. Próba zaindeksowania zmiennej tab jako tab[0] bez odpowiedniego pobrania danych wynikowych jest również błędna. Zmienna tab przechowuje rezultat zapytania w postaci obiektu typu mysqli_result, a bez użycia odpowiednich funkcji fetch nie można bezpośrednio uzyskać dostępu do danych. Takie podejście wynika z niezrozumienia struktury danych zwracanych przez zapytania. Iteracyjne pobieranie wyników za pomocą funkcji typu mysqli_fetch_row czy mysqli_fetch_assoc jest standardem w nowoczesnych aplikacjach PHP, ponieważ umożliwia elastyczne i efektywne zarządzanie danymi. Zastosowanie odpowiednich mechanizmów fetch pozwala na bezbłędne iterowanie przez wiersze wynikowe co jest kluczowe dla poprawnego przetwarzania danych z bazy.

Pytanie 33

Jakim poleceniem SQL można zlikwidować z tabeli artykuly wiersze, które zawierają słowo "sto" w dowolnej lokalizacji pola tresc?

A. DELETE * FROM artykuly WHERE tresc = "%sto%"
B. DELETE FROM artykuly WHERE tresc = "%sto%"
C. DELETE * FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%"
D. DELETE FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%"
Odpowiedź "DELETE FROM artykuly WHERE tresc LIKE '%sto%';" jest okej, bo używasz operatora LIKE. To pozwala na szukanie wzorców w tekście. W SQL to polecenie usunie wszystkie wiersze z tabeli 'artykuly', które mają słowo 'sto' w polu 'tresc', niezależnie od tego, gdzie się ono znajduje. Te znaki procentu (%) przed i po 'sto' to takie wildcardy, które mogą oznaczać dowolny tekst przed lub po. To zgodne z dobrymi praktykami programowania w SQL, gdzie można używać LIKE, gdy nie mamy ściśle określonego formatu. Na przykład, takie zapytanie może się przydać, żeby usunąć artykuły z niepożądanym zwrotem, co ma znaczenie przy moderowaniu treści na stronach internetowych.

Pytanie 34

W języku JavaScript zdefiniowano następującą funkcję:

function fun1(f) {
    if (f < 0) f = f * (-1);
    return f;
}
Jej celem jest:
A. Wypisać wartość odwrotną do argumentu f
B. Zwrócić wartość odwrotną do argumentu f
C. Wypisać wartość bezwzględną argumentu f
D. Zwrócić wartość bezwzględną argumentu f
Funkcja w języku JavaScript przedstawiona w pytaniu realizuje zadanie zwracania wartości bezwzględnej z argumentu f. Wartość bezwzględna liczby jest jej odległością od zera na osi liczbowej i jest zawsze liczbą nieujemną. Mechanika działania funkcji polega na sprawdzeniu za pomocą instrukcji warunkowej if czy wartość przekazanego argumentu f jest mniejsza od zera. Jeśli tak, wartość ta jest mnożona przez -1 co przekształca ją w liczbę dodatnią. W przeciwnym razie liczba pozostaje bez zmian. Ostatecznie funkcja zwraca wynik operacji co jest typowym podejściem w programowaniu funkcyjnym. Warto zwrócić uwagę że takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi ponieważ funkcja ma jednoznacznie określony cel i nie powoduje efektów ubocznych takich jak modyfikacja zmiennych globalnych. W realnych projektach często korzysta się z funkcji Math.abs która jest wbudowana w JavaScript i zwraca wartość bezwzględną liczby co jest bardziej wydajnym podejściem i zgodnym ze standardami języka

Pytanie 35

Jak powinien być zapisany kolor 255 12 12 w modelu RGB na stronie www?

A. #FF0C0C
B. #2551212
C. #EE0C0C
D. #AB1A1D
Kolor 255, 12, 12 w modelu RGB oznacza maksymalne nasycenie koloru czerwonego oraz bardzo niskie wartości zielonego i niebieskiego. Zapis w postaci heksadecymalnej, który jest stosowany w projektowaniu stron internetowych, polega na konwersji wartości RGB do formatu szesnastkowego. W tym przypadku, wartość 255 w systemie dziesiętnym odpowiada FF w systemie szesnastkowym, co oznacza maksymalne nasycenie koloru czerwonego. Wartość 12 w systemie dziesiętnym odpowiada 0C, co jest zbyt niską wartością zarówno dla zielonego, jak i niebieskiego. Dlatego pełny zapis koloru RGB 255, 12, 12 w formacie heksadecymalnym to #FF0C0C. Użycie standardu heksadecymalnego (hex) jest powszechne w CSS, gdzie kolory są definiowane za pomocą szesnastkowych wartości. Przykładowo, aby ustawić tło elementu w CSS na ten kolor, można użyć zapisu: 'background-color: #FF0C0C;'. Warto zrozumieć, że poprawne użycie systemów kolorów RGB i hex jest kluczowe w projektowaniu graficznym i webowym, ponieważ wpływa na estetykę i użyteczność interfejsów użytkownika.

Pytanie 36

Jakie jest zadanie funkcji agregującej AVG w zapytaniu?

SELECT AVG(cena) FROM uslugi;
A. zliczyć całkowity koszt wszystkich usług
B. sprawdzić, ile usług znajduje się w tabeli
C. określić najwyższą wartość spośród cen usług
D. obliczyć średnią arytmetyczną wartości wszystkich usług
Funkcja AVG w SQL jest jednym z podstawowych narzędzi do analizy danych w bazach danych. Jej głównym celem jest obliczenie średniej arytmetycznej wartości w kolumnie, co jest kluczowe w raportowaniu i analizie danych. W zapytaniu SQL SELECT AVG(cena) FROM uslugi; funkcja AVG jest użyta, aby uzyskać średnią cenę wszystkich usług zapisanych w tabeli uslugi. Taka średnia jest przydatna w wielu kontekstach biznesowych na przykład przy tworzeniu raportów finansowych czy analizie kosztów w celu optymalizacji oferty. Średnia arytmetyczna pozwala zrozumieć przeciętną wartość danego zestawu danych co jest istotne w podejmowaniu decyzji. Standardy branżowe zalecają użycie funkcji AVG wszędzie tam gdzie potrzebna jest szybka i efektywna analiza danych liczbowych. Zrozumienie działania funkcji AVG jest kluczowe w pracy z bazami danych SQL gdyż pozwala na bardziej złożone analizy jak np. porównanie średnich z różnych okresów czasu lub segmentów rynku.

Pytanie 37

Jakie zapytanie pozwoli Administratorowi cofnąć uprawnienia do przeglądania oraz modyfikacji danych w bazie gazeta dla użytkownika redaktor?

A. REVOKE SELECT, ALTER ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost';
B. REVOKE SELECT, UPDATE ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost';
C. GRANT SELECT, UPDATE ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost';
D. GRANT SELECT, ALTER ON gazeta.* TO 'redaktor'@'localhost';
Wybrana odpowiedź jest poprawna, ponieważ polecenie REVOKE służy do odbierania wcześniej przyznanych uprawnień użytkownikowi w systemie zarządzania bazą danych. W tym przypadku, REVOKE SELECT, UPDATE ON gazeta.* FROM 'redaktor'@'localhost'; skutecznie odbiera prawo do przeglądania (SELECT) oraz aktualizacji (UPDATE) danych w bazie danych 'gazeta' dla użytkownika 'redaktor'. Przykładowe zastosowanie tego zapytania może mieć miejsce w sytuacji, gdy redaktor przestaje pełnić swoją funkcję i nie powinien już mieć dostępu do tych informacji. Standardową praktyką w zarządzaniu dostępem do baz danych jest stosowanie zasady najmniejszych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć tylko te uprawnienia, które są mu niezbędne do wykonywania swoich obowiązków. W przypadku, gdy konieczne jest zmodyfikowanie uprawnień, zamiast usuwania użytkownika, łatwiej jest po prostu odebrać mu konkretne prawa, co jest dokładnie tym, co robi to polecenie.

Pytanie 38

Po uruchomieniu zamieszczonego w ramce skryptu w języku JavaScript, w przeglądarce zostanie wyświetlona wartość:

var a = 5;
var b = a--;
a *= 3;
document.write(a + "," + b);
A. 15,4
B. 15,5
C. 12,4
D. 12,5
W tym skrypcie JavaScript mamy operator dekrementacji a--, gdzie najpierw wartość zmiennej a jest przypisana do zmiennej b, a dekrementacja następuje później. Jeśli tego nie rozumiesz, może to prowadzić do różnych nieporozumień co do wynikowych wartości. Czyli po a-- b przyjmuje pierwotną wartość a, która wynosi 5. Warto zrozumieć kolejność operacji, bo przy operatorze postfix zmiana wartości następuje po przypisaniu. Później, po dekrementacji, a staje się 4, co czasem jest źle interpretowane, bo ludzie myślą, że b też by się zmieniło. Potem jest a *= 3, gdzie 4 mnożymy przez 3 i dostajemy 12. Często ludzie popełniają błąd, zakładając, że operatory działają równocześnie w jednym wierszu kodu. Ważne jest, żeby znać te subtelności, bo pomaga to w lepszym programowaniu i kontrolowaniu, jak zmienne się zmieniają.

Pytanie 39

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Krzywe.
B. Inwersja.
C. Progowanie.
D. Barwienie.
Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 40

Na ilustracji przedstawiono konfigurację serwera Apache dla środowiska XAMPP. Pod jakim lokalnym adresem jest on dostępny?

Ilustracja do pytania
A. 127.0.0.1:70
B. htdocs
C. localhost:80
D. 192.168.0.1:3306
Poprawna odpowiedź to „127.0.0.1:70”, bo na zrzucie z XAMPP Control Panel w kolumnie „Port(s)” przy module Apache widać wyraźnie liczbę 70 jako port HTTP (oraz 443 jako port HTTPS). Adres 127.0.0.1 to tzw. adres loopback, czyli „localhost” – wskazuje zawsze na tę samą maszynę, na której działa przeglądarka i serwer. W praktyce oznacza to, że żeby wejść na swoją stronę testową w XAMPP, wpisujesz w przeglądarce: http://127.0.0.1:70 lub równoważnie http://localhost:70 (jeśli system poprawnie rozwiązuje nazwę „localhost”). Różnica między 127.0.0.1:70 a samym „localhost” polega na tym, że tutaj jawnie podany jest port 70, który jest niestandardowy dla HTTP. Domyślny port HTTP to 80, więc jeśli Apache działałby na porcie 80, mógłbyś wpisać samo http://localhost bez numeru portu. W tym przypadku jednak, ponieważ w XAMPP Apache nasłuchuje na porcie 70, numer portu jest obowiązkowy. To jest częsta praktyka, gdy port 80 jest już zajęty (np. przez IIS, Skype’a, inny serwer www) lub gdy chcemy równolegle uruchomić kilka instancji serwera. W realnych projektach developerskich programiści często ustawiają różne porty dla różnych środowisk, np. 8080, 8000, 3000 itd., żeby rozdzielić aplikacje i uniknąć konfliktów. Moim zdaniem warto się od razu przyzwyczaić do patrzenia w panelu XAMPP właśnie na kolumnę „Port(s)” i świadomie używać adresu IP + port – wtedy od razu wiesz, dokąd naprawdę łączy się przeglądarka i łatwiej diagnozuje się problemy z dostępem do serwera lokalnego.