Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
  • Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 09:04
  • Data zakończenia: 8 czerwca 2026 09:15

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Kiedy wygasa autorskie prawo majątkowe dotyczące programu komputerowego, stworzonego przez kilku programistów, którzy jako jego autorzy podpisali aplikację swoimi imionami i nazwiskami?

A. Po 50 latach od daty śmierci współtwórcy, który zmarł najwcześniej.
B. Po 50 latach od śmierci współtwórcy, który przeżył pozostałych.
C. Po 70 latach od śmierci współtwórcy, który przeżył pozostałych.
D. Po 70 latach od daty śmierci współtwórcy, który zmarł najwcześniej.
Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego wygasają po 70 latach od śmierci współtwórcy, który przeżył wszystkich pozostałych autorów. To wynika wprost z polskiej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 36 ust. 1 i 2). W praktyce, jeśli kilku programistów wspólnie stworzyło aplikację i każdy jest podpisany jako autor, okres ochrony liczony jest nie od śmierci pierwszego, lecz ostatniego żyjącego współtwórcy. Takie rozwiązanie jest uczciwe i logiczne – chroni dorobek każdego z autorów do końca, a potem przez jeszcze 70 lat, co pozwala spadkobiercom korzystać z praw majątkowych. W branży IT często spotyka się sytuacje, gdzie kod rozwijany jest latami przez różne osoby – wtedy ważne jest ustalenie faktycznych autorów utworu. Dobrym zwyczajem jest dokumentowanie współautorstwa w repozytoriach kodu czy w umowach, żeby nie było wątpliwości przy ewentualnych spadkach czy dziedziczeniu praw. Osobiście uważam, że 70 lat to naprawdę długi czas, ale z punktu widzenia ochrony rodziny i interesów twórców – to rozsądne. Warto też pamiętać, że po tym okresie oprogramowanie trafia do domeny publicznej i każdy może z niego korzystać bez ograniczeń. Branżowe dobre praktyki mówią, żeby jasno określać autorstwo i mieć porządek w dokumentacji, bo potem nikt nie będzie się zastanawiał, od kogo liczyć te 70 lat.

Pytanie 2

Złośliwe oprogramowanie, które rejestruje klawisze naciskane przez użytkownika w systemie operacyjnym, to

A. keylogger
B. backdoor
C. exploit
D. dialer
Keylogger, to taki tajny program, który rejestruje wszystko, co wpisujesz na klawiaturze. Działa w tle, więc nawet tego nie zauważysz, a zbiera różne dane, które mogą się przydać cyberprzestępcom. Chodzi o hasła, numery kart, różne ważne informacje. Używa się ich nie tylko w przestępczych zamiarach, ale też w testach bezpieczeństwa, gdzie eksperci sprawdzają, jak dobrze chronione są systemy. Żeby się przed tym uchronić, warto mieć dobre oprogramowanie antywirusowe i firewalle. I nie zapomnij, żeby używać mocnych haseł oraz włączyć dwuetapową weryfikację, bo naprawdę zwiększa bezpieczeństwo w sieci.

Pytanie 3

Jaką najwyższą liczbę urządzeń można przypisać w sieci z adresacją IPv4 klasy C?

A. 126
B. 254
C. 2024
D. 65534
Odpowiedź 254 jest poprawna, ponieważ w sieci IPv4 klasy C możliwe jest zaadresowanie 256 adresów IP. Klasa C ma zakres adresów od 192.0.0.0 do 223.255.255.255, co oznacza, że ostatni bajt adresu jest używany do identyfikacji hostów. Z tych 256 adresów, jeden jest zarezerwowany jako adres sieci (w przypadku np. 192.168.1.0) i jeden jako adres rozgłoszeniowy (np. 192.168.1.255). To pozostawia 254 dostępne adresy do użycia dla urządzeń, takich jak komputery, drukarki czy routery. W praktyce, znajomość tej liczby jest istotna przy projektowaniu małych sieci lokalnych, gdzie klasy C są często wykorzystywane, szczególnie w biurach czy domowych sieciach. Dobrą praktyką jest również korzystanie z DHCP, co umożliwia dynamiczne przydzielanie adresów IP, a tym samym efektywne zarządzanie dostępnością adresów. Warto także zwrócić uwagę na możliwość korzystania z NAT, co pozwala na wykorzystanie prywatnych adresów IP w sieciach lokalnych, zapewniając jednocześnie komunikację z internetem.

Pytanie 4

W metodzie dostępu do medium CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection) stacja, która planuje rozpocząć transmisję, nasłuchuje, czy w sieci występuje aktywność, a następnie

A. oczekuje na ustalenie priorytetu transmisji przez koncentrator
B. czeka na token umożliwiający rozpoczęcie nadawania
C. po zauważeniu ruchu w sieci czeka, aż medium stanie się dostępne
D. wysyła prośbę o zezwolenie na transmisję
W odpowiedzi na pytanie, poprawną opcją jest "po wykryciu ruchu w sieci czeka aż nośnik będzie wolny". Metoda CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection) operuje na zasadzie nasłuchiwania medium transmisyjnego przed rozpoczęciem nadawania. Gdy stacja chce wysłać dane, najpierw sprawdza, czy medium jest wolne, co oznacza, że nie zachodzi żaden ruch. Jeżeli medium jest zajęte, stacja nie rozpoczyna transmisji, lecz czeka, aż stanie się wolne. To podejście ma na celu minimalizację kolizji, które są kosztowne w kontekście wydajności sieci. Przykładami zastosowania tej metody mogą być starsze sieci Ethernet, które korzystały z kabli koncentrycznych, gdzie kolizje były powszechne. Dobre praktyki w projektowaniu sieci zalecają stosowanie CSMA/CD w środowiskach, gdzie równocześnie może nadawać wiele urządzeń, co jest kluczowe dla zapewnienia efektywności transmisji danych oraz ich integralności. Znajomość tej metodologii jest istotna, ponieważ pozwala na lepsze zrozumienie, jak funkcjonują różne typy sieci i jakie mechanizmy są wdrażane, aby zapewnić ich stabilność i wydajność.

Pytanie 5

Jaką maksymalną liczbę hostów można przypisać w sieci o adresie IP klasy B?

A. 1022
B. 65535
C. 16777214
D. 254
Odpowiedź 65535 jest prawidłowa, ponieważ w sieci klasy B mamy 16 bitów przeznaczonych na część hostową adresu IP. Całkowita liczba adresów, które można zaadresować w danej podsieci, wynika z równania 2^n, gdzie n to liczba bitów dostępnych dla hostów. W przypadku klasy B, 16 bitów dla hostów daje 2^16, co wynosi 65536 adresów. Jednak z tego należy odjąć dwa adresy: jeden to adres sieci (wszystkie bity hostowe ustawione na 0), a drugi to adres rozgłoszeniowy (wszystkie bity hostowe ustawione na 1). W rezultacie otrzymujemy 65536 - 2 = 65534. Dla praktycznych zastosowań w sieciach klasy B, które są często używane w średnich i dużych organizacjach, należy znać te liczby, aby efektywnie planować i zarządzać adresacją IP. W kontekście dobrych praktyk, istotne jest także, aby pamiętać o rezerwowaniu adresów dla urządzeń sieciowych, co może jeszcze bardziej zmniejszyć liczbę dostępnych adresów dla hostów."

Pytanie 6

Jaką kwotę łącznie pochłonie robocizna związana z montażem 20 modułów RJ45 z krawędziowym złączem narzędziowym na przewodach 4-parowych, jeśli stawka godzinowa montera wynosi 15 zł/h, a według tabeli KNR czas montażu pojedynczego modułu to 0,10 r-g?

A. 15,00 zł
B. 50,00 zł
C. 7,50 zł
D. 30,00 zł
Koszt robocizny montażu modułów RJ45 jest obliczany na podstawie czasochłonności oraz stawki godzinowej montera. Osoby, które uzyskały inne odpowiedzi, mogły źle zinterpretować dane z tabeli KNR lub popełnić błąd w obliczeniach. Na przykład, wybierając 7,50 zł, można sądzić, że czas montażu jednego modułu to 0,05 r-g, co jest niezgodne z danymi. Takie podejście do obliczeń może wynikać z niedokładnej analizy czasu pracy lub ze złego założenia dotyczącego liczby modułów, co prowadzi do niedoszacowania całkowitego kosztu. W przypadku 15,00 zł, możliwe, że przyjęto, że montaż dwóch modułów zajmie 0,10 r-g, co również jest błędne. Wartością, która powinna być uwzględniona, jest rzeczywisty czas pracy, a nie tylko zgadywanie. Odpowiedzi takie jak 50,00 zł sugerują, że ktoś pomylił całkowity czas z jednostkowym, co jest typowym błędem, gdy nie uwzględnia się faktu, że czas montażu jest mnożony przez liczbę modułów. Kluczowe jest, aby zawsze dokładnie sprawdzać wartości z tabel i zasobów normatywnych, a także stosować się do ustalonych standardów w branży, co pozwala na dokładniejsze i bardziej rzetelne oszacowanie kosztów robocizny.

Pytanie 7

Kasety z drukarek po zakończeniu użytkowania powinny zostać

A. wrzucone do pojemnika na odpady komunalne
B. dostarczone do firmy zajmującej się utylizacją takich odpadów
C. przekazane do urzędu ochrony środowiska
D. wyrzucone do pojemnika przeznaczonego na plastik
Wybór opcji polegającej na przekazaniu zużytych kaset do firmy utylizującej tego typu odpady jest zgodny z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania odpadami. Firmy te posiadają odpowiednie licencje i technologie do bezpiecznej utylizacji oraz recyklingu materiałów, takich jak tusz i plastik, które mogą być szkodliwe dla środowiska, jeśli są niewłaściwie usuwane. Zgodnie z regulacjami prawnymi, odpady elektroniczne i ich komponenty powinny być przetwarzane przez wyspecjalizowane podmioty, które zapewniają, że materiały te są poddawane bezpiecznym procesom recyklingu, zmniejszając tym samym negatywny wpływ na środowisko. Przykładem może być współpraca z lokalnymi punktami zbiórki, które organizują zbiórki e-odpadów, a także z producentami sprzętu, którzy często oferują programy zwrotu starych kaset. Taka praktyka nie tylko sprzyja ochronie środowiska, ale także wspiera zrównoważony rozwój i pozytywnie wpływa na wizerunek firmy jako odpowiedzialnej społecznie.

Pytanie 8

Do weryfikacji funkcjonowania serwera DNS na systemach Windows Server można zastosować narzędzie nslookup. Jeżeli w poleceniu jako argument zostanie podana nazwa komputera, np. nslookup host.domena.com, to system sprawdzi

A. aliasu zdefiniowanego dla rekordu adresu domeny.
B. strefy przeszukiwania wstecz.
C. obie strefy przeszukiwania, najpierw wstecz, a potem do przodu.
D. strefy przeszukiwania do przodu.
Wybór strefy przeszukiwania wstecz jako odpowiedzi na to pytanie jest niepoprawny, ponieważ strefa ta działa w odwrotny sposób. Strefa przeszukiwania wstecz jest używana do przekształcania adresów IP na odpowiadające im nazwy hostów. Zatem, jeżeli podalibyśmy adres IP w narzędziu nslookup, moglibyśmy uzyskać nazwę hosta, ale nie jest to poprawne w kontekście podawania nazwy domeny. Koncepcja strefy przeszukiwania do przodu, która jest głównym aspektem omawianego pytania, odnosi się do przekształcania nazw na adresy IP, co czyni ją odpowiednią w przypadku zapytania o nazwę hosta. Wybór aliasu wprowadzonego dla rekordu adresu domeny również nie jest adekwatny, ponieważ nslookup nie jest narzędziem do analizy aliasów, lecz do rozwiązywania nazw. Istnieje także mylne przekonanie, że nslookup jednocześnie przeszukuje obie strefy, co jest błędne; narzędzie to zawsze zaczyna od strefy przeszukiwania do przodu przy podawaniu nazwy. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do trudności w prawidłowym rozwiązywaniu problemów z DNS oraz w skutecznym zarządzaniu infrastrukturą sieciową. Zrozumienie różnicy między tymi strefami jest kluczowe dla prawidłowego korzystania z narzędzi diagnostycznych i efektywnego zarządzania systemami DNS.

Pytanie 9

Możliwości zmiany uprawnień dostępu do plików w systemie Windows 10 można uzyskać za pomocą komendy

A. icacls
B. set
C. convert
D. verify
Polecenie icacls (ang. Integrity Control Access Control Lists) jest narzędziem w systemie Windows 10, które umożliwia zarządzanie uprawnieniami dostępu do plików i folderów. Używając icacls, administratorzy mogą modyfikować, wyświetlać, tworzyć oraz przywracać uprawnienia dostępu do zasobów systemowych. Przykładowo, aby nadać użytkownikowi pełne uprawnienia do pliku, można użyć komendy: icacls \"ścieżka\do\pliku\" /grant Użytkownik:F. To polecenie przyznaje użytkownikowi pełne (F - Full) uprawnienia do modyfikowania i odczytywania pliku. Ponadto, icacls pozwala na automatyzację zarządzania uprawnieniami poprzez skrypty, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w administracji systemami operacyjnymi. Dzięki tym funkcjom, narzędzie to jest niezwykle przydatne w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa systemów Windows, umożliwiając precyzyjne zarządzanie dostępem do danych. Warto również zaznaczyć, że icacls obsługuje różne poziomy uprawnień, takie jak odczyt, zapis, czy pełna kontrola, co daje administratorom dużą elastyczność w zarządzaniu dostępem do zasobów."

Pytanie 10

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.
B. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.
C. dodaniem drugiego dysku twardego.
D. wybraniem pliku z obrazem dysku.
Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 11

Narzędziem służącym do monitorowania efektywności oraz niezawodności w systemach Windows 7, Windows Server 2008 R2 i Windows Vista jest

A. perfmon.msc
B. dfrg.msc
C. tsmmc.msc
D. devmgmt.msc
Perfmon.msc, znane jako Monitor wydajności, jest potężnym narzędziem w systemach Windows, które umożliwia administratorom i użytkownikom zaawansowanym monitorowanie wydajności systemu oraz analizy różnorodnych wskaźników. Dzięki niemu można śledzić takie parametry jak wykorzystanie procesora, pamięci RAM, dysków oraz sieci, co jest kluczowe dla identyfikacji potencjalnych problemów z wydajnością czy niezawodnością. Przykładowo, jeśli użytkownik zauważa spowolnienie działania systemu, przy użyciu perfmon.msc może zdiagnozować, które procesy obciążają system oraz na jakie zasoby mają największy wpływ. Narzędzie to pozwala także na tworzenie wykresów i raportów, które mogą być pomocne w długoterminowej analizie wydajności. W kontekście najlepszych praktyk, regularne monitorowanie tych wskaźników może pomóc w proaktywnym zarządzaniu infrastrukturą IT, co jest zgodne z zaleceniami ITIL w zakresie zarządzania wydajnością usług.

Pytanie 12

Wydanie komendy chmod 400 nazwa_pliku w systemie Linux spowoduje, że właściciel pliku

A. będzie miał możliwość jego uruchomienia
B. nie będzie mógł uzyskać do niego dostępu
C. będzie miał możliwość usunięcia go
D. będzie miał możliwość jego odczytu
Odpowiedzi sugerujące, że właściciel pliku będzie mógł go uruchomić, usunąć lub nie będzie miał do niego dostępu, wynikają z nieporozumienia dotyczącego systemu uprawnień w systemie Linux. Właściciel pliku posiada prawo do odczytu, co oznacza, że może zapoznać się z jego zawartością, ale nie może go uruchomić ani modyfikować. W przypadku uruchamiania pliku, konieczne jest posiadanie uprawnienia do wykonania (execute), które w przypadku chmod 400 nie jest przyznane. W kontekście usuwania pliku, uprawnienie do tego nie jest bezpośrednio związane z uprawnieniami odczytu czy zapisu pliku. Użytkownik może usunąć plik, jeśli ma odpowiednie uprawnienia do katalogu, w którym ten plik się znajduje. Z kolei odpowiedź sugerująca, że właściciel nie ma dostępu do pliku, kompletnie pomija fakt, że w przypadku uprawnień 400, właściciel ma możliwość odczytu, co oznacza, że dostęp teoretycznie istnieje, choć w ograniczonym zakresie. Te błędne koncepcje często wynikają z niepełnego zrozumienia modelu uprawnień w systemie Linux, w którym kluczowe jest rozróżnienie między różnymi typami uprawnień - odczytu, zapisu i wykonania - oraz ich wpływu na interakcję z plikami.

Pytanie 13

Adres IP jest przypisywany przełącznikowi warstwy drugiej w celu

A. konfiguracji domeny rozgłoszeniowej
B. ograniczenia pasma na portach
C. uzyskania zdalnego dostępu
D. skonfigurowania portu bezpieczeństwa
Przełączniki warstwy drugiej nie mają na celu ograniczania pasma na portach. Ograniczanie pasma, znane jako rate limiting, jest funkcjonalnością bardziej typową dla przełączników warstwy trzeciej lub urządzeń takich jak routery, które operują na poziomie IP. Przełączniki warstwy drugiej operują głównie na adresach MAC i nie podejmują decyzji o kierunkowaniu pakietów na podstawie informacji zawartych w nagłówkach IP. W kontekście zarządzania pasmem, na portach przełącznika można skonfigurować polityki QoS (Quality of Service), które jednak również wymagają wsparcia ze strony warstwy trzeciej. Kolejną błędną koncepcją jest stwierdzenie, że adres IP jest nadawany w celu konfiguracji domeny rozgłoszeniowej. W rzeczywistości konfiguracja domeny rozgłoszeniowej opiera się na protokole IGMP (Internet Group Management Protocol) na poziomie warstwy trzeciej, a nie na przypisaniu adresu IP przełącznika. Adres IP w kontekście przełącznika nie ma również nic wspólnego z konfiguracją portu bezpieczeństwa, który jest zwykle stosowany w przełącznikach, aby kontrolować, jakie urządzenia mogą komunikować się przez dany port. Bezpośrednio związane z tym jest zrozumienie, że porty bezpieczeństwa operują na warstwie drugiej, podczas gdy adres IP i jego konfiguracja są związane z warstwą trzecią, co czyni te odpowiedzi niepoprawnymi w kontekście pytania.

Pytanie 14

Zainstalowanie w komputerze przedstawionej karty pozwoli na

Ilustracja do pytania
A. rejestrację, przetwarzanie oraz odtwarzanie obrazu telewizyjnego
B. podłączenie dodatkowego urządzenia peryferyjnego, takiego jak skaner lub ploter
C. bezprzewodowe połączenie z siecią LAN z użyciem interfejsu BNC
D. zwiększenie wydajności magistrali komunikacyjnej komputera
Karta przedstawiona na obrazku to karta telewizyjna, która umożliwia rejestrację przetwarzanie oraz odtwarzanie sygnału telewizyjnego. Takie karty są używane do odbierania sygnału telewizyjnego na komputerze pozwalając na oglądanie telewizji bez potrzeby posiadania oddzielnego odbiornika. Karta tego typu zazwyczaj obsługuje różne standardy sygnału telewizyjnego takie jak NTSC PAL i SECAM co czyni ją uniwersalnym narzędziem do odbioru telewizji z różnych regionów świata. Ponadto karty te mogą mieć wbudowane funkcje nagrywania co pozwala na zapisywanie programów telewizyjnych na dysku twardym do późniejszego odtwarzania. Dzięki temu użytkownik może łatwo zarządzać nagranymi materiałami korzystając z oprogramowania do edycji i archiwizacji. Karty telewizyjne często współpracują z aplikacjami które umożliwiają zaawansowane funkcje takie jak zmiana kanałów planowanie nagrań czy dodawanie efektów specjalnych podczas odtwarzania. Montaż takiej karty w komputerze zwiększa jego funkcjonalność i pozwala na bardziej wszechstronne wykorzystanie urządzenia w kontekście multimediów.

Pytanie 15

Na ilustracji przedstawiono

Ilustracja do pytania
A. głowice drukujące.
B. pojemniki z kolorowym tuszem.
C. taśmy barwiące.
D. kasety z tonerem.
Na zdjęciu łatwo się pomylić, jeśli ktoś nie ma jeszcze obycia z różnymi typami materiałów eksploatacyjnych do drukarek. Sporo osób widząc kolorowe elementy od razu myśli o pojemnikach z tuszem, ale w drukarkach atramentowych kartridże są zwykle mniejsze, bardziej kompaktowe i nie mają tak rozbudowanych mechanizmów napędowych ani długich cylindrycznych elementów. Tusz jest cieczą, więc pojemnik musi być uszczelniony i przystosowany do współpracy z głowicą, a tutaj mamy do czynienia z modułami przeznaczonymi na proszek tonerowy, który jest transportowany wałkami i mieszadłami. Mylenie tego z taśmą barwiącą też się zdarza, szczególnie u osób, które kojarzą stare drukarki igłowe. Taśma barwiąca to wąski pasek materiału (najczęściej nylonowego) nasączony farbą, umieszczony w dość płaskiej kasecie. Jej zadaniem jest przekazywanie barwnika na papier pod wpływem uderzeń igieł. Konstrukcyjnie to zupełnie inny świat niż masywne moduły z tworzywa z widocznymi wałkami i kolorowymi zbiornikami tonera. Z kolei głowice drukujące są elementem, który fizycznie nanosi obraz na nośnik. W drukarkach atramentowych mają mikroskopijne dysze, a w laserowych mówimy raczej o zespole lasera i luster, a nie o takich kasetach jak na zdjęciu. Widziane tu elementy nie są głowicą, tylko materiałem eksploatacyjnym, który głowica lub układ optyczny wykorzystuje. Typowym błędem myślowym jest wrzucanie do jednego worka wszystkiego, co „wkłada się do drukarki” – warto jednak rozróżniać: kaseta z tonerem to magazyn proszku używanego w technologii laserowej, taśma barwiąca funkcjonuje w drukarkach igłowych, a pojemniki z tuszem i głowice występują w systemach atramentowych. Zrozumienie tej różnicy bardzo pomaga przy diagnozowaniu problemów z jakością wydruku, planowaniu serwisu oraz prawidłowym zamawianiu części i materiałów eksploatacyjnych.

Pytanie 16

Aby zminimalizować różnice w kolorach pomiędzy zeskanowanymi obrazami prezentowanymi na monitorze a ich wersjami oryginalnymi, należy przeprowadzić

A. modelowanie skanera
B. interpolację skanera
C. kalibrację skanera
D. kadrowanie skanera
Kalibracja skanera to proces, który zapewnia zgodność kolorów między zeskanowanymi obrazami a ich oryginałami. Podczas skanowania, różne urządzenia mogą interpretować kolory w różny sposób z powodu niejednorodności w technologii LCD, oświetlenia czy materiałów użytych do druku. Kalibracja polega na dostosowywaniu ustawień skanera w taki sposób, aby odwzorowywane kolory były jak najbliższe rzeczywistym. Przykładowo, w profesjonalnym środowisku graficznym, kalibracja skanera jest kluczowa, aby uzyskać spójność kolorów w projektach graficznych, szczególnie w druku. Używanie narzędzi kalibracyjnych oraz standardów takich jak sRGB, Adobe RGB lub CMYK przyczynia się do uzyskania wiarygodnych wyników. Regularna kalibracja skanera jest standardową praktyką, która pozwala na utrzymanie wysokiej jakości obrazów oraz zapobiega problemom z odwzorowaniem kolorów, co jest istotne w pracy z fotografią, grafiką i drukiem.

Pytanie 17

Usługa, która odpowiada za przekształcanie nazw domenowych na adresy IP, to

A. DNS
B. SNMP
C. DHCP
D. SMTP
Odpowiedź DNS (Domain Name System) jest poprawna, ponieważ ta usługa odpowiada za translację nazw domenowych na adresy IP, co jest kluczowe dla komunikacji w internecie. Kiedy użytkownik wprowadza adres strony, na przykład www.przyklad.pl, system DNS konwertuje tę nazwę na odpowiedni adres IP, np. 192.0.2.1. Dzięki temu, urządzenia sieciowe mogą się komunikować ze sobą, ponieważ operują na adresach IP. DNS działa na zasadzie hierarchicznej struktury, gdzie serwery DNS mogą odwoływać się do innych serwerów, aby znaleźć dokładny adres IP. To sprawia, że system jest niezwykle skalowalny i wydajny. Przykładem zastosowania DNS jest sytuacja, gdy chcemy odwiedzić stronę, która została przeniesiona na inny serwer; zmiany w DNS mogą być wprowadzone szybko, co minimalizuje czas przestoju. Dodatkowo, DNS obsługuje mechanizmy takie jak caching, co przyspiesza proces rozwiązywania nazw. W kontekście najlepszych praktyk, zarządzanie strefami DNS i ich zabezpieczenie, na przykład przez DNSSEC, jest niezbędne, aby zapobiegać atakom typu spoofing.

Pytanie 18

Jakie właściwości posiada topologia fizyczna sieci opisana w ramce?

  • jedna transmisja w danym momencie
  • wszystkie urządzenia podłączone do sieci nasłuchują podczas transmisji i odbierają jedynie pakiety zaadresowane do nich
  • trudno zlokalizować uszkodzenie kabla
  • sieć może przestać działać po uszkodzeniu kabla głównego w dowolnym punkcie
A. Rozgłaszająca
B. Gwiazda
C. Magistrala
D. Siatka
Topologia gwiazdy polega na centralnym urządzeniu, takim jak przełącznik, do którego podłączone są wszystkie inne węzły sieci. Dzięki temu awaria jednego kabla nie wpływa na działanie całej sieci, co jest jedną z głównych zalet tej topologii. Z drugiej strony, awaria centralnego węzła unieruchamia całą sieć, co wymaga stosowania niezawodnych rozwiązań centralnych. Topologia rozgłaszania, często mylona z magistralą, w rzeczywistości odnosi się do sposobu przesyłania danych, gdzie wiadomości są wysyłane do wszystkich węzłów, ale tylko przeznaczone odbiorniki odbierają dane. Jest to bardziej sposób przesyłania danych niż fizyczna struktura. Topologia siatki jest złożoną siecią, gdzie każde urządzenie jest połączone z kilkoma innymi, co zapewnia wysoką redundancję i niezawodność. Awaria jednego lub kilku połączeń nie wpływa znacząco na pracę sieci, co czyni ją idealnym rozwiązaniem dla krytycznych aplikacji, mimo wyższych kosztów implementacji i złożoności zarządzania. Wybór odpowiedniej topologii zależy od specyficznych potrzeb i zasobów organizacji, jak również od wymagań dotyczących skalowalności, niezawodności i kosztów zarządzania. Magistrala, choć prosta, wprowadza ograniczenia, które w nowoczesnych sieciach często czynią ją niepraktyczną w porównaniu z innymi strukturami.

Pytanie 19

Aby uporządkować dane pliku zapisane na dysku twardym, które znajdują się w nie sąsiadujących klastrach, tak by zajmowały one sąsiadujące ze sobą klastry, należy przeprowadzić

A. oczyszczanie dysku
B. defragmentację dysku
C. program chkdsk
D. program scandisk
Oczyszczanie dysku nie dotyczy reorganizacji danych, lecz usuwania zbędnych plików, takich jak tymczasowe pliki systemowe, pliki internetowe czy pliki kosza. Choć może przyczynić się do zwolnienia miejsca na dysku twardym, nie ma wpływu na sposób, w jaki pliki są rozmieszczone na klastrach. Z kolei korzystanie z programu chkdsk jest dedykowane do sprawdzania integralności systemu plików, a także naprawy błędów, które mogły wystąpić na dysku. Program ten skanuje dysk w poszukiwaniu uszkodzonych sektorów oraz logicznych błędów, ale nie reorganizuje fragmentów plików. Scandisk, który był popularnym narzędziem w starszych wersjach systemów Windows, również służył do monitorowania i naprawy błędów w systemie plików, a także do lokalizowania uszkodzonych sektorów. Zrozumienie ról tych narzędzi jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania dyskiem twardym. Często użytkownicy mylą cele tych programów, co prowadzi do frustracji, gdyż oczekują rozwiązania problemów z wydajnością poprzez ich zastosowanie, zamiast odpowiedniego narzędzia, jakim jest defragmentacja. Dlatego ważne jest, aby mieć świadomość odpowiednich zastosowań każdego z tych programów w kontekście zarządzania danymi na dysku twardym.

Pytanie 20

Adres MAC karty sieciowej w formacie binarnym to 00000000-00010100-10000101-10001011-01101011-10001010. Które z poniższych przedstawia ten adres w systemie heksadecymalnym?

A. 00-14-85-8B-6B-8A
B. 00-14-85-8C-6C-8B
C. 00-12-85-8B-6B-8A
D. 00-16-83-8C-6B-8B
Odpowiedzi takie jak 00-16-83-8C-6B-8B, 00-14-85-8C-6C-8B oraz 00-12-85-8B-6B-8A sugerują, że doszło do nieporozumienia w konwersji adresu MAC z postaci binarnej na heksadecymalną. Często zdarza się, że błędna konwersja wynika z nieprawidłowego dzielenia ciągu bitów lub zamiany ich na wartości heksadecymalne. W konwersji binarnej należy pamiętać, że każdy bajt składa się z 8 bitów, a heksadecymalnie reprezentuje się go za pomocą dwóch cyfr. Odpowiedzi w postaci 00-16-83-8C-6B-8B zawierają wartość 16, która nie istnieje w systemie heksadecymalnym, ponieważ heksadecymalny system liczbowy obejmuje tylko cyfry od 0 do 9 oraz litery od A do F. W podobny sposób, inne propozycje błędnie przedstawiają wartości, co świadczy o niepoprawnym przeliczeniu lub pomyłkach w odczytywaniu binarnych grup bitów. Zrozumienie podstaw konwersji systemów liczbowych jest kluczowe w pracy z adresami MAC i innymi identyfikatorami sieciowymi, a także w programowaniu i administracji sieciami komputerowymi. Należy zwrócić szczególną uwagę na zasady reprezentacji danych oraz na standardowe normy, które regulują te procesy, aby uniknąć tego typu błędów, które mogą prowadzić do problemów z identyfikacją urządzeń w sieci.

Pytanie 21

Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) służy do

A. odbierania wiadomości e-mail
B. przydzielania adresów IP, bramy oraz DNS-a
C. konfiguracji urządzeń sieciowych i zbierania informacji o nich
D. szyfrowania połączenia terminalowego z komputerami zdalnymi
Protokół SNMP (Simple Network Management Protocol) jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu sieciami komputerowymi, umożliwiającym administratorom monitorowanie i konfigurację urządzeń sieciowych, takich jak routery, przełączniki czy serwery. SNMP działa na zasadzie modelu klient-serwer, gdzie agent SNMP na urządzeniu zbiera dane o stanie i wydajności oraz wysyła je do menedżera SNMP, który gromadzi i analizuje te informacje. Dzięki temu administratorzy mogą na bieżąco śledzić parametry takie jak wykorzystanie pasma, stany portów czy błędy urządzeń. Praktycznym zastosowaniem SNMP jest automatyczne tworzenie raportów oraz alertów w przypadku awarii, co podnosi efektywność zarządzania infrastrukturą IT. Standardowe wersje protokołu, takie jak SNMPv1, SNMPv2c i SNMPv3, różnią się poziomem zabezpieczeń, co daje możliwość wyboru odpowiedniego rozwiązania w zależności od wymagań bezpieczeństwa w danej organizacji. W kontekście dobrych praktyk, zaleca się stosowanie SNMPv3, który wprowadza silniejsze mechanizmy autoryzacji i szyfrowania, co jest niezbędne w dzisiejszych, coraz bardziej złożonych środowiskach sieciowych.

Pytanie 22

Jakie polecenie w systemie Linux służy do przypisania adresu IP oraz maski podsieci dla interfejsu eth0?

A. ifconfig eth0 172.16.31.1 netmask 255.255.0.0
B. ipconfig eth0 172.16.31.1 mask 255.255.0.0
C. ipconfig eth0 172.16.31.1 netmask 255.255.0.0
D. ifconfig eth0 172.16.31.1 mask 255.255.0.0
Odpowiedzi, w których wykorzystano komendę 'ipconfig', są niepoprawne, ponieważ 'ipconfig' jest narzędziem z systemu Windows i nie jest obsługiwane w systemie Linux. Użytkownicy często mylą te dwa polecenia, co prowadzi do nieprawidłowego wnioskowania o dostępnych narzędziach w różnych systemach operacyjnych. Użycie słowa 'mask' zamiast 'netmask' w niektórych odpowiedziach również jest błędem, ponieważ 'netmask' jest standardowym terminem w kontekście konfiguracji sieci w systemach Linux. Rozróżnienie między tymi terminami jest kluczowe, ponieważ niepoprawne polecenia nie tylko nie skomunikują się z interfejsem sieciowym, ale mogą również prowadzić do błędnej konfiguracji, co negatywnie wpłynie na funkcjonalność sieci. Niezrozumienie różnic między systemami operacyjnymi oraz technicznymi terminami używanymi do konfiguracji sieci jest częstym źródłem błędów wśród osób uczących się administracji systemów. Ważne jest, aby dobrze zaznajomić się z dokumentacją oraz najlepszymi praktykami, aby unikać takich nieporozumień podczas pracy z sieciami.

Pytanie 23

Jeśli rozdzielczość myszy wynosi 200dpi, a monitor ma rozdzielczość Full HD, to aby przesunąć kursor wzdłuż ekranu, należy przesuń mysz o

A. około 25cm
B. około 35 cm
C. 480i
D. 1080px
Odpowiedzi, które wskazują na 480i, 1080px czy około 35 cm, wynikają z nieporozumień co do rozdzielczości i jednostek miary. 480i to standard wideo, ale to zupełnie nie odnosi się do przesuwania myszy na ekranie. Jeśli mówimy o przesunięciu kursora, te jednostki nie mają sensu, bo nie mówią o fizycznej odległości, którą musi pokonać myszka. A 1080px to tylko liczba pikseli w pionie, co też nie pomoże w obliczeniach, gdy chodzi o przesunięcie kursora w poziomie. Dlatego takie podejście może prowadzić do pomyłek. No i ta odpowiedź o 35 cm też nie trzyma się kupy, bo przy rozdzielczości 200dpi to powinno być znacznie mniej. Lepiej zrozumieć te podstawy, bo to naprawdę ważne, jak pracujemy z technologią graficzną i urządzeniami wskazującymi.

Pytanie 24

Druk z drukarki igłowej realizowany jest z wykorzystaniem zestawu stalowych igieł w liczbie

A. 10,20 lub 30
B. 6,9 lub 15
C. 9,15 lub 45
D. 9,24 lub 48
Drukarki igłowe wykorzystują zestaw stalowych igieł do przenoszenia tuszu na papier. Odpowiedzią 9, 24 lub 48 jest poprawna, ponieważ te liczby odpowiadają powszechnym konfiguracjom używanym w drukarkach igłowych. W praktyce oznacza to, że liczba igieł w głowicy drukującej decyduje o jakości i szybkości druku. W przypadku standardowych drukarek igłowych, 9 igieł jest często używane w modelach przeznaczonych do druku dokumentów i faktur, podczas gdy 24 igły znajdują zastosowanie w bardziej zaawansowanych urządzeniach, które obsługują większe obciążenia pracy oraz oferują wyższą jakość druku. 48 igieł jest typowe w specjalistycznych modelach, które mogą być wykorzystywane w drukowaniu grafik lub bardziej skomplikowanych dokumentów. Wybór odpowiedniej drukarki igłowej z adekwatną liczbą igieł jest kluczowy dla efektywności pracy w biurze oraz przy obróbce danych.

Pytanie 25

Symbol błyskawicy pokazany na rysunku jest używany do oznaczania złącza

Ilustracja do pytania
A. Micro USB
B. Thunderbolt
C. HDMI
D. DisplayPort
Symbol błyskawicy przy porcie w tym przypadku jest jednoznacznie kojarzony z technologią Thunderbolt. Takie oznaczenie to już właściwie standard na urządzeniach Apple, choć zdarza się też w laptopach innych producentów. Thunderbolt to uniwersalny interfejs pozwalający na przesyłanie danych, obrazu i ładowanie urządzeń – wszystko przez jedno, małe złącze. Najświeższe wersje Thunderbolta, na przykład Thunderbolt 3 i 4, wykorzystują fizycznie złącze USB-C, ale sam standard znacznie wykracza poza zwykłe USB. Moim zdaniem właśnie ta wszechstronność jest największym atutem – jednym przewodem możesz podłączyć monitor 4K, superszybki dysk zewnętrzny, sieć i jeszcze ładować laptopa. W praktyce, w profesjonalnych zastosowaniach, Thunderbolt daje ogromne możliwości rozbudowy stanowiska pracy. Połączenie dużej przepustowości (nawet 40 Gb/s) i szerokiego wsparcia urządzeń sprawia, że to rozwiązanie lubią zarówno graficy, jak i osoby pracujące z dużymi bazami danych. Ciekawostka: dzięki temu symbolowi błyskawicy łatwo odróżnić port Thunderbolt od zwykłego USB-C, mimo że wyglądają identycznie. Niektóre laptopy mają oba te porty obok siebie i łatwo się pomylić, więc warto zwracać uwagę na oznaczenia. Myślę, że znajomość tych symboli bardzo ułatwia życie – zwłaszcza w biurze lub na uczelni, gdzie często korzystamy z różnych sprzętów i musimy wiedzieć, gdzie podłączyć odpowiednie akcesoria.

Pytanie 26

Przesyłanie danych przez router, które wiąże się ze zmianą adresów IP źródłowych lub docelowych, określa się skrótem

A. FTP
B. IIS
C. NAT
D. IANA
NAT, czyli Network Address Translation, to taka fajna technologia, która działa w routerach. Dzięki niej możemy zmieniać adresy IP w pakietach danych, co pozwala na przesyłanie ruchu sieciowego między różnymi sieciami. W sumie NAT jest naprawdę ważny dla internetu, zwłaszcza jeśli chodzi o ochronę prywatności i zarządzanie adresami IP. Weźmy na przykład sytuację, w której kilka urządzeń w domu korzysta z jednego publicznego adresu IP. To pozwala zaoszczędzić adresy IPv4. Działa to tak, że NAT tłumaczy adresy lokalne na publiczny, kiedy wysyłamy dane na zewnątrz, a potem robi odwrotnie, gdy przyjmuje dane z internetu. Są różne typy NAT, jak statyczny, który przypisuje jeden publiczny adres do jednego prywatnego, oraz dynamiczny, który korzysta z puli dostępnych adresów. Dzięki temu zarządzanie ruchem staje się łatwiejsze, a sieć jest bardziej bezpieczna, co zmniejsza ryzyko ataków z zewnątrz. Dlatego NAT jest naprawdę ważnym narzędziem w nowoczesnych sieciach komputerowych.

Pytanie 27

Aby system operacyjny mógł szybciej uzyskiwać dostęp do plików na dysku twardym, należy wykonać

A. podział dysku
B. fragmentację dysku
C. defragmentację dysku
D. szyfrowanie dysku
Partycjonowanie dysku odnosi się do procesu podziału dysku twardego na mniejsze, logiczne sekcje, które mogą być zarządzane niezależnie. Choć partycjonowanie może zwiększyć organizację danych i umożliwić instalację różnych systemów operacyjnych, nie ma bezpośredniego wpływu na szybkość dostępu do plików. Fragmentacja dysku to zjawisko polegające na tym, że dane plików są rozproszone w różnych miejscach na dysku, co może prowadzić do spowolnienia operacji odczytu i zapisu, lecz nie jest to rozwiązanie dla problemu z szybkością dostępu. Szyfrowanie dysku, z drugiej strony, to proces zabezpieczania danych przed nieautoryzowanym dostępem, który wymaga dodatkowych zasobów obliczeniowych, co może skutkować pewnym spowolnieniem dostępu do plików. Dlatego wybierając metodę poprawy wydajności dostępu do danych, należy skupić się na defragmentacji, która fizycznie reorganizuje dane na dysku, a nie na partycjonowaniu, fragmentacji czy szyfrowaniu, które nie mają na celu optymalizacji szybkości dostępu.

Pytanie 28

Na wyświetlaczu drukarki pojawił się komunikat „PAPER JAM”. Aby usunąć usterkę, należy w pierwszej kolejności

A. załadować papier do podajnika.
B. zainstalować podajnik papieru w drukarce.
C. wymienić pojemnik z materiałem drukującym.
D. zlokalizować miejsce zacięcia papieru w drukarce.
Komunikat „PAPER JAM” na drukarce oznacza, że doszło do zacięcia papieru w jej mechanizmie. Najważniejszą i pierwszą czynnością w takiej sytuacji jest zlokalizowanie miejsca, gdzie ten papier faktycznie się zablokował. To podejście jest zgodne z zasadami serwisowania sprzętu biurowego – zawsze zanim zaczniemy jakiekolwiek inne czynności, najpierw diagnozujemy miejsce usterki. Moim zdaniem wielu użytkowników popełnia tutaj błąd, od razu wyciągając papier na siłę lub próbując naprawiać drukarkę w ciemno, a to często prowadzi do poważniejszych uszkodzeń, np. zerwania czujników lub uszkodzenia rolek pobierających papier. W praktyce branżowej, zarówno producenci drukarek, jak i technicy serwisowi podkreślają, żeby najpierw wyłączyć drukarkę, ostrożnie otworzyć pokrywę i sprawdzić wszystkie dostępne trasy prowadzenia papieru. Często papier blokuje się w trudniej dostępnych miejscach, np. na styku podajnika i mechanizmu drukującego. Warto pamiętać, że nieusunięte resztki mogą potem powodować kolejne zacięcia albo nawet przegrzewanie się komponentów. Mam wrażenie, że umiejętność poprawnej lokalizacji zacięcia jest jedną z tych praktycznych umiejętności, które naprawdę przydają się na co dzień, zwłaszcza gdy korzystamy z drukarek w biurze czy w domu.

Pytanie 29

Funkcja systemu operacyjnego, która umożliwia jednoczesne uruchamianie wielu aplikacji w trybie podziału czasu, z tym że realizacja tego podziału odbywa się przez same aplikacje, nosi nazwę

A. wielozadaniowości kooperatywnej
B. wielodostępowości
C. wieloprogramowości
D. wielozadaniowości z wywłaszczeniem
Wielozadaniowość kooperatywna to technika, która pozwala aplikacjom współdzielić czas procesora, przy czym odpowiedzialność za przełączanie kontekstu pomiędzy zadaniami spoczywa na samych aplikacjach. Oznacza to, że aplikacje muszą dobrowolnie oddać kontrolę nad procesorem, co pozwala innym aplikacjom na wykonanie swoich zadań. Systemy operacyjne, takie jak Windows w starszych wersjach, stosowały ten model, gdzie aplikacje były odpowiedzialne za zarządzanie własnym czasem pracy. Przykładem zastosowania wielozadaniowości kooperatywnej może być sytuacja, w której program edytorski i odtwarzacz multimedialny współdzielą zasoby, a edytor musi zakończyć swoje operacje, aby umożliwić odtwarzaczowi dostęp do procesora. Warto zauważyć, że w praktyce ten model może prowadzić do problemów, gdy jedna aplikacja nie oddaje kontroli, co może zamrozić system. Dlatego w nowoczesnych systemach operacyjnych, takich jak Linux czy Windows 10, częściej stosuje się podejście z wywłaszczeniem, które jest bardziej efektywne w zarządzaniu zasobami systemowymi.

Pytanie 30

Który protokół umożliwia zarządzanie wieloma folderami pocztowymi oraz pobieranie i operowanie na listach znajdujących się na zdalnym serwerze?  

A. NTP
B. FTP
C. IMAP
D. POP3
W tym zadaniu chodzi o protokół, który pozwala zarządzać wieloma folderami pocztowymi oraz operować na listach wiadomości znajdujących się na zdalnym serwerze, a więc o typowe funkcje współczesnej poczty e‑mail używanej na wielu urządzeniach równocześnie. Tu często pojawia się kilka typowych skojarzeń, które prowadzą na manowce.
Niektórzy mylą takie zagadnienia z FTP, bo też kojarzy im się z przesyłaniem plików po sieci. FTP (File Transfer Protocol) służy jednak do transferu plików między klientem a serwerem – do wgrywania stron WWW, kopii bezpieczeństwa plików, wymiany danych. Nie ma on natywnego mechanizmu obsługi wiadomości e‑mail, folderów pocztowych, flag wiadomości czy listy maili. Można co najwyżej pliki z archiwami poczty wrzucać przez FTP, ale to już zupełnie inna warstwa zastosowania.
NTP też bywa wybierany zupełnie przypadkowo, bo ktoś kojarzy, że to jakiś protokół sieciowy i klika losowo. NTP (Network Time Protocol) służy wyłącznie do synchronizacji czasu w sieci. Serwery, routery, komputery klienckie ustawiają na jego podstawie poprawny czas systemowy. Jest to ważne np. dla logów systemowych, certyfikatów SSL czy poprawnej pracy domeny, ale nie ma absolutnie nic wspólnego z zarządzaniem skrzynką pocztową czy folderami maili.
Częstym błędem jest też utożsamianie poczty z POP3 jako „tym właściwym” protokołem pocztowym. POP3 faktycznie służy do pobierania wiadomości z serwera, ale jego klasyczny model zakłada raczej ściąganie poczty na jedno urządzenie, często z usuwaniem jej z serwera po pobraniu. Nie obsługuje on w pełni pracy na wielu folderach zdalnych, synchronizacji stanu wiadomości między wieloma klientami, czy zdalnego zarządzania rozbudowaną strukturą skrzynki. Można tam czasem zostawiać kopie na serwerze, ale to bardziej obejście niż pełnoprawne zarządzanie folderami.
Właśnie te nieporozumienia – mylenie „jakiegokolwiek” protokołu sieciowego z protokołem pocztowym, albo zakładanie, że skoro POP3 jest do poczty, to na pewno obsługuje wszystko – prowadzą do niepoprawnych odpowiedzi. Kluczowe jest skojarzenie: zdalne foldery pocztowe, praca na listach wiadomości na serwerze, synchronizacja między wieloma urządzeniami – to domena IMAP, a nie FTP, NTP czy klasycznego POP3.

Pytanie 31

Jakie porty powinny być odblokowane w firewallu komputera, aby uzyskać dostęp do zainstalowanej usługi FTP?

A. 20 i 21
B. 53 i 137
C. 25 i 110
D. 80 i 443
Odpowiedź 20 i 21 jest poprawna, ponieważ są to domyślne porty używane przez protokół FTP (File Transfer Protocol). Port 21 jest portem kontrolnym, za pomocą którego nawiązywane są połączenia i przesyłane są polecenia między klientem a serwerem. Port 20 natomiast jest używany do przesyłania danych, gdyż połączenia FTP operują w trybie aktywnym. W praktyce oznacza to, że klient FTP otwiera port 20, na który serwer FTP wysyła dane. Odblokowanie tych portów w zaporze sieciowej jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania FTP, co z kolei umożliwia przesyłanie plików między komputerami w sposób bezpieczny i efektywny. W związku z tym, aby korzystać z usługi FTP, administratorzy powinni stosować się do standardów branżowych, które zalecają otwieranie tych portów oraz monitorowanie aktywności, aby minimalizować ryzyko nieautoryzowanego dostępu. Warto również pamiętać o korzystaniu z bezpiecznych wersji protokołu, takich jak FTPS czy SFTP, które oferują szyfrowanie przesyłanych danych.

Pytanie 32

Zasilacz UPS o mocy nominalnej 480 W nie powinien być używany do zasilania

A. monitora
B. drukarki laserowej
C. urządzeń sieciowych typu router
D. modemu ADSL
Podłączanie urządzeń takich jak modem ADSL, router czy monitor do zasilacza UPS o mocy 480 W jest teoretycznie możliwe, jednakże nie uwzględnia ono kontekstu praktycznego i wymagań energetycznych, które mogą powodować nieefektywne wykorzystanie zasobów. Modemy ADSL oraz urządzenia sieciowe, jak routery, mają stosunkowo niskie zapotrzebowanie na moc, zazwyczaj w granicach 10-30 W, co oznacza, że te urządzenia mogą być bezpiecznie zasilane przez UPS bez obaw o przeciążenie. Monitory, w zależności od ich technologii (LCD, LED, itp.), również zużywają umiarkowane ilości energii, często w przedziale 30-100 W, co sprawia, że nie stanowią one zagrożenia dla zasilacza o mocy 480 W. Typowym błędem myślowym przy podłączaniu tego typu urządzeń do UPS jest przeświadczenie, że ich suma pobieranej mocy automatycznie zwalnia z racji zachowania się w granicach limitu znamionowego. Należy również wziąć pod uwagę, że zasilacz UPS ma swoje ograniczenia nie tylko w kontekście bezpośredniego obciążenia, ale także w odniesieniu do przebiegów prądowych i ich stabilności. Złą praktyką jest ignorowanie maksymalnych wartości chwilowych, które mogą wystąpić przy włączaniu lub wyłączaniu urządzeń, co w przypadku urządzeń takich jak drukarki laserowe, może prowadzić do przeciążeń, a w rezultacie do uszkodzenia zasilacza lub podłączonego sprzętu. Dlatego kluczowe jest, aby zawsze analizować całkowite obciążenie zasilacza i stosować się do zaleceń producentów dotyczących jego użytkowania.

Pytanie 33

Jaką usługą można pobierać i przesyłać pliki na serwer?

A. FTP
B. DNS
C. CP
D. ICMP
FTP, czyli File Transfer Protocol, to standardowy protokół wykorzystywany do przesyłania plików pomiędzy komputerami w sieci. Umożliwia on zarówno pobieranie, jak i przesyłanie plików na serwer. FTP działa na zasadzie klient-serwer, gdzie klient wysyła żądania do serwera, a ten odpowiada na nie, umożliwiając przesył danych. Przykładami zastosowania FTP są przesyłanie plików na serwery internetowe, zarządzanie plikami na serwerach zdalnych oraz synchronizacja danych. W praktyce, wiele aplikacji do zarządzania treścią (CMS) oraz platform e-commerce wykorzystuje FTP do aktualizacji plików i obrazów. Standardy branżowe, takie jak RFC 959, definiują zasady działania FTP, co czyni go niezawodnym narzędziem w zarządzaniu plikami w sieci. Dobrą praktyką jest również stosowanie FTPS (FTP Secure) lub SFTP (SSH File Transfer Protocol), które zapewniają dodatkowe zabezpieczenia w postaci szyfrowania przesyłanych danych, co jest istotne w kontekście ochrony danych wrażliwych.

Pytanie 34

Graficzny symbol odnosi się do standardów sprzętowych

Ilustracja do pytania
A. USB
B. FireWire
C. SCSI-12
D. LPT
FireWire znany również jako IEEE 1394 to standard technologii komunikacyjnej opracowany przez Apple w latach 90 XX wieku FireWire oferuje szybki transfer danych na poziomie od 400 do 3200 Mb/s w zależności od wersji technologii Jest często stosowany w urządzeniach wymagających dużych przepustowości takich jak kamery wideo oraz zewnętrzne dyski twarde Technologia ta pozwala na podłączenie do 63 urządzeń w jednej sieci dzięki funkcji daisy-chaining co oznacza że urządzenia mogą być łączone szeregowo FireWire ma także możliwość przesyłania zasilania co oznacza że niektóre urządzenia mogą być zasilane bezpośrednio z portu co eliminuje potrzebę dodatkowego zasilacza W porównaniu do innych standardów takich jak USB FireWire oferuje szybszy transfer danych w trybach rzeczywistych co jest kluczowe dla profesjonalnych zastosowań w edycji wideo oraz audio FireWire był powszechnie stosowany w komputerach Apple oraz w urządzeniach audio-wideo chociaż jego popularność spadła na rzecz nowszych standardów takich jak USB 3.0 i Thunderbolt Mimo to FireWire wciąż jest ceniony w niektórych niszowych zastosowaniach ze względu na niezawodność i szybkość przesyłu danych

Pytanie 35

Włączenie systemu Windows w trybie diagnostycznym umożliwia

A. usuwanie błędów w funkcjonowaniu systemu
B. zapobieganie automatycznemu ponownemu uruchomieniu systemu w razie wystąpienia błędu
C. generowanie pliku dziennika LogWin.txt podczas uruchamiania systemu
D. uruchomienie systemu z ostatnią poprawną konfiguracją
Uruchomienie systemu Windows w trybie debugowania jest kluczowym narzędziem dla programistów oraz administratorów systemów, które pozwala na głębszą analizę działania systemu operacyjnego. Tryb debugowania umożliwia identyfikację i eliminację błędów w działaniu systemu poprzez analizę logów i zachowania oprogramowania w czasie rzeczywistym. Przykładowo, kiedy system operacyjny napotyka na problem podczas uruchamiania, tryb debugowania może dostarczyć szczegółowych informacji o stanie pamięci, rejestrach oraz funkcjach, które zostały wywołane przed wystąpieniem błędu. Umiejętność korzystania z tego trybu jest nieoceniona w kontekście diagnostyki oraz rozwoju oprogramowania, ponieważ pozwala na precyzyjne określenie przyczyny problemu i szybsze wprowadzenie poprawek. Standardy branżowe zalecają wykorzystanie narzędzi debugujących w procesie testowania oprogramowania, co wpływa na jakość i stabilność finalnych produktów.

Pytanie 36

Które zdanie opisujące domenę Windows jest prawdziwe?

A. Grupa połączonych komputerów korzystających ze wspólnych informacji o kontach użytkowników.
B. Usługa polegająca na zamianie adresów IP na MAC.
C. Usługa polegająca na przekierowywaniu połączeń.
D. Grupa komputerów połączonych ze sobą oraz współpracujących na równych prawach.
W tym pytaniu bardzo łatwo pomylić różne pojęcia sieciowe i systemowe, bo brzmią podobnie, ale dotyczą zupełnie innych warstw działania sieci i systemu. Domena Windows to nie jest żadna pojedyncza usługa sieciowa typu zamiana adresów IP na MAC. Tym zajmuje się protokół ARP działający na niższym poziomie sieci, niezależnie od tego, czy w ogóle mamy domenę Windows, czy tylko prostą sieć domową. Mylenie domeny z taką funkcją wynika często z ogólnego skojarzenia „domena – sieć – adresy”, ale to zupełnie inna bajka. Równie mylące jest traktowanie domeny jak zwykłej grupy komputerów współpracujących na równych prawach. Taki opis pasuje raczej do tzw. sieci równorzędnej (peer-to-peer) albo do klasycznej grupy roboczej w Windows, gdzie każdy komputer zarządza swoimi lokalnymi kontami i nie ma centralnego miejsca przechowywania informacji o użytkownikach. W domenie jest dokładnie odwrotnie: pojawia się nadrzędny element – kontroler domeny – który trzyma bazę kont, haseł i uprawnień, a stacje robocze są wobec niego podrzędne w sensie administracyjnym. To jest fundament administracji w większych środowiskach. Czasem też domenę myli się z usługą typu przekierowywanie połączeń czy routingiem. Takie skojarzenie bierze się z tego, że nazwa „domena” pojawia się w wielu kontekstach, np. domena DNS, domena internetowa, ale w Windows Domain chodzi o logikę zarządzania użytkownikami i zasobami, a nie o przekazywanie pakietów. Przekierowywanie połączeń realizują routery, firewalle, serwery proxy czy usługi typu port forwarding, natomiast domena Windows opiera się na Active Directory, Kerberosie, LDAP i zasadach grup. Kluczowy błąd myślowy przy tych odpowiedziach polega na skupieniu się na samej sieci i ruchu sieciowym, zamiast na zarządzaniu tożsamością użytkowników i ich uprawnieniami w środowisku Windows. Domena to przede wszystkim centralne uwierzytelnianie i autoryzacja, a nie mechanizmy transmisji danych.

Pytanie 37

Który z komponentów NIE JEST zgodny z płytą główną MSI A320M Pro-VD-S socket AM4, 1x PCI-Ex16, 2x PCI-Ex1, 4x SATA III, 2x DDR4- max 32 GB, 1x D-SUB, 1x DVI-D, ATX?

A. Dysk twardy 500GB M.2 SSD S700 3D NAND
B. Karta graficzna Radeon RX 570 PCI-Ex16 4GB 256-bit 1310MHz HDMI, DVI, DP
C. Procesor AMD Ryzen 5 1600, 3.2GHz, s-AM4, 16MB
D. Pamięć RAM Crucial 8GB DDR4 2400MHz Ballistix Sport LT CL16
Dysk twardy 500GB M.2 SSD S700 3D NAND nie jest kompatybilny z płytą główną MSI A320M Pro-VD, ponieważ ta płyta obsługuje standardy SATA III oraz PCI-Express, ale nie ma złącza M.2, które jest konieczne do podłączenia dysków SSD w formacie M.2. Płyta główna MSI A320M Pro-VD jest idealnym rozwiązaniem dla budżetowych zestawów komputerowych, które wykorzystują pamięci DDR4 oraz oferuje złącza dla kart rozszerzeń w standardzie PCI-Express. W praktyce, użytkownicy tej płyty głównej mogą korzystać z tradycyjnych dysków SATA III, które są łatwo dostępne na rynku. W przypadku modernizacji, warto zainwestować w dyski SSD SATA III, które znacząco poprawią wydajność systemu operacyjnego oraz czas ładowania aplikacji. Warto również zwrócić uwagę na zgodność z pamięciami RAM DDR4 oraz procesorami z rodziny AMD Ryzen, co czyni tę płytę wszechstronnym wyborem dla różnych zastosowań.

Pytanie 38

Jaka jest maksymalna prędkość przesyłania danych w sieci lokalnej, w której wykorzystano przewód UTP kat.5e do budowy infrastruktury kablowej?

A. 1 Gb/s
B. 10 Gb/s
C. 10 Mb/s
D. 100 Mb/s
Wybór odpowiedzi, która podaje maksymalne prędkości transmisji danych dotyczące innych kategorii przewodów, może wprowadzać w błąd z uwagi na różnice w specyfikacji i zastosowaniach. Odpowiedź mówiąca o 100 Mb/s odnosi się do standardu 100BASE-T, który jest obsługiwany przez przewody kat. 5, ale nie wykorzystuje pełnych możliwości przewodu kat. 5e. W przypadku 10 Mb/s, to prędkość odpowiada standardowi 10BASE-T, który był popularny w przeszłości, ale nie jest już powszechnie stosowany w nowoczesnych instalacjach. Z kolei odpowiedź wskazująca na 10 Gb/s dotyczy standardu 10GBASE-T, który wymaga przewodów wyższej kategorii, takich jak UTP kat. 6a lub 7, aby zapewnić stabilną transmisję na dłuższych dystansach. Trzeba pamiętać, że wybór odpowiedniego okablowania i standardu transmisji jest kluczowy w projektowaniu sieci, a stosowanie przewodów, które nie spełniają wymagań dla określonej prędkości, może prowadzić do ograniczeń w zakresie wydajności i jakości sygnału. Ważne jest zrozumienie różnic między tymi standardami oraz ich odpowiednich zastosowań w praktyce, aby uniknąć problemów z wydajnością w złożonych środowiskach sieciowych.

Pytanie 39

Atak DDoS (ang. Disributed Denial of Service) na serwer doprowadzi do

A. zbierania danych o atakowanej sieci
B. przeciążenia aplikacji serwującej określone dane
C. zmiany pakietów przesyłanych przez sieć
D. przechwytywania pakietów sieciowych
Atak DDoS (Distributed Denial of Service) jest formą cyberataków, której celem jest zablokowanie dostępu do serwera lub usługi poprzez przeciążenie ich nadmierną ilością ruchu sieciowego. W przypadku wybrania odpowiedzi 'przeciążenie aplikacji serwującej określone dane', wskazujemy na istotę działania ataku DDoS, który korzysta z rozproszonych źródeł, jak botnety, aby wysyłać dużą ilość żądań do serwera w krótkim czasie. Praktycznie, może to prowadzić do spadku wydajności serwera, a w skrajnych przypadkach do jego całkowitego unieruchomienia. W branży IT stosuje się różne metody obrony przed takimi atakami, jak load balancing, które pomagają rozłożyć obciążenie na wiele serwerów, oraz systemy wykrywania i zapobiegania atakom (IDS/IPS), które monitorują ruch i mogą blokować podejrzane źródła. Znajomość mechanizmów DDoS i technik obrony przed nimi jest kluczowa dla administratorów sieci oraz specjalistów ds. bezpieczeństwa.

Pytanie 40

Samodzielną strukturą sieci WLAN jest

A. BSS
B. BSSI
C. IBSS
D. ESS
BSS (Basic Service Set) oraz ESS (Extended Service Set) to struktury sieciowe, które są związane z bardziej tradycyjnym podejściem do budowy sieci WLAN. BSS to jednostkowy element sieci, który polega na komunikacji urządzeń bezprzewodowych z punktami dostępu (AP), co oznacza, że wymaga on centralnego punktu do zarządzania komunikacją. Użycie BSS w kontekście sieci bezprzewodowych jest powszechnie spotykane w biurach i domach, gdzie użytkownicy łączą się za pośrednictwem jednego punktu dostępu. Z kolei ESS jest rozszerzeniem BSS i pozwala na tworzenie sieci WLAN, gdzie wiele punktów dostępu współpracuje ze sobą, umożliwiając płynne przełączanie się między nimi. To podejście jest bardziej skomplikowane, ale oferuje większy zasięg i większą liczbę podłączonych użytkowników. Istnieje także termin BSSI, który nie jest uznawany w standardach WLAN. Często mylone są różnice pomiędzy tymi strukturami, co prowadzi do błędnych wniosków o ich funkcjonalności. Kluczowe jest zrozumienie, że IBSS jest unikalne ze względu na swoją niezależność od punktów dostępowych, podczas gdy pozostałe typy wymagają ich obecności, co w praktyce ogranicza ich zastosowanie w sytuacjach, gdzie infrastruktura nie jest dostępna.