Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 10 kwietnia 2026 12:37
  • Data zakończenia: 10 kwietnia 2026 12:53

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakiego typu testy są stosowane do sprawdzania funkcjonalności prototypu interfejsu?

A. Testy efektywnościowe
B. Testy interfejsu
C. Testy obciążeniowe
D. Testy zgodności
Testy interfejsu są kluczowe w procesie weryfikacji funkcji prototypu interfejsu użytkownika. Testy te koncentrują się na sprawdzeniu poprawności działania wszystkich elementów graficznych, takich jak przyciski, pola tekstowe, menu rozwijane oraz formularze. Testy interfejsu pozwalają upewnić się, że interakcje użytkownika z aplikacją przebiegają zgodnie z oczekiwaniami i nie powodują błędów w nawigacji. Dzięki nim można wykryć problemy związane z nieprawidłowym rozmieszczeniem elementów, brakiem reakcji na kliknięcia lub nieintuicyjnym działaniem, co pozwala na wczesne wdrożenie poprawek i zwiększenie użyteczności aplikacji.
Pytanie 2

Który z wymienionych aktów prawnych odnosi się do ochrony danych osobowych w krajach Unii Europejskiej?

A. GDPR (RODO)
B. Creative Commons
C. DMCA
D. Open Source Initiative
GDPR (RODO) to akt prawny dotyczący ochrony danych osobowych w Unii Europejskiej. Wprowadza on jednolite zasady przetwarzania danych, zwiększając ochronę prywatności obywateli. RODO daje użytkownikom prawo do dostępu do swoich danych, ich poprawiania, a także żądania ich usunięcia (prawo do bycia zapomnianym). Firmy muszą transparentnie informować o celach przetwarzania danych oraz zapewniać odpowiedni poziom zabezpieczeń. Niezastosowanie się do przepisów RODO skutkuje wysokimi karami finansowymi.
Pytanie 3

Jakie jest podstawowe zadanie konstruktora w klasie?

A. Usuwanie instancji obiektów
B. Nadanie wartości polom obiektu po jego zniszczeniu
C. Inicjalizacja obiektu w momencie jego tworzenia
D. Wprowadzenie nowej metody do już istniejącej klasy
Konstruktor to specjalna metoda klasy, która jest automatycznie wywoływana podczas tworzenia nowego obiektu. Jego głównym zadaniem jest inicjalizacja pól obiektu oraz przygotowanie go do użytku. Konstruktor ma tę samą nazwę co klasa i nie zwraca żadnej wartości. Przykład w C++: `class Samochod { public: Samochod() { marka = "Nieznana"; } }`. W tym przypadku konstruktor ustawia domyślną wartość dla pola `marka`. Dzięki konstruktorom programista może automatycznie ustawić początkowe wartości, co zwiększa czytelność kodu i eliminuje potrzebę ręcznego przypisywania wartości każdemu nowemu obiektowi.
Pytanie 4

Podana deklaracja zmiennych w języku JAVA zawiera

String imie = "Anna";
short wiek = 12;
int i = 0;
char plec = 'K';
boolean jestUczniem = true;
A. dwie zmienne o typie strukturalnym
B. dwie zmienne typu tekstowego, dwie całkowite oraz jedną logiczną
C. jedną zmienną typu tekstowego, dwie całkowite, jedną znakową i jedną logiczną
D. jedną zmienną typu tekstowego, jedną rzeczywistą, jedną całkowitą, jedną znakową oraz jedną logiczną
Zależnie od odpowiedzi, pojawiają się różne błędne założenia dotyczące typów danych w języku Java. W pierwszej opcji pada stwierdzenie o dwóch zmiennych tekstowych – to nie jest prawda, bo tylko jedna zmienna (imie) została zadeklarowana jako String. Również liczba zmiennych całkowitych jest tutaj przeceniona, gdyż short oraz int to dwa różne typy całkowite, ale są tylko dwa, nie więcej. Przypisanie plec do kategorii tekstowych to częsty błąd – char w Javie to typ znakowy, nie tekstowy, co widać po pojedynczym apostrofie wokół litery. To typ bardzo specyficzny, używany głównie do przechowywania pojedynczego znaku, a nie całych tekstów. W drugiej odpowiedzi pojawia się sformułowanie o typach strukturalnych – w kontekście Javy jest to nieprecyzyjne i raczej błędne, bo typy strukturalne (w sensie struktur znanych np. z języka C) nie występują w tej formie w Javie. String jest co prawda klasą, a więc typem referencyjnym, ale nie jest to struktura w klasycznym rozumieniu. W czwartej odpowiedzi podano jedną zmienną rzeczywistą, co zupełnie nie ma odzwierciedlenia w kodzie – typy rzeczywiste w Javie to float lub double, a żadna z zadeklarowanych zmiennych takiego typu nie posiada. W moim odczuciu te pomyłki bardzo często wynikają z mylenia typów podstawowych z typami referencyjnymi albo z braku znajomości podstawowej składni języka. Czasami też uczniowie utożsamiają pojedynczy znak z tekstem, bo w potocznym rozumieniu to przecież "litera". Jednak w programowaniu ta precyzja jest kluczowa, bo od różnicy między char i String zależą metody, które możemy użyć oraz ilość zajmowanej pamięci. Warto za każdym razem dokładnie sprawdzać, jakiego typu używamy, bo to rzutuje na cały późniejszy kod i możliwości jego rozwoju. Praktyka pokazuje, że błędne założenia na tym etapie mogą bardzo utrudnić pracę nad większym projektem, a korekta typów nie zawsze jest szybka i bezbolesna.
Pytanie 5

Wskaż poprawny pod względem składniowym kod dla formatu JSON, który jest używany do wymiany danych między backendem a frontendem aplikacji.

osoby: [
  {imię: 'Anna', wiek: '31' },
  {imię: 'Krzysztof', wiek: '25' }
]
"osoby": [
  {"imię": "Anna", "wiek": 31 },
  {"imię": "Krzysztof", "wiek": 25 }
]
Kod 1Kod 2
<osoby>
  <imie>Anna</imie>
  <wiek>31</wiek>
  <imie>Krzysztof</imie>
  <wiek>25</wiek>
</osoby>
struct osoby {
  imie: {Anna}, wiek:{31};
  imie: {Krzysztof}, wiek:{25}
};
Kod 3Kod 4
A. Kod4
B. Kod1
C. Kod3
D. Kod2
Kod2 jest spoko, bo składnia jest w porządku dla JSON. Używasz odpowiednich znaków i struktur, więc wszystko gra. JSON to taki format do wymiany danych, który często wykorzystuje się w komunikacji między frontendem a backendem. Zgadza się ze standardem ECMA-404. Pamiętaj, że klucze i wartości tekstowe powinny być w podwójnych cudzysłowach, co widać w Kod2. Twój przykładowy kod pokazuje tablicę obiektów, gdzie każdy obiekt ma pary klucz-wartość, a przecinki i nawiasy klamrowe są na swoim miejscu. To naprawdę dobry sposób, bo ułatwia współpracę między różnymi elementami aplikacji. JSON ma ważne zastosowanie w AJAX, bo dzięki niemu możemy dynamicznie aktualizować treści na stronie bez jej przeładowania. To jest mega przydatne w nowoczesnych aplikacjach typu SPA, gdzie JSON odgrywa kluczową rolę w zarządzaniu stanem aplikacji i komunikacji.
Pytanie 6

Jak w CSS definiuje się element, który ma reagować na najechanie kursorem?

A. :hover
B. :mouse
C. :over
D. :click
Odpowiedź :hover jest poprawna, ponieważ w CSS pseudo-klasa :hover jest używana do definiowania stylów elementu, gdy kursor myszy znajduje się nad tym elementem. Jest to niezwykle przydatne w tworzeniu interaktywnych stron internetowych, ponieważ umożliwia twórcom zwiększenie responsywności elementów, takich jak przyciski, linki czy obrazy. Przykładowo, można zastosować :hover do zmiany koloru tła przycisku, co wskazuje użytkownikom, że dany element jest aktywny i gotowy do interakcji. Zastosowanie tej pseudo-klasy nie tylko poprawia estetykę strony, ale również zwiększa jej użyteczność oraz dostępność, co jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu UI/UX. Należy pamiętać, że :hover działa tylko w przeglądarkach obsługujących CSS, a efekty związane z tą pseudo-klasą są natychmiastowe, co sprawia, że są one bardzo efektywne w zastosowaniu. Warto również zaznaczyć, że w przypadku urządzeń dotykowych, takich jak smartfony, reakcja na najechanie może być symulowana poprzez dotknięcie ekranu, co sprawia, że ta technika jest uniwersalna.
Pytanie 7

Mobilna aplikacja przedstawia listę, w której każdy element można dotknąć palcem, aby zobaczyć jego detale. Zdarzenie, które odpowiada tej czynności, to

A. tapped.
B. toggled.
C. value changed.
D. button clicked.
Zdarzenie 'tapped' oznacza, że stuknęliśmy w coś na liście na naszym telefonie. To takie podstawowe zdarzenie, które przydaje się w aplikacjach mobilnych. Dzięki temu możemy wchodzić w interakcje z różnymi elementami, na przykład, gdy klikniemy na coś w liście, pojawią się dodatkowe szczegóły. Ta obsługa zdarzeń 'tap' jest naprawdę ważna w aplikacjach mobilnych, bo to w zasadzie główny sposób, w jaki poruszamy się po interfejsie.
Pytanie 8

Jakie zasady stosuje programowanie obiektowe?

A. Tworzenie aplikacji z wykorzystaniem relacyjnych baz danych
B. Zastosowanie wyłącznie algorytmów heurystycznych
C. Podział kodu na funkcje i procedury
D. Rozwiązywanie problemów poprzez modelowanie ich przy pomocy klas i obiektów
Programowanie obiektowe polega na rozwiązywaniu problemów poprzez modelowanie ich za pomocą klas i obiektów. Klasy definiują strukturę i zachowanie obiektów, które są instancjami tych klas. Obiekty przechowują stan (dane) w polach i realizują funkcjonalność poprzez metody. Programowanie obiektowe pozwala na odwzorowanie rzeczywistych systemów, dziedziczenie cech, polimorfizm oraz hermetyzację danych, co prowadzi do bardziej modułowego i skalowalnego kodu. Przykłady języków obiektowych to C++, Java i Python.
Pytanie 9

Zaproponowany fragment kodu w Android Studio realizuje metodę nasłuchującą do obsługi wydarzenia:

przycisk = (Button) findViewById(R.id.yes_button);
przycisk.setOnClickListener(new View.OnClickListener() { ... });
A. wybór daty
B. zmiany w polu tekstowym
C. naciśnięcia przycisku
D. zmiany stanu kontrolki Switch
Metoda OnClickListener, to coś, co na pewno warto znać, gdy pracujesz z aplikacjami na Androida. Gdy użytkownik klika przycisk, wywoływana jest metoda onClick. I tu możesz zrobić różne rzeczy, jak na przykład przejść do innego ekranu, zapisać dane albo uruchomić jakąś akcję w tle. To jest dobry przykład wzorca projektowego zwanego Delegacja, który pomaga oddzielić to, co widzisz w interfejsie, od tego, co dzieje się w aplikacji. Dzięki temu łatwiej zarządzać kodem i wprowadzać zmiany. Fajnie jest, gdy logikę umieszczasz w osobnych metodach, bo wtedy testowanie całej aplikacji staje się prostsze. Przykłady? Możesz na przykład użyć OnClickListenera, żeby zrobić logowanie po kliknięciu przycisku lub wysłać formularz. Pamiętaj też, żeby unikać ciężkich operacji w metodzie onClick, żeby aplikacja działała płynnie.
Pytanie 10

Które z wymienionych poniżej błędów podczas wykonywania programu można obsłużyć poprzez zastosowanie wyjątków?

A. Błąd w składni
B. Niekompatybilność typów danych w kodzie
C. Błąd dzielenia przez zero
D. Błąd kompilacyjny
Błędy składniowe są wykrywane na etapie kompilacji i nie mogą być obsługiwane za pomocą wyjątków – kompilator generuje komunikat o błędzie, zanim program zostanie uruchomiony. Błędy kompilacji, takie jak niezgodność typów danych, również są wychwytywane na etapie kompilacji i wymagają poprawienia kodu źródłowego. Wyjątki są przeznaczone do obsługi błędów, które występują w czasie wykonywania programu, a nie błędów wykrywanych przez kompilator. Dlatego obsługa błędów składniowych i kompilacyjnych wymaga innego podejścia niż mechanizm wyjątków.
Pytanie 11

Wskaż algorytm sortowania, który nie jest stabilny?

A. sortowanie przez zliczanie
B. sortowanie szybkie
C. sortowanie bąbelkowe
D. sortowanie przez wstawianie
Często podczas nauki algorytmów sortowania pojawia się zamieszanie na temat stabilności. Stabilność w sortowaniu oznacza, że elementy o tych samych kluczach nie zmieniają swojego wzajemnego położenia. W przypadku sortowania bąbelkowego, przez wstawianie i przez zliczanie – wszystkie te techniki są z natury stabilne, o ile ich standardowa implementacja nie została zmodyfikowana. To dość wygodne, bo gdy pracujemy z bardziej złożonymi danymi, np. obiektami z wieloma polami, stabilność pozwala zachować dodatkowe informacje przy kolejnych sortowaniach. Wielu jednak mylnie zakłada, że wszystkie szybkie algorytmy (jak Quick Sort) są stabilne, bo po prostu są bardziej zaawansowane. Niestety, to nie jest prawda – podstawowy Quick Sort nie zachowuje kolejności równych elementów i w praktyce może zamieszać nam w porządku danych. To jest błąd myślowy, który widzę często nawet u doświadczonych programistów. Sortowanie przez zliczanie (Counting Sort) jest stabilne, ponieważ dla każdego elementu dokładnie wiemy, na które miejsce ma trafić i w razie kolizji zawsze wybieramy ten, który był wcześniej. Podobnie klasyczne sortowanie bąbelkowe i przez wstawianie – oba algorytmy podczas przemieszczania elementów nie przestawiają tych samych wartości względem siebie. Moim zdaniem, właśnie ta stabilność jest często niedoceniana w codziennej pracy, a bywa naprawdę kluczowa przy pracy z danymi złożonymi. Warto zawsze, zanim wybierzemy algorytm sortowania, zastanowić się, czy zależy nam na tym, by zachować oryginalną kolejność dla równych wartości – wtedy zdecydowanie lepiej sięgnąć po stabilne podejście, zamiast używać np. Quick Sort. To nie jest tylko teoria, ale praktyczna wskazówka z życia programistycznego.
Pytanie 12

Który system informatyczny powinien być zastosowany do zarządzania sprzedażą w e-sklepie?

A. System CMS
B. System CRM
C. System ERP
D. System e-commerce
System e-commerce to takie fajne rozwiązanie, które naprawdę ułatwia sprzedaż przez internet. Znajdziesz w nim wszystko, co potrzebne do zarządzania produktami, zamówieniami, a nawet płatnościami. Dzięki temu przedsiębiorcy mogą szybko zakładać i prowadzić sklepy online, co daje super doświadczenie dla klientów. Warto wspomnieć o popularnych systemach, jak Shopify czy WooCommerce – z nich korzystają tysiące sklepów na całym świecie. Te systemy mają też fajne narzędzia, dzięki którym można monitorować sprzedaż czy analizować, co klienci lubią. A bezpieczeństwo? To też ważna sprawa, bo standardy, takie jak PCI DSS, dbają o to, żeby dane klientów były dobrze chronione. W czasach rosnącej konkurencji w internecie, wybór odpowiedniego systemu e-commerce to klucz do sukcesu.
Pytanie 13

Który fragment kodu ilustruje zastosowanie rekurencji?

Blok 1:
int fn(int a) {
  if(a==1) return 1;
  return fn(a-1)+2;
}
Blok 2:
int fn(int a) {
  if(a==1) return 1;
  return (a-1)+2;
}
Blok 3:
int fn(int a) {
  if(a==1) return 1;
  return fun(a-1)+2;
}
Blok 4:
int fn(int a) {
  if(a==1) return 1;
  return 2;
}
A. Blok 4
B. Blok 2
C. Blok 1
D. Blok 3
Blok 1 to typowy przykład rekurencji, czyli sytuacji, gdy funkcja wywołuje samą siebie z innym argumentem (tutaj fn(a-1)). Takie podejście pojawia się w programowaniu bardzo często, szczególnie przy rozwiązywaniu problemów, gdzie rozwiązanie można rozbić na mniejsze, podobne zadania. W Bloku 1 mamy tzw. przypadek bazowy (if(a==1) return 1), czyli moment, w którym dalsza rekurencja się zatrzymuje – bez tego każdy program rekurencyjny skończyłby się przepełnieniem stosu i błędem. Moim zdaniem, dobrze rozumiana rekurencja to jedna z podstaw algorytmiki – spotyka się ją choćby przy obliczaniu silni, ciągu Fibonacciego czy w algorytmach przeszukiwania struktur drzewiastych, np. w operacjach na drzewach binarnych. W praktyce branżowej warto wiedzieć, że rekurencja bywa bardzo elegancka i skraca kod, ale trzeba ją stosować z głową – łatwo przekroczyć limity stosu przy zbyt głębokim wywołaniu albo zapomnieć o przypadku bazowym, przez co program nie kończy działania. W standardach wielu języków (np. C, Java) rekurencja jest narzędziem jak każde inne, ale zawsze powinna być projektowana z myślą o czytelności i efektywności rozwiązania. Często spotykam się z sytuacją, gdzie początkujący próbują wszystko rozwiązywać rekurencyjnie, a to nie zawsze jest optymalne – niektóre problemy lepiej rozwiązać iteracyjnie, choćby ze względu na wydajność. W tym konkretnym kodzie zastosowanie rekurencji jest klasyczne i poprawne, więc zdecydowanie jest to dobry wzór do nauki.
Pytanie 14

W programie desktopowym stworzono rozwijaną listę oraz przypisano cztery funkcje do obsługi zdarzeń tej kontrolki. Jaki komunikat pojawi się po dokonaniu wyboru w tej liście?
W XAML (uproszczona wersja):

<ComboBox SelectionChanged="Funkcja1" DragEnter="Funkcja2"
    LostFocus="Funkcja3" KeyDown="Funkcja4">
</ComboBox>
W kodzie: 
private void Funkcja1(object sender, SelectionChangedEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 1");
}
private void Funkcja2(object sender, DragEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 2");
}
private void Funkcja3(object sender, RoutedEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 3");
}
private void Funkcja4(object sender, KeyEventArgs e)
{
    MessageBox.Show("Zdarzenie 4");
}
A. Zdarzenie 1
B. Zdarzenie 3
C. Zdarzenie 4
D. Zdarzenie 2
Wybrałeś dokładnie to, co trzeba. W tej sytuacji kluczowe jest rozpoznanie, że zdarzenie SelectionChanged jest wywoływane zawsze wtedy, gdy użytkownik wybierze inną pozycję z ComboBoxa. I to właśnie do tego zdarzenia przypisana jest metoda Funkcja1, która wyświetla komunikat "Zdarzenie 1". Trochę to wygląda niepozornie, ale SelectionChanged to jeden z najczęściej obsługiwanych eventów w aplikacjach desktopowych opartych na WPF czy UWP – praktycznie zawsze reagujemy na wybór użytkownika w kontrolkach ComboBox, ListBox albo nawet ListView. Z mojego doświadczenia wynika, że początkujący programiści często mylą to zdarzenie z innymi, jak LostFocus, które odpala się, gdy kontrolka traci fokus, albo z DragEnter (zupełnie inny przypadek, bo dotyczy przeciągania danych). Warto pamiętać, że KeyDown reaguje dopiero na naciśnięcie klawisza, a nie na wybór myszką. Takie rozróżnienie jest codziennością przy tworzeniu bardziej zaawansowanych interfejsów użytkownika. Praktyczna wskazówka: jeśli chcesz reagować na wybór użytkownika i np. ładować dodatkowe dane czy weryfikować coś po stronie aplikacji, to SelectionChanged jest strzałem w dziesiątkę. Standardy branżowe sugerują nie przesadzać z obsługą zbyt wielu eventów jednocześnie dla tej samej kontrolki, bo to może prowadzić do konfliktów i dziwnych zachowań UI. Mocno polecam samemu poeksperymentować – otworzyć Visual Studio, zrobić prostą aplikację WPF, podpiąć te eventy i zobaczyć, które kiedy się odpalają. Dzięki temu dużo szybciej utrwala się ta wiedza niż z samej teorii.
Pytanie 15

Polecenia wydane w kontekście repozytorium Git, przy założeniu, że folder projektu jest aktualnie wybrany, mają na celu

git init
git add .
git commit -m 'first commit'
A. utworzenie kopii istniejącego repozytorium z jedynie tą rewizją, która zostanie zapisana pod nazwą first commit
B. rozpoczęcie pracy z nowym repozytorium, dodanie oraz zatwierdzenie kodu projektu jako first commit
C. rozpoczęcie sesji z już istniejącym repozytorium oraz pobranie kodu projektu do lokalnego folderu
D. zamknięcie projektu, co spowoduje zarchiwizowanie wszystkich rewizji do lokalnego archiwum pod nazwą first commit
Rozpoczęcie pracy z repozytorium Git jest kluczowe dla efektywnego zarządzania wersjami kodu jednak błędne zrozumienie procesu może prowadzić do nieprawidłowych wniosków. Git nie oferuje funkcji zamknięcia projektu przez zarchiwizowanie wszystkich rewizji do lokalnego archiwum pod nazwą first commit. Takie podejście jest sprzeczne z modelem działania Gita który bazuje na ciągłym rozwoju i wersjonowaniu. Git nie tworzy kopii repozytorium jedynie z rewizją nazwaną first commit. Zamiast tego w każdym commicie zapisuje stan wszystkich dodanych plików co pozwala na pełną rekonstrukcję stanu projektu w każdej wersji. Utworzenie kopii repozytorium jest wykonywane przez klonowanie za pomocą git clone które jednak zachowuje całą historię wersji. Ponadto rozpoczęcie sesji z istniejącym repozytorium i pobranie kodu do lokalnego folderu odbywa się przez polecenia takie jak git clone lub git pull a nie poprzez inicjalizację nowego repozytorium. Użycie poleceń inicjalizujących git init i pierwszego commitu jest typowe dla rozpoczęcia od zera a ich zastosowanie w innych kontekstach może prowadzić do błędów.
Pytanie 16

Jaką cechą charakteryzuje się sieć asynchroniczna?

A. Wymaga synchronizacji zegarów
B. Dane są przesyłane jedynie w określonych przedziałach czasowych
C. Jest bardziej niezawodna od sieci synchronicznej
D. Dane są przesyłane w sposób nieciągły, bez synchronizacji zegarów
W pierwszej z niepoprawnych odpowiedzi wskazano, że sieci asynchroniczne wymagają synchronizacji zegarów. To stwierdzenie jest błędne, ponieważ sama definicja sieci asynchronicznych opiera się na braku konieczności synchronizacji zegarów. W sieciach tego typu, każdy element systemu działa niezależnie, co umożliwia bardziej elastyczne przesyłanie danych w porównaniu do sieci synchronicznych. W drugiej niepoprawnej odpowiedzi zasugerowano, że dane są przesyłane tylko w ustalonych ramach czasowych. Jest to charakterystyczne dla sieci synchronicznych, gdzie transmisja danych jest ściśle zorganizowana i wymaga precyzyjnego harmonogramu. W sieciach asynchronicznych, dane mogą być wysyłane w dowolnym momencie, co pozwala na efektywniejsze wykorzystanie pasma. Kolejna niepoprawna odpowiedź sugeruje, że sieci asynchroniczne są bardziej niezawodne niż sieci synchroniczne. Chociaż sieci asynchroniczne mają swoje zalety, jak większa elastyczność, nie można jednoznacznie stwierdzić, że są one bardziej niezawodne. Niezawodność sieci zależy od wielu czynników, takich jak jakość urządzeń, protokoły transmisji oraz warunki pracy, a nie tylko od charakterystyki asynchronicznej czy synchronicznej.
Pytanie 17

Który z wymienionych typów testów najlepiej ocenia odporność aplikacji na intensywne obciążenie?

A. Testy funkcjonalne
B. Testy bezpieczeństwa
C. Testy zgodności
D. Testy obciążeniowe
Testy obciążeniowe to rodzaj testów, które sprawdzają, jak aplikacja radzi sobie z dużym ruchem użytkowników lub przetwarzaniem dużych ilości danych. Celem testów obciążeniowych jest wykrycie potencjalnych wąskich gardeł, identyfikacja problemów z wydajnością oraz określenie maksymalnej przepustowości aplikacji. Testy te są kluczowe dla aplikacji o wysokim natężeniu ruchu, takich jak sklepy internetowe czy systemy bankowe, gdzie stabilność pod obciążeniem jest krytyczna dla sukcesu.
Pytanie 18

Który z wymienionych kroków wchodzi w skład testowania aplikacji?

A. Kompilowanie aplikacji
B. Opracowywanie interfejsu graficznego
C. Projektowanie bazy danych
D. Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów
Debugowanie kodu w celu znalezienia błędów to jeden z kluczowych etapów testowania aplikacji. Proces ten polega na uruchamianiu programu w trybie debugowania, co pozwala na śledzenie jego działania linijka po linijce i identyfikowanie miejsc, w których występują błędy. Debugowanie umożliwia analizowanie wartości zmiennych, śledzenie przepływu programu i wykrywanie nieoczekiwanych zachowań, co jest niezbędne do usunięcia błędów i poprawy wydajności aplikacji. Narzędzia do debugowania, takie jak Visual Studio, PyCharm czy Chrome DevTools, pozwalają na dokładne testowanie kodu na różnych etapach jego rozwoju, co znacząco skraca czas naprawy błędów i zwiększa jakość oprogramowania.
Pytanie 19

Co oznacza pojęcie TDD w kontekście programowania?

A. Technical Design Document - dokumentacja techniczna projektu
B. Task Deployment Diagram - schemat wdrażania zadań w projekcie
C. Type Definition Document - dokumentacja typów danych w aplikacji
D. Test-Driven Development - praktyka pisania testów przed implementacją kodu
Test-Driven Development (TDD) to metodologia programowania, w której proces tworzenia kodu zaczyna się od pisania testów. TDD polega na cyklicznym podejściu do rozwoju oprogramowania, w którym najpierw definiujemy, jakie funkcjonalności będzie miał nasz kod, a następnie implementujemy tylko te elementy, które są niezbędne do przejścia wcześniej napisanych testów. Dzięki temu, deweloperzy mają możliwość natychmiastowego sprawdzenia poprawności swojego kodu, co sprzyja eliminacji błędów na wczesnym etapie. Przykład zastosowania TDD można zobaczyć w tworzeniu aplikacji webowych, gdzie programista pisze testy jednostkowe dla nowych funkcji, a następnie implementuje te funkcje, poprawiając kod tylko w przypadku, gdy testy nie przechodzą. Takie podejście pozwala na zwiększenie jakości oprogramowania oraz jego łatwiejszą refaktoryzację. Warto również zauważyć, że TDD jest zgodne z praktykami Agile i Continuous Integration, co pozwala na efektywniejsze zarządzanie projektem i dostosowywanie go do wymagań zmieniającego się rynku.
Pytanie 20

Wskaż kod, który jest funkcjonalnie równoważny zaprezentowanemu poniżej:

switch(nrTel) {
    case 999: opis = "Pogotowie"; break;
    case 998: opis = "Straż"; break;
    case 997: opis = "Policja"; break;
    default: opis = "Inny numer";
}
Kod 1.
with nrTel {
    if (999) opis = "Pogotowie";
    if (998) opis = "Straż";
    if (997) opis = "Policja";
    else opis = "Inny numer";
}
Kod 2.
if (nrTel == 999)
    opis = "Pogotowie";
else if (nrTel == 998)
    opis = "Straż";
else if (nrTel == 997)
    opis = "Policja";
else opis = "Inny numer";
Kod 3.
if (nrTel == 999)
    opis = "Pogotowie";
if (nrTel == 998)
    opis = "Straż";
if (nrTel == 997)
    opis = "Policja";
else
    opis = "Inny numer";
Kod 4.
Opis =
    if (nrTel == 999) => "Pogotowie";
    else if (nrTel == 998) => "Straż";
    else if (nrTel == 997) => "Policja";
    else => "Inny numer";
A. Kod 2.
B. Kod 3.
C. Kod 4.
D. Kod 1.
Zamiana instrukcji switch na inne konstrukcje warunkowe wymaga bardzo uważnego odwzorowania zasad działania, zwłaszcza tego, że switch działa wyłącznie na porównaniu wartości (nie warunków logicznych) i wykonuje tylko jeden z przypadków lub blok domyślny. Zauważyłem, że często błędne odpowiedzi biorą się z niepełnego zrozumienia, jak działają instrukcje if-else oraz kiedy wykonywana jest dana gałąź kodu. Przykładowo, Kod 1 i Kod 3 stosują osobne instrukcje if, przez co mogą prowadzić do przypisywania wartości "opis" wiele razy podczas jednego przebiegu – co zupełnie odbiega od pierwotnej logiki switcha. Dla przykładu: jeśli nrTel będzie równe 997, to w Kodzie 3 pierwsze dwa warunki będą fałszywe, ale trzeci będzie prawdziwy i wykona się, a jednocześnie else zostanie potraktowany jako związany tylko z ostatnim if, co jest nieintuicyjne i łatwo o błąd. Jeszcze większe zamieszanie wprowadza Kod 1, gdzie składnia nie odpowiada żadnemu znanemu językowi – takie rzeczy pojawiają się raczej w pseudokodzie i nie nadają się do prawdziwych projektów. Kod 4 natomiast prezentuje nietypową, niepoprawną składnię (np. "if (...) => 'cos';"), która nie jest zgodna z żadnym głównym językiem programowania – to bardziej skrót myślowy lub pseudokod. W praktyce, poprawną zamianą switch na instrukcje warunkowe jest dokładne odwzorowanie logiki wyłączności wyboru, czyli właśnie użycie połączonych bloków if – else if – else, jak w Kodzie 2. Moim zdaniem takie błędne podejścia często wynikają z chęci uproszczenia kodu bez zwrócenia uwagi na to, jak mechanizmy sterowania naprawdę działają. Warto zapamiętać, że właściwe odwzorowanie switcha to zawsze jedna ścieżka wykonania dla danej wartości, bez powtarzania czy nadpisywania wyniku w kolejnych warunkach – i tego właśnie brakuje w niepoprawnych kodach.
Pytanie 21

Która z poniższych technologii jest używana do tworzenia interfejsów użytkownika w aplikacjach React?

A. XML
B. JSX
C. Markdown
D. YAML
JSX, czyli JavaScript XML, jest rozbudowanym rozszerzeniem składni JavaScript, które pozwala na pisanie kodu, który przypomina HTML. JSX jest kluczowym elementem w budowaniu interfejsów użytkownika w aplikacjach React, ponieważ łączy logikę z prezentacją. Dzięki JSX można tworzyć komponenty React w sposób bardziej intuicyjny i czytelny, co przyspiesza proces tworzenia aplikacji. Na przykład, zamiast używać funkcji `React.createElement()`, można po prostu zapisać komponent w formie znaczników, co sprawia, że kod jest bardziej zrozumiały. Dodatkowo, JSX umożliwia wstawianie kodu JavaScript bezpośrednio w znacznikach, co pozwala na dynamiczne renderowanie treści. Praktyka korzystania z JSX stała się standardem w ekosystemie React, ponieważ ułatwia zarządzanie stanem i właściwościami komponentów, co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi.
Pytanie 22

Przyjmując, że opisana hierarchia klas właściwie odzwierciedla figury geometryczne i każda figura ma zdefiniowaną metodę do obliczania pola, to w której klasie można znaleźć deklarację metody liczPole()?

Ilustracja do pytania
A. trójkąt
B. trapez
C. czworokąt
D. figura
Deklaracja metody liczPole() powinna znajdować się w klasie bazowej, czyli w tym przypadku w klasie „figura”. To podejście jest zgodne z zasadami programowania obiektowego i tzw. polimorfizmem. Dzięki temu każda klasa dziedzicząca po „figurze” jest zobowiązana do własnej implementacji tej metody. To bardzo praktyczne rozwiązanie, bo umożliwia tworzenie ogólnych kolekcji (np. List<Figura>), które mogą przechowywać obiekty różnych figur, a następnie wywoływać liczPole() na każdym z nich bez zastanawiania się, jakiego typu to dokładnie obiekt. Z mojego doświadczenia wynika, że tak właśnie projektuje się API i biblioteki geometryczne – klasa bazowa narzuca kontrakt, a szczegóły są po stronie konkretnych figur. Warto dodać, że zgodnie z dobrymi praktykami, do deklarowania takich metod używa się słowa kluczowego „abstract”, co jasno komunikuje, że metoda musi być uzupełniona w klasach potomnych. Takie podejście mocno ułatwia rozbudowę kodu, np. kiedy chcemy dodać nowy typ figury, wystarczy, że nadpiszemy liczPole(). Moim zdaniem to jeden z najfajniejszych przykładów, jak dobrze przemyślana architektura kodu oszczędza czas i nerwy programistom.
Pytanie 23

Który z wymienionych algorytmów jest algorytmem opartym na iteracji?

A. BubbleSort
B. DFS (przeszukiwanie w głąb)
C. Fibonacci (rekurencyjnie)
D. QuickSort
Bubble Sort to klasyczny przykład algorytmu iteracyjnego, który sortuje elementy tablicy poprzez wielokrotne porównywanie i zamianę sąsiadujących elementów. Algorytm ten działa w pętlach, aż wszystkie elementy zostaną odpowiednio uporządkowane. Chociaż jest jednym z najprostszych algorytmów sortowania, jego złożoność O(n^2) czyni go mniej efektywnym dla dużych zbiorów danych. Bubble Sort jest często wykorzystywany w nauczaniu podstaw algorytmiki, ponieważ łatwo zrozumieć jego działanie i implementację. Pomimo niskiej efektywności, bywa stosowany w przypadkach, gdy liczba elementów jest niewielka lub zbiór danych jest wstępnie posortowany.
Pytanie 24

Co zostanie wyświetlone w konsoli po wykonaniu poniższego kodu?

console.log(0.1 + 0.2 === 0.3);
console.log(0.1 + 0.2);
A. true, 0.3
B. false, 0.3
C. false, 0.30000000000000004
D. true, 0.30000000000000004
Niepoprawne odpowiedzi wynikają z nieporozumienia dotyczącego reprezentacji liczb zmiennoprzecinkowych w JavaScript. Wiele osób ma tendencję do sądzenia, że operacje matematyczne z użyciem liczb dziesiętnych będą prowadziły do oczekiwanych rezultatów. Przykład `0.1 + 0.2`, który wydaje się prosty, w rzeczywistości ujawnia istotne różnice w precyzji. W przeciwieństwie do liczb całkowitych, które są reprezentowane jednoznacznie, liczby zmiennoprzecinkowe mogą wprowadzać błędy zaokrągleń. Gdyby nasze porównanie zwracało `true`, wskazywałoby to na to, że na poziomie binarnym liczby te są identyczne, co jest w przypadku JavaScript nieprawdziwe. Z kolei podanie `0.3` jako wyniku sumy w niektórych odpowiedziach nie uwzględnia tej samej zasady, co sugeruje, że porównanie tych wartości jest właściwe, mimo że nie jest. Warto zrozumieć, że takie błędne wnioski mogą prowadzić do poważnych problemów w bardziej złożonych obliczeniach, zwłaszcza w aplikacjach finansowych, gdzie precyzja jest niezbędna. Dobrym zwyczajem jest korzystanie z odpowiednich metod, które pozwalają na bezpieczne porównywanie wartości zmiennoprzecinkowych, minimalizując ryzyko błędów. Stosując podejście oparte na tolerancji błędu, można uniknąć pułapek związanych z reprezentacją liczb i poprawić dokładność obliczeń.
Pytanie 25

Zaprezentowane oznaczenie praw Creative Commons umożliwia bezpłatne wykorzystywanie utworu

Ilustracja do pytania
A. pod warunkiem udostępnienia go na takiej samej licencji
B. w celach komercyjnych
C. pod warunkiem zachowania go w pierwotnej formie
D. w celu dokonywania zmian lub remiksowania
Odpowiedź dotycząca możliwości zmiany lub remiksowania utworu jest prawidłowa w kontekście oznaczeń Creative Commons takich jak CC BY lub CC BY-NC. Licencje te umożliwiają korzystanie z utworu w sposób zmieniony czy remiksowany pod warunkiem spełnienia określonych wymogów. CC BY wymaga jedynie przypisania autorstwa, co daje twórcom dużą elastyczność w adaptacji i modyfikacji dzieła, co znajduje zastosowanie w projektach edukacyjnych, artystycznych czy badawczych. Działania takie mogą obejmować tworzenie adaptacji, tłumaczeń, mashupów czy nowych kreatywnych form bazujących na oryginale. CC BY-NC natomiast ogranicza użycie komercyjne, ale nadal zezwala na modyfikacje w niekomercyjnych kontekstach. Remiksowanie muzyki, tworzenie nowych wersji wideo czy projektów graficznych są popularnymi praktykami w społeczności twórców, co promuje innowacje i rozwój kultury open source. Ważne jest, aby użytkownicy byli świadomi warunków licencji i poprawnie przypisywali autorstwo, co nie tylko spełnia wymogi prawne, ale również wspiera etos współpracy i uczciwości w społeczności twórczej. Zaangażowanie w twórczość w oparciu o licencje Creative Commons przyczynia się do propagowania wiedzy i kultury oraz wspiera zrównoważony rozwój społeczności twórczych.
Pytanie 26

Zamieszczony kawałek kodu w języku C# tworzy hasło. Wskaż prawdziwe stwierdzenie dotyczące cech tego hasła?

var random = new Random();
string pulaZnakow =
    "abcdefghijklmnopqrstuwxyzABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ0123456789";
int dlPuli = pulaZnakow.Length - 1;
char znak;
string wynik = "";

for(int i = 0; i < 8; i++)  {
    znak = pulaZnakow[random.Next(0, dlPuli)];
    wynik += znak;
}
A. Może zawierać małe oraz wielkie litery, cyfry i znaki specjalne.
B. Może zawierać małe i wielkie litery oraz cyfry.
C. Ma maksymalną długość 7 znaków, co ustala zmienna i.
D. Ma 8 znaków lub więcej i zawiera małe oraz wielkie litery, a także cyfry.
Analizując przedstawiony fragment kodu, możemy odrzucić kilka błędnych przekonań zawartych w proponowanych odpowiedziach. Niektóre błędne odpowiedzi sugerują, że hasło może zawierać symbole. Jednak przeglądając zmienną pulaZnakow, widać, że nie zawiera ona żadnych symboli specjalnych, a jedynie małe i wielkie litery oraz cyfry. Inne niepoprawne stwierdzenie mówi, że hasło może być co najwyżej 7-znakowe z powodu zmiennej i. W rzeczywistości, zmienna i wskazuje na iterację pętli kontrolowanej przez warunek i < 8, co oznacza, że hasło jest dokładnie 8-znakowe, a nie 7-znakowe lub krótsze. Kolejna niepoprawna sugestia dotyczy tego, że hasło jest dłuższe niż 8 znaków oraz zawiera symbole, co również jest niezgodne z analizą kodu. Ważne jest, aby rozumieć, jak działają pętle i jaka jest rola zmiennych w kodzie generacji haseł. W zaawansowanych systemach zabezpieczeń często dodaje się symbole specjalne do puli znaków, jednak ten konkretny kod tego nie czyni. Dobrze jest pamiętać, że w bezpieczeństwie kluczowa jest nie tylko długość hasła, ale także jego złożoność i różnorodność użytych znaków. Prawidłowa analiza kodu pozwala uniknąć błędnych założeń i dostarcza solidnych podstaw do zrozumienia mechanizmów generacji losowych haseł.
Pytanie 27

Jakie narzędzie można wykorzystać do tworzenia aplikacji mobilnych typu cross-platform w C#?

A. platformę React Native
B. platformę Xamarin
C. środowisko Android Studio
D. środowisko XCode
Xamarin to potężna platforma do tworzenia aplikacji mobilnych typu cross-platform w języku C#. Dzięki wykorzystaniu technologii .NET, deweloperzy mogą pisać kod raz, a następnie wdrażać go na różnych systemach operacyjnych, takich jak iOS i Android. Xamarin umożliwia korzystanie z natywnych interfejsów użytkownika oraz dostęp do funkcji urządzeń mobilnych, co zapewnia dużą wydajność i płynność działania aplikacji. Przykładowo, aplikacja stworzona w Xamarinie może korzystać z natywnych komponentów UI, co pozwala na zachowanie specyficznych dla platformy wzorców interakcji oraz UX. Dzięki wsparciu dla C# i .NET, deweloperzy mogą również łatwo integrować istniejące biblioteki oraz korzystać z ekosystemu .NET, co znacząco przyspiesza proces deweloperski. Warto również zaznaczyć, że Xamarin jest zgodny z wieloma standardami, co ułatwia współpracę w zespołach projektowych oraz utrzymanie kodu na dłuższą metę.
Pytanie 28

Szablon MojaTablica oferuje funkcjonalność tablicy z indeksami oraz elementami różnych typów. W oparciu o pokazany kod, który wykorzystuje ten szablon do tworzenia tablicy asocjacyjnej, wskaż definicję, która posługuje się szablonem do zainicjowania tablicy, gdzie indeksami są liczby całkowite, a elementami są napisy?

MojaTablica tab1 = new MojaTablica<string, string>();
tab1["good"] = "dobry";
A. MojaTablica tab2 = MOjaTablica()
B. int tab2 = new MojaTablica()
C. MojaTablica tab2 = new MojaTablica()
D. int tab2[] = new MojaTablica()
Deklaracja int tab2[] = new MojaTablica(); jest nieprawidłowa, ponieważ int odnosi się do typów prostych, a nie do tablic asocjacyjnych. MojaTablica tab2 = MOjaTablica(); zawiera literówkę i nie inicjalizuje nowego obiektu. Int tab2 = new MojaTablica(); jest błędne, ponieważ tablica asocjacyjna nie może być przypisana do typu int – wymaga użycia typu zgodnego z definicją szablonu.
Pytanie 29

Jaki typ pamięci RAM powinno się wybrać do efektywnego komputera do gier?

A. DDR5
B. DDR4
C. DDR3
D. LPDDR4
Wybór odpowiedniego rodzaju pamięci RAM jest kluczowy dla osiągnięcia maksymalnej wydajności w komputerze gamingowym. DDR5, najnowszy standard pamięci dynamicznej RAM, oferuje znaczące ulepszenia w porównaniu do swoich poprzedników. Główne różnice dotyczą prędkości, efektywności energetycznej oraz pojemności. DDR5 może oferować prędkości sięgające 8400 MT/s, co przyczynia się do szybszego transferu danych, co ma bezpośredni wpływ na wydajność gier i aplikacji wymagających wysokiej przepustowości. Ponadto, DDR5 wprowadza architekturę, która pozwala na zwiększenie ilości pamięci w jednym module, co umożliwia konfiguracje do 128 GB na pojedynczy moduł, co jest niezwykle korzystne dla graczy korzystających z bardziej wymagających tytułów. Przykłady gier, które potrafią w pełni wykorzystać możliwości DDR5 to Cyberpunk 2077 czy Call of Duty: Warzone, gdzie wydajność pamięci jest kluczowym elementem w uzyskiwaniu płynności rozgrywki. Stosowanie DDR5 nie tylko poprawia wydajność, ale również zwiększa przyszłościowość sprzętu, co sprawia, że jest to najlepszy wybór na dzisiejszym rynku komputerów gamingowych.
Pytanie 30

Do czego służy operator spread (...) w JavaScript?

A. Do rozwinięcia tablicy lub obiektu na poszczególne elementy
B. Do sprawdzania typu danych
C. Do łączenia dwóch różnych typów danych
D. Do konwersji liczby na string
Operator spread (...) w JavaScript ma swoje zastosowanie tylko w kontekście rozwoju tablic i obiektów, ale nie jest narzędziem do łączenia różnych typów danych. W rzeczywistości, operator ten nie ma zdolności do łączenia elementów różnych typów, jak na przykład liczby i stringi w jedną strukturę. Takie działania wymagają innych technik, jak konwersja typów lub użycie konkretnego struktura danych, co wprowadza zamieszanie w myśleniu o tym, co operator spread faktycznie robi. Nie ma też zastosowania w kontekście sprawdzania typu danych, co można by pomyśleć, gdyż nie zajmuje się on analizowaniem, czy coś jest liczbą, stringiem czy innym typem. Zamiast tego, operator spread po prostu rozwija tablice lub obiekty. Co więcej, jest nieprecyzyjne twierdzić, że operator ten konwertuje liczby na strings, ponieważ nie ma takiej funkcji. Takie przemyślenie może prowadzić do błędów w kodzie, gdzie programista może oczekiwać, że operator spread będzie działał w sposób, w jaki nie został zaprojektowany. Dlatego ważne jest, aby rozumieć jego prawidłowe zastosowanie, aby unikać nieporozumień i błędów w kodzie.
Pytanie 31

Która z wymienionych właściwości najlepiej charakteryzuje biblioteki dynamiczne?

A. Są ładowane w trakcie działania aplikacji
B. Są ładowane podczas kompilacji
C. Są statycznie dołączane do pliku wykonywalnego
D. Zawierają kod źródłowy aplikacji
Jak mówimy o ładowaniu bibliotek w czasie kompilacji, to mamy na myśli biblioteki statyczne. One są wplecione w plik wykonywalny. Z kolei biblioteki dynamiczne, to jakby zewnętrzne funkcje, które nie są częścią źródłowego kodu programu. Przy statycznym dołączaniu wszelkie potrzebne zasoby są w jednym pliku, a to odróżnia je od tych dynamicznych, które wchodzą w grę dopiero, gdy program działa.
Pytanie 32

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
B. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
C. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
D. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
Wielu początkujących programistów skupia się na szczegółach składniowych lub drobiazgach logicznych, kiedy pojawia się błąd kompilacji w C++. Jednak często przyczyną jest coś bardzo podstawowego, jak brak deklaracji funkcji przed jej użyciem. Jeśli chodzi o zapis warunku w instrukcji 'if', to kompilator nie zgłasza błędu, gdy używamy wyrażenia typu 'if (sprawdz(x))' – to całkowicie poprawna składnia, a dopisywanie '==true' jest redundantne i nie wnosi niczego nowego. Bardzo często widzę, że ktoś skupia się na tym, żeby warunek koniecznie porównywać do true, ale tak naprawdę to kwestia stylu, nie poprawności. Pozostawienie nawiasów klamrowych w pętli for jest oczywiście dobrą praktyką, ale ich brak nie zawsze generuje błąd kompilacji, jeśli pętla ma tylko jedną instrukcję. Kompilator C++ potrafi to rozpoznać i nie zgłasza błędu – sprowadza się to bardziej do czytelności i unikania błędów logicznych niż do samej poprawności kompilacji. Odpowiedź dotycząca deklarowania zmiennej 'sprawdz' to już nieporozumienie – 'sprawdz' to funkcja, a nie zmienna, więc nie deklarujemy jej w ten sposób. Ten błąd pokazuje, jak łatwo pomylić pojęcia w językach programowania, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynamy przygodę z kodowaniem. Główna zasada, którą warto tu zapamiętać, to: każda funkcja używana przed jej zdefiniowaniem musi być zadeklarowana – to właśnie tego brakuje w typowym przykładzie z pytania. Bez deklaracji kompilator nie wie, jaką sygnaturę ma funkcja, a to skutkuje błędem już na poziomie kompilacji. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobne rzeczy potrafią skutecznie utrudnić życie, dlatego warto czytać komunikaty kompilatora i znać podstawowe zasady działania języka C++.
Pytanie 33

Jaką funkcję spełniają atrybuty klasy w programowaniu obiektowym?

A. Zawierają informacje opisujące stan obiektu
B. Określają globalne stałe programu
C. Zapisują wartości lokalne w funkcjach
D. Umożliwiają przeprowadzanie operacji na obiektach
Pola klasy w programowaniu obiektowym to zmienne, które przechowują dane opisujące stan obiektu. Każdy obiekt posiada swoje własne kopie pól, co oznacza, że różne instancje tej samej klasy mogą przechowywać różne wartości. Przykład w C++: `class Samochod { public: string marka; int przebieg; }`. Pola `marka` i `przebieg` przechowują informacje o konkretnym samochodzie. Pola są kluczowym elementem modelowania rzeczywistych obiektów i umożliwiają przechowywanie oraz modyfikowanie danych w trakcie działania programu. Mogą mieć różne poziomy dostępu (`public`, `private`), co pozwala na lepszą kontrolę nad danymi.
Pytanie 34

Który z operatorów w języku C++ służy do pobierania adresu zmiennej?

A. *
B. &amp;
C. delete
D. &gt;
Wielka sprawa, że wiesz, że operator '&' w C++ jest do przypisywania adresów zmiennych. Dzięki temu możesz stworzyć wskaźnik, który wskazuje na konkretne miejsce w pamięci, co daje ci dużą moc do manipulowania wartościami. Używając tego operatora, możesz naprawdę dobrze zarządzać pamięcią i poprawić wydajność swojego kodu. Jest to kluczowe, zwłaszcza, gdy pracujesz z dynamiczną alokacją pamięci, albo kiedy iterujesz przez tablice czy tworzysz takie struktury jak listy czy drzewa. To narzędzie jest po prostu super ważne w programowaniu!
Pytanie 35

Wynik dodawania liczb binarnych 1101 i 1001 to

A. 10110
B. 1110
C. 10111
D. 1001
Dodając liczby binarne 1101 i 1001, otrzymujemy wynik 10110. Wynika to z zasad dodawania bitów, gdzie sumujemy od prawej do lewej, pamiętając o przeniesieniu, gdy suma przekracza 1 (czyli tak jakby pojawia się „dwójka” w systemie dziesiętnym). Tutaj: 1+1=0 i przeniesienie 1, później 0+0+1=1, dalej 1+0=1, potem 1+1=0 i znowu przeniesienie 1, ostatni przeniesiony bit daje nam 1 na początku, więc cały wynik to 10110. Taki sposób sumowania jest podstawą działania procesorów – praktycznie w każdym sprzęcie elektronicznym obliczenia wykonują się właśnie binarnie. To nie tylko teoria – gdy programujesz mikrokontrolery albo pracujesz z układami cyfrowymi, te operacje to chleb powszedni. Moim zdaniem warto ogarnąć ten temat, bo dzięki temu łatwiej zrozumiesz działanie sumatorów w logice cyfrowej czy nawet podstawowe algorytmy komputerowe. W branży IT umiejętność szybkiego przeliczenia binarnego to raczej podstawa, szczególnie jak zabierasz się za elektronikę czy programowanie niskopoziomowe. Dla przykładu – większość protokołów sieciowych, maski IP itp. opiera się właśnie na operacjach binarnych, więc znajomość tego tematu zdecydowanie się przydaje. Poza tym, zgodnie z normami opisu algorytmów (np. IEEE), operacje na bitach są podstawową abstrakcją w projektowaniu sprzętu i oprogramowania.
Pytanie 36

Który system operacyjny jest podstawowym środowiskiem do tworzenia aplikacji mobilnych w języku Swift?

A. iOS
B. Android
C. LG UX
D. Windows UWP
Chociaż może się wydawać, że język programowania taki jak Swift da się wykorzystać na wielu różnych platformach mobilnych, to jednak jego projektowanie i rozwój były bardzo mocno związane z ekosystemem Apple. Android, choć jest największym systemem mobilnym na świecie, korzysta z innych technologii – głównie języka Java i Kotlin. Próbując pisać aplikacje mobilne na Androida w Swifcie, natrafiamy na całą masę problemów technicznych: brak oficjalnych narzędzi, wsparcia społeczności i integracji z Android SDK. Z moich obserwacji wynika, że są jakieś eksperymentalne mosty, ale to bardziej ciekawostka niż coś, co można używać w produkcji. Z kolei LG UX nie jest nawet osobnym systemem operacyjnym, tylko nakładką na Androida wykorzystywaną przez wybrane telefony LG – tu w ogóle nie ma mowy o natywnym wykorzystaniu Swifta, zresztą praktycznie nikt go tam nie używa. Jeśli chodzi o Windows UWP – ta platforma służy budowaniu uniwersalnych aplikacji na Windowsa, ale używa się tam innych technologii, głównie C#, czasami C++, czy nawet JavaScript. Swift na tej platformie to raczej egzotyczny temat i nie ma oficjalnego wsparcia. Myślę, że sporo osób myli dostępność języka (bo Swift jest open source) z możliwościami praktycznego wdrożenia. W branży przyjęło się, że wybierając środowisko do budowy aplikacji mobilnych w Swifcie, wybieramy przede wszystkim iOS, bo tylko tam mamy pełnię wsparcia, narzędzi i zgodność z wytycznymi Apple. Warto o tym pamiętać, żeby nie tracić czasu na próby wdrażania Swifta tam, gdzie po prostu nie jest to przewidziane przez producentów platform.
Pytanie 37

Jedną z dolegliwości, która pojawia się u programistów w wyniku długotrwałego korzystania z myszki komputerowej lub klawiatury, objawiającą się bólem, drętwieniem oraz zaburzeniami czucia w rejonie 1-3 palca ręki jest

A. kifoza
B. zespół cieśni kanału nadgarstka
C. zespół suchego oka
D. dyskopatia
Zespół cieśni kanału nadgarstka to jedna z najczęstszych chorób zawodowych wśród osób pracujących przy komputerze, zwłaszcza programistów czy grafików. Objawia się on bólem, drętwieniem oraz czasem nawet zaburzeniami czucia w obrębie pierwszych trzech palców ręki – dokładnie tak, jak opisano w pytaniu. Dzieje się tak dlatego, że nerw pośrodkowy, który przebiega przez wąski kanał w nadgarstku, jest uciskany na skutek długotrwałego powtarzania tych samych ruchów albo nieprawidłowego ułożenia dłoni na myszce czy klawiaturze. Moim zdaniem temat jest mega ważny, bo wiele osób bagatelizuje drobne drętwienia, a potem kończy się to nawet koniecznością zabiegu! W praktyce najlepiej stosować ergonomiczną klawiaturę i myszkę, robić krótkie przerwy co godzinę i ćwiczyć rozluźnianie nadgarstków. W branży IT coraz częściej zwraca się uwagę na profilaktykę tych schorzeń – nawet firmy zapewniają konsultacje z fizjoterapeutą, a niektórzy znajomi mają specjalne podkładki pod nadgarstki. No i jeszcze jedno – ignorowanie objawów może prowadzić do trwałego uszkodzenia nerwu, więc naprawdę warto od razu reagować na pierwsze sygnały. W literaturze branżowej (np. w wytycznych BHP dla programistów) podkreśla się, że ergonomiczne miejsce pracy i właściwe nawyki to klucz, żeby nie nabawić się tej przypadłości. Z mojego doświadczenia, nawet zmiana kąta nachylenia klawiatury potrafi zrobić dużą różnicę.
Pytanie 38

Jakie jest przeznaczenie dokumentacji wdrożeniowej?

A. Do testowania wydajności aplikacji
B. Do opisania procesu instalacji i konfiguracji aplikacji w środowisku produkcyjnym
C. Do tworzenia zadań w systemie kontroli wersji
D. Do zarządzania bazą danych aplikacji
Dokumentacja wdrożeniowa opisuje proces instalacji i konfiguracji aplikacji w środowisku produkcyjnym. Obejmuje ona szczegółowe instrukcje dotyczące wymaganych komponentów systemowych, zależności oraz kroków niezbędnych do prawidłowego wdrożenia aplikacji. Dzięki dokumentacji wdrożeniowej administratorzy IT oraz zespoły DevOps mogą skutecznie zarządzać procesem implementacji, minimalizując ryzyko błędów i przestojów. Dokument ten zawiera również informacje o kopiach zapasowych, procedurach przywracania systemu oraz testach przeprowadzanych po wdrożeniu, co zapewnia stabilność i bezpieczeństwo aplikacji po przeniesieniu jej na serwery produkcyjne. Kompleksowa dokumentacja wdrożeniowa to kluczowy element zarządzania cyklem życia oprogramowania (SDLC).
Pytanie 39

Którą funkcję w C++ można zastosować do dynamicznego przydzielania pamięci dla tablicy?

A. malloc()
B. sizeof()
C. delete[]
D. free()
Funkcja 'free()' służy do zwalniania pamięci zaalokowanej dynamicznie przez 'malloc()', ale nie alokuje pamięci. Funkcja 'sizeof()' zwraca rozmiar typu lub obiektu, ale nie alokuje pamięci dynamicznie – jest wykorzystywana do określania ilości pamięci potrzebnej dla danego typu. 'Delete[]' jest operatorem w C++, który usuwa tablicę dynamicznie zaalokowaną przy użyciu 'new[]', ale nie alokuje pamięci – jest to mechanizm zwalniania pamięci, a nie jej przydzielania.
Pytanie 40

Które z poniższych narzędzi jest używane do zarządzania wersjami kodu?

A. Git
B. Jenkins
C. Kubernetes
D. Docker
Git jest narzędziem służącym do zarządzania wersjami kodu, które zyskało ogromną popularność wśród programistów na całym świecie. Jego podstawową funkcją jest umożliwienie śledzenia zmian w kodzie źródłowym, co jest niezbędne w procesie tworzenia oprogramowania. Dzięki Gitowi możemy w łatwy sposób przechowywać historię zmian, co pozwala na cofanie się do wcześniejszych wersji projektu, a także na pracę zespołową, gdzie wielu programistów może jednocześnie pracować nad różnymi częściami tego samego projektu. Git wspiera również gałęzie (ang. branches), które umożliwiają równoległe rozwijanie nowych funkcji bez zakłócania głównej linii rozwoju. Jest to kluczowe w środowiskach, gdzie rozwój i wydanie nowych funkcji musi być dobrze zorganizowane. Narzędzie to jest nie tylko darmowe, ale również open-source, co oznacza, że każdy może przyczynić się do jego rozwoju. Git jest standardem w branży IT, a jego znajomość jest często wymagana przez pracodawców. Dzięki swojej elastyczności i wszechstronności Git jest stosowany w projektach open-source, komercyjnych i edukacyjnych.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej