Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 14 maja 2026 00:31
Data zakończenia: 14 maja 2026 00:38

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby podłączyć 6 komputerów do sieci przy użyciu światłowodu, potrzebny jest kabel z co najmniej taką ilością włókien:

A. 6

B. 3

C. 12

D. 24

Aby podłączyć 6 komputerów za pomocą światłowodu, konieczne jest posiadanie kabla z co najmniej 12 włóknami. Każdy komputer wymaga jednego włókna na transmisję i jednego na odbiór, co daje łącznie 12 włókien, by umożliwić pełne duplexowe połączenie. W praktyce, w przypadku większych instalacji, często stosuje się więcej włókien, aby zapewnić przyszłą rozbudowę lub dodatkowe połączenia. Standardy branżowe, takie jak IEEE 802.3, sugerują, aby w projektach sieciowych uwzględniać zapasowe włókna na wypadek awarii lub konieczności rozbudowy. Użycie włókien wielomodowych lub jednomodowych również ma znaczenie, w zależności od odległości, jaką sygnał musi pokonać. Na przykład, w przypadku dużych odległości, zastosowanie włókien jednomodowych jest bardziej opłacalne z uwagi na mniejsze straty sygnału. Takie praktyki zwiększają niezawodność i elastyczność sieci, co jest kluczowe w nowoczesnych środowiskach pracy.

Pytanie 2

W systemie Linux komenda chmod pozwala na

A. wyświetlenie informacji o ostatniej aktualizacji pliku

B. zmianę właściciela pliku

C. ustawienie praw dostępu do pliku

D. naprawę systemu plików

Polecenie chmod w systemie Linux jest kluczowym narzędziem do zarządzania uprawnieniami dostępu do plików i katalogów. Umożliwia ono określenie, kto może czytać, pisać lub wykonywać dany plik. W systemach Unix/Linux uprawnienia są przypisywane w trzech kategoriach: właściciel pliku, grupa oraz pozostali użytkownicy. Przykładowo, użycie polecenia 'chmod 755 plik.txt' ustawia prawa dostępu na: pełne uprawnienia dla właściciela, prawo do odczytu i wykonywania dla grupy oraz prawo do odczytu i wykonywania dla wszystkich innych użytkowników. Zrozumienie działania chmod jest nie tylko istotne dla ochrony danych, ale także dla zapewnienia bezpieczeństwa systemu. Stosowanie najniższych wymaganych uprawnień jest dobrą praktyką, co pomaga zminimalizować ryzyko nieautoryzowanego dostępu do wrażliwych informacji. W kontekście administracji systemami, umiejętność efektywnego zarządzania uprawnieniami jest kluczowa do zapewnienia integralności i bezpieczeństwa danych."

Pytanie 3

Która licencja pozwala na darmowe korzystanie z programu, pod warunkiem, że użytkownik dba o środowisko naturalne?

A. Grenware

B. Adware

C. OEM

D. Donationware

Grenware to typ licencji, który pozwala na bezpłatne wykorzystywanie oprogramowania pod warunkiem, że użytkownik będzie dbał o środowisko naturalne. Koncepcja ta zakłada, że użytkownicy mogą korzystać z oprogramowania bez ponoszenia kosztów, jednak w zamian są zobowiązani do podejmowania działań na rzecz ochrony środowiska, takich jak recykling, oszczędzanie energii lub udział w projektach ekologicznych. Tego rodzaju licencje stają się coraz bardziej popularne w kontekście rosnącej świadomości ekologicznej społeczeństw. Przykłady zastosowania tej licencji można znaleźć w aplikacjach promujących zrównoważony rozwój, gdzie użytkownicy są motywowani do działania na rzecz planety poprzez korzystanie z innowacyjnych rozwiązań technologicznych. Grenware wyróżnia się na tle innych licencji, takich jak Donationware czy Adware, ponieważ wprowadza bezpośrednie powiązanie między korzystaniem z oprogramowania a ekologicznymi zachowaniami użytkowników. Daje to możliwość nie tylko uzyskania dostępu do wartościowych narzędzi, ale również aktywnego uczestnictwa w działaniach proekologicznych, co jest zgodne z aktualnymi trendami w branży IT i społeczeństwa.

Pytanie 4

Na ilustracji, złącze monitora zaznaczone czerwoną ramką, będzie kompatybilne z płytą główną, która ma interfejs

A. DisplayPort

B. DVI

C. D-SUB

D. HDMI

DisplayPort to zaawansowany interfejs cyfrowy stworzony do przesyłu sygnałów wideo i audio. W odróżnieniu od starszych technologii, takich jak DVI czy D-SUB, DisplayPort obsługuje wysoki zakres przepustowości, co pozwala na przesyłanie obrazów o wysokiej rozdzielczości i wielokanałowego dźwięku. Jest powszechnie stosowany w komputerach, monitorach i kartach graficznych nowej generacji. W praktyce, DisplayPort pozwala na połączenie wielu monitorów za pomocą jednego złącza dzięki funkcji Multi-Stream Transport (MST). W porównaniu do HDMI, DisplayPort oferuje wyższą przepustowość, co czyni go idealnym do profesjonalnych zastosowań graficznych i gier. Inżynierowie i projektanci często wybierają DisplayPort do konfiguracji wymagających wysokiej jakości obrazu i dźwięku. Zastosowanie tego interfejsu w praktyce pozwala na pełne wykorzystanie możliwości nowoczesnych płyt głównych i kart graficznych, które często wspierają najnowsze standardy DisplayPort, takie jak wersja 1.4, umożliwiająca przesyłanie obrazu 8K przy 60 Hz. Standaryzacja DisplayPort przez organizację VESA zapewnia jego wszechstronność i kompatybilność z różnymi urządzeniami.

Pytanie 5

Jakie znaczenie ma parametr LGA 775 zawarty w dokumentacji technicznej płyty głównej?

A. Rodzaj karty graficznej

B. Typ chipsetu płyty

C. Typ gniazda procesora

D. Rodzaj obsługiwanych pamięci

LGA 775, znane również jako Socket T, to standard gniazda procesora opracowany przez firmę Intel, który obsługuje procesory z rodziny Pentium 4, Pentium D, Celeron oraz niektóre modele Xeon. Główna zaleta tego gniazda polega na jego konstrukcji, która wykorzystuje nacięcia w procesorze, aby umożliwić łatwe umieszczanie i usuwanie procesorów bez ryzyka uszkodzenia kontaktów. Dzięki temu użytkownicy mają możliwość wymiany procesora na nowszy model, co stanowi ważny aspekt modernizacji systemu komputerowego. W praktyce, przy wyborze płyty głównej z gniazdem LGA 775, użytkownicy powinni zwrócić uwagę na kompatybilność z konkretnymi procesorami oraz na odpowiednie chłodzenie, które zapewni stabilną pracę. Użycie odpowiednich komponentów oraz przestrzeganie standardów branżowych, takich jak zgodność z instrukcjami producenta, może znacząco wpływać na wydajność oraz długość życia sprzętu.

Pytanie 6

Który zakres adresów pozwala na komunikację multicast w sieciach z użyciem adresacji IPv6?

A. 3ffe::/16

B. ff00::/8

C. ::/96

D. 2002::/24

Wybór adresów, takich jak ::/96, 3ffe::/16 czy 2002::/24, jest błędny z różnych powodów. Adres ::/96 jest częścią adresacji IPv6, która jest stosowana do translacji adresów IPv4, ale nie jest dedykowana do komunikacji multicast. Z kolei adres 3ffe::/16 był częścią zarezerwowanej przestrzeni adresowej IPv6 przeznaczonej dla zastosowań eksperymentalnych, co również nie ma związku z multicastem. Adres 2002::/24 jest związany z protokołem 6to4, który służy do tunelowania IPv6 przez IPv4, a więc również nie odnosi się do multicastu. W kontekście adresacji IPv6, nieprawidłowe podejście do wyboru adresów może prowadzić do nieefektywnej komunikacji w sieci, ponieważ nie każda pula adresów ma zastosowanie w różnych scenariuszach komunikacyjnych. Kluczowe jest, aby w przypadku rozważań nad multicastem korzystać z odpowiednio zdefiniowanych standardów, które wskazują na konkretne zakresy adresów, a także rozumieć ich różne zastosowania. Ignorowanie tych zasad prowadzi do nieporozumień i trudności w implementacji rozwiązań sieciowych, co może poważnie wpłynąć na jakość i wydajność usług świadczonych w sieci.

Pytanie 7

Która z poniższych informacji odnosi się do profilu tymczasowego użytkownika?

A. Pozwala na dostęp do ustawień i danych użytkownika z dowolnego komputera w sieci, które są przechowywane na serwerze

B. Tworzy się go w trakcie pierwszego logowania do systemu i zapisuje na lokalnym dysku twardym komputera

C. Po wylogowaniu użytkownika, modyfikacje dokonane przez niego w ustawieniach pulpitu oraz plikach nie będą zachowane

D. Jest zakładany przez administratora systemu i magazynowany na serwerze, zmiany mogą w nim wprowadzać jedynie administratorzy

Profil tymczasowy użytkownika pojawia się, gdy logujesz się na komputerze po raz pierwszy, a system nie może znaleźć twojego stałego profilu. To dość ważne, żeby wiedzieć, że wszystko, co robisz, jak zmiany w ustawieniach pulpitu czy instalacja aplikacji, jest przechowywane tylko na krótko. Po wylogowaniu te ustawienia znikną i przy następnym logowaniu nie będziesz miał pojęcia, co zmieniałeś, co może być trochę irytujące, zwłaszcza jak zależy ci na stałych preferencjach. Profil tymczasowy pomaga w zarządzaniu dostępem użytkowników i zasadami bezpieczeństwa, bo dzięki niemu administratorzy mogą ograniczyć to, co użytkownicy mogą zmieniać, a przy okazji nie ma ryzyka, że dysk twardy się zapełni niepotrzebnymi danymi. Warto pamiętać, że zaleca się monitorowanie sytuacji, kiedy użytkownicy korzystają z tych profili, żeby uniknąć frustracji związanej z utratą ważnych ustawień.

Pytanie 8

W przedsiębiorstwie zainstalowano pięć komputerów z adresami kart sieciowych zawartymi w tabeli. W związku z tym można wyróżnić

Adres IP	Maska
10.1.61.10	255.255.0.0
10.1.61.11	255.255.0.0
10.3.63.20	255.255.0.0
10.3.63.21	255.255.0.0
10.5.63.10	255.255.0.0

A. 5 podsieci

B. 1 sieć

C. 2 podsieci

D. 3 podsieci

Podział na podsieci to kluczowy element zarządzania sieciami komputerowymi, który pozwala na optymalizację przepływu danych i bezpieczeństwo. W przypadku przedstawionym w pytaniu mamy pięć adresów IP z przypisaną maską 255.255.0.0, co oznacza, że w sieci klasy B mamy 16-bitowy zakres identyfikujący sieć i 16-bitowy identyfikujący hosty. Adresy IP 10.1.61.10 i 10.1.61.11 należą do jednej podsieci 10.1.0.0/16, adresy 10.3.63.20 i 10.3.63.21 do innej podsieci 10.3.0.0/16, a adres 10.5.63.10 do trzeciej podsieci 10.5.0.0/16. W praktyce, zarządzając siecią, podział na podsieci może być użyty do separacji różnych działów firmy, co pozwala na precyzyjne zarządzanie ruchem sieciowym oraz zwiększenie bezpieczeństwa poprzez ograniczenie dostępu tylko do niektórych segmentów sieci. Standardy takie jak IPv4 i IPv6 w połączeniu z koncepcjami subnettingu umożliwiają wydajne alokowanie adresów IP, co jest kluczowe w dużych przedsiębiorstwach stosujących wewnętrzne sieci LAN.

Pytanie 9

Jakie komponenty są obecne na zaprezentowanej płycie głównej?

A. 2 gniazda ISA, 4 gniazda PCI, 3 gniazda pamięci DIMM

B. 3 gniazda ISA, 4 gniazda PCI, 2 gniazda pamięci DIMM

C. 4 gniazda ISA, 2 gniazda PCI, 3 gniazda pamięci DIMM

D. 2 gniazda ISA, 3 gniazda PCI, 4 gniazda pamięci DIMM

Podane odpowiedzi zawierają nieścisłości dotyczące liczby złączy na płycie głównej. Złącza ISA były używane w starszych systemach komputerowych, a ich obecność w liczbie większej niż rzeczywista liczba na płycie może wynikać z błędnego rozpoznania. Współczesne płyty zazwyczaj nie posiadają złączy ISA ze względu na ograniczoną przepustowość i stopniowe zastępowanie przez szybsze standardy. Zła identyfikacja liczby złączy PCI może wynikać z ich podobieństwa do innych typów portów, jednak ich liczba ma znaczenie dla rozbudowy systemu o dodatkowe komponenty. Błędne przypisanie liczby złączy DIMM może wynikać z mylenia ich z innymi modułami na płycie. Poprawna identyfikacja komponentów jest kluczowa dla właściwego montażu i rozbudowy komputerów. Dokładne zrozumienie specyfikacji płyty głównej jest fundamentalne dla projektowania systemów komputerowych i dostosowywania ich do potrzeb użytkowników, co jest istotnym aspektem w praktykach zawodowych związanych z serwisowaniem i konfiguracją sprzętu komputerowego.

Pytanie 10

Jaki skrót oznacza rodzaj licencji Microsoft dedykowanej dla szkół, uczelni, instytucji rządowych oraz dużych firm?

A. OEM

B. VLSC

C. BOX

D. MOLP

Wybór VLSC, OEM czy BOX jako typów licencji nie jest właściwy w kontekście organizacji takich jak szkoły i uczelnie. VLSC, czyli Volume Licensing Service Center, to platforma zarządzająca licencjami dla dużych organizacji, ale sama w sobie nie jest licencją, a narzędziem do jej zarządzania. Używanie tej platformy nie dostarcza licencji, które mogłyby być bezpośrednio przypisane do użytkowników, co czyni ten wybór mylnym. Licencje OEM (Original Equipment Manufacturer) są zaś przypisane do konkretnego sprzętu i nie mogą być przenoszone pomiędzy urządzeniami, co ogranicza ich elastyczność w instytucjach, które często aktualizują lub zmieniają sprzęt. Licencje BOX to jednostkowe licencje, które są sprzedawane w formie fizycznego nośnika, co nie jest praktyczne dla instytucji edukacyjnych, które potrzebują dostępu do oprogramowania na wielu komputerach w różnych lokalizacjach. Wybierając nieodpowiednią licencję, instytucje mogą napotkać problemy z zarządzaniem zasobami, co może prowadzić do niezgodności z regulacjami prawnymi oraz zwiększenia kosztów operacyjnych. Właściwe zrozumienie różnic pomiędzy typami licencji jest niezbędne dla efektywnego zarządzania zasobami IT oraz zapewnienia zgodności z wymaganiami prawnymi.

Pytanie 11

Który standard implementacji sieci Ethernet określa sieć wykorzystującą kabel koncentryczny, z maksymalną długością segmentu wynoszącą 185 m?

A. 100Base-T2

B. 10Base-2

C. 10Base-5

D. 100Base-T4

Podczas analizy pozostałych odpowiedzi, można zauważyć różnice w zakresie zastosowania i parametrów technicznych, które prowadzą do błędnych wniosków. 10Base-5, znany także jako "Thick Ethernet", wykorzystuje grubszą wersję kabla koncentrycznego, a maksymalna długość segmentu wynosi 500 m. Choć ten standard również korzystał z technologii CSMA/CD, jego większa odległość i większa grubość kabla sprawiały, że był bardziej odpowiedni do zastosowań, gdzie potrzeba było większych odległości między urządzeniami. 100Base-T2 oraz 100Base-T4 są standardami, które odnoszą się do technologii Ethernet działającej na kablach skrętkowych, a ich maksymalne długości segmentów i prędkości przesyłu danych są znacznie wyższe – odpowiednio 100 Mbps. 100Base-T2 obsługuje kable skrętkowe, a maksymalna długość segmentu wynosi 100 m, co czyni go nieodpowiednim w kontekście pytania. 100Base-T4 z kolei obsługuje do 100 Mbps przy użyciu czterech par przewodów, co również jest niedostosowane do specyfikacji dotyczącej kabla koncentrycznego. W związku z tym, podejmując decyzje dotyczące architektury sieci, ważne jest, aby właściwie dopasować standardy do wymagań projektowych i środowiskowych, aby zapewnić efektywność i niezawodność komunikacji w sieci.

Pytanie 12

W filmie przedstawiono konfigurację ustawień maszyny wirtualnej. Wykonywana czynność jest związana z

A. konfigurowaniem adresu karty sieciowej.

B. dodaniem drugiego dysku twardego.

C. ustawieniem rozmiaru pamięci wirtualnej karty graficznej.

D. wybraniem pliku z obrazem dysku.

Poprawnie – w tej sytuacji chodzi właśnie o wybranie pliku z obrazem dysku (ISO, VDI, VHD, VMDK itp.), który maszyna wirtualna będzie traktować jak fizyczny nośnik. W typowych programach do wirtualizacji, takich jak VirtualBox, VMware czy Hyper‑V, w ustawieniach maszyny wirtualnej przechodzimy do sekcji dotyczącej pamięci masowej lub napędów optycznych i tam wskazujemy plik obrazu. Ten plik może pełnić rolę wirtualnego dysku twardego (system zainstalowany na stałe) albo wirtualnej płyty instalacyjnej, z której dopiero instalujemy system operacyjny. W praktyce wygląda to tak, że zamiast wkładać płytę DVD do napędu, podłączasz plik ISO z obrazu instalacyjnego Windowsa czy Linuxa i ustawiasz w BIOS/UEFI maszyny wirtualnej bootowanie z tego obrazu. To jest podstawowa i zalecana metoda instalowania systemów w VM – szybka, powtarzalna, zgodna z dobrymi praktykami. Dodatkowo, korzystanie z plików obrazów dysków pozwala łatwo przenosić całe środowiska między komputerami, robić szablony maszyn (tzw. template’y) oraz wykonywać kopie zapasowe przez zwykłe kopiowanie plików. Moim zdaniem to jedna z najważniejszych umiejętności przy pracy z wirtualizacją: umieć dobrać właściwy typ obrazu (instalacyjny, systemowy, LiveCD, recovery), poprawnie go podpiąć do właściwego kontrolera (IDE, SATA, SCSI, NVMe – zależnie od hypervisora) i pamiętać o odpięciu obrazu po zakończonej instalacji, żeby maszyna nie startowała ciągle z „płyty”.

Pytanie 13

Osoba korzystająca z komputera publikuje w sieci Internet pliki, które posiada. Prawa autorskie zostaną złamane, gdy udostępni

A. otrzymany dokument oficjalny

B. swoje autorskie filmy z protestów ulicznych

C. zrobione przez siebie fotografie obiektów wojskowych

D. obraz płyty systemu operacyjnego Windows 7 Home

Udostępnienie obrazu płyty systemu operacyjnego Windows 7 Home narusza prawa autorskie, ponieważ oprogramowanie jest chronione przepisami prawa. Właścicielem praw autorskich jest firma Microsoft, która zastrzega sobie wyłączne prawo do dystrybucji i udostępniania swoich produktów. Przykładem praktycznego zastosowania tych zasad jest konieczność posiadania licencji na korzystanie z oprogramowania, co jest standardem w branży IT. W przypadku nielegalnego udostępniania takich plików, użytkownik może ponieść konsekwencje prawne, łącznie z procesem sądowym. Użytkownicy powinni być świadomi, że nawet jeśli dany plik jest już w ich posiadaniu, jego rozpowszechnienie bez zgody właściciela praw autorskich jest niezgodne z prawem. Przykładem dobrych praktyk jest korzystanie z legalnych źródeł oprogramowania, takich jak oficjalne sklepy czy autoryzowani dystrybutorzy, aby zapewnić przestrzeganie przepisów prawa.

Pytanie 14

Który z adresów IPv4 jest odpowiedni do ustawienia interfejsu serwera DNS zarejestrowanego w lokalnych domenach?

A. 192.168.15.165

B. 111.16.10.1

C. 240.100.255.254

D. 172.16.7.126

Adres 111.16.10.1 jest prawidłowym adresem do konfiguracji interfejsu serwera DNS, ponieważ należy do zakresu publicznych adresów IPv4, co oznacza, że może być używany w Internecie i jest globalnie routowalny. W przeciwieństwie do adresów prywatnych, takich jak 192.168.15.165 czy 172.16.7.126, które są przeznaczone do użytku w sieciach lokalnych, adres 111.16.10.1 może być przypisany publicznemu interfejsowi serwera DNS, który obsługuje zapytania od klientów w sieci globalnej. Praktyczne zastosowanie tego adresu wiąże się z możliwością rejestracji w systemach nazw domen (DNS) oraz jego dostępnością z dowolnego miejsca w Internecie, co jest kluczowe dla działania usług takich jak hosting stron internetowych czy obsługa e-maili. W kontekście dobrych praktyk zaleca się, aby serwery DNS były konfigurowane z publicznymi adresami IP, aby mogły koordynować tranzyt zapytań DNS i odpowiedzi w sposób efektywny oraz aby były zgodne ze standardami IETF, które definiują protokół DNS.

Pytanie 15

W norma PN-EN 50174 brak jest wskazówek odnoszących się do

A. uziemień instalacji urządzeń przetwarzania danych

B. zapewnienia jakości instalacji kablowych

C. realizacji instalacji wewnątrz obiektów

D. realizacji instalacji na zewnątrz obiektów

Norma PN-EN 50174, która dotyczy instalacji systemów okablowania strukturalnego, nie wnosi wytycznych dotyczących zapewnienia jakości instalacji okablowania. Użytkownicy mogą być mylnie przekonani, że jakość instalacji można ocenić na podstawie samej normy, jednak w rzeczywistości normy te nie obejmują kryteriów jakości, które są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania systemów. Jakość instalacji powinna być zapewniona poprzez stosowanie odpowiednich procedur testowych oraz standardów jakości, takich jak ISO 9001, które koncentrują się na systemach zarządzania jakością. W odniesieniu do wykonania instalacji wewnątrz budynków, norma PN-EN 50174 oferuje wskazówki, lecz nie jest jedynym dokumentem, na którym można się opierać. Z kolei instalacje na zewnątrz budynków również wymagają szczegółowych wytycznych, które nie są zawarte wyłącznie w tej normie. Każda instalacja musi spełniać określone normy dotyczące odporności na warunki atmosferyczne oraz ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi, co należy łączyć z innymi przepisami czy normami branżowymi. Stąd wynika, że ignorowanie aspektów jakości oraz specyfikacji dla instalacji zewnętrznych prowadzi do błędnych wniosków, przyczyniających się do nieprawidłowej eksploatacji systemów okablowania.

Pytanie 16

W systemie Windows, aby uruchomić usługę związaną z wydajnością komputera, należy użyć polecenia

A. services.msc

B. secpol.msc

C. perfmon.msc

D. compmgmt.msc

Polecenie perfmon.msc otwiera Monitor wydajności systemu Windows, który jest narzędziem umożliwiającym analizę i monitorowanie różnych parametrów wydajności komputera w czasie rzeczywistym. Dzięki temu użytkownicy mogą obserwować działanie procesora, pamięci, dysków oraz innych zasobów systemowych, co jest kluczowe w diagnozowaniu problemów z wydajnością. Monitor wydajności pozwala także na konfigurację liczników, które rejestrują dane historyczne, co jest szczególnie przydatne w długoterminowych analizach. Aby efektywnie zarządzać zasobami systemowymi, administratorzy mogą ustawiać powiadomienia oraz raporty, co przyczynia się do optymalizacji działania systemu. To narzędzie wspiera również standardy najlepszych praktyk w zakresie zarządzania infrastrukturą IT, umożliwiając administratorom podejmowanie świadomych decyzji na podstawie rzetelnych danych. Warto zaznaczyć, że umiejętność korzystania z Monitor wydajności jest niezbędna dla każdego specjalisty IT, aby skutecznie diagnozować i rozwiązywać problemy związane z wydajnością systemu.

Pytanie 17

Ile podsieci tworzą komputery z adresami: 192.168.5.12/25, 192.168.5.50/25, 192.168.5.200/25, 192.158.5.250/25?

A. 2

B. 3

C. 4

D. 1

Pojęcie podsieci w kontekście adresacji IP może być mylone, co prowadzi do niepoprawnych wniosków dotyczących liczby podsieci, w których pracują podane komputery. Wybierając odpowiedź sugerującą, że wszystkie komputery znajdują się w jednej lub dwóch podsieciach, można popełnić błąd w ocenie maski podsieci. Maski podsieci definiują zakres adresów, które mogą być używane w danej sieci. W przypadku adresów 192.168.5.12/25, 192.168.5.50/25 i 192.168.5.200/25 wszystkie te adresy dzielą tę samą maskę podsieci, co oznacza, że mogą współdzielić tę samą sieć i komunikować się ze sobą bez potrzeby routera. Z drugiej strony, adres 192.158.5.250/25 nie może być zakwalifikowany do tej samej grupy, ponieważ jego prefiks różni się od pozostałych. Przykładem błędnego rozumowania może być mylenie adresów w innej klasie z adresami w tej samej klasie, co prowadzi do nieuwzględnienia, że różne prefiksy delimitują różne sieci. Aby uzyskać dokładny obraz struktury podsieci w sieci komputerowej, konieczne jest zrozumienie znaczenia prefiksów i zastosowanie odpowiednich narzędzi do analizy sieci, takich jak kalkulatory podsieci, które pomagają wizualizować i zrozumieć jak adresacja IP i maski podsieci wpływają na dostępność i komunikację urządzeń w sieci.

Pytanie 18

W systemach operacyjnych z rodziny Windows odpowiednikiem programu fsck z systemu Linux jest aplikacja

A. erase

B. icacls

C. tasklist

D. chkdsk

'chkdsk' to rzeczywiście to, czego szukałeś. To narzędzie w Windows sprawdza dyski twarde i naprawia różne błędy. W sumie, można je porównać do 'fsck' w Linuxie, bo oba zajmują się sprawdzaniem systemu plików i naprawą uszkodzeń. To przydatna sprawa, zwłaszcza jak system ma problemy z czytaniem danych albo coś się psuje podczas pracy na plikach. Żeby użyć 'chkdsk', wystarczy otworzyć wiersz poleceń jako administrator i wpisać 'chkdsk C:', gdzie 'C' to litera dysku do sprawdzenia. Fajnie jest też robić to regularnie, szczególnie po awarii lub intensywnym użytkowaniu, żeby mieć pewność, że wszystko działa jak należy i że nasze dane są bezpieczne. Warto też wiedzieć, że 'chkdsk' można ustawić, żeby działał automatycznie przy starcie systemu, co pomaga w naprawie problemów jeszcze zanim użytkownik zdąży coś zrobić na problematycznym dysku.

Pytanie 19

Jakiego rodzaju złącze powinna mieć płyta główna, aby umożliwić zainstalowanie karty graficznej przedstawionej na rysunku?

A. PCI

B. PCIe x1

C. PCIe x16

D. AGP

No więc, PCIe x16 to aktualnie najczęściej używane złącze dla kart graficznych. Daje naprawdę dużą przepustowość, co jest mega ważne, zwłaszcza jak mówimy o grach czy programach do obróbki wideo, gdzie przetwarzamy sporo danych graficznych. Ten standard, czyli Peripheral Component Interconnect Express, jest rozwijany od lat i wersja x16 pozwala na dwukierunkowy transfer z prędkością aż do 32 GB/s w najnowszych wersjach. Długość i liczba pinów w x16 różni się od innych wersji, jak x1 czy x4, co sprawia, że nie da się ich pomylić przy podłączaniu. Fajnie, że PCIe x16 jest kompatybilne wstecznie, bo można wrzucić nowszą kartę do starszego slota, chociaż wtedy stracimy na wydajności. Jak wybierasz płytę główną, to dobrze jest zwrócić uwagę na ilość i rodzaj złącz PCIe, żeby móc w przyszłości coś podłączyć. No i nie zapomnij, że niektóre karty graficzne potrzebują dodatkowego zasilania, więc warto pomyśleć o przewodach zasilających.

Pytanie 20

Na zdjęciu ukazano złącze zasilające

A. dysków wewnętrznych SATA

B. stacji dyskietek

C. ATX12V zasilania procesora

D. Molex do dysków twardych

Złącze ATX12V jest kluczowym elementem w zasilaniu nowoczesnych komputerów PC szczególnie odpowiadając za dostarczenie stabilnej mocy do procesora. Standard ATX12V został wprowadzony przez firmę Intel w celu zapewnienia większej wydajności energetycznej oraz obsługi nowoczesnych procesorów które wymagają większej mocy niż mogłyby dostarczyć starsze złącza. Złącze to zwykle posiada 4 lub 8 pinów i jest bezpośrednio podłączane do płyty głównej w okolicach gniazda procesora zapewniając dostarczenie napięcia 12V. Jego charakterystyczna budowa z wyraźnie oddzielonymi stykami pozwala na łatwe rozpoznanie i prawidłowe podłączenie zapobiegając błędnym instalacjom które mogłyby prowadzić do niestabilności systemu. Złącze ATX12V jest standardem branżowym wspieranym przez większość nowoczesnych płyt głównych i zasilaczy co czyni go niezbędnym elementem w procesie budowy i konfiguracji systemu komputerowego. Zrozumienie jego funkcji i poprawnego zastosowania jest istotne dla każdego profesjonalisty zajmującego się montażem i serwisem komputerów.

Pytanie 21

Podczas testowania kabla sieciowego zakończonego wtykami RJ45 przy użyciu diodowego testera okablowania, diody LED zapalały się w odpowiedniej kolejności, z wyjątkiem diod oznaczonych numerami 2 i 3, które świeciły równocześnie na jednostce głównej testera, natomiast na jednostce zdalnej nie świeciły wcale. Jaka mogła być tego przyczyna?

A. Zwarcie

B. Nieciągłość kabla

C. Pary odwrócone

D. Pary skrzyżowane

Wybór innych opcji jako przyczyny problemu z połączeniem w kablu sieciowym nie uwzględnia kluczowych aspektów związanych z zasadami działania kabli oraz standardami okablowania. Pary skrzyżowane są sytuacją, w której żyły przewodów są zamienione miejscami, co może prowadzić do problemów z komunikacją. Jednak w przypadku testera diodowego nie zaobserwujemy, aby diody zapalały się równocześnie dla innych par, co wskazuje, że to nie jest przyczyna problemu. Nieciągłość kabla oznaczałaby, że jedna z żył nie jest połączona, co byłoby widoczne w teście jako brak sygnału, co również nie miało miejsca, gdyż diody zapalały się dla innych par. Pary odwrócone to sytuacja, w której żyły są nieprawidłowo podłączone, ale również nie prowadziłoby to do równoczesnego zapalania się diod na jednostce głównej testera. W przeciwnym razie test wykazałby niesprawność w przesyłaniu sygnału do jednostki zdalnej. Zachowanie diod na testerze jasno wskazuje, że przyczyną problemu jest zwarcie, co prowadzi do mylnych konkluzji w przypadku błędnego wyboru. W praktyce, zrozumienie tych różnic oraz umiejętność diagnozowania problemów jest kluczowe dla efektywnej pracy z sieciami komputerowymi, a także dla zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania zgodnie z powszechnie przyjętymi standardami branżowymi.

Pytanie 22

Usługi na serwerze są konfigurowane za pomocą

A. kontroler domeny

B. role i funkcje

C. Active Directory

D. panel sterowania

W kontekście konfiguracji usług na serwerze, istnieją pewne powszechne nieporozumienia dotyczące roli Active Directory, panelu sterowania oraz kontrolera domeny. Active Directory to usługa katalogowa, która zarządza informacjami o zasobach w sieci, takich jak użytkownicy, komputery i grupy. Choć jest kluczowa dla operacji w sieciach opartych na systemach Windows, nie jest bezpośrednio odpowiedzialna za konfigurację usług samego serwera. Z kolei, panel sterowania, to interfejs graficzny używany w różnych systemach operacyjnych do zarządzania ustawieniami i aplikacjami, ale nie jest narzędziem przeznaczonym wyłącznie do konfiguracji serwera ani do przypisywania ról, co sprawia, że jego rola w tym kontekście jest ograniczona. Kontroler domeny to z kolei specyficzny serwer, który zarządza dostępem i bezpieczeństwem w domenie Active Directory, ale również nie jest bezpośrednio odpowiedzialny za konfigurację usług na serwerze. Kluczowe jest zrozumienie, że konfiguracja usług poprzez przypisanie ról i funkcji jest podstawowym zadaniem administratora systemów, które powinno być realizowane w zgodzie z najlepszymi praktykami branżowymi, takimi jak zasada najmniejszych uprawnień i odpowiednie monitorowanie i dokumentacja każdej konfiguracji.

Pytanie 23

Jak nazywa się serwer Windows, na którym zainstalowano usługę Active Directory?

A. kontrolerem domeny

B. serwerem plików

C. serwerem DHCP

D. serwerem WWW

Kontroler domeny to serwer, na którym zainstalowana jest usługa Active Directory, będąca kluczowym elementem w zarządzaniu zasobami sieciowymi w środowisku Windows. Jego głównym zadaniem jest przechowywanie informacji o użytkownikach, komputerach oraz innych zasobach w sieci, a także zarządzanie dostępem do tych zasobów. Kontroler domeny odpowiada za weryfikację tożsamości użytkowników oraz autoryzację ich dostępu do usług i zasobów, co jest kluczowe w zapewnieniu bezpieczeństwa w organizacji. W praktyce, kontroler domeny umożliwia centralne zarządzanie politykami bezpieczeństwa, co pozwala na łatwiejsze wdrażanie zmian oraz monitorowanie dostępu. Dodatkowo, dzięki replikacji, wiele kontrolerów domeny może współpracować, co zwiększa niezawodność i odporność na awarie. W kontekście standardów branżowych, organizacje często wdrażają rozwiązania oparte na Active Directory, aby zapewnić zgodność z wymogami bezpieczeństwa i zarządzania informacjami, co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym zarządzaniu IT.

Pytanie 24

Który rodzaj pracy Access Pointa jest używany, aby umożliwić urządzeniom bezprzewodowym dostęp do przewodowej sieci LAN?

A. Repeater

B. Punkt dostępowy

C. Most bezprzewodowy

D. Tryb klienta

Odpowiedź "Punkt dostępowy" jest poprawna, ponieważ tryb ten jest kluczowy dla integracji sieci bezprzewodowej z przewodową. Punkt dostępowy (Access Point, AP) działa jako pomost, umożliwiając urządzeniom bezprzewodowym, takim jak laptopy, smartfony czy tablety, dostęp do zasobów sieci LAN. W praktyce, punkty dostępowe są używane w biurach, szkołach oraz w przestrzeniach publicznych, gdzie konieczne jest zapewnienie szerokiego zasięgu Wi-Fi. Działają one w oparciu o standardy IEEE 802.11, które definiują zasady komunikacji bezprzewodowej. Dzięki zastosowaniu punktów dostępowych, administratorzy sieci mogą lepiej zarządzać połączeniami, rozkładać obciążenie i zwiększać wydajność sieci. Dobrą praktyką jest strategiczne rozmieszczenie punktów dostępowych w celu zapewnienia optymalnego pokrycia sygnałem oraz minimalizacji martwych stref. Warto również zauważyć, że wiele nowoczesnych punktów dostępowych wspiera funkcje takie jak VLAN czy QoS, co pozwala na segregację ruchu oraz priorytetyzację pakietów w zależności od ich znaczenia dla użytkowników.

Pytanie 25

Jakie polecenie w systemie Windows służy do analizowania ścieżki, jaką pokonują pakiety w sieci?

A. netstat

B. ipconfig

C. route

D. tracert

Odpowiedź 'tracert' jest poprawna, ponieważ jest to polecenie systemu Windows służące do śledzenia trasy pakietów danych w sieci IP. Działa ono na zasadzie wysyłania pakietów ICMP Echo Request do docelowego adresu IP, a następnie monitorowania odpowiedzi od każdego z pośrednich routerów. Dzięki temu użytkownicy mogą zobaczyć, przez które węzły (routery) przechodzą ich dane, co jest niezwykle przydatne w diagnostyce problemów z połączeniem. Przykładowo, jeżeli użytkownik doświadcza opóźnień w sieci, polecenie 'tracert' może pomóc zidentyfikować, na którym etapie trasy występują spowolnienia. Jest to zgodne z dobrymi praktykami w zakresie zarządzania sieciami, gdzie analiza trasy przesyłania danych pozwala na szybkie lokalizowanie i rozwiązywanie problemów. Dodatkowo, narzędzie 'tracert' wykorzystuje protokół ICMP, który jest standardem w komunikacji sieciowej, co sprawia, że jest to kluczowe narzędzie w arsenale każdego administratora sieci.

Pytanie 26

Wskaż ilustrację ilustrującą symbol stosowany do oznaczania portu równoległego LPT?

A. A

B. B

C. D

D. C

Odpowiedź D to symbol portu równoległego LPT, który kiedyś był dość popularny do podłączania drukarek do komputerów. LPT działał według standardu IEEE 1284, a ten standard miał różne tryby, na przykład EPP i ECP, dzięki którym można było przesyłać dane szybciej niż w tradycyjnych trybach jednokierunkowych. Często port LPT jest przedstawiany w formie graficznej jako drukarka, bo początkowo właśnie do drukowania był głównie używany. Choć teraz mamy nowsze technologie jak USB, porty LPT wciąż czasem się przydają w starszych sprzętach czy w niektórych specyficznych zastosowaniach przemysłowych. Niezależnie od tego, że LPT jest już mniej popularny, warto znać ten symbol. Może się przydać, żeby lepiej rozumieć, jak działają starsze systemy i jakie mogą być problemy z kompatybilnością, gdy korzystamy z różnych urządzeń. To też daje lepszy obraz tego, jak technologia się rozwijała w kontekście połączeń sprzętowych oraz standardów w branży IT.

Pytanie 27

Narzędzie przedstawione do nadzorowania sieci LAN to

C:\Users\egzamin>nmap localhost
Starting Nmap 7.80 ( https://nmap.org ) at 2019-11-26 20:23 ?rodkowoeuropejski czas stand.
Nmap scan report for localhost (127.0.0.1)
Host is up (0.00s latency).
Other addresses for localhost (not scanned): ::1
Not shown: 988 closed ports
PORT      STATE SERVICE
135/tcp   open  msrpc
445/tcp   open  microsoft-ds
1025/tcp  open  NFS-or-IIS
1026/tcp  open  LSA-or-nterm
1027/tcp  open  IIS
1029/tcp  open  ms-lsa
1030/tcp  open  iad1
1031/tcp  open  iad2
1044/tcp  open  dcutility
1234/tcp  open  hotline
2869/tcp  open  icslap
16992/tcp open  amt-soap-http

Nmap done: 1 IP address (1 host up) scanned in 0.94 seconds

A. konfigurator sieci

B. konfigurator IP

C. zapora sieciowa

D. skaner portów

Żaden z wymienionych elementów, poza skanerem portów, nie pełni funkcji monitorowania otwartych portów w sieci LAN. Konfigurator IP jest narzędziem służącym do ustawiania adresów IP na urządzeniach sieciowych i nie dostarcza informacji na temat stanu portów czy usług działających na hostach. Jego podstawowa rola to zarządzanie adresacją IP, co jest kluczowe dla poprawnego działania sieci, ale nie dotyczy monitorowania ruchu czy identyfikacji otwartych portów. Zapora sieciowa, inaczej firewall, jest z kolei mechanizmem zabezpieczającym, który kontroluje i filtruje ruch sieciowy w oparciu o zdefiniowane reguły. Choć rzeczywiście ma zdolność do blokowania lub zezwalania na dostęp do portów, jej głównym zadaniem jest ochrona przed nieautoryzowanym dostępem do sieci, a nie monitorowanie portów. Z kolei konfigurator sieci odnosi się do narzędzi umożliwiających ustawienia sieciowe urządzeń, zarządzanie topologią sieci oraz jej segmentacją, ale nie dostarcza wglądu w usługi czy porty na urządzeniach. Wybór nieodpowiednich narzędzi do monitorowania otwartych portów w sieci LAN może prowadzić do błędnych założeń dotyczących bezpieczeństwa i stanu sieci. Dlatego ważne jest, aby dokładnie rozumieć specyfikę i zakres działania poszczególnych narzędzi, co pozwala na ich właściwe zastosowanie w praktyce administracji sieciowej.

Pytanie 28

W trakcie normalnego funkcjonowania systemu operacyjnego w laptopie zjawia się informacja o potrzebie sformatowania wewnętrznego dysku twardego. Co to oznacza?

A. nośnik, który nie został zainicjowany lub przygotowany do użycia

B. usterki systemu operacyjnego wywołane złośliwym oprogramowaniem

C. uszkodzona pamięć RAM

D. przegrzewanie się procesora

Komunikat o konieczności formatowania wewnętrznego dysku twardego najczęściej wskazuje na to, że nośnik jest niezainicjowany lub nieprzygotowany do pracy. Możliwe, że dysk twardy został usunięty z systemu lub zainstalowany nowy dysk, który nie został jeszcze sformatowany ani zainicjowany. W standardowej praktyce, każdy nowy dysk twardy wymaga sformatowania, aby można było na nim zapisać dane. Formatowanie jest procesem, który przygotowuje nośnik do przechowywania danych poprzez tworzenie systemu plików. Aby zainicjować dysk, można użyć wbudowanych narzędzi w systemie operacyjnym, takich jak 'Zarządzanie dyskami' w systemie Windows czy 'Disk Utility' w macOS. Ważne jest, aby przed formatowaniem upewnić się, że na dysku nie ma ważnych danych, ponieważ ten proces skutkuje ich utratą. Dobrą praktyką jest również regularne sprawdzanie stanu dysków twardych, aby zminimalizować ryzyko utraty ważnych informacji oraz utrzymanie bezpieczeństwa systemu.

Pytanie 29

Domyślnie dostęp anonimowy do zasobów serwera FTP umożliwia

A. jedynie prawo do odczytu

B. pełne uprawnienia dostępu

C. tylko prawo do zapisu

D. uprawnienia do odczytu oraz zapisu

Odpowiedź 'tylko prawo do odczytu' jest prawidłowa, ponieważ domyślnie w przypadku serwera FTP z włączonym anonimowym dostępem użytkownicy mogą przeglądać zgromadzone pliki, ale nie mają możliwości ich modyfikacji ani usuwania. Odczyt z zasobów serwera jest kluczowym elementem w praktyce zarządzania dostępem, zwłaszcza w kontekście ochrony danych oraz bezpieczeństwa. Dobrą praktyką w administracji serwerami FTP jest umieszczanie publicznie dostępnych plików w dedykowanym katalogu z ograniczonymi prawami dostępu. W ten sposób, organizacje mogą udostępniać materiały, takie jak dokumentacja, aktualizacje czy zasoby do pobrania, bez ryzyka ich nieautoryzowanej edycji. Dodatkowo, w kontekście standardów bezpieczeństwa, takich jak OWASP, kluczowe jest ograniczenie uprawnień użytkowników do niezbędnego minimum, co w przypadku anonimowego dostępu do serwera FTP kończy się na prawie do odczytu, co minimalizuje ryzyko potencjalnych zagrożeń dla integralności danych.

Pytanie 30

Komputer uzyskuje dostęp do Internetu za pośrednictwem sieci lokalnej. Gdy użytkownik wpisuje w przeglądarkę internetową adres www.wp.pl, nie może otworzyć strony WWW, natomiast podanie adresu IP, przykładowo 212.77.100.101, umożliwia otwarcie tej strony. Jakie mogą być tego powody?

A. Brak serwera PROXY

B. Brak serwera DNS

C. Brak adresu bramy

D. Brak serwera WINS

Brak serwera DNS jest kluczowym problemem w tej sytuacji, ponieważ DNS (Domain Name System) odpowiada za tłumaczenie nazw domen na adresy IP. Kiedy użytkownik wpisuje adres strony, np. www.wp.pl, system operacyjny żąda od serwera DNS przetłumaczenia tej nazwy na odpowiadający jej adres IP. Jeśli serwer DNS nie działa lub jest niedostępny, komputer nie jest w stanie nawiązać połączenia z odpowiednim serwerem, co skutkuje brakiem dostępu do strony. W przypadku wpisania bezpośredniego adresu IP, system omija proces DNS, co pozwala na nawiązanie połączenia z serwerem. W praktyce, aby zapewnić prawidłowe działanie aplikacji internetowych i dostęp do zasobów w sieci, ważne jest, aby konfiguracja serwera DNS była poprawna oraz aby urządzenia w sieci miały odpowiednie ustawienia DNS. Standardy branżowe, takie jak RFC 1035, definiują mechanizmy działania DNS, które są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania internetu.

Pytanie 31

Aby uzyskać informacje na temat aktualnie działających procesów w systemie Linux, można użyć polecenia

A. rm

B. su

C. ls

D. ps

Polecenie 'ps' w systemie Linux jest kluczowym narzędziem służącym do wyświetlania informacji o bieżących procesach. Skrót 'ps' oznacza 'process status', co doskonale oddaje jego funkcjonalność. Umożliwia ono użytkownikom przeglądanie listy procesów działających w systemie, a także ich stanu, wykorzystania pamięci i innych istotnych parametrów. Przykładowe użycie polecenia 'ps aux' pozwala na uzyskanie szczegółowych informacji o wszystkich procesach, w tym tych, które są uruchomione przez innych użytkowników. Dzięki temu administratorzy i użytkownicy mają możliwość monitorowania aktywności systemu, diagnozowania problemów oraz optymalizacji użycia zasobów. W kontekście dobrej praktyki, korzystanie z polecenia 'ps' jest niezbędne do zrozumienia, jakie procesy obciążają system, co jest kluczowe w zarządzaniu systemami wielozadaniowymi, gdzie optymalizacja wydajności jest priorytetem. Warto również zaznaczyć, że na podstawie wyników polecenia 'ps' można podejmować decyzje dotyczące zarządzania procesami, takie jak ich zatrzymywanie czy priorytetyzacja.

Pytanie 32

W oznaczeniu procesora INTEL CORE i7-4790 liczba 4 wskazuje na

A. liczbę rdzeni procesora

B. wskaźnik wydajności Intela

C. specyficzną linię produkcji podzespołu

D. generację procesora

Cyfra 4 w oznaczeniu procesora INTEL CORE i7-4790 wskazuje na generację procesora. Intel stosuje system oznaczeń, w którym pierwsza cyfra po prefiksie CORE (i7 w tym przypadku) odnosi się do generacji, a to z kolei przekłada się na architekturę oraz możliwości technologiczne danej serii procesorów. Procesory z serii i7-4790 należą do czwartej generacji, znanej jako 'Haswell'. Generacja ma istotne znaczenie przy wyborze podzespołów, ponieważ nowsze generacje zazwyczaj oferują lepszą wydajność, efektywność energetyczną i wsparcie dla nowych technologii, takich jak pamięci DDR4 czy zintegrowane układy graficzne o wyższych osiągach. To oznaczenie jest kluczowe dla użytkowników i producentów sprzętu, aby mogli podejmować odpowiednie decyzje zakupowe, zwłaszcza w kontekście planowania modernizacji systemów komputerowych, które mogą wymagać specyficznych generacji procesorów dla zapewnienia zgodności z innymi komponentami. Ponadto, wybór odpowiedniej generacji może wpłynąć na długoterminową wydajność i stabilność systemu.

Pytanie 33

Jakie polecenie należy zastosować w systemach operacyjnych z rodziny Windows, aby ustawić plik w trybie tylko do odczytu?

A. chmod

B. ftype

C. set

D. attrib

Polecenie 'attrib' jest standardowym narzędziem w systemach operacyjnych Windows, które pozwala na modyfikację atrybutów plików. Umożliwia ustawienie różnych właściwości, w tym atrybutu 'tylko do odczytu', co zapobiega przypadkowemu usunięciu lub modyfikacji plików. Aby ustawić plik jako tylko do odczytu, należy użyć polecenia 'attrib +r nazwa_pliku'. Dzięki temu system operacyjny będzie traktował plik jako nieedytowalny, co jest szczególnie użyteczne w kontekście zarządzania danymi, które są krytyczne lub powinny pozostać niezmienione. W praktyce, użytkownicy często stosują ten atrybut przy plikach konfiguracyjnych czy dokumentach, które nie powinny być przypadkowo edytowane. Zastosowanie polecenia 'attrib' jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania danymi, ponieważ pozwala na lepszą kontrolę nad dostępnością i bezpieczeństwem plików. Warto również zaznaczyć, że można użyć 'attrib' w skryptach i automatyzacji zadań, co zwiększa efektywność w zarządzaniu zasobami systemowymi.

Pytanie 34

Który standard sieci lokalnej określa dostęp do medium w oparciu o token (żeton)?

A. IEEE 802.2

B. IEEE 802.1

C. IEEE 802.5

D. IEEE 802.3

Standardy IEEE 802.2, IEEE 802.3 i IEEE 802.1 różnią się znacząco od IEEE 802.5 w kontekście zarządzania dostępem do medium. IEEE 802.2, znany jako Logical Link Control (LLC), definiuje warstwę kontrolną, która zarządza komunikacją w sieciach. Nie zajmuje się on jednak bezpośrednio dostępem do medium, lecz współpracuje z innymi standardami, takimi jak Ethernet, który jest obsługiwany przez IEEE 802.3. Ethernet opiera się na metodzie CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection), co oznacza, że urządzenia nasłuchują medium, a w przypadku wykrycia kolizji ponownie próbują wysłać dane. Taki model nie zapewnia tak skutecznej kontroli dostępu jak token ring, co może prowadzić do większej liczby kolizji w zatłoczonych sieciach. Z kolei IEEE 802.1 dotyczy głównie architektury sieciowej oraz protokołów zarządzania, takich jak VLAN, i nie ma bezpośredniego wpływu na metody dostępu do medium. Często błędnie zakłada się, że wszystkie standardy sieciowe związane z LAN są sobie równoważne, jednakże różnice w mechanizmach dostępu mogą prowadzić do znacznych różnic w wydajności i stabilności sieci. Zrozumienie tych standardów i ich zastosowań jest kluczowe dla projektowania efektywnych i niezawodnych systemów sieciowych.

Pytanie 35

W którym modelu płyty głównej można zamontować procesor o podanych parametrach?

Intel Core i7-4790 3,6 GHz 8MB cache s. 1150 Box

A. Gigabyte GA-Z170X-Gaming 3-EU DDR4 s.1151

B. Asus SABERTOOTH Z97 MARK 1/USB 3.1 LGA 1150 ATX

C. Asrock 970 Extreme3 R2.0 s.AM3+

D. MSI 970A-G43 PLUS AMD970A s.AM3

Procesor Intel Core i7-4790 to jednostka czwartej generacji Intel Core, oparta na architekturze Haswell i korzystająca z gniazda LGA 1150. Płyta główna Asus SABERTOOTH Z97 MARK 1/USB 3.1 jest wyposażona właśnie w to gniazdo, co zapewnia pełną kompatybilność z tą serią procesorów. Chipset Z97 obsługuje nie tylko procesory Intel Core czwartej generacji, ale również piątą (Broadwell), więc daje większe możliwości rozbudowy w przyszłości. Co ciekawe, w praktycznych zastosowaniach często spotykałem się z tym, że płyty Z97 sprawdzają się dobrze w komputerach do zaawansowanych zastosowań, jak edycja wideo czy gry na wysokim poziomie, bo oferują stabilność i solidny zestaw złącz. Pozwala też na obsługę szybkich dysków SSD przez SATA Express czy M.2, co dziś jest już właściwie standardem. Dodatkowo Asus słynie z dobrej jakości sekcji zasilania i zaawansowanych opcji chłodzenia na tej płycie, co może być bardzo przydatne, gdy ktoś planuje podkręcanie lub pracę pod dużym obciążeniem. W branżowych realiach dobór płyty do procesora to nie tylko kwestia gniazda, ale i wsparcia dla RAM, możliwości rozbudowy, a także zaufania do marki – tutaj Asus SABERTOOTH Z97 zdecydowanie spełnia wszystkie te kryteria. Moim zdaniem, wybór tej płyty pod taki procesor to rozsądna, przyszłościowa decyzja, zwłaszcza jeśli myśli się o wydajnej, niezawodnej stacji roboczej.

Pytanie 36

Okablowanie wertykalne w sieci strukturalnej łączy

A. dwa gniazda abonentów

B. główny punkt dystrybucji z gniazdem abonenta

C. pośredni punkt dystrybucji z gniazdem abonenta

D. główny punkt dystrybucji z pośrednimi punktami dystrybucji

Wybór opcji, która łączy dwa gniazda abonenckie, jest nieprawidłowy, ponieważ nie uwzględnia istoty okablowania pionowego, które ma na celu połączenie różnych segmentów sieci w bardziej złożoną strukturę. Okablowanie pionowe nie jest jedynie łączeniem gniazd, lecz tworzy ramy dla całej architektury sieci, umożliwiając przesyłanie danych między głównymi i pośrednimi punktami rozdzielczymi. Wybór opcji łączącej główny punkt rozdzielczy z gniazdem abonenckim pomija kluczowe elementy struktury sieci, które są niezbędne do efektywnego zarządzania i organizacji infrastruktury. Ta odpowiedź nie uwzględnia również faktu, że gniazda abonenckie są zazwyczaj końcowymi punktami, a ich bezpośrednie połączenie z głównymi punktami rozdzielczymi nie zapewnia odpowiedniego zarządzania siecią ani nie wsparcia dla ewentualnych rozbudów. Z kolei łączenie głównego punktu rozdzielczego z pośrednimi punktami umożliwia skalowanie i integrację różnych technologii, co jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi. Ignorowanie tego aspektu prowadzi do konstrukcji sieci, która nie jest elastyczna ani dostosowana do potrzeb użytkowników. Dlatego ważne jest, aby dobrze zrozumieć hierarchię i strukturę okablowania, aby stworzyć wydajną i przyszłościową sieć.

Pytanie 37

W technologii Ethernet 100Base-TX do przesyłania danych używane są żyły kabla UTP podłączone do pinów:

A. 1,2,3,4

B. 4,5,6,7

C. 1,2,5,6

D. 1,2,3,6

Wybór niepoprawnych odpowiedzi wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące sposobu, w jaki zdefiniowane są pary żył w standardzie 100Base-TX. Odpowiedzi, które nie uwzględniają pinów 3 i 6, są błędne, ponieważ w tej specyfikacji transmisja opiera się na pełnodupleksowym połączeniu, które wymaga użycia obu par żył. Odpowiedzi, które sugerują użycie pinów 4, 5, 7, wskazują na nieprawidłowe zrozumienie struktury kabli UTP, w których to piny 4, 5, 7 i 8 nie są wykorzystywane w standardzie 100Base-TX. Dobrą praktyką jest znajomość układu pinów oraz zasad dzielenia na pary, co jest kluczowe dla zrozumienia działania sieci Ethernet. Wiele osób myli także pojęcia związane z transmisją danych i nie dostrzega, że w 100Base-TX używa się wyłącznie czterech żył. Niezrozumienie tych zasad prowadzi do błędnych założeń i niewłaściwego projektowania infrastruktury sieciowej, co może skutkować problemami z wydajnością i stabilnością połączeń.

Pytanie 38

Rejestr procesora, znany jako licznik rozkazów, przechowuje

A. ilość rozkazów zrealizowanych przez procesor do tego momentu

B. liczbę rozkazów, które pozostały do zrealizowania do zakończenia programu

C. liczbę cykli zegara od momentu rozpoczęcia programu

D. adres rozkazu, który ma być wykonany następnie

Niepoprawne odpowiedzi dotyczące rejestru licznika rozkazów mogą prowadzić do istotnych nieporozumień dotyczących architektury komputerów. Na przykład, stwierdzenie, że licznik rozkazów przechowuje liczbę cykli zegara liczoną od początku pracy programu jest mylące. Cykl zegara jest miarą czasu, w którym procesor wykonuje operacje, ale nie ma bezpośredniego związku z tym, co przechowuje licznik rozkazów. Licznik ten jest odpowiedzialny za wskazywanie adresu następnego rozkazu, a nie za śledzenie czasu wykonania. Kolejna błędna koncepcja, mówiąca o przechowywaniu liczby rozkazów pozostałych do wykonania, także jest nieprawidłowa. Licznik rozkazów nie informuje procesora o tym, ile instrukcji jeszcze czeka na wykonanie; jego rolą jest jedynie wskazanie następnego rozkazu. Zupełnie mylnym podejściem jest też rozumienie licznika rozkazów jako miejsca, które zlicza liczbę rozkazów wykonanych przez procesor. Choć możliwe jest implementowanie liczników wydajności w architekturze procesora, to jednak licznik rozkazów nie pełni tej funkcji. Typowe błędy myślowe to mylenie roli rejestrów i ich funkcji w procesorze. Wiedza o działaniu licznika rozkazów jest kluczowa dla zrozumienia podstaw działania procesorów i ich architektur, a błędne postrzeganie tej kwestii może prowadzić do trudności w programowaniu oraz projektowaniu systemów informatycznych.

Pytanie 39

Do dynamicznej obsługi sprzętu w Linuxie jest stosowany system

A. uname

B. ulink

C. uptime

D. udev

Odpowiedź „udev” jest zdecydowanie właściwa, bo to właśnie ten system odpowiada za dynamiczną obsługę urządzeń w systemach Linux. Udev to podsystem jądra Linuksa, który zarządza urządzeniami na poziomie użytkownika, czyli dokładnie wtedy, gdy np. wtykasz pendrive’a do USB albo podłączasz nową kartę sieciową. Wszystko dzieje się automatycznie, bo udev wykrywa zmiany w sprzęcie w czasie rzeczywistym i generuje odpowiednie pliki w katalogu /dev. Przykładowo, gdy podłączysz dysk zewnętrzny, udev sam stworzy odpowiedni plik urządzenia i może nawet automatycznie zamontować system plików – zależnie od skonfigurowanych reguł. Z mojego doświadczenia to ogromne ułatwienie, bo dawniej trzeba było ręcznie tworzyć te pliki, co było dość upierdliwe. Dzisiaj w większości nowoczesnych dystrybucji Linuksa udev jest po prostu niezbędny – bez niego automatyczna obsługa sprzętu praktycznie przestaje działać. No i jeszcze ważna sprawa: konfigurując reguły udev'a, można precyzyjnie kontrolować, co się stanie po podłączeniu danego sprzętu – to jest wręcz standardowa praktyka w środowiskach serwerowych czy embedded. Moim zdaniem, znajomość działania udev to absolutna podstawa dla każdego, kto chce głębiej wejść w administrację Linuxem.

Pytanie 40

Aby zwiększyć lub zmniejszyć rozmiar ikony na pulpicie, należy obracać kółkiem myszy, trzymając jednocześnie wciśnięty klawisz

A. SHIFT

B. TAB

C. CTRL

D. ALT

Przytrzymywanie klawisza CTRL podczas kręcenia kółkiem myszy jest standardowym sposobem na zmianę rozmiaru ikon na pulpicie w systemach operacyjnych Windows. Gdy użytkownik przytrzymuje klawisz CTRL, a następnie używa kółka myszy, zmienia on skalę ikon w systemie, co pozwala na ich powiększenie lub pomniejszenie. Taka funkcjonalność jest szczególnie przydatna, gdy użytkownik chce dostosować wygląd pulpitu do własnych potrzeb lub zwiększyć widoczność ikon, co może być pomocne dla osób z problemami ze wzrokiem. Zmiana rozmiaru ikon jest również zastosowaniem w kontekście organizacji przestrzeni roboczej, co jest zgodne z dobrą praktyką w zakresie ergonomii cyfrowej. Warto dodać, że możliwość ta jest częścią większego zestawu funkcji personalizacji, które można znaleźć w menu kontekstowym pulpitu, ale użycie klawisza CTRL sprawia, że ta operacja staje się bardziej intuicyjna i szybsza.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej