Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 28 kwietnia 2026 08:55
Data zakończenia: 28 kwietnia 2026 09:18

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jaką technologię zaleca się przy budowie witryn WWW, aby użytkownicy bez umiejętności programistycznych mogli samodzielnie wprowadzać zmiany w treści bez kodowania?

A. FTP

B. CMS

C. SEO

D. SSL

Odpowiedź dotycząca CMS-a, czyli Systemu Zarządzania Treścią, jest okej, bo dzięki niemu ludzie mogą samodzielnie zarządzać treściami na stronach internetowych, nawet jeśli nie znają się na programowaniu. Systemy CMS, jak WordPress, Joomla czy Drupal, mają łatwe w obsłudze interfejsy, co sprawia, że dodawanie, edytowanie i usuwanie treści jest mega proste. To bardzo ważne, bo każdy chce, żeby jego strona była na bieżąco i dobrze widoczna w wyszukiwarkach. Dodatkowo, CMS-y często pozwalają na instalowanie różnych dodatków i szablonów, co daje większe możliwości i sprawia, że strona wygląda lepiej. Z mojego doświadczenia, to podejście bardzo się sprawdza, bo pozwala skupić się na tworzeniu fajnej treści, a nie na technicznych zawirowaniach związanych z zarządzaniem stroną.

Pytanie 2

Który z przedstawionych kodów XHTML sformatuje tekst według podanego wzorca?
Ala ma kota
a kot ma Alę

A. Ala ma kota a kot ma Alę

B. Ala ma kota a kot ma Alę

C. Ala ma kota a kot ma Alę

D. Ala ma kota a kot ma Alę

W pozostałych odpowiedziach występują różne błędy, które wpływają na ich poprawność. W pierwszym przypadku zamknięcie tagu jest poprawne, jednak brak jest prawidłowego zakończenia tagu , co powoduje, że kod nie jest zgodny z zasadami XHTML. Poprawne zamykanie tagów jest kluczowe, ponieważ XHTML jest bardziej restrykcyjny niż HTML, a niepoprawne zamknięcie tagu powoduje błędne renderowanie. W drugiej analizowanej opcji, również występuje niepoprawne zamknięcie tagu , gdzie użyto zamiast , co wprowadza zamieszanie w semantyce tekstu. W przypadku dokumentów XHTML, każdy otwarty tag musi mieć swoje odpowiadające zamknięcie, co nie zostało spełnione. W trzeciej opcji pojawia się błąd z brakiem zamknięcia tagu , co jest fundamentalnym błędem strukturalnym. Nieprawidłowe zagnieżdżenie i brak zamknięcia tagów prowadzi do sytuacji, w której przeglądarki internetowe mogą niepoprawnie interpretować kod, co wpływa na ostateczny wygląd strony. W każdej z tych nieprawidłowych odpowiedzi brakuje elementarnej dbałości o zgodność z zasadami XHTML, co jest niezbędne dla uzyskania wiarygodności i prawidłowego funkcjonowania dokumentów internetowych.

Pytanie 3

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

B. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

C. Przenikanie zdjęć.

D. Zmiana jasności zdjęć.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 4

W języku JavaScript stworzono fragment kodu. Po uruchomieniu skryptu zmienna x

<script>
   var x = 10;
   x++;
   console.log(x);
 </script>

A. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej

B. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w oknie popup

C. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej

D. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML

W zaprezentowanym fragmencie kodu JavaScript zmienna x jest najpierw inicjalizowana wartością 10. Następnie operator inkrementacji x++ zwiększa tę wartość o 1, co skutkuje przypisaniem zmiennej wartości 11. Operator postinkrementacji w JavaScript działa w ten sposób że najpierw zwraca aktualną wartość zmiennej a następnie ją zwiększa. W tym przypadku operacja x++ skutkuje zwiększeniem wartości x do 11. W konsoli przeglądarki wywołanie console.log(x) powoduje wyświetlenie obecnej wartości zmiennej x która wynosi 11. Użycie console.log jest standardową praktyką debugowania w JavaScript i jedną z głównych metod wyświetlania informacji w środowisku przeglądarki. Konsole przeglądarek internetowych są potężnym narzędziem dla deweloperów front-endowych umożliwiającym interaktywną pracę z kodem monitorowanie błędów oraz wydajności aplikacji. Jako najlepsza praktyka zaleca się stosowanie console.log do tymczasowego debugowania i unikanie pozostawiania tych wywołań w produkcyjnych wersjach kodu co może prowadzić do zbędnego obciążenia aplikacji i ujawnienia niepotrzebnych informacji użytkownikom końcowym. Warto również wspomnieć że zmienne deklarowane za pomocą var mają zasięg funkcyjny co oznacza że są dostępne w całej funkcji w której zostały zadeklarowane.

Pytanie 5

Ogólne tablice służące do przechowywania informacji o ciasteczkach oraz sesjach: $_COOKIE oraz $_SESSION są elementem języka

A. JavaScript

B. Perl

C. C#

D. PHP

Odpowiedź PHP jest poprawna, ponieważ $_COOKIE i $_SESSION to superglobalne tablice, które są integralną częścią języka PHP. Umożliwiają one przechowywanie i zarządzanie danymi sesji oraz informacjami o ciasteczkach. $_COOKIE służy do odczytywania i zapisywania danych, które są przechowywane w urządzeniu użytkownika w postaci ciasteczek. Z kolei $_SESSION pozwala na przechowywanie danych sesyjnych na serwerze, co jest kluczowe dla utrzymania stanu użytkownika podczas przeglądania strony. Dzięki temu, programiści mogą tworzyć aplikacje webowe, które identyfikują użytkowników, zachowują ich preferencje oraz dane logowania, co poprawia doświadczenia użytkownika. Praktycznym zastosowaniem tych tablic jest na przykład realizacja systemów logowania, gdzie dane o użytkownikach są przechowywane w sesji, a ciasteczka mogą być używane do zapamiętywania ich preferencji na przyszłość. Często stosowanym standardem w branży jest dbanie o bezpieczeństwo danych sesyjnych, co można osiągnąć poprzez odpowiednie zarządzanie czasem życia sesji oraz używanie bezpiecznych ciasteczek.

Pytanie 6

Jakie mogą być źródła rekordów dla raportu?

A. zapytanie GRANT

B. zapytanie INSERT INTO

C. tabela

D. inny raport

Tabela jest podstawowym źródłem danych, które może być wykorzystane do generowania raportów w systemach zarządzania bazami danych (DBMS). Raporty są często tworzone w oparciu o zawartość tabel, które przechowują zorganizowane dane w postaci wierszy i kolumn. Przykładowo, w systemach takich jak SQL Server czy MySQL, można użyć zapytań SELECT, aby pobrać dane z tabel i zaprezentować je w formie raportu. Stosowanie tabel jako źródła informacji jest zgodne z zasadami normalizacji danych, co pozwala na minimalizację redundancji i zwiększa integralność danych. Dobre praktyki w tworzeniu raportów zakładają, że dane powinny być pobierane z tabel skonstruowanych zgodnie z zasadami projektowania baz danych, co zapewnia efektywność i łatwość w zarządzaniu informacjami. Oprócz tego, raporty mogą być wzbogacane o różne agregacje i analizy, co czyni je bardziej użytecznymi w podejmowaniu decyzji biznesowych. W praktyce, programiści i analitycy danych często korzystają z narzędzi do wizualizacji, takich jak Tableau czy Power BI, które łączą się z danymi w tabelach, aby generować interaktywne raporty i dashboardy.

Pytanie 7

Jakim sposobem można w języku PHP dokumentować blok komentarza składający się z wielu linii?

A.

B. /* */

C. //

D. #

W języku PHP oprócz bloku komentarza /* */ istnieją inne metody, które jednak nie są przeznaczone do tworzenia komentarzy wieloliniowych. Użycie // pozwala na komentowanie jedynie pojedynczych linii kodu, co może być mylące dla osób, które szukają sposobu na dodawanie dłuższych opisów. Kiedy stosujemy ten styl, każda linia, którą chcemy skomentować, musi być poprzedzona tymi znakami, co znacząco ogranicza możliwości dokumentacji w kodzie. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku znaku #, który również działa jedynie na poziomie pojedynczych linii. Te podejścia mogą prowadzić do nieefektywności, zwłaszcza w bardziej złożonych projektach, gdzie jasne i zwięzłe komentarze są kluczowe dla utrzymania zrozumiałości kodu. Alternatywnie, użycie  jest związane z HTML i nie jest poprawne w kontekście PHP, ponieważ nie jest uznawane za standardowy sposób komentowania w tym języku. Dlatego istotne jest, aby programiści stosowali odpowiednie metody zgodne z konwencjami PHP, aby uniknąć nieporozumień oraz zapewnić, że dokumentacja kodu będzie użyteczna i łatwo dostępna dla innych twórców. Błędem jest zatem stosowanie nieodpowiednich znaków do komentowania, co może prowadzić do nieczytelności oraz trudności w utrzymaniu kodu.

Pytanie 8

Aby posortować listę uczniów według daty urodzenia w bazie danych, jakie polecenie należy zastosować?

A. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie where rok_urodzenia = 1994

B. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie group by rok_urodzenia

C. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie order by nazwisko

D. SELECT imie,nazwisko,klasa from uczniowie order by rok_urodzenia

Wybór pierwszej odpowiedzi nie jest właściwy, ponieważ ogranicza on wyniki do uczniów, którzy urodzili się w konkretnym roku, czyli 1994. Takie podejście nie pozwala na uzyskanie pełnej listy uczniów w kolejności ich roku urodzenia, a jedynie wyświetla tych z jednego, wybranego roku. Zatem nie spełnia ono wymogu uporządkowania całej listy według roku urodzenia. Kolejna odpowiedź, która sugeruje użycie klauzuli 'GROUP BY' na kolumnie 'rok_urodzenia', również jest niepoprawna. Klauzula ta służy do agregacji danych i grupowania ich na podstawie wartości w danej kolumnie, a nie do sortowania. Może to prowadzić do utraty informacji, gdyż zwraca jedynie jedną pozycję dla każdej unikalnej wartości w kolumnie, co nie umożliwia analizy szczegółowej. Co więcej, ostatnia odpowiedź, która proponuje sortowanie według nazwiska, jest całkowicie nieadekwatna do zadania. Sortowanie uczniów według nazwiska nie odnosi się do roku urodzenia, co było celem pytania. Takie działanie może prowadzić do zamieszania w wynikach, a uczniowie nie będą uporządkowani w sposób, który odpowiada ich wieku. Wszystkie te odpowiedzi nie spełniają zatem wymagań dotyczących sortowania i analizy danych w kontekście roku urodzenia.

Pytanie 9

Który ze skrótów oznacza sieć bezprzewodową?

A. LAN

B. WAN

C. MAN

D. WLAN

Poprawna odpowiedź to WLAN, czyli Wireless Local Area Network. Skrót ten dosłownie oznacza bezprzewodową sieć lokalną. W praktyce chodzi o to, co większość osób nazywa po prostu „Wi‑Fi” w domu, w szkole czy w firmie. Różnica jest taka, że Wi‑Fi to nazwa standardu/technologii (opartej o IEEE 802.11), a WLAN to ogólne określenie całej sieci lokalnej realizowanej bez kabli. W typowej infrastrukturze IT masz często klasyczny LAN oparty na skrętce (Ethernet) oraz równolegle WLAN realizowany przez punkty dostępowe (access pointy), które rozgłaszają sieci o nazwach SSID. Użytkownik loguje się do WLAN przy pomocy hasła lub uwierzytelniania 802.1X, a dalej korzysta z tych samych zasobów co w sieci przewodowej: serwera WWW, panelu CMS, bazy danych czy panelu administracyjnego routera. Z mojego doświadczenia w małych firmach sensownie jest traktować WLAN jako przedłużenie LAN, ale dobrze odseparowane VLAN‑ami, z osobną siecią dla gości, z włączonym szyfrowaniem WPA2 lub WPA3 i wyłączonym otwartym dostępem. W dokumentacji technicznej, konfiguracji routerów czy punktów dostępowych producenci wprost używają pojęcia WLAN na określenie sekcji, w której konfiguruje się SSID, kanały radiowe, moc nadawania oraz zabezpieczenia. Moim zdaniem warto przyzwyczaić się do tego skrótu, bo pojawia się w materiałach egzaminacyjnych, w logach systemowych, a także w interfejsach zarządzania bardziej zaawansowanym sprzętem sieciowym. W skrócie: jeśli widzisz „W” przed LAN, to masz do czynienia z siecią lokalną realizowaną drogą radiową, a nie po kablu, i to jest właśnie poprawne skojarzenie.

Pytanie 10

Na podstawie kodu widocznego na ilustracji można stwierdzić, że

A. nie zadeklarowano funkcji wyswietlNazwisko.

B. funkcja wyswietlNazwisko(nazwisko) musi być wywołana wewnątrz innej funkcji.

C. nie przypisano wartości do zmiennej nazwisko.

D. podano nieprawidłowy argument do funkcji alert.

W tym kodzie funkcja wyswietlNazwisko(nazwisko) jest poprawnie zadeklarowana, a komunikat przekazywany do alert() też jest w porządku. Problem wcale nie leży w samej funkcji, tylko w tym, że wywołujemy ją z argumentem nazwisko, który nigdzie wcześniej nie został zdefiniowany ani nie ma do niego przypisanej żadnej wartości. Silnik JavaScript widzi wywołanie wyswietlNazwisko(nazwisko); i szuka zmiennej o nazwie nazwisko w aktualnym zasięgu (scope). Ponieważ jej nie znajduje, zgłasza błąd ReferenceError: nazwisko is not defined. To jest klasyczny przypadek braku inicjalizacji zmiennej przed użyciem. W praktyce, żeby to naprawić, trzeba najpierw zadeklarować zmienną, np.: var nazwisko = "Kowalski"; albo let nazwisko = prompt("Podaj swoje nazwisko:"); i dopiero potem wywołać funkcję: wyswietlNazwisko(nazwisko);. Dobra praktyka w JavaScript to zawsze jawne deklarowanie zmiennych przy użyciu let lub const (ewentualnie var w starszym kodzie) oraz nadawanie im czytelnych, przewidywalnych wartości początkowych. W aplikacjach webowych takie zmienne często pochodzą z pól formularza, np. z document.getElementById("nazwisko").value, i dopiero ta wartość jest przekazywana jako argument funkcji. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, że zanim użyjesz jakiejś nazwy w wywołaniu funkcji, sprawdzasz, czy na pewno istnieje jej deklaracja w odpowiednim zasięgu i czy ma sensowną wartość. Dzięki temu unikniesz wielu irytujących błędów w konsoli i łatwiej będzie debugować kod.

Pytanie 11

Jakiego ograniczenia (constraint) używa się do zdefiniowania klucza obcego?

A. AUTO_INCREMENT(ID)

B. FOREIGN KEY(ID)

C. PRIMARY KEY(ID)

D. UNIQUE KEY(ID)

Odpowiedź 'FOREIGN KEY(ID)' jest poprawna, ponieważ klucz obcy służy do definiowania relacji między tabelami w bazach danych. Klucz obcy to atrybut lub zestaw atrybutów w jednej tabeli, który odnosi się do klucza głównego innej tabeli. Przykładowo, w bazie danych, która obsługuje system zarządzania zamówieniami, tabela 'Zamówienia' może zawierać kolumnę 'KlientID', będącą kluczem obcym odnoszącym się do kolumny 'ID' w tabeli 'Klienci'. Użycie kluczy obcych pozwala na zapewnienie integralności referencyjnej, co oznacza, że każdy wpis w tabeli 'Zamówienia' musi odpowiadać istniejącemu klientowi w tabeli 'Klienci'. Dobrym praktykom w projektowaniu baz danych jest stosowanie kluczy obcych jako sposobu na unikanie niezgodności danych oraz na umożliwienie wykonywania zapytań z wykorzystaniem JOIN, co ułatwia uzyskiwanie skonsolidowanych informacji z różnych tabel. Ponadto, w przypadku usunięcia lub aktualizacji rekordów w tabeli źródłowej, można skonfigurować odpowiednie zasady, takie jak 'CASCADE', które automatycznie zaktualizują powiązane dane w tabeli docelowej, co jest istotne dla zachowania spójności danych.

Pytanie 12

Na temat zmiennej predefiniowanej $_POST w języku PHP możemy stwierdzić, że

A. jest rozwiniętą wersją tablicy $_SESSION

B. zawiera dane przesłane do skryptu z formularza

C. zawiera informacje bezpośrednio przesłane do skryptu z ciasteczka

D. jest repliką tablicy $_COOKIE

Zmienna predefiniowana $_POST w języku PHP jest kluczowym elementem, który umożliwia przesyłanie danych z formularzy HTML do skryptu PHP. Gdy użytkownik wypełnia formularz i wysyła go, wszystkie dane z tego formularza są dostępne w tablicy asocjacyjnej $_POST, co pozwala na łatwe przetwarzanie danych w backendzie. Przykładowo, jeśli formularz zawiera pola takie jak 'imię' i 'email', po wysłaniu skrypt PHP może uzyskać te wartości poprzez $_POST['imię'] oraz $_POST['email']. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w programowaniu webowym, gdzie oddziela się logikę prezentacji od logiki przetwarzania danych. Ponadto, korzystając z $_POST, programiści mogą bezpiecznie odbierać dane bez obaw o ich modyfikację przez użytkownika, ponieważ nie są one widoczne w adresie URL, jak w przypadku metody GET. Warto również zauważyć, że korzystając z $_POST, można przesyłać różnorodne dane, w tym tekst, pliki i inne formaty, co czyni tę metodę niezwykle wszechstronną.

Pytanie 13

Jaki rezultat uzyskamy po uruchomieniu załączonego skryptu?

<?php
class Owoc {
   function __construct() {     echo "test1";     }
   function __destruct() {     echo "test2";     }
}
$gruszka = new Owoc();
?>

A. Pojawi się jedynie komunikat "test2"

B. Pojawi się tylko komunikat "test1"

C. Na ekranie pojawią się oba komunikaty: "test1" oraz "test2"

D. Nie zostanie wyświetlony żaden komunikat

W analizie skryptu PHP ważne jest zrozumienie roli metod specjalnych jak __construct() i __destruct(). __construct() uruchamia się podczas tworzenia obiektu, a __destruct() w momencie niszczenia obiektu. Odpowiedź wskazująca, że żaden napis się nie wyświetli, ignoruje fakt, że zarówno konstruktor jak i destruktor wywołują funkcję echo. Przy odpowiedzi, że wyświetli się tylko napis test1, pominięto działanie metody __destruct(), która następuje po zakończeniu skryptu. Natomiast stwierdzenie, że wyświetli się tylko napis test2 ignoruje działanie konstruktora, który zostaje niezwłocznie aktywowany po stworzeniu obiektu $gruszka. Częstym błędem jest nieujmowanie pełnego cyklu życia obiektu, co prowadzi do nieprawidłowego zrozumienia działania destruktorów, zwłaszcza że uruchamiane są one automatycznie, wpływając na zarządzanie zasobami i pamięcią. Zrozumienie tych mechanizmów jest kluczowe w efektywnym zarządzaniu kodem w PHP, szczególnie w zaawansowanych projektach obiektowych.

Pytanie 14

Jaką wartość zwróci funkcja empty($a); w języku PHP, gdy zmienna $a będzie miała wartość liczbową 0?

A. NULL

B. 0

C. FALSE

D. TRUE

Wybór wartości 0 jako odpowiedzi jest błędny, ponieważ funkcja empty() nie zwraca wartości liczbowej, a zamiast tego określa, czy zmienna jest pusta. Wartość 0 nie oznacza, że zmienna jest 'zapełniona', a wręcz przeciwnie, w kontekście PHP jest traktowana jako 'pusta'. Niezrozumienie tego może prowadzić do błędnych założeń podczas pracy z danymi, gdzie 0 często może być uważane za wartość ważną. Z kolei NULL jest typem, który reprezentuje brak wartości, ale w kontekście funkcji empty() jest on również uznawany za pusty. Zmienne z wartością NULL zostaną ocenione jako puste, co jest zgodne z zasadami typowania w PHP, jednak nie należy mylić tego z zerem. Zastosowanie wartości FALSE jako odpowiedzi jest również nieprawidłowe, ponieważ empty() nie zwraca wartości logicznej FALSE dla zmiennej $a, która ma wartość 0. Zamiast tego zwróci TRUE. Istotne jest, aby zrozumieć, że empty() nie ocenia wartości w sensie ich logiczności, lecz jedynie czy są one 'puste' w kontekście PHP. Właściwe zrozumienie tego mechanizmu jest kluczowe dla uniknięcia błędów w logice programowania, zwłaszcza w skomplikowanych aplikacjach webowych, gdzie walidacja danych jest istotna.

Pytanie 15

Przedstawiono fragment HTML, który nie przechodzi poprawnej walidacji. Błąd walidacyjny tego kodu dotyczy

<!DOCTYPE html>
 <html>
  <head>
   <title>Test</title>
  </head>
  <body>
   <img src="obraz.gif alt="Obrazek">
   <h1>Rozdział 1</h1>
   <p>To jest tekst paragrafu, ... </p>
   <br>
   <img src="obraz.gif" alt="Obrazek">
  </body>
 </html>

A. niedomknięcia znacznika br.

B. powtórzenia nazwy pliku graficznego.

C. niedomknięcia znacznika img.

D. braku cudzysłowu.

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Błąd walidacji w kodzie HTML na obrazku wynikał z braku cudzysłowu. W HTML atrybuty powinny być zawsze otoczone cudzysłowami, są to pojedyncze (' ') lub podwójne (" "), co jest wymogiem poprawnej walidacji kodu. Atrybuty, którym nie przydzielono wartości, mogą powodować problemy w przeglądarkach, co z kolei prowadzi do błędów walidacji. Dlatego zawsze należy pamiętać o otoczeniu atrybutów cudzysłowami, aby zapewnić poprawne działanie strony internetowej. Prawidłowo zapisany atrybut w tagu HTML powinien wyglądać tak: <img src="obrazek.jpg">. W praktyce niezgodność z tą konwencją może prowadzić do nieprawidłowego wyświetlania strony lub jej elementów. Dlatego zawsze warto zwracać uwagę na poprawność składni podczas pisania kodu HTML.

Pytanie 16

Które z poniższych stwierdzeń dotyczy skalowania obrazu?

A. Polega na modyfikacji sposobu zapisu obrazu, aby zmienić metodę kompresji

B. Łączy lub odejmuje figury

C. Powoduje zmianę wymiarów obrazu bez modyfikacji istotnej zawartości wizualnej

D. Powoduje wycięcie określonego fragmentu z pierwotnego obrazu w celu uzyskania lepszego widoku

Skalowanie obrazu to proces, który polega na zmianie jego rozmiaru, zachowując przy tym kluczowe elementy wizualne. Istotne jest, aby w trakcie skalowania nie doszło do zniekształcenia ważnych detali czy proporcji obrazu. W praktyce, stosowanie algorytmów interpolacji, takich jak biliniowa czy bikubiczna, pozwala na uzyskanie wysokiej jakości powiększeń lub pomniejszeń obrazów, co jest fundamentem w grafice komputerowej, projektowaniu stron internetowych oraz w fotografii cyfrowej. Dzięki odpowiednim technikom, możemy skalować zdjęcia do różnych rozmiarów bez utraty istotnych informacji, co jest niezwykle ważne w kontekście przygotowywania materiałów do druku lub publikacji online. Dobrze wykonane skalowanie obrazu zapewnia estetyczny wygląd i zgodność z wymogami technicznymi, co jest kluczowe w mediach, marketingu i projektowaniu graficznym.

Pytanie 17

Zawarta baza danych składa się z trzech tabel oraz dwóch relacji. Aby uzyskać informacje o wszystkich lekarzach przypisanych do wybranego pacjenta, konieczne jest porównanie kluczy

A. Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id

B. Lekarze.id = Pacjenci.id

C. Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id

D. Lekarze.id = Recepty.id

Odpowiedź Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id jest poprawna, ponieważ w bazach danych relacyjne połączenie między tabelami jest realizowane przez klucze obce. Tabela Pacjenci zawiera kolumnę Lekarze_id, która jest kluczem obcym odnoszącym się do kolumny id w tabeli Lekarze. Dzięki temu połączeniu możemy określić, który lekarz jest przypisany do danego pacjenta. W praktyce oznacza to, że możemy wykonywać zapytania SQL, które łączą te tabele i wyświetlają dane wszystkich lekarzy przypisanych do konkretnego pacjenta. Przykładowe zapytanie SELECT może wyglądać tak SELECT Lekarze.imie Lekarze.nazwisko FROM Pacjenci INNER JOIN Lekarze ON Pacjenci.Lekarze_id = Lekarze.id WHERE Pacjenci.id = [id_pacjenta]. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych zgodnie z zasadami normalizacji co zwiększa spójność i integralność danych. Poprawne użycie kluczy obcych jest fundamentalne w kontekście zarządzania relacjami między danymi oraz umożliwia przeprowadzanie bardziej złożonych analiz danych z różnych tabel w sposób wydajny i bezpieczny.

Pytanie 18

Jakie formatowanie obramowania jest zgodne ze stylem border-style: dotted solid;?

A. Formatowanie 1

B. Formatowanie 2

C. Formatowanie 3

D. Formatowanie 4

Styl obramowania w CSS pozwala na precyzyjne określenie wyglądu krawędzi elementu na stronie internetowej. W przypadku „border-style: dotted solid;” mamy do czynienia z kombinacją dwóch różnych stylów obramowania. Pierwsza wartość „dotted” odnosi się do obramowania o kropkowanej strukturze, co jest często stosowane w celu nadania lekkości i subtelności wizualnej. Druga wartość „solid” oznacza jednolite obramowanie, które jest bardziej wyraźne i stosowane, gdy wymagana jest wyraźna separacja elementów. Formatowanie 2 odpowiada właśnie temu stylowi, ponieważ przedstawia górne i dolne obramowanie jako kropkowane, a boczne jako jednolite. Takie zastosowanie jest typowe w sytuacjach, gdzie potrzebny jest kompromis między estetyką a funkcjonalnością, np. w tabelach danych, gdzie górne i dolne obramowanie może być delikatniejsze, by nie przytłaczać, a boczne wyraźne dla czytelności. Wybór właściwego stylu obramowania jest kluczowy dla użyteczności i estetyki strony, zgodnie z zasadami projektowania zorientowanego na użytkownika.

Pytanie 19

Aby zdefiniować pole w klasie, do którego dostęp mają wyłącznie metody tej klasy, a które nie jest dostępne dla klas dziedziczących, powinno się zastosować kwalifikator dostępu

A. chroniony.

B. publiczny.

C. prywatny.

D. opublikowany.

Kwalifikator dostępu 'private' jest używany w programowaniu obiektowym do deklarowania pól klasy, które są dostępne wyłącznie w obrębie tej klasy. Oznacza to, że żadne inne klasy, w tym klasy pochodne, nie mają dostępu do tych pól, co sprzyja enkapsulacji, jednej z fundamentalnych zasad programowania obiektowego. Enkapsulacja pozwala na ochronę danych i logiki wewnętrznej obiektu, co zmniejsza ryzyko wystąpienia błędów oraz zwiększa bezpieczeństwo aplikacji. Przykładowo, gdy w klasie 'Samochod' mamy pole 'prędkość', które powinno być modyfikowane jedynie przez metody klasy 'Samochod', zadeklarowanie go jako 'private' uniemożliwia dostęp do tego pola z zewnątrz. Dobre praktyki sugerują unikanie dostępu do pól klasy bezpośrednio, a zamiast tego korzystanie z metod dostępowych (getterów i setterów), co pozwala na wprowadzenie dodatkowych reguł walidacyjnych. W ten sposób zapewniamy większą kontrolę nad tym, jak dane są używane i zmieniane w aplikacji.

Pytanie 20

W SQL, używanym w bazie danych MySQL, aby przypisać wartość 0 do kolumny przebieg w tabeli samochody, jaką kwerendę należy zastosować?

A. UPDATE samochody SET przebieg = 0

B. UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0

C. UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody

D. UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody

Wybór złych odpowiedzi pokazuje, że mogą być problemy z zasadami składni SQL. Pierwsza opcja, 'UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody;', jest nietrafiona, bo nie ma takiej składni w SQL, która używałaby słowa 'TABLE' w tym kontekście. Klauzula UPDATE potrzebuje nazwy tabeli, a nie kolumny. Druga odpowiedź 'UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0;' też jest błędna, bo SQL nie zna słowa 'VALUE'. W poprawnej składni używamy '=', żeby przypisać wartość, to podstawa. A w trzeciej opcji, 'UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody;', widzimy znowu błąd, bo 'FROM' nie jest potrzebne przy aktualizacji, co świadczy o nieporozumieniu z zasadami SQL. Takie pomyłki mogą wynikać z braku zrozumienia podstaw działania baz danych i ich składni, co jest istotne w pracy z SQL. Wiedza na ten temat pomaga tworzyć poprawne zapytania oraz unikać błędnych założeń, co oszczędza czas podczas pisania bardziej skomplikowanych poleceń.

Pytanie 21

Instrukcja w języku SQL GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO pracownik

A. przyznaje wszystkie uprawnienia do tabeli klienci użytkownikowi pracownik

B. przeniesie uprawnienia z grupy klienci do użytkownika pracownik

C. cofa wszystkie uprawnienia pracownikowi do tabeli klienci

D. przyznaje uprawnienie grupie klienci dla tabeli pracownik

Wybór odpowiedzi, która nie odpowiada na pytanie, zazwyczaj wynika z błędnych założeń dotyczących działania polecenia GRANT w SQL. Odpowiedź, która sugeruje, że polecenie skopiuje uprawnienia z grupy klienci na użytkownika pracownik, jest błędna, ponieważ GRANT nie działa na zasadzie kopiowania uprawnień, ale bezpośrednio przydziela określone uprawnienia do wskazanego obiektu. W SQL nie istnieje konstrukcja, która automatycznie przenosi uprawnienia z jednej grupy na inny użytkownik, co czyni to zrozumienie niewłaściwym. Inną nieprawidłową koncepcją jest myślenie, że komenda nadaje uprawnienia grupie klienci do tabeli pracownik. To zrozumienie myli pojęcie grupy z użytkownikiem, co jest podstawowym błędem w interpretacji polecenia SQL. Ostatnia wskazana odpowiedź, która sugeruje, że odbiera wszystkie uprawnienia pracownikowi do tabeli klienci, jest również błędna, ponieważ polecenie GRANT nie jest używane do odbierania uprawnień, a do ich przydzielania. Powoduje to nieporozumienia co do funkcji i zastosowania polecenia w kontekście zarządzania dostępem do danych. Aby poprawnie zrozumieć te koncepcje, ważne jest, aby zapoznać się z dokumentacją SQL oraz najlepszymi praktykami zarządzania uprawnieniami, co przyczyni się do efektywnego i bezpiecznego zarządzania danymi w bazach danych.

Pytanie 22

Aby w JavaScript wykonać wymienione kroki:

1. Wyświetlić okno do wpisania wartości z poleceniem "Podaj kwalifikację: ",
   następnie po zatwierdzeniu
2. Umieścić napis na stronie internetowej, gdzie w miejscu kropek znajduje się
   wartość pobrana z okna "Kwalifikacja: ..."

należy w znaczniku <script> umieścić kod

A. A = prompt("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " + A);

B. A = prompt("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " .A);

C. A = alert("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " + A);

D. A << prompt("Podaj kwalifikację: ");
   document.write("Kwalifikacja: " + A);

A. B.

B. C.

C. D.

D. A.

Wygląda na to, że nie do końca trafiłeś. Niektóre odpowiedzi sugerowały użycie funkcji, które nie nadają się do tego zadania. Na przykład, `alert` pokazuje tylko jakiś komunikat, ale nie pozwala na wpisanie czegoś przez użytkownika. Inną możliwością mogły być też metody manipulacji DOM, ale to już trochę bardziej skomplikowane i nie było w tym przypadku konieczne. Ważne jest, żeby wiedzieć, które funkcje w JavaScript są do czego, żeby móc je dobrze wykorzystać.

Pytanie 23

W bazie danych wykonano następujące polecenia dotyczące uprawnień użytkownika adam. Po ich realizacji użytkownik adam uzyska uprawnienia do

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO adam
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci FROM adam

A. usuwania tabeli lub jej rekordów

B. modyfikowania danych i przeglądania tabeli klienci

C. tworzenia tabeli klienci oraz modyfikowania w niej danych

D. przeglądania tabeli klienci oraz dodawania do niej sektorów

Analizując dostarczone polecenia SQL kluczowe jest zrozumienie jakie uprawnienia zostały przyznane użytkownikowi adam. Polecenie GRANT ALL PRIVILEGES przyznaje pełen zakres uprawnień do tabeli klienci co obejmuje operacje takie jak SELECT INSERT UPDATE DELETE oraz DROP. Jednakże w następnym kroku za pomocą polecenia REVOKE ograniczono specyficzne uprawnienia takie jak SELECT INSERT i UPDATE pozostawiając jedynie te które nie zostały wymienione co w tym przypadku oznacza usunięcie rekordów DELETE oraz całej tabeli DROP. Niezrozumienie znaczenia poszczególnych poleceń SQL oraz ich interakcji prowadzi do błędnych wniosków dotyczących zakresu możliwości użytkownika. Warto zwrócić uwagę że uprawnienia takie jak SELECT umożliwiają jedynie przeglądanie danych co nie jest zgodne z usunięciem danych ani tabeli. Podobnie INSERT pozwala na dodawanie nowych rekordów a nie ich usuwanie. UPDATE z kolei umożliwia modyfikację istniejących danych bez ich usunięcia. W kontekście zarządzania bazą danych ważne jest precyzyjne rozumienie jakie prawa są przyznawane i jakie konsekwencje to niesie dla bezpieczeństwa i operacyjności systemu bazodanowego. Niewłaściwe przypisanie uprawnień może prowadzić do nieautoryzowanego dostępu lub modyfikacji danych co stanowi poważne zagrożenie dla integralności danych oraz stabilności systemu. Zrozumienie różnic między poszczególnymi uprawnieniami jest fundamentalne dla zarządzania bazą danych zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi i standardami bezpieczeństwa informatycznego. Poprawna interpretacja poleceń SQL jest kluczowa dla zapewnienia odpowiedniego poziomu kontroli dostępu i ochrony danych w systemach bazodanowych.

Pytanie 24

Aby przyznać użytkownikowi prawa do tabel w bazie danych, powinno się użyć polecenia

A. GRANT

B. REVOKE

C. SELECT

D. CREATE

Polecenie GRANT jest kluczowym elementem zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych, takich jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle. Umożliwia ono administratorom nadawanie określonych uprawnień użytkownikom lub rolom, co jest niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa danych oraz kontroli dostępu. Przykładowo, aby umożliwić użytkownikowi o nazwie 'Jan' dostęp do tabeli 'Klienci', można użyć polecenia: GRANT SELECT ON Klienci TO Jan; co przyznaje użytkownikowi prawo do odczytu danych z tej tabeli. Z perspektywy dobrych praktyk, zaleca się stosowanie minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć przyznane tylko te uprawnienia, które są mu niezbędne do wykonywania swoich zadań. Dzięki temu można zredukować ryzyko nieautoryzowanego dostępu do wrażliwych informacji. Dodatkowo, operacja GRANT może być stosowana w połączeniu z innymi poleceniami, takimi jak REVOKE, które służy do odbierania wcześniej nadanych uprawnień, co stanowi integralną część zarządzania bezpieczeństwem w bazach danych.

Pytanie 25

W tabeli pracownicy utworzono klucz główny typu INTEGER z atrybutami NOT NULL oraz AUTO-INCREMENT. Dodatkowo zdefiniowano pola imie oraz nazwisko. W przypadku użycia przedstawionej w ramce kwerendy SQL wprowadzającej dane, gdzie pominięto pole klucza, w bazie danych MySQL dojdzie do

A. zignorowania polecenia, tabela nie ulegnie zmianie

B. wprowadzenia rekordu do tabeli, dla klucza głównego zostanie przypisana kolejna wartość naturalna

C. błędu związane z nieprawidłową liczbą pól

D. wprowadzenia rekordu do tabeli, dla klucza głównego zostanie przypisana wartość NULL

W przypadku bazy danych MySQL, klucz główny zdefiniowany z atrybutem AUTO-INCREMENT pełni ważną funkcję automatycznego przydzielania unikalnych wartości liczbowych dla każdego nowego rekordu. Jest to szczególnie przydatne w dużych bazach danych, gdzie ręczne przypisywanie wartości klucza mogłoby prowadzić do błędów czy konfliktów. W przedstawionym przypadku, query SQL typu INSERT INTO pracownicy (imie, nazwisko) VALUES ('Anna', 'Nowak'); pomija pole klucza głównego. Dzięki zastosowaniu AUTO-INCREMENT, MySQL automatycznie przydzieli nową wartość klucza głównego, która będzie kolejną w sekwencji, zapewniając integralność danych. Tego rodzaju mechanizm jest standardem w zarządzaniu relacyjną bazą danych, co pozwala na efektywne i bezpieczne operowanie danymi bez ryzyka wystąpienia błędów związanych z ręcznym zarządzaniem kluczami. Dobre praktyki sugerują, aby w takich przypadkach polegać na funkcji AUTO-INCREMENT, co nie tylko ułatwia pracę z bazą danych, ale również minimalizuje możliwość wystąpienia duplikatów czy niespójności w danych. To podejście jest szeroko stosowane w branży IT, szczególnie w przypadkach systemów wymagających dużego wolumenu danych.

Pytanie 26

Jedną z charakterystyk relacyjnej bazy danych jest

A. zdefiniowanie jej stanu według obiektowego modelu danych

B. używanie języka zapytań OQL

C. obecność klas, obiektów i metod

D. stosowanie kluczy głównych do identyfikacji rekordów w tabelach

Relacyjne bazy danych opierają się na koncepcji tabel, gdzie dane są przechowywane w wierszach i kolumnach. Klucze główne odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu unikalności rekordów w tabelach i umożliwiają ich identyfikację. Klucz główny to kolumna (lub zestaw kolumn), której wartości są unikalne w obrębie tabeli i nie mogą być puste. Przykładem może być tabela 'Użytkownicy', w której identyfikatorem użytkownika (kluczem głównym) może być numer PESEL lub unikalny ID. Dzięki kluczom głównym, można łatwo odnaleźć konkretne rekordy, a także powiązać je z innymi tabelami przy pomocy kluczy obcych, co jest fundamentalne dla relacyjnej struktury bazy danych. Standardy takie jak SQL (Structured Query Language) dostarczają narzędzi do definiowania, modyfikowania i manipulowania danymi z wykorzystaniem kluczy głównych, co jest podstawą projektowania baz danych zgodnie z najlepszymi praktykami. Dobre praktyki projektowe sugerują również, aby klucze główne były proste, stabilne i unikalne, co ułatwia zarządzanie danymi w relacyjnych systemach zarządzania bazą danych (RDBMS).

Pytanie 27

Systemy CMS charakteryzują się

A. wbudowanym serwerem poczty elektronicznej.

B. możliwością programowania w zaawansowanych frameworkach dla aplikacji Web.

C. możliwością edycji treści bez konieczności znajomości HTML.

D. wbudowanym edytorem grafiki wektorowej.

Poprawnie wskazana cecha CMS to możliwość edycji treści bez konieczności znajomości HTML. Właśnie po to powstały systemy zarządzania treścią: żeby osoba nietechniczna, np. pracownik działu marketingu czy sekretariat, mogła samodzielnie aktualizować stronę WWW. W typowym CMS (WordPress, Joomla, Drupal) mamy edytor WYSIWYG przypominający Worda: pogrubienie, nagłówki, listy, wstawianie obrazków, linków. Cały kod HTML generuje się w tle automatycznie. Użytkownik widzi tekst i przyciski, a nie znaczniki typu <div>, czy <a>. Z mojego doświadczenia to ogromne ułatwienie w firmach, gdzie programista nie ma czasu na każdą drobną zmianę w treści. Dobra praktyka jest taka, żeby w CMS rozdzielać warstwę treści (content) od warstwy prezentacji (szablony, CSS). Administrator, redaktor czy copywriter pracuje na treści, a programista i frontendowiec dbają o wygląd i logikę. Dzięki temu aktualizacja np. cennika, aktualności czy opisów produktów nie wymaga dotykania kodu strony. Co więcej, nowoczesne CMS-y stosują mechanizmy wersjonowania treści, workflow publikacji, uprawnienia użytkowników. Wszystko nadal bez konieczności pisania HTML, choć oczywiście możliwość podejrzenia i ręcznej edycji kodu często jest dostępna dla bardziej zaawansowanych użytkowników. W praktyce: jeśli ktoś umie obsłużyć edytor tekstu, to po krótkim przeszkoleniu zwykle bez problemu poradzi sobie z podstawową obsługą CMS i edycją treści na stronie WWW.

Pytanie 28

W bazie danych znajduje się tabela ksiazki, która zawiera pola: tytul, id_autora, data_wypoz oraz id_czytelnika. Co dzień generowany jest raport dotyczący książek wypożyczonych w danym dniu, który prezentuje tylko tytuły książek. Która z poniższych kwerend SQL będzie odpowiednia do utworzenia tego raportu?

A. SELECT * FROM ksiazki

B. SELECT tytul FROM ksiazki

C. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE data_wypoz = CURRENT_DATE()

D. SELECT tytul, data_wypoz FROM ksiazki WHERE data_wypoz = CURRDATE_NT_E()

Wybrana kwerenda SQL, czyli 'SELECT tytul FROM ksiazki WHERE data_wypoz = CURRENT_DATE();', jest poprawna, ponieważ precyzyjnie spełnia wymagania zadania. Kwerenda ta wybiera jedynie tytuły książek z tabeli 'ksiazki', które zostały wypożyczone w dniu, który odpowiada bieżącej dacie. Funkcja 'CURRENT_DATE()' zwraca datę systemową w formacie YYYY-MM-DD, co pozwala na prawidłowe porównanie z polem 'data_wypoz'. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie analizy baz danych, gdzie minimalizowanie liczby zwracanych danych do niezbędnego minimum znacząco poprawia wydajność zapytań. W praktyce, taka kwerenda może być przydatna w systemach bibliotek, które generują codzienne raporty wypożyczeń, umożliwiając bibliotekarzom szybki dostęp do informacji o książkach, które były popularne danego dnia. Warto także pamiętać o możliwości używania dodatkowych filtrów, na przykład według konkretnego czytelnika, co zwiększa funkcjonalność raportu.

Pytanie 29

W dokumencie XHTML znajduje się fragment kodu, w którym występuje błąd walidacyjny. Co jest przyczyną tego błędu?

A. Znacznik musi być zamknięty

B. Nie ma nagłówka szóstego poziomu

C. Znaczniki powinny być pisane dużymi literami

D. Znacznik nie może być umieszczany wewnątrz znacznika

W języku XHTML, wszystkie znaczniki muszą być dobrze sformułowane, co oznacza, że każdy element pusty, taki jak znacznik linijki , musi być zamknięty za pomocą końcowego ukośnika, zapisanego jako . XHTML to język oparty na XML, gdzie składnia jest bardziej rygorystyczna w porównaniu do HTML. Dzięki temu poprawne zamykanie znaczników jest niezbędne dla poprawnej walidacji dokumentu. Przykładowo, jeśli w dokumencie XHTML chcemy wstawić nową linię, powinniśmy zapisać zamiast . Inne puste elementy, takie jak <img> czy <input>, również muszą być zamykane w ten sposób. Zastosowanie tego standardu zapewnia zgodność z przeglądarkami i przyszłą kompatybilność z nowymi technologiami. W praktyce, poprawne stosowanie składni zapewnia, że dokument będzie poprawnie interpretowany zarówno przez przeglądarki, jak i przez narzędzia do przetwarzania danych XML. Zrozumienie i stosowanie się do tych zasad jest kluczowe dla każdego, kto pracuje z technologiami sieciowymi, ponieważ zapewnia to, że dokumenty będą poprawnie wyświetlane oraz łatwe do przetwarzania.

Pytanie 30

W trakcie weryfikacji stron internetowych nie uwzględnia się

A. zgodności z różnymi przeglądarkami

B. źródła pochodzenia narzędzi edytorskich

C. działania hiperłączy

D. błędów w składni kodu

Walidacja stron internetowych obejmuje różnorodne aspekty techniczne, które są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania witryn w sieci. Analiza działania linków jest istotna, ponieważ sprawdza, czy odnośniki prowadzą do właściwych lokalizacji i czy nie prowadzą do stron błędów 404. Użytkownicy oczekują, że wszystkie interaktywne elementy na stronie będą działały bezproblemowo, a ich analiza pozwala na identyfikację potencjalnych problemów oraz ich szybką naprawę. Błędy składniowe w kodzie HTML lub CSS mogą prowadzić do nieprawidłowego renderowania strony w przeglądarkach, przez co użytkownicy mogą mieć trudności w jej przeglądaniu. Walidacja składni jest zatem niezbędna, aby zapewnić poprawne wyświetlanie zawartości oraz dostępność dla wszystkich użytkowników. Zgodność z przeglądarkami jest równie ważnym aspektem walidacji, ponieważ różne przeglądarki mogą interpretować kod na różne sposoby, co może prowadzić do niezgodności w wyświetlaniu strony. Testowanie zgodności z popularnymi przeglądarkami, takimi jak Chrome, Firefox, Safari czy Edge, jest kluczowe, aby zapewnić spójne doświadczenie użytkowników niezależnie od wybranego narzędzia do przeglądania internetu. W związku z tym, walidacja to kompleksowy proces, który koncentruje się na aspektach technicznych związanych z jakością kodu i doświadczeniem użytkownika.

Pytanie 31

W kodzie CSS stworzono cztery klasy stylizacji, które zostały wykorzystane do formatowania akapitów. Efekt widoczny na ilustracji uzyskano dzięki zastosowaniu klasy o nazwie

A. format3

B. format1

C. format4

D. format2

Odpowiedź format2 jest poprawna, ponieważ stylizacja zastosowana do tekstu na obrazie to line-through, co oznacza przekreślenie. W CSS właściwość text-decoration pozwala na dodawanie różnych dekoracji do tekstu, takich jak underline (podkreślenie), overline (nadkreślenie) czy line-through (przekreślenie). Przekreślenie jest często używane do zaznaczania usuniętego tekstu lub do pokazywania zmian w dokumentach, co jest zgodne z dobrą praktyką w edytorach tekstu i aplikacjach do śledzenia zmian. W kodzie HTML klasy CSS są zazwyczaj stosowane poprzez dodanie atrybutu class do odpowiedniego elementu. Użycie klasy format2 w kodzie HTML wyglądałoby jak . Wielu projektantów korzysta z takich dekoracji, aby poprawić czytelność i funkcjonalność stron internetowych, zapewniając użytkownikom intuicyjne oznaczenia wizualne. Ważne jest także użycie semantycznego HTML, co w połączeniu z odpowiednimi stylami CSS pozwala tworzyć dostępne dla użytkowników strony internetowe zgodne ze standardami W3C.

Pytanie 32

W języku JavaScript poniższy fragment funkcji ma na celu

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++) {
  wynik += tab[i];
}

A. wprowadzić do każdego elementu tablicy bieżącą wartość zmiennej i

B. dodać do każdego elementu tablicy ustaloną wartość

C. wyświetlić wszystkie elementy tablicy

D. obliczyć sumę wszystkich elementów tablicy

Wybór odpowiedzi dotyczącej wprowadzenia aktualnej wartości zmiennej i do każdego elementu tablicy jest mylny, ponieważ kod nie wykonuje takiej operacji. W rzeczywistości, zmienna 'i' jest jedynie wskaźnikiem iteracji w pętli i nie jest modyfikowana w żaden sposób w kontekście wartości elementów tablicy. Kolejna odpowiedź sugerująca wyświetlenie wszystkich elementów tablicy jest również błędna, ponieważ w kodzie nie pojawia się żadna operacja wyświetlająca. W języku JavaScript, aby wyświetlić elementy tablicy, używalibyśmy np. funkcji console.log() lub innej metody interakcji z użytkownikiem. Odpowiedź mówiąca o dodawaniu stałej wartości do każdego elementu tablicy odnosi się do innej operacji matematycznej, która nie znajduje odzwierciedlenia w podanym kodzie. W rzeczywistości, dodawanie stałej wartości wymagałoby zdefiniowania tej wartości oraz zmodyfikowania sposobu, w jaki elementy tablicy są przetwarzane. Typowe błędy myślowe przy analizie kodu mogą wynikać z nieprecyzyjnego zrozumienia, co każda linia kodu rzeczywiście wykonuje, a także z braku znajomości podstawowych operacji na tablicach, co prowadzi do błędnych wniosków. Zrozumienie, co dokładnie robi dany fragment kodu, jest kluczowe dla efektywnego programowania i unikania takich nieporozumień.

Pytanie 33

Aby grupować sekcje na poziomie bloków, które będą stilizowane za pomocą znaczników, jakiego należy użyć?

A.

B. <div>

C. <param>

D.

Znak <div> jest jednym z podstawowych elementów HTML, który służy do grupowania i organizowania zawartości w dokumentach HTML. Umożliwia on stosowanie stylów CSS oraz skryptów JavaScript na grupach elementów, co czyni go niezwykle użytecznym w budowie responsywnych i złożonych układów stron. W przeciwieństwie do znaku , który zarezerwowany jest dla akapitów tekstu, lub , który jest używany do izolowania niewielkich fragmentów tekstu w ramach większego kontekstu, <div> działa jako kontener wypełniający swoje otoczenie. Ponadto, <div> jest znacznikiem blokowym, co oznacza, że zajmuje całą szerokość dostępnego miejsca w swoim rodzicu, co jest kluczowe w projektowaniu układów. W praktyce może być używany do tworzenia sekcji strony, nagłówków, stopki czy artykułów, co pozwala na lepszą organizację kodu i stylów. W kontekście standardów, <div> jest częścią W3C HTML5, co zapewnia jego szeroką akceptację i zgodność z przeglądarkami. Użycie <div> do grupowania obszarów na poziomie bloków jest zatem najlepszą praktyką w nowoczesnym web designie.

Pytanie 34

W HTML-u, aby umieścić animację FLASH w formacie .swf na stronie internetowej, należy skorzystać ze znacznika

A. <img>

B. <audio>

C. <object>

D. <video>

Wybór innych znaczników, takich jak <img>, <audio> i <video>, jest niepoprawny w kontekście osadzania animacji FLASH. Znacznik <img> jest przeznaczony wyłącznie do wyświetlania obrazów i nie obsługuje plików .swf, co oznacza, że nie może wyświetlić animacji ani interakcji. Podobnie, <audio> jest dedykowany do obsługi dźwięku i nie ma możliwości wyświetlania animacji czy jakichkolwiek innych mediów wizualnych. Jego funkcjonalność ogranicza się do plików audio, a więc nie ma zastosowania w kontekście animacji FLASH. Z kolei <video> jest przeznaczony do osadzania filmów, ale również nie obsługuje formatu .swf, który jest specyficzny dla technologii FLASH. Wspierane typy mediów dla <video> ograniczają się do standardowych formatów, takich jak MP4, WebM czy Ogg. W związku z tym, wybierając te znaczniki, nie można osiągnąć zamierzonego celu, jakim jest poprawne wyświetlenie animacji FLASH na stronie, co sprawia, że <object> pozostaje jedynym słusznym rozwiązaniem w tym przypadku.

Pytanie 35

Wskaż zapis warunku w języku JavaScript, który ma na celu sprawdzenie, czy spełniony jest przynajmniej jeden z poniższych przypadków:
1) dowolna liczba naturalna a jest liczbą trzycyfrową
2) dowolna liczba całkowita b ma wartość ujemną

A. ((a > 99) && (a < 1000)) && (b < 0)

B. ((a > 99) && (a < 1000)) || (b < 0)

C. ((a > 99) || (a < 1000)) && (b < 0)

D. ((a > 99) || (a < 1000)) || (b < 0)

Odpowiedź ((a > 99) && (a < 1000)) || (b < 0) jest poprawna, ponieważ spełnia wymagania dotyczące sprawdzenia dwóch warunków. Pierwsza część warunku, czyli (a > 99) && (a < 1000), precyzyjnie weryfikuje, czy liczba 'a' jest trzycyfrowa. Wartości, które spełniają ten warunek, to liczby od 100 do 999. Druga część warunku, czyli (b < 0), efektywnie sprawdza, czy liczba 'b' jest liczbą ujemną. Połączenie tych dwóch warunków za pomocą operatora logicznego OR (||) oznacza, że wystarczy, iż jeden z nich będzie prawdziwy, aby cały warunek został uznany za spełniony. To podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programowania, gdzie klarowność i zwięzłość kodu są kluczowe, co ułatwia jego późniejsze utrzymanie. W zastosowaniach praktycznych, taki warunek mógłby być użyty w walidacji danych wejściowych, na przykład w formularzach, gdzie użytkownicy wprowadzają różne wartości, a program musi zapewnić, że przynajmniej jeden z warunków jest spełniony.

Pytanie 36

Która funkcja edytora grafiki wektorowej spowoduje przekształcenie z przedstawionych po lewej stronie figur koła i prostokąta do figury półkola widocznej po prawej stronie?

A. Podział.

B. Wykluczenie.

C. Część wspólna.

D. Różnica.

W grafice wektorowej operacje na kształtach, takie jak Różnica, Podział, Wykluczenie czy Część wspólna, to tzw. operacje boole’owskie. One nie są losowe – każda z nich ma bardzo konkretne, matematyczne znaczenie. Typowy błąd polega na tym, że patrzymy tylko na „intuicyjną” nazwę funkcji, a nie na to, co faktycznie dzieje się z obszarami wypełnienia. Różnica (ang. Subtract / Difference) polega na tym, że jedna figura „wycina” fragment z drugiej. Gdyby w naszym przykładzie użyć różnicy, to z jednej figury zostałby usunięty fragment zajmowany przez drugą. W efekcie dostalibyśmy kształt przypominający np. prostokąt z zaokrąglonym wycięciem, a nie pełne półkole. To przydaje się np. do robienia otworów, ramek, ikon z „dziurą”, ale nie do budowy półkola. Podział (ang. Divide / Fragment) dzieli obszar wszędzie tam, gdzie kształty się przecinają, na kilka osobnych obiektów. Wizualnie może to chwilowo wyglądać podobnie, ale końcowy efekt to kilka fragmentów, które trzeba ręcznie usuwać lub scalać. W testowym zadaniu chodzi o jedną, gotową figurę półkola, bez dodatkowego sprzątania, więc to nie jest optymalna operacja. Wykluczenie (ang. Exclude / XOR) działa odwrotnie do części wspólnej – usuwa obszar nakładania się, a zostawia tylko to, co jest „na zewnątrz” przecięcia. Gdyby użyć wykluczenia na kole i prostokącie, środek, czyli miejsce ich wspólnego nakładania, zniknie, a zostaną dwa osobne dziwne kształty po bokach. To dobra funkcja do tworzenia bardziej dekoracyjnych, ażurowych form, ale kompletnie nie nadaje się do uzyskania klasycznego półkola. W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że półkole jest dokładnie tym obszarem, gdzie koło i prostokąt się pokrywają. Stąd jedynie „Część wspólna” daje czysty, poprawny efekt bez dodatkowej obróbki. Warto przy takich pytaniach wyobrażać sobie, które fragmenty zostaną, a które zostaną usunięte, zamiast sugerować się tylko nazwą funkcji w menu programu.

Pytanie 37

Polecenie serwera MySQL postaci

REVOKE DELETE, UPDATE ON pracownicy FROM 'tKowal'@'localhost'

sprawi, że użytkownikowi tKowal zostaną

A. przydzielone uprawnienia do wszelkiej zmiany struktury tabeli pracownicy

B. odebrane uprawnienia usuwania i dodawania rekordów w tabeli pracownicy

C. odebrane uprawnienia usuwania i modyfikowania danych w tabeli pracownicy

D. przydzielone uprawnienia do usuwania i aktualizowania danych w tabeli pracownicy

Wszystkie niepoprawne odpowiedzi dotyczą różnych aspektów zarządzania uprawnieniami w MySQL, ale nie odzwierciedlają skutków działania polecenia REVOKE. W pierwszej z nieprawidłowych odpowiedzi stwierdza się, że użytkownik otrzymuje prawa do usuwania i aktualizowania danych w tabeli 'pracownicy'. Jest to nieprawda, ponieważ komenda REVOKE ma na celu odebranie, a nie przydzielenie jakichkolwiek uprawnień. Kolejna odpowiedź sugeruje, że użytkownik traci prawa do usuwania i dodawania rekordów w tabeli. Chociaż uprawnienie do usuwania jest słuszne, dodawanie rekordów (INSERT) nie zostało wymienione w poleceniu REVOKE, więc ta odpowiedź jest myląca. Ostatnia niepoprawna opcja wskazuje, że użytkownik zyskuje prawa do zmiany struktury tabeli 'pracownicy'. W rzeczywistości REVOKE nie ma nic wspólnego z uprawnieniami związanymi ze strukturą tabeli, takimi jak ALTER czy CREATE. Właściwe zrozumienie mechanizmów zarządzania uprawnieniami jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa danych oraz skutecznego zarządzania bazą danych w MySQL.

Pytanie 38

W CSS należy ustawić tło dokumentu na obrazek rys.png. Obrazek powinien się powtarzać tylko w poziomej osi. Jaką definicję powinien mieć selektor body?

A. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-y;}

B. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-x;}

C. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat;}

D. {background-image: url("rys.png"); background-repeat: round;}

Wybrana odpowiedź {background-image: url("rys.png"); background-repeat: repeat-x;} jest poprawna, ponieważ precyzyjnie definiuje tło dokumentu jako obrazek 'rys.png', który ma się powtarzać wyłącznie w poziomie. W CSS, właściwość 'background-image' pozwala na ustawienie obrazu jako tła, a 'background-repeat' kontroluje, w jaki sposób tło się powtarza. Użycie wartości 'repeat-x' oznacza, że obrazek będzie powtarzany tylko w osi poziomej, co jest idealne dla wzorów, które powinny być rozciągnięte na całej szerokości ekranu, ale nie na wysokości. Przykładem zastosowania może być stworzenie tła z deseniem, które ma być widoczne w poziomie, np. paski lub linie, co jest powszechnie stosowane w projektowaniu stron internetowych. Zgodnie z dobrymi praktykami, warto również pamiętać, aby dostosować rozmiar obrazka do wymagań responsywności, aby zapewnić optymalne wyświetlanie na różnych urządzeniach.

Pytanie 39

Aby strona internetowa skutecznie dopasowywała się do urządzeń mobilnych, należy ustalić rozmiar czcionki

A. w pikselach

B. w milimetrach

C. tylko znacznikami big i small

D. w procentach

Wybór w procentach jako jednostki wielkości czcionki jest właściwy, ponieważ umożliwia elastyczne dostosowanie tekstu do różnych ekranów i rozdzielczości. Użycie procentów pozwala na skalowanie w oparciu o domyślną wielkość czcionki ustawioną w przeglądarce, co jest kluczowe dla responsywności witryny. Przykładowo, jeśli domyślna wielkość czcionki wynosi 16px, to ustawienie czcionki na 150% sprawi, że będzie miała 24px, co jest szczególnie przydatne na urządzeniach mobilnych, gdzie przestrzeń jest ograniczona, a czytelność ma kluczowe znaczenie. Dodatkowo, zastosowanie procentów jest zgodne z zasadami projektowania responsywnego, które skupiają się na dostosowywaniu elementów interfejsu użytkownika do różnych urządzeń. Warto również zauważyć, że techniki takie jak media queries w CSS mogą współpracować z procentami, co pozwala na jeszcze lepsze dopasowanie wielkości czcionki do konkretnej szerokości ekranu. Pamiętajmy, że stosowanie elastycznych jednostek, takich jak procenty, jest jedną z najlepszych praktyk w tworzeniu dostępnych i przyjaznych użytkownikowi interfejsów.

Pytanie 40

Jak nazywa się metoda dodawania arkusza stylów do dokumentu HTML zastosowana w poniższym kodzie?

<p style="color: red;">tekst paragrafu</p>

A. Styl wpisany, lokalny

B. Styl alternatywny, zewnętrzny

C. Styl zewnętrzny

D. Styl wewnętrzny

Styl wpisany, lokalny, to metoda definiowania stylów bezpośrednio w elemencie HTML, co jest dokładnie tym, co widzimy w przedstawionym kodzie. W tym przypadku atrybut "style" jest użyty, aby ustawić kolor tekstu na czerwony dla konkretnego paragrafu. Ta metoda jest przydatna, gdy potrzebujemy szybko wprowadzić zmiany w stylu pojedynczego elementu bez konieczności edytowania zewnętrznych arkuszy stylów. Z perspektywy standardów webowych, lokalne style mogą wprowadzać poważne problemy z utrzymaniem kodu, gdy stosowane w nadmiarze, ponieważ kody CSS mogą stać się trudne do zarządzania, a konsystencja stylów może być zagrożona. Z tego powodu, dla bardziej rozbudowanych projektów, rekomenduje się korzystanie z arkuszy stylów zewnętrznych lub wewnętrznych, które zapewniają lepszą organizację kodu oraz ułatwiają zarządzanie stylami na większą skalę. Dobrą praktyką jest również korzystanie z klas CSS, co pozwala na ponowne wykorzystanie stylów w różnych częściach dokumentu, eliminując duplikacje.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej