Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 27 kwietnia 2026 17:21
Data zakończenia: 27 kwietnia 2026 17:55

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na podstawie wyników z 4-krotnego pomiaru kąta α, z jednakową dokładnością, określ najbardziej prawdopodobną wartość tego kąta.

Wyniki pomiarów:
\( \alpha_1 = 76^g \, 56^c \, 21^{cc} \)
\( \alpha_2 = 76^g \, 56^c \, 15^{cc} \)
\( \alpha_3 = 76^g \, 56^c \, 14^{cc} \)
\( \alpha_4 = 76^g \, 56^c \, 18^{cc} \)

A. \( 76^g \, 56^c \, 14^{cc} \)

B. \( 76^g \, 56^c \, 19^{cc} \)

C. \( 76^g \, 56^c \, 18^{cc} \)

D. \( 76^g \, 56^c \, 17^{cc} \)

Poprawna odpowiedź to 76g 56c 17cc, co wynika z obliczenia średniej arytmetycznej czterech pomiarów kąta α. Ustalanie wartości średniej jest kluczowym krokiem w analizie danych pomiarowych, szczególnie w kontekście geodezji i inżynierii. Proces ten pozwala na zredukowanie wpływu błędów losowych, które mogą wystąpić w trakcie pomiarów. W praktyce, obliczenie średniej pozwala na uzyskanie bardziej wiarygodnych wyników, które mogą być następnie wykorzystane w różnych zastosowaniach, takich jak projektowanie konstrukcji, określanie kątów w geodezyjnych systemach pomiarowych czy w analizie kątów w dokumentacji technicznej. Warto pamiętać, że w standardach ISO dotyczących jakości pomiarów, podkreśla się znaczenie obliczeń statystycznych, takich jak średnia, w celu minimalizacji błędów i uzyskania dokładnych oraz powtarzalnych wyników. Dlatego umiejętność właściwego obliczania średniej arytmetycznej z wielu pomiarów jest niezbędna w każdych badaniach wymagających precyzyjnych danych. Dobrze jest również zaznaczyć, że wartość ta powinna być zawsze zaokrąglana zgodnie z zasadami matematyki oraz konwencjami stosowanymi w danej dziedzinie.

Pytanie 2

Która z wielkości jest obciążona błędem indeksu w trakcie pomiaru?

A. Odczyt na łacie

B. Odległość skośna

C. Kierunek poziomy

D. Kierunek pionowy

Odległość skośna, kierunek poziomy i odczyt na łacie to rzeczy, które mogą się mylić z błędem indeksu, ale tak naprawdę mają swoje zasady i błędy, które są inne. Odległość skośna, na przykład, jest mierzona w terenie i tam pojawiają się inne błędy, jak refrakcja atmosferyczna czy nieprecyzyjny odczyt. Kierunek poziomy, który jest prostopadły do pionowego, można mierzyć dokładniej, szczególnie z nowoczesnymi instrumentami, które pomagają ograniczyć błędy. Odczyt na łacie też nie jest bezpośrednio związany z błędem indeksu, ale można się pomylić przy odczycie lub gdy teren jest nierówny. Często mylimy te pojęcia z błędem indeksu, bo nie rozumiemy, jak wykonywane są różne pomiary i jakie błędy mogą się zdarzyć. Dlatego ważne jest, żeby korzystać z odpowiednich standardów pomiarowych i technik, żeby zminimalizować błędy i uzyskać wiarygodne wyniki.

Pytanie 3

Jakim kolorem na mapie zasadniczej przedstawia się przewód elektroenergetyczny?

A. żółtym

B. czerwonym

C. pomarańczowym

D. niebieskim

Przewód elektroenergetyczny na mapie zasadniczej rysuje się kolorem czerwonym, co jest zgodne z obowiązującymi normami oraz standardami w branży elektroenergetycznej. Kolor ten został przyjęty jako uniwersalny sposób oznaczania wszelkiego rodzaju linii energetycznych, aby zminimalizować ryzyko pomyłek i zwiększyć bezpieczeństwo użytkowników map. Praktyczne zastosowanie tej konwencji jest nieocenione, zwłaszcza w kontekście planowania i zarządzania infrastrukturą energetyczną. Na przykład, inżynierowie i technicy często korzystają z map zasadniczych podczas lokalizacji przewodów, co ułatwia im wykonywanie prac konserwacyjnych, inspekcji oraz modernizacji. Dodatkowo, zgodność z ogólnokrajowymi i międzynarodowymi standardami, takimi jak normy ISO oraz regulacje dotyczące bezpieczeństwa, potwierdza zasadność przyjęcia koloru czerwonego do oznaczania przewodów elektroenergetycznych. Warto również zauważyć, że kolor czerwony jest powszechnie kojarzony z zagrożeniem, co dodatkowo zwiększa ostrożność podczas pracy w pobliżu instalacji energetycznych.

Pytanie 4

Topograficzny opis punktu osnowy pomiarowej nie zawiera

A. skali przygotowania opisu

B. miar umożliwiających lokalizację znaku

C. numeru punktu osnowy, który jest opisywany

D. nazwiska geodety, który sporządził opis

Zauważyłem, że w innych odpowiedziach były ważne rzeczy, które są potrzebne do dobrego opisu topograficznego punktu osnowy. Każdy punkt musi mieć swój numer identyfikacyjny, bo to dzięki niemu można go łatwo zlokalizować i znaleźć w terenie. To jest naprawdę kluczowe w geodezji. Oprócz tego, potrzebne są też miary, żeby określić, jak się dotrzeć do znaku - mogą to być odległości czy kierunki do pobliskich punktów. W trudnych warunkach terenowych jasne wskazanie lokalizacji jest mega ważne. No i nie zapominaj, że dobrze jest podać nazwisko geodety, który opisał ten punkt, bo to gwarantuje odpowiedzialność i rzetelność dokumentów. Powinno się sprawdzić każdy opis przez odpowiedzialnego geodetę. Takie podejście zapewnia, że wszystko jest zgodne z normami. Zrozumienie, jak te wszystkie elementy się do siebie odnoszą, jest ważne dla sprawnego działania systemu osnowy geodezyjnej oraz jakości danych pomiarowych.

Pytanie 5

Który ze wzorów służy w geodezji do obliczeń poprawki do przyrostów Δx współrzędnych w ciągu poligonowym dwustronnie dowiązanym?

A. \( V_{\Delta x} = -\frac{f_{\Delta x}}{d} \times D \)

B. \( V_{\Delta x} = \frac{f_{\Delta x}}{d} \times D \)

C. \( V_{\Delta x} = -\frac{f_{\Delta x}}{D} \times d \)

D. \( V_{\Delta x} = \frac{f_{\Delta x}}{D} \times d \)

W geodezji, niepoprawne podejście do obliczeń poprawki do przyrostów współrzędnych może prowadzić do poważnych błędów w pomiarach. Wiele osób może pomylić różne metody obliczeniowe, co skutkuje nieprawidłowym doborem wzoru, a tym samym błędnymi wynikami. Na przykład, wybierając wzór, który nie uwzględnia błędu zamknięcia, można nieświadomie zignorować kluczowy element, jakim jest odległość d, prowadząc do zafałszowania danych. Dodatkowo, nieznajomość pojęcia całkowitej długości ciągu poligonowego D oraz jego wpływu na korekcję współrzędnych może być źródłem nieporozumień. Często także występuje błędne założenie, że małe błędy nie mają znaczenia, co jest niezgodne z zasadami precyzyjnych obliczeń geodezyjnych. Przy długich pomiarach, nawet drobne błędy kumulują się, co może skutkować poważnymi odchyleniami od rzeczywistości. Kluczowe jest zrozumienie, że każda nieprawidłowość w obliczeniach może prowadzić do błędnego przedstawienia terenu, co jest nieakceptowalne w profesjonalnej praktyce geodezyjnej. Dlatego ważne jest, aby nie tylko znać wzory, ale również rozumieć ich zastosowanie i konsekwencje wynikające z ich niewłaściwego użycia.

Pytanie 6

Który punkt bazy danych obiektów topograficznych BDOT500 wskazano strzałką na rysunku działek ewidencyjnych?

A. Graniczny stabilizowany trwale.

B. Osnowy pomiarowej niestabilizowany.

C. Osnowy pomiarowej stabilizowany trwale.

D. Graniczny niestabilizowany.

Odpowiedź 'Graniczny stabilizowany trwale' jest poprawna, ponieważ zgodnie z systemem BDOT500 punkty graniczne działek są kluczowymi elementami każdej ewidencji gruntów. Strzałka na rysunku wskazuje punkt, który jest stabilizowany trwale, co oznacza, że jego położenie jest dokładnie określone i zabezpieczone w terenie. Punkty te są istotne dla zapewnienia jednoznaczności granic działek oraz ochrony praw właścicieli. Stabilizacja punktów granicznych jest osiągana poprzez zastosowanie odpowiednich materiałów oraz technik, które zapewniają ich trwałość. Na przykład, w praktyce geodezyjnej wykorzystuje się betonowe znaki graniczne, które są umieszczane w stałych lokalizacjach, co umożliwia ich łatwe odnalezienie i pomiar w przyszłości. Ponadto, zgodnie z Polskimi Normami, każde oznaczenie graniczne powinno być odpowiednio udokumentowane oraz wprowadzone do ewidencji, co podkreśla znaczenie dokładności i niezawodności tych punktów.

Pytanie 7

W trakcie stabilizacji punktu poziomej osnowy 1 klasy, w jego otoczeniu oraz jako jego ochrona, utworzono cztery punkty

A. kierunkowe

B. podcentra

C. przeniesienia

D. poboczniki

Poboczniki to dodatkowe punkty pomiarowe, które są zakładane w pobliżu punktu osnowy, aby zapewnić stabilność i precyzję w pomiarach geodezyjnych. Wszechstronność poboczników jest szczególnie ważna podczas stabilizacji punktów osnowy 1 klasy, gdzie kluczowe znaczenie ma dokładność i niezawodność danych. W praktyce, poboczniki mogą być używane do weryfikacji i korekty błędów pomiarowych, a także do minimalizowania wpływu zjawisk atmosferycznych, które mogą zakłócać wyniki. Na przykład, w przypadku pomiarów w trudnych warunkach terenowych, takie jak obszary górzyste, użycie poboczników pozwala na uzyskanie dodatkowych danych, które mogą być wykorzystane do kalibracji głównych punktów osnowy. W branży geodezyjnej standardy takie jak norma PN-EN ISO 17123-1 określają wytyczne dotyczące zakładania i użytkowania poboczników, co czyni je niezbędnym elementem w realizacji zadań geodezyjnych.

Pytanie 8

W teodolicie oś rotacji instrumentu jest oznaczona

A. vv

B. hh

C. ll

D. cc

Wybór odpowiedzi hh, cc lub ll wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące budowy i funkcji teodolitu. Oś obrotu teodolitu, oznaczona jako 'vv', jest kluczowym elementem, który decyduje o precyzji pomiarów kątowych. Oś ta pozwala na obrót instrumentu, a jakiekolwiek błędne oznaczenia mogą prowadzić do zamieszania i niepoprawnych pomiarów. Oznaczenie 'hh' często mylone jest z osiami mechanicznymi, które nie są bezpośrednio powiązane z funkcjonowaniem teodolitu. Natomiast 'cc' może sugerować inne elementy konstrukcyjne, jak poziomice czy inne mechanizmy, które są mniej istotne w kontekście osi obrotu. Odpowiedź 'll' wskazuje na nieistotne lub błędne aspekty działania teodolitu, co może prowadzić do pomyłek w praktycznych zastosowaniach instrumentu. Zrozumienie, jak prawidłowo identyfikować i oznaczać osie obrotu w teodolicie, jest kluczowe dla zachowania dokładności pomiarów. Niezrozumienie tego aspektu może prowadzić do poważnych błędów podczas wykonywania prac geodezyjnych, w tym błędów w wyznaczaniu granic działek, co ma istotne konsekwencje prawne i finansowe. Dlatego tak ważne jest, aby geodeci i inżynierowie byli dobrze zaznajomieni z podstawowymi oznaczeniami i funkcjami teodolitu.

Pytanie 9

Precyzja graficzna mapy odpowiada długości terenowej, która wynosi 0,1 mm na mapie. Z jaką precyzją został zaznaczony punkt na mapie w skali 1:5000?

A. ± 5,00 m

B. ± 0,50 m

C. ± 0,05 m

D. ± 50,00 m

Wybór odpowiedzi ± 50,00 m, ± 0,05 m lub ± 5,00 m pokazuje, że mamy do czynienia z pewnymi nieporozumieniami, jeśli chodzi o interpretację skali mapy i przeliczanie jednostek. Przy skali 1:5000 ważne jest, żeby zrozumieć, że jednostka na mapie odpowiada pięciokrotnemu powiększeniu w rzeczywistości. Odpowiedź ± 50,00 m jest zdecydowanie za duża, co sugeruje, że mogłeś się pomylić w zrozumieniu skali. Podobnie, ± 0,05 m pomija fakt, że 0,1 mm na mapie to tak naprawdę 0,5 m w terenie, więc ta odpowiedź też nie jest trafiona. Odpowiedź ± 5,00 m pokazuje, że myślisz o większym błędzie pomiarowym, ale nie uwzględnia skali. Te błędy mogą naprawdę wpłynąć na ważne rzeczy, jak planowanie przestrzenne, gdzie precyzyjna lokalizacja punktów ma kluczowe znaczenie. Więc warto zwracać uwagę na detale dotyczące skali i przeliczania jednostek, żeby uniknąć pomyłek i mieć pewność, że wyniki będą rzetelne.

Pytanie 10

Do trwałych metod stabilizacji punktów osnowy poziomej nie zaliczają się

A. paliki drewniane

B. rurki stalowe

C. trzpienie metalowe

D. słupy betonowe

Paliki drewniane nie są odpowiednie do trwałego sposobu stabilizacji punktów osnowy poziomej z kilku powodów. Przede wszystkim, drewno jako materiał jest podatne na degradację, zwłaszcza w warunkach atmosferycznych, co prowadzi do utraty stabilności i dokładności pomiarów geodezyjnych. Z czasem paliki mogą gnić, ulegać deformacji lub przesuwać się w wyniku zmian wilgotności i temperatury. W praktyce geodezyjnej preferuje się materiały o wysokiej trwałości i odporności na czynniki zewnętrzne, takie jak metale i beton, które zapewniają długoterminową stabilność punktów osnowy. Na przykład, trzpienie metalowe i rurki stalowe, wykorzystywane w stabilizacji punktów, są odporne na korozję i mechaniczne uszkodzenia, co czyni je bardziej niezawodnymi w długim okresie. Zgodnie z normami geodezyjnymi, zastosowanie stałych punktów o wysokiej trwałości jest niezbędne do zapewnienia dokładności pomiarów i ich powtarzalności w czasie, co jest kluczowe w projektowaniu i realizacji inwestycji budowlanych oraz infrastrukturalnych.

Pytanie 11

Jakim symbolem literowym powinno się oznaczyć na mapie zasadniczej obiekt szkolny?

A. e

B. s

C. k

D. m

Wybór symbolu literowego 'k', 's' lub 'm' do oznaczenia budynku szkoły na mapie zasadniczej nie jest zgodny z powszechnie przyjętymi konwencjami kartograficznymi. Symbol 'k' najczęściej odnosi się do obiektów kultury, takich jak muzea czy centra sztuki, co prowadzi do dezorientacji w kontekście lokalizacji szkoły. Oznaczanie budynków użyteczności publicznej w sposób niezgodny z ustalonymi standardami może wprowadzać w błąd osoby korzystające z mapy, które mogą założyć, że obiekt kultury jest również miejscem edukacji, co jest błędne. Symbol 's' jest z kolei często używany dla obiektów sportowych, co również nie ma zastosowania w przypadku budynku szkoły. Zastosowanie symbolu 'm' może odnosić się do obiektów medycznych, co stwarza dodatkowe zamieszanie w interpretacji mapy. Wybór niewłaściwych symboli może wynikać z braku znajomości standardów kartograficznych, co jest istotne w profesjonalnym podejściu do tworzenia map. Użytkownicy map powinni być świadomi konsekwencji wynikających z błędnych oznaczeń, ponieważ mogą one utrudniać nie tylko nawigację, ale również planowanie przestrzenne oraz działania związane z zarządzaniem lokalnymi społecznościami. Właściwe oznaczanie obiektów na mapach nie tylko wpływa na ich użyteczność, ale również odzwierciedla dbałość o dokładność informacji przestrzennych.

Pytanie 12

Jakim południkiem osiowym posługuje się odwzorowanie Gaussa-Krügera w systemie współrzędnych PL-2000?

A. 21º

B. 22º

C. 20º

D. 19º

Odpowiedź 21º jest poprawna, ponieważ w układzie współrzędnych PL-2000 południkom osiowym odwzorowania Gaussa-Krügera przypisane są specyficzne wartości, które odpowiadają określonym strefom. Południk 21º jest kluczowy dla strefy 3 tego odwzorowania, która obejmuje centralną część Polski. W praktyce, wiedza o południkach osiowych jest niezbędna przy tworzeniu map oraz w systemach informacji geograficznej (GIS), gdzie precyzyjne określenie lokalizacji jest kluczowe. Standardy kartograficzne, takie jak PN-EN ISO 19111, podkreślają znaczenie dokładnych odwzorowań i stosownych współrzędnych w procesie mapowania, co sprawia, że umiejętność ich wykorzystania jest niezbędna w pracy geodetów i kartografów. Ponadto, w kontekście planowania przestrzennego i analizy danych geograficznych, znajomość stref odwzorowania pozwala na lepsze zrozumienie i analizę zjawisk przestrzennych.

Pytanie 13

Jakie informacje nie są uwzględniane w szkicu polowym przy pomiarze szczegółów terenowych metodą ortogonalną?

A. Numery obiektów

B. Domiary prostokątne

C. Sytuacyjne szczegóły terenowe

D. Wysokości punktów terenu

Wysokości punktów terenu nie są zazwyczaj umieszczane na szkicu polowym z pomiaru szczegółów terenowych metodą ortogonalną, ponieważ ten typ szkicu koncentruje się głównie na przedstawieniu układu przestrzennego obiektów oraz ich relacji do siebie. Metoda ortogonalna zazwyczaj wykorzystywana jest do pomiaru szczegółów sytuacyjnych i domiarów prostokątnych, które są kluczowe dla dokładnego odwzorowania terenu na mapie. Wysokości punktów terenu, mimo że są ważnym aspektem w geodezji, są zazwyczaj dokumentowane oddzielnie, na przykład w postaci profili wysokościowych lub na innych rodzajach dokumentów, które bardziej skupiają się na aspektach terenowych. W praktyce oznacza to, że inżynierowie i geodeci muszą być świadomi, jakie informacje są dla nich kluczowe na różnych etapach projektowania, aby odpowiednio dobierać metody pomiarowe i dokumentacyjne.

Pytanie 14

Który rodzaj przewodu sieci uzbrojenia terenu przedstawia szkic z pomiaru inwentaryzacyjnego?

A. Elektroenergetyczny.

B. Wodociągowy.

C. Kanalizacyjny.

D. Ciepłowniczy.

Poprawna odpowiedź to "kanalizacyjny", co potwierdzają widoczne na szkicu oznaczenia typowe dla infrastruktury kanalizacyjnej. W projekcie inwentaryzacyjnym niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie elementów systemu, co ma kluczowe znaczenie dla późniejszych prac konserwacyjnych oraz planowania rozwoju infrastruktury. Oznaczenia studni rewizyjnych, takie jak k-29, k-30, k-31, są standardowo stosowane w projektach kanalizacyjnych i wskazują na miejsca, gdzie można dokonać inspekcji oraz kontroli stanu technicznego sieci. Ponadto, średnice rur (Dn150, Dn200) są istotnymi parametrami, które pozwalają określić zdolność transportową systemu kanalizacyjnego. Zgodnie z normami branżowymi, projektowanie systemów kanalizacyjnych wymaga uwzględnienia takich aspektów jak hydraulika oraz przepustowość, co przyczynia się do efektywnego odprowadzania ścieków i wód deszczowych, minimalizując ryzyko zatorów. Znajomość tych oznaczeń i ich znaczenia jest niezbędna dla inżynierów zajmujących się projektowaniem oraz zarządzaniem infrastrukturą komunalną.

Pytanie 15

Danymi źródłowymi numerycznymi wykorzystywanymi do generowania mapy numerycznej nie są

A. bezpośrednie pomiary geodezyjne

B. zdjęcia fotogrametryczne

C. wywiady branżowe

D. zdigitalizowane mapy

Wywiady branżowe to nie to samo co dane numeryczne, które są potrzebne do robienia mapy numerycznej. Te mapy potrzebują danych, które da się zmierzyć, zarejestrować albo sfotografować. Na przykład, zdjęcia fotogrametryczne pozwalają zbudować model terenu na podstawie zdjęć robionych z góry. Do tego dochodzą zdigitalizowane mapy, które przenoszą papierowe mapy do komputera. Pomiary geodezyjne dają nam informacje o konkretnych punktach w terenie, co jest mega ważne, żeby wszystko dobrze odwzorować. Wywiady mogą dostarczyć ciekawe konteksty, ale nie dają konkretnej liczby, więc nie nadają się do map numerycznych.

Pytanie 16

Który krok nie jest częścią procesu konwersji mapy analogowej na cyfrową?

A. wektoryzacja

B. generalizacja

C. kalibracja

D. skanowanie

Generalizacja to nie etap przerabiania mapy analogowej na cyfrową. Raczej chodzi o późniejsze działania związane z tworzeniem i ulepszaniem map. W sumie, generalizacja to sposób, żeby uprościć i zmniejszyć szczegóły danych przestrzennych, tak żeby były bardziej zrozumiałe dla ludzi. Na przykład, jak robimy mapę turystyczną, to możemy pominąć mało ważne drogi czy jakieś szczegóły terenu, przez co mapa staje się bardziej czytelna. W kontekście danych geoprzestrzennych, generalizacja pomaga dostosować mapy do różnych skal i potrzeb. Ważne według mnie, żeby to robić z zachowaniem niezbędnych informacji, bo inaczej możemy zniekształcić rzeczywisty obraz terenu. Zrozumienie tego etapu jest naprawdę istotne, jeżeli chcemy przygotować mapy, które będą odpowiadały na potrzeby odbiorców.

Pytanie 17

Który z poniższych błędów nie jest usuwany przez pomiar z punktu centralnego w niwelacji geometrycznej?

A. Refrakcja pionowa.

B. Osadzenie instrumentu.

C. Różne położenie zera pary łat.

D. Zakrzywienie powierzchni ziemi.

Osiadanie instrumentu jest zjawiskiem, które może wystąpić, jeśli sprzęt nie jest prawidłowo umiejscowiony lub jeśli podłoże, na którym stoi, nie jest stabilne. Taki błąd można zminimalizować poprzez odpowiednie przygotowanie stanowiska pomiarowego, ale nie eliminuje go całkowicie. Refrakcja pionowa to zjawisko, które wpływa na przebieg promieni świetlnych w atmosferze, co może wprowadzać błędy w pomiarach geodezyjnych. Nawet mając na uwadze refrakcję, niwelacja geometryczna nie jest w stanie jej całkowicie wyeliminować, chociaż można stosować korekty w obliczeniach. Zakrzywienie powierzchni ziemi to kolejny czynnik, który należy brać pod uwagę, szczególnie na dużych odległościach, gdzie jego wpływ staje się zauważalny. Użycie metod niwelacyjnych wymaga uwzględnienia wszystkich tych zjawisk, lecz nie można ich wyeliminować jedynie poprzez pomiar ze środka. Często w praktyce geodezyjnej występuje mylne przekonanie, że odpowiedni pomiar ze środka rozwiąże wszystkie problemy związane z pomiarami, co jest błędne. W rzeczywistości, każdy z tych błędów wymaga innego podejścia i zastosowania odpowiednich metod korekcyjnych, aby uzyskać wiarygodne wyniki pomiarów.

Pytanie 18

W przypadku wykonania pomiaru niwelacyjnego, jeżeli wartość odczytu z łaty niwelacyjnej kreską górną wynosi g = 2000 mm, a kreską dolną d = 1500 mm, to odczyt z łaty kreską środkową powinien być równy

A. s = 1750 mm

B. s = 1500 mm

C. s = 2000 mm

D. s = 1250 mm

Aby obliczyć wartość odczytu z łaty niwelacyjnej kreską środkową, należy skorzystać z zasady, że odczyt kreską środkową jest średnią arytmetyczną odczytów kreską górną i dolną. W tym przypadku mamy odczyt górny g = 2000 mm oraz odczyt dolny d = 1500 mm. Możemy zatem obliczyć s jako: s = (g + d) / 2 = (2000 mm + 1500 mm) / 2 = 1750 mm. Taki sposób obliczania odczytów jest standardową praktyką w pomiarach niwelacyjnych, ponieważ pozwala na uzyskanie precyzyjnych wyników poprzez eliminację błędów związanych z odczytem z jednego punktu. W praktyce stosowane są różne metody niwelacji, a dobrym przykładem są pomiary geodezyjne, w których precyzja i dokładność są kluczowe. Dzięki temu można zapewnić rzetelność danych, co jest istotne w inżynierii budowlanej czy topografii. Poprawne interpretowanie odczytów z łaty jest więc nie tylko zadaniem teoretycznym, ale także praktycznym, wymagającym znajomości zasad niwelacji i umiejętności ich zastosowania w rzeczywistych pomiarach.

Pytanie 19

Zbiór danych o skrócie BDOT500, który służy do tworzenia mapy zasadniczej, oznacza bazę danych

A. szczegółowych osnów geodezyjnych

B. obiektów topograficznych

C. geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu

D. ewidencji gruntów i budynków

BDOT500, czyli Baza Danych Obiektów Topograficznych 500, jest kluczowym zbiorem danych, który gromadzi informacje o obiektach topograficznych na terenie Polski. Zawiera ona m.in. dane dotyczące rzek, jezior, gór, budynków i innych istotnych elementów krajobrazu. Użycie BDOT500 jest niezbędne w wielu dziedzinach, takich jak planowanie przestrzenne, ochrona środowiska, a także w geodezji i kartografii. Przykładowo, podczas tworzenia map topograficznych, BDOT500 dostarcza rzetelnych i aktualnych informacji, co jest zgodne z normami określonymi w Polskiej Normie PN-EN ISO 19115, dotyczącej metadanych geograficznych. Dzięki temu użytkownicy mogą podejmować decyzje na podstawie wiarygodnych danych. Przy pracy z systemami GIS, wiedza o strukturze i zawartości BDOT500 umożliwia efektywne włączanie tych danych do różnych analiz przestrzennych, co przyczynia się do lepszego zarządzania zasobami oraz ochrony środowiska.

Pytanie 20

Z jaką precyzją podaje się wysokości elementów naziemnych uzbrojenia terenu na mapach zasadniczych?

A. 0,5 m

B. 0,1 m

C. 0,05 m

D. 0,01 m

Wiele osób może mieć trudności z zrozumieniem, dlaczego dokładność 0,05 m, 0,5 m czy 0,1 m jest niewystarczająca w kontekście wysokości elementów uzbrojenia terenu. Wysokości podawane z dokładnością do 0,05 m nie uwzględniają wszystkich drobnych, ale krytycznych różnic, które mogą wystąpić w terenie. W inżynierii i geodezji, zwłaszcza w przypadku projektów budowlanych, nawet małe odchylenia mogą prowadzić do znacznych problemów, jak chociażby nieodpowiednie odprowadzenie wód opadowych lub niewłaściwe osadzenie obiektów. Podobnie, dokładność 0,5 m jest zbyt ogólna, aby spełnić wymagania dzisiejszej inżynierii lądowej, gdzie standardy precyzji są znacznie wyższe w związku z rozwojem technologii pomiarowych. Nie można również zapominać, że podanie wysokości z dokładnością do 0,1 m, chociaż zbliża się do wymagań, nadal nie zapewnia wymaganego poziomu precyzji, który jest konieczny w kontekście regulacji prawnych i norm branżowych. Ważne jest, aby rozumieć, że niedoszacowanie wymaganej dokładności może prowadzić do kosztownych błędów w projektowaniu oraz realizacji inwestycji, co podkreśla rolę dbałości o szczegóły w geodezji i inżynierii.

Pytanie 21

Jaką wartość ma azymut przeciwny do azymutu wynoszącego 327^g12^c35^cc?

A. 227g12c35cc

B. 127g12c35cc

C. 527g12c35cc

D. 27g12c35cc

Wartość azymutu odwrotnego do azymutu wynoszącego 327°12'35'' można obliczyć poprzez dodanie 180° do pierwotnego azymutu. W przypadku azymutów, które są wyrażane w stopniach, minutach i sekundach, dodanie 180° często wymaga konwersji, jeśli suma przekracza 360°. W tym przypadku dodajemy 180° do 327°, co daje 507°. Następnie, musimy odjąć 360°, aby uzyskać wynik w odpowiednim zakresie: 507° - 360° = 147°. Teraz pozostaje nam dodać pozostałe wartości minut i sekund. Ostatecznie zatem uzyskujemy azymut 127°12'35''. W kontekście nawigacji i geodezji, umiejętność obliczania azymutów odwrotnych jest kluczowa, ponieważ pozwala na dokładne śledzenie kierunków i nawigację w terenie. Takie umiejętności są niezbędne w różnych dziedzinach, od turystyki po inżynierię i architekturę.

Pytanie 22

Jaki jest błąd wartości wyrównanej, jeśli kąt poziomy został zmierzony 4 razy, a średni błąd pojedynczego pomiaru kąta wynosi ±10^cc?

A. M = ±2cc

B. M = ±5cc

C. M = ±3cc

D. M = ±4cc

Odpowiedzi, które proponują inne wartości błędu wartości wyrównanej, nie uwzględniają kluczowego aspektu, jakim jest liczba pomiarów. W przypadku pomiarów kątów, zasada redukcji błędów przy wielokrotnym pomiarze jest właściwie stosowana zgodnie z regułą statystyczną, która mówi, że z każdym dodatkowym pomiarem poprawiamy dokładność wyniku. Kiedy ktoś wybiera błąd równy ±2cc, ±3cc lub ±4cc, błędnie interpretuje wpływ powtórzeń na zmniejszenie niepewności pomiarowej. To prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego błędu, co jest typowym błędem zarówno w zrozumieniu parametrów pomiarowych, jak i w ich zastosowaniach praktycznych. Warto zwrócić uwagę, że błąd pomiaru nie jest liniowy, a jego redukcja w przypadku powtórzeń jest opisana twierdzeniem o niepewności pomiarowej. W praktyce, poprawne podejście do obliczania błędów pomiarowych ma ogromne znaczenie podczas analizy danych, szczególnie w kontekście zapewnienia jakości i rzetelności wyników w inżynierii i naukach przyrodniczych. Zastosowanie błędnych wartości błędów może prowadzić do niewłaściwych decyzji projektowych oraz wpływać na bezpieczeństwo i efektywność realizowanych projektów.

Pytanie 23

Określ wysokość osi celowej danego instrumentu, jeżeli pomiar na łacie niwelacyjnej umieszczonej na punkcie o wysokości 109,50 m wynosi 1300.

A. 108,20 m

B. 109,37 m

C. 109,63 m

D. 110,80 m

Wysokość osi celowej instrumentu niwelacyjnego można obliczyć, dodając wysokość punktu, na którym wykonano odczyt, do odczytu na łacie. W tym przypadku mamy punkt o wysokości 109,50 m oraz odczyt na łacie wynoszący 1300 mm, co oznacza 1,300 m. Zatem wysokość osi celowej instrumentu wynosi: 109,50 m + 1,300 m = 110,80 m. Taki sposób obliczeń jest stosowany w praktyce inżynieryjnej i geodezyjnej, gdzie precyzyjne pomiary są kluczowe. Przykładem zastosowania może być niwelacja terenu przed budową, gdzie znajomość wysokości osi celowej umożliwia dokładne określenie wysokości elementów budowlanych. Warto również zwrócić uwagę na standardy geodezyjne, które podkreślają znaczenie dokładnych pomiarów i precyzyjnych obliczeń w procesie niwelacji, co wpływa na jakość i bezpieczeństwo realizowanych projektów.

Pytanie 24

Jeśli zmierzono kąt pionowy w dwóch ustawieniach lunety, uzyskując wyniki: KL = 95,0030^g, KP = 304,9980^g, to jaki ma wartość błąd indeksu?

A. +10cc

B. +15cc

C. +5cc

D. +20cc

Rozważając inne możliwe odpowiedzi, warto zauważyć, że pomyłki w obliczeniach wartości błędu indeksu często wynikają z niezrozumienia relacji pomiędzy kątami pomierzonymi a teoretycznymi wartościami. Na przykład, wybór +10cc mógłby sugerować, że pomiar został zinterpretowany jako mniejszy błąd, co jest mylnym wnioskiem przy skomplikowanej analizie kątów. Inne opcje, takie jak +20cc, +15cc, także mogą wynikać z błędnego założenia o pełnym obrocie lunety. Zrozumienie podstaw metody pomiarowej oraz znajomość geodezyjnych norm i praktyk jest kluczowe. Kiedy luneta jest nieodpowiednio skalibrowana, pomiary mogą przynieść zafałszowane wyniki. Należy pamiętać, że błąd indeksu jest istotny dla precyzyjnych pomiarów w geodezji, a jego właściwe obliczenie ma kluczowe znaczenie dla dokładności całego procesu pomiarowego. Dlatego też każdy, kto pracuje z instrumentami geodezyjnymi, powinien być świadomy potencjalnych źródeł błędów oraz regularnie dokonywać kalibracji sprzętu.

Pytanie 25

W jakiej skali sporządza się mapy zasadnicze dla niewielkich miejscowości, obszarów metropolitalnych i stref przemysłowych?

A. 1 : 2000

B. 1 : 500

C. 1 : 1000

D. 1 : 5000

Odpowiedź 1 : 1000 jest poprawna, ponieważ mapy zasadnicze małych miast, aglomeracji miejskich i obszarów przemysłowych sporządzane są w skali 1 : 1000, co oznacza, że 1 jednostka na mapie odpowiada 1000 jednostkom w rzeczywistości. Przykładowo, jeśli na mapie widoczna jest odległość 1 cm, w rzeczywistości jest to 1000 cm, czyli 10 m. Taka skala pozwala na szczegółowe odwzorowanie urbanistycznych i przestrzennych aspektów obszarów miejskich, co jest niezwykle istotne w planowaniu przestrzennym oraz zarządzaniu infrastrukturą. Przykłady zastosowania obejmują analizy gęstości zabudowy, lokalizację nowych inwestycji, a także ochronę środowiska. Zgodnie z obowiązującymi standardami, mapy zasadnicze powinny być aktualizowane regularnie, aby odzwierciedlały zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym, co zwiększa ich użyteczność w praktyce.

Pytanie 26

Jakiej czynności nie przeprowadza się na stanowisku przed zrealizowaniem pomiaru kątów poziomych?

A. Centrowania teodolitu

B. Regulacji ostrości obrazu

C. Regulacji ostrości krzyża kresek

D. Dokonania pomiaru wysokości teodolitu

Pomiar wysokości teodolitu przed rozpoczęciem pomiarów kątów poziomych nie jest czynnością standardowo wykonywaną na stanowisku. W rzeczywistości, pomiar wysokości teodolitu stosuje się w kontekście pomiarów wysokościowych, które są oddzielnym procesem. W praktyce, przed pomiarem kątów poziomych, kluczowymi działaniami są ustawienie teodolitu w odpowiedniej pozycji, centrowanie instrumentu nad punktem pomiarowym, ustawienie ostrości obrazu oraz ostrości krzyża kresek. Te czynności zapewniają dokładność i precyzję pomiarów kątowych, co jest szczególnie istotne w pracach geodezyjnych i inżynieryjnych, gdzie niewielkie błędy mogą prowadzić do istotnych nieprawidłowości. W dobrych praktykach geodezyjnych zawsze należy upewnić się, że instrument jest prawidłowo wypoziomowany i ustawiony, zanim przystąpi się do właściwych pomiarów. Przykładem może być pomiar kątów w celu ustalenia lokalizacji punktów w terenie, gdzie każda nieprecyzyjność może skutkować błędami w projekcie.

Pytanie 27

Jakich informacji nie powinno się zamieszczać w opisie obiektu podczas aktualizacji mapy zasadniczej?

A. Liczby kondygnacji nadziemnych

B. Oznaczenia literowego funkcji obiektu

C. Numeru porządkowego obiektu

D. Oznaczenia literowego źródła danych o lokalizacji

Oznaczenie literowe źródła danych o położeniu to informacja, która nie jest istotna dla opisu budynku w kontekście aktualizacji mapy zasadniczej. W praktyce, aktualizacja ta powinna skupiać się na danych, które są kluczowe dla identyfikacji i charakterystyki obiektów budowlanych. Numer porządkowy budynku oraz oznaczenie literowe funkcji budynku są istotne dla klasyfikacji i lokalizacji obiektów, co jest zgodne z obowiązującymi normami w zakresie ewidencji budynków. Liczba kondygnacji nadziemnych również ma znaczenie, ponieważ wpływa na klasyfikację obiektów oraz ich przeznaczenie. Oznaczenie źródła danych jest natomiast informacją techniczną, która dotyczy pochodzenia danych, a nie samego budynku. W dobrych praktykach kartograficznych i urbanistycznych koncentrujemy się na danych, które mają bezpośredni wpływ na planowanie przestrzenne oraz podejmowanie decyzji inwestycyjnych.

Pytanie 28

Azymut węzłowy został obliczony na podstawie 4 ciągów poligonowych, w których zarejestrowano:
− ciąg nr I - 5 kątów,
− ciąg nr II - 4 kąty,
− ciąg nr III - 3 kąty,
− ciąg nr IV - 2 kąty.
Który z ciągów ma największą wagę?

A. Ciąg I

B. Ciąg III

C. Ciąg IV

D. Ciąg II

Ciąg IV ma największą wagę, ponieważ zawiera najmniejszą liczbę pomierzonych kątów, co czyni go mniej obciążonym błędami pomiarowymi. W praktyce, im mniejsza ilość kątów w ciągu, tym większa jego waga, ponieważ zyskuje on na precyzji i wiarygodności w kontekście obliczeń azymutów. Ważenie ciągów kątowych opiera się na zasadzie, że każdy pomiar kątowy wprowadza potencjalny błąd, a im więcej pomiarów, tym suma błędów może być większa. Dlatego w geodezji i kartografii, stosując metody takie jak metoda najmniejszych kwadratów, preferuje się mniejsze ciągi pomiarowe dla uzyskania bardziej stabilnych i dokładnych wyników. Ponadto, w kontekście azymutów węzłowych, kluczowe jest także zrozumienie, że każdy pojedynczy kąt ma swoje znaczenie w rozrachunkach, a więc mniejsza ilość pomiarów w ciągu IV wpływa na jego większą wagę w całym procesie wyznaczania azymutów. Takie podejście jest zgodne z normami i dobrymi praktykami w dziedzinie geodezji.

Pytanie 29

W jakim celu stosuje się metodę biegunową w pomiarach geodezyjnych?

A. Do wykonywania pomiarów przemieszczeń w pionie w budownictwie.

B. Do określania kąta nachylenia powierzchni w projektach architektonicznych.

C. Do wyznaczania kątów poziomych pomiędzy punktami w terenie.

D. Do określania współrzędnych punktów na podstawie jednej odległości i dwóch kątów.

Metoda biegunowa to jedna z najważniejszych i najczęściej stosowanych metod w geodezji. Jej głównym celem jest określanie współrzędnych punktów w terenie na podstawie jednej odległości i dwóch kątów — poziomego i pionowego. Dzięki tej metodzie można precyzyjnie ustalić lokalizację punktów w przestrzeni, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach inżynieryjnych i budowlanych. W praktyce geodezyjnej metoda ta jest nieoceniona ze względu na swoją dokładność i efektywność. Na przykład, przy realizacji projektów infrastrukturalnych, takich jak budowa dróg, mostów czy budynków, precyzyjne określenie położenia punktów względem siebie jest niezbędne do prawidłowego przebiegu prac. Metoda biegunowa jest również szeroko stosowana w kartografii oraz przy tworzeniu map topograficznych. W standardach branżowych i dobrych praktykach geodezyjnych uznawana jest za podstawową technikę pomiarową, której znajomość jest niezbędna dla każdego profesjonalnego geodety. Dzięki jej zastosowaniu możliwe jest unikanie błędów w lokalizacji i zapewnienie zgodności projektów budowlanych z planami.

Pytanie 30

Oblicz kątową korekcję dla jednego kąta w zamkniętym ciągu poligonowym, jeśli ciąg składa się z 5 kątów, a odchyłka kątowa wynosi f_α = +30^cc

A. Vkt = -5cc

B. Vkt = -6cc

C. Vkt = +6cc

D. Vkt = +5cc

Poprawka kątowa do kąta w ciągu poligonowym zamkniętym jest obliczana na podstawie ogólnej zasady, że suma wszystkich kątów wewnętrznych powinna wynosić (n-2) * 180°, gdzie n to liczba wierzchołków. W przypadku poligonu zamkniętego z pięcioma kątami, teoretyczna suma kątów wynosi 3 * 180° = 540°. W zadaniu podano odchyłkę kątową fα = +30cc, co wskazuje na konieczność skorygowania kątów o wartość, która zbilansuje nadmiar odchyłki. W praktyce, obliczenia te przyjmuje się w kontekście metody obliczania poprawek kątowych, gdzie poprawka kątowa Vkt dla jednego kąta w poligonie zamkniętym oblicza się jako Vkt = -(fα / n), co w tym przypadku daje Vkt = -(30cc / 5) = -6cc. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w geodezji i inżynierii, gdzie precyzyjne pomiary kątów mają istotne znaczenie dla dokładności projektów budowlanych oraz w nawigacji. Stosowanie poprawnych metod obliczeniowych jest zgodne z zasadami ISO 17123 oraz innymi normami branżowymi, które zapewniają rzetelność pomiarów.

Pytanie 31

Kiedy oznaczenia geodezyjne uległy zniszczeniu, rekonstruowanie punktów szczegółowej osnowy poziomej należy przeprowadzić na podstawie zarejestrowanych w opisie topograficznym zmierzonych odległości do

A. najbliższych elementów terenu

B. sąsiednich funkcjonujących punktów osnowy

C. elementów terenowych z I kategorii dokładnościowej

D. punktów określanych jako poboczniki

Odpowiedź "punkty zwane pobocznikami" jest prawidłowa, ponieważ w geodezji poboczniki odgrywają kluczową rolę w procesie odtwarzania zniszczonych punktów osnowy. Poboczniki, jako znane punkty geodezyjne, mogą być używane jako odniesienie podczas rekonstrukcji siatki punktów osnowy. W praktyce, w przypadku zniszczenia znaków geodezyjnych, geodeta powinien najpierw zidentyfikować i wykorzystać dostępne poboczniki, które były wcześniej pomierzone i opisane w dokumentacji topograficznej. Przykładowo, gdy istniejące punkty osnowy są usunięte, poboczniki mogą zapewnić niezbędne odniesienie do precyzyjnego przywrócenia punktów osnowy. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami geodezyjnymi, przy odtwarzaniu punktów osnowy poziomej niezbędne jest zachowanie wysokiej dokładności, co można osiągnąć właśnie poprzez odniesienie do stabilnych punktów, takich jak poboczniki. Dobrą praktyką jest regularne aktualizowanie i weryfikowanie stanu poboczników, aby zapewnić ich wiarygodność jako odniesienia w procesach geodezyjnych.

Pytanie 32

Na podstawie zamieszczonych w tabeli współrzędnych punktów kontrolowanych, wyznaczonych w wyniku pomiarów, oblicz liniowe przemieszczenie punktu nr 21.

Nr punktu	Pomiar pierwotny		Pomiar wtórny
Nr punktu	X^p [m]	Y^p [m]	X^w [m]	Y^w [m]
20	130,220	242,256	130,225	242,255
21	125,212	258,236	125,220	258,240
22	134,515	234,515	134,510	234,510
23	138,310	230,025	138,313	230,026

A. p = 3 mm

B. p = 10 mm

C. p = 9 mm

D. p = 5 mm

Wszystkie odpowiedzi inne niż p = 9 mm wynikają najczęściej z błędnego zrozumienia metody obliczania przemieszczenia liniowego. Istotne jest, aby w procesie obliczeń poprawnie zidentyfikować współrzędne punktu przed i po pomiarach. Wiele osób może pomylić się w obliczeniach, myląc różnice z wartościami absolutnymi współrzędnych, co prowadzi do błędnych wyników. Odpowiedzi takie jak p = 5 mm, p = 10 mm, czy p = 3 mm mogą sugerować niepełne zrozumienie zastosowania twierdzenia Pitagorasa, które jest fundamentalne w obliczeniach przestrzennych. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich niepoprawnych konkluzji, to pomijanie elementów wzoru lub fałszywe założenia dotyczące proporcji pomiędzy współrzędnymi. Każde nieprecyzyjne przeliczenie może skutkować dużymi błędami w końcowych wynikach, co w kontekście geodezji i pomiarów przestrzennych ma poważne konsekwencje. Dlatego tak ważne jest, aby przed przystąpieniem do obliczeń zawsze zweryfikować dane wejściowe oraz zastosować odpowiednie techniki analizy, co zapewnia wysoką jakość i dokładność uzyskanych wyników.

Pytanie 33

Którą metodę pomiaru szczegółów terenowych przedstawiono na szkicu?

A. Wcięć liniowych.

B. Biegunową.

C. Przecięć kierunków.

D. Przedłużeń.

Metoda biegunowa jest jedną z kluczowych strategii wykorzystywanych w pomiarach terenowych, szczególnie w geodezji. Polega ona na pomiarze kątów oraz odległości względem jednego punktu, zwanego bieguna. Na przedstawionym szkicu widać, jak z punktu A, który pełni rolę bieguna, prowadzone są różne kierunki (α1, α2, ..., α6) do obiektów w terenie. Umożliwia to uzyskanie dokładnych informacji o położeniu tych obiektów. Zastosowanie tej metody jest szerokie, począwszy od tworzenia map topograficznych, przez inwentaryzację budynków, aż po bardziej złożone projekty inżynieryjne. W praktyce, metoda biegunowa jest niezwykle efektywna, gdyż pozwala na szybkie zbieranie danych z różnych punktów, co jest zgodne z dobrymi praktykami w geodezji, które kładą nacisk na dokładność i efektywność procesu pomiarowego. Jej znajomość jest niezbędna dla każdego geodety, który pragnie skutecznie i precyzyjnie pracować z danymi terenowymi.

Pytanie 34

Na podstawie zrzutu ekranu programu komputerowego podaj skalę mapy wysokościowej, która powstanie przy użyciu tego programu.

A. 1:2000

B. 1:500

C. 1:250

D. 1:1000

Wybór innej skali, takiej jak 1:250, 1:500, 1:1000 czy 1:2000, może prowadzić do nieporozumień co do jakości i szczegółowości mapy wysokościowej. Skala 1:250, choć bardzo szczegółowa, jest zazwyczaj stosowana w mapowaniu małych obszarów, gdzie wymagana jest maksymalna precyzja, ale nie jest praktyczna dla szerszych analiz topograficznych. Analogicznie, skala 1:500, mimo że oferuje lepszą widoczność szczegółów niż większe skale, może nie być wystarczająca dla większości prac inżynieryjnych i urbanistycznych, które wymagają analizy większych obszarów. W przypadku skali 1:2000, jest ona zbyt ogólna i nie spełnia standardów dla map wysokościowych z cięciem warstwicowym wynoszącym 1 metr, co prowadzi do utraty ważnych informacji o ukształtowaniu terenu. Zrozumienie, jak skala wpływa na interpretację danych topograficznych, jest kluczowe. Używanie nieodpowiedniej skali może skutkować błędnymi wnioskami w projektowaniu oraz planowaniu, co może prowadzić do kosztownych błędów w realizacji projektów budowlanych i infrastrukturalnych.

Pytanie 35

Wyznacz przyrost Ayi_2 w osi Y, jeśli zmierzona odległość między punktami 1 i 2 d_1-2 = 100,00 m, sinAz_1-2 = 0,760400, cosAz_1-2 = 0,649455.

A. 64,94 m

B. 6,49 m

C. 7,60 m

D. 76,04 m

Aby obliczyć przyrost Ayi_2 współrzędnych Y, należy skorzystać z długości pomierzonej między punktami 1 i 2 oraz wartości sinus i cosinus kąta azymutalnego. Obliczenia sprowadzają się do zastosowania wzoru: Ayi_2 = d_1-2 * sin(Az_1-2). Wstawiając wartości: Ayi_2 = 100,00 m * 0,760400 = 76,04 m. Otrzymany wynik jest zgodny z praktycznymi standardami pomiarowymi, które nakazują stosowanie funkcji trygonometrycznych do określenia przyrostów współrzędnych w geodezji. Tego typu obliczenia są kluczowe w pracach inżynieryjnych oraz w geodezyjnych, gdzie precyzyjne określenie pozycji jest niezbędne. Wiedza ta jest również istotna w kontekście wykonywania map, które wymagają dokładnych danych o lokalizacji obiektów. Użycie sinusa kąta azymutalnego wskazuje na orientację w przestrzeni, co pozwala na odpowiednie planowanie i wykonywanie działań terenowych.

Pytanie 36

W której ćwiartce geodezyjnego układu współrzędnych prostokątnych ma miejsce azymut o wartości 375^g55^c60^cc?

A. II

B. IV

C. I

D. III

Azymut o wartości 375°55'60'' oznacza kąt mierzony w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara od północy. Aby określić, w której ćwiartce geodezyjnego układu współrzędnych prostokątnych znajduje się ten azymut, należy zauważyć, że wartości azymutu powyżej 360° są często interpretowane poprzez odjęcie 360°. W naszym przypadku 375°55'60'' - 360° = 15°55'60''. Kąt ten jest zatem mierzony w kierunku wschodnim, co wskazuje na to, że znajduje się w pierwszej ćwiartce. Jednakże, z uwagi, że oszacowaliśmy to już na podstawie wartości kątowej i zrozumienia ćwiartek, 375°57'60'' przywraca nas do wartości, która jest w IV ćwiartce. Dlatego prawidłowa odpowiedź to IV. W praktyce azymut jest kluczowym elementem w nawigacji, geodezji oraz kartografii, gdzie precyzyjne określenie kierunku ma fundamentalne znaczenie dla dokładności pomiarów i analiz przestrzennych. Standardy takie jak ISO 19111 definiują metody pomiaru i reprezentacji azymutów w kontekście systemów informacji geograficznej.

Pytanie 37

Jaki jest błąd względny dla odcinka o długości 150,00 m, który został zmierzony z błędem średnim ±5 cm?

A. 1:3000

B. 1:300

C. 1:30000

D. 1:30

Analizując dostępne odpowiedzi, ważne jest, aby zrozumieć, jak oblicza się błąd względny oraz dlaczego wybrane metody mogą prowadzić do mylnych wyników. Wiele osób może mylnie zakładać, że błąd względny można określić w sposób prosty, traktując błąd pomiaru jako jedynie procent od całkowitej długości. Na przykład, odpowiedzi takie jak 1:30000 mogą wynikać z błędnego zrozumienia, że im mniejszy błąd pomiarowy, tym lepsza jakość pomiaru, co jest uproszczeniem. Taka interpretacja ignoruje rzeczywisty kontekst pomiaru, który w tym przypadku jest określony przez stosunek błędu do długości zmierzonego odcinka. Ponadto, podejście do 1:30 może sugerować, że błąd pomiarowy jest znacznie większy niż rzeczywiście, co może wynikać z niewłaściwego oszacowania wielkości błędu w kontekście stosunków, jakie są typowe dla tej długości. Kolejna odpowiedź, 1:300, może być oparta na błędnej kalkulacji wartości błędu, zniekształcając rzeczywisty wpływ błędu na pomiar. Aby efektywnie unikać takich błędów, kluczowe jest zrozumienie metodyki pomiarowej oraz odpowiedniego stosowania wzorów do obliczeń. W profesjonalnym środowisku, jak inżynieria lądowa czy geodezja, błąd względny jest stosowany do oceny precyzji i dokładności, co jest niezbędne do uzyskania wiarygodnych wyników.

Pytanie 38

Jakie jest pole powierzchni działki o wymiarach 20,00 m x 40,00 m na mapie zasadniczej wykonanej w skali 1:500?

A. 32,00 cm2

B. 0,32 cm2

C. 3,20 cm2

D. 320,00 cm2

Pole powierzchni działki oblicza się, mnożąc długość przez szerokość. W tym przypadku, działka ma wymiary 20,00 m długości i 40,00 m szerokości, co daje pole 20,00 m x 40,00 m = 800,00 m². Jednakże w skali 1:500, musimy przeliczyć te wymiary na jednostki mapy. W tej skali 1 cm na mapie odpowiada 500 cm w rzeczywistości. Zatem długość 20,00 m to 20,00 m / 500 = 0,04 m (4,00 cm), a szerokość 40,00 m to 40,00 m / 500 = 0,08 m (8,00 cm). Obliczając pole na mapie, mamy 4,00 cm x 8,00 cm = 32,00 cm². Takie przeliczenia są standardową praktyką w geodezji i kartografii, ułatwiając przedstawienie rzeczywistych wymiarów na płaszczyźnie w wygodnej formie. Ważne jest, aby zawsze pamiętać o przeliczeniach przy pracy z mapami, co jest kluczowe dla precyzyjnego planowania przestrzennego oraz w pracach budowlanych, gdzie dokładność pomiarów ma kluczowe znaczenie.

Pytanie 39

Wysokość osi celowej to 213,100 m. Na jakim pomiarze powinna być umieszczona łatę, aby osiągnięta wysokość punktu wyniosła 212,800?

A. 1300 mm

B. 3000 mm

C. 0030 mm

D. 0300 mm

Aby obliczyć, na jakim odczycie należy ustawić łatę, aby wysokość realizowanego punktu wyniosła 212,800 m, musimy skorzystać z pojęcia różnicy wysokości. Wysokość osi celowej wynosi 213,100 m, a zatem różnica między wysokością osi celowej a wysokością punktu wynosi 213,100 m - 212,800 m = 0,300 m, co jest równoważne 300 mm. Oznacza to, że aby uzyskać żądaną wysokość, musimy ustawić łatę na odczycie 300 mm. W praktyce, przy pomiarach geodezyjnych, stosuje się ten typ obliczeń w celu precyzyjnego ustalenia poziomu obiektów budowlanych lub innych punktów odniesienia. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w geodezji i budownictwie, gdzie precyzyjne pomiary wysokościowe są niezbędne do zapewnienia stabilności i poprawności konstrukcji budowlanych.

Pytanie 40

Którą miarę oznaczono strzałkami na przedstawionym fragmencie szkicu polowego z pomiaru szczegółów sytuacyjnych metodą ortogonalną?

A. Miarę bieżącą.

B. Podpórkę.

C. Domiar.

D. Czołówkę.

Odpowiedzi, które wskazują na podpórkę, czołówkę lub domiar, są związane z innymi miarami stosowanymi w pomiarach, ale nie odpowiadają na pytanie dotyczące miary bieżącej. Podpórka jest to element wspierający, który nie ma bezpośredniego związku z miarą bieżącą, gdyż służy do stabilizacji instrumentu pomiarowego, a nie do wskazywania długości pomiaru. Czołówka, z kolei, odnosi się do pomiarów kątowych i jest używana do określenia kierunku, ale nie ma zastosowania w kontekście pomiaru długości ortogonalnej, który jest kluczowy w miarze bieżącej. Domiar to termin używany do oznaczenia dodatkowego pomiaru, który również nie ma zastosowania w przypadku pomiarów ortogonalnych, gdyż koncentruje się na uzupełnianiu pomiaru, a nie na jego podstawowej długości. Typowe błędy w rozumieniu pomiarów ortogonalnych często wynikają z mylenia pojęć związanych z różnymi rodzajami miar. Ważne jest, aby zrozumieć, że różne miary mają swoje specyficzne zastosowania i konteksty, a ich mylenie może prowadzić do poważnych błędów w analizie danych pomiarowych i ich interpretacji.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej