Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 15:58
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 16:08

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Poniżej przedstawiono fragment kodu języka HTML. Jest on definicją listy:

<ol>
   <li>punkt 1</li>    <li>punkt 2</li>
   <ul>
     <li>podpunkt1</li>
     <ul>    <li>podpunkt2</li>  <li>podpunkt3</li>  </ul>
   </ul>
   <li>punkt3</li>
 </ol>

punkt 1
punkt 2
- podpunkt1
- podpunkt2
- podpunkt3
punkt3

punkt 1
punkt 2
punkt3
- podpunkt1
- podpunkt2
- podpunkt3

punkt 1
punkt 2
- podpunkt1
  - podpunkt2
  - podpunkt3
punkt3

punkt 1
punkt 2
1. podpunkt1
  - podpunkt2
  - podpunkt3
punkt3

A. D.

B. A.

C. C.

D. B.

Gratulacje, poprawnie zinterpretowałeś fragment kodu HTML przedstawiający definicję listy. W tym kodzie widzimy listę numerowaną (<ol>), która zawiera trzy elementy listy (<li>). Szczególnością prezentowanej struktury jest fakt, że drugi element listy zawiera zagnieżdżoną listę nieuporządkowaną (<ul>) z trzema podpunktami. Zgodność odpowiedzi C z przedstawionym kodem wynika z faktu, że punkt 2 prezentuje podpunkty oznaczone kropkami, co jest charakterystyczne dla listy nieuporządkowanej. Tego typu struktura jest często stosowana na stronach internetowych do prezentacji hierarchii informacji, na przykład menu nawigacyjnego czy spisu treści. Pamiętaj, że umiejętność czytania i zrozumienia kodu HTML jest kluczowa dla każdego, kto planuje pracować z technologiami webowymi i to pytanie to doskonały przykład na to, jak te umiejętności mogą być sprawdzane.

Pytanie 2

Typowym programem przeznaczonym do edycji grafiki wektorowej jest

A. Audacity.

B. Brasero.

C. Inkscape.

D. Paint.

Poprawnie wskazany program to Inkscape, bo jest to typowy, specjalistyczny edytor grafiki wektorowej. Grafika wektorowa opiera się na obiektach takich jak linie, krzywe Béziera, wielokąty, tekst, które są opisane matematycznie (współrzędne, promienie, kąty), a nie na siatce pikseli. Dzięki temu projekty można skalować praktycznie dowolnie bez utraty jakości, co jest absolutnym standardem przy projektowaniu logotypów, ikon, infografik, schematów technicznych czy elementów interfejsu użytkownika. Inkscape obsługuje format SVG, który jest otwartym standardem W3C i jest powszechnie stosowany w projektach webowych, także w responsywnych interfejsach. W praktyce, używając Inkscape, można tworzyć np. logo firmy, które później bez problemu osadzisz na stronie WWW, w materiałach do druku, na banerach, a nawet w aplikacji mobilnej, bez martwienia się o rozmazanie czy pikselizację. Program oferuje warstwy, style, grupowanie obiektów, precyzyjne wyrównywanie, siatki i prowadnice, co jest zgodne z dobrymi praktykami pracy z grafiką: porządek w projekcie, praca na oddzielnych warstwach, używanie krzywych zamiast „ręcznego” rysowania byle jakich kształtów. Moim zdaniem, znajomość Inkscape albo innego edytora wektorowego (np. Adobe Illustrator, CorelDRAW) to dzisiaj podstawowa umiejętność dla kogoś, kto myśli poważnie o grafice komputerowej czy front-endzie. Wiele firm wręcz wymaga, żeby materiały były dostarczane właśnie w formacie wektorowym, bo wtedy łatwiej je modyfikować, dopasowywać kolorystykę do brandingu i eksportować do różnych formatów (PNG, PDF, EPS) w zależności od potrzeb. Inkscape pozwala też na pracę z krzywymi, maskami, gradientami czy efektami filtrów, co daje bardzo duże możliwości przy zachowaniu zalet wektorów.

Pytanie 3

Wbudowanym w pakiet XAMPP narzędziem służącym do zarządzania bazą danych jest

A. MySQL Workbench

B. phpMyAdmin

C. pgAdmin

D. SQLite

Poprawną odpowiedzią jest phpMyAdmin, bo to właśnie to narzędzie jest domyślnie zintegrowane z pakietem XAMPP jako panel do zarządzania bazą danych MySQL/MariaDB przez przeglądarkę. Po instalacji XAMPP masz zazwyczaj skrót „phpMyAdmin” w panelu kontrolnym, a samo narzędzie jest dostępne pod adresem typu http://localhost/phpmyadmin. Nie trzeba nic dodatkowo instalować ani konfigurować, poza uruchomieniem modułu Apache i MySQL/MariaDB w XAMPP. Z mojego doświadczenia to jest pierwsze miejsce, gdzie większość osób zaczyna przygodę z bazami danych w środowisku lokalnym. phpMyAdmin to aplikacja webowa napisana w PHP, która pozwala wykonywać większość typowych operacji administracyjnych na bazie: tworzenie i usuwanie baz danych, tworzenie tabel, modyfikacja struktury (typy pól, klucze główne, indeksy), wstawianie i edycja rekordów, eksport i import danych (np. pliki .sql), nadawanie uprawnień użytkownikom. Dla początkujących to ogromne ułatwienie, bo nie trzeba od razu pisać ręcznie długich zapytań SQL – wiele rzeczy da się „wyklikać”, a phpMyAdmin dodatkowo pokazuje, jakie zapytania SQL wygenerował. To jest fajny sposób, żeby stopniowo oswajać się ze składnią SQL. W dobrych praktykach pracy z XAMPP przyjmuje się, że w środowisku developerskim phpMyAdmin jest jak najbardziej ok. Można szybko tworzyć bazy testowe dla projektów PHP, WordPressa czy innych CMS-ów, robić eksport bazy z localhosta i import na serwer produkcyjny. Przy większych, profesjonalnych wdrożeniach często używa się bardziej zaawansowanych narzędzi lub linii komend, ale nawet wtedy phpMyAdmin zostaje jako wygodne narzędzie pomocnicze. Ważne jest tylko, żeby w środowisku produkcyjnym odpowiednio zabezpieczyć dostęp do phpMyAdmin (hasła, ograniczenia IP, dodatkowe uwierzytelnianie), bo domyślnie nie jest to narzędzie projektowane z myślą o wystawianiu „na świat” bez żadnych zabezpieczeń. W kontekście nauki programowania webowego i baz danych warto świadomie korzystać z phpMyAdmin: podglądać generowane zapytania SQL, ćwiczyć tworzenie relacji, kluczy obcych, backupów. To narzędzie jest na tyle popularne, że praktycznie w każdym hostingu współdzielonym znajdziesz bardzo podobny panel, więc umiejętność pracy z phpMyAdmin przydaje się później w realnych projektach komercyjnych.

Pytanie 4

W języku SQL aby zmodyfikować dane w tabeli, należy posłużyć się poleceniem

A. JOIN

B. UPDATE

C. CREATE

D. SELECT

Polecenie UPDATE to w SQL podstawowe narzędzie do modyfikowania istniejących danych w tabelach. W praktyce oznacza to, że jeśli chcesz np. zmienić wartość jakiegoś pola dla wybranego rekordu, to właśnie tego polecenia używasz. Przykład z życia: masz tabelę pracowników i ktoś zmienił numer telefonu – nie robisz nowego wpisu, nie tworzysz nowej tabeli, tylko aktualizujesz jedną kolumnę w odpowiednim wierszu. Składnia tego polecenia jest dość intuicyjna: UPDATE nazwa_tabeli SET kolumna=nowa_wartość WHERE warunek. Bardzo ważne jest stosowanie klauzuli WHERE, bo inaczej możesz przez przypadek podmienić dane we wszystkich wierszach tabeli, co niestety zdarza się nawet doświadczonym programistom, zwłaszcza przy pracy na środowiskach testowych. Warto wiedzieć, że SQL-92 (czyli jeden z najważniejszych standardów języka SQL) dokładnie opisuje sposób działania tego polecenia. Często w praktyce spotyka się też połączenie UPDATE z transakcjami, żeby mieć możliwość cofnięcia zmian, gdyby coś poszło nie tak. Moim zdaniem umiejętne stosowanie UPDATE to podstawa pracy z bazami danych – prawie każdy większy system korzysta z tego polecenia na co dzień. Dobrze też pamiętać o bezpieczeństwie i zawsze sprawdzać, czy warunek w WHERE jest poprawny, żeby nie napsuć w danych. Praktyka czyni mistrza i z czasem takie operacje wchodzą w krew.

Pytanie 5

Która z komórek tabeli została sformatowana przedstawionym stylem CSS zakładając, że pozostałe własności przyjmują wartości domyślne?

td {
  border: 1px solid black;
  padding: 15px;
  height: 40px;
  vertical-align: bottom;
}

dane w tabeli		dane w tabeli		dane w tabeli		dane w tabeli
Komórka 1		Komórka 2		Komórka 3		Komórka 4

A. Komórka 3.

B. Komórka 4.

C. Komórka 1.

D. Komórka 2.

Gratulacje, to jest prawidłowa odpowiedź! Styl CSS, który został podany, określa, że komórka tabeli ma obramowanie o grubości 1px i kolorze czarnym, wewnętrzny margines (padding) o wielkości 15px, wysokość 40px oraz wyrównanie tekstu do dołu (vertical-align: bottom). Komórka 3. jest jedyną, która spełnia te kryteria - tekst jest wyrównany do dołu, a komórka ma widoczne obramowanie i odpowiednią wysokość. Formatowanie CSS jest kluczowym aspektem projektowania stron internetowych, które pozwalają na personalizację wyglądu elementów na stronie. Kiedy formatujesz komórkę tabeli w CSS, musisz zwrócić uwagę na szczegóły, takie jak wysokość, wewnętrzny margines, narożniki i wyrównanie tekstu. Wszystko to wpływa na ostateczny wygląd i doświadczenie użytkownika na stronie. Pamiętaj, że praktyka jest kluczem do zrozumienia, jak te elementy razem pracują, dlatego zawsze warto eksperymentować z różnymi ustawieniami.

Pytanie 6

Określ na podstawie diagramu, jaką liczebność należy zdefiniować przy związku pomiędzy encjami Podręcznik i Wydawnictwo zakładając, że dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu.

A. 1-N (1 przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

B. 1-1 (1 przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

C. N-1 (N przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

D. M-N (M przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

Poprawnie wskazana krotność N–1 oznacza, że wiele podręczników może być powiązanych z jednym wydawnictwem, natomiast każdy pojedynczy podręcznik ma dokładnie jedno wydawnictwo. Dokładnie to wynika z treści: „dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu”. W notacji związków encji mówimy więc o relacji wiele‑do‑jednego z punktu widzenia encji Podręcznik. W praktycznym modelu relacyjnej bazy danych przekłada się to na klucz obcy w tabeli PODRĘCZNIK, który wskazuje na klucz główny (np. id_wydawnictwa) w tabeli WYDAWNICTWO. Dzięki temu nie powielamy danych o wydawnictwie przy każdym rekordzie, tylko przechowujemy je w jednym miejscu, zgodnie z zasadą normalizacji (co najmniej 2. i 3. postać normalna). Moim zdaniem to jest jedno z podstawowych i najczęściej wykorzystywanych powiązań: podobny schemat mamy przy relacji Produkt–Producent, Samochód–Marka, Student–Grupa itp. W takich przypadkach w tabeli „wiele” zawsze ląduje kolumna z kluczem obcym do tabeli „jeden”. Dodatkowo warto zauważyć, że gdybyśmy kiedyś chcieli pozwolić na zmianę nazwy wydawnictwa, to dzięki takiemu modelowi robimy to tylko w jednym wierszu tabeli WYDAWNICTWO, a wszystkie powiązane podręczniki automatycznie „widzą” zaktualizowaną wartość. To jest dokładnie ta dobra praktyka projektowania: minimalizacja redundancji i łatwiejsze utrzymanie spójności danych (integralność referencyjna, klucze obce z ON UPDATE/DELETE). W dobrze zaprojektowanych systemach bibliotecznych czy księgarni internetowych ta relacja N–1 między książką/podręcznikiem a wydawnictwem jest standardem branżowym i praktycznie normą w modelach ER.

Pytanie 7

Na stronie internetowej dodano grafikę w kodzie HTML. Co się stanie, jeśli plik rysunek.png nie zostanie odnaleziony przez przeglądarkę?

<img src="rysunek.png" alt="pejzaż">

A. nie pokaże strony internetowej

B. wyświetli tekst "pejzaż" w miejscu grafiki

C. zademonstruje błąd wyświetlania strony w miejscu grafiki

D. wstawi tekst "rysunek.png" zamiast grafiki

W HTML znacznik <img> jest używany do wstawiania obrazów na stronach. Ważne, żeby pamiętać o atrybucie src, który mówi przeglądarce, skąd ma wziąć obraz. A alt to taki tekst zapasowy, który wyświetli się, jeśli obrazek nie załaduje się z jakiegoś powodu. To istotne, bo ułatwia dostępność dla osób, które mogą mieć trudności z widzeniem. Na przykład, gdy plik rysunek.png się nie załaduje, to wyświetli się tekst z atrybutu alt - w tym przypadku słowo pejzaż. To jest zgodne z dobrymi praktykami, bo każdy powinien wiedzieć, co miało być na obrazku, nawet jeśli go nie widzi. To także pomaga wyszukiwarkom w indeksowaniu treści. A używanie atrybutu alt to rzecz, którą warto stosować, jeśli chcemy, żeby nasza strona była dostępna i przyjazna dla użytkowników. Przy tym, przypomina mi się, że to też jest zgodne z zasadami dostępności WCAG.

Pytanie 8

Jaką maksymalną ilość znaczników <td> można zastosować w tabeli składającej się z trzech kolumn i trzech wierszy, w której nie ma złączeń komórek ani wiersza nagłówkowego?

A. 3

B. 6

C. 12

D. 9

Tabela o trzech kolumnach i trzech wierszach składa się z 9 komórek, co oznacza, że maksymalna liczba znaczników <td>, które można zastosować w takiej tabeli, wynosi 9. Każda komórka tabeli jest reprezentowana przez znacznik <td>, dlatego musisz pomnożyć liczbę kolumn (3) przez liczbę wierszy (3), co daje 3 * 3 = 9. To podejście odzwierciedla najlepsze praktyki w tworzeniu tabel HTML, które zakładają, że każda komórka powinna być jednoznacznie określona. Warto pamiętać, że unikanie złączeń komórek upraszcza strukturę tabeli, co ułatwia przetwarzanie przez różne systemy oraz poprawia dostępność strony. Przykład zastosowania to np. wyświetlanie danych o produktach w sklepie internetowym, gdzie każda informacja o produkcie, taka jak nazwa, cena i opis, znajduje się w osobnej komórce. Zgodnie z wytycznymi W3C, stosowanie semantycznych znaczników poprawia SEO i ułatwia nawigację.

Pytanie 9

Jaką wartość zwróci algorytm? ```Z = 0 N = 1 dopóki Z < 3: N = N * 2 + 1 Z = Z + 1 wypisz N```

A. 15

B. 5

C. 3

D. 7

Algorytm wykonuje pętlę dopóki wartość Z jest mniejsza niż 3. Na początku Z jest równe 0, a N jest równe 1. W każdej iteracji pętli N jest mnożone przez 2, a następnie do wartości N dodawana jest 1. W tym przypadku, po pierwszej iteracji, N = 1 * 2 + 1 = 3 oraz Z = 1. W drugiej iteracji N = 3 * 2 + 1 = 7 oraz Z = 2. W ostatniej iteracji N = 7 * 2 + 1 = 15 oraz Z = 3. Pętla kończy się, gdy Z osiąga wartość równą 3. Zatem ostateczna wartość N, która jest wypisywana, wynosi 15. Taki rodzaj algorytmu jest przykładam pętli iteracyjnej, która jest często stosowana w programowaniu do wykonywania powtarzalnych operacji. Umożliwia to efektywne przetwarzanie danych oraz automatyzację zadań. W praktyce, takie podejście mogą wykorzystywać inżynierowie oprogramowania do obliczeń matematycznych czy przetwarzania dużych zbiorów danych.

Pytanie 10

Jak nazywa się metoda udostępniania bazy danych w programie Microsoft Access, która dotyczy wszystkich obiektów bazy umieszczonych na dysku sieciowym i wykorzystywanych jednocześnie przez kilku użytkowników?

A. folderu sieciowego

B. dzielonej bazy danych

C. serwera bazy danych

D. witryny programu SharePoint

Odpowiedzi, które wskazują na "serwera bazy danych", "dzielonej bazy danych" lub "witryny programu SharePoint", nie są adekwatne w kontekście udostępniania bazy danych w Microsoft Access. Serwer bazy danych to złożony system, który zarządza dużymi zbiorami danych oraz zapewnia ich integralność i bezpieczeństwo, jednak w przypadku Microsoft Access, który jest narzędziem bazodanowym bardziej skomplikowanym niż prostsze rozwiązania, udostępnianie odbywa się głównie za pośrednictwem folderów sieciowych. Dzielona baza danych oznacza, że baza danych jest podzielona na dwie części: jedną na serwerze (backend) i drugą lokalnie na komputerach użytkowników (frontend). Pomimo że ta konstrukcja może być stosowana do zwiększenia wydajności, nie odnosi się bezpośrednio do koncepcji folderu sieciowego jako metody udostępniania. Witryna programu SharePoint jest platformą do współpracy, która pozwala na zarządzanie dokumentami i danymi w chmurze, ale nie jest bezpośrednio związana z mechanizmem udostępniania bazy danych w Microsoft Access. Zrozumienie różnic między tymi podejściami jest kluczowe, ponieważ często prowadzi to do mylnych wniosków dotyczących rozwiązań technologicznych oraz ich zastosowania w praktyce. W kontekście Access, praktyka umieszczania bazy danych w folderze sieciowym jest standardem branżowym, który zwiększa dostępność i ułatwia współpracę w zespole.

Pytanie 11

Jakie polecenie należy zastosować, aby cofnąć uprawnienia przyznane użytkownikowi?

A. GRANT NO PRIVILEGES

B. DROP PRIVILEGES

C. REVOKE

D. REMOVE

Polecenie REVOKE jest standardowym poleceniem w systemach zarządzania bazami danych, które służy do odebrania wcześniej przyznanych uprawnień użytkownikowi. Używając tego polecenia, administrator może skutecznie kontrolować dostęp do różnych zasobów w bazie danych. Na przykład, jeśli użytkownik A otrzymał uprawnienia do edytowania danych w tabeli 'Zamówienia', a administrator postanowi, że użytkownik A nie powinien mieć już takich uprawnień, może użyć polecenia REVOKE, aby je odebrać. W praktyce użycie REVOKE wygląda następująco: "REVOKE UPDATE ON Zamówienia FROM 'użytkownikA'". Dzięki temu podejściu administratorzy mogą zapewnić, że dostęp do wrażliwych danych jest odpowiednio zarządzany i zgodny z zasadami bezpieczeństwa danych. Dobrą praktyką jest regularne przeglądanie przyznanych uprawnień i ich aktualizacja w zależności od zmieniających się potrzeb organizacji oraz polityki zarządzania dostępem.

Pytanie 12

W skrypcie PHP należy stworzyć cookie o nazwie "owoce", które przyjmie wartość "jabłko". Cookie powinno być dostępne przez jedną godzinę od momentu jego utworzenia. W tym celu w skrypcie PHP trzeba zastosować funkcję:

A. cookie("owoce", "jabłko", 3600);

B. setcookie("jabłko", "owoce", time()+3600);

C. setcookie("owoce", "jabłko", time()+3600);

D. cookie("jabłko", "owoce", 3600);

Istnieje kilka istotnych błędów koncepcyjnych w odpowiedziach, które nie są zgodne z poprawnym używaniem funkcji setcookie() w PHP. Zastosowanie cookie() zamiast setcookie() jest fundamentalnym błędem, ponieważ cookie() nie jest zdefiniowaną funkcją w PHP, co prowadzi do sytuacji, w której skrypt nie będzie działał. Dodatkowo, zamiana miejscami nazw cookie i wartości w dwóch odpowiedziach wprowadza w błąd. Właściwa składnia wymaga, aby pierwszym argumentem była nazwa cookie, a drugim jej wartość. Użycie time()+3600 tylko w kontekście konstrukcji wywołania setcookie() jest kluczowe, jako że określa czas wygaśnięcia cookies, co jest istotne dla zarządzania sesjami użytkowników. Utrata tego aspektu w innych opcjach skutkuje brakiem możliwości ograniczenia czasu ważności cookie, co może prowadzić do problemów z bezpieczeństwem i zarządzaniem danymi. Praktyka zarządzania cookies w PHP opiera się na ścisłym przestrzeganiu kolejności i konwencji, co jest niezbędne do poprawnego działania aplikacji internetowych. Niezrozumienie tych zasad może skutkować nieprawidłowym funkcjonowaniem aplikacji oraz potencjalnymi lukami w zabezpieczeniach.

Pytanie 13

Zgodnie z zasadami walidacji HTML5, prawidłowy zapis tagu hr to

A. </ hr>

B. </ hr />

C. </hr?>

D. <hr>

Znak <hr> jest poprawnym zapisem znacznika poziomej linii w HTML5. Zgodnie z definicją, <hr> jest elementem samodzielnym, co oznacza, że nie wymaga znacznika zamykającego. Jest to zgodne z zasadami HTML5, które wprowadziły uproszczoną składnię dla wielu elementów. W praktyce <hr> jest używany do wizualnego oddzielania sekcji w dokumencie HTML, co poprawia czytelność i estetykę strony. Na przykład, w artykule internetowym można zastosować <hr> między różnymi sekcjami, aby wskazać zmianę tematu lub podział pomiędzy wprowadzeniem a treścią główną. Zgodność z tym standardem nie tylko ułatwia pracę z kodem, ale również zapewnia lepszą kompatybilność z przeglądarkami i narzędziami dostępu. Warto także zwrócić uwagę, że dobrym zwyczajem jest dodawanie atrybutów klasy lub identyfikatora do tego znacznika w celu dalszej personalizacji stylów CSS, co zwiększa elastyczność w projektowaniu graficznym strony.

Pytanie 14

Pętla while powinna działać tak długo, jak zmienna x ma wartości z przedziału obustronnie otwartego -2, 5). Zapis tego warunku w nagłówku pętli za pomocą języka PHP wygląda następująco

A. ($x > -2) && ($x < 5)

B. ($x < -2) || ($x > 5)

C. ($x > -2) || ($x > 5)

D. ($x == -2) && ($x < 5)

Niepoprawne odpowiedzi opierają się na błędnej interpretacji warunków, które powinny być zastosowane w pętli while. Pierwsza z błędnych opcji, ($x == -2) && ($x < 5), sugeruje, że pętla mogłaby działać tylko, gdy x jest równe -2 oraz mniejsze od 5. Oznacza to, że pętla w ogóle nie zostałaby wykonana, ponieważ -2 nie jest w przedziale otwartym. Z kolei ($x < -2) || ($x > 5) jest zupełnie odwrotnym warunkiem, który uruchamia pętlę, gdy x jest poza interesującym nas zakresem, co jest sprzeczne z założeniem. Ostatnia błędna opcja, ($x > -2) || ($x > 5), wskazuje na nieporozumienie, ponieważ pętla mogłaby być wykonywana nie tylko dla wartości mieszczących się w przedziale (-2, 5), ale również dla każdej wartości większej od 5, co nie jest zgodne z założeniem. Typowym błędem myślowym jest mylenie operatorów logicznych oraz ich zastosowań w warunkach, co prowadzi do niewłaściwych lub niespójnych wyników. W kontekście programowania, szczególnie ważne jest zrozumienie koncepcji otwartych i zamkniętych przedziałów oraz umiejętność ich poprawnego definiowania w warunkach logicznych, co ma kluczowe znaczenie w wielu algorytmach i strukturach kontrolnych.

Pytanie 15

Język JavaScript wspiera

A. obiekty DOM

B. wysyłanie ciasteczek z identycznymi informacjami do wielu klientów witryny

C. funkcje wirtualne

D. klasy abstrakcyjne

Wybór klas abstrakcyjnych jako odpowiedzi na pytanie o możliwości JavaScript opiera się na mylnym przekonaniu o paradygmacie programowania obiektowego. W przeciwieństwie do języków takich jak Java, JavaScript nie wspiera klasycznych klas abstrakcyjnych. W JavaScript mamy do czynienia z prototypowym dziedziczeniem, a nie z hierarchicznymi klasami. Obiekty mogą być tworzone na podstawie prototypów, co oznacza, że nie ma potrzeby korzystania z klas abstrakcyjnych. W kontekście funkcji wirtualnych, również istnieje nieporozumienie. JavaScript nie używa tego pojęcia, ponieważ mechanizm dziedziczenia oparty na prototypach nie wymaga takiej funkcjonalności. Ponadto, odpowiedzi dotyczące wysyłania ciastek do wielu klientów są mylące, ponieważ ciasteczka są przypisane do domeny i nie istnieje możliwość ich wysyłania do wielu klientów na raz. Ciasteczka są przesyłane w nagłówkach HTTP, a ich działanie opiera się na współpracy między klientem a serwerem. Te błędne założenia mogą prowadzić do przekłamań w projektowaniu aplikacji webowych, gdzie zrozumienie podstawowych mechanizmów JavaScript oraz ich właściwości jest kluczowe dla efektywnego i wydajnego tworzenia stron internetowych. Zrozumienie różnic między podejściami obiektowymi w różnych językach jest istotne dla programistów, aby uniknąć pułapek myślowych oraz błędnych kierunków w kodowaniu.

Pytanie 16

Kod```SELECT imie, pesel, wiek FROM dane WHERE wiek IN (18,30)```wybiera

A. imiona, numery PESEL oraz wiek osób, które mają więcej niż 30 lat

B. imiona, numery PESEL oraz wiek osób w wieku dokładnie 18 lub 30 lat

C. imiona, nazwiska oraz numery PESEL osób, które mają mniej niż 18 lat

D. imiona, numery PESEL oraz wiek osób mieszczących się w przedziale od 18 do 30 lat

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ zapytanie SQL `SELECT imie, pesel, wiek FROM dane WHERE wiek IN (18,30)` w sposób precyzyjny selekcjonuje dane tylko dla osób, których wiek wynosi dokładnie 18 lub 30 lat. Użycie operatora `IN` pozwala na wskazanie konkretnych wartości, które nas interesują, w tym przypadku są to dwa liczby: 18 i 30. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w tworzeniu zapytań SQL, gdyż umożliwia efektywne filtrowanie danych i minimalizowanie obciążenia bazy danych poprzez ograniczenie ilości przetwarzanych rekordów. W kontekście aplikacji, które wymagają analizy danych demograficznych, na przykład w systemach monitorujących wiek klientów, tego typu zapytania są niezwykle przydatne. Pozwalają na szybkie wyciąganie informacji potrzebnych do podejmowania decyzji, jak na przykład dostosowywanie ofert marketingowych do określonych grup wiekowych. Przykładowo, w instytucji finansowej analiza wieku klientów może być kluczowa w tworzeniu ofert produktów kredytowych skierowanych do osób młodych oraz do tych w średnim wieku, co pozwala na lepsze zrozumienie i zaspokojenie ich potrzeb.

Pytanie 17

Który program komputerowy przekłada kod źródłowy, stworzony w określonym języku programowania, na język maszyny?

A. Kompilator

B. Debugger

C. Środowisko programistyczne

D. Edytor kodu źródłowego

Debugger, edytor kodu i środowisko programistyczne to narzędzia, które pomagają programistom na różnych etapach tworzenia oprogramowania, ale nie są to kompilatory. Debugger służy do analizy tego, co się dzieje z aplikacją w czasie rzeczywistym, więc można łatwiej znaleźć i naprawić błędy, ale nie zmienia kodu źródłowego w język maszynowy. Edytor kodu to program, w którym piszemy i edytujemy nasz kod, często ma fajne funkcje, jak podświetlanie składni, ale też nie wykonuje kompilacji. Środowisko programistyczne to cała kupa narzędzi i programów, które wspierają nas w pisaniu oprogramowania, łącząc edytory kodu, kompilatory i inne użyteczne narzędzia w jednym miejscu. Często programiści mylą te pojęcia, myśląc, że edytor kodu lub środowisko programistyczne są w stanie skompilować kod, co jest błędne. Ważne jest, żeby wiedzieć, co jakie narzędzie robi, bo to pomaga w efektywnym tworzeniu oprogramowania i zarządzaniu procesem programistycznym.

Pytanie 18

Rodzaj programowania, w którym zestaw poleceń (sekwencja instrukcji) przekazywanych komputerowi postrzega się jako program, określa się mianem programowania

A. funkcyjnego

B. logicznego

C. imperatywnego

D. stanowego

Programowanie imperatywne to paradygmat, w którym programista definiuje sekwencję instrukcji, które komputer ma wykonać, aby osiągnąć określony cel. Jest to najpopularniejszy i najczęściej stosowany sposób programowania, który koncentruje się na tym, jak osiągnąć pożądany rezultat, a nie tylko na tym, co ma być osiągnięte. W programowaniu imperatywnym zazwyczaj używa się zmiennych, struktur kontrolnych takich jak pętle i instrukcje warunkowe, co pozwala na kontrolę przepływu wykonania programu. Przykłady języków programowania, które implementują ten paradygmat, to C, C++, Java oraz Python. Zastosowanie programowania imperatywnego w praktyce jest szerokie: od tworzenia aplikacji desktopowych, przez gry, aż po systemy operacyjne. Standardy takie jak ISO C określają wytyczne dla programowania w języku C, co dodatkowo podkreśla znaczenie tego paradygmatu w branży programistycznej. Zrozumienie programowania imperatywnego stanowi fundament dla dalszej nauki bardziej zaawansowanych technik i paradygmatów programowania.

Pytanie 19

W przedstawionym filmie, aby połączyć tekst i wielokąt w jeden obiekt tak, aby operacja ta była odwracalna zastosowano funkcję

A. grupowania.

B. części wspólnej.

C. sumy.

D. wykluczenia.

W tym zadaniu łatwo się pomylić, bo w grafice wektorowej mamy kilka różnych funkcji, które na pierwszy rzut oka wyglądają podobnie: łączą obiekty w coś, co zachowuje się jak jeden element. Jednak ich działanie „pod maską” jest zupełnie inne. Funkcje typu suma, wykluczenie czy część wspólna to klasyczne operacje boolowskie na kształtach. One zmieniają geometrię obiektów, czyli tworzą nową ścieżkę wynikową na podstawie przecięcia lub połączenia istniejących. W praktyce oznacza to, że jeśli zastosujesz sumę na tekście i wielokącie, program najczęściej zamieni tekst na krzywe i połączy wszystko w jedną ścieżkę. Efekt wizualny może być fajny, ale edytowalność tekstu przepada. Nie możesz już po prostu zmienić czcionki czy liter, bo to nie jest tekst, tylko zestaw węzłów. Podobnie z wykluczeniem: ta operacja tworzy „dziurę” jednego obiektu w drugim. Używa się jej np. do wycinania napisu z tła lub tworzenia maski. To jest typowy trik przy projektach logotypów albo efektach dekoracyjnych. Ale z punktu widzenia pytania – to działanie jest destrukcyjne dla tekstu, bo znowu zamienia go na kształt i łączy z wielokątem w sposób nieodwracalny (poza cofnięciem operacji). Część wspólna działa jeszcze ostrzej: zostawia tylko obszar, w którym obiekty się nakładają. Reszta jest tracona. To też jest operacja geometryczna, a nie organizacyjna. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że „skoro po operacji mam jeden obiekt, to znaczy, że to jest to samo co grupowanie”. Niestety nie. Grupowanie nie modyfikuje kształtów, tylko tworzy kontener logiczny – tak jakbyś w folderze trzymał kilka plików. Możesz je potem rozgrupować i wszystko wraca do stanu sprzed grupowania. Operacje suma, wykluczenie, część wspólna są destrukcyjne względem oryginalnych obiektów, bo generują nową ścieżkę zamiast starych. W kontekście dobrych praktyk w grafice komputerowej i multimediach przyjmuje się, że dopóki chcesz zachować pełną edytowalność (szczególnie tekstów), używasz grupowania, warstw i wyrównywania, a dopiero na późnym etapie projektu stosujesz operacje boolowskie, i to świadomie, wiedząc, że cofasz się już tylko historią edycji. Dlatego w pytaniu, gdzie mowa jest wprost o połączeniu tekstu i wielokąta w jeden obiekt w sposób odwracalny, jedyną sensowną odpowiedzią jest funkcja grupowania, a nie suma, wykluczenie czy część wspólna.

Pytanie 20

Najłatwiejszym i najmniej czasochłonnym sposobem na przetestowanie funkcjonowania strony internetowej w różnych przeglądarkach oraz ich wersjach jest

A. zainstalowanie na kilku maszynach różnych przeglądarek i przeprowadzenie testu witryny

B. testowanie strony w programie Internet Explorer, zakładając, że inne przeglądarki będą kompatybilne

C. użycie emulatora przeglądarek internetowych, np. Browser Sandbox

D. skorzystanie z narzędzia do walidacji kodu HTML

Korzystanie z emulatora przeglądarek internetowych, takiego jak Browser Sandbox, to jedna z najskuteczniejszych metod na testowanie działania witryny w różnych przeglądarkach i ich wersjach. Emulatory umożliwiają symulację różnych środowisk przeglądarkowych bez potrzeby fizycznego instalowania wielu aplikacji na różnych urządzeniach. To znacząco przyspiesza proces testowania i pozwala na łatwe przełączanie się między wersjami przeglądarek. Przykładowo, za pomocą emulatora można szybko sprawdzić, jak strona zachowuje się w Chrome, Firefox czy Safari, co jest kluczowe dla zapewnienia spójnego doświadczenia użytkownika. Ponadto, korzystanie z takich narzędzi pozwala na testowanie z różnych systemów operacyjnych, co jest istotne w kontekście różnorodności urządzeń używanych przez użytkowników. Dobrze skonfigurowany emulator nie tylko pozwala na testowanie responsywności witryny, ale także na analizowanie błędów związanych z CSS czy JavaScript, co przekłada się na wyższą jakość końcowego produktu. Zastosowanie emulatorów jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie tworzenia aplikacji webowych, które powinny być dostępne i funkcjonalne w różnych przeglądarkach.

Pytanie 21

Wskaż zapytanie, które z tabeli klienci wybierze tylko nazwiska trzech najlepszych klientów, czyli tych, którzy mają najwięcej punktów na swoim koncie (pole całkowite punkty)?

A. SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY punkty DESC LIMIT 3

B. SELECT LIMIT 3 nazwisko FROM klienci ORDER BY nazwisko DESC

C. SELECT nazwisko FROM klienci ORDER BY nazwisko DESC LIMIT 3

D. SELECT nazwisko FROM klienci LIMIT 3

Odpowiedzi, które nie prowadzą do poprawnego wyniku, często bazują na niewłaściwym zrozumieniu składni SQL oraz logiki działania kwerend. W pierwszej opcji zastosowano klauzulę LIMIT 3, ale przy wyborze nazwisk z tabeli klienci użyto sortowania po nazwisku zamiast punktach. To podejście prowadzi do niepoprawnego wyniku, gdyż nie uwzględnia kryterium, które jest kluczowe dla określenia najlepszych klientów. W drugiej opcji, kwerenda SELECT nazwisko FROM klienci LIMIT 3 nie zawiera żadnego sortowania, co skutkuje losowym wyborem trzech klientów z tabeli, niezależnie od ich punktów, co jest całkowicie nieadekwatne do zadania. Z kolei w trzeciej propozycji, chociaż zastosowano sortowanie, wybór odbywa się po nazwisku, co nie spełnia wymagania dotyczącego punktów. Typowe błędy myślowe, które mogą prowadzić do takich odpowiedzi, to niepełne zrozumienie funkcji klauzuli ORDER BY oraz roli, jaką odgrywa LIMIT w kontekście selekcji danych. Aby efektywnie operować danymi w SQL, niezbędne jest zrozumienie, jak właściwie formułować zapytania, aby uzyskać oczekiwane wyniki. Praktyka w tworzeniu kwerend, a także znajomość struktury danych, pomagają unikać tych pułapek i pozwalają na skuteczniejsze zarządzanie informacjami w bazach danych.

Pytanie 22

Rezultatem wykonania podanego zapytania SQL jest

SELECT count(*) FROM Uczniowie WHERE srednia = 5;

A. Suma ocen uczniów, których średnia ocen wynosi 5.

B. Całkowita liczba uczniów.

C. Średnia ocen wszystkich uczniów.

D. Liczba uczniów, którzy mają średnią ocen równą 5.

Ogólne zrozumienie działania zapytań SQL wymaga znajomości podstawowych funkcji agregujących oraz sposobu filtrowania danych za pomocą klauzuli `WHERE`. W tym przypadku zapytanie używa funkcji `COUNT(*)`, która służy do zliczania wszystkich wierszy spełniających określone kryteria. Kryterium w klauzuli `WHERE` to `srednia = 5`, co oznacza, że tylko uczniowie z średnią ocen równą 5 będą brani pod uwagę. Powszechnym błędem jest mylenie funkcji agregujących, takich jak `SUM()` i `COUNT()`. `COUNT()` zwraca liczbę wierszy, podczas gdy `SUM()` zwraca sumę wartości w określonej kolumnie. Dlatego odpowiedź mówiąca o sumie ocen jest niepoprawna, ponieważ zapytanie nie używa `SUM()`. Również odpowiedź dotycząca średniej ocen wszystkich uczniów jest błędna, ponieważ zapytanie nie używa `AVG()`, które oblicza średnią wartości. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla poprawnego formułowania zapytań i interpretacji wyników w SQL, co jest fundamentalne w analizie danych.

Pytanie 23

W edytorze grafiki wektorowej stworzono przedstawiony kształt, który powstał z dwóch figur: trójkąta i koła. W celu stworzenia tego kształtu, po narysowaniu figur i odpowiednim ich ustawieniu, należy skorzystać z funkcji

A. różnicy.

B. sumy.

C. rozdzielenia.

D. wykluczenia.

Wybór odpowiedzi 'Wykluczenia', 'Różnicy' lub 'Rozdzielenia' jest błędny w tym kontekście. Funkcje te są używane w innych celach w edytorach grafiki wektorowej. 'Różnica' jest używana do odejmowania jednej figury od innej, co nie jest potrzebne do tworzenia kształtu pokazanego na zdjęciu. 'Rozdzielenie' służy do rozdzielania złożonych kształtów na prostsze elementy, co także nie jest potrzebne w tym przypadku. 'Wykluczenia' używa się do tworzenia kształtów z wykluczeniem wspólnych obszarów. Często błędem jest mylenie tych funkcji i niewłaściwe ich stosowanie, co prowadzi do niespodziewanych wyników. Zasada jest taka, że każda z tych funkcji ma swoje specyficzne zastosowanie, i ważne jest zrozumienie tego, zanim zaczniemy pracować z edytorem grafiki wektorowej. W tym przypadku, aby uzyskać pokazany kształt, powinniśmy skorzystać z funkcji 'Sumy'.

Pytanie 24

W języku JavaScript można inaczej zapisać instrukcję a++; jako

A. a&1;

B. a<<1;

C. 1+=a;

D. a=a+1;

Odpowiedź 'a=a+1;' jest poprawna, ponieważ dokładnie odzwierciedla działanie inkrementacji w JavaScript. Operacja a++ zwiększa wartość zmiennej a o 1, co można również zapisać jako przypisanie nowej wartości do a, uzyskanej przez dodanie do niej 1. Wartości a nie można zmieniać bezpośrednio bez przypisania nowej wartości, a zapis 'a=a+1;' jasno pokazuje ten proces. W praktycznych zastosowaniach, taka forma może być używana w pętlach lub w sytuacjach, gdy potrzebujemy kontrolować, jak zmienia się wartość zmiennej. Na przykład, w iteracjach przez tablicę, zastosowanie 'a=a+1;' umożliwia elastyczne manipulowanie wartością zmiennej, co jest zgodne z zasadami programowania. Używanie operatorów przypisania, takich jak +=, to dobra praktyka, która poprawia czytelność oraz zrozumienie kodu, zwłaszcza dla mniej doświadczonych programistów, którzy mogą nie znać bardziej zaawansowanych form zapisu.

Pytanie 25

Zapis tagu HTML w formie <a href="#hobby">przejdź</a>?

A. jest błędny, w atrybucie href trzeba wpisać adres URL

B. jest poprawny, po kliknięciu w odnośnik otworzy się strona internetowa o adresie "hobby"

C. jest błędny, niepoprawnie użyto znaku "#" w atrybucie href

D. jest poprawny, po kliknięciu w odnośnik aktualna strona zostanie przewinięta do elementu o nazwie "hobby"

Myślenie, że znacznik <a href="#hobby">przejdź</a> jest błędny, bo używasz znaku '#' w href, jest trochę mylące. Ten znak '#' to normalny sposób, żeby wskazać lokalne odnośniki na tej samej stronie, co jest zgodne z regułami HTML. Nie jest prawdą, że musi być cały adres URL, bo lokalne identyfikatory są jak najbardziej w porządku. Często spotykam się z przekonaniem, że href zawsze powinien prowadzić do zewnętrznego linku, a to nieprawda. Wiele stron korzysta z lokalnych linków, co naprawdę sprawdza się w długich treściach, pozwalając użytkownikom szybko przechodzić do tych sekcji, które ich interesują. Nie można też myśleć, że tylko absolutne identyfikatory w href są jedynym słusznym rozwiązaniem, bo to podejście z lokalnymi odnośnikami jest powszechnie akceptowane i sprawdza się w praktyce.

Pytanie 26

Która komenda algorytmu odpowiada graficznej wizualizacji bloku przedstawionego na ilustracji?

A. Wypisz n

B. Wykonaj podprogram sortowania tablicy t

C. n <- n + 5

D. n > 20

Blok przedstawiony na rysunku to romb który symbolizuje operację decyzyjną w schemacie blokowym algorytmu. Taki blok decyzyjny jest używany do przedstawienia pytania które ma dwie możliwe odpowiedzi: prawda lub fałsz. W kontekście programowania instrukcja warunkowa pozwala na podjęcie decyzji w zależności od spełnienia określonego warunku. W tym przypadku wyrażenie n>20 jest warunkiem logicznym który weryfikuje czy wartość zmiennej n jest większa niż 20. Jeśli warunek ten jest spełniony algorytm wykonuje określoną sekwencję instrukcji natomiast w przeciwnym razie może przejść do innego fragmentu kodu. Tego typu struktury są powszechnie stosowane w programowaniu proceduralnym i obiektowym oraz są kluczowym elementem w tworzeniu algorytmów elastycznych i responsywnych na różne scenariusze operacyjne. Stanowią także fundamentalną część logiki w systemach takich jak automatyczne kontrolery procesów gdzie decyzje muszą być podejmowane dynamicznie w oparciu o zmienne warunki wejściowe. Zrozumienie i umiejętność implementacji bloków decyzyjnych jest niezbędne dla każdego programisty co ułatwia tworzenie efektywnych i skalowalnych rozwiązań technologicznych.

Pytanie 27

Zestawienie dwóch kolorów znajdujących się po przeciwnych stronach na kole barw stanowi zestawienie

A. sąsiednim

B. trójkątnym

C. monochromatycznym

D. dopełniającym

Połączenie dwóch barw leżących po przeciwnych stronach w kole barw określane jest mianem barw dopełniających. Barwy te, takie jak czerwony i zielony czy niebieski i pomarańczowy, wzajemnie się uzupełniają, co oznacza, że gdy są używane razem, podkreślają się nawzajem, tworząc intensywniejszy i bardziej dynamiczny efekt wizualny. W praktyce wykorzystuje się je w projektowaniu graficznym, malarstwie oraz fotografii, gdzie kontrastujące barwy przyciągają uwagę widza, co jest szczególnie ważne w reklamie czy przy tworzeniu wizualnych identyfikacji. Zastosowanie barw dopełniających jest również istotne w teorii kolorów, szczególnie w kontekście harmonii barwnej. Warto pamiętać, że użycie barw dopełniających może również wpływać na percepcję emocjonalną odbiorcy, co jest niezwykle istotne w kontekście marketingu czy sztuki.

Pytanie 28

W CSS, aby określić typ czcionki, powinno się zastosować właściwość

A. font-style

B. font-family

C. font-size

D. font-face

Właściwość 'font-family' w CSS jest kluczowa dla określenia kroju czcionki, który ma być używany na stronie internetowej. Dzięki tej właściwości możemy wskazać jedną lub więcej czcionek, które będą stosowane dla danego elementu. Wartością może być nazwa konkretnej czcionki, na przykład 'Arial', lub rodzina czcionek, jak 'sans-serif'. Przykład użycia to: 'font-family: Arial, sans-serif;'. W przypadku braku dostępności danej czcionki, przeglądarka wybierze następną z listy, co pozwala na zapewnienie spójności i czytelności tekstu na różnych urządzeniach. Zgodnie z najlepszymi praktykami, zaleca się użycie kilku opcji czcionek, aby zapewnić lepszą dostępność. Warto również pamiętać, aby unikać stosowania zbyt wielu różnych krojów czcionek, co mogłoby wpływać negatywnie na estetykę i czytelność strony. Użycie 'font-family' w połączeniu z innymi właściwościami, takimi jak 'font-size' czy 'font-weight', pozwala na pełne dostosowanie wyglądu tekstu zgodnie z wymaganiami projektu.

Pytanie 29

Jakie wartości zostaną wypisane przez funkcję wypisz(2) zaimplementowaną w JavaScript?

function wypisz(a)
{
    for (var i=1; i<6; i++)
    {
        a++;
        if ((a%2==0)|| (a%3==0))
        document.write(a+" " );
    }
}

A. 2 3 4 6

B. 3 4 6 8

C. 6

D. 3 4 6

Funkcja wypisz w JavaScript działa w ten sposób, że przyjmuje argument a i korzysta z pętli for, która powtarza się pięć razy, zwiększając a o 1 w każdej iteracji. Potem sprawdza, czy a jest podzielne przez 2 lub 3, co znaczy, że liczba musi spełniać jeden z tych warunków, żeby być wypisaną. Kiedy zaczniemy z a=2, po pierwszym obiegu pętli a idzie na 3, a 3 spełnia warunek, więc zostaje wypisana. Potem mamy 4 (4 jest podzielne przez 2) i też jest wypisana, a następnie 5, która nie łapie się w warunek. A potem mamy 6, która już wchodzi, bo 6%2==0 i 6%3==0. W efekcie funkcja wypisuje liczby 3, 4 i 6, co zgadza się z poprawną odpowiedzią 3. Warto też dodać, że korzystanie z document.write jest już trochę passé i lepiej używać innych metod, jak innerHTML, bo to jest bardziej bezpieczne i zgodne z nowoczesnymi standardami webowymi. To pozwala na lepszą manipulację treścią strony, co jest na pewno lepsze w kontekście aplikacji dynamicznych.

Pytanie 30

Zmienna zadeklarowana w C++ jako double x*; to

A. wskaźnik

B. zmienna typu całkowitego

C. parametr formalny typu zmiennoprzecinkowego

D. zmienna zmiennoprzecinkowa

Parametr formalny typu rzeczywistego nie ma zastosowania w kontekście 'double x*;', ponieważ nie jest to definicja dla parametru funkcji, lecz dla wskaźnika na zmienną typu double. Zmienna rzeczywista odnosi się do prostej deklaracji zmiennej, która przechowuje wartość typu double, jednak w tym przypadku mamy do czynienia z wskaźnikiem, a nie ze zmienną przechowującą wartość. Zmienna całkowita z kolei jest typem danych przechowującym liczby całkowite, a więc nie ma związku z typem double, który jest przeznaczony dla liczb zmiennoprzecinkowych. Wskaźniki są bardziej zaawansowanym konceptem w C++, pozwalającym na manipulacje adresami w pamięci oraz umożliwiającym dynamiczne alokacje pamięci. Użycie wskaźników jest kluczowe w przypadku struktur danych oraz programowania obiektowego, gdzie pozwalają one na efektywne przechowywanie i zarządzanie danymi. Zrozumienie różnic między różnymi typami danych w języku C++ oraz ich zastosowań jest niezbędne dla prawidłowego projektowania aplikacji i unikania błędów programistycznych.

Pytanie 31

Aby móc edytować nakładające się na siebie pojedyncze fragmenty grafiki, przy zachowaniu niezmienności pozostałych elementów, powinno się zastosować

A. warstwy

B. kanał alfa

C. kadrowanie

D. histogram

Wykorzystanie warstw w edytorach graficznych, takich jak Adobe Photoshop czy GIMP, pozwala na wydajne zarządzanie i edytowanie poszczególnych fragmentów obrazu. Warstwy umożliwiają oddzielne manipulowanie elementami, co jest niezwykle istotne, gdy chcemy edytować część obrazu bez wpływania na jego pozostałe elementy. Przykładowo, podczas pracy nad projektem graficznym możemy na jednej warstwie umieścić tekst, na innej obrazek, a na trzeciej tło. Dzięki temu edytując jedną z warstw, pozostałe pozostają nietknięte. Istotnym aspektem pracy z warstwami jest ich hierarchia, która pozwala na ustalanie porządku wyświetlania – warstwy wyższe w hierarchii przykrywają te niższe. Warstwy są również wykorzystywane do tworzenia efektów takich jak przezroczystość czy cienie, co zwiększa głębię i atrakcyjność wizualną projektu. W branży graficznej stosowanie warstw stało się najlepszą praktyką, ponieważ zwiększa elastyczność pracy i ułatwia wprowadzanie poprawek bez ryzyka utraty danych oryginalnych.

Pytanie 32

W SQL, przy użyciu polecenia ALTER, można

A. stworzyć nową tabelę

B. dodać dane do tabeli

C. usunąć tabelę

D. zmienić strukturę tabeli

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ polecenie ALTER w języku SQL służy do modyfikacji istniejącej struktury tabeli. Umożliwia ono wykonywanie różnych operacji, takich jak dodawanie nowych kolumn, zmiana typu danych istniejących kolumn, a także usuwanie kolumn. Przykładem użycia może być zmiana typu danych kolumny 'wiek' w tabeli 'Użytkownicy' z INTEGER na VARCHAR, co można osiągnąć za pomocą zapytania: ALTER TABLE Użytkownicy MODIFY COLUMN wiek VARCHAR(3). Zmiana struktury tabeli jest istotna w kontekście dostosowywania bazy danych do zmieniających się wymagań aplikacji i użytkowników, co jest kluczowe dla utrzymania jej elastyczności i wydajności. Warto również pamiętać, że modyfikacje struktury tabeli powinny być przeprowadzane z zachowaniem zasad bezpieczeństwa danych oraz odpowiednich procedur kontroli wersji, aby zminimalizować ryzyko utraty danych lub wprowadzenia błędów. Dzięki zrozumieniu i umiejętnemu stosowaniu polecenia ALTER, administratorzy baz danych mogą skuteczniej zarządzać strukturą i integralnością danych.

Pytanie 33

W znaczniku meta w miejsce kropek należy wpisać

A. informację o dostosowaniu do urządzeń mobilnych

B. język dokumentu

C. streszczenie treści strony

D. nazwa edytora

W znaczniku meta nie umieszcza się nazwy edytora, ponieważ znaczniki meta służą do przekazywania informacji o stronie internetowej dla przeglądarek i wyszukiwarek, a nie o narzędziach użytych do jej edycji. Nazwa edytora jest niezwiązana z funkcjonowaniem strony lub jej indeksowaniem przez wyszukiwarki. Język dokumentu jest określany za pomocą atrybutu lang w znaczniku html, a nie w meta tagu. Atrybut lang wspomaga przeglądarki i narzędzia asystujące w określeniu języka treści, co jest niezbędne do poprawnego wyświetlania i przetwarzania tekstu. Informacja o dostosowaniu do urządzeń mobilnych również nie jest umieszczana w znaczniku meta description. Zamiast tego stosuje się znacznik viewport, który instruuje przeglądarki mobilne, jak skalować i wyświetlać stronę. Poprawne użycie znacznika viewport jest kluczowe dla responsywności strony i jej optymalnego wyświetlania na różnych urządzeniach. Niepoprawne zrozumienie tych zastosowań może prowadzić do błędnego konstruowania stron, co wpływa na ich widoczność i funkcjonalność w różnych środowiskach internetowych. Każdy znacznik HTML ma określone funkcje i zastosowania, które są często regulowane przez standardy W3C i najlepsze praktyki w branży web developmentu. Zrozumienie tych zasad pozwala na tworzenie efektywnych i zgodnych z normami stron internetowych.

Pytanie 34

Które z przedstawionych usług są niezbędne w celu udostępnienia strony internetowej pod adresem https://zawodowe.edu.pl?

A. DNS, FTP

B. SMTP, FTP

C. serwer WWW, SMTP, POP3

D. DNS, serwer WWW, certyfikat SSL

W tym zadaniu łatwo się złapać na skojarzeniach typu „strona w internecie = wszystko, co kojarzy mi się z serwerem”, ale tu chodzi o konkretne usługi potrzebne do działania witryny pod adresem HTTPS. Kluczowy jest protokół i sposób dostępu, a nie pełen zestaw usług serwerowych. Wiele osób myli na przykład usługi pocztowe z usługami webowymi. SMTP i POP3 to protokoły związane z obsługą poczty elektronicznej: SMTP służy do wysyłania maili, POP3 do ich pobierania. One mogą być powiązane z tą samą domeną (np. [email protected]), ale nie są wymagane do tego, żeby strona była dostępna w przeglądarce. Serwer WWW i serwer poczty to zupełnie różne role, często działają nawet na innych maszynach. Podobnie FTP bywa mylone z czymś „niezbędnym” do działania strony. W praktyce FTP (lub SFTP) jest używany głównie do wgrywania plików na serwer – to narzędzie administracyjne, wygodne dla webmastera, ale kompletnie niewidoczne z punktu widzenia użytkownika końcowego. Strona może działać bez FTP, jeśli pliki zostały tam wgrane inną metodą, np. przez panel WWW lub system CI/CD. Typowy błąd myślowy to traktowanie „wszystkich znanych protokołów internetowych” jako wymaganych jednocześnie. Tymczasem fundamenty są trzy: rozwiązywanie nazwy domenowej (DNS), serwer aplikacyjny/WWW, który obsłuży HTTP/HTTPS, oraz przy HTTPS – poprawny certyfikat SSL/TLS, żeby połączenie było szyfrowane i zaufane dla przeglądarki. Brak DNS uniemożliwia zamianę domeny na IP, brak serwera WWW sprawia, że pod tym IP nic nie odpowiada na żądania HTTP, a brak certyfikatu SSL przy adresie https:// generuje ostrzeżenia bezpieczeństwa i łamie aktualne standardy. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: poczta (SMTP, POP3, IMAP) to e-mail, FTP to zarządzanie plikami, a dostęp do strony to DNS + HTTP(S) + przy HTTPS obowiązkowo certyfikat SSL/TLS.

Pytanie 35

Zgodnie z zasadami ACID dotyczącymi transakcji, wymóg izolacji (ang. isolation) wskazuje, że

A. po zrealizowaniu transakcji system baz danych będzie w stanie spójności

B. gdy wystąpi konflikt z inną transakcją, obie mogą modyfikować te same dane równocześnie

C. jeśli dwie transakcje są wykonywane równolegle, to zazwyczaj nie zauważają wprowadzanych przez siebie zmian

D. pod określonymi warunkami dane modyfikowane przez transakcję mogą zostać anulowane

Po pierwsze, odpowiedź, która sugeruje, że po wykonaniu transakcji system bazy danych będzie spójny, nie odnosi się bezpośrednio do aspektu izolacji. Spójność to w rzeczywistości inne z wymaganych stanów ACID, które koncentruje się na tym, że wszystkie transakcje muszą zapewnić, że system przechodzi z jednego stanu spójnego do innego. Izolacja działa w zupełnie innym kontekście. Kolejna odpowiedź wskazująca na konflikt modyfikacji danych przez różne transakcje sugeruje sytuację, która w rzeczywistości powinna być unika, a nie opisana jako cecha izolacji. Izolacja ma na celu zapobieganie takim konfliktom, a nie ich akceptację. Dodatkowo, odpowiedź mówiąca o wycofywaniu danych pod pewnymi warunkami odnosi się do działania mechanizmu rollback, który jest związany z innym aspektem transakcji – atomowością. Atomowość dotyczy tego, czy cała transakcja zostanie pomyślnie zakończona, czy też w razie problemów zostanie wycofana, ale nie bezpośrednio do izolacji. Powszechny błąd myślowy polega na myleniu tych pojęć i ich wzajemnych interakcji. Właściwe zrozumienie izolacji jako ochrony przed widocznością zmian między transakcjami współbieżnymi jest kluczowe dla projektowania poprawnych i odpornych na błędy systemów baz danych.

Pytanie 36

W systemie baz danych sklepu komputerowego znajduje się tabela o nazwie komputery. Aby stworzyć raport, który wyświetli dane dla konkretnego zestawu informacji z tej tabeli, zawierający tylko te komputery, które mają co najmniej 8 GB pamięci RAM oraz procesor Intel, można wykorzystać zapytanie:

A. SELECT * FROM komputery WHERE procesor= 'Intel' OR pamiec<8

B. SELECT * FROM komputery WHERE procesor= 'Intel' AND pamiec>=8

C. SELECT * FROM komputery WHERE procesor= 'Intel' AND pamiec<8

D. SELECT * FROM komputery WHERE procesor= 'Intel' OR pamiec>=8

Aby stworzyć kwerendę, która wyświetli wszystkie komputery w tabeli 'komputery', spełniające określone warunki, musimy użyć odpowiednich operatorów logicznych oraz porównań. W tym przypadku chcemy uzyskać sprzęt, którego procesor to 'Intel' oraz pamięć RAM wynosi co najmniej 8 GB. Kluczowym elementem jest tutaj użycie operatora 'AND', który zapewnia, że muszą być spełnione oba warunki jednocześnie. Kwerenda 'SELECT * FROM komputery WHERE procesor= 'Intel' AND pamiec>=8;' w pełni odpowiada tym wymaganiom. Operator 'AND' jest istotny, ponieważ bez niego moglibyśmy otrzymać komputery z procesorem Intel, ale z pamięcią RAM mniejszą niż 8 GB, co jest sprzeczne z naszym celem. Tego rodzaju zapytania są powszechne w analizie danych i często wykorzystywane w raportowaniu i wizualizacji danych. Odpowiednia struktura kwerendy zapewnia, że wyniki będą precyzyjne i zgodne z oczekiwaniami użytkowników, co jest kluczowe w zarządzaniu bazami danych oraz w tworzeniu systemów informacyjnych dla sklepów komputerowych.

Pytanie 37

W HTML5 semantycznym znacznikiem, który służy do określenia dwóch sekcji widocznych po prawej stronie na rysunku, zawierających wiadomości oraz aktualności, jest

A. <article>

B. <main>

C. <nav>

D. <footer>

Bardzo często osoby uczące się HTML5 mylą znaczniki semantyczne, szczególnie gdy chodzi o takie elementy jak <nav>, <main>, <footer> czy <article>. To w sumie zrozumiałe, bo na pierwszy rzut oka mogą się wydawać podobne, ale każdy z nich ma swoje konkretne zadanie. <nav> to sekcja nawigacyjna – zawiera odnośniki do innych części serwisu, więc zwykle stosuje się go do menu, bocznych pasków z linkami czy paneli nawigacyjnych. Umieszczenie w <nav> sekcji z wiadomościami czy aktualnościami to klasyczny przykład złego zrozumienia przeznaczenia tego elementu – w praktyce taka struktura zaburza logikę nawigacji i dostępność strony. <main> z kolei oznacza główną i unikalną treść dokumentu, tej, która jest najważniejsza dla danej podstrony. Jednak <main> używamy tylko raz na stronie – nie powinno się go powielać ani używać do oznaczania pojedynczych sekcji, takich jak wiadomości, bo to prowadzi do błędnej interpretacji przez wyszukiwarki i czytniki ekranowe. <footer> odpowiada za stopkę strony lub sekcji, czyli miejsce na informacje jak prawa autorskie, dane kontaktowe, linki do polityk czy podsumowania – wrzucenie tam wiadomości czy aktualności byłoby mocno nielogiczne. Wybierając niewłaściwy znacznik, można popełnić błąd, który potem utrudnia rozwój strony, jej pozycjonowanie czy poprawność dostępności. Najczęstszy błąd to kierowanie się wyglądem, a nie semantyką – a w HTML5 to właśnie semantyka daje najwięcej korzyści na dłuższą metę.

Pytanie 38

Który selektor stosuje formatowanie dla akapitów tekstu z klasą tekst oraz dla elementu blokowego o ID obrazki?

A. p.tekst + div#obrazki

B. p#tekst, div.obrazki

C. p.tekst, div#obrazki

D. p#tekst + div.obrazki

Odpowiedź 'p.tekst, div#obrazki' jest poprawna, ponieważ selektor 'p.tekst' odnosi się do elementów <p> z klasą 'tekst', a selektor 'div#obrazki' odnosi się do elementu <div> z identyfikatorem 'obrazki'. Oba selektory są zgodne z zasadami CSS, które pozwalają na stylizację elementów na podstawie ich klas i ID. Na przykład, jeśli chcemy zmienić kolor tekstu w akapitach oraz dodać ramkę do elementu div, możemy zastosować następujący kod: css p.tekst { color: blue; } div#obrazki { border: 1px solid black; } Praktyczne zastosowanie selektorów klas i ID w CSS pozwala na precyzyjne dostosowanie stylu poszczególnych elementów na stronie. Zgodność z najlepszymi praktykami oznacza, że stosujemy jednoznaczne i czytelne nazwy klas oraz ID, co ułatwia późniejszą konserwację kodu oraz współpracę z innymi deweloperami. Warto także pamiętać, że wyższej specyfiki selektory, takie jak ID, mają pierwszeństwo wobec klas, co może wpłynąć na końcowy wygląd elementów na stronie.

Pytanie 39

Aby zmienić strukturę tabeli w bazie danych MySQL, należy użyć komendy

A. INSERT INTO

B. ALTER TABLE

C. GRANT

D. UPDATE

Odpowiedź 'ALTER TABLE' jest poprawna, gdyż to polecenie w MySQL służy do modyfikacji struktury istniejącej tabeli. Dzięki niemu możemy dodawać nowe kolumny, zmieniać typy danych kolumn, usuwać kolumny, a także zmieniać właściwości tabeli, takie jak klucze główne czy unikalne. Przykład zastosowania polecenia ALTER TABLE to dodanie kolumny do tabeli: 'ALTER TABLE pracownicy ADD COLUMN wiek INT;' co skutkuje dodaniem kolumny 'wiek' o typie INT do tabeli 'pracownicy'. Zgodnie z najlepszymi praktykami, przed wykonaniem takich operacji warto wykonać kopię zapasową bazy danych, aby uniknąć utraty danych w przypadku nieprawidłowego wykonania polecenia. Używanie ALTER TABLE jest kluczowe podczas rozwoju aplikacji, gdyż często zachodzi potrzeba dostosowania struktury bazy danych do zmieniających się wymagań biznesowych.

Pytanie 40

Aby uruchomić skrypt JavaScript, potrzebne jest oprogramowanie

A. debuggera JavaScript

B. serwera WWW

C. serwera MySQL

D. przeglądarki internetowej

Aby uruchomić skrypt JavaScript, niezbędne jest posiadanie przeglądarki internetowej, która obsługuje JavaScript. Przeglądarki takie jak Chrome, Firefox, Safari czy Edge zawierają silniki JavaScript, które interpretują i wykonują skrypty na stronach internetowych. Przykładowo, gdy użytkownik wchodzi na stronę internetową, która wykorzystuje JavaScript do dynamicznego ładowania treści lub interakcji z użytkownikiem, przeglądarka przetwarza skrypty w czasie rzeczywistym, co wpływa na doświadczenie użytkownika. Przeglądarki regularnie aktualizują swoje silniki, co przyczynia się do poprawy wydajności i bezpieczeństwa. Dodatkowo, korzystanie z narzędzi deweloperskich w przeglądarkach, takich jak konsola JavaScript, umożliwia programistom testowanie i debugowanie skryptów w łatwy sposób. W kontekście standardów webowych, JavaScript jest kluczowym elementem technologii front-end, współpracując z HTML i CSS, aby zapewnić interaktywność i responsywność stron internetowych. Warto również zauważyć, że niektóre frameworki, takie jak React czy Angular, również opierają się na JavaScript, co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym web developmencie.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej