Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik stylista
Kwalifikacja: MOD.03 - Projektowanie i wytwarzanie wyrobów odzieżowych
Data rozpoczęcia: 5 maja 2026 18:15
Data zakończenia: 5 maja 2026 18:38

Egzamin zdany!

Wynik: 23/40 punktów (57,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Spódnica bazowa, zapinana z tyłu na zamek błyskawiczny i wykończona paskiem, jest zbyt luźna w pasie o 2 cm oraz w biodrach o 4 cm. Aby dopasować spódnicę do sylwetki klientki, należy:

A. odpruć pasek, zwężyć spódnicę w szwach bocznych na całej długości, skrócić pasek i wszyć do spódnicy

B. odpruć pasek z tyłu spódnicy, wypruć zamek błyskawiczny, zwęzić spódnicę w szwie środkowym z tyłu, wszyć zamek oraz pasek do spódnicy

C. odpruć pasek, zwężyć spódnicę w szwach bocznych na odcinku od linii bioder do linii dołu, wszyć pasek do spódnicy

D. odpruć pasek, pogłębić zaszewki z przodu i z tyłu, skroić pasek, wszyć pasek do spódnicy

Odpowiedź, którą wybrałeś, jest w porządku. Chodzi o to, żeby odpruć pasek, zwęzić spódnicę w szwach bocznych i skrócić pasek, a potem go wszyć z powrotem. To jest super sposób na dopasowanie spódnicy, bo nie zmienia jej krój i proporcje. Na przykład, jeśli spódnica jest za szeroka w pasie, to zwężenie w szwach bocznych bardzo pomaga. Dzięki temu spódnica wciąż wygląda dobrze i nie traci swojej sylwetki. No i skracając pasek, musisz zadbać, żeby pasował do nowego rozmiaru, bo to ważne dla wygody i wyglądu całej odzieży. Fajnie jest też dobrze wykończyć szwy, żeby materiał się nie strzępił. To przedłuża życie ubrania i sprawia, że lepiej się nosi.

Pytanie 2

Które oprzyrządowanie można zastosować do wykończenia elementu odzieży przedstawionego na rysunku?

A. Lamownik.

B. Stopkę podwijającą.

C. Zwijacz.

D. Stopkę rolkową.

Lamownik to profesjonalne narzędzie stosowane w krawiectwie do wszywania lamówki, która stanowi kluczowy element wykończenia krawędzi tkaniny. Jego zadaniem jest nie tylko estetyczne wykończenie, ale również wzmocnienie krawędzi, co jest niezwykle istotne w przypadku elementów odzieży narażonych na intensywne użytkowanie. Lamówki często stosuje się w odzieży sportowej, dziecięcej oraz w modzie codziennej, gdzie estetyka i trwałość są równie ważne. Zastosowanie lamownika pozwala na precyzyjne przyszycie lamówki, co zapewnia równomierne i estetyczne wykończenie, zgodne z obowiązującymi standardami jakości w branży krawieckiej. Warto również zauważyć, że lamowanie jest techniką, która może być wykorzystywana do różnorodnych materiałów, w tym dzianin i tkanin syntetycznych, co czyni ten proces niezwykle uniwersalnym. Dobrze wykonane lamowanie nie tylko poprawia wizualny aspekt odzieży, ale także zapobiega strzępieniu się krawędzi, co zwiększa trwałość produktów odzieżowych.

Pytanie 3

Jaka jest przyczyna powstania fałd poprzecznych w górnej części rękawa bluzki damskiej, przedstawionej na rysunku?

A. Kula rękawa jest za niska.

B. Rękaw jest wszyty za bardzo do tyłu.

C. Kula rękawa jest za wysoka.

D. Rękaw jest wszyty za bardzo do przodu.

Zarówno zbyt niska kula rękawa, jak i niewłaściwe umiejscowienie rękawa w stosunku do sylwetki mogą prowadzić do mylnych wniosków o przyczynach powstawania fałd. W przypadku zbyt niskiej kuli rękawa, fałdy nie występują w górnej części, ale mogą pojawić się w dolnej części rękawa lub w obrębie otworu rękawowego, co jest zazwyczaj wynikiem niewłaściwego dopasowania do ramienia. Przesunięcie rękawa zbyt daleko do tyłu lub do przodu może także powodować napięcia, jednak nie są one bezpośrednią przyczyną fałd poprzecznych, które są wywoływane przez nadmiar materiału w górnej części rękawa. Typowym błędem w analizie konstrukcji bluzek jest niedostrzeganie związku między kształtem kuli a kształtem ramienia, co prowadzi do nieprawidłowego wnioskowania. Właściwe dopasowanie rękawów powinno być dokonywane zawsze z uwzględnieniem anatomii ciała oraz proporcji sylwetki. Często zdarza się, że osoby zajmujące się szyciem koncentrują się na estetyce, zapominając o technicznych podstawach, co prowadzi do powtarzalnych problemów z formą i dopasowaniem odzieży.

Pytanie 4

Do łączenia składników kurtki wykonanej z lodenu powinna być zastosowana technika połączeń

A. igłowanych

B. klejonych

C. nitkowych

D. zgrzewanych

Techniki połączeń igłowanych, nitkowych i klejonych, choć mają swoje zastosowania, nie są optymalnymi rozwiązaniami dla łączenia elementów kurtki z lodenu. Połączenia igłowane polegają na użyciu igły i nici, co może prowadzić do tworzenia mikroszczelin, przez które woda może przenikać, co w przypadku odzieży outdoorowej jest niepożądane. W praktyce, igły stosowane do szycia mogą również osłabiać materiał, co zwiększa ryzyko uszkodzeń. Z kolei technika połączeń nitkowych, mimo że często stosowana w szyciu odzieży, wymaga dodatkowego zabezpieczenia szwów przed wilgocią, co w przypadku lodenu może być skomplikowane i kosztowne. W przypadku połączeń klejonych, choć oferują one możliwość uzyskania szczelnych połączeń, ich skuteczność zależy od jakości użytego kleju oraz odpowiedniego przygotowania powierzchni. Wiele klejów traci swoje właściwości pod wpływem warunków atmosferycznych oraz czasu, co może prowadzić do osłabienia połączeń. W branży odzieżowej istotne jest przestrzeganie standardów, takich jak ISO 9001 dotyczący zarządzania jakością, aby zapewnić, że używane techniki są odpowiednie do specyfiki materiałów, co jest kluczowe dla funkcjonalności i bezpieczeństwa końcowego produktu.

Pytanie 5

Jaką metodę obróbki parowo-cieplnej powinno się zastosować, aby utrwalić położenie szwu, który został przewinięty na jedną stronę?

A. Dekatyzowanie

B. Odparowanie

C. Rozprasowanie

D. Zaprasowanie

Jeśli nie zaprasujesz, to oczywiście są inne metody, ale żadna nie da takiego efektu jak zaprasowanie. Na przykład, odparowanie tylko usuwa wilgoć, ale nie utrwala kształtu czy położenia szwów. Z mojego doświadczenia, to może prowadzić do tego, że ubrania będą wyglądały kiepsko, bo materiał może się rozciągać albo szwy mogą zmieniać kształt. Dekatyzowanie z kolei stabilizuje materiał przed szyciem, ale nie zastępuje zaprasowania, które jest ważne na końcu. Rozprasowanie też nie spełnia swojej roli, bo skupia się głównie na zagnieceniu, a nie na utrwaleniu szwów. Warto znać te różnice i stosować odpowiednią technikę, żeby ubrania były naprawdę dobrej jakości.

Pytanie 6

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 7

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 8

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 9

Użycie oprzyrządowania w maszynach do szycia ma m.in. na celu

A. zapobieganie łamliwości nici

B. naoliwienie elementów maszyny

C. usprawnienie operacji szycia

D. regulację gęstości ściegu

Odpowiedź dotycząca usprawnienia operacji szycia jest prawidłowa, ponieważ oprzyrządowanie w maszynach szwalniczych odgrywa kluczową rolę w optymalizacji procesu szycia. Dobrze dobrane oprzyrządowanie, takie jak odpowiednie stopki, igły czy wózki, pozwala na precyzyjne wykonywanie różnych technik szycia, co przekłada się na lepszą jakość i wydajność produkcji. Na przykład, stosowanie stopek do szycia zygzakowego umożliwia łatwiejsze szycie materiałów elastycznych, a z kolei stopki do podwijania ułatwiają estetyczne wykończenie krawędzi. Standardy branżowe wskazują, że wybór właściwego oprzyrządowania powinien być uzależniony od rodzaju materiału oraz techniki szycia, co pozwala na osiągnięcie optymalnych rezultatów. W praktyce, odpowiednie oprzyrządowanie może również zredukować czas cyklu szycia, co jest niezbędne w przemyśle tekstylnym, gdzie wydajność jest kluczowa dla konkurencyjności.

Pytanie 10

Aby zlikwidować wyświecenie, które pojawiło się na odzieży w wyniku obróbki parowo-cieplnej, należy zastosować

A. odparowanie

B. sprasowanie

C. wprasowanie

D. przeprasowanie

Odparowanie to skuteczna metoda usuwania wyświecenia z odzieży, która powstaje podczas obróbki parowo-cieplnej. Wyświecenie, czyli nadmiar wilgoci na powierzchni tkaniny, może prowadzić do nieestetycznego wyglądu wyrobu. Proces odparowania polega na usunięciu tej wilgoci w sposób kontrolowany, co pozwala na zachowanie pierwotnych właściwości materiału. Praktyczne zastosowanie tej metody można zaobserwować w przemyśle odzieżowym, gdzie odzież poddawana jest obróbce parowej w celu nadania jej odpowiedniego kształtu i wygładzenia. W tym kontekście, zastosowanie odparowania pozwala na redukcję ryzyka powstawania trwałych śladów na tkaninach, które mogą być wynikiem niewłaściwego użycia temperatury lub ciśnienia. Zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, odparowanie powinno być stosowane w połączeniu z odpowiednim zarządzaniem temperaturą i czasem obróbki, aby minimalizować ryzyko uszkodzenia włókien. Warto również pamiętać, że różne materiały wymagają różnorodnych podejść, dlatego zrozumienie właściwości tkanin jest kluczowe dla skutecznego usuwania wyświecenia.

Pytanie 11

Ocenianie jakości dokonanej przeróbki sukni damskiej zazwyczaj następuje w momencie, gdy klientka odbiera suknię, a przed jej odebraniem

A. nakłada suknię i, przeglądając się w lustrze, prosi wykonawcę przeróbki o ocenę swojego wyglądu

B. nakłada suknię i, przeglądając się w lustrze, porównuje wykonanie przeróbki z ustalonym zakresem oraz ocenia jakość jej realizacji

C. rozkłada suknię na stole, przygląda się i ocenia jakość wykonanej przeróbki w odniesieniu do wcześniej ustalonych wymagań

D. rozkłada suknię na stole, przygląda się jej, ocenia jakość oraz zakres wykonania przeróbki w porównaniu do stanu sukni sprzed przeróbki

Odpowiedź wskazująca na nakładanie sukni i ocenę jej w lustrze jest prawidłowa, ponieważ kluczowym elementem kontroli jakości przeróbki odzieży jest subiektywna ocena klientki w rzeczywistym kontekście użytkowania. Zastosowanie lustra umożliwia dokładne dostrzeżenie ewentualnych niedoskonałości, które mogą być niewidoczne przy oglądaniu sukni na stole. Klientka ma możliwość oceny, czy przeróbka odpowiada jej indywidualnym wymaganiom oraz oczekiwaniom, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży. Właściwa ocena jakości przeróbki obejmuje między innymi sprawdzenie, czy zmiany zostały wykonane zgodnie z wcześniej uzgodnionymi detalami, na przykład długością, szerokością czy dopasowaniem do sylwetki. Użycie lustra pozwala również na ocenę komfortu noszenia, co jest kluczowe dla satysfakcji klienta. W ten sposób proces odbioru staje się interaktywny, a klientka może wyrazić swoje zadowolenie lub wprowadzić dodatkowe uwagi. Takie podejście zapewnia, że usługa przeróbki odzieży jest zgodna z wymaganiami klienta oraz standardami jakości w branży modowej.

Pytanie 12

Jakiego typu stół krojczy powinien znajdować się w krojowni w firmie zajmującej się szyciem produktów z materiałów puszystych, aby zminimalizować problem przesuwania tkanin podczas krojenia?

A. Stół próżniowy

B. Stół ruchomy z serwokaterem

C. Stół z poduszką powietrzną

D. Stół krojczy zwykły

Stół próżniowy jest idealnym rozwiązaniem dla zakładów zajmujących się szyciem tkanin puszystych, ponieważ zapewnia stabilność materiału podczas krojenia. Dzięki systemowi próżniowemu, tkanina jest przyciągana do powierzchni stołu, co eliminuje ryzyko przesuwania się materiału, które jest powszechnym problemem przy tradycyjnych metodach krojenia. W praktyce, stół próżniowy pozwala na precyzyjne układanie wzorów oraz minimalizuje straty materiałowe. Przykładem może być sytuacja, gdy krojownia przygotowuje złożone wykroje z tkanin o wysokiej gramaturze, takich jak welur czy flanela. W takich warunkach materiał potrafi łatwo się przesuwać, co prowadzi do błędów w krojeniu. Stół próżniowy zapewnia również komfort pracy, ponieważ pozwala na przygotowanie większych arkuszy tkaniny bez obaw o ich przemieszczenie. Użycie tego typu stołu jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży odzieżowej, gdzie precyzja w krojeniu jest kluczowa dla jakości finalnego produktu.

Pytanie 13

Jakie symbole wskazują na wymiary ciała potrzebne do stworzenia form spódnicy-spodni na podstawie form przedniej i tylnej podstawowej spódnicy?

A. ot, ZUo, ZKo

B. ot, obt, TU

C. ZWo, ou, obt

D. ZTv, ot, obt

Wybór innych opcji nie jest zgodny z wymaganiami dotyczącymi tworzenia form spódnicy-spodni. Na przykład, odpowiedzi zawierające symbol 'ZTv' są niewłaściwe, ponieważ ten wymiar odnosi się do wzrostu, a nie jest kluczowy przy projektowaniu odzieży dolnej, gdzie najważniejszymi parametrami są obwody. W podobny sposób, 'ZUo' i 'ZKo' również nie są standardowymi wymiarami wykorzystywanymi w tym kontekście. 'ZUo' mógłby sugerować inne wymiary, ale w rzeczywistości nie są one istotne dla dopasowania spódnic czy spodni. Z kolei 'ZWo' oraz 'ou' także nie odnoszą się do kluczowych wymiarów potrzebnych do wykonania form; mogą one dotyczyć innych aspektów odzieży, ale nie są istotne w kontekście tej konkretnej pracy. Prawidłowe określenie wymiarów ciała, takich jak talii, bioder i długości tułowia, jest kluczowe, aby uniknąć typowych błędów, takich jak nieodpowiednie dopasowanie lub niewygoda noszenia. Ignorowanie właściwych wymiarów często prowadzi do problemów z jakością końcowego produktu oraz niezadowolenia klientów.

Pytanie 14

W bluzce przedstawionej na rysunku konstrukcyjną zaszewkę piersiową "ukryto" w

A. draperii.

B. kołnierzu.

C. marszczeniu.

D. zapięciu.

Zrozumienie konstrukcji odzieży, a w szczególności umiejętność ukrywania zaszewek, jest kluczowe w procesie krawieckim. W przypadku bluzki, odpowiedzi takie jak zapięcie, kołnierz czy draperia nie są odpowiednie w kontekście zadania. Zapięcie, jako element wykończeniowy, nie ma funkcji ukrywania zaszewek; jego zadaniem jest jedynie umożliwienie zakupu i zdejmowania odzieży. Kołnierz, będąc częścią konstrukcji bluzki, również nie jest miejscem, gdzie zaszewka piersiowa mogłaby być skutecznie zamaskowana, gdyż jego struktura i styl powinny być przemyślane w kontekście całości kroju bluzki. Draperia, z kolei, odnosi się do swobodnego układania się materiału, co może wpływać na estetykę, ale nie jest techniką ukrywania zaszewek. Praktycznym błędem myślowym jest zatem utożsamianie tych elementów z funkcją zaszewki, co może prowadzić do błędnych wniosków w projektowaniu odzieży. Właściwe zrozumienie, jak i gdzie ukryć zaszewkę, jest niezbędne, aby osiągnąć zamierzony efekt wizualny oraz funkcjonalny w odzieży. Warto podkreślić, że zaszewka piersiowa jest podstawowym elementem w damskiej odzieży, który wpływa na ostateczny kształt produktu, a jej odpowiednie ukrycie w marszczeniu to umiejętność, która może znacząco podnieść jakość wykonania oraz estetykę całej konstrukcji.

Pytanie 15

Jak można powiększyć dekolt w bluzce?

A. zwiększając podkrój szyi w przodzie

B. poprzez wykonanie wiązania

C. przez doszycie szerszej falbanki

D. dzięki naszyciu ozdobnej plisy

Wykonanie wiązania jako sposób na pogłębienie dekoltu jest koncepcją, która opiera się na mylnym założeniu, że wiązanie samo w sobie może wprowadzić zmiany w kształcie dekoltu. Wiązania w odzieży, jak na przykład kokardki czy sznurki, pełnią głównie funkcję estetyczną lub regulacyjną, ale nie prowadzą do rzeczywistej zmiany krawędzi dekoltu. Ponadto, naszycie ozdobnej plisy w okolicy dekoltu może dodać bluzce atrakcyjności wizualnej, lecz nie wpłynie na pogłębienie dekoltu. Plisy tworzą fakturę i objętość, co w wielu przypadkach może wręcz optycznie pomniejszyć przestrzeń dekoltu, zamiast ją poszerzać. Wprowadzenie szerszej falbanki także nie rozwiązuje problemu, gdyż falbanka, choć może być efektownym detalem, nie zmienia kształtu bluzki w okolicy szyi. Ponadto, stosowanie takich technik nie uwzględnia zasad proporcji i harmonii sylwetki, co jest kluczowe przy projektowaniu odzieży. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe w procesie krawieckim, aby uniknąć typowych błędów, które mogą prowadzić do nieestetycznych efektów lub niewłaściwego dopasowania odzieży. Właściwe podejście do modyfikacji krawieckich wymaga zrozumienia, jakie zmiany rzeczywiście wpływają na kształt i funkcjonalność odzieży.

Pytanie 16

Jakie zasady przy układzie kroju powinien zastosować krojczy w zakładzie miarowym podczas przygotowywania do rozkroju aksamitu?

A. Formy ułożyć w jednym kierunku bez uwzględnienia kierunku nitki prostej

B. Formy ułożyć w dwóch kierunkach z uwzględnieniem kierunku nitki osnowy

C. Formy ułożyć w jednym kierunku z uwzględnieniem dodatków na szwy i podwinięcia

D. Formy ułożyć w dwóch kierunkach bez uwzględnienia dodatków na szwy i podwinięcia

Udzielenie odpowiedzi mówiącej o tym, że formy należy ułożyć w jednym kierunku z uwzględnieniem dodatków na szwy i podwinięcia, jest zgodne z zasadami kroju tkanin, zwłaszcza w kontekście aksamitu. Ten rodzaj materiału, ze względu na swoją strukturę i sposób ułożenia włókien, wymaga, aby wszystkie formy były ułożone w jednym kierunku, co zapewnia spójność wizualną i właściwości użytkowe odzieży. Dodatki na szwy i podwinięcia są istotne dla ostatecznego wykończenia produktu; ich uwzględnienie pozwala na prawidłowe zszycie elementów, co jest kluczowe dla trwałości i estetyki odzieży. Przykładem praktycznym może być krojenie eleganckiego płaszcza z aksamitu, gdzie kierunek ułożenia form z determinuje, jak materiał będzie się układał podczas noszenia. W branży odzieżowej stosuje się standardy, które nakładają na krojczych obowiązek planowania układu form, co bezpośrednio przekłada się na jakość i atrakcyjność końcowego produktu.

Pytanie 17

Jaki układ szablonów powinien być użyty dla pokazanej na rysunku tkaniny wełnianej z pokryciem włókiennym, zaplanowanej do uszycia 200 sztuk płaszczy jesiennych?

A. Asymetryczny dwukierunkowy

B. Symetryczny dwukierunkowy

C. Symetryczny jednokierunkowy

D. Asymetryczny jednokierunkowy

Wybór innych układów niż asymetryczny jednokierunkowy do szycia płaszczy jesiennych z tkaniny wełnianej z okrywą włókienną może prowadzić do istotnych problemów w procesie produkcji. Układ symetryczny dwukierunkowy sugeruje, że tkanina jest równomiernie rozłożona w dwóch kierunkach, co w przypadku owłosienia wełny może nie być korzystne, ponieważ nie uwzględnia naturalnych właściwości strukturalnych tkaniny, które mogą prowadzić do nieodpowiedniego dopasowania odzieży. Podobnie, symetryczny jednokierunkowy układ, mimo że wydaje się prostszy, może nie wykorzystać pełni potencjału włókien, co w rezultacie obniża komfort noszenia i estetykę. Asymetryczny dwukierunkowy również nie jest optymalnym wyborem, ponieważ złożoność takiego układu może zwiększać straty materiałowe oraz wydłużać czas produkcji, a także wprowadza ryzyko niewłaściwego ułożenia włókien, co zmniejsza trwałość i elastyczność gotowych wyrobów. W kontekście szycia większej liczby sztuk, takiej jak 200 płaszczy, kluczowe jest zrozumienie, że układ tkaniny powinien być zoptymalizowany pod kątem zarówno estetyki, jak i wydajności produkcji, co lepiej osiąga się poprzez zastosowanie układu asymetrycznego jednokierunkowego.

Pytanie 18

Jaką temperaturę prasowania należy ustawić przy wyprasowaniu damskiej spódnicy z tkaniny wełnianej, jeśli na etykiecie producent umieścił symbol żelazka z dwoma kropkami?

A. 150°C

B. 110°C

C. 120°C

D. 200°C

No więc, temperatura prasowania 150°C, którą wskazuje symbol żelazka z dwoma kropkami, jest naprawdę fajna dla tkanin wełnianych. Wełna to naturalny materiał, który może się skurczyć albo przypalić przy zbyt wysokiej temperaturze. Prasując w 150°C, możemy spokojnie pozbyć się zagnieceń, a jednocześnie nie uszkodzimy włókien. Na przykład, kiedy prasujemy spódnicę, warto użyć pary, bo to zmiękcza tkaninę i ułatwia robotę. Dobrze też pamiętać, żeby prasować od wewnętrznej strony lub przez cienką tkaninę – to dodatkowa ochrona przed gorącem. Jak będziesz tak prasować, to tkanina zachowa swoje właściwości i odzież będzie wyglądać świetnie. Zasady dotyczące prasowania wełny są zgodne z tym, jak ogólnie trzeba dbać o odzież, czyli dostosowujemy temperaturę do typu materiału, żeby służył nam dłużej.

Pytanie 19

Jakiej krajarki z nożem nie da się wykorzystać do wykrawania elementów odzieżowych z nakładu, które mają wewnętrzne narożniki i zaokrąglenia?

A. Tarczowym

B. Taśmowym

C. Wielokątnym

D. Pionowym

Krajarki taśmowe, pionowe czy wielokątne mogą być opłacalne do wykrawania elementów odzieżowych z zaokrągleniami i narożami, ale każda z tych metod ma swoje ograniczenia, które mogą wpływać na jakość. Krajarki taśmowe są super wszechstronne i świetnie radzą sobie z długimi cięciami, ale nie zawsze dobrze wycinają krzywe i złożone kształty, co może skutkować gorszą precyzją w narożnikach. Krajarki pionowe działają na zasadzie ruchomego ostrza i teoretycznie są dobre do skomplikowanych form, ale też mogą mieć problem z przednimi krawędziami. To wszystko wynika z ograniczeń technologicznych, które mogą prowadzić do zniekształceń w materiałach i w rezultacie do błędnych wymiarów. Krajarki wielokątne potrafią różne kształty, ale też mogą mieć kłopot z precyzyjnym odwzorowaniem detali. Użycie złego narzędzia wpływa nie tylko na jakość produkcji, ale też na ryzyko pomyłek w zamówieniach i opóźnienia. Wybór technologii i narzędzi powinien być oparty na ich specyfice oraz potrzebach konkretnego projektu odzieżowego.

Pytanie 20

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 21

Na podstawie przedstawionego rysunku węzła technologicznego, wskaż sposób przeróbki spodni z przetartym mankietem?
obrębu i podszycie kryto.

A. Obcięcie mankietu, obrzucenie, założenie i przestębnowanie obrębu.

B. Obcięcie mankietu, obrzucenie krawędzi, doszycie taśmy wzmacniającej, wykonanie

C. Obcięcie mankietu, obrzucenie, założenie obrębu i podszycie kryto.

D. Obcięcie mankietu, obrzucenie krawędzi, podklejenie przetarcia, założenie obrębu i podszycie kryto.

Wybierając inne podejścia, można napotkać wiele błędów w rozumieniu procesu przeróbki. Niektóre z odpowiedzi sugerują obrzucenie mankietu bez dodatkowego doszycia taśmy wzmacniającej. To niedopatrzenie, ponieważ brak takiego wzmocnienia może prowadzić do dalszego uszkodzenia materiału, zwłaszcza w miejscach narażonych na intensywne użytkowanie. Ponadto, niektóre odpowiedzi wskazują na użycie podszycia krytego, co w kontekście mankietu może być niewłaściwe, jeżeli nie ma solidnego obrębu. W takich przypadkach krawędź mankietu może być bardziej podatna na strzępienie, co prowadzi do szybszego zużycia materiału. Proces przeróbki powinien zawsze uwzględniać zastosowanie odpowiednich technik, które minimalizują ryzyko dalszych uszkodzeń. Powinno się również zwrócić uwagę na różnorodność materiałów, które mogą wymagać różnych metod przeróbki. Na przykład, materiał syntetyczny może wymagać innego podejścia niż bawełna, co nie zostało uwzględnione w odpowiedziach, które pomijają specyfikę tkanin. Zrozumienie właściwych technik oraz materiałów stosowanych w przeróbkach jest kluczowe dla uzyskania trwałych i estetycznych efektów.

Pytanie 22

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 23

Oblicz szerokość zaszewki bocznej w podstawowej spódnicy dla klientki z wymiarami: obwód pasa = 72,0 cm, obwód bioder = 96,0 cm?

A. 8 cm

B. 4 cm

C. 2 cm

D. 6 cm

Wyznaczenie szerokości zaszewki boku w spódnicy podstawowej dla klientki o obwodzie pasa wynoszącym 72,0 cm i obwodzie bioder 96,0 cm jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniego dopasowania i komfortu noszenia. W tym przypadku, poprawna odpowiedź wynosząca 6 cm opiera się na proporcji pomiędzy obwodem pasa a obwodem bioder. W standardowych praktykach krawieckich, zaszewka boku powinna wynosić około 10% różnicy pomiędzy tymi dwoma obwodami. Różnica wynosi 24 cm, co oznacza, że powinna być podzielona na dwie zaszewki, każda z nich ma więc szerokość 6 cm. Taki układ zapewnia, że spódnica będzie dobrze przylegała do ciała, a jednocześnie pozostawi wystarczającą przestrzeń na swobodę ruchów. W praktyce, odpowiednia szerokość zaszewki pozwala na estetyczne uformowanie sylwetki oraz zapobiega nieestetycznym marszczeniom materiału. Dlatego znajomość tych zasad jest niezbędna dla każdego, kto zajmuje się szyciem odzieży na miarę, szczególnie w kontekście indywidualnych wymiarów klientek.

Pytanie 24

Wykonując kalkulację kosztów materiałów i dodatków krawieckich na bluzkę damską przedstawioną na rysunku, należy uwzględnić koszt tkaniny zasadniczej oraz koszty

A. wkładu klejowego i guzików.

B. wkładu klejowego i zamka błyskawicznego.

C. podszewki i wkładu barkowego.

D. podszewki i guzików.

Poprawna odpowiedź wskazuje na wykorzystanie wkładu klejowego oraz guzików, co jest zgodne z praktykami w zakresie szycia i wykończenia odzieży. Wkład klejowy jest powszechnie stosowany do usztywnienia elementów takich jak kołnierzyki, mankiety czy listwy guzikowe, co zapewnia nie tylko estetykę, ale również funkcjonalność. W przypadku bluzek damskich, gdzie często pojawiają się delikatne detale, odpowiednie usztywnienie jest kluczowe dla zachowania ich kształtu w trakcie użytkowania. Guziki, jako istotny element do zapinania odzieży, również wymagają uwzględnienia w kosztach materiałowych. Warto podkreślić, że w procesie kalkulacji kosztów nie tylko należy uwzględnić same materiały, ale także ewentualne zużycie dodatkowych akcesoriów oraz technik szycia, które mogą wpływać na ostateczny wygląd i trwałość produktu. Dobrym przykładem mogą być techniki szycia ręcznego czy maszynowego, które mogą różnić się pod względem użycia materiałów i czasu pracy. Dlatego tak ważne jest, aby przy kalkulacji kosztów brać pod uwagę wszystkie możliwe elementy, co pozwala na dokładne oszacowanie całkowitego kosztu produkcji.

Pytanie 25

Jaką maszynę powinno się wykorzystać do realizacji krytego obrębu pojedynczego w spodniach?

A. Ryglówkę

B. Zygzakówkę

C. Podszywarkę

D. Fastrygówkę

Podszywarka to maszyna, która jest zaprojektowana specjalnie do szycia krytych obrębów, co czyni ją idealnym wyborem do wykonania tego rodzaju wykończenia w spodniach. Jej konstrukcja pozwala na precyzyjne i estetyczne wykończenie krawędzi materiału, a także zabezpieczenie ich przed strzępieniem. W procesie szycia, podszywarka stosuje specjalny rodzaj ściegu, który łączy dwa lub więcej warstw materiału, dając efekt gładkiego i profesjonalnego wykończenia. Dzięki temu, odzież nie tylko wygląda estetycznie, ale również zyskuje na trwałości. Przykładem zastosowania podszywarki w praktyce może być produkcja spodni, gdzie kryty obręb stosuje się często w nogawkach, aby nie tylko podkreślić linię odzieży, ale również zabezpieczyć krawędzie przed zniszczeniem. W branży mody, stosowanie podszywarek jest standardem, ponieważ zapewnia wysoką jakość i długowieczność produktów odzieżowych.

Pytanie 26

Technika polegająca na łączeniu niewielkich elementów z użyciem wkładu klejowego w celu zapewnienia usztywnienia oraz stabilizacji kształtów nazywana jest

A. wkładami sztywnymi

B. połączeniami tymczasowymi

C. małymi wklejkami

D. wkładami konstrukcyjnymi klejowymi

Obróbka klejowa odzieży polegająca na łączeniu z wkładem klejowym drobnych elementów, znana jako małe wklejki, jest kluczowym procesem w przemyśle odzieżowym, który ma na celu zapewnienie usztywnienia i stabilizacji kształtów odzieży. Technika ta polega na wklejaniu niewielkich fragmentów materiału, które są pokryte klejem, co pozwala na uzyskanie pożądanej struktury i formy. Przykłady zastosowania tej metody obejmują usztywnienie kołnierzyków, mankietów oraz innych elementów, które wymagają dodatkowej stabilności. Dobrze wykonane małe wklejki nie tylko poprawiają estetykę odzieży, ale także wpływają na jej funkcjonalność, zapewniając lepsze dopasowanie do sylwetki. W branży odzieżowej stosuje się różne rodzaje klejów, a ich wybór zależy od typu materiału oraz celu aplikacji, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie obróbki tekstyliów. Właściwe zrealizowanie tej techniki może znacząco wpłynąć na trwałość produktu oraz jego jakość końcową.

Pytanie 27

Wielkość dodatku konstrukcyjnego (luzu odzieżowego) w obwodzie klatki piersiowej (opx) damskiej odzieży, wykonanej z tkaniny i przeznaczonej na górną część ciała, jest najmniejsza dla

A. żakietu

B. bluzki

C. płaszcza

D. kurtki

Bluzki, jako element odzieży damskiej, charakteryzują się najmniejszym luzem konstrukcyjnym w obwodzie klatki piersiowej w porównaniu do innych typów odzieży, takich jak żakiety, kurtki czy płaszcze. Dodatki konstrukcyjne, zwane luzem odzieżowym, są niezbędne dla zapewnienia wygody oraz swobody ruchów, jednak w przypadku bluzek, ich funkcjonalność często sprowadza się do bardziej dopasowanego kroju, co skutkuje mniejszym luzem. W praktyce oznacza to, że bluzki są zazwyczaj szyte z materiałów, które mają naturalne właściwości rozciągające, co pozwala na ich lepsze dopasowanie do sylwetki. Standardy branżowe, takie jak ISO 13688:2013, podkreślają znaczenie odpowiedniego dopasowania odzieży do ciała użytkownika, co w przypadku bluzek z tkanin elastycznych, takich jak jersey czy bawełna z dodatkiem elastanu, pozwala na zminimalizowanie luzu, a tym samym na estetyczne i komfortowe noszenie odzieży.

Pytanie 28

Który z dodatków krawieckich należy zastosować do wykonania ubioru męskiego przedstawionego na rysunku?

A. Watolinę.

B. Gurt.

C. Fiszbin.

D. Włosiankę.

Włosianka to kluczowy materiał w krawiectwie męskim, szczególnie w kontekście konstrukcji marynarek i garniturów. Stosowana jest jako wzmocnienie, które pozwala na nadanie odzieży odpowiedniego kształtu oraz struktury. W przypadku marynarek, włosianka wspiera formowanie ramion i klap, co jest niezbędne dla estetyki i wygody noszenia. Dzięki jej zastosowaniu, odzież lepiej dopasowuje się do sylwetki, co jest zgodne z obowiązującymi standardami w krawiectwie. W praktyce, włosianka jest umieszczana w odpowiednich miejscach, takich jak szwy boczne czy wewnętrzne podpinki, co wpływa na ogólny komfort i funkcjonalność ubrania. Warto również zwrócić uwagę, że wybór włosianki wysokiej jakości ma wpływ na trwałość i elegancję gotowego wyrobu. Przykładowo, w klasycznych garniturach męskich, włosianka stanowi podstawowy element konstrukcji, którego brak może skutkować nieestetycznym wyglądem odzieży, co jest nie do zaakceptowania w profesjonalnym krawiectwie.

Pytanie 29

Tył bluzki jest zbyt krótki w porównaniu do przodu. Aby naprawić ten błąd, należy wydłużyć tył w górę. Jaką miarę powinno się zmierzyć u klientki?

A. Łuk szerokości przodu przez piersi

B. Łuk szerokości tyłu na wysokości piersi

C. Łuk długości pleców

D. Łuk długości przodu

Łuk długości pleców jest kluczowym pomiarem, który pozwala na dokładne dopasowanie odzieży, zwłaszcza w kontekście bluzek. Długość pleców wpływa na to, jak odzież układa się na sylwetce klientki oraz na komfort noszenia. W przypadku, gdy tył bluzki jest za krótki w stosunku do przodu, odpowiednie zmierzenie łuku długości pleców pozwala na precyzyjne określenie, o ile należy wydłużyć tył. W praktyce pomiar ten wykonuje się od podstawy szyi do linii talii lub pożądanego miejsca na bluzce, co pozwala na lepsze odwzorowanie proporcji sylwetki. W branży krawieckiej i odzieżowej ważne jest, aby każdy projektant znał zasady prawidłowego pomiaru, zgodne z normami, takimi jak standardy ISO dotyczące rozmiarów odzieży. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie satysfakcjonującego efektu końcowego, który nie tylko będzie estetyczny, ale również wygodny w użytkowaniu.

Pytanie 30

W jaki sposób można naprawić wełnianą marynarkę, której rękaw jest przetarty na łokciu?

A. Zwęzić rękawy

B. Wykonać zaszewkę łokciową

C. Naszyć łaty na łokciach

D. Skrócić rękawy

Naszywanie łat na łokciach to jedna z najefektywniejszych metod naprawy przetartego rękawa wełnianej marynarki. Działa to nie tylko jako sposób na zakrycie uszkodzenia, ale także jako dodatkowy element stylizacji, który nadaje marynarce charakter. Łaty mogą być wykonane z różnych materiałów, takich jak skóra, zamsz czy inna tkanina, co pozwala na dostosowanie ich do stylu i koloru marynarki. Ważne jest, aby przy wyborze łaty zwrócić uwagę na trwałość materiału oraz jego kompatybilność z wełną. Naszywanie łat powinno być przeprowadzone z użyciem odpowiednich technik szycia, takich jak ścieg prosty czy zygzakowy, co zapewnia ich mocne umocowanie oraz estetyczny wygląd. To rozwiązanie jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży krawieckiej, gdzie trwałość i estetyka odgrywają kluczową rolę. Ponadto, przy naprawie warto zainwestować w odpowiednie narzędzia, takie jak wysokiej jakości igły do materiałów wełnianych oraz nici, które nie będą ulegały przetarciom. Dzięki temu nie tylko wydłużymy czas użytkowania marynarki, ale również poprawimy jej walory wizualne.

Pytanie 31

Przy ocenie jakości przeprowadzonej przeróbki lub naprawy odzieży bierze się pod uwagę między innymi zgodność z wymaganiami określonymi

A. w dokumentacji produktu

B. przez realizatora usługi

C. przez klienta zlecającego usługę

D. w standardach technicznych

Odpowiedź dotycząca oceny jakości wykonanej przeróbki lub naprawy wyrobu odzieżowego, która uwzględnia wymagania określone przez klienta zlecającego usługę, jest prawidłowa. Klient ma kluczową rolę w definiowaniu standardów jakości, ponieważ to on posiada specyfikacje dotyczące oczekiwań co do wykonania. W praktyce, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek usługi, kluczowe jest ustalenie z klientem szczegółów dotyczących wykonania, takich jak materiały, wykończenia, detale stylistyczne oraz funkcjonalność wyrobu. Na przykład, jeśli klient zleca wykonanie sukienki, może określić preferencje dotyczące rodzaju tkaniny, koloru czy fasonu. Zrozumienie tych wymagań jest niezbędne dla uzyskania satysfakcji klienta oraz uniknięcia późniejszych reklamacji. W branży odzieżowej standardy jakości są często określane na podstawie norm technicznych, ale to klient finalnie decyduje, czy dany wyrób spełnia jego wymagania. Współpraca z klientem oraz umiejętność komunikacji są zatem kluczowe, aby dostarczyć produkt, który nie tylko spełnia normy, ale przede wszystkim oczekiwania klienta.

Pytanie 32

Po zakończeniu szycia na maszynie do szycia nić można odciąć od szwu, kiedy

A. igła znajduje się w górnym położeniu, a stopka jest uniesiona

B. igła i podciągacz nici znajdują się w dolnej pozycji

C. naprężacz talerzykowy jest zaciśnięty

D. igła i stopka są w pozycji opuszczonej

Ignorowanie faktu, że igła powinna być w górnym położeniu, a stopka podniesiona, prowadzi do nieefektywnego i potencjalnie ryzykownego procesu szycia. Kiedy igła i stopka są opuszczone, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że materiał będzie nadal naciągnięty, co może prowadzić do uszkodzenia szwu, a także do trudności w wyjmowaniu tkaniny z maszyny. W przypadku, gdy igła znajduje się w dolnym położeniu, może ona wbić się w materiał, co nie tylko stwarza ryzyko uszkodzenia igły, ale również może spowodować, że materiał nieodwracalnie straci na jakości. Zaciśnięty naprężacz talerzykowy, wskazujący na silne napięcie nici, także nie jest odpowiedni w momencie odcinania nici, ponieważ może prowadzić do ich szarpania, a w efekcie problemów z równym i estetycznym wyglądem szwu. W rzeczywistości, techniki szycia wymagają precyzyjnego i ostrożnego podejścia do obsługi maszyny, a zaniedbanie tych zasad może prowadzić do frustracji oraz dodatkowych kosztów związanych z naprawą lub wymianą uszkodzonych elementów. Warto zatem przestrzegać standardów dotyczących bezpieczeństwa i efektywności w szyciu, aby uniknąć tych typowych błędów myślowych, które mogą zakłócić proces twórczy i prowadzić do niepożądanych rezultatów.

Pytanie 33

Który z przedstawionych na rysunku mankietów zastosowano do wykończenia dołów skróconych rękawów w bluzce damskiej?

A. Mankiet doszyty konfekcyjnie.

B. Mankiet doszyty dwustronnie.

C. Mankiet z wywiniętym obrębem.

D. Mankiet ze stębnówką na zewnątrz.

Niepoprawne odpowiedzi opierają się na różnych technikach wykończenia mankietów, które nie są adekwatne do przedstawionego rysunku. Mankiet doszyty konfekcyjnie, mimo że jest popularną metodą, zazwyczaj nie ma widocznego szwu na zewnątrz, co czyni go nieodpowiednim do tej konkretnej ilustracji. Użytkownicy mogą mylnie sądzić, że mankiety konfekcyjne są bardziej estetyczne, jednak w rzeczywistości ich wykończenie nie prezentuje się w taki sposób i często stosuje się je w odzieży masowej, gdzie ważniejsza jest produkcja niż detal. Mankiet z wywiniętym obrębem również nie pasuje do rysunku, ponieważ ma zupełnie inny charakter — jego krawędzie są zazwyczaj ukryte, co wyklucza możliwość widocznej stębnówki. Użytkownicy mogą myśleć, że wywinięty obręb jest bardziej elegancki, ale w kontekście bluzek damskich, które mają być modne, taki mankiet mógłby wprowadzić niepożądany, zbyt prosty efekt. Mankiet doszyty dwustronnie, z kolei, jest techniką stosowaną rzadziej, a jego cechą są zazwyczaj szwy wewnętrzne, co również nie koresponduje z opisaną widoczną stębnówką. Właściwe zrozumienie tych technik oraz ich zastosowania pozwala uniknąć błędnych wniosków i lepiej przyswoić zasady dotyczące wykończenia odzieży.

Pytanie 34

Do jakich czynności można wykorzystać maszynę łańcuszkową?

A. do tworzenia dziurek w odzieży męskiej

B. do tymczasowego łączenia wkładu z przodem wyrobu

C. do zszycia szwu siedzeniowego w spodniach

D. do naszywania aplikacji na przednią część sukni

Maszyna łańcuszkowa jest specjalistycznym urządzeniem stosowanym w przemyśle odzieżowym, które pozwala na szybkie i efektywne zszywanie elementów odzieży. Zastosowanie maszyny łańcuszkowej do zszycia szwu siedzeniowego w spodniach jest szczególnie uzasadnione, ponieważ tego rodzaju szwy wymagają dużej wytrzymałości oraz elastyczności, co jest zapewniane przez charakterystyczny ścieg łańcuszkowy. Ścieg ten tworzy mocne połączenie, które jednocześnie umożliwia odpowiednie dopasowanie materiału do ruchów ciała. W praktyce, maszyna łańcuszkowa jest powszechnie wykorzystywana w produkcji spodni, gdzie szwy muszą wytrzymać znaczne napięcia, zwłaszcza w okolicach siedzenia. Umożliwia to nie tylko dłuższą żywotność odzieży, ale również komfort noszenia. Zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi, maszyny łańcuszkowe powinny być regularnie serwisowane i dostosowane do specyficznych wymagań materiałów, co pozwala na osiągnięcie optymalnych rezultatów podczas szycia.

Pytanie 35

Podszewka do podstawowej spódnicy uszytej z materiału wełnianego

A. nie może wystawać spod (poza długość) spódnicy

B. może mieć dowolną długość

C. powinna mieć identyczną długość jak spódnica

D. powinna być dłuższa od spódnicy

Podszewka w spódnicy, szczególnie wykonanej z tkaniny wełnianej, ma za zadanie nie tylko poprawić komfort noszenia, ale także chronić zewnętrzną warstwę od uszkodzeń i zwiększyć trwałość odzieży. Kluczowym aspektem jest to, że podszewka nie powinna wystawać spod spódnicy. Praktyka ta wynika z zasad estetyki i funkcjonalności odzieży. Gdy podszewka wystaje, narusza to proporcje sylwetki i psuje ogólny wygląd. Oprócz estetyki, podszewka ma również za zadanie ułatwić zakładanie i zdejmowanie spódnicy, a także wspierać płynność ruchów. Warto zwrócić uwagę na standardy szycia, które wskazują, że prawidłowo skonstruowana spódnica z podszewką powinna mieć starannie wykończone krawędzie i odpowiednio dopasowaną długość. Dobrą praktyką jest również stosowanie tkanin oddychających, aby zminimalizować ryzyko podrażnień skóry, co jest szczególnie istotne w przypadku wełny. Dlatego odpowiednia długość podszewki, która nie wystaje, jest nie tylko estetyczna, ale także funkcjonalna, co potwierdzają standardy w branży odzieżowej.

Pytanie 36

Określ przyczynę błędu występującego w spódnicy przedstawionej na rysunku.

A. Podkrój na linii talii w przodzie spódnicy jest za mały.

B. Spódnica jest za szeroka na linii bioder.

C. Podkrój na linii talii w przodzie spódnicy jest za duży.

D. Spódnica jest wąska na linii talii.

Analizując pozostałe opcje odpowiedzi, można zauważyć, że przyczyny błędu związane z podkrojem mogą być mylnie interpretowane. Wskazywanie na zbyt duży podkrój na linii talii w przodzie spódnicy jest nietrafne, ponieważ taki problem nie prowadzi do marszczenia materiału. Zbyt duży podkrój mógłby skutkować luźnym wyglądem spódnicy, co w tym przypadku nie jest obserwowane. Z kolei odpowiedź sugerująca, że spódnica jest za szeroka na linii bioder, również mija się z prawdą, ponieważ problem leży w obszarze talii, a nie bioder. Wspomniane marszczenie w okolicy talii jednoznacznie wskazuje na zbyt mały podkrój, co wyklucza błędy związane z szerokością spódnicy w biodrach. Ostatnia niewłaściwa odpowiedź o wąskiej talii również nie wyjaśnia sytuacji, gdyż wąskość w talii nie jest przyczyną marszczenia materiału. Często w praktyce konstrukcyjnej pojawiają się błędne założenia dotyczące proporcji ciała oraz znaczenia odpowiednich pomiarów. Kluczowe jest, aby projektant dokładnie analizował kształt sylwetki oraz dostosowywał konstrukcję odzieży do indywidualnych wymiarów, co pozwala uniknąć takich nieporozumień i błędów w projektowaniu odzieży.

Pytanie 37

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 38

Aby skrócić długie spodnie do linii kolan, konieczne jest pobranie miary

A. ZKo

B. ZUo

C. ZWo

D. ZTv

Wybór ZKo jako poprawnej odpowiedzi odnosi się do właściwego miejsca pomiaru dla skracania długich spodni. Skracając spodnie do linii kolana, kluczowym krokiem jest dokładne zmierzenie długości nogawki od stanu do pożądanego miejsca, w tym przypadku kolana. ZKo oznacza pomiar wykonany z kolana, co pozwala na precyzyjne dostosowanie długości spodni w zależności od indywidualnych potrzeb użytkownika. Przykładowo, w branży krawieckiej, dobrą praktyką jest zawsze mierzenie na osobie, dla której ubranie jest szyte, ponieważ różnice w proporcjach ciała mogą wpływać na ostateczny efekt. Ponadto, stosując standardy krawieckie, takie jak miara krawiecka, należy uwzględnić ewentualne zgięcia w nogawce podczas pomiaru, co dodatkowo podkreśla znaczenie prawidłowego wykonania pomiaru. Dzięki temu użytkownik otrzyma idealnie dopasowane spodnie, które nie tylko będą estetycznie wyglądać, ale również zapewnią komfort noszenia. Zastosowanie tego podejścia jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie krawiectwa, co może przyczynić się do zadowolenia klienta oraz redukcji ewentualnych poprawek.

Pytanie 39

Zaparzaczka stanowi kluczowy element w wyposażeniu, między innymi, domowego miejsca pracy

A. prasowania ręcznego

B. krojenia ręcznego

C. szycia ręcznego

D. szycia maszynowego

Zaparzaczka, znana również jako żelazko parowe lub stacja parowa, jest kluczowym narzędziem w procesie prasowania. Jej głównym zadaniem jest wygładzanie tkanin poprzez zastosowanie pary wodnej, co pozwala na usunięcie zagnieceń oraz poprawę wyglądu odzieży. Prasowanie przy użyciu zaparzaczki nie tylko ułatwia proces pielęgnacji ubrań, ale także wpływa na ich trwałość, ponieważ odpowiednio wyprasowane materiały dłużej zachowują swoje właściwości. W kontekście domowego stanowiska prasowania, zaparzaczka jest jednym z podstawowych elementów, który umożliwia skuteczną obróbkę różnych rodzajów tkanin, od bawełny po syntetyki. W praktyce, stosowanie zaparzaczki pozwala na szybsze i bardziej efektywne prasowanie, co jest istotne dla osób dbających o estetykę swoich ubrań. Warto również zwrócić uwagę na znaczenie doboru odpowiednich temperatur oraz technik prasowania w zależności od rodzaju materiału, co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 40

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej