Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 27 kwietnia 2026 23:35
  • Data zakończenia: 27 kwietnia 2026 23:56

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Która z czynności nie wpłynie na objętość zajmowanej pamięci pliku graficznego?

A. Interpolacja
B. Modyfikacja rozdzielczości obrazu
C. Zmiana rozmiaru obrazu przy użyciu atrybutów HTML
D. Kompresja
Zmiana rozdzielczości obrazu, kompresja oraz interpolacja to techniki, które zdecydowanie wpływają na rozmiar pliku graficznego. Zmiana rozdzielczości obrazu polega na modyfikacji liczby pikseli w obrazie, co bezpośrednio wpływa na jego wagę. Im większa rozdzielczość, tym więcej danych jest przechowywanych, co skutkuje większym plikiem. W praktyce, jeśli zredukujemy rozdzielczość obrazu, jego rozmiar pliku również zmaleje, co może być przydatne w kontekście optymalizacji stron internetowych. Kompresja to kolejny kluczowy proces, który może znacznie wpłynąć na rozmiar pliku. Polega ona na zmniejszeniu ilości danych w pliku graficznym, co może być realizowane bez widocznej utraty jakości. Istnieją różne metody kompresji, takie jak JPEG, PNG czy WebP, z których każda ma swoje zastosowania w zależności od rodzaju obrazu i wymagań projektu. Interpolacja, z kolei, to technika stosowana podczas zmiany rozmiaru obrazów, która polega na obliczaniu nowych wartości pikseli na podstawie istniejących. W procesie tym może dojść do degradacji jakości obrazu, co w przypadku niewłaściwego zastosowania prowadzi do niepożądanych efektów wizualnych. Zrozumienie, jak te techniki wpływają na pliki graficzne, jest kluczowe dla każdego twórcy treści, który pragnie optymalizować swoje zasoby i zapewniać użytkownikom jak najlepsze doświadczenia podczas przeglądania stron internetowych.
Pytanie 2

Jaki język skryptowy o uniwersalnym zastosowaniu powinien być użyty do tworzenia aplikacji internetowych, wkomponowanych w kod HTML i działających na serwerze?

A. PHP
B. JavaScript
C. C#
D. Perl
C# to język programowania, który wymyślił Microsoft i głównie używa się go do aplikacji desktopowych oraz serwerowych na platformie .NET. Można w nim robić aplikacje webowe z ASP.NET, ale to nie jest jego główne zastosowanie. Zagnieżdżanie C# w HTML także nie jest tak proste jak w PHP, co może być problematyczne. Perl, to jeden z tych pierwszych języków skryptowych, też się nadaje do programowania aplikacji webowych, ale jego składnia jest trochę bardziej skomplikowana. Właściwie Perl najlepiej sprawdza się w administracji systemów albo w skryptach do przetwarzania tekstu, ale w kontekście aplikacji WWW to PHP jest bardziej popularny. JavaScript, którego używamy do interaktywnych elementów w przeglądarkach, działa głównie po stronie klienta. Chociaż są techniki jak Node.js, żeby uruchamiać go na serwerze, to tradycyjnie nie stosuje się go do zagnieżdżania w HTML z myślą o aplikacjach webowych. Jak na razie PHP wciąż trzyma pierwsze miejsce jeśli chodzi o generowanie dynamicznych stron, więc lepiej go używać do tego typu zadań.
Pytanie 3

Które z poniższych stwierdzeń na temat klucza głównego jest prawdziwe?

A. Jest unikalny dla danej tabeli
B. W przypadku tabeli z danymi osobowymi może to być pole nazwisko
C. Może przyjmować wyłącznie wartości liczbowe
D. Składa się wyłącznie z jednego pola
Klucz podstawowy to atrybut (lub zbiór atrybutów) w tabeli, który jednoznacznie identyfikuje każdy wiersz w tej tabeli. Jego unikalność w obrębie tabeli jest kluczowa, ponieważ pozwala na zapobieganie duplikatom i zapewnia integralność danych. Na przykład, w tabeli przechowującej informacje o klientach, kolumna z identyfikatorem klienta (np. ID klienta) powinna być kluczem podstawowym, ponieważ każdy klient musi mieć unikalny identyfikator. Standardy baz danych, takie jak model relacyjny, podkreślają znaczenie kluczy podstawowych w zapewnieniu stabilności i efektywności w przechowywaniu danych. Użycie klucza podstawowego również wpływa na wydajność operacji wyszukiwania i łączenia tabel, dlatego w projektowaniu baz danych należy starannie dobierać atrybuty, które będą pełnić tę rolę, aby spełniały wymagania unikalności oraz wydajności.
Pytanie 4

Z tabeli mieszkańcy należy uzyskać unikalne nazwy miejscowości, do czego konieczne jest użycie wyrażenia SQL z klauzulą

A. HAVING
B. UNIQUE
C. CHECK
D. DISTINCT
Wybór odpowiedzi CHECK, HAVING lub UNIQUE wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące zastosowania i znaczenia tych klauzul w SQL. Klauzula CHECK jest używana w kontekście definicji tabeli, aby zapewnić, że dane w danym atrybucie spełniają określone warunki, na przykład 'CHECK (wiek >= 0)', co oznacza, że wiek nie może być ujemny. Nie ma jednak zastosowania w kontekście eliminacji duplikatów z wyników zapytania. Klauzula HAVING jest z kolei używana do filtrowania grup z wyniku agregacji, na przykład w zapytaniu z użyciem GROUP BY. Użycie HAVING do eliminacji duplikatów z wyników bez wcześniejszego grupowania danych nie ma sensu. Z kolei UNIQUE to ograniczenie, które można ustawić na kolumnę w tabeli, aby zapewnić, że nie będą w niej występowały powtarzające się wartości. Chociaż jest związane z unikalnością, nie jest klauzulą, którą można wykorzystać w zapytaniach do eliminacji duplikatów z zestawów wyników. Typowym błędem jest mylenie tych koncepcji, co prowadzi do wyboru nieodpowiednich narzędzi w SQL do rozwiązania konkretnego problemu. Warto zatem dobrze zrozumieć różnice między tymi klauzulami, aby umiejętnie stosować je w praktyce i skutecznie zarządzać danymi.
Pytanie 5

W tabeli psy znajdują się kolumny: imie, rasa, telefon_wlasciciela, rok_szczepienia. Jakie polecenie SQL należy zastosować, aby uzyskać numery telefonów właścicieli psów, które były szczepione przed rokiem 2015?

A. SELECT telefon_wlasciciela FROM psy WHERE rok_szczepienia < 2015
B. SELECT imie, rasa FROM psy WHERE rok_szczepienia > 2015
C. SELECT telefon_wlasciciela FROM psy WHERE rok_szczepienia > 2015
D. SELECT psy FROM rok_szczepienia < 2015
Wybór odpowiedzi 'SELECT telefon_wlasciciela FROM psy WHERE rok_szczepienia < 2015' jest poprawny, ponieważ spełnia wszystkie kryteria zawarte w pytaniu. Kluczowym elementem jest zastosowanie klauzuli WHERE, która filtruje wyniki do tych, gdzie rok szczepienia jest mniejszy niż 2015. Używając SELECT, wybieramy tylko kolumnę 'telefon_wlasciciela', co odpowiada na konkretną potrzebę, jaką jest uzyskanie numerów telefonów właścicieli psów, które były szczepione przed określoną datą. W praktyce, takie zapytanie może być użyteczne w sytuacjach np. przypominania właścicielom o konieczności szczepień, co wpisuje się w szerszy kontekst zarządzania zdrowiem zwierząt. Dobre praktyki w SQL obejmują również staranność przy określaniu warunków filtracji, aby zminimalizować ryzyko błędnych wyników. Warto także pamiętać o indeksowaniu kolumn w bazie danych, co może przyspieszyć wykonywanie takich zapytań, zwłaszcza w dużych zbiorach danych.
Pytanie 6

W języku JavaScript rezultat wykonania polecenia ```zmienna1 -= 1;``` będzie tożsamy z wynikiem polecenia

A. zmienna1 === zmienna1 - 1;
B. zmienna1--;
C. zmienna1 = zmienna1 - 0;
D. zmienna1++;
Istnieje wiele koncepcji, które mogą prowadzić do błędnych wniosków dotyczących działania przypisania i operatorów w JavaScript. Zaczynając od zmienna1++, jest to operator inkrementacji, który zwiększa wartość zmiennej o jeden, a nie ją zmniejsza. W związku z tym, ta odpowiedź jest zasadniczo błędna, ponieważ zmienia wartość w przeciwnym kierunku. Kolejna odpowiedź, zmienna1 === zmienna1 - 1;, wyraża porównanie logiczne, które sprawdza, czy zmienna1 jest równa zmiennej zmniejszonej o jeden. Nie jest to tożsame z wykonaniem dekrementacji i wprowadza dodatkowe zamieszanie, gdyż nie zmienia wartości zmiennej, a jedynie zwraca wartość logiczną (true lub false). Natomiast zmienna1 = zmienna1 - 0; jest także błędna, gdyż ta instrukcja nie wpływa na wartość zmiennej, jedynie przypisuje jej tę samą wartość, co również nie jest zgodne z celem dekrementacji. Takie nieporozumienia mogą wynikać z braku znajomości podstawowych operatorów i ich zastosowania, co jest kluczowe w programowaniu. Ważne jest, aby zrozumieć, że operatorzy wpływają na zmiany wartości, a nie tylko na ich porównania. Warto także pamiętać, że efektywne pisanie kodu powinno opierać się na zrozumieniu działania operatorów, co przyczyni się do tworzenia kodu, który jest zarówno funkcjonalny, jak i łatwy do zrozumienia w kontekście współpracy w zespole programistycznym.
Pytanie 7

Jakiego polecenia SQL należy użyć, aby usunąć z tabeli artykuly wiersze, które zawierają słowo "sto" w dowolnej lokalizacji pola tresc?

A. DELETE * FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%";
B. DELETE FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%";
C. DELETE * FROM artykuly WHERE tresc = "%sto%";
D. DELETE FROM artykuly WHERE tresc = "%sto%";
Poprawna odpowiedź to 'DELETE FROM artykuly WHERE tresc LIKE "%sto%";'. To polecenie SQL używa operatora LIKE, który pozwala na wyszukiwanie wzorców w danych tekstowych. Użycie znaków procentowych '%' jako symboli wieloznacznych umożliwia odnalezienie ciągów, w których słowo 'sto' występuje w dowolnym miejscu w kolumnie 'tresc'. W praktyce, tego rodzaju zapytanie jest niezwykle przydatne podczas zarządzania dużymi bazami danych, gdzie często zachodzi potrzeba filtrowania danych na podstawie ich zawartości. Zastosowanie tego polecenia jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania danymi, ponieważ precyzyjnie określa, które wpisy mają zostać usunięte, minimalizując ryzyko przypadkowego usunięcia niewłaściwych danych. Warto znać i rozumieć różnice pomiędzy operatorami '=' a 'LIKE', ponieważ operator '=' wymaga dokładnego dopasowania, co w wielu przypadkach nie jest wystarczające do uzyskania pożądanych wyników. Przykładem może być sytuacja, gdy w kolumnie 'tresc' znajdują się artykuły zawierające słowo 'sto' w kontekście 'stołek', a operator '=' nie byłby w stanie ich zidentyfikować.
Pytanie 8

W CSS, aby stylizować tekst przy użyciu przekreślenia, podkreślenia dolnego lub górnego, należy użyć atrybutu

A. text-indent
B. text-align
C. text-transform
D. text-decoration
Atrybut text-decoration w CSS jest kluczowy do formatowania tekstu, umożliwiając zastosowanie efektów takich jak przekreślenie, podkreślenie dolne oraz górne. Można go użyć w prosty sposób, na przykład: 'text-decoration: underline;' dodaje podkreślenie do tekstu, natomiast 'text-decoration: line-through;' umożliwia przekreślenie. Dzięki tym efektom, projektanci stron mogą skutecznie komunikować różne stany tekstu, takie jak usunięte lub nieaktualne informacje. Standardy CSS, określone przez W3C, zalecają użycie text-decoration w kontekście dostępności, co poprawia czytelność i umożliwia lepsze zrozumienie treści przez użytkowników. Warto pamiętać, że text-decoration posiada również wartość 'none', co pozwala na usunięcie wszelkich dekoracji z tekstu. Dzięki temu deweloperzy mogą z łatwością dostosować wygląd tekstu zgodnie z wymaganiami projektu, co stanowi dobrą praktykę w responsywnym web designie.
Pytanie 9

W standardzie HDTV wykorzystywana jest rozdzielczość

A. 1920 x 1080 px
B. 704 x 576 px
C. 720 x 480 px
D. 1280 x 1024 px
Rozdzielczość 1920 x 1080 px jest standardem w technologii HDTV, znanym również jako Full HD. Oznacza to, że obraz składa się z 1920 pikseli w poziomie i 1080 pikseli w pionie, co daje łącznie ponad 2 miliony pikseli. Taki poziom rozdzielczości zapewnia wyraźny i szczegółowy obraz, co jest szczególnie ważne w kontekście nowoczesnych mediów wizualnych, takich jak filmy, transmisje telewizyjne oraz gry komputerowe. Standard HDTV ma kluczowe znaczenie w branży filmowej i telewizyjnej, ponieważ umożliwia osiągnięcie wysokiej jakości obrazu potrzebnej do pełnego doświadczenia wizualnego. Warto zaznaczyć, że wiele nowoczesnych urządzeń, takich jak telewizory, projektory i monitory, jest dostosowanych do odtwarzania w tej rozdzielczości, co czyni ją standardowym wyborem w domowych i profesjonalnych zastosowaniach. Zastosowanie Full HD jest szerokie; obejmuje transmisje sportowe, filmy akcji oraz produkcje artystyczne, gdzie szczegóły obrazu mają kluczowe znaczenie dla odbioru.
Pytanie 10

W jaki sposób wykonanie podanej poniżej kwerendy SQL wpłynie na tabelę pracownicy?

ALTER TABLE pracownicy MODIFY plec char9);
A. Zmieni typ danych kolumny plec na znakowy o zmiennej długości 9.
B. Doda kolumnę plec ze znakowym typem danych o zmiennej długości 9.
C. Doda kolumnę plec ze znakowym typem danych o stałej długości 9.
D. Zmieni typ danych kolumny plec na znakowy o stałej długości 9.
Wykonanie kwerendy SQL ALTER TABLE pracownicy MODIFY plec char(9) zmienia typ danych kolumny 'plec' w tabeli 'pracownicy' na typ znakowy o stałej długości wynoszącej 9 znaków. Oznacza to, że każda wartość w tej kolumnie może zajmować do 9 znaków, a system będzie rezerwować dokładnie tę ilość miejsca w bazie danych. Typ char jest używany, gdy znana jest maksymalna długość danych, co pozwala na bardziej efektywne zarządzanie pamięcią i skrócenie czasu dostępu do danych. Przykładem zastosowania tego typu danych może być, na przykład, przechowywanie informacji o płci, gdzie 'M' oznacza mężczyznę, a 'K' kobietę. Przed wprowadzeniem tej kwerendy ważne jest, aby upewnić się, że wszystkie istniejące dane w kolumnie plec są zgodne z nowym formatem, aby uniknąć potencjalnych problemów z utratą danych lub błędami podczas konwersji. Standardy SQL, takie jak ANSI SQL, definiują typy danych i operacje na nich, co zapewnia, że kwerendy są przenośne między różnymi systemami baz danych.
Pytanie 11

Aby umożliwić wybór kilku opcji jednocześnie w rozwijanej liście formularza HTML, należy dodać atrybut do znacznika select

Ilustracja do pytania
A. disabled
B. multiple
C. size
D. value
Atrybut multiple w znaczniku select w HTML to super sprawa, bo dzięki niemu można zaznaczyć więcej niż jedną opcję z listy rozwijalnej. To się przydaje, jak ktoś musi wybrać kilka elementów w formularzu. Jak dodasz atrybut multiple, to przeglądarka pokazuje to jako pole do wyboru, gdzie można klikać na kilka wartości za pomocą klawiszy Ctrl albo Shift. Fajnie, że ten atrybut nie wymaga żadnych dodatkowych wartości, wystarczy, że go wrzucisz do znacznika select. To zgodne z dobrymi praktykami UX, bo pozwala na większą elastyczność i interaktywność formularzy. Co więcej, nie trzeba być programistycznym guru, żeby to wdrożyć, więc każdy może to zrobić. Używa się go w różnych aplikacjach webowych, zwłaszcza tam, gdzie zbieranie danych od użytkowników w prosty i przejrzysty sposób jest ważne.
Pytanie 12

Podczas wykonywania zapytania można skorzystać z klauzuli DROP COLUMN

A. ALTER COLUMN
B. CREATE TABLE
C. DROP TABLE
D. ALTER TABLE
Pozostałe odpowiedzi odzwierciedlają nieprawidłowe zrozumienie kontekstu zapytań SQL i ich zastosowania. DROP TABLE jest poleceniem służącym do usunięcia całej tabeli, co oznacza, że wszystkie dane w tej tabeli zostaną bezpowrotnie skasowane. To podejście odnosi się do całkowitego likwidowania tabeli, a nie pojedynczych kolumn, co czyni je nieadekwatnym w kontekście zadania. W podobny sposób, ALTER COLUMN to niepoprawne określenie, ponieważ polecenie ALTER TABLE używa się do modyfikacji kolumn, a nie do ich usuwania. Użycie ALTER COLUMN wymagałoby określenia jakiejś zmiany w strukturze kolumny, a pytanie dotyczy usunięcia kolumny, co jest realizowane poprzez DROP COLUMN. Z kolei CREATE TABLE jest używane do tworzenia nowych tabel, co również jest niezgodne z wymaganiami pytania, które dotyczy modyfikacji istniejącej struktury. Te błędne wybory mogą wynikać z mylenia pojęć związanych z działaniem na bazach danych oraz z braku zrozumienia, jak odpowiednie polecenia SQL są stosowane w praktyce. Kluczowe jest zrozumienie, że każde z wymienionych poleceń ma swoje specyficzne zastosowanie, a ich pomylenie prowadzi do nieefektywnego zarządzania danymi.
Pytanie 13

Aby uzyskać dane z tabeli pracownicy wyłącznie dla osób, które osiągnęły 26 lat, należy zastosować zapytanie

A. SELECT * FROM wiek WHERE pracownicy > '25'
B. SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek > '25'
C. SELECT * FROM pracownicy OR wiek > '25'
D. SELECT * FROM pracownicy AND wiek > '25'
Poprawne zapytanie to 'SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek > '25';'. To zapytanie jest zgodne z zasadami SQL i pozwala na wyświetlenie wszystkich rekordów z tabeli 'pracownicy', które spełniają określony warunek dotyczący wieku. Używając klauzuli WHERE, precyzyjnie filtrujemy wyniki i zwracamy tylko tych pracowników, którzy mają więcej niż 25 lat. Warto pamiętać, że w SQL operator '>' jest wykorzystywany do porównywania wartości, a w tym przypadku pozwala nam na wybranie pracowników, którzy ukończyli 26 lat. Przy projektowaniu zapytań SQL, kluczowe jest stosowanie odpowiednich warunków filtrujących, aby ograniczyć zwracane dane do tych istotnych dla analiz. Przykładowo, analiza wieku pracowników w kontekście przyznawania dodatków lub przeprowadzania szkoleń może opierać się na takich zapytaniach. W praktyce, ważne jest także wykorzystanie indeksów w bazach danych, aby zwiększyć wydajność zapytań, zwłaszcza w dużych zbiorach danych.
Pytanie 14

Jaki jest cel poniższego fragmentu funkcji w JavaScript?

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++)
{
    wynik += tab[i];
}
A. przypisać do każdego elementu tablicy bieżącą wartość zmiennej i
B. dodać stałą wartość do każdego elementu tablicy
C. wyświetlić wszystkie pozycje w tablicy
D. obliczyć sumę wszystkich elementów tablicy
Podczas analizowania niepoprawnych odpowiedzi warto skupić się na zrozumieniu działania pętli oraz operatora przypisania dodającego +=. Pierwsza z omawianych odpowiedzi sugeruje że kod dodaje do każdego elementu tablicy stałą wartość. Jest to błędne rozumienie operatora += który po lewej stronie ma zmienną a po prawej wartość którą dodajemy do tej zmiennej. W tym przypadku tab[i] jest dodawane do zmiennej wynik co wskazuje na zliczanie a nie modyfikację elementów tablicy. Druga odpowiedź sugeruje że kod wyświetla elementy tablicy. Jednak brak tutaj jakiejkolwiek funkcji wyjściowej takiej jak console.log() która mogłaby wyświetlić wartości w konsoli. Kod skupia się na operacji wewnętrznej a nie na interakcji wyjściowej. Trzecia odpowiedź sugeruje że do każdego elementu tablicy jest wprowadzana aktualna wartość zmiennej i. Jest to również błędne ponieważ nie ma tutaj żadnej operacji przypisania wartości do tablicy. Zmienna i jest jedynie indeksem używanym do iteracji i nie wpływa na zmianę wartości tablicy. Wszystkie te nieporozumienia wynikają z błędnej interpretacji działania pętli oraz operacji arytmetycznych w kodzie. Kluczowe jest zrozumienie jak pętla działa aby poprawnie przypisać operację do odpowiedniego kontekstu w programie.
Pytanie 15

Tabela gory zawiera dane o polskich szczytach oraz górach, w których się one znajdują. Jakie zapytanie należy wykonać, aby zobaczyć Koronę Gór Polskich, czyli najwyższy szczyt w każdym z pasm górskich?

A. SELECT pasmo, szczyt, MAX(wysokosc) FROM gory;
B. SELECT pasmo, szczyt, MAX(wysokosc) FROM gory GROUP BY pasmo;
C. SELECT pasmo, szczyt FROM gory GROUP BY wysokosc;
D. SELECT pasmo, szczyt, wysokosc FROM gory;
Analizując pozostałe odpowiedzi, można zauważyć kluczowe błędy w podejściu do zadania. W pierwszej opcji, SELECT pasmo, szczyt, wysokosc FROM gory; kwerenda ta zwracałaby wszystkie rekordy z tabeli, co oznacza, że nie zrealizowano by celu znalezienia najwyższego szczytu w każdym pasmie. Brak użycia grupowania i funkcji agregującej prowadzi do nieefektywnego przetwarzania danych. Kolejna odpowiedź, SELECT pasmo, szczyt, MAX(wysokosc) FROM gory; wygląda na bliską poprawności, ale również nie spełnia wymogów, ponieważ nie zawiera klauzuli GROUP BY, co skutkuje błędem w kontekście SQL. Bez grupowania nie można poprawnie zidentyfikować wartości maksymalnych w odniesieniu do poszczególnych pasm. Dodatkowo, kwerenda SELECT pasmo, szczyt FROM gory GROUP BY wysokosc; jest całkowicie wadliwa, ponieważ grupuje dane według wysokości szczytów, co nie ma sensu w kontekście poszukiwania najwyższych szczytów w każdym pasmie. Takie podejście może prowadzić do niejednoznacznych i niepoprawnych wyników, które nie odpowiadają zadaniu. Typowe błędy myślowe, które prowadzą do takich wniosków, obejmują nieprawidłowe zrozumienie zasad grupowania i agregacji w SQL, co jest fundamentalne do skutecznego wykorzystania relacyjnych baz danych.
Pytanie 16

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmiana jasności zdjęć.
B. Przenikanie zdjęć.
C. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.
D. Zwiększenie ostrości zdjęcia.
Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.
Pytanie 17

Zapis w CSS `h2 {background-color: green;}` spowoduje, że kolor zielony będzie dotyczył

A. czcionki nagłówków drugiego poziomu
B. tła całej witryny
C. tła tekstu nagłówka drugiego poziomu
D. czcionki wszystkich nagłówków na stronie
Zapis CSS 'h2 {background-color: green;}' ustawia styl dla nagłówków drugiego stopnia. Dzięki właściwości 'background-color' tło nagłówka zrobi się zielone, co oznacza, że obszar za tekstem tego nagłówka będzie miał kolor zielony. Ważne, żeby pamiętać, że to działa tylko na tło samego nagłówka, a nie na całą stronę. Na przykład, jeśli w elemencie h2 jest tekst 'Witamy na naszej stronie', to tło tego nagłówka dostaje zielony kolor. To podejście jest zgodne z CSS, które pozwala na precyzyjne stylizowanie różnych elementów w dokumencie. Można też używać różnych trybów kolorów jak RGB, HEX czy HSL, co daje jeszcze większe możliwości w projektowaniu.
Pytanie 18

Wykonanie zapytania SQL spowoduje skasowanie

DELETE FROM mieszkania WHERE status = 1;
A. rekordów, w których wartość pola status jest równa 1, z tabeli mieszkania
B. elementów o nazwie status z tabeli mieszkania
C. tabeli mieszkania znajdującej się w bazie danych
D. tabel, w których wartość pola status wynosi 1, z bazy danych mieszkania
Odpowiedź wskazująca na usunięcie rekordów, w których pole status jest równe 1, z tabeli mieszkania jest poprawna ponieważ w zapytaniu SQL użyto składni DELETE, która jest odpowiedzialna za usuwanie danych z określonej tabeli. W kontekście tego zapytania, po słowie 'FROM' znajduje się nazwa tabeli, czyli 'mieszkania', a warunek 'WHERE status = 1' precyzuje, które rekordy mają zostać usunięte. Przykładowo, jeśli w tabeli mieszkania znajdują się mieszkania oznaczone jako dostępne (status = 1), to po wykonaniu tego zapytania wszystkie takie mieszkania zostaną trwale usunięte z bazy danych. Ważne jest, aby przed wykonaniem zapytania DELETE rozważyć konieczność wykonania kopii zapasowej danych, aby zapobiec ich nieodwracalnej utracie. Dobrą praktyką jest również stosowanie zapytania SELECT z tym samym warunkiem, aby najpierw zweryfikować, które rekordy zostaną usunięte. Tego rodzaju podejście umożliwia lepsze zarządzanie danymi oraz redukuje ryzyko pomyłek podczas operacji na bazach danych.
Pytanie 19

Jakiej kwerendy w bazie MariaDB należy użyć, aby wybrać artykuły, których ceny mieszczą się w przedziale domkniętym <10, 20>?

A. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena BETWEEN 10 AND 20
B. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena LIKE 1%, 2%
C. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena IN (10, 20)
D. SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena > 10 AND Cena < 20
Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi, 'SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena IN (10, 20);', jest błędna, ponieważ operator IN służy do sprawdzania, czy wartość znajduje się w określonej liście wartości. W tym przypadku zwróci tylko artykuły, których cena wynosi dokładnie 10 lub 20, a nie wszystkie artykuły w przedziale między tymi wartościami. Operator IN nie obsługuje zakresów, co może prowadzić do niepełnych wyników w analizach cenowych. Odpowiedź 'SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena LIKE 1%, 2%;' również nie jest poprawna, ponieważ operator LIKE jest używany do wyszukiwania wzorców w tekstach, a nie do porównywania wartości liczbowych. Użycie LIKE w tym kontekście jest całkowicie niewłaściwe i prowadzi do błędnych interpretacji wyników, co jest typowym błędem wśród początkujących użytkowników SQL. Z kolei kwerenda 'SELECT * FROM Artykuly WHERE Cena > 10 AND Cena < 20;' z kolei nie obejmuje wartości granicznych 10 i 20, co sprawia, że nie zwróci artykułów, których cena wynosi równo 10 lub 20. To pokazuje typowy błąd myślowy, polegający na niepełnym zrozumieniu zastosowania operatorów porównawczych w SQL. W praktyce, aby uzyskać pełny zakres wartości w analizach, kluczowe jest zrozumienie różnic między tymi operatorami oraz ich właściwe zastosowanie w kontekście wymagań dotyczących danych.
Pytanie 20

Angielskim tłumaczeniem słowa "zapytanie", używanym w bazach danych SQL jest

A. asterisk.
B. keyword.
C. query.
D. select.
Poprawnie – w kontekście baz danych SQL angielskim odpowiednikiem słowa „zapytanie” jest „query”. W całym ekosystemie bazodanowym, zarówno w dokumentacji technicznej, jak i w praktyce zawodowej, przyjęło się, że query to właśnie żądanie skierowane do silnika bazy danych o zwrócenie, modyfikację lub analizę danych. Może to być zarówno proste zapytanie SELECT, jak i bardziej złożone polecenia typu INSERT, UPDATE, DELETE czy nawet zagnieżdżone podzapytania. Mówiąc, że „piszemy query do bazy”, mamy na myśli kompletne zapytanie SQL, które serwer interpretuje i wykonuje. W praktyce, w narzędziach takich jak phpMyAdmin, SQL Server Management Studio, pgAdmin czy nawet w ORM-ach (np. w Laravelu, Django), wszędzie pojawia się pojęcie „query builder”, „query log”, „query optimization”. To wszystko odnosi się właśnie do zapytań. Warto też kojarzyć, że w literaturze i kursach często rozróżnia się pojęcie „query” (czyli konkretne zapytanie) od „statement” (instrukcja, polecenie w języku SQL), ale w mowie potocznej programistów często się to miesza. Dobrą praktyką jest używanie słowa „query” zawsze wtedy, gdy mówimy o operacji odczytu lub ogólnie o wysłaniu zapytania SQL do bazy, a nie np. o nazwie słowa kluczowego czy znaku specjalnym. W projektach komercyjnych, logach aplikacji, monitoringu wydajności, wszędzie będzie pojawiać się termin „slow queries”, „expensive queries” – i to zawsze oznacza wolno działające zapytania. Moim zdaniem warto się szybko przyzwyczaić do tego terminu, bo jest absolutnie podstawowy w pracy z bazami danych.
Pytanie 21

Aby utworzyć tabelę w systemie baz danych, należy użyć polecenia SQL

A. PLUS TABLE
B. NEW TABLE
C. CREATE TABLE
D. ADD TABLE
Aby utworzyć tabelę w bazie danych, należy użyć polecenia SQL 'CREATE TABLE', które jest standardową komendą w SQL (Structured Query Language) służącą do definiowania struktury tabeli. Polecenie to pozwala na określenie nazw kolumn, ich typów danych oraz opcji, takich jak klucze główne czy unikalność wartości. Przykładowe użycie tego polecenia wygląda następująco: 'CREATE TABLE pracownicy (id INT PRIMARY KEY, imie VARCHAR(50), nazwisko VARCHAR(50))'. Dzięki temu tworzymy tabelę o nazwie 'pracownicy' z trzema kolumnami: 'id', 'imie' i 'nazwisko'. Używanie polecenia 'CREATE TABLE' jest zgodne z normami SQL, co zapewnia jego przenośność między różnymi systemami zarządzania bazami danych. Dobrą praktyką jest także definiowanie ograniczeń, takich jak 'NOT NULL', aby zapewnić integralność danych. Również istotne jest zrozumienie, że polecenie to jest tylko jednym z wielu w SQL, które umożliwia manipulację danymi w relacyjnych bazach danych.
Pytanie 22

Program debugger służy do

A. tłumaczenia kodu zapisanego językiem wyższego poziomu na język maszynowy.
B. analizy kodu źródłowego w celu odnalezienia błędów składniowych.
C. interpretacji kodu w wirtualnej maszynie Java.
D. analizy wykonywanego programu w celu lokalizacji błędów.
W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo kilka pojęć brzmi podobnie, ale dotyczy zupełnie innych narzędzi. Debugger nie służy ani do interpretacji kodu, ani do kompilacji, ani do sprawdzania samej składni. To narzędzie do analizy programu w trakcie jego działania. Czyli nie patrzymy tylko na kod źródłowy, ale na to, jak program faktycznie się wykonuje krok po kroku. Interpretacja kodu w wirtualnej maszynie Java to zadanie interpretera/JVM. Maszyna wirtualna Javy pobiera bajtkod (plik .class) i go wykonuje, optymalizuje, czasem kompiluje JIT-em do kodu maszynowego. To zupełnie inna warstwa niż debugowanie. Debugger może się podłączyć do JVM, ale sam z siebie nie interpretuje kodu. To typowe pomylenie roli środowiska uruchomieniowego z narzędziem diagnostycznym. Analiza kodu źródłowego w celu znalezienia błędów składniowych też nie jest zadaniem debuggera. Błędy składniowe wychwytuje kompilator albo linter, ewentualnie statyczna analiza kodu. Debugger działa dopiero, gdy program się kompiluje i da się go uruchomić. Jeśli są błędy składni, program w ogóle nie wystartuje, więc nie ma co debugować. Częsty błąd myślowy jest taki, że „narzędzie do błędów” musi ogarniać wszystkie rodzaje błędów. W praktyce dzieli się to na: składniowe (kompilator), logiczne i wykonania (debugger), a także problemy jakościowe (analiza statyczna, testy). Tłumaczenie kodu z języka wysokiego poziomu na maszynowy to z kolei klasyczna rola kompilatora. Kompilator generuje kod wynikowy (np. plik .exe czy .class), a debugger ten gotowy program tylko obserwuje i steruje jego wykonaniem. Moim zdaniem warto jasno rozdzielić te pojęcia: kompilator kompiluje, interpreter wykonuje, a debugger pomaga nam zrozumieć i naprawić działający program, śledząc jego zachowanie, zmienne i przepływ sterowania. To pomaga unikać mieszania narzędzi, co później bardzo ułatwia naukę bardziej zaawansowanych technologii.
Pytanie 23

W języku JavaScript zamieszczony poniżej fragment funkcji ma na celu

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++) {
wynik += tab[i];
}
A. policzenie sumy wszystkich elementów tablicy
B. wyświetlenie wszystkich elementów tablicy
C. wprowadzenie do każdego elementu tablicy bieżącej wartości zmiennej i
D. dodanie stałej wartości do każdego elementu tablicy
Rozważając różne odpowiedzi, można dostrzec pewne błędne założenia dotyczące funkcji pętli w analizowanym kodzie JavaScript. Pierwsza z opcji zakłada, że celem kodu jest wyświetlenie wszystkich elementów tablicy. W rzeczywistości jednak kod nie zawiera żadnych instrukcji, takich jak console.log(), które pozwoliłyby na wyświetlanie wartości elementów tablicy. To powszechny błąd polegający na myleniu iteracji pętli z operacjami wejścia/wyjścia. Kolejna możliwość sugeruje dodanie do każdego elementu tablicy stałej wartości. Aby osiągnąć taki efekt, kod musiałby bezpośrednio modyfikować wartości w tablicy, co wymagałoby przypisania nowych wartości do elementów tablicy. W przedstawionym kodzie nie ma jednak żadnej manipulacji wartościami tablicy, co wskazuje na niewłaściwe zrozumienie celu operacji wykonywanych na tablicach. Ostatnia możliwość zakłada, że każdemu elementowi tablicy przypisywana jest aktualna wartość zmiennej i. Taki efekt wymagałby przypisania wartości i do elementów tablicy, co nie ma miejsca w przedstawionym fragmencie kodu. Jest to często spotykany błąd polegający na myleniu indeksu pętli z operacjami przypisania. Każda z tych odpowiedzi opiera się na niepoprawnym zrozumieniu mechanizmów iteracji i operacji na tablicach w językach programowania takich jak JavaScript co może prowadzić do błędnych wniosków dotyczących działania kodu.
Pytanie 24

Strona internetowa została zaprezentowana w taki sposób:

Rozdział 1

tekst

Podrozdział 1.1

tekst

Podrozdział 1.2

Jakie są poprawne znaczniki do tego formatu?
A. <ul><li>Rozdział 1<li>tekst<li>Podrozdział 1.1<li>tekst<li>Podrozdział 1.2</ul>
B. <h1>Rozdział 1</h1> <p>tekst</p> <h2>Podrozdział 1.1</h2> <p>tekst</p> <h2>Podrozdział 1.2</h2>
C. <big>Rozdział 1</big>tekst<big>Podrozdział 1.1</big>tekst<big>Podrozdział 1.2</big>
D. <h1>Rozdział 1<p>tekst <h2>Podrozdział 1.1<p>tekst <h2>Podrozdział 1.2
Odpowiedź zawierająca znaczniki <h1>, <p> oraz <h2> jest poprawna, ponieważ odzwierciedla właściwą strukturę dokumentu HTML. Znaczniki nagłówków <h1> i <h2> są kluczowe dla hierarchii treści na stronie, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia SEO oraz dostępności. Właściwe stosowanie tych znaczników wpływa na to, jak wyszukiwarki indeksują zawartość strony, a także ułatwia nawigację osobom korzystającym z urządzeń asystujących. Na przykład, znacznik <h1> powinien być używany raz na stronę, aby wskazać główny temat, podczas gdy <h2> może być stosowany do podziału treści na sekcje. Dodatkowo, znaczniki <p> są przeznaczone do wyświetlania akapitów tekstu, co jest standardową praktyką w tworzeniu treści webowych. Warto również pamiętać o zachowaniu odpowiednich zasad semantyki HTML, co bezpośrednio przekłada się na poprawę doświadczeń użytkowników oraz wydajność strony.
Pytanie 25

Elementem wykorzystywanym w bazie danych do podsumowywania, prezentowania oraz drukowania danych jest

A. zapytanie
B. zestawienie
C. raport
D. formularz
Raport jest fundamentalnym obiektem w bazach danych, który służy do podsumowywania, analizowania i prezentowania danych w przystępny sposób. Jego kluczową funkcją jest umożliwienie użytkownikowi wygenerowania wyników na podstawie zgromadzonych informacji, co jest szczególnie istotne w kontekście podejmowania decyzji biznesowych. Raporty mogą być wykorzystywane do przedstawienia danych finansowych, wydajności operacyjnej czy analizy rynku. W dobrych praktykach zarządzania danymi raporty powinny być oparte na aktualnych i wiarygodnych danych, a ich struktura powinna być przemyślana, aby umożliwić łatwe zrozumienie wyników. Przykładem może być raport sprzedaży, który zbiera dane z transakcji i przedstawia je w formie graficznej, co ułatwia szybką analizę trendów. Ponadto, w nowoczesnych systemach raportowania wykorzystuje się technologie takie jak BI (Business Intelligence), które integrują dane z różnych źródeł, co znacznie podnosi wartość informacyjną generowanych raportów.
Pytanie 26

W języku JavaScript przedstawiona definicja jest definicją

var imiona = ["Anna", "Jakub", "Iwona", "Krzysztof"];
A. klasy.
B. tablicy.
C. kolekcji.
D. obiektu.
Dobra robota! Wybrałeś poprawną odpowiedź, czyli tablicę. W języku JavaScript, tablice służą do przechowywania wielu wartości w pojedynczej zmiennej. W podanym przykładzie, zmienna 'imiona' jest tablicą, która zawiera ciągi znaków reprezentujące imiona. Tablica w JavaScript jest obiektem globalnym, który jest używany w kontekście obiektu. Tablice są jednym z podstawowych typów danych, które są niezbędne dla tworzenia i manipulowania danymi. Tworzenie tablicy jest bardzo proste, wystarczy użyć nawiasów kwadratowych [] i oddzielić elementy za pomocą przecinków. Oto przykład: var imiona = ['Jan', 'Anna', 'Piotr'];. W praktyce, tablice są używane w wielu różnych sytuacjach, takich jak przechowywanie danych do dalszej analizy, grupowanie powiązanych danych, tworzenie list lub tabel, a także do przechowywania danych na potrzeby pętli i innych struktur sterujących.
Pytanie 27

Który z przedstawionych kodów HTML sformatuje tekst według wzoru?
(uwaga: słowo "stacji" jest zapisane większą czcionką niż reszta słów w tej linii)

Lokomotywa

Stoi na stacji lokomotywa ...

A.
<h1>Lokomotywa</h1>
<p>Stoi na <big>stacji lokomotywa ...</p>

B.
<h1>Lokomotywa</h1>
<p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

C.
<h1>Lokomotywa</p>
<p>Stoi na <big>stacji</big> lokomotywa ...</p>

D.
<p><small>Lokomotywa</small></p>
<p>Stoi na <big>stacji<big> lokomotywa ...</p>
A. A.
B. B.
C. D.
D. C.
Brawo! Wybrałeś prawidłową odpowiedź, która jest kodem HTML formatującym słowo 'stacji' większą czcionką niż reszta tekstu. Wykorzystuje ona znacznik <big>, który jest wyjątkowo przydatny w sytuacjach, gdy chcemy podkreślić pewną część tekstu i sprawić, że będzie ona wyglądać na większą niż reszta. Jest to praktyka często stosowana na stronach internetowych, by przyciągnąć uwagę użytkownika do konkretnych informacji. Pamiętaj jednak, że znacznik <big> jest przestarzały i nie jest zalecany do stosowania w nowoczesnym kodowaniu HTML. Zamiast tego, w dzisiejszych czasach lepiej jest używać CSS do zmiany rozmiaru czcionki. Niemniej jednak, znajomość różnych znaczników HTML, w tym <big>, jest nadal ważna, zwłaszcza do zrozumienia i utrzymania starszych stron internetowych.
Pytanie 28

Jaką funkcję pełni CONCAT w języku SQL?

A. przycinanie wyświetlanego tekstu
B. usuniecie określonego tekstu
C. łączenie tekstu do wyświetlenia
D. określenie podłańcucha znaków z tekstu wejściowego
Chociaż usunięcie wskazanego tekstu, przycięcie wyświetlanego tekstu oraz wyznaczenie podłańcucha znaków są funkcjami, które mogą być użyteczne w operacjach na danych, nie są one związane z funkcjonalnością CONCAT. Usunięcie wskazanego tekstu jest realizowane przez funkcje takie jak REPLACE, które zastępują określone fragmenty tekstu innymi wartościami, a nie przez łączenie ich w jeden ciąg. Przycięcie wyświetlanego tekstu, na przykład przy użyciu funkcji TRIM, dotyczy usuwania białych znaków z początku i końca łańcucha, co również nie ma związku z łączeniem tekstów. Wyznaczenie z wejściowego tekstu podłańcucha znaków można zrealizować przez funkcję SUBSTRING, która pozwala na wydobycie określonego fragmentu z długiego tekstu. Każda z tych operacji ma swoje zastosowanie i jest bardzo przydatna w kontekście przetwarzania danych, jednak nie przynależą do funkcji CONCAT, której głównym celem jest łączenie tekstów, a nie ich modyfikacja w inny sposób.
Pytanie 29

Jakie są określenia typowych komend języka SQL, które dotyczą przeprowadzania operacji na danych SQL DML (np.: dodawanie danych do bazy, usuwanie, modyfikowanie danych)?

A. ALTER, CREATE, DROP
B. SELECT, SELECT INTO
C. DELETE, INSERT, UPDATE
D. DENY, GRANT, REVOKE
Odpowiedź DELETE, INSERT, UPDATE jest prawidłowa, ponieważ te polecenia stanowią podstawowe instrukcje języka SQL DML (Data Manipulation Language), które są wykorzystywane do manipulacji danymi w bazie danych. DELETE służy do usuwania rekordów z tabel, co jest niezbędne w sytuacjach, gdy dane są już nieaktualne lub niepotrzebne. INSERT umożliwia dodawanie nowych rekordów, co jest kluczowe w procesie wprowadzania danych, na przykład dodawania nowych klientów do bazy danych. Z kolei UPDATE pozwala na modyfikację już istniejących danych, co jest istotne w przypadku zmiany informacji, takich jak aktualizacja adresu klienta. W praktyce te operacje są niezwykle ważne dla utrzymania spójności i aktualności danych w systemach zarządzania bazami danych. Warto również zauważyć, że stosowanie tych poleceń zgodnie z dobrymi praktykami, takimi jak transakcje, pozwala na zabezpieczenie integralności danych oraz umożliwia łatwe wycofywanie zmian w przypadku błędów.
Pytanie 30

Na przedstawionej tabeli samochody wykonano zapytanie SQL SELECT

SELECT model FROM samochody WHERE rocznik = 2016;
idmarkamodelrocznikkolorstan
1FiatPunto2016czerwonybardzo dobry
2FiatPunto2002czerwonydobry
3FiatPunto2007niebieskibardzo dobry
4OpelCorsa2016grafitowybardzo dobry
5OpelAstra2003niebieskiporysowany lakier
6ToyotaCorolla2016czerwonybardzo dobry
7ToyotaCorolla2014szarydobry
8ToyotaYaris2004granatowydobry
A. Fiat, Opel, Toyota.
B. Punto, Corsa, Astra, Corolla, Yaris.
C. Czerwony, grafitowy.
D. Punto, Corsa, Corolla.
Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Zapytanie SQL 'SELECT model FROM samochody WHERE rocznik = 2016' miało na celu wydobycie informacji o modelach samochodów z rocznika 2016 z tabeli 'samochody'. SQL (Structured Query Language) jest standardowym językiem służącym do manipulowania danymi w bazach danych. W tym przypadku, użyliśmy klauzuli WHERE do nakierowania zapytania na konkretne rekordy - te, dla których wartość w kolumnie 'rocznik' to 2016. Dlatego też poprawna odpowiedź to 'Punto, Corsa, Corolla', ponieważ to właśnie te modele samochodów są z rocznika 2016. To jest praktyczne zastosowanie zapytań SQL - pozwalają one na filtrowanie danych na podstawie konkretnych kryteriów. Dobrym zwyczajem jest tworzenie zapytań SQL, które są jak najbardziej precyzyjne, co przekłada się na efektywność i wydajność pracy z bazą danych.
Pytanie 31

Aby ułatwić wprowadzanie oraz modyfikację danych w tabeli, konieczne jest zdefiniowanie

A. formularza
B. raportu
C. filtra
D. kwerendy SELECT
Odpowiedzi, które nie obejmują formularza, wskazują na pewne nieporozumienia dotyczące sposobu, w jaki użytkownicy wchodzą w interakcje z danymi w bazie danych. Kwerenda SELECT, mimo że jest fundamentalnym narzędziem do pobierania informacji, nie jest odpowiednia do wprowadzania czy edytowania danych. Kwerendy są stosowane głównie do filtrowania i prezentowania danych istniejących, a nie do ich wprowadzania. W kontekście zarządzania danymi, kwerendy powinny być używane w celu analizy danych, a nie ich modyfikacji. Z kolei filtry są narzędziami, które umożliwiają użytkownikom przeszukiwanie i wyświetlanie określonych zestawów danych, ale również nie są przeznaczone do edytowania danych. Filtry są bardziej funkcjonalne w kontekście przeglądania już wprowadzonych informacji, co nie spełnia wymogu prostoty wprowadzania danych. Raporty natomiast są używane do generowania zestawień i podsumowań danych, co jest zupełnie innym procesem niż ich wprowadzanie. Powszechnym błędem jest zrozumienie tych narzędzi jako równoważnych formularzom, co jest mylne. Właściwe podejście do zarządzania danymi w bazach danych wymaga zrozumienia ról różnych narzędzi i ich zastosowań w praktyce, co jest kluczowe dla efektywnego zbierania i zarządzania informacjami.
Pytanie 32

Program stworzony w języku PHP ma na celu wyliczenie średniej pozytywnych ocen ucznia w zakresie od 2 do 6. Warunek doboru ocen w pętli obliczającej średnią powinien być oparty na wyrażeniu logicznym

A. $ocena >= 2 or $ocena <= 6
B. $ocena > 2 and $ocena < 6
C. $ocena > 2 or $ocena < 6
D. $ocena >= 2 and $ocena <= 6
Odpowiedź $ocena >= 2 and $ocena <= 6 jest poprawna, ponieważ dokładnie określa zakres ocen, które mają być uwzględniane w obliczeniach średniej. Użycie operatora logicznego 'and' zapewnia, że tylko oceny mieszczące się w podanym przedziale, włączając 2 i 6, będą brane pod uwagę. To podejście jest zgodne z zasadami programowania, które zalecają jasne definiowanie warunków w pętlach, aby uniknąć niejednoznaczności. Na przykład, w praktycznych zastosowaniach edukacyjnych, w których oceny są przetwarzane, takie wyrażenie logiczne zapewnia, że nie zostaną uwzględnione oceny poniżej 2 czy powyżej 6, co mogłoby zniekształcić wyniki. Dodatkowo, stosowanie operatorów porównania, takich jak >= i <=, jest najlepszą praktyką w programowaniu, gdyż zwiększa czytelność kodu i minimalizuje ryzyko błędów. W kontekście PHP, można wykorzystać ten warunek w pętli foreach, aby iterować przez tablicę ocen i sumować tylko te, które spełniają kryteria, co przyczyni się do uzyskania poprawnej średniej.
Pytanie 33

Po zrealizowaniu polecenia SQL użytkownik Ela zyska możliwość wykorzystania poniższych uprawnień:

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON baza1.tab1 TO 'Ela'@'localhost';
A. przeprowadzać wszystkie operacje na danych
B. realizować wszystkie działania na strukturze danych
C. tylko tworzyć i zmieniać strukturę tabeli
D. tylko dodawać oraz zmieniać dane
Poprawna odpowiedź to możliwość wykonywania wszystkich akcji na danych przyznanych przez polecenie GRANT. W kontekście SQL, uprawnienia SELECT, INSERT, UPDATE oraz DELETE dają użytkownikowi pełną kontrolę nad danymi w tabeli. Dzięki uprawnieniu SELECT użytkownik może przeglądać dane, a INSERT umożliwia dodawanie nowych rekordów. Z kolei UPDATE pozwala na modyfikację istniejących danych, natomiast DELETE umożliwia ich usunięcie. Przykładowo, jeśli użytkownik Ela chce prowadzić analizy danych, korzystając z SELECT, a następnie wprowadzać poprawki lub dodawać nowe dane, polecenie to daje jej odpowiednie narzędzia do ich realizacji. W praktyce, wydawanie uprawnień dla użytkowników w bazach danych powinno być zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownicy powinni otrzymywać tylko te uprawnienia, które są konieczne do wykonywania ich zadań. Dzięki temu zwiększa się bezpieczeństwo bazy danych i zmniejsza ryzyko nieautoryzowanego dostępu.
Pytanie 34

Znaczniki HTML <strong> oraz <em>, które mają na celu podkreślenie istotności tekstu, pod względem formatowania odpowiadają znacznikom

A. <b> oraz <i>
B. <u> oraz <sup>
C. <b> oraz <u>
D. <i> oraz <mark>
Wybór błędnych znaczników HTML często wynika z niepełnego zrozumienia różnicy między semantyką a formatowaniem. Znacznik <u> służy do podkreślenia tekstu, co może być mylące w kontekście oznaczania ważności treści. Oznaczanie tekstu w ten sposób nie dostarcza żadnej informacji o jego znaczeniu, co jest kluczowe w tworzeniu dostępnych i zrozumiałych stron internetowych. Użycie <sup> oznacza tekst w indeksie górnym, co również nie ma związku z akcentowaniem ważności. W przypadku <b> i <u>, oba znaczniki służą do formatowania, ale ignorują istotne aspekty semantyki, co może prowadzić do nieporozumień w interpretacji treści przez przeglądarki oraz urządzenia asystujące. Użycie <i> oznacza tekst w kursywie, jednak podobnie jak <b>, jest to czysto wizualne formatowanie bez znaczenia semantycznego. W praktyce, nadmierne poleganie na takich znacznikach bez zrozumienia ich ról w kontekście semantyki prowadzi do tworzenia stron, które są mniej dostępne i mniej przyjazne dla użytkowników. Kluczowym elementem budowy nowoczesnych aplikacji webowych jest stosowanie odpowiednich znaczników, które nie tylko prezentują treść, ale również przekazują jej znaczenie, co jest podstawą dobrego UX oraz SEO.
Pytanie 35

Na ilustracji ukazano rezultat stylizacji za pomocą CSS oraz kod HTML generujący ten przykład. Zakładając, że marginesy wewnętrzne wynoszą 50 px, a zewnętrzne 20 px, jak wygląda styl CSS dla tego obrazu?

Ilustracja do pytania
A. D.
B. C.
C. B.
D. A.
Poprawna odpowiedź C wskazuje na właściwe zastosowanie właściwości CSS z użyciem solidnego czarnego obramowania o grubości 4 pikseli oraz marginesów wewnętrznych i zewnętrznych. Właściwa konfiguracja stylów CSS pozwala na precyzyjne kontrolowanie wyglądu elementów na stronie, co jest kluczowe w tworzeniu responsywnych i estetycznych stron internetowych. Użycie właściwości background-color z wartością Teal pozwala na ustawienie koloru tła, co może być istotne dla zachowania spójności wizualnej projektu. Padding ustawia wewnętrzne marginesy elementu umożliwiając kontrolę nad przestrzenią wokół zawartości, co może wpływać na czytelność i estetykę. Margins z kolei określają przestrzeń zewnętrzną oddzielając element od innych sąsiednich elementów. Poprawne zrozumienie tych stylów pozwala na efektywne projektowanie UI z myślą o użytkowniku końcowym. Dodatkowo praktyczne zastosowanie solidnych obramowań jest powszechne w podkreślaniu istotnych sekcji wizualnych, co jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron.
Pytanie 36

W wyniku walidacji strony został wygenerowany błąd. Oznacza on, że

Ilustracja do pytania
A. w znaczniku meta nie występuje atrybut charset.
B. w atrybucie charset jest dozwolona wyłącznie wartość "utf-8".
C. oznaczenie kodowania znaków powinno być zapisane bez myślników.
D. oznaczenie ISO-8859-2 nie istnieje.
Dobra robota! Twoja odpowiedź jest na miejscu. To, co się stało z błędem walidacji, to fakt, że przy atrybucie charset w znaczniku meta musisz zawsze podać 'utf-8'. To standard kodowania Unicode, który w sieci jest bardzo popularny. Kodowanie UTF-8 ma to do siebie, że obsługuje mnóstwo znaków, co sprawia, że nadaje się do prawie wszystkich języków na świecie. Dlatego warto to stosować przy tworzeniu nowoczesnych stron. HTML5 jasno mówi, że każdy dokument powinien mieć ten znacznik w sekcji head, czyli na przykład: <meta charset='utf-8'>.
Pytanie 37

Aby uzyskać rezultaty działania skryptu napisanego w języku PHP, który jest częścią strony WWW, musi on być

A. skomponowany po stronie klienta
B. zinterpretowany po stronie serwera
C. zinterpretowany po stronie klienta
D. skomponowany po stronie serwera
Pierwsza niepoprawna odpowiedź sugeruje, że PHP powinno działać po stronie klienta, a to nie ma sensu. PHP to język interpretowany, więc nie trzeba go kompilować do jakiegoś tam kodu maszynowego przed uruchomieniem. Nasze przeglądarki nie ogarniają kodu PHP, tylko chcą dostać gotowy HTML. Druga błędna odpowiedź znowu mówi o kompilacji, ale to nie tak działa. Choć są kompilatory PHP, to standardowo PHP działa na zasadzie interpretacji, a nie kompilacji. Ta interpretacja pozwala na to, żeby treści były generowane dynamicznie. Na koniec, ostatnia z błędnych odpowiedzi twierdzi, że PHP powinno działać po stronie klienta, co też jest totalnie nieprawda. PHP przetwarzany jest na serwerze, a klient dostaje już tylko wynik w HTML, CSS i JavaScript. Nie ma dostępu do źródłowego kodu PHP, bo jest on przerobiony przez serwer zanim trafi do klienta. To zapewnia bezpieczeństwo i wydajność stron, bo serwer ogarnia logikę, a klient tylko wyświetla to, co dostaje.
Pytanie 38

Jakie znaczniki <header>, <article>, <section>, <footer> są typowe dla języka

A. style="margin-bottom: 0cm;">HTML 5
B. style="margin-bottom: 0cm;">XHTML 1.1
C. style="margin-bottom: 0cm;">HTML 4.01 Strict
D. HTML 4.01 Transitional
Wybierając XHTML 1.1, HTML 4.01 Strict lub HTML 4.01 Transitional, można nie dostrzegać kluczowych różnic między tymi standardami a HTML5. XHTML 1.1 jest bardziej restrykcyjną wersją HTML, która wprowadza zasady XML, co skutkuje tym, że wszystkie elementy muszą być poprawnie zagnieżdżone i zamknięte. Choć XHTML wprowadza pewne nowe możliwości, nie oferuje semantycznych znaczników, które są dostępne w HTML5, co ogranicza jego użyteczność w kontekście nowoczesnych aplikacji webowych. HTML 4.01 Strict i HTML 4.01 Transitional to starsze standardy, które również nie zawierają semantycznych znaczników. Standard Strict wymagał ścisłego przestrzegania reguł HTML, co mogło być uciążliwe dla deweloperów, natomiast Transitional wprowadzał pewne elementy przestarzałe, co nie sprzyjało dążeniu do czystego i nowoczesnego kodu. Użycie starszych standardów skutkuje brakiem możliwości implementacji nowoczesnych funkcji i ogranicza dostępność treści dla użytkowników oraz robotów wyszukiwarek. W związku z tym, opieranie się na tych technologiach jest nieadekwatne w kontekście obecnych wymagań webowych, które preferują semantykę, dostępność i zgodność z nowoczesnymi standardami. Brak zrozumienia ewolucji HTML może prowadzić do błędnych praktyk w tworzeniu stron internetowych, co w dłuższej perspektywie może wpłynąć na ich użyteczność oraz widoczność w wyszukiwarkach.
Pytanie 39

W języku C, aby zdefiniować stałą, należy zastosować

A. #const
B. const
C. static
D. #INCLUDE
W języku C, aby zadeklarować stałą, używamy słowa kluczowego 'const'. Oznaczenie zmiennej jako stałej z użyciem 'const' informuje kompilator, że wartość tej zmiennej nie może być zmieniana po jej inicjalizacji. Jest to istotne, ponieważ pozwala na większą kontrolę nad danymi w programie oraz może przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa kodu. Na przykład, jeśli zadeklarujemy stałą długość tablicy jako 'const int length = 10;', kompilator zablokuje wszelkie próby zmiany tej wartości w późniejszej części programu. Dzięki temu, możemy uniknąć wielu błędów logicznych. Ponadto stosowanie stałych zwiększa czytelność kodu, ponieważ zamiast magicznych liczb w kodzie, używamy nazw, które jasno określają, co dana wartość reprezentuje. Warto również pamiętać, że stałe mogą być używane w różnych kontekstach, w tym przy definiowaniu parametrów funkcji, co pozwala na lepszą organizację i zarządzanie kodem. Praktyka używania 'const' jest zgodna z dobrymi praktykami programowania, które zalecają minimalizowanie zmienności danych tam, gdzie to możliwe.
Pytanie 40

Utworzono bazę danych zawierającą tabelę podzespoły, która składa się z pól: model, producent, typ, cena. Aby uzyskać listę wszystkich modeli pamięci RAM od firmy Kingston uporządkowaną według ceny, zaczynając od najniższej, należy wykorzystać zapytanie:

A. SELECT model FROM producent WHERE typ="RAM" OR producent="Kingston" ORDER BY podzespoly ASC
B. SELECT model FROM podzespoly WHERE typ="RAM" AND producent="Kingston" ORDER BY cena ASC
C. SELECT model FROM podzespoly WHERE typ="RAM" AND producent="Kingston" ORDER BY cena DESC
D. SELECT model FROM podzespoly WHERE typ="RAM" OR producent="Kingston" ORDER BY cena DESC
Wybór tej odpowiedzi jest prawidłowy, ponieważ kwerenda wykorzystuje poprawną składnię SQL do wyboru modeli pamięci RAM od producenta Kingston. Klauzula WHERE filtruje rekordy, aby uwzględnić tylko te, które mają typ 'RAM' oraz producenta 'Kingston', co jest kluczowe dla uzyskania właściwych wyników. Użycie operatora AND w tym kontekście zapewnia, że obie te cechy muszą być spełnione, co jest zgodne z zamiarem wyświetlenia wszystkich modeli pamięci RAM tego producenta. Dodatkowo, klauzula ORDER BY cena ASC sortuje wyniki w kolejności rosnącej według ceny, co jest wymagane do poprawnego przedstawienia danych od najtańszej do najdroższej pamięci. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami SQL, gdzie precyzyjne filtrowanie danych i porządkowanie wyników są kluczowe dla efektywności i dokładności zapytań. W praktyce, takie kwerendy mogą być używane w aplikacjach do zarządzania produktami czy bazach danych e-commerce, aby pomóc użytkownikom w szybkim odnajdywaniu pożądanych produktów w oparciu o konkretne kryteria.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej