Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 2 maja 2026 19:09
Data zakończenia: 2 maja 2026 19:29

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przy założeniu, że użytkownik nie miał wcześniej żadnych uprawnień, polecenie SQL

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;

nada użytkownikowi anna uprawnienia wyłącznie do

A. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury wszystkich tabel w bazie o nazwie klienci

B. wybierania, dodawania kolumn oraz zmiany struktury tabeli o nazwie klienci

C. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych w tabeli o nazwie klienci

D. wybierania, wstawiania oraz aktualizacji danych we wszystkich tabelach w bazie o nazwie klienci

Polecenie SQL 'GRANT SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci TO anna;' przyznaje użytkownikowi 'anna' konkretne uprawnienia do tabeli 'klienci'. Oznacza to, że użytkownik ten będzie miał możliwość wybierania (SELECT), wstawiania (INSERT) oraz aktualizacji (UPDATE) danych w tej konkretnej tabeli. To podejście jest zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć jedynie te prawa, które są niezbędne do wykonywania jego zadań. Na przykład, jeśli 'anna' jest pracownikiem działu sprzedaży, może być konieczne, aby miała dostęp do aktualizacji informacji o klientach, ale nie potrzebuje uprawnień do usuwania rekordów (DELETE) czy zmiany struktury tabeli (ALTER). Praktyczne zastosowanie takiego przydzielania uprawnień pomaga w zabezpieczeniu danych oraz minimalizuje ryzyko nieautoryzowanych zmian, co jest standardem w zarządzaniu bazami danych. Dodatkowo, stosowanie takich restrykcji w przydzielaniu ról jest zgodne z najlepszymi praktykami bezpieczeństwa w branży IT, aby zapobiegać potencjalnym nadużyciom.

Pytanie 2

Specjalna funkcja danej klasy stosowana w programowaniu obiektowym, która jest wywoływana automatycznie w momencie tworzenia obiektu, a jej głównym celem jest zazwyczaj inicjalizacja pól, to

A. destruktor

B. specyfikator dostępu

C. konstruktor

D. obiekt

Konstruktor jest specjalną metodą, która jest wywoływana automatycznie w momencie tworzenia obiektu danej klasy. Jego głównym zadaniem jest zainicjowanie pól obiektu, co jest kluczowe dla zapewnienia, że obiekt będzie w pełni gotowy do użycia zaraz po swoim utworzeniu. Konstruktor może przyjmować argumenty, co pozwala na elastyczne i dynamiczne przypisywanie wartości do pól obiektu. Na przykład, w języku Python konstruktor jest definiowany za pomocą metody __init__(), co pozwala na inicjowanie atrybutów obiektów. W praktyce, przy tworzeniu klasy 'Samochód', konstruktor może być użyty do przypisania wartości takich jak marka, model czy rok produkcji. Dobrym podejściem jest również implementacja konstruktorów z wartościami domyślnymi, co zwiększa uniwersalność i łatwość użycia klasy. Użycie konstruktorów jest zgodne z zasadami programowania obiektowego i wspomaga tworzenie bardziej modularnych i łatwiejszych w utrzymaniu aplikacji.

Pytanie 3

Baza danych MySQL została uszkodzona. Które z poniższych działańnie przyczyni się do jej naprawy?

A. Odtworzenie bazy z kopii zapasowej

B. Próba naprawy za pomocą polecenia REPAIR

C. Wykonanie replikacji bazy danych

D. Utworzenie nowej bazy i przeniesienie do niej tabel

Próba naprawy bazy danych za pomocą polecenia REPAIR, odtwarzanie bazy z kopii bezpieczeństwa czy stworzenie nowej bazy z przeniesieniem tabel mogą być mylnie uznawane za skuteczne rozwiązania w przypadku uszkodzenia bazy danych. Polecenie REPAIR TABLE ma zastosowanie tylko w przypadku tabel, które zostały uszkodzone, a nie w przypadku całej bazy danych. W praktyce, jeśli baza danych jest uszkodzona w sposób, który uniemożliwia jej działanie, to polecenie naprawy nie będzie wystarczające. Odzyskiwanie z kopii zapasowej to bardzo efektywna metoda, jednak wymaga wcześniejszego posiadania aktualnej kopii, a czasami dane mogą być utracone. Stworzenie nowej bazy danych i przeniesienie tabel jest procesem czasochłonnym i może nie zapewnić pełnej integralności danych, szczególnie w przypadku złożonych relacji między tabelami. Często mylone są pojęcia naprawy i odzyskiwania danych, co może prowadzić do błędnych decyzji w sytuacjach kryzysowych. Ważne jest, aby w momencie wystąpienia uszkodzenia bazy danych podejść do tematu z pełną wiedzą na temat dostępnych narzędzi i metod, aby uniknąć dalszych problemów związanych z bezpieczeństwem danych.

Pytanie 4

Przed przystąpieniem do tworzenia kopii zapasowej bazy danych, aby była ona poprawna i zdatna do późniejszego przywrócenia, konieczne jest sprawdzenie

A. uprawnień dostępu do serwera bazy danych

B. opcji udostępnienia bazy danych

C. spójności bazy danych

D. poprawności składni zapytań

Spójność bazy danych to kluczowy aspekt, który należy sprawdzić przed wykonaniem kopii bezpieczeństwa. Oznacza to, że wszystkie dane w bazie muszą być zgodne z ustalonymi regułami i zapewniać prawidłowe relacje między różnymi tabelami oraz rekordami. Na przykład, jeżeli w bazie danych znajdują się relacje między tabelami, to każda referencja musi wskazywać na istniejący rekord. W praktyce, przed wykonaniem kopii zapasowej, administratorzy często przeprowadzają operacje takie jak walidacja danych, aby upewnić się, że nie ma błędów, które mogłyby prowadzić do nieprawidłowych wyników po przywróceniu danych. Dobre praktyki w zarządzaniu bazami danych, takie jak regularne wykonywanie kontroli spójności oraz audytów danych, pomagają zminimalizować ryzyko problemów z danymi. Warto również korzystać z narzędzi automatyzacyjnych, które mogą wykrywać niezgodności w danych, co znacznie ułatwia proces przed wykonaniem kopii zapasowej.

Pytanie 5

Które z poniższych twierdzeń o zasadach programowania w PHP jest poprawne?

A. W nazwach zmiennych nie rozróżnia się wielkości liter

B. Jest to język o słabej kontroli typów

C. Deklaracja zmiennych odbywa się po słowie kluczowym var

D. Nazwy zmiennych zaczynają się od znaku !

PHP jest językiem o słabej kontroli typów, co oznacza, że nie wymaga określenia typu zmiennej podczas jej deklaracji. W praktyce, PHP automatycznie konwertuje typy danych w zależności od kontekstu, w którym są używane. Przykładowo, jeśli przypiszesz do zmiennej wartość liczbową, a następnie użyjesz jej w kontekście tekstowym, PHP przekształci tę liczbę na łańcuch znaków automatycznie. Dzięki temu programiści mogą skupić się na logice aplikacji, a nie na zarządzaniu typami danych. Ważne jest jednak, aby pamiętać, że ta elastyczność może prowadzić do błędów, jeśli nie będziemy ostrożni. Dlatego dobrym podejściem jest stosowanie jawnych konwersji typów, gdy jest to możliwe, co zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego późniejsze utrzymanie. Używanie funkcji takich jak (int), (float) czy (string) w celu wymuszenia określonych typów danych przed operacjami arytmetycznymi lub logicznymi, to praktyka, która może zapobiec wielu problemom z nieoczekiwanym zachowaniem skryptów. Znalezienie równowagi między wygodą a bezpieczeństwem typów jest kluczowym elementem programowania w PHP.

Pytanie 6

Podczas walidacji strony napotkano błąd. Co to oznacza?

A. oznaczenie ISO-8859-2 jest nieprawidłowe

B. określenie kodowania znaków musi być zapisane bez użycia myślników

C. znacznik meta nie zawiera atrybutu charset

D. w atrybucie charset dopuszczalna jest wyłącznie wartość "utf-8"

Odpowiedź jest poprawna ponieważ współczesne standardy tworzenia stron internetowych wymagają kodowania znaków w formacie UTF-8. Specyfikacja HTML5 zaleca używanie UTF-8 jako domyślnego kodowania ze względu na jego wszechstronność i szerokie wsparcie dla różnych znaków i symboli. UTF-8 jest kompatybilny z wieloma językami i zapewnia, że strony internetowe będą prawidłowo wyświetlane na różnych urządzeniach i przeglądarkach. Korzystanie z UTF-8 eliminuje również problemy związane z niepoprawnym wyświetlaniem znaków specjalnych co jest częstym problemem w kodowaniach takich jak ISO-8859-2. W praktyce oznacza to że wszystkie nowe projekty stron internetowych powinny deklarować kodowanie UTF-8 w znaczniku meta. Na przykład poprawnie zdefiniowany znacznik wyglądałby następująco meta charset="utf-8". Dobrym podejściem jest również upewnienie się że zarówno pliki HTML jak i serwer są zgodne z tym ustawieniem co zapobiega potencjalnym konfliktom Użycie UTF-8 zgodne jest z najlepszymi praktykami branżowymi wspierającymi tworzenie dostępnych i zróżnicowanych treści internetowych.

Pytanie 7

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:hover { background-color: Pink; }

B. td, th { background-color: Pink; }

C. tr { background-color: Pink; }

D. tr:active { background-color: Pink; }

Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.

Pytanie 8

Jakie formaty wideo są obsługiwane przez standard HTML5?

A. Ogg, QuickTime

B. MP4, AVI

C. MP4, Ogg, WebM

D. Ogg, AVI, MPEG

Odpowiedź MP4, Ogg, WebM jest prawidłowa, ponieważ wszystkie te formaty są zgodne ze standardem HTML5 i są powszechnie stosowane w aplikacjach internetowych. MP4, z wykorzystaniem kodeka H.264, zapewnia wysoką jakość obrazu i dźwięku przy stosunkowo małych rozmiarach plików, co czyni go jednym z najpopularniejszych formatów w sieci. Ogg, szczególnie w wersji Vorbis dla audio i Theora dla wideo, jest otwartym formatem, co oznacza, że nie wymaga licencji na użycie, co sprzyja jego zastosowaniu w projektach, które preferują otwarte technologie. WebM, stworzony przez Google, również korzysta z otwartych kodeków, takich jak VP8/VP9 dla wideo oraz Vorbis/Opus dla audio, co czyni go idealnym do zastosowań w środowisku internetowym. W praktyce, korzystając z tych formatów, deweloperzy mogą zapewnić szeroką kompatybilność z różnymi przeglądarkami oraz urządzeniami, co jest kluczowe w kontekście dostępności treści multimedialnych dla użytkowników. Warto również zwrócić uwagę na dobór formatów w kontekście SEO oraz szybkości ładowania stron, gdyż odpowiednia konfiguracja może wpływać na wyniki w wyszukiwarkach oraz doświadczenie użytkownika.

Pytanie 9

Która z czynności nie wpłynie na objętość zajmowanej pamięci pliku graficznego?

A. Interpolacja

B. Kompresja

C. Modyfikacja rozdzielczości obrazu

D. Zmiana rozmiaru obrazu przy użyciu atrybutów HTML

Skalowanie obrazu za pomocą atrybutów HTML to technika, która pozwala na dostosowanie rozmiaru wyświetlanego obrazu w przeglądarce internetowej bez zmiany jego rzeczywistego rozmiaru pliku. Atrybuty takie jak 'width' i 'height' w tagach <img> wpływają jedynie na to, jak obraz jest prezentowany na stronie, a nie na jego fizyczne właściwości. Przykładem może być użycie <img src='obraz.jpg' width='300' height='200'>, co sprawia, że obraz wyświetla się w określonych wymiarach, ale plik graficzny pozostaje niezmieniony. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu stron internetowych, ponieważ pozwala na utrzymanie jakości obrazu bez dodatkowego obciążania serwera. W sytuacjach, gdy szybkość ładowania strony jest kluczowa, użycie odpowiednich atrybutów HTML może przyczynić się do lepszego doświadczenia użytkownika bez potrzeby modyfikacji oryginalnych plików graficznych. Warto również zaznaczyć, że w przypadku responsywnych stron internetowych stosuje się techniki CSS, które umożliwiają dalsze dostosowanie wielkości obrazów, ale także nie wpływają na ich wagę w pamięci.

Pytanie 10

Jakie będzie działanie podanych instrukcji JavaScript?

var elementy = document.getElementsByClassName("styl1");
   for(var i = 0; i < elementy.length; i++)
     elementy[i].style.fontWeight = "bolder";

A. Dla wszystkich elementów przypisanych do klasy styl1 zostanie nadany styl pogrubienia tekstu bolder

B. Wyłącznie dla pierwszego elementu przypisanego do klasy styl1 zostanie nadany styl pogrubienia tekstu bolder

C. Dla wszystkich elementów na stronie zostanie zastosowany styl pogrubienia tekstu na bolder

D. Jedynie dla elementu o id równym styl1 będzie przypisany styl pogrubienia tekstu na bolder

Instrukcje JavaScript w pytaniu wykorzystują metodę getElementsByClassName aby pobrać kolekcję wszystkich elementów na stronie które posiadają przypisaną klasę styl1. Metoda ta zwraca obiekt typu HTMLCollection który przypomina tablicę i zawiera odniesienia do elementów DOM posiadających określoną klasę. Następnie za pomocą pętli for przechodzimy przez każdy z tych elementów i zmieniamy ich styl na bolder przypisując nową wartość do właściwości style.fontWeight. Dzięki temu każdy element w kolekcji zostaje zmodyfikowany i wyświetlany z pogrubioną czcionką. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie manipulacji DOM w JavaScript gdyż jest to sposób efektywny i bezpośredni. Użycie klas do grupowania elementów HTML pozwala na jednoczesne stosowanie stylów i operacji na grupach elementów co jest kluczowe w dynamicznym modelu tworzenia stron internetowych. Warto zwrócić uwagę na fakt że nazwy klas są czułe na wielkość liter co oznacza że styl1 i Styl1 byłyby traktowane jako różne klasy.

Pytanie 11

Na zakończenie dnia w systemie zarządzania magazynem sklepu spożywczego generowany jest raport, który przedstawia produkty oraz ich dostawców, dla których ilość na stanie jest mniejsza niż 10 sztuk. Do stworzenia tego raportu zastosowano kwerendę

A. SELECT

B. INSERT INTO

C. CHECK TABLE

D. UPDATE

Odpowiedź 'SELECT' jest poprawna, ponieważ to polecenie służy do pobierania danych z bazy danych. Kwerenda SELECT umożliwia zdefiniowanie, jakie kolumny oraz z jakich tabel chcemy wyświetlić. W kontekście raportu dla sklepu spożywczego, który wyświetla produkty z ich dostawcami, gdzie stan magazynowy jest mniejszy niż 10 sztuk, kwerenda SELECT pozwoli na precyzyjne określenie kryteriów wyszukiwania, takich jak nazwa produktu, nazwa dostawcy oraz warunek dotyczący stanu magazynowego. Przykładowa kwerenda mogłaby wyglądać następująco: 'SELECT product_name, supplier_name FROM inventory WHERE stock < 10'. W praktyce, stosowanie kwerend SELECT w raportach umożliwia monitorowanie stanów magazynowych, co jest kluczowe dla efektywnego zarządzania zapasami oraz podejmowania decyzji o zamówieniach. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zarządzaniu danymi w sklepach detalicznych, gdzie ciągłe monitorowanie stanu magazynowego jest kluczowe dla utrzymania płynności sprzedaży i zadowolenia klientów.

Pytanie 12

Technologia, w której komunikacja użytkownika z serwerem odbywa się bez konieczności przeładowywania całego dokumentu HTML, to

A. AJAX

B. Ruby

C. PHP

D. Django

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie podane technologie w jakiś sposób kojarzą się z tworzeniem aplikacji webowych, ale tylko jedna opisuje mechanizm komunikacji bez przeładowania całej strony. Kluczowe jest zrozumienie różnicy między językiem programowania, frameworkiem backendowym a techniką asynchronicznej komunikacji po stronie przeglądarki. Django to framework działający po stronie serwera, napisany w Pythonie. Służy do obsługi logiki biznesowej, generowania szablonów HTML, pracy z bazą danych, routingu adresów URL itd. Samo użycie Django nie powoduje automatycznie, że strona staje się „dynamiczna bez przeładowania”. To, czy strona przeładowuje się w całości, zależy od tego, jak zachowuje się kod w przeglądarce, a nie od tego, jaki framework stoi po stronie serwera. Podobnie PHP to język skryptowy po stronie serwera. Generuje HTML, JSON lub inne odpowiedzi HTTP, ale komunikacja odbywa się standardowo: przeglądarka wysyła żądanie, serwer z PHP odsyła odpowiedź. Bez zastosowania JavaScript i mechanizmów asynchronicznych każda interakcja użytkownika, która wymaga kontaktu z serwerem, kończy się pełnym przeładowaniem dokumentu. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro PHP „tworzy dynamiczne strony”, to odpowiada też za ich dynamiczne odświeżanie w przeglądarce. W rzeczywistości dynamika po stronie serwera i dynamika interfejsu w przeglądarce to dwie różne warstwy. Ruby również jest tylko językiem programowania, a w świecie webowym najczęściej używany jest z frameworkiem Ruby on Rails. Znowu – świetnie nadaje się do tworzenia API, generowania widoków, obsługi baz danych, ale sam z siebie nie rozwiązuje problemu komunikacji asynchronicznej w przeglądarce. Bez JavaScriptu i odpowiednich wywołań HTTP od strony klienta, strona w Ruby zachowuje się tak samo jak w przypadku PHP czy Django: każda odpowiedź to nowy dokument HTML. Sedno jest takie, że AJAX opisuje konkretną technikę po stronie klienta: asynchroniczne wysyłanie żądań HTTP z przeglądarki i aktualizowanie tylko fragmentów strony. Django, PHP i Ruby mogą być serwerowym „końcem” tych zapytań AJAX, ale nie są samą technologią odpowiedzialną za brak przeładowania strony. Rozdzielenie w głowie: frontendowa komunikacja asynchroniczna vs backendowa logika serwera, to bardzo ważna dobra praktyka w programowaniu webowym.

Pytanie 13

W języku PHP w konstrukcji switch powinno się znajdować

A. konstrukcja switch(wyrażenie)

B. instrukcja break po każdej instrukcji case

C. instrukcja default

D. przynajmniej dwie instrukcje case

Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że instrukcja default jest wymagana w konstrukcji switch, jest błędny z kilku powodów. Po pierwsze, instrukcja default jest opcjonalna, a jej obecność jest uzasadniona tylko w przypadku, gdy chcemy zdefiniować domyślne działanie, gdy żaden z przypadków nie pasuje do wartości wyrażenia. Brak default nie wpływa na poprawność działania switch. Co więcej, wiele programistów decyduje się na pominięcie tej instrukcji, gdyż nie ma takiej potrzeby. Kolejną niepoprawną odpowiedzią jest twierdzenie, że w switch musi występować przynajmniej dwie instrukcje case. W rzeczywistości konstrukcja switch może składać się z jednego przypadku, co oznacza, że programista ma pełną swobodę w definiowaniu liczby użytych case'ów, w zależności od potrzeb aplikacji. Ostatni błędny wybór odnosi się do konieczności użycia instrukcji break po każdej instrukcji case. Choć stosowanie break jest dobrą praktyką, ponieważ zapobiega 'spadaniu' do kolejnych case'ów, jego brak nie czyni całej konstrukcji switch nieważną. Gdy break nie jest użyty, kod przechodzi do kolejnych instrukcji case, co może prowadzić do niezamierzonych wyników, ale nie wpływa na samą poprawność konstrukcji switch. Dlatego wszystkie te odpowiedzi są niepoprawne w kontekście wymagań dotyczących stosowania instrukcji switch w PHP.

Pytanie 14

W języku CSS określono styl dla pola edycyjnego. Pole to będzie miało jasnozielony kolor tła, gdy będzie w trybie edycji.

A. gdy będzie na nie najechane kursorem bez kliknięcia.

B. w każdej sytuacji.

C. jeśli jest to pierwsze wystąpienie tego elementu w dokumencie.

D. po naciśnięciu na nie myszką w celu wpisania tekstu.

Odpowiedź "po kliknięciu myszą w celu zapisania w nim tekstu" jest prawidłowa, ponieważ reguła CSS <pre>input:focus { background-color: LightGreen; }</pre> odnosi się do stanu "focus" elementu formularza, który występuje, gdy pole edycyjne jest aktywne. To znaczy, że użytkownik musi kliknąć na pole, aby je aktywować, co pozwala na wprowadzenie danych. W momencie, gdy pole ma stan "focus", jego tło zmienia się na jasnozielone, co jest pomocne dla użytkowników, aby zidentyfikować, które pole aktualnie edytują. To zachowanie jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania interfejsów użytkownika, które promują klarowność i intuicyjność. Dzięki zastosowaniu kolorów i wizualnych wskazówek, użytkownicy mogą łatwiej poruszać się po formularzach, co zwiększa ich efektywność. Ponadto, stosowanie takich reguł CSS jest zgodne z zaleceniami WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), które składają się z wytycznych dotyczących dostępności treści internetowych, co sprawia, że aplikacje są bardziej przyjazne dla użytkowników z różnymi potrzebami.

Pytanie 15

W HTML-u, aby umieścić animację FLASH w formacie .swf na stronie internetowej, należy skorzystać ze znacznika

A. <video>

B. <img>

C. <audio>

D. <object>

Wybór innych znaczników, takich jak <img>, <audio> i <video>, jest niepoprawny w kontekście osadzania animacji FLASH. Znacznik <img> jest przeznaczony wyłącznie do wyświetlania obrazów i nie obsługuje plików .swf, co oznacza, że nie może wyświetlić animacji ani interakcji. Podobnie, <audio> jest dedykowany do obsługi dźwięku i nie ma możliwości wyświetlania animacji czy jakichkolwiek innych mediów wizualnych. Jego funkcjonalność ogranicza się do plików audio, a więc nie ma zastosowania w kontekście animacji FLASH. Z kolei <video> jest przeznaczony do osadzania filmów, ale również nie obsługuje formatu .swf, który jest specyficzny dla technologii FLASH. Wspierane typy mediów dla <video> ograniczają się do standardowych formatów, takich jak MP4, WebM czy Ogg. W związku z tym, wybierając te znaczniki, nie można osiągnąć zamierzonego celu, jakim jest poprawne wyświetlenie animacji FLASH na stronie, co sprawia, że <object> pozostaje jedynym słusznym rozwiązaniem w tym przypadku.

Pytanie 16

Jakie polecenie w CSS wykorzystuje się do dołączenia zewnętrznego arkusza stylów?

A. import

B. require

C. include

D. open

W CSS, polecenie 'import' jest używane do załączenia zewnętrznego arkusza stylów. Pozwala na włączenie jednego arkusza CSS do innego, co umożliwia modularność i lepszą organizację stylów w projektach. Składnia polecenia 'import' jest następująca: @import url('ścieżka/do/arkusza.css');. Umożliwia to dynamiczne ładowanie stylów, co jest szczególnie przydatne w dużych projektach, gdzie może być konieczne podzielenie stylów na mniejsze, bardziej zarządzalne pliki. Warto również pamiętać, że polecenie powinno znajdować się na początku arkusza CSS, przed jakimikolwiek innymi regułami, aby mogło być prawidłowo przetworzone przez przeglądarki. Zgodnie z normami W3C, 'import' jest uznawane za standardową metodę organizacji stylów, jednak nadmierne jego użycie może wpłynąć na wydajność, ponieważ może prowadzić do zwiększenia liczby zapytań HTTP. W praktyce, najlepszym podejściem jest ograniczenie użycia 'import' do sytuacji, w których jest to rzeczywiście konieczne, a w miarę możliwości korzystanie z bezpośrednich linków do arkuszy stylów w sekcji <head> dokumentu HTML.

Pytanie 17

Która z wartości tekstowych nie odpowiada podanemu wzorcowi wyrażenia regularnego?

(([A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,})(-[A-ZŁŻ][a-ząęóżźćńłś]{2,}))?

A. Jelenia Góra

B. Kasprowicza

C. Nowakowska-Kowalska

D. Kowalski

Odpowiedź 'Jelenia Góra' jest nietrafiona. Wzór wyrażenia regularnego wymaga, żeby ciąg zaczynał się od wielkiej litery, a potem miał przynajmniej dwie małe litery. Dodatkowo, może być tam segment po myślniku z kolejną wielką literą, a na końcu małe litery. No i tutaj problem, bo 'Jelenia Góra' ma spację, a wzór nie lubi takich rzeczy, bo nie rozpoznaje spacji jako separatora. Z mojego doświadczenia w pracy z regexami, ważne jest, żeby takie elementy jak spacje były dokładnie przemyślane, szczególnie przy pracy z danymi. Im lepiej zrozumiesz te zasady, tym łatwiej będzie Ci pracować z różnymi przykładami i sytuacjami przy programowaniu. Także, warto pomyśleć o tym, jak optymalizować wzorce, żeby nasza praca była wydajniejsza i bezbłędna.

Pytanie 18

Wskaż element, który definiuje pole edycyjne formularza zgodne z ilustracją

A. <input type="time" id="minutes" name="hours">

B. <input type="date" id=" minutes" name="hours">

C. <input type="month" id="hh" name="mm">

D. <input type="number" id="mm" name="hh" min="0" max="24">

W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie różnic pomiędzy poszczególnymi typami pól formularza w HTML5. Ilustracja pokazuje prosty formularz, w którym użytkownik ma podać godzinę zakończenia egzaminu w formacie hh:mm. To oznacza, że interesuje nas wyłącznie czas (godziny i minuty), bez daty, bez miesiąca, bez liczb z dowolnego zakresu. HTML5 wprowadził specjalne typy pól właśnie po to, żeby takie sytuacje obsługiwać dokładnie i w sposób przewidywalny. Element z type="month" służy do wyboru miesiąca i roku, zwykle w formacie RRRR-MM. Przeglądarka wyświetla wtedy kontrolkę pozwalającą wybrać miesiąc, a nie godzinę. Użycie go do wprowadzania czasu byłoby kompletnie nieintuicyjne dla użytkownika i łamałoby założenia semantycznego HTML. To jest typowy błąd: patrzymy na atrybut i myślimy „month, minutes, coś z czasem”, a to zupełnie inny zakres danych. Z kolei pole type="date" obsługuje pełną datę, najczęściej w formacie RRRR-MM-DD. Tu pojawia się kolejna pułapka: skoro egzamin ma jakąś datę, to może warto użyć date? Tylko że w treści i na ilustracji mowa jest wyraźnie o godzinie zakończenia, a nie o dniu egzaminu. type="date" wyświetli kalendarz, co kompletnie nie pasuje do opisu formatu „hh : mm” i wprowadzałoby użytkownika w błąd. Ostatnia propozycja, type="number" z zakresem min="0" max="24", wygląda na pierwszy rzut oka kusząco, bo pozwala ograniczyć wartości do liczb. Jednak takie pole nie rozumie pojęcia czasu, nie ma formatu hh:mm, nie waliduje dwóch części (godziny i minuty), a dodatkowo zakres 0–24 jest nieprecyzyjny (co z minutami, co z 23:59 itd.). To tylko surowa liczba, bez kontekstu semantycznego. W praktyce zmuszałoby to programistę do pisania dodatkowej logiki walidującej i parsującej. Cały sens HTML5 polega na tym, żeby dobierać typy pól zgodnie z danymi, które użytkownik ma wprowadzić. Wtedy przeglądarka może pomóc z walidacją, dostępnością i wygodą obsługi na urządzeniach mobilnych. Wybór innego typu niż time w tym konkretnym przypadku jest więc nie tylko formalnie błędny, ale też sprzeczny z dobrymi praktykami projektowania formularzy webowych.

Pytanie 19

Poniżej zamieszczony fragment skryptu w JavaScript zwróci

A. wo

B. wodzenia

C. owodzeni

D. ze

Ten skrypt w JavaScript zaczyna od zadeklarowania zmiennej x, której przypisywana jest fraza 'Powodzenia na egzaminie'. Potem korzysta z metody substring na tej zmiennej z parametrami (3, 9). To znaczy, że wyciąga kawałek tekstu od indeksu 3 do 9. Pamiętaj, w JavaScript liczymy od zera, więc indeks 3 to czwarty znak, czyli 'o'. Dlatego z.substring(3, 9) zwraca 'odzeni'. Następnie, robimy kolejne wywołanie substring na tym wyniku, z parametrami (2, 4), co daje nam fragment od indeksu 2 do 4 w 'odzeni', czyli 'ze'. Na końcu, funkcja document.write(y) pokaże ten wynik na stronie. To świetny przykład na to, jak manipulować tekstem, co jest naprawdę przydatne w pracy z danymi. Z mojej perspektywy, zrozumienie operacji na tekstach to klucz do skutecznego przetwarzania i prezentacji informacji. Użycie takich metod w JavaScript do pracy z tekstem to absolutna podstawa, z którą warto się zapoznać.

Pytanie 20

Dla celu strony internetowej stworzono grafikę rysunek.jpg o wymiarach: szerokość 200 px, wysokość 100 px. Aby zaprezentować tę grafikę jako miniaturę – pomniejszoną z zachowaniem proporcji, można użyć znacznika

A. <img src="/rysunek.png" style="width: 25px; height:25px;">

B. <img src="/rysunek.png" style="width: 50px">

C. <img src="/rysunek.png">

D. <img src="/rysunek.png" style="width: 25px; height:50px;">

Odpowiedź <img src="/rysunek.png" style="width: 50px"> jest poprawna, ponieważ umożliwia wyświetlenie grafiki w formacie miniatury, zachowując proporcje oryginalnego obrazu. Przy zmniejszaniu rozmiaru obrazu, kluczowe jest ustawienie tylko jednego z wymiarów (szerokości lub wysokości), co pozwala na automatyczne dostosowanie drugiego wymiaru w taki sposób, aby nie zniekształcić proporcji. W tym przypadku, ustawienie szerokości na 50 px pozwala na proporcjonalne zmniejszenie wysokości do około 25 px, co jest zgodne z zasadą, że proporcje powinny pozostawać niezmienione. W praktyce, korzystanie z CSS do określenia rozmiarów obrazków poprawia responsywność strony oraz jej estetykę, co jest zgodne z dobrymi praktykami w web designie. Warto również pamiętać, że do poprawy ładowania stron i doświadczenia użytkownika, często zastosowanie rozmiarów odpowiednich do urządzeń mobilnych oraz desktopowych jest kluczowe.

Pytanie 21

W CSS zapis w formie: p{background-image: url"rysunek.jpg")} spowoduje, że rysunek.png stanie się

A. tłem całej witryny

B. pokazany, jeśli w kodzie użyty będzie znacznik img

C. wyświetlany obok każdego bloku tekstowego

D. tłem każdego bloku tekstowego

Zapis p{background-image: url('rysunek.jpg')} oznacza, że każdy <p>, czyli paragraf, dostanie jako tło obrazek o nazwie rysunek.jpg. To jest po prostu sposób, żeby nadać każdyemu paragrafowi ten sam wygląd. Działa to świetnie, gdy chcesz, żeby cały tekst miał spójny styl czy dodać coś wizualnego do treści. Ważne, żeby ten plik rysunek.jpg był w dobrym miejscu, bo jak go nie znajdziesz, to przeglądarka go nie wczyta. Można to wykorzystać, żeby strona wyglądała bardziej estetycznie i przyciągała wzrok – każdy paragraf z własnym tłem na pewno sprawi, że będzie się lepiej czytało. Możesz też bawić się dodatkowymi właściwościami w CSS, jak background-repeat czy background-size, bo to otwiera drzwi do jeszcze ciekawszych efektów wizualnych.

Pytanie 22

Kwerenda umożliwiająca wprowadzenie zmian w wielu rekordach lub przeniesienie ich za pomocą jednej operacji nosi nazwę kwerendy

A. parametrycznej

B. funkcjonalnej

C. wybierającej

D. krzyżowej

Kwerenda parametryczna to rodzaj kwerendy, która umożliwia użytkownikowi wprowadzenie parametrów w celu wykonania zapytania. Choć parametry mogą być wykorzystywane do modyfikacji danych, nie są one odpowiednie do wprowadzania masowych zmian, ponieważ wymagają interakcji użytkownika w celu ustalenia wartości parametrów. Z kolei kwerenda wybierająca, której celem jest pobieranie danych z bazy, nie wprowadza ani nie modyfikuje informacji, a jedynie prezentuje dane zgodnie z określonymi kryteriami. To sprawia, że nie można jej używać do wprowadzania zmian w rekordach. Kwerenda krzyżowa natomiast, która jest wykorzystywana do analizy danych w formie tabel przestawnych, również nie działa w kontekście masowych aktualizacji lub przeniesień rekordów. Zamiast tego, kwerendy krzyżowe agregują dane w celu analizy, co sprawia, że są one skuteczne do raportowania, ale nie do operacji modyfikujących bazę danych. Wszystkie te trzy typy kwerend mają swoje specyficzne zastosowania, lecz w kontekście pytania, to kwerenda funkcjonalna jest jedynym odpowiednim narzędziem do wprowadzania zmian w wielu rekordach jednocześnie.

Pytanie 23

Integralność encji w systemie baz danych będzie zapewniona, jeśli między innymi

A. klucz główny zawsze będzie liczbą całkowitą

B. każda kolumna otrzyma zdefiniowany typ danych

C. każdy klucz główny będzie miał odpowiadający mu klucz obcy w innej tabeli

D. dla każdej tabeli zostanie ustanowiony klucz główny

Inne odpowiedzi na to pytanie wskazują na powszechnie występujące błędne przekonania dotyczące integralności encji. Twierdzenie, że klucz główny musi być zawsze liczbą całkowitą, jest błędne, ponieważ klucz główny może przyjmować różne typy danych, takie jak ciągi znaków, co może być użyteczne w przypadku identyfikatorów alfanumerycznych. Przypisanie typu danych dla każdej kolumny jest ważne, ale samo w sobie nie gwarantuje integralności encji, ponieważ nie eliminuje problemu duplikacji wartości, co jest kluczowe dla kluczy głównych. Ponadto, sugerowanie, że każdy klucz główny powinien mieć odpowiadający klucz obcy w innej tabeli, prowadzi do nieporozumienia, ponieważ klucz główny nie musi być powiązany z kluczem obcym, jeśli tabela nie jest częścią relacji. Klucze obce są używane do tworzenia relacji między tabelami, ale nie są wymogiem dla każdej tabeli. W praktyce, klucz główny jest podstawowym wymogiem dla spójności danych w tabelach, natomiast inne aspekty, takie jak typ danych czy relacje między tabelami, są uzupełniające i nie mogą być traktowane jako równorzędne do roli klucza głównego w zapewnieniu integralności encji.

Pytanie 24

Wskaż nieprawdziwe zdanie dotyczące normalizacji dźwięku.

A. Gdy najgłośniejszy fragment dźwięku ma wartość pół na skali, to wszystkie dźwięki zostaną wzmocnione dwukrotnie - w ten sposób najgłośniejszy fragment osiągnie maksymalną wartość na skali.

B. Funkcja normalizacja znajduje się w menu programu do edycji dźwięku.

C. Podczas normalizacji poziom głośności całego nagrania jest wyrównywany.

D. Normalizacja polega na obniżeniu poziomu najgłośniejszej próbki w sygnale do określonej wartości, a następnie w odniesieniu do niej proporcjonalnym zwiększeniu głośności pozostałej części sygnału.

Twoja odpowiedź dobrze wskazuje na to, jak działa normalizacja. Generalnie chodzi o to, żeby dostosować głośność całego nagrania tak, aby najgłośniejszy fragment nie był za cichy. Kiedy ten najgłośniejszy kawałek jest na poziomie 50%, normalizacja podnosi głośność całego nagrania, żeby ten fragment był na maksa. W praktyce to też oznacza, że inne, cichsze części nagrania też będą głośniejsze, co jest ważne, bo pozwala to utrzymać przyjemny balans w dźwięku. Normalizacja jest bardzo powszechna, zwłaszcza w produkcji muzyki, żeby różne utwory miały podobny poziom głośności, bo różnice mogą być dość irytujące podczas słuchania. Ważne, żeby zawsze sprawdzić, czy po normalizacji nie ma jakichś zniekształceń czy clippingu. Czasem warto też używać normalizacji razem z innymi technikami, jak kompresja, żeby osiągnąć jeszcze lepszy efekt końcowy.

Pytanie 25

W którym z przedstawionych bloków powinien być umieszczony warunek pętli?

A. Rys. B

B. Rys. A

C. Rys. C

D. Rys. D

Rysunek C przedstawia romb który w diagramach przepływu jest standardowo używany do reprezentowania decyzji lub warunków warunku pętli. Pętle w programowaniu są często oparte na warunkach które decydują o ich kontynuacji lub zakończeniu. Umiejscowienie warunku w rombie pozwala na wyrażenie warunku logicznego który może być testowany jako prawda lub fałsz co jest kluczowe dla działania pętli takich jak while czy for. Przykładem może być pętla while która kontynuuje swoje działanie tak długo jak warunek w rombie jest spełniony. W ten sposób romb ułatwia wizualne i logiczne śledzenie decyzji w algorytmie co jest zgodne z dobrymi praktykami programowania takimi jak przejrzystość i czytelność kodu. Użycie rombu zgodnie z konwencją diagramów przepływu poprawia także zrozumienie algorytmu przez innych programistów co zwiększa efektywność współpracy w zespołach deweloperskich. Stosowanie tego symbolu jest również wspierane przez standardy takie jak UML co czyni go uniwersalnym narzędziem w modelowaniu procesów.

Pytanie 26

Wskaż polecenie, które działa identycznie jak instrukcja while w PHP.

$x = 0;
 while($x < 5) {
     echo "$x,";
     $x++;
 }
 
 Instrukcja 1
 for ($x=0; $x<5; $x++) {
     echo "$x,";
     $x++;
 }
 
 Instrukcja 2
 for ($x=0; $x<5; $x+=2) {
     echo "$x,";
     $x++;
 }
 
 Instrukcja 3

 for ($x=0; $x<5; $x++) {
     echo "$x,";
 }
 
 Instrukcja 4
 for ($x=1; $x<=5; $x++) {
     echo "$x,";
 }

A. Instrukcja 4

B. Instrukcja 1

C. Instrukcja 3

D. Instrukcja 2

Instrukcja 3 jest funkcjonalnie równoważna podanej instrukcji while w języku PHP. W obu przypadkach pętla zaczyna się z wartością zmiennej x równej 0 i kontynuuje dopóki x jest mniejsze od 5. W każdej iteracji zmienna x jest zwiększana o 1. Wyrażenie warunkowe w pętli for to x<5 co odpowiada warunkowi while $x<5. Część inicjalizacyjna for ustawia zmienną na 0 co jest zgodne z inicjalizacją przed pętlą while. Instrukcje zawarte w pętli wykonują te same operacje wyświetlania wartości x i inkrementacji. W praktyce stosowanie pętli for może być korzystne dla czytelności gdyż wszystkie elementy sterujące pętlą są zgrupowane w jednej linii co ułatwia zrozumienie jej działania. Jest to zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi które promują klarowność kodu. Instrukcje for są często wykorzystywane w sytuacjach gdy liczba iteracji jest z góry znana co czyni je bardziej intuicyjnymi w takich przypadkach.

Pytanie 27

W języku JavaScript, aby zweryfikować, czy liczba leży w zakresie 100,200>, należy użyć:

A. if(liczba<100 || liczba>=200)

B. if(liczba>100 && liczba <=200)

C. if (liczba>100 || liczba<=200)

D. if(liczba<100 && liczba<=200)

Aby sprawdzić, czy liczba znajduje się w przedziale od 100 do 200 włącznie w języku JavaScript, należy użyć operatora logicznego AND (&&). Wyrażenie if(liczba > 100 && liczba <= 200) oznacza, że liczba musi być większa niż 100 oraz jednocześnie mniejsza lub równa 200. Przykład: jeśli mamy liczby 150 i 250, to 150 spełnia warunki tego warunku (jest większa od 100 i mniejsza lub równa 200), podczas gdy 250 nie spełnia (jest większa od 200). Kluczowe jest zrozumienie operatorów porównania oraz logicznych w JavaScript. Zgodnie z ECMAScript, językiem, na którym oparty jest JavaScript, użycie operatora AND w tym kontekście jest standardowym podejściem do określenia, czy wartość znajduje się w danym przedziale. Poprawne użycie tych operatorów jest istotne dla logiki programów oraz dostosowywania warunków do różnych sytuacji, co jest niezbędne w codziennej pracy programisty.

Pytanie 28

Który program komputerowy zamienia kod źródłowy, stworzony w danym języku programowania, na język zrozumiały dla komputera?

A. Debugger

B. Środowisko programistyczne

C. Kompilator

D. Edytor kodu źródłowego

Debugger, edytor kodu źródłowego oraz środowisko programistyczne to narzędzia, które pełnią różne funkcje w procesie tworzenia oprogramowania, ale nie są odpowiedzialne za przekształcanie kodu źródłowego na język maszynowy. Debugger to narzędzie, które umożliwia programistom analizowanie i poprawianie błędów w kodzie, pozwalając na zatrzymywanie wykonania programu w określonych punktach, aby sprawdzić wartości zmiennych i stan aplikacji. Choć jest to istotny element procesu programowania, nie zajmuje się kompilacją kodu. Edytor kodu źródłowego służy do pisania i edytowania kodu, jednak nie dokonuje konwersji na język maszynowy; przykładem edytora może być Visual Studio Code czy Sublime Text, które umożliwiają programistom wygodne pisanie kodu, ale same w sobie nie kompilują ani nie interpretują kodu. Środowisko programistyczne (IDE) to zintegrowane środowisko, które łączy edytor kodu, debugger oraz kompilator w jednym narzędziu, co ułatwia proces tworzenia oprogramowania. Mimo że IDE może zawierać kompilator, to jako całość nie jest odpowiedzialne za sam proces kompilacji, lecz raczej za organizację całego procesu programistycznego. Dlatego wszystkie wymienione narzędzia są istotne, ale żadne z nich nie pełni roli kompilatora.

Pytanie 29

W języku JavaScript zadeklarowano funkcję.
function absValue(f) {
return Math.abs(f);
}

A. wypisać wartość przeciwną do f

B. zwrócić wartość bezwzględną z f

C. wypisać wartość bezwzględną z f

D. zwrócić wartość przeciwną do f

Poprawna odpowiedź to „zwrócić wartość bezwzględną z f”. Funkcja absValue(f) korzysta z wbudowanej metody Math.abs(), która zwraca wartość bezwzględną liczby przekazanej jako argument. Oznacza to, że jeśli liczba f jest ujemna, zostanie zamieniona na dodatnią, a jeśli dodatnia — pozostanie bez zmian. Funkcja nie wypisuje wartości, lecz zwraca wynik, który można następnie wykorzystać w dalszych obliczeniach. Takie podejście jest często stosowane w programowaniu, gdy chcemy operować na wielkościach zawsze nieujemnych, np. przy obliczaniu różnic, odległości lub w analizie danych numerycznych.

Pytanie 30

Definicja formularza została użyta na stronie internetowej, która przesyła dane do pliku napisanego w języku PHP. W jakiej tablicy będą dostępne dane z tego formularza?

A. $_POST

B. $_GET

C. $_COOKIE

D. $_ACTION

Tablica $_POST w PHP służy do przechwytywania danych przesyłanych za pomocą metody POST. Jest to standardowa praktyka w przypadku formularzy, które zawierają dane wrażliwe lub dużą ilość informacji. Metoda POST przesyła dane w treści żądania HTTP, co oznacza, że nie są one widoczne w adresie URL, co zwiększa bezpieczeństwo w porównaniu do metody GET. Przykładem zastosowania mogą być formularze logowania czy przesyłania plików. W PHP dostęp do danych z formularza można uzyskać poprzez prostą składnię, na przykład $_POST['nazwa_pola']. Ważne jest, aby zawsze walidować i filtrować dane wejściowe, aby zabezpieczyć aplikację przed atakami typu SQL Injection czy XSS. Zastosowanie metody POST jest zgodne z ogólnymi zasadami bezpieczeństwa i standardami projektowania aplikacji webowych, które zalecają ograniczanie widoczności danych przesyłanych przez użytkownika. Dobre praktyki obejmują również stosowanie HTTPS, aby dodatkowo zaszyfrować dane przesyłane pomiędzy klientem a serwerem.

Pytanie 31

Jaką złożoność obliczeniową mają problemy związane z przeprowadzaniem operacji na łańcuchach lub tablicach w przypadku dwóch zagnieżdżonych pętli przetwarzających wszystkie elementy?

A. O(n2)

B. O(n)

C. O(n!)

D. O(log n)

Często przy analizie złożoności obliczeniowej popełniamy błędy, bo staramy się ocenić, ile operacji jest potrzebnych, a kontekst ma tu spore znaczenie. Odpowiedź O(n) może wydawać się kusząca, ale oznacza, że operacje są tylko liniowe, co mija się z prawdą, gdy mamy zagnieżdżone pętle. Jak jedna pętla przechodzi przez n elementów, a druga również przechodzi przez n dla każdej iteracji, to nie ma mowy o liniowości. Co do O(n!), to dotyczy to permutacji i jest zupełnie inną sprawą niż prosta iteracja przez elementy. A O(log n) - w tym przypadku jest mylące, bo odnosi się do algorytmów takich jak wyszukiwanie binarne, które działają na posortowanych danych, a nie przy przetwarzaniu wszystkich elementów. Ważne jest, żeby mieć to na uwadze. Różne operacje wymagają różnych metod analizy, a złożoność algorytmiczna jest kluczowa przy projektowaniu dobrych i wydajnych rozwiązań.

Pytanie 32

Rekord w bazie danych identyfikowany jest jednoznacznie przez pole

A. numeryczne

B. klucza podstawowego

C. klucza obcego

D. relacji

Klucz podstawowy jest unikalnym identyfikatorem rekordu w tabeli bazy danych, który zapewnia jednoznaczność każdego wpisu. W praktyce oznacza to, że żaden z wpisów w tabeli nie może mieć tego samego klucza podstawowego, co pozwala na łatwe odnajdywanie i łączenie danych. Klucz podstawowy jest często implementowany jako pole numeryczne, co umożliwia szybką i efektywną indeksację. W standardzie SQL klucz podstawowy definiuje się za pomocą polecenia 'PRIMARY KEY'. Przykładem zastosowania klucza podstawowego może być tabela 'Użytkownicy', w której pole 'ID_Użytkownika' pełni rolę klucza podstawowego, zapewniając unikalność dla każdego użytkownika. Klucz podstawowy może składać się z jednego lub więcej pól, a w przypadku złożonych kluczy podstawowych, wszystkie pola muszą być wypełnione, aby rekord był uznany za unikalny. Dlatego właśnie klucz podstawowy jest fundamentem relacyjnych baz danych, umożliwiającym prawidłowe zarządzanie danymi.

Pytanie 33

Wskaż właściwą zasadę odnoszącą się do integralności danych w bazie danych?

A. pole klucza podstawowego nie powinno być puste

B. pole klucza obcego nie powinno być puste

C. w relacji 1..n pole klucza obcego łączy się z polem klucza podstawowego innej tabeli

D. pole klucza podstawowego musi mieć utworzony indeks

Pole klucza podstawowego w tabeli bazy danych jest fundamentalnym elementem struktury relacyjnej. Jego główną rolą jest zapewnienie unikalności każdego rekordu w tabeli oraz umożliwienie jednoznacznej identyfikacji. Zgodnie z zasadami spójności danych w bazach danych, pole klucza podstawowego nie może być puste (NULL), ponieważ brak wartości w tym polu uniemożliwi skuteczne i jednoznaczne zidentyfikowanie rekordu. Na przykład, w tabeli 'Klienci', gdzie 'ID_Klienta' jest kluczem podstawowym, każde 'ID_Klienta' musi być unikalne i nie może być puste, aby uniknąć niejednoznaczności podczas wyszukiwania lub modyfikacji danych. Praktyczne zastosowanie tej zasady w projektowaniu baz danych prowadzi do zwiększenia integralności i spójności danych, co jest zgodne z normami, takimi jak ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability). Dbałość o poprawność kluczy podstawowych to kluczowy element w tworzeniu wydajnych i niezawodnych systemów baz danych.

Pytanie 34

Do zdefiniowania listy nienumerowanej w języku HTML, jaki znacznik należy zastosować?

A. <dt>

B. <dd>

C. <ul>

D. <ol>

Aby zdefiniować w języku HTML listę nienumerowaną, należy użyć znacznika <ul>, co jest standardem w HTML. Znacznik <ul> oznacza "unordered list", czyli listę, w której poszczególne elementy nie są uporządkowane w kolejności numeracyjnej. Elementy tej listy są zazwyczaj wyświetlane z ikoną (punktami) przed każdym elementem, co podkreśla ich nienumerowany charakter. Każdy element listy jest definiowany za pomocą znacznika <li> (list item). Przykładowo, pełna struktura HTML dla listy nienumerowanej może wyglądać następująco: <ul><li>Pierwszy element</li><li>Drugi element</li></ul>. Używanie list nienumerowanych jest szczególnie pomocne w organizowaniu treści w sposób, który nie wymaga hierarchii, ale raczej prezentuje różne elementy na równym poziomie. W standardach W3C HTML5, <ul> jest zalecanym znakiem do tworzenia takich struktur, co czyni go kluczowym elementem w budowie przejrzystych i zrozumiałych stron internetowych. Implementacja list nienumerowanych w HTML jest istotnym krokiem w tworzeniu semantycznie poprawnych dokumentów, co wpływa na dostępność oraz SEO.

Pytanie 35

Która funkcja edytora grafiki wektorowej spowoduje przekształcenie z przedstawionych po lewej stronie figur koła i prostokąta do figury półkola widocznej po prawej stronie?

A. Wykluczenie.

B. Część wspólna.

C. Podział.

D. Różnica.

W grafice wektorowej operacje na kształtach, takie jak Różnica, Podział, Wykluczenie czy Część wspólna, to tzw. operacje boole’owskie. One nie są losowe – każda z nich ma bardzo konkretne, matematyczne znaczenie. Typowy błąd polega na tym, że patrzymy tylko na „intuicyjną” nazwę funkcji, a nie na to, co faktycznie dzieje się z obszarami wypełnienia. Różnica (ang. Subtract / Difference) polega na tym, że jedna figura „wycina” fragment z drugiej. Gdyby w naszym przykładzie użyć różnicy, to z jednej figury zostałby usunięty fragment zajmowany przez drugą. W efekcie dostalibyśmy kształt przypominający np. prostokąt z zaokrąglonym wycięciem, a nie pełne półkole. To przydaje się np. do robienia otworów, ramek, ikon z „dziurą”, ale nie do budowy półkola. Podział (ang. Divide / Fragment) dzieli obszar wszędzie tam, gdzie kształty się przecinają, na kilka osobnych obiektów. Wizualnie może to chwilowo wyglądać podobnie, ale końcowy efekt to kilka fragmentów, które trzeba ręcznie usuwać lub scalać. W testowym zadaniu chodzi o jedną, gotową figurę półkola, bez dodatkowego sprzątania, więc to nie jest optymalna operacja. Wykluczenie (ang. Exclude / XOR) działa odwrotnie do części wspólnej – usuwa obszar nakładania się, a zostawia tylko to, co jest „na zewnątrz” przecięcia. Gdyby użyć wykluczenia na kole i prostokącie, środek, czyli miejsce ich wspólnego nakładania, zniknie, a zostaną dwa osobne dziwne kształty po bokach. To dobra funkcja do tworzenia bardziej dekoracyjnych, ażurowych form, ale kompletnie nie nadaje się do uzyskania klasycznego półkola. W tym zadaniu kluczowe jest zrozumienie, że półkole jest dokładnie tym obszarem, gdzie koło i prostokąt się pokrywają. Stąd jedynie „Część wspólna” daje czysty, poprawny efekt bez dodatkowej obróbki. Warto przy takich pytaniach wyobrażać sobie, które fragmenty zostaną, a które zostaną usunięte, zamiast sugerować się tylko nazwą funkcji w menu programu.

Pytanie 36

Która z wymienionych grup znaczników HTML zawiera elementy przeznaczone do grupowania oraz tworzenia struktury dokumentu?

A. table, tr, td

B. div, article, header

C. span, strong, em

D. br, img, hr

Odpowiedź 'div, article, header' jest poprawna, ponieważ te znaczniki HTML są kluczowymi elementami umożliwiającymi grupowanie i organizację treści w dokumentach webowych. Znacznik 'div' jest uniwersalnym kontenerem, który można wykorzystać do grupowania innych elementów w celu lepszej strukturyzacji strony. 'article' jest przeznaczony do oznaczania niezależnych fragmentów treści, takich jak posty na blogach, które mogą być samodzielnie dystrybuowane. Z kolei 'header' zazwyczaj zawiera nagłówki i elementy wprowadzające dla sekcji strony. Zastosowanie tych znaczników zgodnie z wytycznymi W3C sprzyja poprawnej hierarchii dokumentu, co z kolei zwiększa użyteczność strony oraz jej dostępność dla technologii asystujących. Przykładowo, użycie 'article' pozwala wyszukiwarkom i czytnikom ekranu lepiej zrozumieć strukturę treści, co może pozytywnie wpłynąć na SEO oraz doświadczenia użytkowników.

Pytanie 37

Zawarte polecenie SQL wykonuje

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;

A. powiększyć wartość pola Uczen o jeden

B. zwiększyć o jeden wartość w kolumnie id_klasy dla wszystkich rekordów tabeli Uczen

C. ustalić wartość pola Uczen na 1

D. ustalić wartość kolumny id_klasy na 1 dla wszystkich rekordów w tabeli Uczen

Polecenie SQL, które analizujemy, to: `UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;`. Jego celem jest zwiększenie wartości w kolumnie `id_klasy` o jeden dla wszystkich rekordów w tabeli `Uczen`. Wykorzystanie operacji `SET` w poleceniu `UPDATE` umożliwia modyfikację istniejących danych w bazie. W tym przypadku każda wartość w kolumnie `id_klasy` zostaje powiększona o jeden. To technika często stosowana przy aktualizacjach, gdzie potrzebujemy inkrementować wartości, np. w przypadku liczników, numeracji czy przesuwania pozycji. Stosowanie `UPDATE` zgodnie z dobrymi praktykami wymaga ostrożności, zwłaszcza przy operacjach masowych, aby unikać niezamierzonych zmian w danych. Ważne jest, aby przed wykonaniem takich operacji upewnić się, że kopia zapasowa danych jest dostępna, a operacja została przetestowana w środowisku testowym, aby uniknąć potencjalnych problemów w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 38

Zadanie "drzewo kontekstowe" w edytorze WYSIWYG Adobe Dreamweaver jest przeznaczone do

A. formatowania treści za pomocą dostępnych znaczników

B. tworzenia szablonu strony internetowej

C. pokazania interaktywnego drzewa struktury HTML dla treści statycznych i dynamicznych

D. określenia kaskadowych arkuszy stylów powiązanych z witryną

Funkcja 'drzewo kontekstowe' w edytorze WYSIWYG Adobe Dreamweaver jest kluczowym narzędziem, które umożliwia wizualizację struktury dokumentu HTML w formie interaktywnego drzewa. Dzięki temu użytkownicy mogą łatwo zobaczyć hierarchię elementów, co znacząco ułatwia nawigację oraz edycję zawartości zarówno statycznej, jak i dynamicznej. Przykład praktycznego zastosowania tej funkcji to sytuacja, w której programista pracuje nad złożonym projektem, zawierającym wiele sekcji i podsekcji. Dzięki drzewu kontekstowemu może szybko zlokalizować i edytować konkretne elementy, co przyspiesza proces tworzenia stron. Ponadto, funkcja ta wspiera dobre praktyki, takie jak utrzymanie czystości kodu oraz jego struktury, co jest zgodne z wytycznymi W3C dotyczącymi pisania HTML. Umożliwia to także lepsze zrozumienie i zarządzanie kodem, co jest nieocenione w większych projektach z zespołami developerskimi.

Pytanie 39

Grafik pragnie zmienić obraz JPG na format PNG bez utraty jakości, tak aby w obszarach, gdzie pierwotnie był kolor biały, w finalnym obrazie występowała przezroczystość. W tym celu powinien

A. dodać kanał alfa

B. zmniejszyć rozdzielczość obrazu

C. przekształcić obraz w odcienie szarości

D. zaimportować obraz do edytora grafiki wektorowej

Dodanie kanału alfa do obrazu JPG, aby uzyskać przezroczystość w kolorze białym, jest najlepszym podejściem. Kanał alfa to dodatkowa warstwa informacji w pliku graficznym, która definiuje przezroczystość każdego piksela. W formacie PNG, kanał alfa umożliwia tworzenie przezroczystych tła, co jest szczególnie przydatne w projektach, gdzie elementy graficzne muszą być nakładane na różne tła. W praktyce, aby uzyskać pożądany efekt, grafik powinien użyć narzędzi do edycji grafiki, takich jak Adobe Photoshop, GIMP lub Inkscape. Po zaimportowaniu obrazu JPG, użytkownik może użyć funkcji selekcji koloru, aby zaznaczyć obszary białe, a następnie usunąć je, co wprowadzi przezroczystość w tych miejscach. Na końcu, obraz można zapisać jako PNG, co zachowa wprowadzone zmiany. Tego typu operacje są standardem w pracy z grafiką komputerową, szczególnie w projektach związanych z web designem i tworzeniem materiałów reklamowych.

Pytanie 40

W języku CSS określono formatowanie znacznika h1 według wzoru. Zakładając, że żadne inne formatowanie nie jest dodane do znacznika h1, wskaż sposób formatowania tego znacznika

A. C

B. B

C. D

D. A

Formatowanie znacznika h1, określone w podanym kodzie CSS, wprowadza kilka charakterystycznych cech stylistycznych. Przede wszystkim, zastosowanie 'font-style: oblique;' zmienia wygląd tekstu, nadając mu ukośny styl. To oznacza, że tekst będzie wyświetlany w wyraźnie przechylonej formie, co jest często używane do podkreślenia ważnych elementów. Dodatkowo, 'font-variant: small-caps;' odpowiedzialne jest za przekształcenie małych liter w małe kapitałki, co nadaje tekstowi elegancki i formalny wygląd. Taki zabieg jest często wykorzystywany w tytułach lub nagłówkach, aby wyróżnić je wśród pozostałego tekstu. Ostatni element, 'text-align: right;', wyrównuje tekst do prawej krawędzi kontenera, co jest mniej powszechnie stosowane w porównaniu do wyrównania do lewej lub wyśrodkowanego, ale może być użyteczne w specyficznych układach strony. W przypadku, gdyby były dodatkowe style CSS przypisane do tego znacznika, mogłyby one wpłynąć na ostateczny wygląd, jednak w tym przypadku zakładamy, że są to jedyne zastosowane style. Standardy CSS jasno określają, jak różne właściwości mogą być używane do stylizacji elementów HTML, co czyni je niezwykle potężnym narzędziem w tworzeniu estetycznych i funkcjonalnych stron internetowych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej