Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik chłodnictwa i klimatyzacji
Kwalifikacja: ELE.03 - Wykonywanie robót związanych z montażem instalacji i urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Data rozpoczęcia: 26 maja 2026 20:54
Data zakończenia: 26 maja 2026 21:12

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który schemat odpowiada układowi sieci TN-S?

A. Schemat 3

B. Schemat 4

C. Schemat 1

D. Schemat 2

To jest właśnie klasyczny przykład układu sieci TN-S. W tym schemacie, przewód neutralny (N) oraz przewód ochronny (PE) są całkowicie rozdzielone już od punktu rozdziału, czyli praktycznie od transformatora lub głównej rozdzielnicy. W praktyce oznacza to dużo wyższy poziom bezpieczeństwa – prąd roboczy i prąd ochronny nie mieszają się, więc ryzyko pojawienia się niebezpiecznego napięcia na obudowie urządzenia czy metalowych częściach instalacji jest minimalizowane. Standardy takie jak PN-HD 60364 czy wytyczne SEP bardzo wyraźnie zalecają TN-S w nowych instalacjach, właśnie ze względu na tę separację i możliwość łatwego rozbudowania systemu o nowoczesne zabezpieczenia różnicowo-prądowe. Z doświadczenia powiem, że przy układach TN-S dużo łatwiej wykrywać usterki – nie ma zamieszania z przewodem PEN, wszystko jest czytelne i zgodne z dobrą praktyką. TN-S jest podstawą w większych instalacjach przemysłowych, ale coraz częściej widuje się go też w domach, szczególnie tam, gdzie stawia się na bezpieczeństwo i unika się kompromisów. Naprawdę warto znać ten układ, bo od niego zaczyna się porządnie wykonana elektryka!

Pytanie 2

W sprężarkowym układzie chłodniczym ciepło oddawane przez produkty zgromadzone w komorze chłodniczej pochłaniane jest przez

A. powietrze schładzające skraplacz.

B. czynnik chłodniczy przepływający przez parownik.

C. mieszaninę wody i amoniaku przepływającą przez skraplacz.

D. wodę schładzającą parownik.

Dokładnie tak – w sprężarkowym układzie chłodniczym całe ciepło, które „zabieramy” z produktów w komorze, rzeczywiście pochłaniane jest przez czynnik chłodniczy przepływający przez parownik. Parownik to taki kluczowy element, gdzie czynnik chłodniczy odbiera energię cieplną od otoczenia, czyli de facto właśnie od produktów. To dlatego, jak otworzysz lodówkę, parownik jest najzimniejszym miejscem – tam właśnie czynnik chłodniczy zmienia stan skupienia z cieczy w gaz, pobierając przy tym ciepło. W praktyce – przykładowo w chłodni spożywczej – parownik jest umieszczony wewnątrz komory, a wentylator wymusza obieg powietrza przez produkty i wokół żeberek parownika. Czynnik chłodniczy, np. R134a albo amoniak (w większych instalacjach przemysłowych), płynie przez parownik, odbiera ciepło, odparowuje i niesie tę energię dalej do sprężarki. Taki sposób działania wynika z klasycznego schematu Rankine’a dla chłodnictwa i jest opisany w każdej porządnej dokumentacji technicznej (np. PN-EN 378). Moim zdaniem dobrze zawsze pamiętać, że sam parownik odpowiada za odbiór ciepła, a nie np. skraplacz czy mieszanka wodno-amoniakalna, bo to zupełnie inne układy. Właśnie to jest sedno chłodnictwa sprężarkowego i jeden z ważniejszych fundamentów, które potem się rozwija pod kątem sterowania czy eksploatacji.

Pytanie 3

Ile ciepła należy odprowadzić z 1 tony wody w celu obniżenia jej temperatury z 25°C do 5°C, jeżeli ciepło właściwe wynosi c = 4,2 kJ/kgK?

A. 8,4 MJ

B. 84 MJ

C. 840 kJ

D. 84 kJ

Obliczając ilość ciepła, jaką trzeba odprowadzić od 1 tony wody, korzystamy ze wzoru Q = m·c·ΔT. Masa to 1 tona, czyli 1000 kg, ciepło właściwe c = 4,2 kJ/kgK, a różnica temperatur ΔT = 25°C - 5°C = 20 K. Podstawiając: Q = 1000 kg × 4,2 kJ/kgK × 20 K = 84 000 kJ. Ponieważ 1 MJ to 1000 kJ, wynik to 84 MJ. To właśnie pokazuje, jak duża ilość energii jest związana z procesami ogrzewania czy chłodzenia wody w praktyce – szczególnie przy dużych objętościach. W przemyśle ten typ obliczeń pojawia się często, np. w instalacjach grzewczych, przy projektowaniu chłodnic czy wymienników ciepła. Moim zdaniem dobrze jest pamiętać, że ciepło właściwe dla wody jest dość wysokie, co sprawia, że woda doskonale magazynuje energię. Takie zadania pojawiają się też na egzaminach zawodowych i w praktyce – zawsze opieraj się na jednostkach, bo łatwo się pomylić z MJ i kJ. Branżowe standardy, np. PN-EN ISO 5167, również zawsze wymagają poprawnego przeliczania jednostek. To podstawa do dalszej nauki o termodynamice i energetyce. Dla ciekawostki – podobne obliczenia są przy projektowaniu instalacji centralnego ogrzewania czy nawet przy ocenie efektywności pomp ciepła. Bez tego trudno ruszyć dalej w praktycznych zastosowaniach energetyki czy chłodnictwa.

Pytanie 4

Która substancja w stanie pary jest lżejsza od powietrza, ma charakterystyczny drażniący zapach i jest toksyczna?

A. Amoniak.

B. Dwutlenek węgla.

C. Propan.

D. Butan.

Amoniak rzeczywiście wyróżnia się na tle tych wszystkich gazów, bo w stanie pary jest lżejszy od powietrza, co zresztą często wykorzystuje się w wentylacji przemysłowej – wyciągi robi się przy suficie, a nie przy podłodze. Ma bardzo charakterystyczny, drażniący zapach (nie da się go pomylić z niczym innym, moim zdaniem), a przy tym jest toksyczny – wymaga specjalnych środków ostrożności podczas pracy. Stosuje się go np. w chłodnictwie przemysłowym, do produkcji nawozów azotowych czy nawet w przemyśle chemicznym jako surowiec. Standardy BHP jasno mówią, żeby przy pracy z amoniakiem korzystać z detektorów gazu i systemów alarmowych. Dla porównania, butan czy propan są cięższe od powietrza i nie mają tego drażniącego zapachu (dodaje się im substancje zapachowe – tzw. odoranty), a dwutlenek węgla, choć spotykany, też nie spełnia tych kryteriów. Ciekawostka: amoniak jest wykrywany przez ludzki węch już przy bardzo małych stężeniach, poniżej 0,5 ppm, więc raczej trudno go przypadkiem przeoczyć. Z mojego doświadczenia – zawsze warto pamiętać, gdzie są wyjścia ewakuacyjne i jak działa lokalny system wentylacji, jeśli masz do czynienia z amoniakiem.

Pytanie 5

Na rysunku agregatu chłodniczego strzałką wskazano

A. sprężarkę.

B. skraplacz.

C. zbiornik oleju.

D. parownik (parowacz).

Strzałka na tym rysunku wskazuje na skraplacz, czyli bardzo ważny element każdego agregatu chłodniczego. Skraplacz to wymiennik ciepła, w którym czynnik chłodniczy oddaje ciepło do otoczenia i przechodzi z postaci gazowej w ciekłą. W praktyce wygląda to tak: czynnik sprężony przez sprężarkę jest bardzo gorący, więc kiedy trafia do skraplacza, oddaje energię cieplną — najczęściej do powietrza, które jest chłodzone wentylatorem. Jest to nieodzowny etap cyklu chłodniczego, bez którego instalacja nie mogłaby skutecznie odbierać ciepła np. z chłodni czy klimatyzatora. Moim zdaniem, w większości centralnych układów chłodniczych projektanci kładą duży nacisk na dobór odpowiedniego skraplacza, żeby cały układ był energooszczędny i niezawodny. Warto pamiętać, że skraplacze mogą być wykonane jako powietrzne (takie jak na zdjęciu), wodne albo nawet wyparne, w zależności od zastosowania oraz dostępnych zasobów energetycznych. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne czyszczenie powierzchni skraplacza to podstawa, bo zabrudzony wymiennik to spadek wydajności, a nawet ryzyko awarii. W branży przyjęło się też, że dobre praktyki serwisowe nakazują cykliczne sprawdzanie efektywności pracy skraplacza, bo to element, który ma ogromny wpływ na bilans energetyczny całej instalacji.

Pytanie 6

Na rysunku przedstawiono zawór rozprężny, w którym rozszczelniony został układ kapilary. Dla usunięcia uszkodzenia należy

A. wymienić dyszę zaworu.

B. wymienić cały zawór na nowy.

C. zalutować miejsce nieszczelności.

D. wymienić element zaworu z czujką i kapilarą.

Faktycznie, w sytuacji gdy w zaworze rozprężnym rozszczelnieniu ulega kapilara, najbezpieczniej i zgodnie z praktyką serwisową wymienia się cały zawór na nowy. Wynika to z tego, że układ kapilary połączony jest nierozerwalnie z obudową i czujnikiem zaworu – nieszczelność powoduje nieodwracalną utratę czynnika w czujce, a co za tym idzie, zawór traci swoją funkcjonalność i precyzję. Próbując naprawiać lub lutować kapilarę, łatwo doprowadzić do dalszych uszkodzeń albo powstania nieszczelności w układzie chłodniczym. Wymiana całego zaworu jest nieco droższa, ale daje gwarancję, że system będzie dalej pracował według parametrów producenta i nie narazimy się na wtórne awarie. Moim zdaniem, oszczędzanie na takich elementach zawsze odbija się czkawką – miałem już przypadki, gdzie ktoś próbował coś naprawiać prowizorycznie i tylko pogorszył sprawę. Branżowe procedury (np. zalecenia producentów Danfoss, Castel) jasno określają, że zawory z uszkodzonym układem kapilarnym się wymienia. To po prostu jedyne rozsądne wyjście – nie warto kombinować!

Pytanie 7

Miejsce montowania wziernika w urządzeniu chłodniczym oznaczono na schemacie cyfrą

A. 3

B. 2

C. 4

D. 1

Moim zdaniem, błędy w rozpoznaniu miejsca montażu wziernika wynikają najczęściej z mylenia funkcji poszczególnych punktów instalacji chłodniczej. Często początkujący instalatorzy zakładają, że obserwacja czynnika powinna odbywać się bliżej sprężarki lub skraplacza, bo tam zaczyna się obieg, jednak to prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Wziernik nie będzie użyteczny przy sprężarce, bo tam czynnik jest w stanie gazowym i nie zobaczymy przez niego ani pęcherzyków, ani nie ocenimy przejrzystości cieczy. Podobnie przy skraplaczu czy zbiorniku cieczy — jeszcze za wcześnie, by ocenić, czy do zaworu rozprężnego trafia czysty, jednofazowy czynnik. Montaż wziernika za filtrem chemicznym, ale przed zaworem rozprężnym, pozwala na najdokładniejszą kontrolę jakości czynnika tuż przed jego rozprężeniem i wejściem do parownika. Typowym błędem myślowym jest także przekonanie, że miejsce montażu nie ma znaczenia — a prawda jest taka, że tylko umieszczenie wziernika w linii cieczowej, tuż przed zaworem, daje realną możliwość oceny, czy instalacja działa poprawnie. Warto pamiętać, że tylko wtedy obserwacja obecności bąbelków czy zmętnienia ma sens diagnostyczny. Z mojego doświadczenia wynika, że nieprawidłowe usytuowanie wziernika prowadzi do błędnych diagnoz i niepotrzebnych interwencji serwisowych. Dlatego polecam podejście zgodne ze standardami branżowymi i zawsze kierowanie się funkcjonalnością, nie intuicją czy przypadkiem.

Pytanie 8

Odparowanie czynnika przed zaworem rozprężnym jest spowodowane

A. zapchaniem filtra mechanicznego lub odwadniacza.

B. zamontowaniem krótkich przewodów cieczowych.

C. zastosowaniem przewodów cieczowych o dużych średnicach.

D. umieszczeniem zaworu i parownika zbyt nisko.

Prawidłowo wskazałeś, że odparowanie czynnika przed zaworem rozprężnym najczęściej jest spowodowane zapchaniem filtra mechanicznego albo odwadniacza. W praktyce, jeżeli układ chłodniczy ma zanieczyszczony filtr, przepływ czynnika przez przewód cieczowy znacznie się ogranicza i powstaje spadek ciśnienia przed zaworem. To powoduje, że część czynnika zaczyna odparowywać już w przewodzie cieczowym, czyli zanim dotrze do parownika. Taki objaw bardzo często można spotkać podczas serwisu starszych, zaniedbanych instalacji chłodniczych lub klimatyzacyjnych, gdzie nikt przez dłuższy czas nie wymieniał filtrów ani nie sprawdzał odwadniaczy. Moim zdaniem, w branży serwisowej to wręcz klasyk – jeśli widzisz pęcherzyki w okienku inspekcyjnym i parowanie przed zaworem, to pierwsze co sprawdzasz to właśnie filtr lub odwadniacz. Według zaleceń producentów – np. Danfoss czy Alco – regularna wymiana filtrów i kontrola czystości układu są kluczowe dla prawidłowej pracy instalacji. Co ciekawe, zapchany filtr nie tylko pogarsza wydajność, ale przy długotrwałym bagatelizowaniu problemu może prowadzić do poważnych uszkodzeń sprężarki przez brak dostatecznego chłodzenia i smarowania. Dobrze wiedzieć, że takie prozaiczne rzeczy mają ogromne znaczenie w codziennej eksploatacji chłodnictwa.

Pytanie 9

Który wskaźnik określa potencjał tworzenia efektu cieplarnianego odniesiony do CO₂?

A. ODP

B. HGWP

C. GWP

D. TEWI

GWP, czyli Global Warming Potential, to naprawdę kluczowy wskaźnik w tematach ochrony środowiska i techniki chłodniczej. Wskaźnik ten pozwala porównywać, jak bardzo dany gaz cieplarniany przyczynia się do globalnego ocieplenia w stosunku do dwutlenku węgla (CO₂) w określonym horyzoncie czasowym, najczęściej 100 lat. W praktyce oznacza to, że jeśli czynnik chłodniczy ma GWP równe 1300, to jest tyle razy silniejszy od CO₂ pod względem tworzenia efektu cieplarnianego. Stosowanie tego wskaźnika jest już praktycznie obowiązkowe w branży HVACR, zgodnie z rozporządzeniem F-gazowym UE (517/2014), które nakazuje ograniczanie stosowania czynników o wysokim GWP. Z mojego doświadczenia wynika, że każda firma zajmująca się klimatyzacją czy pompami ciepła na poważnie analizuje GWP podczas wyboru czynnika roboczego. Dla przykładu, czynnik R32 ma GWP poniżej 700, a popularny kiedyś R410A już ponad 2000, więc widać, jak duże to daje różnice dla środowiska i późniejszych opłat środowiskowych. Warto wiedzieć, że GWP jest parametrem uznanym na całym świecie – korzysta się z niego zarówno w dokumentacji technicznej, jak i przy projektowaniu instalacji czy raportowaniu emisji. To naprawdę podstawa dla każdego, kto chce świadomie działać w tej branży.

Pytanie 10

Który element instalacji chłodniczej oznaczono na schemacie cyfrą 4?

A. Sprężarkę.

B. Termostat.

C. Parownik.

D. Skraplacz.

Parownik to absolutnie kluczowy element każdej instalacji chłodniczej – to właśnie tutaj zachodzi właściwy proces chłodzenia pomieszczenia czy produktu. Na schemacie oznaczony cyfrą 4 parownik znajduje się wewnątrz komory chłodniczej i to do niego trafia czynnik chłodniczy w stanie ciekłym po rozprężeniu. W parowniku czynnik odbiera ciepło z otoczenia (np. z powietrza w komorze -15°C), dzięki czemu odparowuje i przechodzi w stan gazowy. To sprawia, że temperatura wewnątrz komory spada. W praktyce, np. w chłodniach spożywczych czy mroźniach, parowniki mają różne konstrukcje – od prostych rur po zaawansowane wymienniki z wentylatorami, aby efektywnie rozprowadzać schłodzone powietrze. Moim zdaniem bardzo ważne jest, żeby regularnie sprawdzać stan parownika, bo nawet lekka warstwa szronu czy brudu może drastycznie ograniczyć wydajność chłodzenia. Zgodnie z branżowymi standardami (np. normami PN-EN 378), parowniki muszą być dobierane do mocy chłodniczej całego układu i zapewniać odpowiednią powierzchnię wymiany ciepła. Warto pamiętać, że właściwe rozmieszczenie parownika w komorze to nie tylko lepsza efektywność, ale też mniejsze zużycie energii.

Pytanie 11

Na podstawie fragmentu zaleceń instalacyjnych, wskaż które wartości odstępów od ściany i przeszkód zapewniają prawidłowe zamontowanie agregatu skraplającego OP-MGZD086MTC21E.

A. odstęp 1: 0,6 m, odstęp 2: 2,1 m

B. odstęp 1: 0,5 m, odstęp 2: 1,6 m

C. odstęp 1: 0,5 m, odstęp 2: 2,1 m

D. odstęp 1: 0,6 m, odstęp 2: 1,6 m

Problem z wyborem zbyt małych odstępów polega na tym, że łatwo przecenić efektywność wymiany ciepła, jeśli agregat zostanie ustawiony zbyt blisko ściany lub przeszkody. W praktyce bardzo często spotykam się z sytuacjami, kiedy ktoś przyjmuje minimalny zapas, np. 0,5 m lub tylko 1,6 m, bo „tak gdzieś słyszał” albo „zmieści się na styk”, a potem pojawiają się poważne kłopoty. Agregat OP-MGZD086MTC21E, według zaleceń producenta i zgodnie z zasadami projektowymi dla urządzeń chłodniczych, potrzebuje 0,6 m wolnej przestrzeni od ściany, ponieważ tylko taki dystans gwarantuje prawidłowy przepływ powietrza przez wymiennik. Za mały odstęp skutkuje zawirowaniami powietrza i wzrostem temperatury pracy, co może prowadzić do szybszego zużycia sprężarki, hałasu czy nawet ograniczenia wydajności chłodniczej. Z kolei przestrzeń 2,1 m od przeszkód pozwala na bezpieczne odprowadzenie gorącego powietrza wyrzucanego przez agregat, co jest niezbędne do zachowania sprawności całego systemu – mniejsze wartości, jak 1,6 m, nie zapewniają tej swobody, a powietrze może się cofać lub mieszać, powodując przegrzewanie się instalacji. W branży przyjmuje się, że lepiej zostawić nieco więcej miejsca, niż później borykać się z awariami. Typowym błędem myślowym jest myślenie wyłącznie o wymiarach samego urządzenia lub powierzchni dostępnej w pomieszczeniu, bez uwzględnienia realnych potrzeb związanych z przepływem powietrza oraz obsługą serwisową. Z mojego punktu widzenia, takie podejście to prosta droga do wymuszonych przestojów i częstszych wizyt serwisu. Prawidłowe odstępy to nie tylko wymóg dokumentacji technicznej, ale realny wpływ na bezpieczeństwo, wydajność i koszty eksploatacji całego układu.

Pytanie 12

Które z przedstawionych na rysunkach narzędzi służy do ręcznego gięcia rur miedzianych?

A. Narzędzie I.

B. Narzędzie III.

C. Narzędzie IV.

D. Narzędzie II.

Ręczna giętarka do rur, czyli narzędzie I, to klasyka w branży instalacyjnej. To właśnie taki sprzęt pozwala szybko i precyzyjnie wygiąć rurę miedzianą bez jej spłaszczania albo pękania ścianek. W praktyce, stosuje się to narzędzie na placu budowy, w serwisie instalacyjnym, a nawet w warsztacie, jeśli trzeba zrobić łuk o konkretnym promieniu. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrze ustawiona i prowadzona giętarka pozwala na zachowanie pełnego światła rury, co jest bardzo ważne dla przepływu np. wody czy czynnika grzewczego. Fachowcy cenią sobie także wygodę obsługi – bo można ją użyć praktycznie wszędzie, nie potrzeba prądu ani dużej siły, wystarczy odrobina wprawy. Warto dodać, że miedziane rury są podatne na deformacje podczas zginania na zimno, właśnie dlatego giętarka z prowadnicą i odpowiednim kształtem rolki zapewnia równomierne rozłożenie naprężeń. Takie rozwiązania są zgodne z wytycznymi producentów rur i Polską Normą PN-EN 1057, która wręcz zaleca stosowanie odpowiednich narzędzi, by nie pogorszyć parametrów instalacji. Moim zdaniem, umiejętność pracy tym narzędziem to absolutna podstawa dla każdego instalatora, bo pozwala na estetyczne i bezpieczne prowadzenie tras rurowych, bez ryzyka powstawania mikropęknięć czy niepotrzebnych kolanek.

Pytanie 13

Przedstawiony na rysunku bezprzewodowy rejestrator wyświetla informacje o

A. temperaturze i wilgotności bezwzględnej.

B. temperaturze i wilgotności względnej.

C. prędkości i temperaturze.

D. ciśnieniu i wilgotności.

To urządzenie to klasyczny przykład termohigrometru, czyli przyrządu do jednoczesnego pomiaru temperatury oraz wilgotności względnej powietrza. Oznaczenie „T °C” na wyświetlaczu jednoznacznie wskazuje na pomiar temperatury w stopniach Celsjusza, zaś „RH %” to skrót od relative humidity, czyli wilgotność względna wyrażona w procentach. W praktyce takie rozwiązania są powszechnie stosowane w magazynach, serwerowniach, laboratoriach oraz wszędzie tam, gdzie warunki klimatyczne mają znaczenie dla bezpieczeństwa, jakości i trwałości przechowywanych materiałów czy urządzeń. Z mojego doświadczenia wynika, że monitoring tych dwóch parametrów jest absolutną podstawą zgodnie z wymaganiami norm ISO 14644 (dla pomieszczeń czystych) czy wytycznymi GMP w farmacji. Większość współczesnych rejestratorów wykorzystuje cyfrowe sensory, które gwarantują wysoką dokładność pomiaru oraz możliwość integracji danych przez WiFi i USB, co widać także na tym modelu. Uważam, że umiejętność interpretowania tych parametrów to fundament każdego technika, bo pozwala szybko reagować na potencjalne zagrożenia środowiskowe. Niektórzy mogą myśleć, że wilgotność bezwzględna jest ważniejsza, ale w codziennych zastosowaniach to właśnie wilgotność względna przekłada się na komfort ludzi oraz procesy technologiczne.

Pytanie 14

Ile ciepła wydzieli się w komorze chłodniczej o temperaturze -10°C w ciągu doby, jeżeli w komorze wykonują ciężką pracę dwie osoby codziennie przez 4 godziny?

A. 8 000 kJ

B. 16 000 kJ

C. 6 000 kJ

D. 12 000 kJ

Dobrze wybrana odpowiedź – 12 000 kJ – wynika z prawidłowego obliczenia ilości ciepła oddawanego przez organizm człowieka podczas intensywnej pracy w zamkniętej komorze chłodniczej. Na podstawie wykresu można jasno odczytać, że dla ciężkiej pracy i temperatury -10°C wartość emisji ciepła to około 1 500 kJ/h na osobę. Dwie osoby pracujące po 4 godziny każda generują: 2 osoby × 1 500 kJ/h × 4 h = 12 000 kJ w ciągu doby. W branży chłodniczej uwzględnianie tego typu zysków ciepła od ludzi jest kluczowe przy szacowaniu obciążeń cieplnych komór, bo niedoszacowanie może prowadzić do przeciążenia agregatów chłodniczych. Osobiście zauważyłem, że projektanci często lekceważą wpływ załogi na bilans ciepła, a potem dziwią się, skąd biorą się podwyższone temperatury lub częstsze awarie urządzeń. Według norm branżowych, takich jak PN-EN 12830 czy zalecenia Eurovent, zawsze trzeba brać pod uwagę zarówno pracę ludzi, jak i czynniki dodatkowe (np. oświetlenie, sprzęt). W praktyce dobrze jest zaokrąglać wartości w górę, żeby zapewnić bufor bezpieczeństwa. Umiejętność czytania takich wykresów i przeliczania zysków ciepła to podstawa dla każdego technika chłodnictwa. Warto też pamiętać, że wraz ze wzrostem intensywności pracy albo wydłużeniem czasu przebywania ludzi w komorze, zyski ciepła będą mocno rosły – i właśnie taki przykład doskonale pokazuje, o co w tym chodzi.

Pytanie 15

Na ilustracji przedstawiono łączenie rur miedzianych z wykorzystaniem

A. systemu Lokring.

B. lutowania elektrycznego.

C. lutowania twardego.

D. zgrzewania złączy.

Na zdjęciu widzimy narzędzie do zaciskania złączek Lokring na rurach miedzianych. To rozwiązanie jest coraz popularniejsze zwłaszcza w branży klimatyzacji, chłodnictwa czy nawet w instalacjach sanitarnych, gdzie zależy nam na szybkim i czystym montażu. System Lokring polega na mechanicznym łączeniu rur poprzez ściskanie specjalnej złączki – dzięki temu nie trzeba stosować wysokiej temperatury ani otwartego ognia, co znacznie zwiększa bezpieczeństwo prac montażowych, zwłaszcza w miejscach, gdzie ogień byłby ryzykowny lub niedopuszczalny. W praktyce takie połączenie zapewnia gazoszczelność i wytrzymałość mechaniczną porównywalną z tradycyjnym lutowaniem, ale eliminuje ryzyko przepaleń, przegrzania elementów czy uszkodzeń izolacji. Spotkałem się z tym rozwiązaniem na kilku budowach i naprawdę doceniają je monterzy – nie tylko za szybkość, ale też czystość pracy. Według standardów producentów klimatyzatorów (np. Daikin czy Mitsubishi Electric), Lokring jest dopuszczany do stosowania w układach chłodniczych, jeżeli zachowane są normy szczelności i poprawnie wykonany jest montaż. Warto wiedzieć, że to rozwiązanie jest coraz częściej wymagane w nowych inwestycjach, gdzie liczy się czas i minimalizacja ryzyka pożarowego.

Pytanie 16

Którego gazu używa się do wykonania próby szczelności instalacji chłodniczej?

A. Fluoru.

B. Azotu.

C. Chloru.

D. Tlenu.

Prawidłowo, do próby szczelności instalacji chłodniczych standardowo wykorzystuje się azot. To jest taki gaz obojętny – nie wchodzi w reakcje chemiczne z elementami instalacji, dzięki czemu nie powoduje korozji ani żadnych innych niepożądanych skutków. Azot nie zawiera wilgoci, co bardzo ogranicza ryzyko powstawania lodu czy kwasów w układzie. W rzeczywistości, praktycznie w każdej firmie serwisującej chłodnictwo, znajdziesz butlę z azotem i reduktor do wykonywania testu na szczelność. To jest podstawa, bo gazy reaktywne czy utleniające (jak np. tlen) mogłyby doprowadzić do niebezpiecznych sytuacji, czasem wręcz eksplozji. Branżowe standardy, takie jak PN-EN 378, mówią wprost o używaniu gazu obojętnego – i azot to właśnie ten wybór. Moim zdaniem to najlepszy możliwy sposób, bo nie tylko daje wiarygodny wynik (jeśli jest nieszczelność, to azot ją ujawni), ale też nie ryzykujesz uszkodzenia instalacji. Pamiętaj też, żeby używać czystego azotu technicznego, a nie np. powietrza z kompresora – bo w powietrzu zawsze jest wilgoć i olej. Często po próbie azotem można też wypłukać układ, jeśli masz wątpliwości co do jego czystości. Tak czy inaczej, azot to podstawa każdej solidnej roboty w chłodnictwie.

Pytanie 17

Element przedstawiony na ilustracji służy do

A. oceny napowietrzenia czynnika w instalacji chłodniczej.

B. pomiaru temperatury czynnika w instalacji chłodniczej.

C. pomiaru ciśnienia po stronie tłocznej instalacji chłodniczej.

D. oceny stanu zawilgocenia czynnika w instalacji chłodniczej.

Na zdjęciu widzimy tzw. wziernik instalacyjny, który jest bardzo charakterystycznym elementem stosowanym w instalacjach chłodniczych. Jego główną rolą – i tutaj nie ma co się oszukiwać – jest ocena stanu zawilgocenia czynnika chłodniczego. W praktyce oznacza to, że technik serwisujący układ może dosłownie rzucić okiem przez okienko i od razu wie, czy w czynniku nie pojawiła się wilgoć. To jest bardzo ważne, bo nawet niewielka ilość wody w układzie może prowadzić do poważnych awarii, np. zamarzania zaworu rozprężnego albo korozji wewnętrznych elementów. Sam wziernik zwykle ma specjalny wskaźnik w postaci pola zmieniającego kolor – zależnie od zawartości wilgoci. Moim zdaniem to jedno z prostszych, ale zarazem genialnych narzędzi diagnostycznych. Branżowe normy, jak np. EN 378, jasno mówią o konieczności kontroli czystości i stanu czynnika, a wziernik jest tutaj nieocenionym wsparciem. Warto też pamiętać, że ocena przez wziernik to pierwszy krok – jeśli widać sygnał obecności wilgoci, trzeba reagować, np. wymieniając filtr-osuszacz. To wszystko realnie wydłuża żywotność i niezawodność układów chłodniczych. Z mojego doświadczenia – kto regularnie zerka przez wziernik, ten rzadziej wzywa serwis do poważnych napraw.

Pytanie 18

Właściwe miejsce montażu w instalacji czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego oznaczono na ilustracji

A. literą B.

B. literą C.

C. literą A.

D. literą D.

Czujnik termostatyczny zaworu rozprężnego powinien być montowany dokładnie w miejscu oznaczonym literą D. Wynika to z tego, że jego zadaniem jest precyzyjny pomiar temperatury gazu opuszczającego parownik w instalacji chłodniczej lub klimatyzacyjnej. Dzięki temu zawór rozprężny może odpowiednio dozować ilość czynnika chłodniczego, co przekłada się bezpośrednio na efektywność całego układu. Gdy czujnik jest umieszczony zaraz na wyjściu z parownika (czyli na przewodzie ssawnym, tuż za parownikiem), pomiar jest najbardziej wiarygodny. Moim zdaniem, to po prostu jedyne sensowne miejsce, bo wtedy czujnik łapie dokładnie to, co powinien – czyli temperaturę par czynnika, a nie cieczy czy mieszanki. Tak montują to wszyscy dobrzy fachowcy, a i większość producentów w instrukcjach dokładnie tak zaleca. Sam miałem okazję widzieć instalacje, gdzie czujnik był w innym miejscu i od razu pojawiały się problemy z regulacją. Jak ktoś myśli o porządnym serwisie, to zawsze sprawdza, czy czujnik nie wisi gdzieś wyżej albo nie jest zbyt oddalony od parownika, bo to negatywnie wpływa na przegrzanie i stabilność pracy. Jeśli czujnik będzie zamontowany w innym punkcie, to urządzenie może niedokładnie odczytywać temperaturę i niepotrzebnie ograniczać lub zwiększać przepływ czynnika. To podstawowa wiedza w branży chłodniczej.

Pytanie 19

Jaki kolor izolacji żyły przewodu w instalacji elektrycznej jest zastrzeżony dla przewodu neutralnego?

A. Zielony.

B. Niebieski.

C. Żółty.

D. Czarny.

Kolor niebieski jest od lat zarezerwowany wyłącznie dla przewodu neutralnego (oznaczanego literą N) w instalacjach elektrycznych, co jasno wynika z normy PN-EN 60446 oraz PN-HD 308 S2:2007. W praktyce, jak spojrzysz na dowolną skrzynkę rozdzielczą czy puszkę, to zawsze niebieski przewód jest właśnie neutralny i nie należy go stosować do innych zadań, nawet jeżeli podczas remontu czegoś brakuje. To bardzo ważne, bo mieszanie kolorów prowadzi do niebezpiecznych pomyłek. W sumie – taki prosty szczegół, a potrafi uratować życie, bo każdy elektryk, nawet jak pierwszy raz widzi instalację, od razu wie, czego się spodziewać. Moim zdaniem praktyka trzymania się tych barw przydaje się zwłaszcza przy modernizacjach starych budynków, gdzie po latach łatwiej rozpoznać, który przewód jest do czego. Dla jasności, niebieski stosuje się niezależnie od tego, czy to przewód w gniazdku, czy w rozdzielnicy. Przy trójfazowych instalacjach zresztą też – fazy mają inne barwy (brązowy, czarny, szary), a uziemienie to zawsze żółto-zielony. Takie oznaczenia znacznie ograniczają ryzyko błędów, a to przecież najważniejsze w pracy z prądem.

Pytanie 20

Na podstawie danych z zamieszczonej tablicy określ temperaturę krzepnięcia roztworu solanki NaCl o gęstości 1,14 kg/dm³.

Tabela. Parametry NaCl
Gęstość	Stężenie masowe	Temperatura krzepnięcia
kg/m³	%	°C
1080	11	-7,5
1100	13,6	-9,6
1120	16,2	-12,2
1140	18,8	-15,1
1160	21,2	-18,2

A. -18,8°C

B. -15,1°C

C. -9,6°C

D. -12,2°C

Wybierając temperaturę krzepnięcia -15,1°C, udowodniłeś, że potrafisz prawidłowo korzystać z danych tabelarycznych i rozumiesz, jak gęstość roztworu przekłada się na jego właściwości fizyczne. Analizując podaną tabelę, łatwo zauważyć, że dla gęstości 1,14 kg/dm³ (czyli 1140 kg/m³ po przeliczeniu jednostek) odpowiada dokładnie temperatura krzepnięcia -15,1°C. To bardzo ważna informacja w codziennej pracy technika – szczególnie np. podczas przygotowywania solanki do odladzania nawierzchni czy w procesach chłodniczych. Wiedza na temat zależności gęstości i temperatury krzepnięcia pozwala zoptymalizować skład mieszaniny, aby zapewnić skuteczność działania nawet przy bardzo niskich temperaturach. W praktyce operatorzy często posługują się właśnie tabelami lub gotowymi wykresami, bo wyliczenia „na piechotę” są czasochłonne i podatne na błędy. Branżowe normy, np. PN-EN 16811 dotyczące materiałów do zimowego utrzymania dróg, wyraźnie podkreślają znaczenie poprawnego doboru stężenia roztworu soli. Moim zdaniem, znajomość takich zależności bardzo ułatwia codzienną pracę i pozwala unikać kosztownych pomyłek. Warto też pamiętać, że zbyt wysokie stężenie solanki nie zawsze zwiększa jej skuteczność – czasem może nawet prowadzić do niepożądanych skutków, jak korozja czy uszkodzenie nawierzchni. Dobrze, że umiesz czytać takie tabele – to naprawdę się przydaje!

Pytanie 21

Do pomiaru długości zainstalowanego rurociągu należy użyć

A. średnicówki mikrometrycznej.

B. suwmiarki uniwersalnej.

C. mikrometru.

D. liniału pomiarowego.

Wybór liniału pomiarowego do pomiaru długości zainstalowanego rurociągu to naprawdę praktyczna i zgodna z rzeczywistością decyzja. Liniał pomiarowy, znany też zwyczajnie jako łata lub łatka, jest wygodny w użyciu na dłuższych odcinkach, gdzie inne narzędzia się po prostu nie sprawdzają. Trudno sobie wyobrazić mierzenie kilku metrów rurociągu mikrometrem czy suwmiarką – to niewykonalne, nawet jeśli ktoś lubi eksperymenty. Liniały występują najczęściej w wersjach stalowych lub aluminiowych, mają precyzyjne podziałki i świetnie sprawdzają się w codziennej pracy instalatora, hydraulika czy montera. W praktyce, czy to na budowie, czy w zakładzie przemysłowym, liniał to podstawowe narzędzie do szybkiego i wiarygodnego pomiaru odcinków instalacji. Warto pamiętać, że normy branżowe, jak chociażby PN-EN ISO 406, zalecają stosowanie narzędzi dopasowanych do długości mierzonego obiektu, a liniał, zwłaszcza taki 2-3 metrowy, jest optymalnym wyborem. Moim zdaniem, osoby, które faktycznie pracują przy montażu rurociągów, od razu sięgają po liniał, bo wiedzą, że daje on nie tylko wygodę, ale i odpowiednią dokładność w tego typu zadaniach. Co ciekawe, spotykałem się z praktyką używania specjalnych taśm mierniczych do bardzo długich instalacji, niemniej w większości przypadków liniał w zupełności wystarcza i jest zgodny z dobrymi praktykami zawodowymi.

Pytanie 22

Co może być przyczyną nadmiernie wysokiej temperatury skraplania?

A. Awaria wentylatora skraplacza.

B. Za małą wydajność sprężarki.

C. Niedostateczne dochłodzenie w dochładzaczu.

D. Nadmierne chłodzenie skraplacza.

Awaria wentylatora skraplacza to jedna z najczęstszych przyczyn nadmiernie wysokiej temperatury skraplania w układach chłodniczych. Wynika to z prostego faktu: kiedy wentylator nie pracuje prawidłowo, wymiana ciepła między czynnikiem chłodniczym a otaczającym powietrzem jest mocno ograniczona. Skraplacz robi się wtedy po prostu za gorący, bo nie ma jak oddać ciepła na zewnątrz, przez co czynnik chłodniczy nie skrapla się w odpowiedniej temperaturze. Moim zdaniem, każda osoba zajmująca się serwisem czy montażem chłodnictwa powinna mieć to na uwadze, bo nieraz się widzi w praktyce, jak prozaiczne awarie wentylatora powodują spore zamieszanie w całym systemie. Zgodnie z zaleceniami producentów, regularna kontrola pracy i stanu wentylatorów to podstawa utrzymania sprawności układu – branżowe standardy wręcz tego wymagają. Dobrym przykładem może być sytuacja w chłodni, gdzie już niewielka awaria wentylatora powoduje gwałtowne podniesienie się ciśnienia i temperatury skraplania, co prowadzi do przeciążeń sprężarki, a nawet jej uszkodzenia. Warto też dodać, że wysokie temperatury skraplania zwiększają zużycie energii, bo sprężarka musi pracować z większym obciążeniem. Z własnych obserwacji wiem, że wielu techników nie docenia tej kwestii i skupia się na bardziej złożonych problemach, a często to właśnie wentylator jest winny. Regularna konserwacja i szybkie reagowanie na nieprawidłową pracę wentylatora to absolutna podstawa, jeśli chcemy utrzymać układ w dobrej kondycji i zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi.

Pytanie 23

Którego narzędzia należy użyć do ściągnięcia łożysk z silnika elektrycznego sprężarki chłodniczej?

A. Narzędzie 1

B. Narzędzie 3

C. Narzędzie 4

D. Narzędzie 2

Do zdejmowania łożysk z silnika elektrycznego sprężarki chłodniczej zdecydowanie najlepiej sprawdza się ściągacz do łożysk, czyli narzędzie pokazane na trzecim zdjęciu. Moim zdaniem to absolutna podstawa w każdym warsztacie, który ma cokolwiek wspólnego z naprawą maszyn. Ściągacz umożliwia równomierne i kontrolowane zdjęcie łożyska z wału, bez ryzyka uszkodzenia zarówno samego wału, jak i łożyska – oczywiście, jeśli ktoś ma zamiar ponownie użyć to łożysko, choć w praktyce często wymieniamy je na nowe. Ściągacz jest zgodny z zaleceniami producentów sprzętu oraz standardami serwisowymi (np. wg norm PN-EN ISO), a także faktycznie pozwala działać szybko i bezpiecznie – nie trzeba nic podważać, dobijać czy siłować się z elementami. Praktyka pokazuje, że stosowanie innych narzędzi, które nie są przeznaczone do tego celu, zwiększa ryzyko powstawania uszkodzeń, a czasem nawet prowadzi do nieodwracalnych zniszczeń. Warto zapamiętać, że korzystając ze ściągacza, zawsze trzeba dobrać odpowiednią wielkość i ilość ramion, żeby docisk rozkładał się równomiernie – to właśnie ta dbałość o detale odróżnia profesjonalistów od amatorów.

Pytanie 24

Właściwe miejsce montażu w instalacji czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego oznaczono na rysunku literą

A. Litera D

B. Litera A

C. Litera B

D. Litera C

Prawidłowym miejscem montażu czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego jest punkt oznaczony literą D. To miejsce znajduje się tuż za parownikiem, na wyjściu z niego, na przewodzie ssawnym. Wynika to z faktu, że czujnik musi mierzyć temperaturę pary czynnika chłodniczego opuszczającego parownik – tylko wtedy dokładnie odzwierciedla tzw. przegrzanie, czyli różnicę między temperaturą tego gazu a temperaturą odparowania. Takie ustawienie jest nieprzypadkowe, bo pozwala zaworowi rozprężnemu dokładnie dozować ilość czynnika chłodniczego wpływającego do parownika. Praktyka serwisowa pokazuje, że nawet niewielkie przesunięcie czujnika w inne miejsce potrafi zaburzyć pracę całego układu – pojawiają się wtedy np. szronienia lub zalania sprężarki ciekłym czynnikiem. Branżowe normy, jak wytyczne producentów Danfoss czy sporządzane materiały szkoleniowe chłodnicze, zawsze wskazują okolice wyjścia z parownika – i moim zdaniem nie ma tu miejsca na kompromisy. Sam widziałem, jak błędny montaż czujnika skutkuje nieprawidłową regulacją zaworu – szczególnie w instalacjach o dużych wahaniach obciążenia. Dobre praktyki nakazują jeszcze odpowiednio zamocować czujnik – mocno, na suchym odcinku rury, najlepiej na godzinie 3 lub 9. Dzięki temu system chłodniczy jest stabilny, wydajny oraz bezpieczny dla sprężarki.

Pytanie 25

Każdy odpływ skroplin z centrali klimatyzacyjnej do kanalizacji powinien być wyposażony

A. w pompę.

B. w zawór odcinający.

C. w syfon.

D. w filtr chemiczny.

Najważniejszą rzeczą przy odprowadzeniu skroplin z centrali klimatyzacyjnej do kanalizacji jest zamontowanie syfonu. Syfon pełni bardzo ważną rolę, bo oddziela układ klimatyzacyjny od ścieków, a konkretniej od gazów i zapachów, które wydobywają się z kanalizacji. Dzięki temu niemożliwe jest cofanie się przykrych zapachów do wnętrza instalacji wentylacyjnej i tym samym do pomieszczeń. W praktyce często spotyka się sytuacje, w których brak syfonu prowadzi do sporych problemów eksploatacyjnych – na przykład użytkownicy skarżą się na nieprzyjemny zapach w całym budynku i czasami długo nie można znaleźć źródła. Standardy branżowe, jak choćby normy PN-EN 12056 czy wytyczne producentów central, jednoznacznie wymagają stosowania syfonów na odpływach skroplin. Co ciekawe, w centralach o dużej wydajności często montuje się syfony automatyczne lub specjalne modele z odpowietrzaniem, żeby uniknąć zjawiska wysysania wody z syfonu przy dużym podciśnieniu powietrza. Moim zdaniem, nawet w prostych systemach, zaniedbanie tego elementu to prosty przepis na poważne kłopoty w przyszłości. Warto też pamiętać, że syfon musi być regularnie sprawdzany i uzupełniany wodą, bo w przeciwnym razie traci swoje właściwości ochronne.

Pytanie 26

Do wykonania połączenia lutowanego miedzianych rurociągów układu chłodniczego należy zastosować lut

A. niklowo-molibdenowy.

B. miedziano-fosforowy.

C. cynowo-ołowiowy.

D. berylowo-ołowiowy.

Do lutowania miedzianych rurociągów w instalacjach chłodniczych najczęściej stosuje się luty miedziano-fosforowe i moim zdaniem to jest strzał w dziesiątkę. Dlaczego? Otóż ten rodzaj lutu bardzo dobrze sprawdza się przy łączeniu miedzi z miedzią bez potrzeby używania topnika, co w praktyce bardzo ułatwia pracę – mniej ryzyka zanieczyszczeń w instalacji. Sama obecność fosforu w składzie stopu powoduje obniżenie temperatury topnienia, a jednocześnie zapewnia odpowiednią wytrzymałość mechaniczną i szczelność złącza, co w układach chłodniczych jest przecież kluczowe, żeby nie było żadnych nieszczelności czy mikroprzecieków. W polskich realiach i normach branżowych (np. PN-EN 378, a także wytycznych producentów urządzeń chłodniczych) jasno wskazuje się na zastosowanie właśnie lutów miedziano-fosforowych do tego typu połączeń. Dla przykładu, przy montażu splitów czy większych agregatów, wszyscy doświadczeni chłodnicy sięgają właśnie po ten typ lutowia. Warto wiedzieć, że luty cynowo-ołowiowe są używane raczej w instalacjach wodnych, gdzie nie ma aż tak dużych ciśnień i wymagań szczelności – dla chłodnictwa to by nie przeszło. Z własnej praktyki mogę dodać, że poprawnie wykonane lutowanie miedziano-fosforowe wytrzymuje naprawdę wysokie ciśnienia robocze, nie reaguje negatywnie z czynnikami chłodniczymi, a dodatkowo jest odporne na korozję. Także jeśli chodzi o naprawy czy przeróbki, to potem takie złącza są łatwe do zlokalizowania i ewentualnie rozlutowania, co się czasem przydaje. W skrócie – to wybór zarówno praktyczny, jak i zgodny z przepisami branżowymi.

Pytanie 27

Przedstawione na ilustracji elementy stosowane są podczas wykonywania

A. prac zabezpieczających zamocowanie przewodów elektrycznych.

B. wewnętrznej izolacji termicznej przewodów wentylacyjnych.

C. zewnętrznej izolacji termicznej przewodów wentylacyjnych.

D. prac zabezpieczających zamocowanie filtrów powietrza.

Elementy widoczne na ilustracji to typowe uchwyty montażowe z podstawą samoprzylepną lub do mocowania mechanicznego (tzw. szpilki montażowe z talerzykami). Stosuje się je najczęściej podczas wykonywania zewnętrznej izolacji termicznej przewodów wentylacyjnych. Chodzi o to, żeby warstwa izolacji – na przykład z wełny mineralnej albo pianki – trzymała się stabilnie na powierzchni kanałów, które prowadzą powietrze w instalacjach wentylacyjnych. Bez takich mocowań izolacja zaczęłaby się zsuwać albo odstawać, co w praktyce szybko prowadzi do strat ciepła i różnych mostków termicznych. Z moich obserwacji wynika, że montaż tych elementów jest wręcz standardem na budowie, bo gwarantuje szczelność i trwałość izolacji. Najlepiej stosować je zgodnie z wytycznymi producenta oraz normami branżowymi, np. PN-EN 14303. Warto też pamiętać, że dobór odpowiedniej długości szpilki i rodzaju talerzyka zależy od grubości i typu izolacji – to niby banał, ale w praktyce bardzo często ktoś o tym zapomina. Takie rozwiązania są praktyczne i sprawdzają się nie tylko na prostych odcinkach, ale też przy kształtkach czy trójnikach. Dobrze jest też, moim zdaniem, sprawdzać jakość kleju lub powłoki – niskiej jakości mocowania potrafią puścić pod wpływem wilgoci lub drgań instalacji. Całość to bardzo ważny detal w całym systemie wentylacji.

Pytanie 28

Ciśnieniową próbę szczelności instalacji sprężarkowej pompy ciepła wykonuje się

A. suchym wodorem.

B. suchym azotem.

C. skroplonym azotem.

D. skroplonym wodorem.

Do ciśnieniowych prób szczelności instalacji sprężarkowych, w tym układów pomp ciepła, zawsze wykorzystuje się suchy azot. To rozwiązanie jest nie tylko bezpieczne, ale też zgodne z normami branżowymi, np. PN-EN 378 czy wytycznymi producentów urządzeń chłodniczych i grzewczych. Azot jest gazem obojętnym – nie reaguje z materiałami instalacji, nie wywołuje utleniania, korozji ani innych reakcji chemicznych, które mogłyby osłabić strukturę rur czy armatury. Praktyka pokazuje, że suchy azot pozwala bardzo precyzyjnie wykrywać nawet minimalne nieszczelności – dzięki jego właściwościom nie ma ryzyka kondensacji wilgoci wewnątrz rur. Na co dzień, kiedy serwisuje się pompy ciepła czy klimatyzatory, właśnie suchy azot jest standardem – łatwo dostępny, tani i bezpieczny dla ludzi oraz środowiska. Moim zdaniem, wykorzystanie azotu w próbach ciśnieniowych to absolutna podstawa – każda poważna firma chłodnicza korzysta z tej metody. Dla ciekawości: niektórzy technicy łączą go z detektorem elektronicznym, aby jeszcze skuteczniej wykrywać drobne ubytki. Pamiętaj, że stosowanie innych gazów, zwłaszcza reaktywnych czy łatwopalnych, jest po prostu niedopuszczalne – to wręcz grozi katastrofą. Ten wybór ma więc spore uzasadnienie praktyczne i formalne.

Pytanie 29

Na ilustracji przedstawiono

A. dmuchawę Rootsa.

B. wentylator osiowy.

C. sprężarkę łopatkową.

D. wentylator promieniowy.

To jest klasyczny przykład wentylatora promieniowego, czasem potocznie zwanego bębnowym. Moim zdaniem taki wentylator to jedna z najbardziej uniwersalnych konstrukcji spotykanych w technice wentylacyjnej i klimatyzacyjnej. Zasada działania opiera się na tym, że powietrze jest zasysane osiowo do wnętrza wirnika, a następnie wypychane promieniowo na zewnątrz, co daje stosunkowo wysokie ciśnienie przy umiarkowanym przepływie. Typowe zastosowania to centrale wentylacyjne, nagrzewnice, klimatyzatory przemysłowe czy układy odpylania. W przemyśle bardzo ceni się je za dużą wydajność w transporcie powietrza przez długie kanały wentylacyjne, gdzie opory przepływu są spore. Co ciekawe, wentylatory promieniowe mogą mieć różne kształty i ustawienia łopatek – proste, zakrzywione do tyłu lub do przodu, co umożliwia precyzyjne dobranie do konkretnej aplikacji. Według norm takich jak PN-EN 13779 czy wytycznych REHVA, stosowanie wentylatorów promieniowych jest zalecane tam, gdzie wymagana jest stabilność ciśnienia i niezawodność przy pracy ciągłej. Dodatkowo, z mojego doświadczenia, te wentylatory są łatwe w serwisie i dostępne w szerokim zakresie mocy, co czyni je bardzo popularnymi zarówno w nowych, jak i modernizowanych instalacjach.

Pytanie 30

Na zamieszczonym rysunku centrali klimatyzacyjnej element służący do odzysku ciepła oznaczono cyfrą

A. 2

B. 6

C. 7

D. 1

Element oznaczony cyfrą 2 na tym schemacie centrali klimatyzacyjnej to właśnie wymiennik krzyżowy, który odpowiada za odzysk ciepła. W praktyce to jest serce całego odzysku energii – powietrze wywiewane oddaje swoją energię cieplną powietrzu nawiewanemu, co znacząco pozwala ograniczyć koszty ogrzewania lub chłodzenia. Szczerze mówiąc, bez tego elementu, nowoczesna wentylacja mechaniczna właściwie nie miałaby sensu ekonomicznego, bo straty energii byłyby zbyt duże. Wymienniki te buduje się zgodnie z normami PN-EN 308, które określają minimalną sprawność temperaturową na poziomie 50%, ale w praktyce dobre urządzenia osiągają nawet 70-80%. Najczęściej spotykane są w biurowcach, szkołach czy szpitalach, gdzie wentylacja działa cały czas i każda oszczędność energii ma znaczenie. Moim zdaniem, warto sobie od razu utrwalić, że odzysk ciepła to jedna z najważniejszych funkcji centrali, a wymiennik krzyżowy (lub obrotowy) to kluczowy moduł z punktu widzenia ekologii i portfela inwestora. Czasem spotyka się też systemy z glikolem albo regeneracyjne, ale tu na rysunku ewidentnie widać klasyczny wymiennik krzyżowy, najczęściej obecny w praktyce. Praca bez odzysku ciepła w obecnych realiach energetycznych jest po prostu nieopłacalna, a nawet niezgodna z nowymi standardami budowlanymi.

Pytanie 31

Która etykieta określa klimatyzator o najniższym współczynniku efektywności energetycznej dla funkcji ogrzewania?

A. III.

B. IV.

C. II.

D. I.

Odpowiedź IV jest prawidłowa, bo ten klimatyzator ma najniższy współczynnik efektywności energetycznej dla funkcji ogrzewania, czyli COP (Coefficient of Performance) równy 2,6. Dla przypomnienia – im niższa wartość COP, tym mniej efektywnie urządzenie zamienia energię elektryczną na ciepło. W praktyce oznacza to wyższe rachunki za prąd przy takim samym efekcie grzewczym. W branży HVAC przyjmuje się, że wartość COP powinna być możliwie jak najwyższa – często zaleca się wybieranie urządzeń z COP powyżej 3,5, a najlepiej blisko 4, co jest standardem dla nowoczesnych i energooszczędnych rozwiązań. Klimatyzator z najniższym COP nie tylko generuje większe koszty eksploatacji, ale i jest mniej przyjazny środowisku, bo wymaga zużycia większej ilości energii dla uzyskania tego samego efektu. Moim zdaniem, patrząc na etykiety, warto też zwracać uwagę na klasę efektywności (tutaj A+) – to jasny sygnał, że urządzenie nie spełnia najwyższych standardów. W praktyce, jeśli ktoś planuje używać klimatyzatora często w trybie grzania, dobrze jest od razu inwestować w modele z wyższym COP – wtedy różnice w rachunkach za prąd szybko się zwrócą. Z mojego doświadczenia, klienci, którzy wybierają urządzenia z wyższym COP, są z reguły bardziej zadowoleni i rzadziej narzekają na koszty eksploatacji. Warto więc umieć czytać te etykiety i znać konsekwencje wyboru.

Pytanie 32

W układzie chłodniczym pompy ciepła odolejacz należy zamontować za

A. sprężarką przed skraplaczem.

B. parownikiem przed sprężarką.

C. zaworem rozprężnym przed parownikiem.

D. skraplaczem przed zaworem rozprężnym.

Odolejacz w układzie chłodniczym pompy ciepła montuje się zawsze tuż za sprężarką, przed skraplaczem – to jest taka trochę złota zasada chłodnictwa, którą warto zapamiętać na całe życie. W tym miejscu układu sprężone pary czynnika niosą ze sobą największą ilość oleju pochodzącego ze smarowania sprężarki. Odolejacz ma za zadanie oddzielić właśnie ten olej od czynnika chłodniczego, zanim trafi on do dalszych elementów instalacji, gdzie już nie jest pożądany. Przed skraplaczem to idealny moment – czynnik ma wysoką temperaturę i ciśnienie, a olej jest w postaci drobnych kropelek, które odolejacz z łatwością wyłapuje. To nie tylko zwiększa żywotność wymienników (bo nie osadzają się na nich resztki oleju), ale też znacznie poprawia sprawność całego układu. W praktyce, jeśli nie zamontujesz odolejacza w tym miejscu, możesz mieć problem z powrotem oleju do sprężarki i zwiększonym zużyciem energii, a nawet awariami. W dobrych projektach przemysłowych i zgodnie z normami, np. PN-EN 378 czy wytycznymi producentów urządzeń, ten sposób montażu odolejacza jest wręcz oczywisty. Moim zdaniem, jeśli ktoś planuje wykonywać poważniejsze instalacje chłodnicze czy pompy ciepła, to lepiej od razu się do tego przyzwyczaić. Zresztą, jak już raz zobaczysz wymiennik 'zapchany' olejem, przestaniesz mieć wątpliwości.

Pytanie 33

Wahania ciśnienia solanki i odczuwalne „bulgotanie” w pompie obiegowej dolnego źródła ciepła gruntowej pompy ciepła wskazują na

A. parowanie solanki w wymienniku ciepła dolnego źródła ciepła.

B. zapowietrzenie solanki układu dolnego źródła ciepła.

C. wzrost gęstości solanki w obiegu dolnego źródła ciepła.

D. niewłaściwe stężeniu solanki w dolnym źródle ciepła.

To właśnie zapowietrzenie solanki w układzie dolnego źródła ciepła jest najczęstszą przyczyną wahań ciśnienia oraz charakterystycznego „bulgotania” w pompie obiegowej gruntowej pompy ciepła. W praktyce, kiedy w instalacji pojawi się powietrze, może ono tworzyć tzw. kieszenie powietrzne, które zakłócają stały przepływ solanki i powodują powstawanie odgłosów bulgotania. Z doświadczenia wiem, że takie objawy są sygnałem do natychmiastowego odpowietrzenia układu, bo długotrwałe lekceważenie tego problemu prowadzi do pogorszenia efektywności pompy ciepła i ryzyka uszkodzenia pompy obiegowej. Fachowcy zgodnie polecają stosowanie separatorów powietrza oraz regularne przeglądy instalacji – branżowe standardy montażu wręcz tego wymagają. Ważne jest też, aby podczas napełniania układu solanką zachować odpowiednią procedurę odpowietrzania, np. uruchamiając pompę na wyższym biegu i korzystając ze specjalnych odpowietrzników automatycznych lub manualnych. Z mojego punktu widzenia często spotyka się sytuacje, gdzie nieprawidłowe przygotowanie instalacji podczas montażu albo pierwszego uruchomienia kończy się właśnie problemami z powietrzem w układzie. Odpowietrzenie to podstawa i nie ma co się tutaj spieszyć. To nie tylko kwestia komfortu akustycznego, ale przede wszystkim wydajności i bezpieczeństwa pracy całej instalacji.

Pytanie 34

Który przekrój kanału wentylacyjnego ma najmniejsze jednostkowe opory przepływu powietrza, jeżeli pola przekroju poprzecznego i wydatki powietrza w każdym wariancie są takie same?

A. III.

B. IV.

C. I.

D. II.

W przypadku kanałów wentylacyjnych o tych samych polach przekroju poprzecznego i przy identycznym wydatku powietrza, najmniejsze jednostkowe opory przepływu powietrza występują zawsze w przewodach o przekroju kołowym. Wynika to z faktu, że dla koła stosunek obwodu do powierzchni jest najmniejszy spośród wszystkich możliwych kształtów, co przekłada się na najmniejszą powierzchnię ścian narażonych na tarcie. W branży wentylacyjnej od lat podkreśla się, że przewody okrągłe są najbardziej optymalne pod względem strat energii i oporów przepływu – nawet w praktyce, jeżeli zachodzi możliwość zastosowania przewodów okrągłych, zaleca się to ze względu na niższe koszty eksploatacji i łatwiejsze utrzymanie czystości kanałów. Moim zdaniem, nawet jeśli czasem projektanci skłaniają się ku prostokątnym z powodu ograniczeń przestrzennych, zawsze warto dążyć do rozwiązań kołowych tam, gdzie to możliwe. Standardy takie jak PN-EN 1506 czy zalecenia VDI podkreślają tę zależność. Dodatkowo, dla przewodów okrągłych łatwiej jest uzyskać równomierny rozkład prędkości przepływu i uniknąć miejscowych turbulencji, co jeszcze bardziej redukuje opory. Przykładowo: w systemach wentylacji przemysłowej okrągłe przewody są praktycznie normą, właśnie z powodu tych cech.

Pytanie 35

Na podstawie zamieszczonego w tabeli fragmentu instrukcji montażu klimatyzatora określ ilość czynnika chłodniczego, o którą należy uzupełnić układ chłodniczy o długości rurociągów 10 m.

A. 50 g

B. 100 g

C. 150 g

D. 250 g

Wybrałeś poprawną ilość czynnika chłodniczego do uzupełnienia układu przy długości rurociągu 10 m, czyli 250 g. Wynika to bezpośrednio z tabeli – dla najpopularniejszych średnic rur cieczowej 1/4" i gazowej 1/2" (czyli odpowiednio 6,35 mm i 12,70 mm), dodatkowa ilość czynnika chłodniczego dla trybu grzania i chłodzenia wynosi 25 g na każdy metr przedłużenia rury cieczowej. Instrukcja jasno wskazuje, że dla długości rur powyżej 5 m należy uzupełnić instalację o odpowiednią ilość czynnika zgodnie z tabelą. Czyli mnożysz 10 m x 25 g/m i wychodzi właśnie 250 g. Moim zdaniem to bardzo praktyczna wiedza, bo błędne dobranie ilości czynnika przekłada się na nieprawidłową pracę urządzenia: może się pojawić mniejsze chłodzenie, oblodzenie wymiennika czy nawet uszkodzenie sprężarki. Branżowe standardy, np. zalecenia producentów oraz wytyczne F-gazowe, zawsze podkreślają potrzebę precyzyjnego odmierzania czynnika przy montażu i serwisie. Z mojego doświadczenia – wielu techników popełnia błędy, bo nie patrzy dokładnie do instrukcji i bierze dane „na oko”. W praktyce zawsze warto mierzyć długość rur z dokładnością i stosować się do tabel producenta, bo to potem wpływa na skuteczność i trwałość instalacji. Często na szkoleniach trafia się pytanie, czy można dodać „trochę więcej” czynnika – nie warto tego robić, bo łatwo przeładować układ. Zawsze trzymaj się tych wartości z tabeli.

Pytanie 36

Wskaż poprawny sposób podłączenia przedstawionego na rysunku jednofazowego licznika energii elektrycznej do pompy ciepła.

A. II.

B. III.

C. I.

D. IV.

Podłączenie przedstawione na schemacie numer III jest zgodne z zasadami poprawnego montażu jednofazowego licznika energii elektrycznej. Od strony praktycznej, chodzi przede wszystkim o to, żeby licznik mierzył rzeczywiste zużycie energii przez pompę ciepła, a nie cały obwód czy sąsiednie odbiorniki. W tej konfiguracji przewód fazowy (L) prowadzony jest najpierw na wejście licznika (zacisk 23), a następnie z wyjścia (zacisk 24) bezpośrednio do pompy ciepła. Przewód neutralny (N) przechodzi przez licznik w sposób zgodny z jego budową, czyli wchodzi na zacisk (41), a wychodzi z zacisku (40) i trafia do pompy. To jest właśnie ten detal, na który warto zwracać uwagę w praktyce, bo często ktoś pomija np. prowadzenie przewodu neutralnego przez licznik, co potrafi zakłócić poprawność pomiaru. Takie podłączenie zapewnia, że licznik rejestruje tylko energię pobieraną przez urządzenie końcowe (tutaj pompę ciepła), zgodnie z wymaganiami normy PN-IEC 60364. Dodatkowo, takie wykonanie dobrze zabezpiecza instalację przed potencjalnymi błędami pomiarowymi oraz spełnia wymogi dokumentacji odbiorowej, którą często sprawdzają inspektorzy lub serwisanci. Z mojego doświadczenia wynika, że takie schematy montażowe spotyka się na co dzień w rozdzielnicach domowych czy przemysłowych. Warto wyrobić sobie nawyk dokładnego sprawdzania kolejności podłączeń — nawet jeśli na pierwszy rzut oka wygląda to prosto, to jeden drobny błąd potrafi skutkować nieprawidłowym rozliczeniem energii. Myślę, że w praktyce każdy monter powinien umieć rozpoznać taki układ bez większego problemu.

Pytanie 37

Do montażu klimatyzatora przygotowano 10 m rurociągu chłodniczego izolowanego o wymiarach 1/4” i 3/8”. Na podstawie zamieszczonego cennika określ, w którym wariancie koszt rurociągu będzie najmniejszy.

A. Rurka miedziana w otulinie kauczukowej.

B. Rurka miedziana w otulinie kauczukowej owinięta samoprzylepną matą kauczukową.

C. Rurka miedziana w izolacji kauczukowej.

D. Rurka miedziana z nałożoną na nią izolacją kauczukową i owinięta samoprzylepną matą kauczukową.

Wybranie rurki miedzianej w otulinie kauczukowej to zdecydowanie najrozsądniejsze podejście pod kątem kosztów materiałowych, co widać po analizie podanego cennika. Tu masz wszystko w komplecie: rurka i izolacja są już fabrycznie połączone w jeden element, więc nie trzeba się bawić w docinanie czy dopasowywanie otuliny na placu budowy. W praktyce bardzo często stosuje się ten wariant, bo minimalizuje ryzyko nieszczelności w izolacji oraz przyspiesza sam montaż. Patrząc na ceny: za 10 metrów rury 1/4” w otulinie zapłacisz 125 zł, a za 10 metrów rury 3/8” w otulinie – 201 zł, czyli razem 326 zł. Gdybyś kupował oddzielnie rurki i izolację, koszty rosną i to dość wyraźnie, bo sumujesz ceny rur + izolacji. Często pomija się też koszty robocizny, które przy oddzielnej izolacji są wyższe, bo trzeba ją nakładać ręcznie. Standardy branżowe (np. wytyczne Polskiego Związku Chłodnictwa) zalecają stosowanie prefabrykowanych rozwiązań dla oszczędności czasu i redukcji pomyłek. Moim zdaniem, wybierając gotową rurkę w otulinie, nie tylko oszczędzasz kasę, ale też masz pewność, że grubość izolacji jest odpowiednia i fabryczna jakość wykonania zostaje zachowana. To takie dwa w jednym, które realnie ułatwia życie monterowi i inwestorowi.

Pytanie 38

Który z opisanych w tabeli klimatyzatorów typu Split ma funkcję grzania i chłodzenia?

Klimatyzator	Elementy jednostki wewnętrznej	Elementy jednostki zewnętrznej
I.	wymiennik ciepła, wentylator	wymiennik ciepła, wentylator, sprężarka, element rozprężny, zawór czterodrogowy
II.	wymiennik ciepła, wentylator	wymiennik ciepła, wentylator, sprężarka, element rozprężny, zawór trójdrogowy
III.	wymiennik ciepła, wentylator, element rozprężny	sprężarka, wymiennik ciepła, wentylator
IV.	wymiennik ciepła, wentylator, element rozprężny, zawór trójdrogowy	sprężarka, wymiennik ciepła, wentylator

A. I.

B. II.

C. IV.

D. III.

Klimatyzator typu Split opisany jako I w tabeli ma funkcję zarówno chłodzenia, jak i grzania, i zdecydowanie to widać po obecności zaworu czterodrogowego w jednostce zewnętrznej. Takie rozwiązanie pozwala na odwrócenie obiegu czynnika chłodniczego, więc urządzenie działa jak pompa ciepła powietrze-powietrze. W praktyce w polskich domach czy biurach coraz częściej montuje się właśnie takie klimatyzatory, bo można je wykorzystywać nie tylko latem, ale też na przykład w okresach przejściowych jesienią albo wczesną wiosną, kiedy centralne ogrzewanie jeszcze nie ruszyło. Moim zdaniem warto zwracać uwagę na obecność zaworu czterodrogowego, bo to jest taki branżowy wyznacznik sprzętu dwufunkcyjnego. Standardy producentów, jak i wytyczne instalatorów, także to podkreślają – klimatyzatory Split bez tej opcji nie są uniwersalne. W sumie, jeśli myślisz o czymś praktycznym na cały rok, to dokładnie taki układ, jak w klimatyzatorze I, daje najwięcej możliwości. Często spotykam się z pytaniem klientów, czy ta funkcja grzania jest faktycznie użyteczna – i odpowiadam, że w dobrze zaprojektowanych instalacjach, szczególnie w nowym budownictwie, to potrafi być naprawdę wygodne i ekonomiczne. Z mojego doświadczenia wynika, że zawór czterodrogowy to element kluczowy, bo bez niego nie da się łatwo przełączać pomiędzy trybem chłodzenia i grzania.

Pytanie 39

Na podstawie rysunku określ poprawną kolejność montażu kołnierza i obejmy do kanału prostokątnego.

A. Kołnierz zamocować do rurociągu za pomocą nitów zrywalnych, następnie na kołnierz założyć obejmę.

B. Założyć obejmę na kołnierz, następnie obejmę zamocować do rurociągu za pomocą nitów zakuwnych dwustronnie.

C. Obejmę do kołnierza zamocować za pomocą blachowkrętów, następnie całość przymocować do rurociągu.

D. Założyć obejmę na kołnierz, następnie obejmę zamocować do rurociągu za pomocą samowkrętów.

Właściwa kolejność montażu kołnierza i obejmy na kanale prostokątnym zaczyna się właśnie od nałożenia obejmy na kołnierz, a potem przykręcenia jej do rurociągu za pomocą samowkrętów. To rozwiązanie jest bardzo często stosowane w praktyce, bo daje możliwość szybkiego i stabilnego połączenia elementów bez konieczności wcześniejszego wiercenia otworów czy stosowania dodatkowych narzędzi. Samowkręty mają tę zaletę, że łatwo przebijają cienką blachę, zapewniając szczelność i trwałość montażu. W branży wentylacyjnej czy klimatyzacyjnej taka metoda gwarantuje też szybkie tempo pracy, co jest bardzo ważne przy większych realizacjach. Warto pamiętać, że zgodnie ze standardami (np. normy PN-EN 1505 dotyczącej przewodów wentylacyjnych z blachy) właściwy montaż obejmy na kołnierzu przed przymocowaniem jej do kanału pozwala na uzyskanie odpowiedniej wytrzymałości połączenia oraz właściwego uszczelnienia. Z mojego doświadczenia wynika, że nawet osoby zaczynające pracę w branży są w stanie szybko opanować tę technikę – wystarczy zachować kolejność kroków, a całość trzyma się bardzo solidnie. Dodatkowo, użycie samowkrętów pozwala łatwo rozmontować połączenie w razie potrzeby, co bywa przydatne podczas serwisowania instalacji.

Pytanie 40

Którą czynność związaną z wymianą uszkodzonej sprężarki w klimatyzatorze typu Split należy wykonać jako pierwszą?

A. Rozłączenie przewodów czynnika chłodniczego.

B. Zamknięcie zaworów czynnika chłodniczego w agregacie.

C. Próbę szczelności.

D. Osuszenie instalacji.

Wielu początkujących techników może mieć wątpliwości co do kolejności wykonywanych czynności podczas wymiany sprężarki w klimatyzatorach typu Split. Rozłączenie przewodów czynnika chłodniczego na wstępie może wydawać się logiczne, bo fizycznie trzeba je rozpiąć, żeby wymienić sprężarkę. Jednak jeśli zrobi się to przed zamknięciem zaworów w agregacie, niemal na pewno dojdzie do ulatniania czynnika – a tego bardzo się unika, bo to niebezpieczne i niezgodne z przepisami środowiskowymi. Przeprowadzanie próby szczelności jako pierwszy krok również nie ma sensu, bo próbę wykonuje się dopiero po ponownym złożeniu instalacji lub po określonej naprawie, żeby sprawdzić czy nie ma wycieków. Przed demontażem starej sprężarki ta czynność nie ma żadnego praktycznego zastosowania. Osuszanie instalacji natomiast odbywa się dopiero po ponownym zamontowaniu nowej sprężarki i zamknięciu układu – najczęściej przez próżniowanie, żeby usunąć wilgoć i zanieczyszczenia. Często spotykam się z mylnym przeświadczeniem, że właśnie takie czynności „przygotowawcze” można wykonywać dowolnie, w dowolnej kolejności – niestety, prowadzi to do niepotrzebnych strat czynnika i nawet do uszkodzeń sprzętu, a przede wszystkim jest niezgodne z zasadami dobrej praktyki serwisowej. Moim zdaniem, świadomość konsekwencji wynikających z nieprzestrzegania tego porządku pracy to cecha profesjonalisty. Standardy branżowe kładą nacisk na minimalizację wycieków czynnika oraz zapewnienie bezpieczeństwa, więc zawsze najpierw zamykamy zawory w agregacie, zanim przejdziemy do kolejnych etapów. Taki błąd w kolejności działań łatwo popełnić, zwłaszcza gdy się śpieszymy, ale zdecydowanie warto wyrobić sobie nawyk robienia tego właściwie – to potem procentuje i w jakości pracy, i w komforcie serwisowania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej