Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik hodowca koni
Kwalifikacja: ROL.07 - Szkolenie i użytkowanie koni
Data rozpoczęcia: 7 lutego 2026 18:16
Data zakończenia: 7 lutego 2026 18:30

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie jest podstawowe zadanie weterynarza podczas zawodów jeździeckich?

A. Zapewnienie opieki medycznej koniom

B. Pełnienie funkcji sędziego w konkursie skoków

C. Trenowanie koni do ujeżdżenia

D. Karmienie koni przed startem

Podstawowe zadanie weterynarza podczas zawodów jeździeckich to zapewnienie opieki medycznej koniom. Zawody jeździeckie, zarówno te na poziomie amatorskim, jak i profesjonalnym, wymagają obecności weterynarza, który jest odpowiedzialny za zdrowie i bezpieczeństwo koni. Weterynarz monitoruje stan zdrowia koni przed, w trakcie i po zawodach, co jest kluczowe, ponieważ konie są narażone na różnorodne urazy i stres związany z wysiłkiem fizycznym. W razie potrzeby weterynarz podejmuje działania, takie jak udzielenie pierwszej pomocy, diagnoza urazów czy podanie leków. Wiedza weterynarza pozwala na szybkie reagowanie i minimalizowanie ryzyka poważniejszych problemów zdrowotnych. Weterynarze przestrzegają również standardów i protokołów, które dotyczą dobrostanu zwierząt podczas zawodów, co jest istotne z punktu widzenia etyki jeździeckiej. Dbanie o zdrowie i bezpieczeństwo koni jest nie tylko obowiązkiem prawnym, ale również moralnym każdego organizatora zawodów i uczestników.

Pytanie 2

W której konkurencji jeździeckiej dozwolone jest stosowanie prezentowanego nakrycia głowy?

A. Reiningu.

B. Polo.

C. Ujeżdżeniu.

D. Skokach przez przeszkody.

Stosowanie kasku ochronnego w konkurencjach takich jak skoki przez przeszkody, reining czy polo opiera się na fundamentalnych zasadach bezpieczeństwa, które są kluczowe w jeździectwie. W tych dyscyplinach, ze względu na znaczne ryzyko upadków i kontuzji, kaski stały się standardem i są wymagane regulaminowo. Odpowiedzi wskazujące na skoki przez przeszkody, reining czy polo jako konkurencje, w których można stosować cylinder, są błędne, ponieważ każda z tych dyscyplin ma swoje specyficzne wymagania dotyczące nakryć głowy. Ujeżdżenie jest jedyną konkurencją, w której cylinder ma status akceptowanego elementu stroju. Dla przykładu, w skokach przez przeszkody, kask nie tylko zapewnia ochronę, ale również wspiera lepszą stabilność głowy jeźdźca podczas dynamicznych skoków. W reiningu, gdzie konie muszą wykonywać szybką i precyzyjną korekcję ruchów, również preferencje dotyczące odzieży wymuszają noszenie kasków. W polo, ze względu na intensywność i rywalizację, ochrona głowy jest niezwykle istotna, dlatego kaski są obowiązkowe. Odpowiedzi nieodpowiednie do kontekstu i specyfiki danej dyscypliny mogą prowadzić do niebezpiecznych sytuacji oraz naruszenia zasad fair play w sporcie, dlatego tak ważne jest zrozumienie norm związanych z ubiorami w różnych konkurencjach jeździeckich.

Pytanie 3

Na podstawie podanego wieku, rasy oraz wymiarów konia, wskaż zwierzę o najlepszych predyspozycjach do skoków przez przeszkody?

A. 6-letni ogier rasy zimnokrwistej w typie sztumskim, o wymiarach 161-215-25

B. 4-letnia klacz rasy pełnej krwi angielskiej, o wymiarach 160-180-20

C. 14-letni ogier rasy czystej krwi arabskiej, o wymiarach 155-180-19

D. 11-letni wałach, rasy polski koń sportowy, o wymiarach 170-200-22,5

Wybór 11-letniego wałacha rasy polski koń sportowy, o wymiarach 170-200-22,5, jest trafny z kilku powodów. Po pierwsze, wiek konia jest istotnym czynnikiem w kontekście skoków przez przeszkody. 11 lat to wiek, w którym koń osiąga dojrzałość fizyczną i psychologiczną, co jest kluczowe dla złożonych czynności, takich jak skoki. Po drugie, rasa polski koń sportowy jest znana ze swoich zdolności do skoków oraz z wytrzymałości i zwinności, co czyni ją idealnym wyborem do tej dyscypliny. Wymiary konia również mają znaczenie; wysokość w kłębie wynosząca 170 cm zapewnia stabilność i równowagę, a długość i obwód nogi sugerują odpowiednie proporcje do skoków. Na przykład, w standardach hodowlanych koni sportowych zwraca się uwagę na proporcje ciała oraz umiejętność skakania, co jest zgodne z tym, co oferuje ten wałach. Taki koń ma również doświadczenie, co jest nieocenione w kontekście rywalizacji w skokach przez przeszkody, ponieważ pozwala na lepsze zarządzanie emocjami i budowanie zaufania do jeźdźca. Wszystkie te czynniki sprawiają, że ten koń ma najlepsze predyspozycje do skoków przez przeszkody w porównaniu do innych wymienionych opcji.

Pytanie 4

Urządzenie przedstawione na rysunku służy u konia do

A. rozluźnienia napiętych mięśni.

B. golenia sierści.

C. rozczesywania grzywy.

D. usuwania martwego naskórka.

Urządzenie przedstawione na zdjęciu to masażer, który jest kluczowym narzędziem w opiece nad końmi, szczególnie sportowymi. Jego główną funkcją jest rozluźnianie napiętych mięśni, co jest niezwykle istotne dla zachowania zdrowia i wydolności konia. Regularne stosowanie masażera może poprawić krążenie krwi, co przyczynia się do szybszej regeneracji po wysiłku fizycznym. W praktyce, masażer ten jest często wykorzystywany przez właścicieli koni przed i po treningach, aby przygotować mięśnie do intensywnej pracy oraz zredukować ból i sztywność po wysiłku. Ponadto, w kontekście dobrych praktyk w hodowli koni, zastosowanie masażerów stało się standardem w wielu stajniach, co potwierdzają liczne badania podkreślające ich pozytywny wpływ na zdrowie koni.

Pytanie 5

Osoba na koniu, która nie wysiada podczas każdego ruchu zwierzęcia, lecz opiera się na kolanach oraz strzemionach, unosi się na jeden krok w siodle i następnie delikatnie wraca do pozycji siedzącej. Opis ten odnosi się do kłusa

A. roboczego

B. ćwiczebnego

C. w półsiadzie

D. anglezowanego

Odpowiedź "anglezowanego" jest poprawna, ponieważ opisuje technikę jazdy konnej, w której jeździec unosi się w siodle na jeden krok konia, co jest charakterystyczne dla kłusa anglezowanego. W tej technice jeździec nie siedzi na koniu w sposób statyczny, ale dynamicznie dostosowuje swoją pozycję do ruchu zwierzęcia. Umożliwia to lepsze wykorzystanie siły konia oraz komfort jazdy zarówno dla jeźdźca, jak i dla konia. W kłusie anglezowanym, jeździec opiera się na kolanach i strzemionach, co pozwala mu na płynne unoszenie się i opadanie w rytm kłusa. To podejście jest szczególnie przydatne w dyscyplinach takich jak skoki przez przeszkody czy ujeżdżenie, gdzie wymagana jest zarówno kontrola, jak i elastyczność. Warto zaznaczyć, że technika ta wymaga odpowiedniej koordynacji i umiejętności, co sprawia, że jest istotnym elementem nauki jazdy konnej w profesjonalnym środowisku.

Pytanie 6

Na jakim dystansie odbywa się klasa 1* w rywalizacji jeździeckiej sportowych rajdów konnych?

A. 80-119 km

B. 20-39 km

C. 40-79 km

D. 80-90 km

Wybór dystansu 20-39 km nie jest prawidłowy, ponieważ nie odpowiada wymaganiom stawianym w klasie 1*. Dystans ten jest zbyt krótki i zazwyczaj klasyfikowany jest w niższych klasach rywalizacji, które mają na celu wprowadzenie jeźdźców i koni w świat długodystansowych rajdów. Odpowiedź 40-79 km również nie jest adekwatna, ponieważ wciąż znajduje się poniżej standardów dla klas o wyższych wymaganiach. Tego typu dystanse są stosowane głównie w amatorskich zawodach, gdzie celem jest rozwijanie umiejętności podstawowych, a nie zaawansowanej rywalizacji. Odpowiedzi 80-90 km mogą wydawać się zbliżone do wymaganej długości, jednak również nie spełniają pełnych wymogów klasy 1*, która wymaga przebiegnięcia większego dystansu, by móc odpowiednio ocenić wytrzymałość koni oraz ich zdolności do radzenia sobie w trudniejszych warunkach terenowych. Typowe błędy w myśleniu, które prowadzą do takich niepoprawnych wniosków, obejmują mylenie poziomów trudności z długością dystansu, co nie odzwierciedla realiów rywalizacji w sportowych rajdach konnych. Należy zrozumieć, że każdy poziom ma swoje specyficzne wymagania, które nie są tylko kwestią dystansu, ale również umiejętności jeźdźca i kondycji konia.

Pytanie 7

Na podstawie zamieszczonych zdjęć rozpoznaj schorzenie kopyta i możliwą przyczynę jego powstania u koni sportowych i rekreacyjnych.

A. Uraz trzeszczki kopytowej — przetrenowanie.

B. Ochwat — np. przekarmienie paszą treściwą.

C. Osteochondroza — chip w stawie kopytowym.

D. Nagwożdżenie — koń nadepnął na ostry przedmiot.

Ochwat, będący stanem zapalnym kopyta, jest odpowiedzią prawidłową, ponieważ występuje w sytuacji, gdy koń jest przekarmiony paszą treściwą, co prowadzi do nadmiaru energii i wytrącenia substancji odżywczych, co z kolei powoduje zmiany w strukturze kopyta. W przypadku ochwatu, zmiany morfologiczne kopyta, widoczne na dostarczonych zdjęciach, są charakterystyczne i mogą obejmować rotację kości kopytowej, co potwierdzają zdjęcia rentgenowskie. Znajomość tego schorzenia jest niezbędna dla właścicieli koni, aby uniknąć dalszych komplikacji zdrowotnych. Praktyczne zastosowanie wiedzy o ochwacie obejmuje monitorowanie diety koni, szczególnie ich dawki paszy treściwej, oraz regularne kontrole weterynaryjne w celu wykrycia i zarządzania tym schorzeniem w początkowych stadiach. W branży hipicznej kluczowe jest stosowanie dobrych praktyk żywieniowych oraz odpowiedzialne podejście do treningów, aby zminimalizować ryzyko rozwoju ochwatu.

Pytanie 8

Który koń jest najskuteczniejszy w hipoterapii?

A. 9-letni wałach huculski, o wymiarach 138 – 170 – 21 cm

B. 15-letnia klacz śląska o wymiarach 171 – 203 – 24 cm

C. 13-letni ogier zimnokrwisty o wymiarach 170 – 210 – 28 cm

D. 5-letnia klacz małopolska o wymiarach 166 – 186 – 21 cm

9-letni wałach rasy huculskiej jest uważany za najbardziej przydatnego konia w hipoterapii ze względu na jego cechy charakterystyczne oraz temperament. Rasa huculska jest znana z tego, że łączy w sobie wytrzymałość, inteligencję i przyjazne usposobienie, co czyni ją idealnym wyborem do pracy z osobami wymagającymi wsparcia emocjonalnego i fizycznego. Wiek wałacha, wynoszący 9 lat, sugeruje, że jest on w pełni rozwinięty, a jednocześnie jeszcze młody na tyle, żeby był elastyczny w szkoleniu i adaptacji do różnorodnych warunków terapeutycznych. Wymiary 138 – 170 – 21 cm wskazują na jego małe wymiary, co zapewnia bliskość fizyczną i ułatwia interakcję z pacjentami, co jest kluczowe w hipoterapii. W praktyce, takie konie mogą być wykorzystywane w terapiach z dziećmi z autyzmem, czy z osobami z niepełnosprawnościami, gdzie ich spokojna natura i współpraca z terapeutą przyczyniają się do osiągania lepszych wyników terapeutycznych. Dodatkowo, w pracy z dziećmi, mniejsze konie są często preferowane, gdyż zwiększają poczucie bezpieczeństwa i komfortu pacjentów. Warto również wspomnieć, że standardy terapii z końmi podkreślają znaczenie odpowiedniego doboru zwierząt, co czyni tę odpowiedź zgodną z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 9

Od jakiego wieku zezwala się na pracę pod siodłem z młodym koniem rasy polski koń szlachetny półkrwi?

A. 7-8 lat

B. 5-6 lat

C. 1-2 lata

D. 3-4 lata

Zaczynanie pracy pod siodłem z młodym koniem rasy polski koń szlachetny półkrwi w wieku 1-2 lata to naprawdę zły pomysł i może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. W tym wieku konie są jeszcze w fazie wzrostu, więc ich układ kostny i mięśniowy nie jest dostatecznie rozwinięty, a to może skutkować urazami. Co więcej, wczesne wprowadzanie ich do jazdy może prowadzić do różnych problemów behawioralnych, jak lęk czy opór. Z drugiej strony, zaczynanie w wieku 5-6 lat wydaje się lepsze, ale czasem może być już za późno, ponieważ koń może wtedy być źle zsocjalizowany. Zbyt późne rozpoczęcie pracy pod siodłem na pewno nie sprzyja efektywnemu szkoleniu i budowaniu dobrej relacji z jeźdźcem. Dlatego warto myśleć o treningach w kontekście naturalnego rozwoju konia, aby zapewnić mu zdrowie i bezpieczeństwo.

Pytanie 10

Przeszkoda przedstawiona na ilustracji to

A. doublebarre.

B. mur.

C. triplebarre.

D. stacjonata.

Ilustracja, którą widzisz, pokazuje przeszkodę nazywaną "doublebarre". To taki typ przeszkody w jeździectwie, który składa się z dwóch równoległych belek. Właściwie zrobiona odległość między tymi belkami jest mega ważna w treningu koni, bo zmusza je do precyzyjnych skoków i prawidłowego oceniania odległości. Inaczej jest przy stacjonacie, gdzie mamy jedną przeszkodę. Doublebarre daje większe wyzwanie dla jeźdźców, bo muszą lepiej planować skoki i ustawiać konia w odpowiedniej pozycji. W zawodach często się je stosuje, żeby zobaczyć, jak dobrze konie skaczą i jak sobie radzą z przeszkodami w seriach. Z tych wszystkich standardów, które ustala FEI, wiedza o pokonywaniu doublebarre jest kluczowa, jeśli chodzi o trening koni sportowych. Nie można też zapomnieć, że dobrze ustawione przeszkody i ich wysoka jakość to podstawa bezpieczeństwa dla koni i jeźdźców podczas zawodów.

Pytanie 11

Wyposażenie powożącego, które nie jest obowiązkowe to?

A. para rękawiczek

B. nakrycie głowy

C. bat powożeniowy

D. chusta na szyi

Chusta na szyi to nie jest coś, co powożący musi zawsze nosić, chociaż może się to różnie kojarzyć w kontekście innych części stroju. Obowiązkowe jest natomiast nakrycie głowy – kaszkiet albo kapelusz, które bardzo dobrze chronią przed słońcem i wpływają na to, jak widzimy podczas jazdy. Rękawiczki to chyba jeden z ważniejszych elementów, bo dzięki nim lepiej trzymamy wodze, a to istotne dla bezpieczeństwa, nie tylko nasze, ale też zwierzęcia. Bat powożeniowy też się czasem przydaje, a jego użycie może być konieczne, w zależności od sytuacji. Warto zauważyć, że chusta na szyi, mimo że jest modna, nie ma bezpośredniego wpływu na nasze bezpieczeństwo ani na to, jak jeździmy. Dlatego, patrząc na regulacje dotyczące powożenia, chusta na szyi nie jest wymagana. W praktyce, podczas zawodów oraz w codziennym użytkowaniu, powożący powinni skupić się na tych rzeczach, które naprawdę zapewniają im bezpieczeństwo i efektywność pracy.

Pytanie 12

Wskaż nazwę i przeznaczenie urządzenia przedstawionego na rysunku.

A. Poskrom – służy do bezpiecznego unieruchamiania koni.

B. Karuzela dla koni – służy do zapewnienia koniom ruchu w stępie i kłusie.

C. Maneż – miejsce do krycia klaczy.

D. Bieżnia – miejsce do zaprawy młodych koni w ruchu.

Karuzela dla koni to fajne urządzenie, które pozwala koniom na ruch w bezpiecznym miejscu. Z tego co widzę na zdjęciu, jest centralny punkt, z którego odchodzą elementy do przypinania koni, i to właśnie ją wyróżnia. Używa się ich w stajniach i ośrodkach jeździeckich, żeby konie mogły trenować w stępie i kłusie, bez potrzeby dużych przestrzeni. Dzięki temu, konie są w dobrej formie, a opiekunowie mogą na nie zerkać i kontrolować ich aktywność. Moim zdaniem, karuzele są super narzędziem, zwłaszcza dla tych koni, które potrzebują regularnych ćwiczeń, a także przydają się w rehabilitacji po kontuzjach. Naprawdę warto znać ich zastosowanie, bo to pomaga w pracy z końmi i poprawia ich zdrowie i samopoczucie.

Pytanie 13

Jakie jest główne zadanie napierśnika w trakcie jazdy konnej?

A. Zwiększenie przyczepności konia

B. Zapobiegnięcie przesunięciu się siodła do tyłu

C. Ochrona brzucha konia

D. Poprawa równowagi jeźdźca

Napierśnik pełni kluczową rolę w zapewnieniu stabilności siodła podczas jazdy konnej. Jego głównym zadaniem jest zapobieganie przesunięciu się siodła do tyłu, co może być szczególnie istotne w sytuacjach, gdy koń wykonuje dynamiczne ruchy, takie jak galop czy skoki. Przesunięcie siodła może zakłócić równowagę jeźdźca i komfort konia, co z kolei wpływa na efektywność jazdy oraz bezpieczeństwo obu stron. Napierśnik jest szczególnie przydatny w przypadku koni o nietypowej budowie ciała, które mogą mieć problem z utrzymaniem siodła w odpowiedniej pozycji. Jego użycie jest zgodne z dobrymi praktykami jeździeckimi, ponieważ zapewnia lepsze dopasowanie sprzętu do anatomicznych potrzeb konia. Warto również zwrócić uwagę, że napierśnik nie tylko stabilizuje siodło, ale również równomiernie rozkłada nacisk, co podnosi komfort konia podczas pracy. Dzięki temu elementowi osprzętu, jeździec może skupić się na technice jazdy, zamiast martwić się o stabilność siodła, co w praktyce przekłada się na większą harmonię i efektywność podczas treningów lub zawodów.

Pytanie 14

Do pracy w zaprzęgach najbardziej odpowiednia jest rasa koni

A. śląskich

B. pełnej krwi angielskiej

C. małopolskich

D. czystej krwi arabskiej

Konie śląskie to rasa, która została hodowana z myślą o użytkowaniu zaprzęgowym, co czyni ją idealnym wyborem dla tego celu. Charakteryzują się one silną budową ciała, dużą siłą i wytrzymałością, co jest niezwykle istotne w pracy z zaprzęgami. Ich temperament jest również korzystny, ponieważ są to zwierzęta zrównoważone, łatwe w treningu oraz współpracy z jeźdźcem. W praktyce, konie śląskie wykorzystywane są w różnych dyscyplinach związanych z jazdą zaprzęgową, takich jak rajdy, zawody w powożeniu oraz rekreacja, gdzie ich siła i wytrzymałość mają kluczowe znaczenie. Standardy hodowlane podkreślają ważność funkcji użytkowych tych koni, co znajduje odzwierciedlenie w ich szerokim wykorzystaniu w rolnictwie oraz jako transport w trudnych warunkach. Dodatkowo, ich stabilność oraz zdolność do współpracy z innymi końmi w zaprzęgu pozwala na bezpieczne i efektywne prowadzenie prac wymagających zespołowego działania.

Pytanie 15

Przeszkoda składająca się z 2 stacjonat usytuowanych w odległości od 7,50 do 8 metrów jeden od drugiego to

A. okser

B. szereg na wskok-wyskok

C. szereg na 1 foule

D. linia na 2 foule

Podejście do przeszkód w jeździectwie wymaga znajomości terminologii oraz właściwych zasad dotyczących odległości i ustawienia elementów. Twierdzenie, że odpowiedzi takie jak szereg na wskok-wyskok, okser czy linia na 2 foule są poprawne, wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące podstawowych zasad rozstawu przeszkód. Szereg na wskok-wyskok odnosi się do przeszkód ustawionych w sposób umożliwiający koniowi wykonanie skoku i lądowanie przed kolejną przeszkodą, co zazwyczaj wiąże się z większymi odległościami niż wskazane 7,50 do 8 metrów. Z kolei okser to specyficzny typ przeszkody, która ma zupełnie inny cel i strukturę, zazwyczaj wymagającą większej rozbiegu i elementu skoku o innej wysokości, co nie pasuje do kontekstu pytania. Linia na 2 foule natomiast sugeruje, że elementy są rozmieszczone w dwóch różnych odległościach, co również nie jest zgodne z definicją szeregu na 1 foule. Typowym błędem myślowym przy podejmowaniu decyzji o odpowiedzi może być mylenie różnych typów przeszkód lub ignorowanie specyfiki ich ustawienia. Kluczowe jest zrozumienie, że każdy typ przeszkody ma swoje własne zasady dotyczące ustawienia i dystansu, które są istotne dla bezpieczeństwa i wydajności sportu jeździeckiego.

Pytanie 16

Aby zapobiec zbyt wysokiemu unoszeniu głowy konia podczas jazdy konnej, stosuje się

A. napierśnik.

B. podpierśnik.

C. forgurt.

D. wytok.

Wytok to element sprzętu jeździeckiego, który ma na celu stabilizację głowy konia i zapobieganie jej zbyt wysokiemu unoszeniu podczas jazdy. Jego działanie polega na ograniczeniu ruchów głowy oraz szyi, co pozwala na lepsze kierowanie koniem i zachowanie równowagi w czasie jazdy. W praktyce wytok jest używany zwłaszcza w dyscyplinach, gdzie precyzyjne manewry są kluczowe, takich jak ujeżdżenie czy skoki przez przeszkody. Wytok powinien być odpowiednio dopasowany do konia oraz wykorzystywany zgodnie z zaleceniami doświadczonych jeźdźców i trenerów, aby nie powodować dyskomfortu ani bólu u zwierzęcia. Dobór odpowiednich akcesoriów, takich jak wytok, jest zgodny z zasadami etyki w jeździectwie, które kładą duży nacisk na dobrostan zwierząt. Właściwe użycie wytoku przyczynia się do zwiększenia efektywności treningów i poprawy wyników sportowych koni.

Pytanie 17

Podczas transportu zmniejsza się ilość paszy dla koni

A. objętościową suchą

B. objętościową soczystą

C. treściwą

D. okopową

Ograniczenie paszy treściwej w czasie transportu koni jest zgodne z zasadami zapewnienia ich zdrowia i dobrostanu. Pasza treściwa, bogata w skrobię i białko, może powodować zwiększone ryzyko wystąpienia zaburzeń trawienia, takich jak kolka, szczególnie w stresujących warunkach transportowych. Praktyki związane z transportem koni zalecają, aby w trakcie podróży ograniczyć podawanie paszy treściwej, a zamiast tego skupić się na paszach objętościowych, które są łatwiejsze do strawienia i mniej obciążające dla układu pokarmowego koni. Ważne jest również, aby podczas transportu koni zapewnić im regularne nawadnianie oraz możliwość odpoczynku. Przykłady z branży pokazują, że właściwe przygotowanie do transportu, w tym dobór odpowiedniego rodzaju paszy, przyczynia się do zmniejszenia stresu u zwierząt oraz utrzymania ich w dobrym stanie zdrowotnym.

Pytanie 18

Która rasa koni jest najbardziej znana z wytrzymałości w długodystansowych rajdach?

A. Hanowerska

B. Holenderska

C. Clydesdale

D. Arabska

Konie arabskie są znane na całym świecie ze swojej niezwykłej wytrzymałości, co czyni je idealnym wyborem do długodystansowych rajdów. Te konie mają wyjątkową budowę ciała, która sprzyja wytrzymałości - są lekkie, z dobrze rozwiniętą klatką piersiową, co pozwala na efektywną wentylację i wydolność oddechową. Ponadto, ich silne, ale zarazem lekkie kończyny umożliwiają długotrwały wysiłek bez nadmiernego obciążenia organizmu. W kontekście rajdów długodystansowych, konie arabskie są często wybierane ze względu na ich zdolność do utrzymywania wysokiego tempa przez długi czas. Rasa ta ma również niezwykle wysoką tolerancję na ciepło, co jest kluczowe podczas zawodów odbywających się w gorących warunkach klimatycznych. Wielu profesjonalnych jeźdźców rajdowych ceni sobie konie arabskie za ich inteligencję i łatwość w szkoleniu, co również przekłada się na ich sukcesy w zawodach. Warto wspomnieć, że wytrzymałość koni arabskich jest wynikiem tysięcy lat selekcji hodowlanej na Bliskim Wschodzie, gdzie warunki środowiskowe wymagały od koni pokonywania długich dystansów na pustyniach przy minimalnym dostępie do wody i pożywienia.

Pytanie 19

Pomoc dosiadu przedstawiona na rysunku działa

A. jednostronnie odciążająco.

B. obustronnie obciążająco.

C. obustronnie odciążająco.

D. jednostronnie obciążająco.

Odpowiedź "jednostronnie obciążająco" jest poprawna, ponieważ w kontekście jazdy konnej pomoc dosiadu polega na zastosowaniu wagi jeźdźca w określony sposób, aby wpłynąć na ruch konia. W przedstawionym rysunku jeździec, trzymając lewą rękę na grzbiecie konia, wykonuje ruch, który obciąża konia z jednej strony. To podejście jest zgodne z zasadami równowagi i komunikacji z koniem, które są kluczowe w jeździectwie. Praktyczne zastosowanie tej techniki polega na tym, że jeździec może użyć swojej wagi, by skorygować tor ruchu konia lub wspierać go w trudnych momentach, takich jak skoki czy zakręty. Ważne jest, aby pamiętać, że pomoc dosiadu powinna być zawsze dostosowana do konkretnej sytuacji oraz konia, ponieważ nadmierne obciążenie z jednej strony może prowadzić do zaburzeń w równowadze i jakości ruchu. W związku z tym, znajomość zasad jednostronnego obciążania jest niezbędna dla każdego jeźdźca, aby skutecznie współpracować z koniem i osiągnąć zamierzony cel.

Pytanie 20

Mydło wykorzystywane do pielęgnacji skórzanych części sprzętu jeździeckiego oraz zaprzęgowego to

A. litowe

B. glicerynowe

C. potasowe

D. toaletowe

Mydło glicerynowe jest doskonałym środkiem do czyszczenia skórzanych elementów sprzętu jeździeckiego i zaprzęgowego, ponieważ zawiera glicerynę, która działa nawilżająco i ochronnie na skórę. Gliceryna jest substancją humektantową, co oznacza, że przyciąga i zatrzymuje wodę, co jest kluczowe dla zachowania elastyczności skóry. Regularne stosowanie mydła glicerynowego pomaga utrzymać skórzane elementy w doskonałej kondycji, zapobiegając ich wysuszeniu i pękaniu. W praktyce, niewielką ilość mydła należy rozpuścić w ciepłej wodzie, a następnie za pomocą miękkiej ściereczki nanieść na powierzchnię skóry, delikatnie pocierając. Po czyszczeniu, należy dokładnie spłukać resztki mydła i osuszyć sprzęt. Zastosowanie mydła glicerynowego jest zgodne z najlepszymi praktykami pielęgnacji skóry, które zalecają używanie produktów dostosowanych do specyfiki materiałów, aby uniknąć ich uszkodzenia.

Pytanie 21

Wskaź objaw ochwatu u koni.

A. Wyciąganie przednich kończyn daleko do przodu

B. Koń spogląda na słabizny

C. Ogryzanie oraz kopanie w ściankach boksów

D. Wydech w dwóch fazach

Objawem ochwatu u koni jest taka dziwna postawa, gdzie koń wyciąga nogi daleko przed siebie, żeby jakoś ulżyć bolącym kopytom. To jest poważny problem, znany też jako laminitis, który może naprawdę zaszkodzić zdrowiu kopyt i wymaga szybkiej pomocy weterynaryjnej. Wiesz, ból w kopytach jest czasami tak silny, że koń stara się odciążyć nogi, właśnie przez to wyciąganie ich do przodu. Dobrze jest mieć na oku konie, szczególnie te rasy, które są bardziej narażone na te dolegliwości, jak duże ciężkie konie albo kuce. Im szybciej zauważysz objawy, tym lepiej. Ważne, żeby właściciele koni wiedzieli, na co zwracać uwagę i zawsze konsultować się z weterynarzem, gdy coś wydaje się nie tak z ich zwierzakiem.

Pytanie 22

Nieprawidłowy ruch konia, który polega na wyrzucaniu kończyn w okrężnych ruchach na zewnątrz, jest określany jako

A. ściganiem

B. szłapem

C. strychowaniem

D. bilardowaniem

Strychowanie, ściganie i szłap to terminy, które choć mogą brzmieć przekonująco, nie mają zastosowania w kontekście wadliwego ruchu konia występującego w bilardowaniu. Strychowanie odnosi się do ruchów, które są bardziej związane z niepoprawnym ułożeniem głowy lub szyi konia, co wpływa na jego ogólną postawę, ale niekoniecznie na sposób, w jaki koń porusza kończynami. Tego rodzaju ruchy mogą prowadzić do problemów z równowagą i wydajnością, ale różnią się od bilardowania, które jest ściśle związane z nieprawidłowym wyrzucaniem nóg na boki. Ściganie, z drugiej strony, dotyczy koni wykazujących nadmierną energię w ruchu, co może prowadzić do szybkiego, chaotycznego biegu, jednak nie jest to związane z wyrzucaniem nóg w kolistych ruchach. Ponadto, szłap to termin, który dotyczy specyficznego sposobu poruszania się koni, które mają tendencję do nieprzyjemnego odsuwania kończyn, co również nie pokrywa się z definicją bilardowania. W związku z tym, błędne rozumienie tych pojęć może prowadzić do mylnych wniosków i niewłaściwych diagnoz, co jest szczególnie niebezpieczne w kontekście zdrowia i bezpieczeństwa koni.

Pytanie 23

W stajni znajdują się 8 koni rekreacyjnych. Każdy z nich dostaje codziennie 6 kg owsa, 8 kg siana i około 5 kg słomy. Właściciel ośrodka nabywa siano w balotach o wadze 250 kg i słomę w balotach o wadze 150 kg. Oblicz, ile ton owsa oraz ile balotów siana i słomy jest potrzebnych stajni w miesiącu wrześniu (nie uwzględniając 10% zapasu)?

A. Owies — 1 tona, siano — 10 balotów, słoma — 5 balotów

B. Owies — 0,5 tony, siano — 5 balotów, słoma — 3 baloty

C. Owies — 1,5 tony, siano — 8 balotów, słoma — balotów

D. Owies — 3 tony, siano — 30 balotów, słoma — 20 balotów

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ obliczenia dotyczące zapotrzebowania stajni na owies, siano i słomę zostały przeprowadzone zgodnie z prawidłowymi metodami. Każdy z ośmiu koni wymaga dziennie 6 kg owsa, co w skali miesiąca (30 dni) daje 8 * 6 kg * 30 dni = 1440 kg, czyli 1,44 tony. Następnie zaokrąglając do najbliższej pół tony, uzyskujemy 1,5 tony owsa. W przypadku siana, każdy koń spożywa 8 kg dziennie, co daje 8 * 8 kg * 30 dni = 1920 kg. Siano jest sprzedawane w balotach po 250 kg, więc potrzebujemy 1920 kg / 250 kg = 7,68 balotów, co zaokrągla do 8 balotów. Co do słomy, każdy koń potrzebuje 5 kg dziennie, co daje 8 * 5 kg * 30 dni = 1200 kg. Sprzedawana jest w balotach po 150 kg, więc potrzebujemy 1200 kg / 150 kg = 8 balotów. Użycie tych przeliczeń jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania paszami w hodowli koni i zapewnia odpowiednią ilość paszy dla koni, co przekłada się na ich zdrowie i kondycję.

Pytanie 24

Wskaż działanie, które nie ma miejsca podczas zaprzęgania konia do jednokonnego zaprzęgu w uprzęży szorowej?

A. Zapięcie naszelnika piersiowego do dyszla

B. Zapięcie pasków mocujących pasa przezkonnego do dyszelków

C. Zapięcie pasków natylnika do dyszelków

D. Zapięcie dwóch pasów pociągowych do orczyka

Zapięcie dwóch pasów pociągowych do orczyka, pasków natylnika do dyszelków oraz pasków mocujących pasa przezkonnego do dyszelków są czynnościami standardowymi w procesie zaprzęgania konia w uprzęży szorowej. Często pojawia się nieporozumienie związane z rolą naszelnika piersiowego, który jest elementem stosowanym w bardziej skomplikowanych układach zaprzęgowych. Osoby, które są mniej zaznajomione z różnymi typami uprzęży, mogą mylnie sądzić, że naszelniki piersiowe są uniwersalne i mogą być używane w każdej sytuacji. W rzeczywistości naszelniki piersiowe mają na celu stabilizację całej struktury zaprzęgu, co jest istotne w zaprzęgach wielokonnych, ale w przypadku zaprzęgu jednokonnego ich obecność nie jest konieczna. Ponadto, mylenie różnych typów uprzęży może prowadzić do nieefektywnego zaprzęgu, co z kolei wpłynie na wydajność pracy konia. Ważne jest, aby osoby zajmujące się końmi znały różnice między poszczególnymi rodzajami uprzęży i ich zastosowaniem, co pomoże w unikaniu typowych błędów, takich jak nieprawidłowe zapięcia i nieodpowiednie stosowanie elementów wyposażenia. Zrozumienie znaczenia każdego elementu uprzęży jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i efektywności pracy z koniem.

Pytanie 25

Podczas siodłania konia półkrwi o normalnej budowie, gdzie przymocowuje się popręg?

A. do dużej tybinki

B. do małej tybinki

C. do pierwszej i trzeciej przystuły

D. do pierwszej i drugiej przystuły

Odpowiedź wskazująca na przypinanie popręgu do pierwszej i trzeciej przystuły jest poprawna, ponieważ te przystuły stanowią kluczowe punkty mocowania w kontekście siodłania koni półkrwi. Przystuły są miejscami na ciele konia, w których siedzi siodło, a ich prawidłowe wykorzystanie zapewnia odpowiednią stabilność i komfort dla zwierzęcia. Przypinanie popręgu do tych dwóch przystuły zapobiega przesuwaniu się siodła w trakcie jazdy, co jest istotne dla bezpieczeństwa jeźdźca oraz konia. W praktyce, gdy popręg jest odpowiednio zapięty, siodło dobrze się układa na grzbiecie konia, a jego ciężar jest równomiernie rozłożony. Warto również zauważyć, że technika siodłania powinna być zgodna z zaleceniami doświadczonych jeźdźców oraz trenerów. Dodatkowo, regularne sprawdzanie kondycji i budowy ciała konia pozwala na odpowiednie dostosowanie siodła oraz sposobu przypinania popręgu w zależności od indywidualnych potrzeb zwierzęcia.

Pytanie 26

Które badanie stanu zdrowia konia przedstawiono na ilustracji?

A. Stan napięcia mięśni.

B. Wypełnienia żyły jarzmowej.

C. Stan odwodnienia organizmu.

D. Pomiar tętna.

Badanie stanu nawodnienia organizmu konia jest kluczowym elementem oceny jego zdrowia. Na ilustracji przedstawiono metodę testu skórnego, polegającą na uchwyceniu fałdu skóry, co pozwala ocenić czas, w jakim skóra wraca do pierwotnego stanu. To badanie jest zgodne z zaleceniami weterynaryjnymi i jest często stosowane jako pierwszy wskaźnik stanu nawodnienia. W praktyce, jeśli skóra wraca do pierwotnego stanu powoli, może to sugerować odwodnienie. Ważne jest, aby regularnie monitorować nawodnienie koni, szczególnie w sytuacjach stresowych, takich jak transport czy intensywne treningi. Zgodnie z dobrymi praktykami, należy również zwrócić uwagę na inne objawy odwodnienia, takie jak suchość błon śluzowych czy zmniejszenie ilości moczu. Dbałość o odpowiednie nawodnienie jest fundamentem zdrowia koni, a nieprawidłowości w tym zakresie mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, w tym do zaburzeń metabolicznych.

Pytanie 27

Dlaczego ważne jest regularne czyszczenie kopyt konia?

A. Aby poprawić estetyczny wygląd konia podczas pokazów

B. Aby zwiększyć szybkość konia na zawodach

C. Aby zmniejszyć masę konia co teoretycznie mogłoby poprawić jego szybkość

D. Aby zapobiegać chorobom kopyt i zapewnić ich zdrowie

Regularne czyszczenie kopyt konia jest kluczowym elementem w utrzymaniu zdrowia i ogólnej kondycji tych zwierząt. Kopyta koni są narażone na różne czynniki zewnętrzne, takie jak błoto, kamienie, ściółka, które mogą się gromadzić i powodować podrażnienia lub urazy. Brud, który nie jest systematycznie usuwany, może prowadzić do rozwoju chorób bakteryjnych i grzybiczych, takich jak gnicie strzałki. Ponadto, zalegające kamienie mogą powodować siniaki, a nawet krwiaki, które prowadzą do poważniejszych problemów zdrowotnych. Regularne czyszczenie kopyt pozwala na wczesne wykrycie drobnych uszkodzeń, które mogą być adresowane zanim przerodzą się w większe problemy. Dodatkowo, czyszczenie kopyt umożliwia ich dokładne sprawdzenie pod kątem obecności ciał obcych lub uszkodzeń, co jest kluczowe dla zapewnienia koniowi komfortu i bezpieczeństwa podczas użytkowania. Pamiętajmy, że zdrowe kopyta to fundament zdrowego konia, stąd regularna pielęgnacja jest nieodzownym elementem opieki hodowlanej.

Pytanie 28

Na podstawie podanego wieku, płci oraz rasy, wskazuj konia o największych predyspozycjach do ujeżdżenia?

A. 14-letni wałach rasy huculskiej

B. 4-letni ogier rasy zimnokrwistej w typie sztumskim

C. 6-letni ogier rasy pełnej krwi angielskiej

D. 11-letnia klacz rasy polski koń sportowy

Wybór 6-letniego ogiera rasy pełnej krwi angielskiej jako konia do ujeżdżenia może wydawać się kuszący, ale w praktyce nie jest to optymalne rozwiązanie. Konie tej rasy są często bardzo energetyczne i mogą nie posiadać jeszcze wystarczającego doświadczenia w pracy pod siodłem. W wieku 6 lat, wiele koni nadal znajduje się w fazie rozwoju i mogą mieć trudności z koncentracją na bardziej wymagających zadaniach, co może prowadzić do frustracji zarówno u konia, jak i jeźdźca. Z kolei 4-letni ogier rasy zimnokrwistej w typie sztumskim, mimo że może mieć imponującą budowę, potencjalnie również brakuje mu doświadczenia. Ogólnie, rasy zimnokrwiste są mniej predysponowane do ujeżdżenia ze względu na swoją masywną budowę oraz wolniejsze tempo nauki. Co więcej, 14-letni wałach rasy huculskiej, choć dojrzały, może być już w fazie spadku formy, co czyni go mniej idealnym wyborem. W praktyce, w dyscyplinie ujeżdżenia, kluczowe jest, aby koń był nie tylko dojrzały, ale również odpowiednio wyszkolony oraz zdolny do wykonywania złożonych zadań, co w przypadku podanych alternatyw może być problematyczne. Dlatego ważne jest, aby przy wyborze konia do ujeżdżenia brać pod uwagę zarówno wiek, jak i doświadczenie konia, co w przypadku klaczy rasy polski koń sportowy jest spełnione.

Pytanie 29

Kiedy przeprowadza się werkowanie kopyt?

A. dwa razy w roku

B. co 6-8 tygodni

C. przed jazdą oraz po każdej jeździe

D. co dwa tygodnie

Werkowanie kopyt koni jest kluczowym elementem ich pielęgnacji, a rekomendowany interwał 6-8 tygodni jest zgodny z zaleceniami weterynaryjnymi i praktykami w hodowli koni. W tym okresie kopyta rosną, co sprawia, że regularne werkowanie zapobiega ich przerośnięciu, co może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak kulawizny czy urazy. Przeprowadzanie tego zabiegu z odpowiednią częstotliwością pozwala także kontrolować stan kopyt, eliminując martwy żebrowy, co zapobiega rozwojowi chorób, takich jak białe stopy. Dobrym przykładem zastosowania tej wiedzy jest monitorowanie wzrostu kopyt w zależności od intensywności treningu konia oraz jego diety. W przypadku koni pracujących intensywnie, takich jak sportowe, może być konieczne wykonywanie werkowania co 4-6 tygodni. Tego typu praktyki są w zgodzie z normami zarządzania zdrowiem koni, które promują prewencję zamiast reagowania na istniejące problemy, co jest kluczowe w długoterminowym utrzymaniu ich zdrowia i wydajności.

Pytanie 30

Naciągnięcie mięśni piersiowych konia w wyniku przemieszczenia ich pod zbyt mocno zapiętym popręgiem. Może to wystąpić podczas pochylania się lub skręcania konia w ograniczonej przestrzeni, na przykład w wąskim boksie z mocno zaciągniętym popręgiem. Jakie schorzenie zostało opisane?

A. Zapoprężenie

B. Odsednienie

C. Gruda

D. Zagwożdżenie

Zapoprężenie to schorzenie, które występuje u koni, gdy mięśnie piersiowe są nadwyrężone w wyniku niewłaściwego dopasowania uprzęży, szczególnie podczas obrotu lub schylania się w wąskich przestrzeniach. Przypadek opisany w pytaniu ilustruje typowe okoliczności, w których zapoprężenie może wystąpić, zwłaszcza gdy koń jest zmuszany do wykonywania ruchów w ograniczonej przestrzeni, co prowadzi do nadmiernego napięcia mięśni. Ważne jest, aby właściwie dopasować popręg do konia, aby zminimalizować ryzyko tego schorzenia. Dobre praktyki w zakresie dopasowywania sprzętu jeździeckiego obejmują regularne kontrole i dostosowywanie uprzęży do rozwoju ciała konia, co zapobiega nadmiernemu uciskowi na mięśnie. W przypadku wystąpienia zapoprężenia kluczowe jest szybkie zidentyfikowanie problemu i wdrożenie odpowiednich działań, takich jak odpoczynek, rehabilitacja oraz, w niektórych przypadkach, interwencja weterynaryjna. Zrozumienie przyczyn i objawów zapoprężenia pozwala na skuteczniejsze zarządzanie zdrowiem konia.

Pytanie 31

Czym różni się parokonna uprzęż szorowa od jednokonnej?

A. nakarcznika

B. podpinki

C. nagrzbietnika

D. naszelnika

Wybór podpinki jako elementu, który różni parokonną uprzęż szorową od jednokonnej, jest moim zdaniem nietrafiony. Podpinka to coś, co używa się w różnych typach uprzęży, a jej rolą jest wsparcie dla pasa i stabilizacja całej struktury. Ale nie ma to aż tak dużego znaczenia w kontekście tych dwóch typów uprzęży. Nakarcznik z drugiej strony jest związany z przytrzymywaniem uprzęży, ale to też nie on decyduje o tym, czy mamy do czynienia z parokonną, czy jednokonnej. Nagrzbietnik, choć ważny, po prostu zabezpiecza pasy uprzęży, ale jak na to spojrzeć, to nie jest kluczowy element różniący te dwa typy. Wiele osób może to mylić i przez to dojdzie do nieporozumień. Ważne jest, żeby zrozumieć, że każdy z tych elementów ma swoje zadanie, ale to naszelnik jest tym najważniejszym, który stabilizuje i zapewnia funkcjonalność uprzęży w parze. Bez tego naprawdę trudno o komfort i bezpieczeństwo zwierząt oraz ich efektywną pracę.

Pytanie 32

Podczas treningu ujeżdżeniowego, kiedy koń powinien zgiąć się w karku?

A. Podczas postoju

B. Kiedy odpoczywa w boksie

C. Podczas półparady

D. Gdy skacze przez przeszkodę

Podczas treningu ujeżdżeniowego półparada jest kluczowym elementem, w którym koń powinien zgiąć się w karku. Półparada to subtelne połączenie pomocy jeźdźca, które ma na celu przygotowanie konia do zmiany tempa, ruchu lub równowagi. Zgięcie w karku umożliwia koniowi lepsze zebranie się, co jest niezbędne do wykonania precyzyjnych manewrów w ujeżdżeniu. W praktyce, zgięcie w karku podczas półparady pozwala na poprawne ustawienie osi ciała konia i efektywne wykorzystanie energii napędowej, co jest zgodne z zasadami klasycznego treningu ujeżdżeniowego. Dobrze wykonana półparada poprawia komunikację między jeźdźcem a koniem, pozwalając na lepszą kontrolę i precyzję w wykonywaniu figur ujeżdżeniowych. Z mojego doświadczenia, odpowiednie zastosowanie półparady i właściwe zebranie konia to fundament efektywnego treningu ujeżdżeniowego, co w długofalowej perspektywie przekłada się na lepsze wyniki i wyższy poziom harmonii w parze jeździec-koń.

Pytanie 33

Uniwersalny, dożywotni numer konia UELN zamieszczony w paszporcie nie zawiera informacji o

A. płci

B. kraju urodzenia

C. roku urodzenia

D. rasie

Niepoprawne odpowiedzi dotyczące informacji zawartych w UELN mogą prowadzić do błędnych wniosków odnośnie do identyfikacji koni. Odpowiedzi sugerujące, że UELN zawiera informację o płci, rasie, kraju urodzenia czy roku urodzenia, nie biorą pod uwagę, że UELN jest standardem mającym na celu uproszczenie identyfikacji koni na poziomie międzynarodowym. Rasa i rok urodzenia są rzeczywiście zawarte w systemie, ale nie w UELN, tylko w pozostałych dokumentach hodowlanych. UELN nie jest zaprojektowany do zawierania informacji o płci, co może być mylące dla osób nieznających szczegółowych zasad rejestracji. Typowym błędem jest mylenie różnych dokumentów, takich jak paszport konia, z numerem identyfikacyjnym. Paszport konia może zawierać pełne dane dotyczące płci, rasy i pochodzenia, których UELN nie uwzględnia. W branży hodowlanej szczegółowe informacje o koniach są kluczowe dla ich zdrowia, hodowli i zgodności z przepisami. Właściwe zrozumienie różnic między tymi dokumentami może znacznie wpłynąć na efektywne zarządzanie hodowlą oraz przestrzeganie regulacji weterynaryjnych.

Pytanie 34

Zawody TREC w Wszechstronnym Konkursie Konia Turystycznego odbywają się w formacie
dzień 1: bieg w terenie oraz próby uciągu.

A. jednodniowej i mają dwie fazy

B. dwudniowym i składają się z trzech etapów: dzień 1: prezentacja, dzień 2: próba terenowa i zręczność powożenia.

C. trzech dni i obejmują trzy etapy: dzień 1: ujeżdżenie, dzień 2: próba terenowa, dzień 3: skoki przez przeszkody.

D. dwudniowym i składają się z trzech etapów: dzień 1: bieg na orientację; dzień 2: kontrola tempa i próba terenowa.

Wybór odpowiedzi wskazującej na jednodniową formułę zawodów jest błędny. Konkursy TREC są zorganizowane w sposób, który angażuje zawodników przez dwa dni, co pozwala na szerszą ocenę umiejętności jeźdźców oraz ich koni. Odpowiedzi mówiące o trzech dniach zawodów są również nieprawidłowe, ponieważ w formacie TREC nie ma takiej struktury. Warto zwrócić uwagę, że typowe zamieszanie w kwestii liczby dni zawodów może wynikać z nieznajomości różnych formatów rywalizacji w jeździectwie. Odpowiedzi, które sugerują wprowadzenie prób, takich jak ujeżdżenie czy skoki przez przeszkody, nie są zgodne z profilem TREC, który kładzie nacisk na naturalne uwarunkowania terenowe oraz umiejętności nawigacyjne. Typowym błędem myślowym jest mylenie TREC z innymi dyscyplinami jeździeckimi, co prowadzi do fałszywych założeń o wymaganiach tych zawodów. Aby skutecznie uczestniczyć w TREC, zawodnicy powinni skupić się na specyficznych umiejętnościach i technikach, które różnią się od innych konkurencji, co wymaga odpowiedniego przygotowania oraz zrozumienia zasad panujących w tej dyscyplinie.

Pytanie 35

Osoba wykonująca przewóz koni na zlecenie w Polsce powinna dysponować

A. Odznaką Przodownika Jeździeckiej Nizinnej Turystyki Konnej Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego

B. dyplomem potwierdzającym kwalifikację R.20 Szkolenie i użytkowanie koni

C. uprawnieniami konwojenta zwierząt wydanymi przez Powiatowego Lekarza Weterynarii

D. Srebrną Odznaką Jeździecką Polskiego Związku Jeździeckiego

Uprawnienia konwojenta zwierząt, które są wydawane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, są kluczowym dokumentem dla osób zajmujących się zarobkowym transportem koni. W Polsce, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przewóz zwierząt, w tym koni, wymaga spełnienia określonych wymogów zdrowotnych oraz weterynaryjnych, co ma na celu zapewnienie dobrostanu zwierząt podczas transportu. Konwojent zwierząt to osoba, która posiada odpowiednią wiedzę oraz umiejętności w zakresie transportu i opieki nad zwierzętami w trakcie przewozu. Przykładowo, konwojent musi być świadomy przepisów dotyczących czasu transportu, warunków przewozu oraz zasad postępowania w przypadku wystąpienia sytuacji awaryjnych. Dzięki temu można uniknąć stresu u zwierząt oraz zapewnić ich bezpieczeństwo. Posiadanie uprawnień konwojenta zwierząt jest zatem nie tylko wymogiem prawnym, ale także standardem zapewniającym wysoką jakość usług transportowych w branży jeździeckiej.

Pytanie 36

Jaka jest temperatura ciała zdrowego konia?

A. 37,5-38,5°C

B. 38,5-39,5°C

C. 35,5-36,5°C

D. 36,5-37,5°C

Temperatura ciała zdrowego konia wynosi zazwyczaj od 37,5 do 38,5°C. Ta wartość jest uznawana za normę w weterynarii i jest kluczowa dla oceny stanu zdrowia tych zwierząt. Utrzymanie odpowiedniej temperatury ciała jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania systemu metabolicznego konia. Wartości poniżej lub powyżej wskazanej normy mogą sugerować problemy zdrowotne, takie jak infekcje czy stany zapalne. Monitorowanie temperatury ciała jest zatem istotnym elementem zarówno w codziennej opiece, jak i w diagnozowaniu chorób. Przykładowo, podczas zawodów czy intensywnego treningu, temperatura ciała konia może wzrosnąć, co może wymagać podjęcia działań w celu schłodzenia zwierzęcia i zapobieżenia przegrzaniu. Dobre praktyki w zakresie opieki nad końmi zalecają regularne kontrole temperatury, co pozwala na wczesne wykrywanie problemów zdrowotnych i odpowiednią interwencję.

Pytanie 37

Stajnia dysponuje 6 końmi "pod siodłem". Konie te pracują pod siodłem przez 5 dni w tygodniu, każdego dnia przez 2 godziny. Koszt jazdy za godzinę wynosi 50,00 zł. Jaką kwotę stajnia uzyska z jazd konnych w ciągu pełnych 4 tygodni?

A. 6 000,00 zł

B. 9 000,00 zł

C. 12 000,00 zł

D. 3 000,00 zł

Obliczenia dotyczące przychodu stajni mogą prowadzić do różnych błędnych wniosków, szczególnie przy nieprawidłowym rozumieniu warunków pracy koni oraz ich stawki godzinowej. Wiele osób może błędnie założyć, że ilość koni lub dni pracy powinna być obliczana niezależnie od stawki godzinnej, co może prowadzić do zaniżenia lub zawyżenia przewidywanego przychodu. Na przykład, niektóre odpowiedzi mogłyby sugerować, że przychód stajni w ciągu czterech tygodni jest równy kwocie za jeden tydzień lub że należy zsumować pojedyncze stawki za wybraną liczbę dni bez uwzględnienia całkowitego czasu pracy. Tego rodzaju uproszczenia mogą prowadzić do znaczących błędów w analizach finansowych, które są kluczowe dla zdrowia ekonomicznego stajni. Istotne jest, aby przyjść do analizy z pełnym zrozumieniem zasad księgowości, w tym jak obliczać przychody na podstawie rzeczywistej liczby godzin pracy i obowiązujących stawek. Wiedza ta jest niezbędna każdemu, kto planuje prowadzenie działalności w tej branży, aby uniknąć mylnych interpretacji i niewłaściwych decyzji finansowych.

Pytanie 38

Który z zapisów dotyczących zasad bezpieczeństwa podczas jazdy na ujeżdżalni jest poprawny?

A. Jeźdźcy poruszający się niższym chodem mają pierwszeństwo nad tymi, którzy jadą wyższym chodem

B. Jeźdźcy wykonujący figury są uprzywilejowani przed tymi, którzy poruszają się po pierwszym śladzie

C. Jeźdźcy mijają się lewymi rękami

D. Jadący 'po kole' mają pierwszeństwo w stosunku do jadących 'na wprost'

Odpowiedź dotycząca mijania się lewymi rękoma jest prawidłowa i stanowi kluczowy element bezpieczeństwa na ujeżdżalni. W jeździectwie, zasada mijania się lewymi rękoma jest zgodna z ogólnie przyjętymi normami bezpieczeństwa, które pomagają uniknąć kolizji pomiędzy jeźdźcami. Mijanie się w ten sposób pozwala na lepszą widoczność zarówno dla jeźdźców, jak i dla koni, co jest istotne w kontekście przewidywalności zachowań. Przykładowo, jeżeli dwaj jeźdźcy jadą naprzeciwko siebie, mijanie się lewą stroną umożliwia łatwiejsze dostosowanie kierunku oraz zachowanie odpowiedniej odległości. Warto także zaznaczyć, że w sytuacjach, gdy na ujeżdżalni znajdują się jeźdźcy wykonujący różne figury, zasada mijania lewą stroną pozwala na lepsze zrozumienie intencji drugiego jeźdźca, co zwiększa bezpieczeństwo i komfort podczas jazdy. Przestrzeganie tych zasad sprzyja także budowaniu świadomości wśród jeźdźców i promuje kulturę bezpiecznej jazdy zarówno dla koni, jak i ich jeźdźców."

Pytanie 39

Jakie są rekomendacje dotyczące stroju dla prezentera podczas wystąpień hodowlanych?

A. Kask ochronny, czerwony rajtrok, biała koszula, biały krawat, białe bryczesy, czarne oficerki

B. Kaszkiet, biała koszulka polo, białe spodnie, buty sportowe, białe rękawiczki

C. Toczek, ciemna marynarka w kratę, ciemna koszula z krawatem, czarne bryczesy, czarne oficerki

D. Czapeczka z daszkiem, czarny T-shirt, czarne spodnie, buty sportowe, rękawiczki

Wybór odpowiedniego stroju dla prezentera podczas pokazów hodowlanych jest kluczowy dla prezentacji zarówno osób, jak i zwierząt. Zalecany strój, składający się z kaszkietu, białej koszulki polo, białych spodni, butów sportowych oraz białych rękawiczek, jest zgodny z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie. Biała koszulka polo i białe spodnie nie tylko spełniają standardy estetyczne, ale także pomagają w utrzymaniu czystości oraz profesjonalnego wyglądu. Kaszkiet pełni rolę zarówno ochronną, jak i reprezentacyjną, a białe rękawiczki są niezbędne w kontekście bezpośredniego kontaktu z zwierzętami, co podkreśla dbałość o higienę. Buty sportowe zapewniają komfort, co jest niezwykle ważne podczas długich pokazów, gdzie prezentatorzy muszą być aktywni. Utrzymywanie jednolitego, estetycznego wyglądu także buduje pozytywny wizerunek hodowli, co jest istotne w interakcji z klientami oraz innymi uczestnikami pokazów.

Pytanie 40

Zawody w dyscyplinie ujeżdżenia odbywają się na prostokątnym terenie o wymiarach:

A. 40x100m

B. 20x80m

C. 20x60m

D. 40x80m

Odpowiedzi 40x100 m, 20x80 m oraz 40x80 m nie odpowiadają wymaganiom regulacyjnym dotyczącym wymiarów czworoboku w ujeżdżeniu. Czworoboki o wymiarach 40x100 m i 40x80 m są stosowane w innych dyscyplinach jeździeckich, takich jak skoki przez przeszkody, gdzie większa przestrzeń jest potrzebna do rozłożenia przeszkód i umożliwienia koniom dłuższego galopu. W ujeżdżeniu, jednak, celem jest wykazanie precyzji i techniki w ograniczonej przestrzeni, co czyni większe czworoboki niewłaściwymi. Z kolei wymiar 20x80 m, mimo że mniejszy, wciąż nie odpowiada standardom ustalonym przez FEI. Często błędne zrozumienie wymagań dotyczących czworoboku w ujeżdżeniu wynika z niepełnej znajomości zasad tej dyscypliny, a także z mylenia jej z innymi konkurencjami jeździeckimi. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy sport jeździecki ma swoje specyficzne normy i wymagania, które mają na celu zapewnienie równego pola do rywalizacji oraz obiektywnego oceniania umiejętności zawodników. Przestrzeganie tych norm jest kluczowe dla prawidłowego rozwoju umiejętności jeździeckich i dla zachowania wysokich standardów w sporcie.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej