Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 15:50
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 16:44

Egzamin zdany!

Wynik: 30/40 punktów (75,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Na podstawie danych przedstawionych w tabeli dotyczącej twardego dysku, ustal, który z wniosków jest poprawny?

Wolumin (C:)
    Rozmiar woluminu            = 39,06 GB
    Rozmiar klastra             =  4 KB
    Zajęte miejsce              = 31,60 GB
    Wolne miejsce               =  7,46 GB
    Procent wolnego miejsca     = 19 %
    
    Fragmentacja woluminu
    Fragmentacja całkowita       =  9 %
    Fragmentacja plików          = 19 %
    Fragmentacja wolnego miejsca =  0 %

A. Defragmentacja jest niepotrzebna, fragmentacja plików wynosi 0%

B. Dysk należy zdefragmentować, ponieważ fragmentacja wolnego miejsca wynosi 19%

C. Wymagana jest defragmentacja dysku, całkowita fragmentacja wynosi 19%

D. Defragmentacja nie jest potrzebna, całkowita fragmentacja wynosi 9%

Defragmentacja nie jest konieczna w przypadku, gdy fragmentacja całkowita wynosi jedynie 9%. Fragmentacja dysku twardego polega na rozproszeniu danych, co może spowolnić odczyt i zapis. Jednak poziom 9% jest uznawany za niski i nie wpływa znacząco na wydajność. Współczesne systemy operacyjne często mają wbudowane mechanizmy zarządzania fragmentacją, które automatycznie optymalizują strukturę danych. Przy tak niskim poziomie fragmentacji użytkownicy nie zauważą różnicy w działaniu systemu, dlatego zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, defragmentacja nie jest konieczna w tym przypadku. Warto też zrozumieć, że nadmierna defragmentacja może skracać żywotność dysku, szczególnie w przypadku dysków SSD, które działają inaczej niż tradycyjne dyski HDD. W przypadku SSD defragmentacja może być wręcz szkodliwa. Dostosowanie się do standardów, które zalecają przeprowadzanie analizy przed defragmentacją, pozwala na wydłużenie żywotności sprzętu i oszczędność zasobów systemowych. W tym kontekście lepiej skupić się na regularnym monitorowaniu stanu dysku oraz ocenie konieczności działań optymalizacyjnych.

Pytanie 2

Urządzenie sieciowe działające w trzeciej warstwie modelu ISO/OSI, obsługujące adresy IP, to

A. hub

B. bridge

C. repeater

D. router

Router to urządzenie sieciowe działające na trzeciej warstwie modelu ISO/OSI, znanej jako warstwa sieci. Jego głównym zadaniem jest kierowanie ruchem danych pomiędzy różnymi sieciami, operując na adresach IP. Routery są kluczowe w realizacji komunikacji w Internecie, ponieważ umożliwiają wymianę informacji pomiędzy urządzeniami znajdującymi się w różnych podsieciach. W praktyce, routery potrafią analizować adresy IP pakietów danych, co pozwala na podejmowanie decyzji o ich dalszej trasie. Dzięki zastosowaniu protokołów, takich jak RIP, OSPF czy BGP, routery mogą dynamicznie aktualizować swoje tablice rutingu, co zwiększa efektywność komunikacji. W kontekście bezpieczeństwa, routery często pełnią funkcję zapory sieciowej, filtrując nieautoryzowany ruch. Przykładem zastosowania routerów są domowe sieci Wi-Fi, gdzie router łączy lokalne urządzenia z Internetem, kierując ruch danych w sposób efektywny i bezpieczny. Dobre praktyki obejmują regularne aktualizowanie oprogramowania routerów oraz konfigurowanie zabezpieczeń, takich jak WPA3, aby chronić przesyłane dane.

Pytanie 3

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 8 GB.

B. 1 modułu 16 GB.

C. 2 modułów, każdy po 16 GB.

D. 1 modułu 32 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 4

Który interfejs pozwala na korzystanie ze sterowników oraz oprogramowania systemu operacyjnego, umożliwiając m.in. przesył danych pomiędzy pamięcią systemową a dyskiem SATA?

A. EHCI

B. AHCI

C. UHCI

D. OHCI

AHCI (Advanced Host Controller Interface) to interfejs, który umożliwia niskopoziomowe zarządzanie interakcjami między systemem operacyjnym a urządzeniami przechowującymi danymi, takimi jak dyski SATA. Jego główną zaletą jest wsparcie dla zaawansowanych funkcji, takich jak Native Command Queuing (NCQ), co pozwala na bardziej efektywne zarządzanie wieloma równoczesnymi operacjami zapisu i odczytu. Dzięki AHCI system operacyjny może optymalizować przepływ danych, co przekłada się na zwiększenie wydajności oraz skrócenie czasu dostępu do danych. W praktyce, AHCI jest standardem stosowanym w nowoczesnych systemach operacyjnych, takich jak Windows i Linux, co ułatwia integrację z różnymi urządzeniami pamięci masowej. Użycie AHCI jest szczególnie korzystne w środowiskach, gdzie występuje intensywne korzystanie z dysków twardych, takich jak serwery baz danych czy stacje robocze do edycji multimediów, gdzie szybkość i efektywność operacji dyskowych są kluczowe. Wartość AHCI w kontekście nowoczesnych systemów komputerowych jest potwierdzona przez liczne dokumentacje i standardy branżowe, które promują jego stosowanie jako najlepszej praktyki w zarządzaniu pamięcią masową.

Pytanie 5

Protokół pakietów użytkownika, który zapewnia dostarczanie datagramów w trybie bezpołączeniowym, to

A. ARP

B. IP

C. UDP

D. TCP

Wybór IP, ARP lub TCP jako protokołów dostarczania datagramów w kontekście bezpołączeniowego przesyłania danych może prowadzić do nieporozumień dotyczących ich rzeczywistej funkcji i charakterystyki. Protokół IP (Internet Protocol) odpowiada za adresację oraz routing pakietów w sieci, ale nie jest protokołem transportowym, co oznacza, że nie zapewnia transportu danych pomiędzy aplikacjami. IP jest odpowiedzialne za dostarczenie pakietów do odpowiedniego adresu, ale nie gwarantuje, że pakiety dotrą w odpowiedniej kolejności, ani że nie zostaną utracone. ARP (Address Resolution Protocol) służy do mapowania adresów IP na adresy MAC i jest wykorzystywane na poziomie warstwy łącza danych, a nie transportu. Z kolei TCP (Transmission Control Protocol) to protokół transportowy, który zapewnia połączenie między aplikacjami, a także gwarantuje dostarczenie danych, ich poprawność oraz kolejność. TCP jest zatem protokołem połączeniowym, co stoi w sprzeczności z zasadą bezpołączeniowego dostarczania datagramów. Typowym błędem myślowym jest mylenie protokołów transportowych z protokołami sieciowymi oraz założenie, że wszystkie protokoły transportowe muszą gwarantować dostarczenie danych. W praktyce, wybór odpowiedniego protokołu jest kluczowy dla optymalizacji działania aplikacji i zrozumienie tych różnic jest fundamentem dla każdego specjalisty IT.

Pytanie 6

Jakie polecenie w systemie Windows należy użyć, aby ustalić liczbę ruterów pośrednich znajdujących się pomiędzy hostem źródłowym a celem?

A. ipconfig

B. arp

C. tracert

D. routeprint

Polecenie 'tracert' to naprawdę fajne narzędzie w systemie Windows. Dzięki niemu możesz sprawdzić, jak pakiety danych wędrują od jednego komputera do drugiego w sieci. Używając tego polecenia, dostajesz wgląd w wszystkie ruterów, przez które przechodzą twoje dane. To bardzo pomocne, gdy masz problemy z łącznością. Na przykład, jeśli zauważasz opóźnienia, 'tracert' pomoże ci zobaczyć, na którym etapie coś się psuje. Możesz więc szybko ustalić, czy problem leży w twojej lokalnej sieci, w jakimś ruterze, czy może na serwerze, z którym się łączysz. Działa to na zasadzie ICMP, czyli Internet Control Message Protocol. Wysyła pakiety echo request i potem czeka na odpowiedzi, co pozwala sprawdzić, jak długo pakiety lecą do każdego ruteru. Warto regularnie korzystać z 'tracert', bo pomaga to w optymalizacji sieci i wykrywaniu ewentualnych zagrożeń. Dla administratorów i osób zajmujących się IT to naprawdę kluczowe narzędzie.

Pytanie 7

Aby zmierzyć moc zużywaną przez komputer, należy zastosować

A. tester zasilaczy

B. woltomierz

C. watomierz

D. amperomierz

Woltomierz to fajne narzędzie do mierzenia napięcia, ale nie daje pełnego obrazu mocy komputera. Jak mamy tylko napięcie, to tak naprawdę nie wiemy wszystkiego, co jest potrzebne do obliczenia mocy, bo brakuje nam informacji o prądzie. Amperomierz, chociaż użyteczny do pomiaru prądu, też nie rozwiązuje sprawy, bo moc to połączenie napięcia i prądu, a samo zmierzenie prądu nie daje nam pełnego obrazu. Tester zasilaczy bywa pomocny, ale z reguły nie mierzy rzeczywistej mocy, tylko sprawdza napięcia. Jeśli będziemy polegać tylko na pomiarach napięcia lub prądu, to możemy źle ocenić wydajność energetyczną, co jest istotne, zwłaszcza kiedy chodzi o oszczędzanie energii i ocenę zasilaczy. Po prostu, żeby mieć dokładne dane o mocy, musimy użyć watomierza, który wszystko pięknie zintegrowuje w jedną, zrozumiałą wartość.

Pytanie 8

Rezultatem działania przedstawionego na ilustracji okna jest

A. zmiana nazwy konta Gość na Superużytkownik

B. zmiana nazwy konta Administrator na Superużytkownik

C. wyłączenie konta Gość

D. dodanie użytkownika Superużytkownik

Na zrzucie ekranu widzisz Edytor zarządzania zasadami grupy w domenie Windows. Po lewej stronie jest drzewo: Konfiguracja komputera → Ustawienia systemu Windows → Ustawienia zabezpieczeń → Zasady lokalne → Opcje zabezpieczeń. Po prawej stronie otwarte jest konkretne ustawienie o nazwie „Konta: Zmienianie nazwy konta administratora”. To jest gotowa polityka bezpieczeństwa systemu Windows, nie dotyczy ona konta Gość ani tworzenia nowego użytkownika, tylko właśnie wbudowanego konta Administrator. W polu tekstowym wpisano nazwę „Superużytkownik” i zaznaczono „Definiuj następujące ustawienie zasad”, więc system wymusi zmianę nazwy wbudowanego konta Administrator na Superużytkownik na maszynach objętych tą GPO. W praktyce to jest jedna z podstawowych dobrych praktyk hardeningu systemu Windows: ukryć domyślne konto Administrator poprzez zmianę jego nazwy oraz ewentualnie dodatkowo włączyć zasady złożoności hasła, ograniczenia logowania, audyt logowań itp. Moim zdaniem w środowiskach domenowych warto łączyć to z użyciem osobnych kont administracyjnych dla każdego admina, a konto wbudowane mieć z mocnym hasłem i wykorzystywać tylko awaryjnie. Ważne jest też, że ta polityka nie tworzy nowego konta o nazwie Superużytkownik, tylko zmienia nazwę już istniejącego wbudowanego konta Administrator, zachowując jego SID i uprawnienia. Dzięki temu skrypty, uprawnienia i członkostwo w grupach dalej działają poprawnie, bo identyfikacja opiera się na SID, a nie na nazwie wyświetlanej użytkownikowi.

Pytanie 9

Aby zrealizować usługę zdalnego uruchamiania systemów operacyjnych na komputerach stacjonarnych, należy w Windows Server zainstalować rolę

A. WDS (Usługi wdrażania systemu Windows)

B. Hyper-V

C. Application Server

D. IIS (Internet Information Services)

WDS (Usługi wdrażania systemu Windows) to rola serwera w systemie Windows Server, która umożliwia zdalne wdrażanie systemów operacyjnych na stacjach roboczych w sieci. WDS korzysta z technologii PXE (Preboot Execution Environment), co pozwala na uruchomienie komputerów zdalnie i przeprowadzenie instalacji systemu operacyjnego bez konieczności fizycznej obecności administratora przy każdym z urządzeń. Przykładowo, w dużych środowiskach korporacyjnych, gdzie jest wiele stacji roboczych, WDS znacznie przyspiesza proces instalacji i konfiguracji systemów, eliminując potrzebę ręcznego wprowadzania nośników instalacyjnych. WDS obsługuje również funkcje takie jak klonowanie obrazów systemu oraz zarządzanie dostępnymi obrazami instalacyjnymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami dotyczącymi zarządzania i automatyzacji procesów IT. Warto również zauważyć, że WDS można integrować z innymi technologiami, takimi jak System Center Configuration Manager, co umożliwia jeszcze bardziej zaawansowane zarządzanie aplikacjami i systemami operacyjnymi w organizacji.

Pytanie 10

Jaką maskę powinno się zastosować, aby podzielić sieć z adresem 192.168.1.0 na 4 podsieci?

A. 255.255.255.128

B. 255.255.255.0

C. 255.255.225.192

D. 255.255.255.224

Aby podzielić sieć o adresie 192.168.1.0 na 4 podsieci, konieczne jest zwiększenie liczby bitów używanych do identyfikacji podsieci. Adres 192.168.1.0 jest adresem klasy C, co oznacza, że początkowa maska podsieci to 255.255.255.0 (lub /24). W tym przypadku, aby uzyskać 4 podsieci, musimy wygenerować 2 dodatkowe bity do identyfikacji podsieci, co daje nam 2^2 = 4 możliwe podsieci. Nowa maska podsieci będzie zatem wynosić 255.255.255.252 (lub /26). Jednak w dostępnych odpowiedziach poprawna maska to 255.255.255.192 (lub /26), a nie 255.255.225.192, co jest błędem w treści pytania. Stąd, po dodaniu dwóch bitów, mamy 64 adresy na każdą podsieć, z czego 62 można przypisać urządzeniom (przy założeniu, że 2 adresy są zarezerwowane na adres rozgłoszeniowy i adres sieci). Przykładowe podsieci to: 192.168.1.0/26, 192.168.1.64/26, 192.168.1.128/26 oraz 192.168.1.192/26.

Pytanie 11

Wyjście audio dla słuchawek lub głośników minijack na karcie dźwiękowej oznaczone jest jakim kolorem?

A. zielony

B. niebieski

C. żółty

D. różowy

Wyjście słuchawek lub głośników minijack na karcie dźwiękowej oznaczone jest kolorem zielonym, co jest zgodne z międzynarodowym standardem audio. Kolor ten wskazuje na wyjście audio, które jest przeznaczone do podłączenia słuchawek lub głośników. Praktycznie oznacza to, że podłączając urządzenie audio do złącza oznaczonego na zielono, otrzymujemy dźwięk stereo, co jest kluczowe dla użytkowników, którzy korzystają z multimediów, takich jak filmy, gry czy muzyka. Ważne jest, aby użytkownicy pamiętali o tym oznaczeniu, ponieważ niewłaściwe podłączenie do innych złączy (jak np. różowe, które jest przeznaczone na mikrofon) może prowadzić do braku dźwięku lub niepoprawnego działania sprzętu audio. Dobrą praktyką jest również zwracanie uwagi na symbolikę kolorów w różnych systemach, aby prawidłowo konfigurować urządzenia audio w różnych środowiskach, takich jak komputery stacjonarne, laptopy czy konsole do gier.

Pytanie 12

Aplikacja komputerowa, która umożliwia zarządzanie plikami oraz folderami, to:

A. menedżer sprzętu

B. menedżer plików

C. edytor tekstu

D. system plików

Menedżer plików to aplikacja, która umożliwia użytkownikom zarządzanie plikami i katalogami na komputerze lub innym urządzeniu. Jego głównym zadaniem jest umożliwienie przeglądania, organizowania, kopiowania, przenoszenia oraz usuwania plików. Przykładem menedżera plików są narzędzia takie jak Windows Explorer czy Finder w systemie macOS. Użytkownicy mogą wizualizować strukturę folderów, co ułatwia nawigację i zarządzanie danymi. Dobre praktyki w korzystaniu z menedżera plików obejmują organizowanie plików w logiczne katalogi, co zwiększa efektywność pracy i ułatwia lokalizację potrzebnych danych. Warto również zaznaczyć, że nowoczesne menedżery plików często oferują dodatkowe funkcje, takie jak tagowanie plików, co pozwala na ich łatwiejsze wyszukiwanie. Używanie menedżerów plików to standardowa praktyka w codziennej pracy z komputerem, co podkreśla ich znaczenie w zarządzaniu danymi.

Pytanie 13

Jaką maksymalną liczbę kanałów z dostępnego pasma kanałów standardu 802.11b można stosować w Polsce?

A. 11 kanałów

B. 13 kanałów

C. 9 kanałów

D. 10 kanałów

Wybór błędnych odpowiedzi, takich jak 9, 10 czy 11 kanałów, może wynikać z niepełnego zrozumienia zasad funkcjonowania sieci bezprzewodowych oraz przepisów regulujących ich użycie. W przypadku odpowiedzi mówiącej o 11 kanałach można zauważyć, że jest to liczba kanałów dostępnych w niektórych innych krajach, takich jak Stany Zjednoczone, gdzie obowiązują inne regulacje. Z kolei 10 czy 9 kanałów są jeszcze bardziej nieprecyzyjne i nie mają oparcia w rzeczywistych regulacjach obowiązujących w Polsce. Warto również zauważyć, że ograniczenie liczby kanałów może prowadzić do zwiększonej konkurencji o dostępne pasmo, co negatywnie wpływa na jakość sygnału i stabilność połączenia. Przy projektowaniu sieci bezprzewodowej istotne jest, aby uwzględnić lokalne przepisy oraz możliwości techniczne sprzętu, a także znać zasady planowania kanałów, aby uniknąć nakładania się sygnałów i zakłóceń. Dlatego zrozumienie pełnego zakresu dostępnych kanałów jest kluczowe dla skutecznego zarządzania sieciami Wi-Fi oraz optymalizacji ich wydajności.

Pytanie 14

Rysunek ilustruje rezultaty sprawdzania działania sieci komputerowej przy użyciu polecenia

Badanie wp.pl [212.77.100.101] z użyciem 32 bajtów danych:

Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=25ms TTL=249
Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=25ms TTL=249
Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=25ms TTL=249
Odpowiedź z 212.77.100.101: bajtów=32 czas=27ms TTL=249

A. netstat

B. ipconfig

C. ping

D. tracert

Polecenie ping jest używane do testowania połączeń w sieciach komputerowych. Działa na zasadzie wysyłania pakietów ICMP (Internet Control Message Protocol) do wybranego hosta sieciowego oraz oczekiwania na odpowiedzi. W praktyce ping pozwala określić, czy dany host jest osiągalny oraz mierzyć czas odpowiedzi, co jest kluczowe dla diagnostyki opóźnień w sieci. Wyniki zawierają informacje o liczbie wysłanych bajtów, czasie potrzebnym na przesłanie pakietu oraz wartość TTL (Time To Live), która wskazuje, ile routerów może jeszcze przenosić dany pakiet. Ping jest powszechnie stosowany podczas rozwiązywania problemów z siecią oraz przy monitorowaniu dostępności serwerów i wydajności łączy. Na przykład administratorzy często używają polecenia ping do sprawdzenia, czy serwery są online przed przeprowadzeniem aktualizacji systemowych. Poprawne zrozumienie i interpretacja wyników ping jest umiejętnością kluczową dla specjalistów IT, ponieważ pozwala na szybką identyfikację potencjalnych problemów z połączeniami sieciowymi i podejmowanie odpowiednich działań naprawczych zgodnie z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 15

Na załączonym zdjęciu znajduje się

A. opaska uciskowa

B. bezprzewodowy transmiter klawiatury

C. opaska antystatyczna

D. opaska do mocowania przewodów komputerowych

Opaska antystatyczna to kluczowe narzędzie w ochronie delikatnych komponentów elektronicznych przed uszkodzeniem spowodowanym wyładowaniami elektrostatycznymi (ESD). Tego typu opaska wykonana jest z materiałów przewodzących, które odprowadzają ładunki elektrostatyczne z ciała użytkownika do uziemienia, co zapobiega ich nagromadzeniu. Praktyczne zastosowanie opaski antystatycznej jest nieodzowne w serwisowaniu komputerów czy montażu układów scalonych, gdzie nawet niewielki ładunek elektrostatyczny może uszkodzić komponenty o dużej czułości. Według standardów branżowych, takich jak IEC 61340, stosowanie opasek antystatycznych jest częścią systemu ochrony ESD, który obejmuje również m.in. maty antystatyczne czy uziemione obuwie. Przed użyciem opaski, należy upewnić się, że jest dobrze połączona z ziemią, co można zrealizować poprzez podłączenie jej do odpowiedniego punktu uziemienia. Opaski te są powszechnie używane w centrach serwisowych i fabrykach elektroniki, co podkreśla ich znaczenie w profesjonalnym środowisku pracy z elektroniką. Dbałość o właściwe stosowanie opasek antystatycznych jest zatem nie tylko dobrą praktyką, ale i wymogiem w wielu miejscach pracy związanych z elektroniką.

Pytanie 16

Do pokazanej na diagramie płyty głównej nie można podłączyć urządzenia, które korzysta z interfejsu

A. AGP

B. PCI

C. SATA

D. IDE

Złącze IDE to starszy interfejs do podłączania dysków twardych i napędów optycznych, choć niektóre płyty główne wciąż je mają, żeby działały ze starszym sprzętem. Mimo że nie jest to już standard, to jego obecność na płycie głównej nie jest błędem, bo może przydać się do użycia starszych urządzeń. Z kolei złącze PCI (Peripheral Component Interconnect) to taki uniwersalny port do różnych kart rozszerzeń, jak karty dźwiękowe czy sieciowe. Jego obecność na płycie jest jak najbardziej na miejscu, bo pozwala na elastyczne dopasowanie komputera do potrzeb użytkownika. Złącze SATA (Serial Advanced Technology Attachment) to nowoczesny standard do dysków twardych oraz SSD i optycznych. Przewyższa IDE pod względem przepustowości i małych kabli, co świetnie usprawnia zarządzanie w obudowie. Warto więc wybierać odpowiedni interfejs, mając na uwadze wymagania sprzętowe, żeby uzyskać jak najlepszą wydajność, a więc SATA to dobry wybór w nowoczesnych konstrukcjach. Często zdarza się, że ludzie mylą się i myślą, że jakieś interfejsy nie mogą być na płycie, co wynika z braku wiedzy na temat standardów, a to prowadzi do błędnych wniosków o kompatybilności sprzętowej. Powinno się zawsze sprawdzić specyfikację płyty głównej, żeby wiedzieć, jakie ma możliwości i ograniczenia, bo to pomoże w optymalnym wykorzystaniu zasobów podczas budowy komputerów.

Pytanie 17

Wskaż złącze, które nie jest obecne w zasilaczach ATX?

A. PCI-E

B. SATA Connector

C. MPC

D. DE-15/HD-15

Złącze DE-15/HD-15, często nazywane złączem VGA, jest przestarzałym standardem wykorzystywanym głównie do przesyłania sygnału wideo w monitorach CRT oraz niektórych LCD. W kontekście zasilaczy ATX, które są standardem dla komputerów osobistych, nie występuje to złącze, ponieważ zasilacze ATX są projektowane do dostarczania energii elektrycznej do komponentów komputera, takich jak płyty główne, karty graficzne i dyski twarde, a nie do przesyłania sygnału wideo. Zasilacze ATX zazwyczaj wykorzystują złącza takie jak PCI-E do zasilania kart graficznych lub SATA Connector do dysków SSD i HDD. W praktyce, znajomość złączy i ich zastosowań jest kluczowa dla budowy i modernizacji komputerów, co pozwala na efektywne zarządzanie energią oraz poprawną konfigurację sprzętową. Warto także zaznaczyć, że współczesne złącza wideo, takie jak HDMI czy DisplayPort, zyskują na popularności, eliminując potrzebę używania przestarzałych standardów, jak DE-15/HD-15.

Pytanie 18

Wykonanie polecenia perfmon w terminalu systemu Windows spowoduje

A. aktualizację systemu operacyjnego przy użyciu usługi Windows Update

B. aktywację szyfrowania zawartości aktualnego folderu

C. przygotowanie kopii zapasowej systemu

D. uruchomienie aplikacji Monitor wydajności

Użycie komendy perfmon w wierszu poleceń systemu Windows uruchamia narzędzie Monitor wydajności, które jest kluczowym elementem w analizie i monitorowaniu działania systemu operacyjnego. Perfmon pozwala administratorom systemów na zbieranie informacji dotyczących wydajności różnych zasobów sprzętowych oraz aplikacji działających w systemie. Narzędzie to umożliwia tworzenie wykresów, raportów oraz zapisywanie danych wydajnościowych, co jest niezbędne do identyfikacji wąskich gardeł w systemie oraz optymalizacji jego działania. Praktycznym zastosowaniem perfmon jest możliwość monitorowania obciążenia CPU, pamięci RAM, dysków twardych oraz sieci, co jest szczególnie istotne w środowiskach serwerowych oraz w czasie rozwiązywania problemów wydajnościowych. W wielu organizacjach wykorzystuje się perfmon zgodnie z dobrymi praktykami zarządzania infrastrukturą IT, co pozwala na zapewnienie wysokiej dostępności oraz wydajności systemów. Przykładowo, administratorzy mogą ustawić alerty, które informują o przekroczeniu określonych progów wydajności, co pozwala na proaktywne zarządzanie zasobami systemowymi.

Pytanie 19

Zjawisko przenikania, które ma miejsce w sieciach komputerowych, polega na

A. opóźnieniach w propagacji sygnału w trakcie przesyłania

B. niedoskonałości ścieżki, spowodowanej zmianą konfiguracji par przewodów

C. przenikaniu sygnału pomiędzy sąsiadującymi w kablu parami przewodów

D. utratach sygnału w ścieżce transmisyjnej

Straty sygnału w torze transmisyjnym oraz opóźnienia propagate sygnału są zjawiskami, które mogą wpływać na jakość transmisji danych, jednak nie są to przyczyny przenikania. Straty sygnału wynikają z tłumienia, które zachodzi w przewodach na skutek oporu materiału oraz interakcji z otoczeniem, co powoduje zmniejszenie mocy sygnału na skutek jego rozpraszania. W przypadku opóźnień propagacji, mamy do czynienia z czasem, jaki sygnał potrzebuje na przebycie określonego odcinka toru, co jest związane z prędkością rozchodzenia się sygnału w danym medium. Zjawisko przenikania odnosi się jednak wyłącznie do interakcji między sygnałami w sąsiadujących przewodach, co jest efektem nieidealnej izolacji pomiędzy nimi. Niejednorodność toru wynikająca ze zmiany geometrii par przewodów również może wpływać na jakość sygnału, lecz nie jest to bezpośrednio związane z przenikaniem. Powszechnym błędem jest mylenie tych zjawisk, co może prowadzić do niewłaściwego diagnozowania problemów w sieciach. Praktyka projektowania systemów transmisyjnych wymaga zrozumienia specyfikacji i standardów, takich jak IEEE 802.3, które precyzyjnie definiują wymagania dotyczące minimalnej jakości sygnału oraz sposobów ograniczania przenikania poprzez odpowiednie projektowanie i instalację. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla zapewnienia niezawodności i jakości systemów komunikacyjnych.

Pytanie 20

Który z elementów szafy krosowniczej został pokazany na ilustracji?

A. Maskownica 1U

B. Wieszak do kabli 2U

C. Panel krosowy 1U

D. Przepust kablowy 2U

Panel krosowy 1U jest kluczowym elementem infrastruktury sieciowej, który umożliwia organizację i zarządzanie okablowaniem w szafach krosowniczych. Dzięki swojej konstrukcji pozwala na łatwe przypisywanie portów i bezproblemową zmianę połączeń, co jest nieocenione w dynamicznych środowiskach IT. Panel krosowy 1U jest zgodny ze standardami przemysłowymi takimi jak TIA/EIA-568, co zapewnia jego kompatybilność z różnymi systemami okablowania. Zwykle jest wyposażony w odpowiednią liczbę portów RJ-45, które pozwalają na podłączenie kabli kategorii 5e, 6 lub nawet wyższych. W praktyce, panel krosowy jest podstawą dla zarządzanych sieci w biurach, centrach danych oraz instytucjach, gdzie kluczowe jest utrzymanie wysokiej jakości i organizacji sieci. Użycie paneli krosowych pozwala na uporządkowanie kabli i ułatwia diagnozowanie problemów sieciowych poprzez szybki dostęp do poszczególnych portów. Montaż panelu w szafie krosowniczej jest prosty, a jego obsługa intuicyjna, co czyni go powszechnym rozwiązaniem w branży IT.

Pytanie 21

Ustalenie adresów fizycznych MAC na podstawie adresów logicznych IP jest efektem działania protokołu

A. HTTP

B. DHCP

C. ARP

D. DNS

Protokół ARP (Address Resolution Protocol) jest kluczowym elementem komunikacji w sieciach komputerowych opartych na protokole IP. Jego główną funkcją jest mapowanie adresów IP na odpowiadające im adresy MAC (Media Access Control), co umożliwia urządzeniom w sieci lokalnej prawidłowe wysyłanie danych. W przypadku, gdy urządzenie chce wysłać pakiet do innego urządzenia, najpierw musi znać adres MAC odbiorcy. Jeśli jedynie zna adres IP, wysyła zapytanie ARP, w którym prosi o podanie adresu MAC powiązanego z danym adresem IP. Odpowiedzią jest pakiet ARP, który zawiera żądany adres MAC. ARP jest standardowym protokołem w ramach stosu protokołów TCP/IP i stanowi fundament większości komunikacji w sieciach Ethernet. Zrozumienie działania ARP jest kluczowe dla administratorów sieci, którzy muszą monitorować, diagnozować oraz zabezpieczać ruch w sieciach lokalnych. Bez tego protokołu, urządzenia nie mogłyby skutecznie komunikować się w sieciach, co prowadziłoby do poważnych problemów z łącznością.

Pytanie 22

W tabeli przedstawiono numery podzespołów, które są ze sobą kompatybilne

Lp.	Podzespół	Parametry
1.	Procesor	INTEL COREi3-4350- 3.60 GHz, x2/4, 4 MB, 54W, HD 4600, BOX, s-1150
2.	Procesor	AMD Ryzen 7 1800X, 3.60 GHz, 95W, s-AM4
3.	Płyta główna	GIGABYTE ATX, X99, 4x DDR3, 4x PCI-E 16x, RAID, HDMI, D-Port, D-SUB, 2x USB 3.1, 8 x USB 2.0, S-AM3+
4.	Płyta główna	Asus CROSSHAIR VI HERO, X370, SATA3, 4xDDR4, USB3.1, ATX, WI-FI AC, s- AM4
5.	Pamięć RAM	Corsair Vengeance LPX, DDR4 2x16GB, 3000MHz, CL15 black
6.	Pamięć RAM	Crucial Ballistix DDR3, 2x8GB, 1600MHz, CL9, black

A. 2, 4, 6

B. 1, 4, 6

C. 2, 4, 5

D. 1, 3, 5

Odpowiedź 2, 4, 5 jest prawidłowa, ponieważ wszystkie wymienione komponenty są ze sobą kompatybilne. Procesor AMD Ryzen 7 1800X (numer 2) jest zgodny z płytą główną Asus CROSSHAIR VI HERO (numer 4), która używa gniazda AM4, co jest wymagane do tego procesora. Płyta główna obsługuje pamięć RAM DDR4, co idealnie pasuje do Corsair Vengeance LPX (numer 5), która jest pamięcią DDR4 o odpowiednich parametrach, co zapewnia optymalną wydajność. Kiedy składamy komputer, kluczowe jest, aby wszystkie komponenty były ze sobą zgodne, co zapewnia ich prawidłowe działanie. Na przykład, kompatybilność pamięci RAM z płytą główną i procesorem wpływa na stabilność systemu oraz wydajność w intensywnych zastosowaniach. Dobranie odpowiednich komponentów, jak w tej odpowiedzi, zapewnia nie tylko wydajność, ale również przyszłościowość zestawu, pozwalając na ewentualne aktualizacje bez potrzeby wymiany całego sprzętu.

Pytanie 23

Programem wykorzystywanym w systemie Linux do odtwarzania muzyki jest

A. BlueFish

B. Leafpad

C. LibreOffice

D. Banshee

Banshee to faktycznie jeden z popularniejszych programów do odtwarzania muzyki w systemach Linux. Wyróżnia się dość rozbudowanym interfejsem i funkcjonalnością – można go porównać w pewnym sensie do iTunesa, tylko że dla Linuksa. Pozwala nie tylko odtwarzać muzykę czy podcasty, ale także zarządzać biblioteką multimediów, synchronizować urządzenia przenośne czy korzystać z internetowych serwisów muzycznych (np. Last.fm). Z mojego doświadczenia Banshee świetnie się sprawdza przy większych kolekcjach plików audio, bo umożliwia łatwe sortowanie, tagowanie czy tworzenie playlist. W środowisku linuksowym to raczej standard, żeby korzystać z wyspecjalizowanych odtwarzaczy niż szukać muzyki w edytorach tekstu czy pakietach biurowych. Warto znać jeszcze inne narzędzia, takie jak Rhythmbox czy Amarok – ogólnie w Linuksie jest spory wybór, ale Banshee to bardzo dobry przykład programu zgodnego z dobrymi praktykami użytkowania tego systemu. To też kawałek historii, bo Banshee był domyślnym odtwarzaczem w niektórych wersjach Ubuntu. Tak czy inaczej – korzystanie z dedykowanego oprogramowania do muzyki zawsze ułatwia zarządzanie plikami i po prostu sprawia, że praca czy nauka idzie przyjemniej.

Pytanie 24

Na zdjęciu ukazano złącze zasilające

A. Molex do dysków twardych

B. dysków wewnętrznych SATA

C. ATX12V zasilania procesora

D. stacji dyskietek

Złącze ATX12V jest kluczowym elementem w zasilaniu nowoczesnych komputerów PC szczególnie odpowiadając za dostarczenie stabilnej mocy do procesora. Standard ATX12V został wprowadzony przez firmę Intel w celu zapewnienia większej wydajności energetycznej oraz obsługi nowoczesnych procesorów które wymagają większej mocy niż mogłyby dostarczyć starsze złącza. Złącze to zwykle posiada 4 lub 8 pinów i jest bezpośrednio podłączane do płyty głównej w okolicach gniazda procesora zapewniając dostarczenie napięcia 12V. Jego charakterystyczna budowa z wyraźnie oddzielonymi stykami pozwala na łatwe rozpoznanie i prawidłowe podłączenie zapobiegając błędnym instalacjom które mogłyby prowadzić do niestabilności systemu. Złącze ATX12V jest standardem branżowym wspieranym przez większość nowoczesnych płyt głównych i zasilaczy co czyni go niezbędnym elementem w procesie budowy i konfiguracji systemu komputerowego. Zrozumienie jego funkcji i poprawnego zastosowania jest istotne dla każdego profesjonalisty zajmującego się montażem i serwisem komputerów.

Pytanie 25

Norma EN 50167 odnosi się do rodzaju okablowania

A. szkieletowego

B. kampusowego

C. pionowego

D. poziomego

Norma EN 50167 dotyczy okablowania poziomego, które jest kluczowym elementem w infrastrukturze sieciowej budynków. Okablowanie poziome jest odpowiedzialne za przesyłanie sygnałów między punktami dostępowymi, takimi jak gniazda sieciowe, a urządzeniami końcowymi, na przykład komputerami czy telefonami. W praktyce, odpowiednie zastosowanie standardów dotyczących okablowania poziomego zapewnia wysoką jakość sygnału, minimalizując straty oraz zakłócenia. Norma ta precyzuje wymagania dotyczące instalacji, typów kabli, ich długości oraz sposobów prowadzenia, co jest kluczowe dla zapewnienia sprawności i niezawodności całego systemu. Dzięki wdrożeniu normy EN 50167, można zrealizować efektywne i bezpieczne instalacje sieciowe, które spełniają wymogi zarówno użytkowników, jak i regulacji prawnych. Przykładem zastosowania może być biuro, w którym okablowanie poziome łączy różne strefy robocze, umożliwiając pracownikom swobodny dostęp do zasobów sieciowych.

Pytanie 26

Błąd typu STOP Error (Blue Screen) w systemie Windows, który wiąże się z odniesieniem się systemu do niepoprawnych danych w pamięci RAM, to

A. UNEXPECTED_KERNEL_MODE_TRAP

B. NTFS_FILE_SYSTEM

C. UNMOUNTABLE_BOOT_VOLUME

D. PAGE_FAULT_IN_NONPAGE_AREA

UNMOUNTABLE_BOOT_VOLUME oznacza, że system operacyjny nie może uzyskać dostępu do partycji rozruchowej. Zwykle jest to spowodowane uszkodzeniem systemu plików lub błędami w strukturze partycji, co prowadzi do niemożności załadowania systemu operacyjnego. W przeciwieństwie do PAGE_FAULT_IN_NONPAGE_AREA, błędy te są bardziej związane z problemami z dyskiem twardym niż z pamięcią operacyjną. UNEXPECTED_KERNEL_MODE_TRAP to błąd, który zazwyczaj występuje w wyniku problemów z oprogramowaniem lub sprzetowym, a jego przyczyny mogą być różnorodne, w tym nieprawidłowe sterowniki. Wreszcie, NTFS_FILE_SYSTEM to kod błędu związany z problemami w systemie plików NTFS, co również różni się od problemu z pamięcią, jakim jest PAGE_FAULT_IN_NONPAGE_AREA. Warto zauważyć, że mylenie tych błędów może wynikać z braku zrozumienia ich specyfiki oraz różnic w kontekstach, w których się pojawiają. Kluczowe jest, aby przy diagnozowaniu błędów systemowych skupić się na ich kontekście oraz przyczynach, co pozwala na skuteczniejsze rozwiązywanie problemów. Właściwe zrozumienie, co oznacza każdy z tych błędów, jest kluczowe dla efektywnego zarządzania systemem operacyjnym oraz jego konserwacji, co jest niezbędne dla zapewnienia jego stabilności i wydajności.

Pytanie 27

W systemie Linux polecenie chmod 321 start spowoduje nadanie następujących uprawnień plikowi start:

A. wykonanie i zapis dla właściciela pliku, zapis dla grupy, wykonanie dla pozostałych.

B. pełna kontrola dla użytkownika root, zapis i odczyt dla użytkownika standardowego, odczyt dla pozostałych.

C. zapis, odczyt i wykonanie dla użytkownika root, odczyt i wykonanie dla użytkownika standardowego, odczyt dla pozostałych.

D. czytanie, zapis i wykonanie dla właściciela pliku, zapis i wykonanie dla grupy i czytanie dla pozostałych.

Polecenie chmod 321 start w systemie Linux ustawia uprawnienia do pliku start według notacji oktalnej. Każda cyfra odpowiada konkretnej grupie użytkowników: pierwsza to właściciel (user), druga to grupa (group), trzecia to pozostali (others). Liczba 3 oznacza zapis (2) + wykonanie (1), czyli razem 3 – bez odczytu. 2 oznacza tylko zapis, a 1 to tylko wykonanie. W praktyce po tej komendzie właściciel pliku może wykonywać plik i go modyfikować (zapisywać), ale już nie odczyta jego zawartości. Grupa może go tylko zapisywać, natomiast pozostali wyłącznie wykonywać. Moim zdaniem to ciekawe podejście, bo w realnych scenariuszach takie ograniczenie bywa przydatne np. gdy chcemy, by określone osoby mogły uruchamiać skrypt bez możliwości podejrzenia kodu lub by grupa mogła manipulować plikiem, lecz nie uruchamiać lub czytać zawartości. Warto pamiętać, że taka konfiguracja nie jest często spotykana w standardowych środowiskach produkcyjnych, gdzie najczęściej spotyka się zestawy typu 644 czy 755. Dobrze jednak znać te mniej oczywiste kombinacje, bo pozwalają na precyzyjne kontrolowanie dostępu – to już taka trochę wyższa szkoła jazdy w administrowaniu Linuksem. Z mojego doświadczenia to niezła okazja, żeby przećwiczyć myślenie binarne i rozumienie uprawnień, bo w praktyce, gdy pracuje się z większą liczbą użytkowników, takie niestandardowe ustawienia mogą realnie zwiększyć bezpieczeństwo systemu. Warto też pamiętać o narzędziach typu umask, które domyślnie ustalają uprawnienia dla nowych plików – to się przydaje, gdy chcemy, by nowo tworzone pliki miały od razu nietypowe uprawnienia.

Pytanie 28

Ile wyniesie całkowity koszt wymiany karty sieciowej w komputerze, jeżeli cena karty to 40 zł, czas pracy serwisanta wyniesie 90 minut, a koszt każdej rozpoczętej roboczogodziny to 60 zł?

A. 130 zł

B. 200 zł

C. 40 zł

D. 160 zł

Koszt wymiany karty sieciowej można pomylić, gdyż nie uwzględnia się wszystkich elementów składających się na ostateczną cenę. Odpowiedzi, które oscylują wokół kwot 40 zł, 130 zł czy 200 zł, nie przywiązują odpowiedniej wagi do kalkulacji czasu pracy technika oraz jego wpływu na całkowity koszt usługi. Na przykład, wybierając 40 zł, można pomylić się, sądząc, że wystarczy tylko zakupić nową kartę. W rzeczywistości jednak usługa wymiany wymaga czasu, co powinno być wzięte pod uwagę. W przypadku odpowiedzi 130 zł, błąd polega na niewłaściwym oszacowaniu czasu robocizny, gdzie nie uwzględniono pełnych dwóch godzin pracy technika, co jest standardem przy takich operacjach. Wreszcie, odpowiedź 200 zł wynika z nadmiernego zaokrąglenia lub błędnego policzenia czasu pracy, co jest typowym błędem w ocenie kosztów. Doświadczeni technicy serwisowi zawsze podchodzą do wyceny w sposób systematyczny, uwzględniając zarówno koszty materiałów, jak i czasu pracy, co jest kluczowe dla rzetelnego zarządzania finansami w obszarze IT.

Pytanie 29

Główną czynnością serwisową w drukarce igłowej jest zmiana pojemnika

A. z fluidem

B. z atramentem

C. z tonerem

D. z taśmą

Wybór odpowiedzi związanych z atramentem, tonerem czy fluidem jest błędny, ponieważ nie odpowiadają one podstawowemu mechanizmowi pracy drukarek igłowych. Drukarki atramentowe używają wkładów z atramentem, które nanoszą kolor za pomocą mikroskopijnych dysz. W przypadku tonerów, są one stosowane w drukarkach laserowych, gdzie obraz jest tworzony na zasadzie elektrostatycznej. Wykorzystywanie fluidów jest bardziej typowe w kontekście niektórych urządzeń do druku sublimacyjnego czy specjalistycznych procesów druku, które są całkowicie różne od technologii igłowej. Typowym błędem myślowym jest mylenie technologii drukowania z różnymi rodzajami drukarek. Każda technologia ma swoje charakterystyczne cechy i zastosowania, a zrozumienie ich różnic jest kluczowe dla prawidłowego doboru sprzętu do zadania. W praktyce, dla osób pracujących z drukarkami, ważne jest, aby znały one rodzaj posiadanego sprzętu i odpowiednie materiały eksploatacyjne, co pozwala uniknąć nieporozumień i zapewnić efektywność pracy. Dlatego fundamentalne jest prawidłowe rozumienie, że igły w drukarkach igłowych nie współpracują z atramentem ani tonerami, lecz z taśmami barwiącymi.

Pytanie 30

Jakie jest nominalne wyjście mocy (ciągłe) zasilacza o parametrach przedstawionych w tabeli?

Napięcie wyjściowe	+5 V	+3.3 V	+12 V1	+12 V2	-12 V	+5 VSB
Prąd wyjściowy	18,0 A	22,0 A	18,0 A	17,0 A	0,3 A	2,5 A
Moc wyjściowa	120 W	336 W	3,6 W	12,5 W

A. 472,1 W

B. 456,0 W

C. 336,0 W

D. 576,0 W

Odpowiedź 472,1 W jest trafna, bo moc wyjściowa zasilacza to nic innego jak suma mocy dla wszystkich napięć, gdzie są już przypisane odpowiednie prądy. Dla każdego napięcia moc P można policzyć ze wzoru P = U * I, gdzie U to napięcie, a I to prąd. Jeśli spojrzeć na obliczenia, to mamy: dla +5 V moc wynosi 5 V * 18 A = 90 W, dla +3.3 V moc to 3.3 V * 22 A = 72.6 W, następnie dla +12 V1 moc daje 12 V * 18 A = 216 W, dla +12 V2 to 12 V * 17 A = 204 W, zaś dla -12 V mamy -12 V * 0.3 A = -3.6 W. Ostatnia moc to dla +5 VSB, czyli 5 V * 2.5 A = 12.5 W. Jak to wszystko zsumujesz, wychodzi 90 W + 72.6 W + 216 W + 204 W - 3.6 W + 12.5 W = 572.5 W. Ale uwaga, bo zasilacz ma dwa napięcia +12 V, więc ich łączna moc to 216 W + 204 W = 420 W. Dlatego moc wyjściowa zasilacza to 90 W + 72.6 W + 420 W - 3.6 W + 12.5 W = 472,1 W. To podejście do obliczeń jest zgodne z tym, co jest uznawane za dobre praktyki w projektowaniu zasilaczy, gdzie trzeba brać pod uwagę zarówno dodatnie, jak i ujemne napięcia.

Pytanie 31

Kluczowe znaczenie przy tworzeniu stacji roboczej, na której ma funkcjonować wiele maszyn wirtualnych, ma:

A. Ilość rdzeni procesora

B. System chłodzenia wodnego

C. Wysokiej jakości karta sieciowa

D. Mocna karta graficzna

Liczba rdzeni procesora jest kluczowym czynnikiem przy budowie stacji roboczej przeznaczonej do obsługi wielu wirtualnych maszyn. Wirtualizacja to technologia, która pozwala na uruchamianie wielu systemów operacyjnych na jednym fizycznym serwerze, co wymaga znacznej mocy obliczeniowej. Wielordzeniowe procesory, takie jak te oparte na architekturze x86 z wieloma rdzeniami, umożliwiają równoczesne przetwarzanie wielu zadań, co jest niezbędne w środowiskach wirtualnych. Przykładowo, jeśli stacja robocza ma 8 rdzeni, umożliwia to uruchomienie kilku wirtualnych maszyn, z których każda może otrzymać swój dedykowany rdzeń, co znacznie zwiększa wydajność. W kontekście standardów branżowych, rekomendowane jest stosowanie procesorów, które wspierają technologię Intel VT-x lub AMD-V, co pozwala na lepszą wydajność wirtualizacji. Odpowiednia liczba rdzeni nie tylko poprawia wydajność, ale także umożliwia lepsze zarządzanie zasobami, co jest kluczowe w zastosowaniach komercyjnych, takich jak serwery aplikacji czy platformy do testowania oprogramowania.

Pytanie 32

Router Wi-Fi działający w technologii 802.11n umożliwia osiągnięcie maksymalnej prędkości przesyłu danych

A. 1000 Mb/s

B. 54 Mb/s

C. 11 Mb/s

D. 600 Mb/s

Odpowiedzi 11 Mb/s, 54 Mb/s oraz 1000 Mb/s są nieprawidłowe w kontekście maksymalnej prędkości transmisji dostępnej dla standardu 802.11n. Standard 802.11b, który działa na prędkości 11 Mb/s, był jednym z pierwszych standardów Wi-Fi, a jego ograniczenia w zakresie prędkości są znane i zrozumiałe w kontekście starszych technologii. Z kolei standard 802.11g, który osiąga maksymalnie 54 Mb/s, zapewnia lepszą wydajność od 802.11b, ale nadal nie dorównuje możliwościom 802.11n. Zrozumienie tych wartości jest kluczowe, aby uniknąć mylnych wniosków o wydajności sieci. Ponadto, odpowiedź wskazująca na 1000 Mb/s jest myląca, ponieważ odnosi się do standardów, które nie są jeszcze powszechnie implementowane w użytkowanych routerach. W rzeczywistości maksymalna prędkość 1000 Mb/s odnosi się do standardu 802.11ac, który wprowadza jeszcze bardziej zaawansowane technologie, takie jak MU-MIMO oraz lepsze wykorzystanie pasma 5 GHz. Typowym błędem jest postrzeganie routerów Wi-Fi jako jedynie komponentów sprzętowych, bez zrozumienia ich pełnych możliwości oraz ograniczeń wynikających z zastosowanych technologii. Użytkownicy powinni być świadomi, że różne standardy mają różne zastosowania i mogą wpływać na to, jak wpływają na codzienne korzystanie z internetu. Dobrze jest również regularnie monitorować wydajność swojego routera oraz dostosowywać jego ustawienia, aby zapewnić optymalną prędkość i niezawodność połączenia.

Pytanie 33

Jaką liczbę adresów IP należy wykorzystać, aby 4 komputery podłączone do switcha mogły się swobodnie komunikować?

A. 4

B. 2

C. 5

D. 3

Aby zaadresować 4 komputery podłączone do przełącznika, potrzebujemy 4 unikalnych adresów IP, ponieważ każdy z komputerów musi mieć swój własny adres, aby mogły się ze sobą komunikować w sieci lokalnej. W praktyce każdy komputer w sieci wymaga unikalnego adresu IP, aby routery i przełączniki mogły poprawnie kierować pakiety danych do odpowiednich urządzeń. W standardzie IPv4, adres IP składa się z 32 bitów, co daje możliwość skonfigurowania około 4 miliardów adresów. W sieciach lokalnych najczęściej wykorzystywane są adresy prywatne, takie jak 192.168.0.1, w zakresie od 192.168.0.1 do 192.168.0.254, co zapewnia wystarczającą liczbę adresów dla małych sieci. Dlatego, aby umożliwić komunikację pomiędzy 4 komputerami, każdy z nich musi być skonfigurowany z jednym unikalnym adresem IP, co łącznie daje nam 4 adresy IP.

Pytanie 34

Jakim materiałem eksploatacyjnym posługuje się kolorowa drukarka laserowa?

A. podajnik papieru

B. kartridż z tonerem

C. przetwornik CMOS

D. pamięć wydruku

Pojęcia prezentowane w niepoprawnych odpowiedziach nie odnoszą się do materiałów eksploatacyjnych używanych w kolorowych drukarkach laserowych. Przetwornik CMOS to element stosowany w aparatach cyfrowych i kamerach, który zamienia światło na sygnał elektroniczny. Nie ma on zastosowania w drukarkach, gdzie kluczowym zadaniem jest przetwarzanie danych na fizyczny wydruk. Podajnik papieru natomiast, choć jest ważnym komponentem drukarki, odpowiada tylko za dostarczanie papieru do mechanizmu drukującego, a nie za sam proces drukowania. Jego funkcja ogranicza się do obszaru mechaniki i logistyki papieru, a nie do generowania obrazu. Pamięć wydruku, z drugiej strony, jest odpowiedzialna za przechowywanie danych przed ich wydrukowaniem, ale nie jest materiałem eksploatacyjnym. Często mylone jest z rolą kartridży z tonerem, co prowadzi do błędnych wniosków. Kluczowym błędem jest zrozumienie różnicy pomiędzy komponentami wewnętrznymi drukarki a materiałami eksploatacyjnymi, które mają bezpośredni wpływ na jakość i efektywność druku. Warto przy tym podkreślić, że stosowanie niewłaściwych komponentów może prowadzić do uszkodzenia urządzenia oraz obniżenia jakości wydruków.

Pytanie 35

Jakim poleceniem w systemie Linux można utworzyć nowych użytkowników?

A. usersadd

B. net user

C. usermod

D. useradd

Polecenie 'useradd' jest podstawowym narzędziem w systemach Linux do zakupu nowych użytkowników. Umożliwia ono administratorom systemu tworzenie kont użytkowników z określonymi atrybutami, takimi jak nazwa użytkownika, hasło, katalog domowy oraz powiązane grupy. W przeciwieństwie do 'usersadd', które jest literówką, 'useradd' jest standardowym poleceniem zgodnym z normami UNIX. Przykładowa komenda, aby dodać nowego użytkownika o nazwie 'janek', to 'sudo useradd janek'. Można także określić dodatkowe opcje, takie jak '-m' do utworzenia katalogu domowego lub '-s' do zdefiniowania domyślnej powłoki użytkownika. Dobre praktyki sugerują stosowanie opcji '-e' do ustalenia daty wygaśnięcia konta oraz '-G' do przypisania użytkownika do dodatkowych grup. Dzięki takim funkcjom, 'useradd' jest niezwykle elastycznym narzędziem, które pozwala na skuteczne zarządzanie użytkownikami w systemie. Zrozumienie jego działania jest kluczowe dla administracyjnych zadań w systemie Linux.

Pytanie 36

Urządzeniem peryferyjnym pokazanym na ilustracji jest skaner biometryczny, który wykorzystuje do identyfikacji

A. linie papilarne

B. rysunek twarzy

C. kształt dłoni

D. brzmienie głosu

Skanery biometryczne oparte na liniach papilarnych są jednymi z najczęściej stosowanych urządzeń do autoryzacji użytkowników. Wykorzystują unikalne wzory linii papilarnych, które są niepowtarzalne dla każdej osoby. Proces autoryzacji polega na skanowaniu odcisku palca, a następnie porównaniu uzyskanego obrazu z zapisanym wzorcem w bazie danych. Ich popularność wynika z wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz łatwości użycia. W wielu firmach i instytucjach stosuje się te urządzenia do zabezpieczania dostępu do pomieszczeń lub systemów komputerowych. Skanery linii papilarnych są również powszechnie używane w smartfonach, co pokazuje ich skuteczność i wygodę w codziennym użytkowaniu. W standardach biometrycznych, takich jak ISO/IEC 19794, określa się wymagania dotyczące rejestrowania, przechowywania i przesyłania danych biometrycznych. Warto podkreślić, że skuteczność tych urządzeń zależy od jakości skanowanego obrazu oraz odporności na próby oszustw. Dlatego nowoczesne systemy często korzystają z dodatkowych technik, takich jak analiza żył czy temperatura odcisku palca, aby zwiększyć poziom bezpieczeństwa.

Pytanie 37

Które złącze w karcie graficznej nie stanowi interfejsu cyfrowego?

A. Display Port

B. HDMI

C. DVI-D

D. D-SUB 15pin

D-SUB 15pin, znany również jako VGA (Video Graphics Array), to analogowe złącze, które zostało wprowadzone w 1987 roku. W przeciwieństwie do złączy cyfrowych, takich jak DVI-D, DisplayPort czy HDMI, D-SUB przesyła sygnał w postaci analogowej. Oznacza to, że sygnał wideo jest przesyłany jako zmieniające się wartości napięcia, co może prowadzić do degradacji jakości obrazu na większych odległościach. Mimo to, D-SUB wciąż jest używane w wielu starszych monitorach i projektorach, a także w zastosowaniach, gdzie wysoka rozdzielczość nie jest kluczowa. W przypadku nowszych technologii, które wymagają wyższej jakości obrazu i lepszej wydajności, stosuje się złącza cyfrowe. Przykłady zastosowania D-SUB obejmują starsze komputery i monitory, które nie obsługują nowszych interfejsów cyfrowych. Dobrą praktyką w branży jest unikanie użycia złącza D-SUB w nowoczesnych instalacjach wideo, gdzie preferowane są interfejsy cyfrowe, ze względu na ich wyższą jakość sygnału i większą odporność na zakłócenia.

Pytanie 38

Płyta główna serwerowa potrzebuje pamięci z rejestrem do prawidłowego funkcjonowania. Który z poniższych modułów pamięci będzie zgodny z tą płytą?

A. Kingston 8GB 1333MHz DDR3 ECC Reg CL9 DIMM 2Rx8

B. Kingston 4GB 1333MHz DDR3 Non-ECC CL9 DIMM

C. Kingston Hynix B 8GB 1600MHz DDR3L CL11 ECC SODIMM 1,35 V

D. Kingston 4GB 1600MHz DDR3 ECC CL11 DIMM 1,5 V

Prawidłowa odpowiedź to Kingston 8GB 1333MHz DDR3 ECC Reg CL9 DIMM 2Rx8, bo ten moduł pamięci pasuje do wymagań serwerowych płyt głównych, które zazwyczaj potrzebują pamięci z rejestrem (Registered ECC). Ta rejestrowana pamięć ECC ma w sobie mechanizmy, które mogą wykrywać i naprawiać błędy w danych, co znacznie poprawia stabilność i niezawodność systemów serwerowych. W takich miejscach, gdzie ciągła praca i bezpieczeństwo danych są na pierwszym miejscu, to jest kluczowa cecha. Moduły tego typu korzystają z dodatkowego układu, co pozwala na większą ilość pamięci, co jest ważne zwłaszcza przy intensywnych obliczeniach. Na przykład, serwery w centrach danych, które wymagają wysokiej wydajności, korzystają właśnie z takiej pamięci. W kontekście branżowych standardów, pamięci z rejestrem są zgodne z DDR3 i mają konkretne parametry jak prędkość 1333MHz i opóźnienie CL9, co czyni je świetnym wyborem do zastosowań w serwerach.

Pytanie 39

Poprzez użycie polecenia ipconfig /flushdns można przeprowadzić konserwację urządzenia sieciowego, która polega na

A. aktualizacji ustawień nazw interfejsów sieciowych

B. odnowieniu dzierżawy adresu IP

C. zwolnieniu dzierżawy adresu pozyskanego z DHCP

D. wyczyszczeniu bufora systemu nazw domenowych

Polecenie 'ipconfig /flushdns' jest używane w systemach operacyjnych Windows do wyczyszczenia pamięci podręcznej systemu nazw domenowych (DNS). Gdy użytkownik odwiedza stronę internetową, komputer zapisuje w pamięci podręcznej wpisy DNS, co przyspiesza czas ładowania stron przy kolejnych wizytach. Jednakże, jeśli adres IP serwera ulegnie zmianie lub dane DNS są aktualizowane, mogą wystąpić problemy z połączeniem. Wykonanie polecenia 'ipconfig /flushdns' rozwiązuje te problemy, usuwając stare lub nieaktualne wpisy z bufora, co pozwala na pobranie aktualnych informacji z serwera DNS. Praktyczne zastosowanie tego polecenia można zaobserwować, gdy użytkownik nie może uzyskać dostępu do strony, mimo że adres URL jest poprawny. W takich sytuacjach, po wyczyszczeniu bufora DNS, użytkownik może ponownie spróbować załadować stronę, co często rozwiązuje problem. W kontekście dobrych praktyk, regularne czyszczenie bufora DNS może być rekomendowane w sieciach o dużym natężeniu ruchu, aby zapewnić aktualność i wiarygodność przetwarzanych informacji DNS.

Pytanie 40

Jakiego kodu numerycznego należy użyć w komendzie zmiany uprawnień do katalogu w systemie Linux, aby właściciel folderu miał prawa do zapisu i odczytu, grupa posiadała prawa do odczytu i wykonywania, a pozostali użytkownicy jedynie prawa do odczytu?

A. 123

B. 654

C. 765

D. 751

Odpowiedź 654 jest poprawna, ponieważ odpowiada wymaganym uprawnieniom w systemie Linux. Wartości kodu numerycznego są interpretowane w następujący sposób: pierwsza cyfra (6) reprezentuje uprawnienia właściciela folderu, druga cyfra (5) to uprawnienia grupy, a trzecia cyfra (4) dotyczy pozostałych użytkowników. Wartość 6 oznacza, że właściciel ma uprawnienia do odczytu (4) oraz zapisu (2), co daje łącznie 6. Grupa z wartością 5 ma uprawnienia do odczytu (4) i wykonania (1), co daje 5. Natomiast pozostali użytkownicy mają tylko uprawnienia do odczytu, reprezentowane przez wartość 4. Te zasady są zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania uprawnieniami w systemach Unix/Linux, gdzie ważne jest ograniczenie dostępu do danych oraz zapewnienie, że tylko osoby mające odpowiednie uprawnienia mogą modyfikować pliki. Aby zastosować tę zmianę, można użyć polecenia 'chmod 654 nazwa_folderu', co w praktyce zmieni uprawnienia do folderu zgodnie z wymaganiami.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej