Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 13 czerwca 2026 15:32
Data zakończenia: 13 czerwca 2026 15:40

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Która właściwość promieniowania X pozwala na skierowanie promienia centralnego na wybrany punkt topograficzny podczas wykonywania badania radiologicznego?

A. Przenikliwość różnego stopnia.

B. Prostoliniowe rozchodzenie się.

C. Wywoływanie zjawiska fotoelektrycznego.

D. Różnica w pochłanianiu przez różne substancje.

Prawidłowo wskazana właściwość to prostoliniowe rozchodzenie się promieniowania X. W praktyce oznacza to, że fotony promieniowania rentgenowskiego poruszają się po możliwie prostych liniach, dopóki nie zostaną pochłonięte, rozproszone albo zatrzymane przez przegrodę, kolimator, filtr czy tkanki pacjenta. Dzięki temu radiolog albo technik elektroradiologii może bardzo precyzyjnie „wycelować” promień centralny w konkretny punkt topograficzny, np. w środek stawu kolanowego, wyrostek barkowy łopatki czy przegrodę międzykręgową. Całe ustawianie lampy RTG, dobór projekcji i pozycjonowanie pacjenta opiera się właśnie na założeniu, że promień centralny biegnie prostoliniowo od ogniska lampy do detektora. Moim zdaniem to jest jedna z absolutnie kluczowych rzeczy w praktyce: jeśli rozumiesz prostoliniowe rozchodzenie się promieniowania, dużo łatwiej ogarnąć geometrie projekcji, zniekształcenia, powiększenie obrazu czy cieniowanie struktur. Standardy wykonywania zdjęć RTG (np. klasyczne projekcje AP, PA, boczne, skośne) bardzo mocno podkreślają konieczność prawidłowego ustawienia promienia centralnego względem osi długiej badanej kości czy danego narządu. Dzięki temu unika się zniekształceń, nakładania struktur i powtarzania ekspozycji, co jest też elementem dobrej praktyki ochrony radiologicznej – mniejsza liczba powtórzeń to mniejsze narażenie pacjenta i personelu. W codziennej pracy w pracowni RTG używa się wskaźników świetlnych i kolimatora, które pokazują pole promieniowania i właśnie kierunek promienia centralnego. Cała ta optyka działa sensownie tylko dlatego, że zakładamy prostoliniową trajektorię fotonów X, analogicznie jak w klasycznej geometrii świetlnej.

Pytanie 2

Na rentgenogramie uwidoczniono badanie

A. angiografii nerkowej TK.

B. angiografii nerkowej.

C. urografii TK.

D. urografii.

Na zdjęciu widzimy klasyczną urografię, czyli badanie RTG układu moczowego po dożylnym podaniu środka cieniującego. Świadczy o tym kilka charakterystycznych cech obrazu. Po pierwsze – projekcja jest typowo przeglądowa AP jamy brzusznej i miednicy, bez warstwowania, bez rekonstrukcji 3D, bez typowego „przekrojowego” wyglądu jak w tomografii komputerowej. Widzimy zarys kręgosłupa lędźwiowego, talerzy biodrowych i – co najważniejsze – wyraźnie zakontrastowane kielichy nerkowe, miedniczki nerkowe oraz moczowody schodzące do pęcherza wypełnionego kontrastem. To jest dokładnie obraz fazy wydzielniczej urografii dożylnej. W angiografii nerkowej środek cieniujący wypełniałby tętnice nerkowe i ich gałęzie, byłby widoczny typowy „drzewkowaty” obraz naczyń, a nie układ kielichowo‑miedniczkowy. Dodatkowo angiografia wymagałaby cewnika w tętnicy (zwykle udowej), a obraz skupiałby się na naczyniach, nie na zarysie moczowodów czy pęcherza. W urografii TK natomiast mielibyśmy serię przekrojów poprzecznych (axial), ewentualnie rekonstrukcje MPR, a nie pojedynczą płaską kliszę. Moim zdaniem to jest bardzo typowy przykład, jaki można spotkać w podręcznikach – klasyczny obraz kontrastowego wypełnienia całego górnego i dolnego odcinka dróg moczowych. W praktyce klinicznej taka urografia służy do oceny drożności moczowodów, wykrywania kamieni, wad wrodzonych, poszerzeń układu kielichowo‑miedniczkowego czy oceny pęcherza. Choć dziś częściej używa się urografii TK, to rozpoznawanie klasycznego badania RTG nadal jest ważne, bo takie zdjęcia wciąż pojawiają się w dokumentacji i na egzaminach.

Pytanie 3

W jaki sposób należy ustawić promień centralny w stosunku do ramienia i przedramienia, by wykonać zdjęcie rentgenograficzne stawu łokciowego u pacjenta z przykurczem?

A. Prostopadle do kości ramiennej.

B. Prostopadle do kości promieniowej.

C. W dwusiecznej kąta zawartego między kasetą a kością ramienną.

D. W dwusiecznej kąta zawartego między ramieniem a przedramieniem.

Prawidłowa odpowiedź opiera się na klasycznej zasadzie projekcji w sytuacji, gdy staw nie może być wyprostowany ani zgięty do pozycji standardowej. U pacjenta z przykurczem stawu łokciowego ramię i przedramię tworzą pewien kąt, którego nie jesteśmy w stanie „naprawić” przez ustawienie, więc dostosowujemy do tego promień centralny. Ustawienie w dwusiecznej kąta między ramieniem a przedramieniem pozwala zminimalizować zniekształcenia geometryczne, skrócenie obrazu i nakładanie się struktur. Mówiąc prościej: jeżeli nie możesz ustawić kości prosto do kasety, ustawiasz promień tak, żeby „oszukać geometrię” i podzielić ten kąt na pół.
W praktyce technik patrzy, jaki jest kąt zgięcia w łokciu (np. 30°, 45°, 60°) i orientacyjnie ustawia lampę tak, żeby promień centralny przechodził przez połowę tego kąta. Dzięki temu odwzorowanie przynasadowych części kości ramiennej, łokciowej i promieniowej jest możliwie równomierne, a szpara stawowa nie jest skrajnie zwężona ani z jednej strony nadmiernie poszerzona. To ustawienie jest zgodne z ogólną zasadą stosowaną też w innych projekcjach u pacjentów z przykurczami, np. w stawie kolanowym czy nadgarstku.
Z mojego doświadczenia w pracowni, jeśli ktoś o tym zapomina i ustawia promień „na oko” bardziej do ramienia albo bardziej do przedramienia, to potem ortopeda narzeka, że staw jest zdeformowany na zdjęciu i trudno ocenić powierzchnie stawowe. Dlatego dobrą praktyką jest zawsze myślenie w kategoriach: mam dwa segmenty pod kątem – więc promień prowadzę w ich dwusiecznej. Taka technika poprawia jakość diagnostyczną badania, zmniejsza potrzebę powtarzania ekspozycji (co ma znaczenie dla ochrony radiologicznej) i jest po prostu zgodna z zasadami geometrii projekcyjnej w radiografii.

Pytanie 4

W pracowni ultrasonograficznej technik elektroradiolog nie korzysta z przepisów dotyczących

A. antyseptyki.

B. ochrony radiologicznej.

C. ochrony przeciwpożarowej.

D. bezpieczeństwa i higieny pracy.

Prawidłowo wskazałeś, że w pracowni ultrasonograficznej technik elektroradiolog nie korzysta z przepisów dotyczących ochrony radiologicznej w rozumieniu promieniowania jonizującego. USG opiera się na fali ultradźwiękowej, czyli drganiach mechanicznych o wysokiej częstotliwości, a nie na promieniowaniu jonizującym takim jak w RTG, TK czy medycynie nuklearnej. To oznacza, że nie obowiązują tu typowe zasady ochrony radiologicznej: nie liczymy dawek efektywnych w mSv, nie ma konieczności prowadzenia rejestru dawek, nie wyznacza się stref kontrolowanych i nadzorowanych z powodu promieniowania jonizującego, nie ma też obowiązku stosowania fartuchów ołowianych, osłon gonad czy tarczycy z tego powodu.
Moim zdaniem to jedno z częstszych miejsc, gdzie uczniowie się mylą – widzą słowo „pracownia obrazowa” i od razu kojarzą z ochroną radiologiczną. Tymczasem standardy, np. wytyczne ICRP czy polskie przepisy prawa atomowego, dotyczą właśnie promieniowania jonizującego, a ultrasonografia się w ten zakres po prostu nie łapie. Oczywiście, w USG nadal dbamy o bezpieczeństwo pacjenta i personelu: kontrolujemy czas ekspozycji na ultradźwięki, parametry aparatu (MI, TI), unikamy zbyt długiego badania u ciężarnych na płodzie, ale to jest raczej bioefekt ultradźwięków, a nie klasyczna ochrona radiologiczna.
W praktyce technik w pracowni USG musi bardzo pilnować przepisów BHP, zasad ergonomii (bo badania są długie i obciążają układ mięśniowo‑szkieletowy), przepisów przeciwpożarowych oraz zasad antyseptyki: dezynfekcja głowic, stosowanie jednorazowych osłonek przy badaniach przezpochwowych czy przezodbytniczych, właściwe przygotowanie żelu. To są realne, codzienne obowiązki. Natomiast typowe procedury jak dozymetr osobisty, kontrola dawek, testy osłonności ścian dotyczą już pracowni RTG, TK, radioterapii czy medycyny nuklearnej, a nie USG.

Pytanie 5

Jak zgodnie ze standardem należy ustawić pacjenta do badania rentgenowskiego w skosie tylnym prawym?

A. Przodem do kasety, lewa strona przylega do kasety, prawa strona odwiedziona od kasety.

B. Przodem do kasety, prawa strona przylega do kasety, lewa strona odwiedziona od kasety.

C. Tyłem do kasety, lewa strona przylega do kasety, prawa strona odwiedziona od kasety.

D. Tyłem do kasety, prawa strona przylega do kasety, lewa strona odwiedziona od kasety.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z zasad nazewnictwa projekcji w radiologii. Określenie „skos tylny prawy” (RPO – right posterior oblique) oznacza, że do kasety przylega prawa część tylnej powierzchni ciała pacjenta. Innymi słowy: pacjent stoi tyłem do kasety, jest lekko obrócony, tak żeby prawa strona pleców i tułowia dotykała kasety, a lewa strona była odsunięta – czyli odwiedziona od kasety. Takie ustawienie odpowiada właśnie odpowiedzi: „Tyłem do kasety, prawa strona przylega do kasety, lewa strona odwiedziona od kasety”.
W standardach radiologicznych przyjęło się, że w projekcjach skośnych pierwsze słowo („tylny” albo „przedni”) mówi, czy do detektora bliżej jest powierzchnia tylna (PA/tył do kasety) czy przednia (AP/przodem do kasety), a określenie „prawy/lewy” wskazuje, która strona ciała przylega do kasety. To jest bardzo praktyczne, bo od razu wiadomo, jak ustawić pacjenta, niezależnie czy robisz RTG kręgosłupa lędźwiowego, klatki piersiowej, czy stawu krzyżowo-biodrowego w skośnych projekcjach.
Moim zdaniem warto sobie to utrwalić na schemacie: w projekcjach tylnych skośnych (RPO, LPO) pacjent stoi tyłem do kasety, a w przednich skośnych (RAO, LAO) – przodem. Potem tylko pamiętasz, że „prawy” albo „lewy” to strona bliższa kasety. W praktyce technik radiologii podczas ustawiania pacjenta kontroluje, czy bark, biodro i odpowiednia strona klatki lub tułowia rzeczywiście dotykają kasety, a przeciwna strona jest lekko odsunięta, co zapewnia właściwy kąt skośny, redukcję nakładania się struktur i zgodność ze standardami obrazowania. Takie prawidłowe pozycjonowanie poprawia jakość diagnostyczną zdjęcia i zmniejsza ryzyko konieczności powtarzania ekspozycji, co od razu przekłada się na mniejsze narażenie pacjenta na promieniowanie.

Pytanie 6

Podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych zębów górnych linia Campera powinna przebiegać w stosunku do płaszczyzny podłogi

A. równolegle.

B. prostopadle.

C. pod kątem 30°.

D. pod kątem 50°.

Prawidłowo – przy wykonywaniu zdjęć wewnątrzustnych zębów górnych linia Campera powinna przebiegać równolegle do płaszczyzny podłogi. Linia Campera to odcinek łączący skrzydełko nosa z górnym brzegiem małżowiny usznej (tragusem). W stomatologii i technice zdjęć wewnątrzustnych traktuje się ją jako orientacyjną płaszczyznę poziomą twarzy. Ustawienie jej równolegle do podłogi stabilizuje pozycję głowy pacjenta i zapewnia powtarzalne warunki ekspozycji. Z mojego doświadczenia, jeśli głowa jest dobrze ustawiona względem linii Campera, łatwiej uniknąć zniekształceń geometrycznych, skróceń czy wydłużeń zębów na obrazie. W praktyce wygląda to tak, że prosisz pacjenta, żeby usiadł prosto, patrzył mniej więcej na wprost, a potem delikatnie korygujesz pochylenie głowy tak, aby linia od skrzydełka nosa do tragusa była możliwie pozioma. To jest szczególnie istotne przy zdjęciach zębów górnych, gdzie łatwo o nachylenie głowy do tyłu lub do przodu, co od razu psuje projekcję. W dobrych praktykach radiologii stomatologicznej zawsze podkreśla się, że pozycjonowanie pacjenta jest tak samo ważne jak dobór parametrów ekspozycji. Właściwe ustawienie głowy względem linii Campera pomaga też zachować prawidłową relację łuku zębowego do wiązki promieniowania, co poprawia czytelność przestrzeni międzykorzeniowych, wierzchołków korzeni i okolicy przywierzchołkowej. W nowoczesnych pracowniach robi się to często „na oko”, ale mimo wszystko opierając się właśnie na tej prostej zasadzie – linia Campera równoległa do podłogi.

Pytanie 7

Standardowo do wykonania których zdjęć należy zastosować kratkę przeciwrozproszeniową?

A. Czaszki i jamy brzusznej.

B. Czaszki i stawu skokowego.

C. Klatki piersiowej i nadgarstka.

D. Jamy brzusznej i stawu łokciowego.

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na czaszkę i jamę brzuszną, co bardzo dobrze oddaje standardowe zasady stosowania kratki przeciwrozproszeniowej w klasycznej radiografii. Kratka (grid) jest potrzebna tam, gdzie mamy stosunkowo grubą część ciała i dużo tkanek miękkich, które generują silne promieniowanie rozproszone na skutek zjawiska Comptona. To rozproszenie psuje kontrast obrazu, powoduje „zamglenie” i utratę szczegółów. Moim zdaniem najłatwiej to zapamiętać tak: im grubsza i bardziej „miękka” anatomicznie okolica, tym większa szansa, że trzeba użyć kratki. W badaniach czaszki najczęściej używa się napięć rzędu 70–80 kV, a grubość struktur kostnych i części miękkich głowy jest na tyle duża, że ilość promieniowania rozproszonego jest istotna. Z mojego doświadczenia, bez kratki obraz byłby wyraźnie bardziej „płaski”, szczególnie przy ocenie struktur podstawy czaszki czy zatok. Podobnie w jamie brzusznej: mamy tam głównie tkanki miękkie, narządy miąższowe, gaz w jelitach, a ekspozycje są wykonywane na dość wysokich wartościach kV. To wszystko sprzyja powstawaniu rozproszenia, więc kratka przeciwrozproszeniowa jest tu praktycznie standardem w prawidłowo prowadzonej pracowni RTG. W dobrych praktykach zaleca się stosowanie kratki dla obszarów o grubości powyżej ok. 10–12 cm, co klasycznie dotyczy właśnie czaszki (w wielu projekcjach) i jamy brzusznej. Warto też pamiętać, że użycie kratki wymaga odpowiedniej centracji wiązki, właściwej odległości ognisko–kratka i dostosowania parametrów ekspozycji (zwykle trzeba podnieść mAs), żeby skompensować pochłanianie promieniowania przez kratkę. W nowoczesnych systemach cyfrowych część ośrodków próbuje ograniczać stosowanie kratki przy mniejszych pacjentach, ale w typowych, dorosłych badaniach czaszki i brzucha kratka nadal pozostaje złotym standardem poprawy jakości obrazu.

Pytanie 8

Na elektrokardiogramie strzałki wskazują załamki

A. S i T

B. Q i T

C. Q i P

D. R i P

Na strzałkach na tym zapisie EKG widoczny jest wyraźny, wysoki i stosunkowo wąski załamek dodatni – to typowy obraz załamka R – oraz niewielki, zaokrąglony załamek przed zespołem QRS, czyli załamek P. W klasycznej nomenklaturze EKG załamek P odpowiada depolaryzacji przedsionków, natomiast załamek R jest główną, dodatnią składową zespołu QRS, który odzwierciedla depolaryzację komór. Na siatce papieru milimetrowego łatwo to rozpoznać: P jest mały, zaokrąglony i poprzedza QRS, a R jest najwyższym wierzchołkiem całego zespołu. Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk „czytania” EKG w ustalonej kolejności: P – odstęp PQ – zespół QRS – odcinek ST – załamek T. W praktyce technika EKG i w diagnostyce kardiologicznej poprawne rozpoznawanie załamków R i P ma duże znaczenie przy analizie rytmu zatokowego, częstości akcji serca oraz ocenie przewodzenia przedsionkowo‑komorowego (odstęp PQ/PR). Jeśli potrafisz szybko wypatrzeć załamki P i R, dużo łatwiej wychwycisz np. migotanie przedsionków (brak prawidłowych P), bloki przedsionkowo‑komorowe (zmiany odstępu PR) czy częstoskurcze nadkomorowe. W standardach interpretacji EKG (np. według wytycznych ESC) pierwszy krok to zawsze identyfikacja załamka P i ocena relacji P–QRS. Dlatego to, że poprawnie wskazałeś kombinację R i P, jest dokładnie tym, czego oczekuje się od osoby wykonującej i wstępnie opisującej badanie EKG w warunkach pracowni diagnostyki elektromedycznej.

Pytanie 9

Którą ochronę radiologiczną należy zastosować podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego przeglądowego klatki piersiowej u pacjentki w okresie rozrodczym?

A. Fartuch.

B. Półfartuch.

C. Osłonę na gonady.

D. Osłonę na tarczycę.

Prawidłową ochroną przy przeglądowym zdjęciu RTG klatki piersiowej u pacjentki w wieku rozrodczym jest półfartuch, czyli osłona zakładana na okolicę miednicy i brzucha, pozostawiająca klatkę piersiową nieosłoniętą. Chodzi o to, żeby skutecznie zabezpieczyć narządy rozrodcze i ewentualnie wczesną, jeszcze nierozpoznaną ciążę, a jednocześnie nie zasłaniać obszaru, który ma być oceniany na zdjęciu. Jeżeli założylibyśmy pełny fartuch ołowiany, istnieje ryzyko, że jego górna krawędź wejdzie w pole obrazowania i zasłoni dolne partie płuc lub śródpiersia, co w praktyce potrafi kompletnie zepsuć badanie. Półfartuch jest tak skonstruowany, żeby chronić gonady i macicę, a jednocześnie kończyć się poniżej przepony, więc nie wpływa na jakość obrazu klatki piersiowej. W aktualnych zaleceniach ochrony radiologicznej (zarówno krajowych, jak i międzynarodowych, np. ICRP) podkreśla się zasadę ALARA – dawka tak niska, jak to racjonalnie osiągalne. U kobiet w wieku rozrodczym oznacza to właśnie konsekwentne stosowanie osłon na okolice miednicy, o ile nie przeszkadzają one w diagnostyce. W praktyce technik przed ekspozycją powinien sprawdzić wiek pacjentki, dopytać o możliwość ciąży i odpowiednio dobrać osłonę – w przypadku RTG klatki piersiowej jest to właśnie półfartuch, starannie ułożony poniżej dolnej krawędzi pola naświetlania. Moim zdaniem to jeden z takich „małych” nawyków, które realnie podnoszą bezpieczeństwo badań bez utraty jakości diagnostycznej.

Pytanie 10

Proces chemicznego wywoływania radiogramów polega na

A. redukcji bromku potasowego na brom.

B. usunięciu z filmu bromku potasowego.

C. usunięciu z filmu naświetlonych halogenków srebra.

D. redukcji naświetlonych halogenków srebra na srebro metaliczne.

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo pojawiają się podobnie brzmiące pojęcia: bromek, halogenki, usuwanie z filmu, redukcja. W klasycznym filmie radiologicznym kluczowe są halogenki srebra, głównie bromek srebra, a nie bromek potasu. Bromek potasu to raczej składnik niektórych roztworów chemicznych, środek przeciwzamgleniowy, ale nie substancja, którą redukujemy w samej emulsji światłoczułej. Dlatego koncepcja, że proces wywoływania polega na redukcji bromku potasowego do bromu, jest po prostu chemicznie nietrafiona – my w wywoływaniu „atakujemy” jony srebra w kryształkach AgBr, a nie kationy potasu w roztworze. Podobny błąd logiczny pojawia się przy odpowiedziach mówiących o „usunięciu z filmu” jakiejś substancji. Usuwanie halogenków srebra (a dokładniej tych nienaświetlonych) to zadanie utrwalacza, nie wywoływacza. W procesie wywoływania niczego z filmu jeszcze nie wypłukujemy, tylko chemicznie przekształcamy naświetlone ziarna. Typowe pomieszanie pojęć wygląda tak: ktoś kojarzy, że po obróbce chemicznej na filmie zostaje tylko obraz ze srebrem, więc myśli, że wywoływanie to etap usuwania halogenków. Tymczasem standardowa sekwencja to: wywoływanie – przerywanie – utrwalanie – płukanie – suszenie. Dopiero utrwalanie na bazie tiosiarczanów powoduje rozpuszczenie i usunięcie nienaświetlonych halogenków srebra z emulsji. Jeśli pomylimy te etapy, łatwo dojść do wniosku, że wywoływanie coś „usuwa”, chociaż ono tak naprawdę coś „dodaje” – dodaje widoczny obraz poprzez redukcję jonów srebra do srebra metalicznego. Z mojego doświadczenia takie błędne skojarzenia wynikają z uczenia się na pamięć nazw odczynników bez zrozumienia, co dzieje się w ziarnie kryształu. Warto więc zapamiętać: wywoływacz redukuje naświetlone halogenki srebra, utrwalacz usuwa resztę, a bromek potasu pełni co najwyżej pomocniczą rolę w roztworze, a nie jest głównym „bohaterem” reakcji.

Pytanie 11

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Rdzeń przedłużony.

B. Zbiornik mostowy.

C. Móżdżek.

D. Most.

Na obrazie widoczny jest klasyczny strzałowy skan MR głowy (rezonans magnetyczny w projekcji strzałkowej), a strzałka wskazuje na móżdżek. Widzisz położenie tej struktury: znajduje się ku tyłowi od pnia mózgu (mostu i rdzenia przedłużonego) oraz powyżej części szyjnej rdzenia kręgowego, w tylnym dole czaszki. Charakterystyczny jest zarys tzw. drzewka życia – drobne, listewkowate zakręty móżdżku oddzielone bruzdami, co w MR T1/T2 daje taki „pierzasty” obraz. To właśnie ten układ fałdów najłatwiej zapamiętać w praktyce. Móżdżek składa się z dwóch półkul i robaka móżdżku pośrodku; na obrazie strzałkowym zwykle dobrze widać robaka jako strukturę leżącą w linii pośrodkowej, za komorą IV. W codziennej praktyce technika obrazowania móżdżku jest istotna np. w diagnostyce udarów w tylnym dole czaszki, guzów kąta mostowo-móżdżkowego, zmian demielinizacyjnych czy malformacji Arnolda–Chiariego. Dobre ułożenie pacjenta, cienkie warstwy i brak artefaktów ruchowych są kluczowe, bo struktury są małe i łatwo coś przeoczyć. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „odhaczania” kolejno: półkule mózgu, pień mózgu, móżdżek, komory – zawsze w tej samej kolejności. Taka rutyna bardzo pomaga przy szybkiej ocenie MR zgodnie z zaleceniami opisowymi stosowanymi w radiologii. Rozpoznawanie anatomicznych struktur móżdżku na MR to podstawa, żeby potem móc świadomie ocenić patologie, a nie tylko „patrzeć na szarości”.

Pytanie 12

Który środek kontrastujący stosuje się w badaniu metodą rezonansu magnetycznego?

A. Lipiodol ultra fluid.

B. Na bazie gadolinu.

C. Na bazie jodu.

D. Siarczan baru.

Prawidłowo wskazany został środek kontrastowy na bazie gadolinu, czyli standard w badaniach metodą rezonansu magnetycznego. W MR nie wykorzystujemy promieniowania jonizującego, tylko zjawiska związane z polem magnetycznym i falami radiowymi, dlatego potrzebny jest inny typ kontrastu niż w klasycznym RTG czy TK. Związki gadolinu (np. gadobutrol, gadoterat, gadopentetat) są paramagnetyczne i wpływają na czasy relaksacji protonów w tkankach, głównie skracają czas T1, przez co struktury, które gromadzą kontrast, świecą jaśniej na obrazach T1-zależnych. W praktyce klinicznej kontrast gadolinowy stosuje się m.in. w obrazowaniu mózgowia (guzy, przerzuty, stwardnienie rozsiane, ropnie), kręgosłupa, w angiografii MR (MRA) do uwidaczniania naczyń, w badaniach wątroby, nerek, piersi, stawów. Pozwala to dokładniej ocenić unaczynienie zmian, barierę krew–mózg, stan zapalny, blizny czy aktywność choroby. W dobrych praktykach pracowni MR zawsze przed podaniem gadolinu ocenia się czynność nerek (eGFR), bo u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek istnieje ryzyko nefrogennego układowego zwłóknienia. Obecnie zaleca się stosowanie głównie makrocyklicznych związków gadolinu, które są stabilniejsze chemicznie i bezpieczniejsze. Moim zdaniem warto też zapamiętać, że dawki są niewielkie, ale bardzo precyzyjnie dobierane do masy ciała, a podanie kontrastu wymaga pewnego reżimu: dostęp do żyły, obserwacja pacjenta po iniekcji, gotowość na ewentualną reakcję alergiczną, chociaż te po gadolinie są zdecydowanie rzadsze niż po kontrastach jodowych.

Pytanie 13

Do wykonania stomatologicznego zdjęcia rentgenowskiego techniką kąta prostego promień centralny należy ustawić prostopadle do

A. linii Campera.

B. płaszczyzny zgryzu.

C. filmu rentgenowskiego i osi długiej zęba.

D. dwusiecznej kąta zawartego między filmem a osią zęba.

W technice kąta prostego (ang. paralleling technique) kluczowa zasada brzmi: promień centralny musi być ustawiony prostopadle jednocześnie do filmu rentgenowskiego (lub sensora) oraz do osi długiej zęba. To właśnie opisuje odpowiedź z filmem rentgenowskim i osią długą zęba. Dzięki temu uzyskujemy minimalne zniekształcenia geometryczne – obraz nie jest ani wydłużony, ani skrócony, tylko możliwie wiernie odwzorowuje rzeczywistą długość i kształt zęba. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych zasad w radiologii stomatologicznej, bo w praktyce klinicznej lekarz bardzo polega na dokładnym odwzorowaniu długości korzeni, np. przy planowaniu leczenia endodontycznego, ocenie zmian okołowierzchołkowych czy kontroli po leczeniu kanałowym. W technice kąta prostego film umieszcza się możliwie równolegle do osi długiej zęba, najczęściej przy pomocy specjalnych uchwytów pozycjonujących. Potem lampa RTG jest ustawiana tak, aby wiązka padała dokładnie pod kątem 90° do tej pary: film–ząb. To jest standard zgodny z nowoczesnymi zaleceniami radiologii stomatologicznej, bo zapewnia powtarzalność projekcji, lepszą jakość diagnostyczną i mniejsze ryzyko błędnej interpretacji. W praktyce, jeśli promień nie jest prostopadły do filmu i osi zęba, pojawiają się typowe błędy: skrócenie korzeni (foreshortening), wydłużenie (elongation) albo nałożenie się struktur. Technik, który dobrze opanuje ustawianie promienia w tej technice, dużo rzadziej musi powtarzać zdjęcia, co przekłada się też na mniejsze narażenie pacjenta na promieniowanie jonizujące. To jest po prostu dobra praktyka i zgodna z zasadą ALARA – jak najmniejsza dawka przy zachowaniu jakości diagnostycznej.

Pytanie 14

Ile razy i jak zmieni się wartość natężenia promieniowania X przy zwiększeniu odległości OF ze 100 cm do 200 cm?

A. Dwukrotnie się zwiększy.

B. Dwukrotnie się zmniejszy.

C. Czterokrotnie się zwiększy.

D. Czterokrotnie się zmniejszy.

Poprawna odpowiedź wynika bezpośrednio z tzw. prawa odwrotności kwadratu odległości. W diagnostyce rentgenowskiej przyjmuje się, że natężenie promieniowania X (a w praktyce: ilość fotonów docierających na jednostkę powierzchni, czyli ekspozycja) jest odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odległości od ogniska lampy rentgenowskiej. Matematycznie zapisuje się to jako I ~ 1/d². Jeśli zwiększamy odległość ognisko–film/detektor (OF) z 100 cm do 200 cm, to odległość rośnie dwukrotnie, ale natężenie nie spada „tylko” dwa razy, tylko cztery razy, bo 2² = 4. Czyli promieniowanie na detektorze będzie czterokrotnie mniejsze. Moim zdaniem to jedno z kluczowych praw, które trzeba mieć w małym palcu w pracowni RTG. W praktyce oznacza to, że jeżeli z jakiegoś powodu musisz zwiększyć OF z 100 do 200 cm (np. przy zdjęciach klatki piersiowej wykonywanych w większej odległości, żeby zmniejszyć powiększenie serca i zniekształcenia geometryczne), to żeby utrzymać podobną gęstość optyczną obrazu, trzeba odpowiednio zwiększyć ładunek mAs mniej więcej czterokrotnie. Standardowe zalecenia w radiografii mówią wprost: podwojenie odległości wymaga około czterokrotnego zwiększenia mAs dla utrzymania ekspozycji. Jednocześnie, z punktu widzenia ochrony radiologicznej, zwiększenie odległości jest korzystne dla personelu – im dalej od źródła, tym mniejsze narażenie, dokładnie na tej samej zasadzie. Właśnie dlatego w dobrych praktykach BHP w radiologii podkreśla się zasadę „distance, shielding, time” – odległość jest jednym z podstawowych środków ochrony. Warto też pamiętać, że zmiana OF wpływa nie tylko na dawkę, ale i na parametry geometryczne obrazu (ostrość, powiększenie), więc technik zawsze musi łączyć fizykę promieniowania z wymaganiami jakości obrazu i zasadami ochrony pacjenta.

Pytanie 15

Wskazaniem do zastosowania brachyterapii w leczeniu radykalnym jest rak

A. nerki.

B. jajnika.

C. jamy ustnej.

D. szyjki macicy.

Prawidłowo – rak szyjki macicy jest klasycznym i jednym z najważniejszych wskazań do radykalnej brachyterapii. W onkologii radiacyjnej przy raku szyjki macicy standardem jest skojarzenie teleradioterapii (napromienianie z pól zewnętrznych) z brachyterapią wewnątrzjamową, najczęściej z wykorzystaniem aplikatorów typu tandem + ovoidy lub tandem + ring. Dzięki temu można podać bardzo wysoką dawkę promieniowania bezpośrednio do guza i okolicy szyjki przy jednoczesnym oszczędzeniu pęcherza, odbytnicy i jelit. Z mojego doświadczenia to jest jeden z tych nowotworów, gdzie w praktyce klinicznej brachyterapia naprawdę robi ogromną różnicę w kontroli miejscowej choroby. W wytycznych (np. ESTRO, ICRU) podkreśla się, że radykalne leczenie raka szyjki macicy w stopniach od IB2 do IIIB praktycznie zawsze powinno obejmować etap brachyterapii, zwykle po wcześniejszej teleterapii miednicy i często jednoczesnej chemioterapii (cisplatyna). W planowaniu używa się obrazowania TK lub, coraz częściej, MRI do dokładnego wyznaczenia objętości HR-CTV i narządów krytycznych. W praktyce technik czy fizyk medyczny musi dobrze rozumieć geometrię aplikatorów, zasady optymalizacji rozkładu dawki oraz ograniczenia dawek dla pęcherza, odbytnicy i esicy. Brachyterapia w tym wskazaniu jest leczeniem z założenia radykalnym, czyli z intencją wyleczenia, a nie tylko paliatywnym. W odróżnieniu od wielu innych nowotworów miednicy, w raku szyjki udział brachyterapii nie jest „opcją dodatkową”, tylko elementem koniecznym prawidłowego postępowania zgodnie z dobrymi praktykami radioterapii.

Pytanie 16

Objawem późnego odczynu popromiennego po teleradioterapii jest

A. brak apetytu.

B. zwłóknienie skóry.

C. wymioty i biegunka.

D. rumień i swędzenie skóry.

Prawidłowo wskazane zwłóknienie skóry jest klasycznym przykładem późnego odczynu popromiennego po teleradioterapii. W radioterapii rozróżniamy odczyny wczesne (ostre) i późne. Wczesne pojawiają się zwykle w trakcie napromieniania lub do ok. 3 miesięcy po zakończeniu leczenia i dotyczą głównie szybko dzielących się tkanek, natomiast późne rozwijają się po wielu miesiącach, a nawet latach, i obejmują tkanki wolniej proliferujące, jak tkanka łączna, naczynia czy narządy miąższowe. Zwłóknienie skóry to przewlekły, nieodwracalny proces, w którym dochodzi do nadmiernego odkładania włókien kolagenowych, pogrubienia i stwardnienia skóry, czasem z przykurczami i ograniczeniem ruchomości. W praktyce klinicznej można to zaobserwować np. u pacjentek po teleradioterapii piersi, gdzie skóra w polu napromieniania staje się twardsza, mniej elastyczna, czasem bliznowato pofałdowana. Z mojego doświadczenia to właśnie te późne odczyny najbardziej wpływają na jakość życia, bo są trwałe i trudne do leczenia. Dlatego w planowaniu radioterapii tak duży nacisk kładzie się na przestrzeganie dawek tolerancji tkanek zdrowych (tzw. QUANTEC, dawki narządów krytycznych) oraz na równomierność rozkładu dawki. Stosuje się zaawansowane techniki jak IMRT czy VMAT, żeby ograniczyć wysokie dawki w skórze i tkankach podskórnych. Ważna jest też dobra pielęgnacja skóry już w trakcie leczenia, edukacja pacjenta, unikanie dodatkowych urazów mechanicznych i termicznych. Późne zwłóknienie nie cofnie się, ale wczesne rozpoznanie i rehabilitacja (fizjoterapia, masaże limfatyczne, odpowiednie maści) może zmniejszyć dolegliwości. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: wszystko co jest utrwalone, stwardniałe, bliznowate po latach od radioterapii, traktujemy jako późny odczyn popromienny, a zwłóknienie skóry jest typowym przykładem, który często pojawia się w testach i w realnej praktyce.

Pytanie 17

W przypadku migotania komór w zapisie EKG występuje

A. wysoki załamek T.

B. głęboki załamek Q.

C. regularna fala sinusoidalna.

D. nieregularna fala w kształcie sinusoidy.

W migotaniu komór zapis EKG traci zupełnie swoją prawidłową strukturę: nie widać ani załamków P, ani zespołów QRS, ani wyraźnych załamków T. Zamiast tego pojawia się nieregularna, chaotyczna fala o kształcie zbliżonym do sinusoidy, ale bez jakiejkolwiek powtarzalności. I to jest właśnie klucz – fala jest nieregularna, zarówno pod względem amplitudy, jak i częstotliwości. Moim zdaniem najlepiej to zapamiętać tak: VF (migotanie komór) = „elektryczny chaos”, bez rytmu i bez wyraźnych kompleksów. W praktyce medycznej ta wiedza ma ogromne znaczenie, bo migotanie komór to stan bezpośredniego zagrożenia życia, który wymaga natychmiastowej defibrylacji. W standardach postępowania ALS i BLS (ERC, AHA) migotanie komór jest jednym z dwóch rytmów defibrylacyjnych i rozpoznanie go na monitorze EKG musi być szybkie i pewne. W zapisie można zobaczyć dwie odmiany: tzw. coarse VF (gruboziarniste, o dużej amplitudzie) i fine VF (drobnoziarniste, o małej amplitudzie), ale w obu przypadkach wspólną cechą jest właśnie nieregularna, falista linia bez zorganizowanych zespołów QRS. W warunkach szpitalnych, np. na OIT czy w pracowni hemodynamiki, prawidłowe rozpoznanie VF pozwala odróżnić je od częstoskurczu komorowego czy artefaktów ruchowych, co przekłada się bezpośrednio na decyzję: defibrylować czy nie. W diagnostyce elektromedycznej uczymy się, że każdy rytm, który wygląda „za ładnie” i regularnie, raczej nie jest migotaniem komór. Dlatego odpowiedź o nieregularnej fali w kształcie sinusoidy najlepiej oddaje obraz VF na EKG i jest zgodna z opisami w podręcznikach do EKG i wytycznych resuscytacji.

Pytanie 18

Którą strukturę anatomiczną zaznaczono strzałką na rentgenogramie?

A. Kość kulszową.

B. Kość krzyżową.

C. Talerz biodrowy.

D. Staw krzyżowo-biodrowy.

Na obrazie RTG strzałka wskazuje staw krzyżowo‑biodrowy, czyli połączenie pomiędzy kością krzyżową a talerzem kości biodrowej. Na klasycznym zdjęciu miednicy jest on widoczny jako wąska, nieregularna szczelina stawowa biegnąca skośnie, mniej więcej od góry‑przyśrodkowo ku dołowi‑bocznie. Właśnie taki zarys widzisz na przedstawionym rentgenogramie. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które na początku "zlewają się" z tłem, ale jak już raz dobrze je zlokalizujesz, potem rozpoznajesz je automatycznie. Staw krzyżowo‑biodrowy jest stawem o bardzo ograniczonej ruchomości, o budowie mieszanej (częściowo włóknistej, częściowo maziowej). W praktyce radiologicznej ocenia się go rutynowo na standardowym zdjęciu miednicy w projekcji AP, zwłaszcza u pacjentów z bólem dolnego odcinka kręgosłupa, urazem miednicy, podejrzeniem zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (ZZSK) albo innych spondyloartropatii. W dobrych praktykach opisowych zwraca się uwagę na szerokość szczeliny stawowej, zarysy powierzchni stawowych, obecność nadżerek, sklerotyzacji podchrzęstnej, zwapnień czy zrostów kostnych. W zmianach zapalnych (np. sakroiliitis) klasycznie pojawia się poszerzenie lub zwężenie szczeliny, nieregularność zarysu i sklerotyzacja, czasem całkowite zesztywnienie stawu. W urazach możemy szukać przemieszczenia, poszerzenia lub asymetrii stawów krzyżowo‑biodrowych, co ma duże znaczenie przy podejrzeniu niestabilnych złamań miednicy. Z mojego doświadczenia warto zawsze porównywać obie strony – symetria jest tutaj jednym z kluczowych elementów prawidłowej interpretacji. Umiejętność szybkiego rozpoznania lokalizacji stawu krzyżowo‑biodrowego jest podstawą dalszej, bardziej zaawansowanej oceny w TK czy MR, gdzie dokładniej analizuje się chrząstkę, więzadła i otaczające tkanki miękkie.

Pytanie 19

Kasety do pośredniej radiografii cyfrowej CR są wyposażone

A. w filmy rentgenowskie.

B. w folie wzmacniające.

C. w płyty fosforowe.

D. w płyty ołowiowe.

Prawidłowo – w systemie pośredniej radiografii cyfrowej CR kasety są wyposażone w płyty fosforowe, nazywane też płytami obrazowymi (IP – imaging plate). To nie są klasyczne filmy, tylko specjalne płyty z fosforem luminescencyjnym, najczęściej fosforem halogenkowym z domieszką europu. Pod wpływem promieniowania rentgenowskiego w krysztale fosforu gromadzi się energia w postaci tzw. obrazu utajonego. Ten obraz nie jest widoczny gołym okiem, dopiero skaner CR odczytuje go laserem, powodując zjawisko fotostymulowanej luminescencji. Wtedy emisja światła jest zamieniana przez fotopowielacz i przetwornik A/C na sygnał cyfrowy, który trafia do systemu PACS. W praktyce, podczas pracy w pracowni RTG, płyta fosforowa zachowuje się podobnie jak dawny film: wkładasz ją do kasety, po ekspozycji przenosisz do czytnika CR, a po odczycie płyta jest kasowana i może być użyta ponownie dziesiątki, a nawet setki razy, o ile nie zostanie mechanicznie uszkodzona. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć CR właśnie z płytą fosforową, a DR z detektorem płaskopanelowym – to dwa różne systemy cyfrowe. Standardem dobrej praktyki jest delikatne obchodzenie się z kasetami CR, unikanie zarysowań i zginania, bo wszelkie uszkodzenia płyty fosforowej potem wychodzą jako artefakty na obrazie (pasy, plamki, „zadrapania”). W wielu szpitalach CR nadal jest używany w pracowniach ogólnych, na SOR czy w weterynarii, bo jest tańszy i bardziej elastyczny niż pełne DR, a kluczowe jest właśnie to, że sercem kasety jest płyta fosforowa, a nie film rentgenowski czy płyta ołowiowa.

Pytanie 20

Centratory laserowe zamontowane w kabinie aparatu terapeutycznego służą do

A. odmierzania odległości.

B. pozycjonowania pacjenta.

C. oświetlania kabiny podczas terapii.

D. ustalania położenia zmiany nowotworowej.

Prawidłowa odpowiedź dotyczy pozycjonowania pacjenta i dokładnie do tego służą centratory laserowe w kabinie aparatu terapeutycznego w radioterapii. Te lasery wyświetlają na ciele pacjenta cienkie, jasne linie – najczęściej w trzech płaszczyznach: czołowej, strzałkowej i poprzecznej. Dzięki temu zespół techników może ustawić pacjenta tak, aby jego ciało było zgodne z układem współrzędnych użytym w planie leczenia. Mówiąc prościej: to, co zaplanował fizyk medyczny i lekarz w systemie planowania leczenia, musi zostać bardzo precyzyjnie odtworzone na stole terapeutycznym, a lasery są do tego podstawowym narzędziem. W praktyce wygląda to tak, że przed pierwszym napromienianiem, podczas symulacji czy CT planistycznego, na skórze pacjenta zaznacza się tatuaże lub markery. Później, przy każdym kolejnym frakcjonowaniu, te znaczniki ustawia się dokładnie w liniach laserowych. Umożliwia to powtarzalne, milimetrowo dokładne ułożenie pacjenta dzień po dniu, co jest kluczowe, żeby dawka promieniowania trafiała w objętość tarczową, a nie w zdrowe tkanki. Z mojego doświadczenia to właśnie praca z laserami i pozycjonowaniem odróżnia radioterapię „na oko” od nowoczesnej, obrazowo prowadzonej terapii zgodnej z wytycznymi ESTRO czy IAEA. Dobre praktyki mówią, że lasery muszą być regularnie kontrolowane (tzw. QA – quality assurance), ich położenie kalibruje się względem izocentrum aparatu, a personel powinien unikać „kombinowania” i zawsze bazować na jasno zdefiniowanych punktach odniesienia. Współcześnie, nawet przy technikach takich jak IMRT czy VMAT, gdzie geometria wiązek jest bardzo złożona, podstawą nadal pozostaje poprawne ustawienie pacjenta względem laserów, a dopiero potem korekta obrazowa (IGRT) na podstawie CBCT lub zdjęć portowych.

Pytanie 21

W przedstawionym na ilustracji obrazie badania angiograficznego uwidoczniono

A. guza mózgu.

B. cystę mózgu.

C. stenożę naczyń mózgowych.

D. tętniaka naczyń mózgowych.

Na przedstawionym obrazie widzisz klasyczną selektywną angiografię naczyń mózgowych z podanym kontrastem do tętnicy szyjnej wewnętrznej. Charakterystyczny jest kształt „balonika” lub workowatego uwypuklenia ściany naczynia – to właśnie tętniak naczyń mózgowych. Kontrast wypełnia jego światło, dlatego na zdjęciu uwidacznia się on jako dobrze odgraniczona, zaokrąglona struktura przylegająca do przebiegu tętnicy, ale wyraźnie od niej odstająca. Moim zdaniem to jedno z bardziej typowych pytań z angiografii: klucz to nauczyć się rozpoznawać regularny przebieg naczyń i każde nienaturalne poszerzenie ściany. W tętniaku nie widzimy masy uciskającej naczynia (jak przy guzie), tylko zmianę samej ściany naczyniowej. W praktyce klinicznej takie obrazy są podstawą do kwalifikacji pacjenta do leczenia wewnątrznaczyniowego, np. założenia sprężynki embolizacyjnej (coilów) albo stentu wspomagającego. Angiografia cyfrowa subtrakcyjna (DSA) jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala ocenić szyję tętniaka, jego wielkość, kształt, relacje do gałęzi tętniczych. Dobre praktyki wymagają oceny zmian w kilku projekcjach, bo w jednej płaszczyźnie tętniak może wyglądać mniej charakterystycznie. Warto też pamiętać, że w innych metodach obrazowania, jak TK-angio czy MR-angio, tętniak będzie widoczny podobnie jako ogniskowe poszerzenie światła naczynia, ale bez takiej szczegółowości jak w klasycznej angiografii. Dla technika ważne jest poprawne pozycjonowanie pacjenta, odpowiednie tempo podania kontrastu i ścisła współpraca z lekarzem, bo od jakości obrazów zależy bezpieczeństwo dalszego leczenia.

Pytanie 22

Które środki kontrastujące wykorzystywane są w diagnostyce rezonansem magnetycznym?

A. Jodowe, nierozpuszczalne w wodzie.

B. Jodowe, rozpuszczalne w wodzie.

C. Środki na bazie siarczanu baru.

D. Środki na bazie gadolinu.

Prawidłowo – w diagnostyce rezonansem magnetycznym standardowo wykorzystuje się paramagnetyczne środki kontrastujące na bazie gadolinu. To są związki chelatowe gadolinu (np. gadobutrol, gadopentetat, gadoterat), które skracają czasy relaksacji T1 protonów wody, przez co badane struktury po podaniu kontrastu stają się jaśniejsze na obrazach T1-zależnych. Dzięki temu można lepiej uwidocznić zmiany zapalne, nowotworowe, naczyniowe czy zaburzenia bariery krew–mózg. W praktyce klinicznej gadolin stosuje się np. w badaniach MR mózgu przy podejrzeniu guza, stwardnienia rozsianego, przerzutów, w angio-MR (MRA) tętnic szyjnych czy tętnic kończyn dolnych, a także w badaniach serca i wątroby. Co ważne, środki gadolinowe są z założenia wodnorozpuszczalne i podawane dożylnie w dawkach mierzonych w mmol/kg, zgodnie z zaleceniami producenta i wytycznymi towarzystw radiologicznych. W odróżnieniu od kontrastów jodowych używanych w TK, gadolin nie opiera się na pochłanianiu promieniowania jonizującego, tylko na modyfikowaniu właściwości magnetycznych tkanek, co jest spójne z fizyką MRI. W dobrych praktykach zawsze zwraca się uwagę na ocenę czynności nerek przed podaniem gadolinu (szczególnie eGFR), ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek istnieje ryzyko nefrogennego układowego włóknienia, chociaż przy nowocześniejszych, makrocyklicznych preparatach jest ono bardzo małe. Moim zdaniem warto też pamiętać, że w MRI nie stosuje się klasycznych kontrastów barytowych ani typowych jodowych kontrastów do przewodu pokarmowego – to częste pytanie na egzaminach i w praktyce bywa mylone przez osoby przyzwyczajone do RTG i TK.

Pytanie 23

W systemie międzynarodowym ząb pierwszy przedtrzonowy po stronie lewej oznacza się symbolem

A. 14

B. 24

C. 54

D. 84

Poprawna odpowiedź to 24, bo w tzw. systemie międzynarodowym (światowa numeracja FDI – Fédération Dentaire Internationale) ząb pierwszy przedtrzonowy w szczęce po stronie lewej oznacza się właśnie symbolem 24. Ten system opiera się na dwóch cyfrach: pierwsza cyfra oznacza ćwiartkę łuku zębowego, druga – konkretny ząb w tej ćwiartce, liczony od linii pośrodkowej. Dla zębów stałych: 1 – szczęka prawa, 2 – szczęka lewa, 3 – żuchwa lewa, 4 – żuchwa prawa. Pierwszy przedtrzonowiec w szczęce jest zawsze „4” w numeracji wewnątrz ćwiartki. Czyli po stronie lewej szczęki: 2 (ćwiartka) + 4 (pierwszy przedtrzonowiec) = 24. Moim zdaniem ten system jest dużo wygodniejszy niż stare symbole graficzne, bo łatwo go zapisać w dokumentacji, w systemach PACS, w opisach RTG i w komunikacji między lekarzami. W praktyce, kiedy opisujesz zdjęcie pantomograficzne albo skrzydłowo-zgryzowe, lekarz prowadzący oczekuje, że wskażesz ząb właśnie taką numeracją FDI. Przykład: próchnica na powierzchni stycznej zęba 24, planowane leczenie endodontyczne 24, podejrzenie zmian okołowierzchołkowych przy wierzchołku korzenia 24. W diagnostyce obrazowej i w opisach radiologicznych poprawne użycie symbolu 24 jest standardem – minimalizuje pomyłki, szczególnie gdy badania są archiwizowane w systemach informatycznych i oglądane przez różnych specjalistów. Dobrą praktyką jest też zawsze sprawdzać stronę lewą/prawą na obrazie RTG (znacznik L/R), a dopiero potem przypisywać numer zęba, żeby nie odwrócić łuków zębowych w głowie.

Pytanie 24

Na zamieszczonej ilustracji przedstawiono ułożenie pacjenta do wykonania zdjęcia rentgenowskiego

A. kości piętowej.

B. palców stopy.

C. śródstopia.

D. stopy.

Prawidłowo rozpoznałeś, że na ilustracji pokazano ułożenie pacjenta do wykonania zdjęcia rentgenowskiego całej stopy. Stopa jest oparta podeszwą na kasecie, palce są swobodnie wyprostowane, a oś promienia głównego (strzałka) jest skierowana mniej więcej na środkową część podeszwy, w okolice łuku podłużnego. To jest typowe ułożenie do projekcji AP (dorso–plantarnej) stopy, stosowanej rutynowo w radiologii. W standardach opisujących technikę badania RTG stopy przyjmuje się, że promień centralny przechodzi przez środek stopy, tak aby na jednym obrazie ocenić paliczki, kości śródstopia, stawy śródstopno‑paliczkowe, kość skokową, piętową oraz część stawów stępu. Chodzi o kompleksową ocenę całej stopy, a nie tylko jednego jej fragmentu. W praktyce klinicznej taka projekcja jest wykorzystywana m.in. przy urazach (podejrzenie złamań śródstopia, paliczków, urazów stawu Lisfranca), przy deformacjach (płaskostopie, hallux valgus), w kontroli pooperacyjnej po zespoleniach kostnych czy przy ocenie zmian zwyrodnieniowych i reumatycznych. Moim zdaniem kluczowe jest tu rozumienie, że przy projekcji stopy pacjent leży lub siedzi, a stopa spoczywa podeszwą na kasecie, dzięki czemu uzyskujemy obraz zbliżony do warunków obciążenia fizjologicznego. W odróżnieniu od zdjęć celowanych na kość piętową lub palce, tutaj nie rotujemy istotnie stopy ani nie ustawiamy jej w skrajnych zgięciach. Dobra praktyka techniczna wymaga też prawidłowego kolimowania – obejmujemy całą stopę, ale ograniczamy pole, aby zminimalizować dawkę promieniowania. Dodatkowo należy pamiętać o oznaczeniu strony (L/P) oraz stabilnym ułożeniu, żeby uniknąć poruszenia i rozmycia obrazu. Takie nawyki bardzo ułatwiają późniejszą interpretację zdjęcia przez lekarza radiologa lub ortopedę.

Pytanie 25

Którą strukturę anatomiczną oznaczono na zamieszczonym obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Guzek mniejszy kości ramiennej.

B. Guzek większy kości ramiennej.

C. Głowę kości ramiennej.

D. Trzon kości ramiennej.

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałka wskazuje gużek większy kości ramiennej, czyli bocznie położoną wyniosłość nasady bliższej. W klasycznych projekcjach MR barku gużek większy leży bardziej na zewnątrz (lateralnie) i nieco ku górze w stosunku do głowy kości ramiennej. To właśnie na nim przyczepia się większość ścięgien stożka rotatorów: nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy i obły mniejszy. Dlatego w praktyce radiologicznej i ortopedycznej jest to punkt orientacyjny numer jeden przy ocenie urazów barku, konfliktu podbarkowego czy uszkodzeń stożka rotatorów. Moim zdaniem, jak ktoś dobrze „ogarnie” lokalizację guzka większego na MR, to połowa opisu badania barku staje się prostsza. W sekwencjach T1 i PD gużek większy ma typowy sygnał dla kości zbitej z cienką warstwą jasnej szpiki w środku, otoczony jest strukturami mięśniowo-ścięgnistymi. W przeciwieństwie do głowy kości ramiennej, która ma kształt bardziej kulisty i jest pokryta chrząstką, guzek większy jest nieregularną wyniosłością boczną. W dobrych praktykach opisu MR barku zawsze ocenia się: zarysy guzka większego, obecność nadżerek, osteofitów, obrzęku szpiku oraz relację do kaletki podbarkowej. To pozwala wcześnie wychwycić zmiany przeciążeniowe u pracowników fizycznych, sportowców czy nawet u osób pracujących długo przy komputerze z ręką w wymuszonej pozycji. W technice obrazowania ważne jest też prawidłowe ułożenie pacjenta – niewielka rotacja zewnętrzna ramienia lepiej odsłania guzek większy i przyczepy stożka rotatorów, co jest standardem w wielu pracowniach.

Pytanie 26

Pozytywny środek cieniujący najczęściej stosowany w rentgenodiagnostyce powinien charakteryzować się

A. wysoką lepkością.

B. niską osmolalnością.

C. niską hydrofilnością.

D. wysoką lipofilnością.

Prawidłowa odpowiedź to niska osmolalność, bo właśnie ten parametr w praktyce najbardziej decyduje o bezpieczeństwie pozytywnych środków cieniujących stosowanych w rentgenodiagnostyce (np. w TK, urografii, angiografii). Środki kontrastowe o wysokiej osmolalności mocno „ściągają” wodę z komórek i przestrzeni śródmiąższowej do światła naczyń. To powoduje nagłe zwiększenie objętości osocza, obciążenie układu krążenia, ryzyko nudności, wymiotów, bólów głowy, a nawet zaburzeń hemodynamicznych. Dlatego we współczesnych standardach radiologicznych preferuje się środki niskoosmolalne lub izoosmolalne względem osocza. Z mojego doświadczenia to jest jedna z pierwszych rzeczy, na które zwraca się uwagę przy doborze kontrastu u pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością krążenia czy u osób starszych. Niższa osmolalność oznacza mniejsze ryzyko nefrotoksyczności kontrastowej (CIN), mniejsze ryzyko bólu przy podaniu dotętniczym oraz ogólnie lepszą tolerancję. W praktyce w pracowniach TK czy angiografii używa się głównie nowoczesnych jodowych środków niskoosmolalnych, niejonowych, które są dobrze rozpuszczalne w wodzie (wysoka hydrofilność), łatwo wydalane przez nerki i mają dobry profil bezpieczeństwa. Wysoka lepkość jest raczej niepożądana, bo utrudnia przepływ środka przez cienkie cewniki i może powodować większy opór przy wstrzykiwaniu. Z kolei wysoka lipofilność nie jest cechą pożądaną dla kontrastów dożylnych – środek powinien być hydrofilny, żeby swobodnie krążyć w osoczu i być szybko wydalony. Tak więc w praktyce klinicznej niska osmolalność to absolutna podstawa przy wyborze dobrego, nowoczesnego środka cieniującego.

Pytanie 27

Przemiana promieniotwórcza radu w ren opisana wzorem \( {}_{88}^{226}\text{Ra} \to {}_{86}^{222}\text{Rn} + {}_{2}^{4}\text{He} \) jest rozpadem

A. alfa.

B. gamma.

C. beta plus.

D. beta minus.

Rozpad opisany równaniem \( {}_{88}^{226}\text{Ra} \to {}_{86}^{222}\text{Rn} + {}_{2}^{4}\text{He} \) to klasyczny przykład przemiany alfa. Widać to po tym, że z jądra radu „odrywa się” cząstka o liczbie masowej 4 i liczbie atomowej 2, czyli dokładnie jądro helu – to jest właśnie cząstka alfa. Liczba masowa zmniejsza się z 226 do 222 (spadek o 4), a liczba atomowa z 88 do 86 (spadek o 2), co jest typowym wzorcem dla rozpadu alfa. Z fizycznego punktu widzenia jądro ciężkiego pierwiastka, jak rad, pozbywa się nadmiaru energii i „zbyt dużej” liczby nukleonów właśnie przez emisję takiej cząstki.
W medycynie, szczególnie w medycynie nuklearnej i w ochronie radiologicznej, rozumienie tego typu przemian jest bardzo praktyczne. Cząstki alfa mają bardzo mały zasięg w tkankach (rzędu dziesiątek mikrometrów), ale jednocześnie bardzo duże liniowe przekazywanie energii (wysoki LET). To oznacza, że jeśli źródło alfa znajdzie się wewnątrz organizmu, może silnie uszkadzać komórki w bardzo małym obszarze. Dlatego w procedurach, które opisują dobre praktyki ochrony radiologicznej, tak mocno podkreśla się, żeby nie spożywać, nie wdychać i nie zanieczyszczać skóry materiałami emitującymi alfa. Z zewnątrz skóra praktycznie zatrzymuje to promieniowanie, ale wewnętrznie jest ono bardzo niebezpieczne.
Moim zdaniem znajomość rozpadu alfa przydaje się też przy rozumieniu łańcuchów promieniotwórczych, np. szeregu uranowo-radowego. W takich szeregach wielokrotnie pojawiają się kolejne rozpady alfa prowadzące do powstania gazowego radu i radu–222, który z kolei ma znaczenie w ocenie narażenia na radon w budynkach. W standardach oceny ryzyka radiacyjnego i w dokumentacji ochrony radiologicznej zawsze uwzględnia się, czy mamy do czynienia z promieniowaniem alfa, beta czy gamma, bo od tego zależy zarówno sposób ekranowania, jak i metody monitorowania skażeń. W praktyce technika medycznego znajomość tego typu reakcji pomaga lepiej rozumieć opisy źródeł, charakterystyki radioizotopów w kartach katalogowych oraz zalecenia BHP przy pracy z materiałami promieniotwórczymi.

Pytanie 28

Którą strukturę anatomiczną i w jakiej projekcji uwidoczniono na radiogramie?

A. Guz piętowy w projekcji osiowej.

B. Staw kolanowy w projekcji tunelowej.

C. Wyrostek łokciowy w projekcji osiowej.

D. Wyrostek dziobiasty w projekcji skośnej.

Prawidłowo rozpoznałeś wyrostek łokciowy w projekcji osiowej. Na tym radiogramie patrzymy na staw łokciowy niejako „od tyłu”, wzdłuż długiej osi kości ramiennej i kości przedramienia. Charakterystyczny jest widok bloczka i główki kości ramiennej oraz wyraźne uwidocznienie wyrostka łokciowego, który w tej projekcji tworzy taką jakby półksiężycowatą, masywną strukturę w tylnej części stawu. W projekcji osiowej promień centralny jest skierowany wzdłuż osi wyrostka łokciowego, co pozwala dobrze ocenić jego zarys korowy, powierzchnię stawową oraz ewentualne odłamy kostne. W praktyce technik radiologii wykonuje takie zdjęcie głównie przy podejrzeniu złamania wyrostka łokciowego, awulsji przy urazach bezpośrednich, a także przy kontroli zrostu po zespoleniach chirurgicznych (np. płyty, śruby). Moim zdaniem to jedno z tych zdjęć, gdzie prawidłowe ułożenie pacjenta jest ważniejsze niż „dokręcanie kV” – jeśli łokieć nie jest odpowiednio zgięty (zwykle około 90°) i ustabilizowany, zarysy wyrostka nakładają się i obraz traci wartość diagnostyczną. Według dobrych praktyk (wg standardów radiologii narządu ruchu) w urazach łokcia zaleca się wykonanie minimum dwóch projekcji prostopadłych, ale właśnie projekcja osiowa wyrostka łokciowego jest często dodatkowo zlecana przez ortopedów, kiedy klinicznie bolesny jest tylny przedział stawu. Warto też pamiętać, że na takim zdjęciu łatwo ocenić nie tylko samo złamanie, ale też stopień przemieszczenia odłamów, co ma znaczenie przy kwalifikacji do leczenia operacyjnego lub zachowawczego. W codziennej pracy dobrze jest „nauczyć się na oko” typowego kształtu wyrostka łokciowego w tej projekcji, wtedy różne subtelne nierówności czy zatarcia warstwy korowej szybciej rzucają się w oczy.

Pytanie 29

Na przekroju poprzecznym TK mózgu strzałką wskazano obszar

A. hypodensyjny w móżdżku.

B. hyperdensyjny w móżdżku.

C. hypodensyjny w płacie czołowym.

D. hyperdensyjny w płacie czołowym.

Na przedstawionym przekroju poprzecznym TK głowy widoczny jest obraz w projekcji osiowej na poziomie tylnego dołu czaszki. Strzałka wyraźnie wskazuje strukturę położoną w obrębie móżdżku, poniżej półkul mózgowych i powyżej otworu wielkiego. Z mojego doświadczenia w opisywaniu takich badań najczęstszy błąd to pomylenie tego poziomu z płatami potylicznymi, ale tutaj widać typowy układ półkul móżdżku i robaka móżdżku. Zaznaczony obszar jest jaśniejszy niż prawidłowa tkanka móżdżku, czyli ma większą gęstość w jednostkach Hounsfielda – mówimy więc, że jest hyperdensyjny. W TK bez kontrastu taka hyperdensyjna zmiana w móżdżku najczęściej sugeruje świeży krwotok śródmózgowy lub krwotok do guza. W praktyce klinicznej rozpoznanie hyperdensyjnego ogniska w móżdżku ma duże znaczenie, bo krwotok w tej lokalizacji może szybko dawać wzrost ciśnienia śródczaszkowego i ucisk pnia mózgu. Standardowo, zgodnie z dobrymi praktykami radiologicznymi, opisując taki obraz, zwraca się uwagę na lokalizację (półkula móżdżku, robak), gęstość zmiany, obecność obrzęku, przemieszczenie struktur pośrodkowych i ewentualne poszerzenie układu komorowego. Warto też pamiętać, że hyperdensyjny obszar w TK może wynikać nie tylko z krwi, ale też z zwapnień, materiału kontrastowego lub ciała obcego, dlatego zawsze ocenia się kontekst kliniczny i porównuje z innymi warstwami oraz z wcześniejszymi badaniami. Moim zdaniem to pytanie dobrze uczy podstawowego odruchu: najpierw lokalizacja anatomiczna (tu móżdżek), dopiero potem charakter densyjny (hyper- czy hypodensyjny).

Pytanie 30

Do badania mammograficznego w projekcji skośnej przyśrodkowo-bocznej kąt lampy powinien być ustawiony w zakresie

A. 10° ÷ 15°

B. 20° ÷ 35°

C. 40° ÷ 60°

D. 65° ÷ 70°

Prawidłowy zakres kąta 40° ÷ 60° dla projekcji skośnej przyśrodkowo‑bocznej (MLO – mediolateral oblique) w mammografii wynika bezpośrednio z anatomii piersi oraz przebiegu mięśnia piersiowego większego i fałdu pachowego. W tej projekcji zależy nam na możliwie pełnym odwzorowaniu tkanki od górnego kwadrantu piersi aż po część zamostkową, razem z jak największą częścią ogona pachowego. Ustawienie lampy pod kątem około 45–60° względem stołu detektora pozwala zgrać przebieg wiązki z osią mięśnia piersiowego, dzięki czemu pierś jest równomiernie spłaszczona, a gruczoł dobrze rozciągnięty. W praktyce technik dobiera kąt indywidualnie: u pacjentek niskich i z krótką klatką piersiową często stosuje się kąt bliżej 40–45°, a u wysokich, szczupłych kobiet – nawet około 55–60°. Moim zdaniem to jest jedna z tych rzeczy, które trzeba trochę „wyczuć” w praktyce, ale zawsze w granicach zalecanego przedziału. Standardy jakości w mammografii (np. programy przesiewowe) podkreślają, że projekcja MLO musi pokazywać ciągły zarys mięśnia piersiowego od brzegu górnego obrazu aż przynajmniej do poziomu brodawki. Osiągnięcie tego praktycznie nie jest możliwe przy zbyt małym lub zbyt dużym kącie. Dobrze ustawiony kąt 40–60° ułatwia też uzyskanie porównywalnych zdjęć w badaniach kontrolnych, co ma znaczenie przy ocenie progresji lub stabilności zmian. W codziennej pracy warto patrzeć na obraz kontrolny i, jeśli mięsień piersiowy jest słabo widoczny lub pierś „ucieka” w dół, skorygować kąt właśnie w ramach tego zakresu.

Pytanie 31

Która składowa prawidłowej krzywej EKG odpowiada powolnej repolaryzacji komór mięśnia sercowego?

A. Załamek P

B. Załamek Q

C. Odcinek ST

D. Odcinek TP

Prawidłowo wskazany odcinek ST odpowiada fazie powolnej repolaryzacji komór, czyli tzw. fazie plateau potencjału czynnościowego kardiomiocytów. W klasycznej fizjologii błony komórkowej serca jest to głównie faza 2 potencjału czynnościowego komórek roboczych mięśnia komór. W tym czasie do wnętrza komór napływają wolne kanały wapniowe typu L (Ca2+), a jednocześnie część jonów potasu (K+) wypływa na zewnątrz. Bilans tych prądów powoduje, że napięcie błonowe utrzymuje się przez pewien czas na w miarę stałym poziomie – właśnie to plateau odzwierciedla się na EKG jako odcinek ST, który w warunkach prawidłowych jest izoelektryczny, czyli leży na linii izoelektrycznej.
W praktyce technika EKG bardzo mocno opiera się na ocenie odcinka ST. W standardach interpretacji (np. zalecenia ESC/ACC) analiza uniesienia lub obniżenia ST jest kluczowa w rozpoznawaniu ostrego zespołu wieńcowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) albo niedokrwienia podwsierdziowego. Dla technika wykonującego badanie to oznacza, że trzeba bardzo pilnować jakości zapisu: dobra przyczepność elektrod, minimalizacja artefaktów mięśniowych, właściwa filtracja. Z mojego doświadczenia, jeśli odcinek ST „pływa” przez złe uziemienie czy ruch pacjenta, lekarz może mieć realny problem z oceną, czy to prawdziwe uniesienie, czy tylko artefakt.
Warto też pamiętać, że odcinek ST analizujemy zawsze w kontekście całej krzywej – końcówki zespołu QRS i początku załamka T. Wzorzec jest taki: QRS odpowiada depolaryzacji komór, potem odcinek ST – faza powolnej repolaryzacji, a załamek T – szybsza, końcowa repolaryzacja komór. Umiejętność świadomego powiązania tych elementów z fizjologią błony komórkowej bardzo pomaga w praktycznej interpretacji zapisu i w szybkim wychwytywaniu patologii, szczególnie w dyżurach SOR czy w pracowniach diagnostyki nieinwazyjnej.

Pytanie 32

W badaniu audiometrycznym do oceny przewodnictwa kostnego wybranego ucha słuchawkę kostną należy przyłożyć do

A. nasady nosa.

B. guza czołowego.

C. wyrostka sutkowatego.

D. guzowatości potylicznej.

Prawidłowe miejsce przyłożenia słuchawki kostnej w badaniu audiometrycznym to wyrostek sutkowaty kości skroniowej, czyli ten twardy guzek kostny tuż za małżowiną uszną. Właśnie tam przewodnictwo kostne najlepiej odzwierciedla próg słyszenia badanego ucha, bo drgania są przekazywane bezpośrednio na struktury ucha wewnętrznego. Z punktu widzenia techniki badania ważne jest, żeby słuchawka była dociśnięta stabilnie, prostopadle do powierzchni skóry, ale bez przesadnego ucisku, bo zbyt duża siła może zmieniać wynik pomiaru. W praktyce klinicznej w audiometrii tonalnej zawsze porównuje się przewodnictwo powietrzne (słuchawki na uszach) z kostnym (słuchawka na wyrostku sutkowatym). Na tej podstawie odróżnia się niedosłuch przewodzeniowy od odbiorczego, co ma ogromne znaczenie przy kwalifikacji do leczenia, np. operacyjnego czy aparatowania. Moim zdaniem warto zapamiętać, że wszystkie inne wymienione miejsca – nasada nosa, guz czołowy, guzowatość potyliczna – są wykorzystywane co najwyżej w testach kamertonowych jako tzw. przewodnictwo kostne ogólne, a nie w standardowej audiometrii do oceny konkretnego ucha. Zgodnie z dobrymi praktykami, przed przyłożeniem słuchawki trzeba zdjąć kolczyki, okulary z grubymi zausznikami, odsunąć włosy, bo każdy taki drobiazg potrafi zaburzyć kontakt słuchawki z wyrostkiem sutkowatym i zafałszować próg słyszenia. W porządnie prowadzonych pracowniach audiologicznych bardzo pilnuje się prawidłowego pozycjonowania słuchawki kostnej, bo nawet kilkumilimetrowe przesunięcie może dać różnice kilku decybeli, a to już ma znaczenie przy dokładnej diagnostyce.

Pytanie 33

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na radiogramie stawu kolanowego?

A. Kłykieć boczny.

B. Kłykieć przyśrodkowy.

C. Guzek międzykłykciowy boczny.

D. Guzek międzykłykciowy przyśrodkowy.

Na radiogramie w projekcji a‑p (przednio‑tylnej) strzałka wskazuje na guzki międzykłykciowe kości piszczelowej, a dokładniej na guzek międzykłykciowy boczny. Widać go jako wyniosłość kostną w obrębie pola międzykłykciowego, po stronie bocznej (czyli bardziej „na zewnątrz” stawu). Kluczowe jest tu rozróżnienie: kłykcie to zaokrąglone powierzchnie stawowe kości udowej i piszczelowej, natomiast guzki międzykłykciowe leżą pomiędzy nimi, w miejscu przyczepu więzadeł krzyżowych i części włókien łąkotek. Na prawidłowo wykonanym RTG kolana w standardzie wg zaleceń ECR czy ESR najpierw określamy, gdzie jest strona boczna i przyśrodkowa – zwykle patrzymy na szerokość szpary stawowej i kształt kłykci piszczeli. Strona boczna ma zwykle nieco bardziej wklęsły zarys i mniejszy kłykieć piszczelowy. Moim zdaniem warto sobie w głowie układać prostą zasadę: od strony bocznej widzimy bardziej strome zbocze guzka międzykłykciowego. W praktyce technika radiologiczna używa identyfikacji guzków międzykłykciowych do oceny ustawienia więzadeł krzyżowych (np. przy podejrzeniu awulsji kostnej) oraz do oceny prawidłowości projekcji – jeśli guzki są przesłonięte przez kłykcie, projekcja może być obrócona. W badaniach porównawczych (np. przy planowaniu osi mechanicznej kończyny dolnej) poprawne rozpoznanie, który guzek jest boczny, a który przyśrodkowy, jest absolutną podstawą. W obrazowaniu TK i MR te same struktury są punktami orientacyjnymi przy opisie uszkodzeń ACL i PCL, dlatego dobrze je „wyłapywać” już na prostym RTG, bo to ułatwia dalszą interpretację bardziej złożonych badań.

Pytanie 34

Więzka promieniowania X to

A. cząstki dodatnio naładowane uginające się w polu elektromagnetycznym.

B. cząstki ujemnie naładowane uginające się w polu elektromagnetycznym.

C. kwanty energii nieuginające się w polu elektromagnetycznym.

D. kwanty energii uginające się w polu elektromagnetycznym.

Prawidłowo, promieniowanie X to wiązka fotonów, czyli kwantów energii elektromagnetycznej, a nie strumień cząstek naładowanych. Foton nie ma ładunku elektrycznego ani masy spoczynkowej, dlatego nie ugina się w polu elektrycznym ani magnetycznym w taki sposób, jak robią to elektrony czy protony. To jest kluczowa cecha, która odróżnia promieniowanie X od wiązek cząstek stosowanych np. w niektórych technikach radioterapii (protonoterapia, wiązki elektronowe). W diagnostyce obrazowej, w klasycznym RTG, TK czy mammografii zawsze pracujemy z promieniowaniem elektromagnetycznym – dokładnie takimi właśnie kwantami energii. W praktyce oznacza to, że do kształtowania wiązki promieniowania X używamy kolimatorów, filtrów i geometrii lampy rentgenowskiej, a nie cewek magnetycznych jak w akceleratorach cząstek. Z mojego doświadczenia to rozróżnienie pomaga też zrozumieć, dlaczego osłony z ołowiu są skuteczne: nie „zaginają” promieniowania, tylko je pochłaniają lub silnie osłabiają przez zjawiska fotoelektryczne i Comptona. W standardach ochrony radiologicznej i dobrej praktyce technika elektroradiologii zakłada się, że wiązka X rozchodzi się liniowo, dlatego tak ważne jest prawidłowe pozycjonowanie pacjenta, dobór odległości ognisko–detektor i stosowanie przesłon, żeby ograniczyć niepotrzebne naświetlenie tkanek sąsiednich. W tomografii komputerowej to samo zjawisko wykorzystuje się do rekonstrukcji obrazu na podstawie osłabienia fotonów w różnych kierunkach. Moim zdaniem, jak raz się zapamięta, że promieniowanie X to „światło o bardzo dużej energii”, tylko o krótszej długości fali, to od razu łatwiej ogarnąć całą fizykę radiologii i sens parametrów ekspozycji, takich jak kV i mAs.

Pytanie 35

Którą strukturę anatomiczną oznaczono na obrazie rezonansu magnetycznego?

A. Guzek mniejszy kości ramiennej.

B. Guzek większy kości ramiennej.

C. Głowę kości ramiennej.

D. Trzon kości ramiennej.

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałka wskazuje guzek większy kości ramiennej, czyli bocznie położone wyniosłe zakończenie bliższego odcinka kości. W obrazowaniu MR barku guzki kości ramiennej są kluczowymi punktami orientacyjnymi: guzka większego szukamy bardziej bocznie i nieco ku tyłowi względem głowy kości ramiennej, a jego zarys jest wyraźnie odgraniczony od przylegającej głowy. Na typowych sekwencjach T1 o dobrej rozdzielczości przestrzennej widzimy kształtną, korową warstwę kostną o niskim sygnale, a w jej obrębie beleczkowaną strukturę istoty gąbczastej. Guzek większy jest miejscem przyczepu ścięgien stożka rotatorów (m.in. mięśnia nadgrzebieniowego i podgrzebieniowego), dlatego w praktyce klinicznej radiolog i technik powinni umieć go bardzo pewnie identyfikować – to tu najczęściej oceniamy entezopatie, zwapnienia, uszkodzenia ścięgien czy cechy konfliktu podbarkowego. Moim zdaniem w codziennej pracy z barkiem dobrze jest „czytać” MR właśnie od zlokalizowania guzka większego: pomaga to prawidłowo prześledzić przebieg ścięgien, ustawić rekonstrukcje w płaszczyznach skośnych i uniknąć pomyłek przy opisie. W standardach dobrej praktyki diagnostyki obrazowej barku (np. wytyczne ESSR, zalecenia radiologiczne) podkreśla się, że ocena stożka rotatorów zawsze musi być powiązana z dokładnym oglądem przyczepów na guzku większym. Im lepiej kojarzysz jego położenie na różnych sekwencjach i płaszczyznach (T1, T2, PD FS, w projekcjach czołowych, osiowych, strzałkowych), tym szybciej wychwycisz subtelne patologie i tym sprawniej będziesz planować kolejne badania czy kontrolne MR u pacjentów po urazach i zabiegach operacyjnych barku.

Pytanie 36

Który z nowotworów jest hormonozależny?

A. Rak skóry.

B. Rak krtani.

C. Rak macicy.

D. Rak żołądka.

Prawidłowo wskazany został rak macicy, który klasycznie zalicza się do nowotworów hormonozależnych, szczególnie w kontekście działania estrogenów. W praktyce klinicznej często mówi się o tzw. nowotworach estrogenozależnych, gdzie nadmierna lub długotrwała stymulacja hormonalna sprzyja rozwojowi zmian nowotworowych. W przypadku raka trzonu macicy istotne znaczenie ma przewaga estrogenów przy braku równoważącego działania progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium i zwiększa ryzyko transformacji nowotworowej. W standardach onkologicznych podkreśla się znaczenie oceny profilu hormonalnego, a także czynników ryzyka, takich jak otyłość, cykle bezowulacyjne, wczesna menarche czy późna menopauza. Moim zdaniem, z punktu widzenia osoby pracującej w medycynie, kluczowe jest rozumienie, że hormonozależność wpływa nie tylko na etiologię, ale też na diagnostykę i leczenie. W terapii mogą być stosowane leki modulujące gospodarkę hormonalną, np. progestageny w wybranych sytuacjach, a u pacjentek zawsze zwraca się uwagę na wywiad ginekologiczno-endokrynologiczny. W obrazowaniu (USG przezpochwowe, TK, MR) często ocenia się nie tylko sam guz, ale też cechy przerostu endometrium i ogólny stan narządu rodnego, co jest spójne z wiedzą o jego zależności od hormonów. W praktyce profilaktycznej ważne jest też monitorowanie kobiet z grup ryzyka, u których występują zaburzenia hormonalne, bo w tej grupie częściej dochodzi do rozwoju raka macicy. Dobrą praktyką jest łączenie danych klinicznych, endokrynologicznych i obrazowych, żeby jak najwcześniej wychwycić zmiany podejrzane o charakter nowotworowy, co realnie poprawia rokowanie.

Pytanie 37

W zapisie EKG linia izoelektryczna obrazuje

A. depolaryzację przedsionków.

B. repolaryzację przedsionków.

C. depolaryzację komór.

D. polaryzację.

Lina izoelektryczna w zapisie EKG to odcinek, w którym nie rejestruje się żadnej aktywności elektrycznej przekraczającej próg czułości aparatu – serce jest wtedy w stanie spoczynkowej polaryzacji błon komórkowych. Mówiąc prościej: wszystkie włókna mięśnia sercowego są mniej więcej w tym samym, „wyjściowym” stanie elektrycznym, więc na papierze widzimy prostą linię. Nie zachodzi ani depolaryzacja, ani repolaryzacja, tylko utrzymywanie potencjału spoczynkowego. To właśnie jest polaryzacja. W praktyce dobrze to widać np. w odcinku TP między zespołami QRS – ten fragment przyjmuje się często jako linię izoelektryczną odniesienia do oceny uniesień lub obniżeń odcinka ST. W diagnostyce klinicznej linia izoelektryczna jest kluczowym punktem odniesienia: porównuje się do niej wysokość załamków, ocenia się obniżenia i uniesienia ST, czy odcinek PQ jest izoelektryczny. Z mojego doświadczenia, przy interpretacji EKG zawsze warto najpierw „złapać” sobie tę linię, np. w odprowadzeniach kończynowych, i dopiero na tym tle analizować resztę. W wytycznych kardiologicznych, w tym ESC, przy ocenie zawału z uniesieniem ST (STEMI) wyraźnie podkreśla się, że uniesienie ST ocenia się względem prawidłowej linii izoelektrycznej. Dlatego zrozumienie, że jest to obraz polaryzacji, a nie jakiegoś ukrytego załamka, jest bardzo praktyczne: pomaga uniknąć nadinterpretacji drobnych odchyleń i lepiej ustawić bazową linię w głowie podczas każdej analizy EKG.

Pytanie 38

Podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej w celu ochrony radiologicznej pacjenta należy zastosować

A. fartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta.

B. fartuch ołowiowy założony z przodu pacjenta.

C. półfartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta.

D. półfartuch ołowiowy założony z przodu pacjenta.

Prawidłowo wskazany został półfartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta. W projekcji PA klatki piersiowej pacjent stoi przodem do detektora, a lampa rentgenowska znajduje się z tyłu. To oznacza, że pierwotna wiązka promieniowania wchodzi od strony pleców, przechodzi przez klatkę piersiową i pada na detektor przed pacjentem. Z punktu widzenia ochrony radiologicznej właśnie od strony źródła promieniowania trzeba zabezpieczyć te okolice, które nie są przedmiotem badania, np. narządy rozrodcze, część jamy brzusznej czy tarczycę w pewnych ustawieniach. Półfartuch ołowiowy zakładany z tyłu osłania obszary znajdujące się bezpośrednio „po drodze” wiązki pierwotnej, a jednocześnie nie przysłania pola obrazowania klatki piersiowej, więc nie psuje zdjęcia. W praktyce klinicznej zgodnie z zasadą ALARA i wytycznymi ochrony radiologicznej unika się osłaniania tych części ciała, które mają być dokładnie zobrazowane, bo ołów powoduje artefakty i może zasłonić istotne struktury, np. fragment płuca czy śródpiersia. Dlatego fartuch z przodu w projekcji PA nie ma sensu – promieniowanie już przeszło przez pacjenta, a dodatkowo istnieje ryzyko, że krawędź fartucha wejdzie w pole obrazowania. Moim zdaniem dobrze jest zapamiętać prostą zasadę praktyczną: w standardowym RTG klatki piersiowej PA – osłona od strony lampy, czyli z tyłu; w innych projekcjach zawsze myślimy, skąd idzie wiązka i co chcemy chronić, żeby z jednej strony nie zwiększać niepotrzebnie dawki, a z drugiej nie utrudniać diagnostyki.

Pytanie 39

Audiometria impedancyjna polega na pomiarze

A. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu zewnętrznym.

B. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym.

C. przewodnictwa powietrznego.

D. przewodnictwa kostnego.

Audiometria impedancyjna, nazywana też tympanometrią, to badanie, które z definicji ocenia opór akustyczny (czyli impedancję) i warunki ciśnieniowe w uchu środkowym, a nie w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Kluczowe jest to, że aparat zmienia ciśnienie w przewodzie zewnętrznym tylko po to, żeby „przetestować”, jak błona bębenkowa i układ kosteczek reagują w różnych warunkach ciśnienia. W praktyce mierzymy więc, jak dobrze układ przewodzący ucha środkowego przenosi drgania akustyczne przy różnych wartościach ciśnienia po stronie ucha środkowego.
Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić tak: urządzenie wysyła do ucha ton testowy (zwykle 226 Hz) i jednocześnie zmienia ciśnienie w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Na podstawie odbitego dźwięku i zmian w sztywności układu ocenia impedancję błony bębenkowej i kosteczek słuchowych. Na wydruku dostajemy wykres tympanogramu, który pokazuje, przy jakim ciśnieniu w uchu środkowym przewodzenie jest najlepsze. Jeżeli szczyt krzywej wypada przy ciśnieniu około 0 daPa, to sugeruje prawidłowe wyrównanie ciśnień przez trąbkę słuchową.
W codziennej pracy badanie to wykorzystuje się do wykrywania wysiękowego zapalenia ucha środkowego, niedrożności trąbki słuchowej, usztywnienia łańcucha kosteczek (otoskleroza) czy perforacji błony bębenkowej. Dobrą praktyką jest łączenie audiometrii impedancyjnej z klasyczną audiometrią tonalną, bo razem dają pełniejszy obraz – wiemy, czy niedosłuch ma charakter przewodzeniowy, odbiorczy czy mieszany oraz czy problem leży po stronie ucha środkowego. Standardowo w protokołach opisuje się typ tympanogramu (A, B, C), wartości ciśnienia szczytowego i podatności (compliance). To są parametry, które wprost odnoszą się do oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym, dokładnie tak jak podano w prawidłowej odpowiedzi.

Pytanie 40

Podczas badania EEG w systemie „10-20” literą A oznacza się elektrody

A. pośrodkowe.

B. móżdżkowe.

C. skroniowe.

D. uszne.

W systemie „10–20” stosowanym w EEG litera A pochodzi od angielskiego słowa „auricular”, czyli uszny, odnoszący się do wyrostka sutkowatego i okolicy małżowiny usznej. Elektrody oznaczone jako A1 i A2 umieszcza się odpowiednio przy lewym i prawym uchu. W praktyce klinicznej często nazywa się je także elektrodami referencyjnymi usznymi, bo bardzo często służą jako elektrody odniesienia w klasycznym montażu EEG. Moim zdaniem warto to mieć „w głowie”, bo w opisach zapisów EEG ciągle się pojawiają skróty typu A1–T3, A2–T4 itp. System 10–20 polega na rozmieszczeniu elektrod na powierzchni czaszki w ściśle określonych odległościach procentowych między punktami anatomicznymi (nasion, inion, wyrostki sutkowate). Litery opisują region mózgu: F – czołowe (frontal), T – skroniowe (temporal), C – centralne (central), P – ciemieniowe (parietal), O – potyliczne (occipital), Fp – bieguny czołowe (frontopolar), a A – właśnie uszne. Dodatkowo liczby nieparzyste oznaczają stronę lewą, parzyste – prawą, a litera Z elektrody pośrodkowe (midline). W praktyce technika EEG poprawne rozpoznanie tych oznaczeń jest kluczowe przy zakładaniu czepka, ustawianiu montażu i potem przy interpretacji, np. lokalizacji napadów padaczkowych czy ognisk zwolnienia czynności bioelektrycznej. Prawidłowe rozumienie, że A to uszy, ułatwia od razu zorientowanie się, gdzie przebiega linia odniesienia i jak może wpływać na wygląd zapisu w różnych montażach odniesieniowych i bipolarach, co jest standardem w pracowniach EEG.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej