Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 3 maja 2026 12:01
Data zakończenia: 3 maja 2026 12:20

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby uruchomić skrypt JavaScript, potrzebne jest oprogramowanie

A. debugger JavaScript

B. serwer WWW

C. serwer MySQL

D. przeglądarka internetowa

Aby uruchomić skrypt JavaScript, niezbędne jest posiadanie przeglądarki internetowej, ponieważ JavaScript jest językiem skryptowym, który działa bezpośrednio w środowisku przeglądarki. Przeglądarki, takie jak Chrome, Firefox czy Safari, zawierają silniki JavaScript, które interpretują i wykonują kod skryptowy. Przykładem może być użycie funkcji 'console.log()', która umożliwia wyświetlanie danych w konsoli przeglądarki. Ponadto, standard ECMAScript, na którym oparty jest JavaScript, określa zasady i funkcje tego języka, a przeglądarki implementują te standardy, co zapewnia spójność działania skryptów. Użytkownicy mogą również używać narzędzi deweloperskich, dostępnych w przeglądarkach, do debugowania i optymalizacji skryptów, ale podstawowym warunkiem uruchomienia kodu JavaScript zawsze będzie przeglądarka internetowa. W obecnych czasach, JavaScript stał się kluczowym elementem tworzenia interaktywnych aplikacji internetowych, co podkreśla jego znaczenie w ekosystemie webowym.

Pytanie 2

W kodzie HTML przypisano pewne znaczniki do klasy o nazwie "nomargin". Jak można przeprowadzić operacje na tych znacznikach w języku JavaScript, korzystając z odpowiedniej funkcji?

A. getElementById("nomargin")

B. getElement("nomargin")

C. getElementsByClassName("nomargin")

D. getElementsByTagName("nomargin")

Wybór odpowiedzi 'getElementsByClassName("nomargin")' jest właściwy, ponieważ ta funkcja umożliwia selekcję wszystkich elementów HTML, które mają przypisaną daną klasę. W tym przypadku klasa to 'nomargin'. Funkcja ta zwraca kolekcję elementów, co jest bardzo przydatne w manipulacji DOM, gdyż pozwala na wykonywanie operacji na wielu elementach jednocześnie. Przykładowo, jeśli chcemy usunąć marginesy z wszystkich elementów, które mają tę klasę, możemy wykorzystać zwróconą kolekcję do iteracji i zastosować odpowiednie style CSS. Kod mógłby wyglądać tak: var elements = document.getElementsByClassName('nomargin'); for (var i = 0; i < elements.length; i++) { elements[i].style.margin = '0'; }. Standardy JavaScript oraz DOM odnoszą się do używania tej funkcji jako efektywnej metody nawiązywania interakcji z elementami na stronie. Warto także pamiętać, że getElementsByClassName zwraca „żywą” kolekcję, co oznacza, że zmiany w DOM będą natychmiast widoczne w tej kolekcji.

Pytanie 3

Jakie będzie wynik działania programu napisanego w JavaScript, umieszczonego w ramce, kiedy wprowadzisz wartość 5?

var n, i;
 var a = 1;

 n = prompt("Podaj n:", "");

 for (i=n; i>=2; i--)
     a*=i;

 document.write("Wynik ",a);

A. 60

B. 125

C. 120

D. 625

Program jest przykładem prostego algorytmu obliczającego silnię liczby n, którą użytkownik wprowadza za pomocą funkcji prompt. Zmienna a jest inicjalizowana wartością 1 i służy do przechowywania wyniku. Pętla for rozpoczyna się od wartości n i zmniejsza wartość i do 2, za każdym razem mnożąc a przez i. Dla n=5 pętla wykona się pięć razy, obliczając kolejno 5*4*3*2*1, co daje wynik 120. Metoda document.write wyświetla wynik na stronie. Rozumienie mechanizmu działania pętli for i operatora *= jest kluczowe w zrozumieniu algorytmów obliczeniowych używanych w programowaniu JavaScript. Silnia jest podstawowym przykładem algorytmu rekurencyjnego, który można również zaimplementować za pomocą funkcji rekurencyjnej, co jest często stosowane w programowaniu funkcyjnym. Znajomość takich konstrukcji pozwala na tworzenie bardziej zaawansowanych algorytmów przetwarzania danych i optymalizację kodu, co jest cenioną umiejętnością w branży IT.

Pytanie 4

Co robi funkcja napisana w języku JavaScript?

function fun1(f)
{
  if(f < 0)
    f = f * (-1);
  return f;
}

A. wypisanie wartości odwrotnej do f

B. zwrócenie wartości bezwzględnej z f

C. zwrócenie wartości odwrotnej do f

D. wypisanie wartości bezwzględnej z f

Patrząc na błędne odpowiedzi, trzeba zauważyć, że funkcja w ogóle nie zajmuje się wypisywaniem wartości ani obliczaniem odwrotności liczby. W JavaScript do wypisywania danych używamy polecenia console.log(), a tutaj go nie ma. Ta funkcja tylko zwraca wynik, co w programowaniu jest super ważne, bo później można wykorzystać tę wartość w dalszym kodzie. Kolejna pomyłka to myślenie, że funkcja zwraca odwrotność liczby. Odwrotność to zupełnie co innego i związane z tym, że musimy znaleźć liczbę, która pomnożona przez pierwotną daje 1. W tym wypadku funkcja tylko zmienia znak liczby, gdy jest ona ujemna, co jest typowe dla obliczania wartości bezwzględnej. Zrozumienie tych różnic jest naprawdę kluczowe, jeśli chcesz uniknąć typowych błędów w programowaniu i lepiej pisać kod.

Pytanie 5

W JavaScript, aby wyodrębnić fragment tekstu pomiędzy wskazanymi indeksami, powinno się zastosować metodę

A. concat()

B. replace()

C. slice()

D. trim()

Wybór innych metod do manipulacji ciągami tekstowymi sugeruje niezrozumienie ich właściwości. Metoda trim() służy do usuwania białych znaków z początku i końca napisu, co nie ma nic wspólnego z wydobywaniem fragmentów. Użytkownicy mogą mylnie sądzić, że trim() jest przydatna do ekstrakcji, jednak jej zastosowanie jest zupełnie inne i polega na oczyszczaniu danych. Metoda concat() łączy dwa lub więcej ciągów tekstowych, co również nie odpowiada na potrzebę wydobywania podciągu. Zrozumienie, że concat() nie jest odpowiedzią na pytanie o wydobycie fragmentu, jest kluczowe dla efektywnego korzystania z języka JavaScript. Z kolei replace() służy do zamiany określonego fragmentu tekstu na inny, co może wprowadzać w błąd, gdyż nie wydobywa fragmentów, lecz je modyfikuje. Użytkownicy mogą mylić te metody, nie dostrzegając różnic między modyfikacją a wydobywaniem, co jest istotne w kontekście manipulacji danymi. Ważne jest, aby rozumieć specyfikę każdej metody oraz jej zastosowanie w codziennym programowaniu, co pozwala na efektywniejsze i bardziej precyzyjne pisanie kodu w JavaScript.

Pytanie 6

Fragment kodu HTML z JavaScript spowoduje, że po kliknięciu przycisku

<img src="obraz1.png">
<img src="obraz2.png" id="id1">
<button onclick="document.getElementById('id1').style.display='none'">Przycisk</button>

A. obraz1.png zostanie schowany

B. obraz1.png zastąpi obraz2.png

C. obraz2.png zostanie schowany

D. obraz2.png zastąpi obraz1.png

Poprawna odpowiedź dotyczy ukrycia obrazu obraz2.png poprzez jego identyfikację za pomocą unikalnego atrybutu id. W kodzie HTML każdy element może być zidentyfikowany przez atrybut id, co pozwala na bezpośrednią manipulację jego własnościami w JavaScript. Funkcja document.getElementById służy do wyszukiwania elementu o podanym id w strukturze DOM dokumentu. Następnie, używając stylowania CSS poprzez właściwość style, możliwe jest zmienienie wartości display na 'none', co skutkuje ukryciem elementu w przeglądarce. Taka technika jest często wykorzystywana w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik musi mieć możliwość dynamicznego manipulowania elementami interfejsu. Praktyka ta jest zgodna ze standardami W3C i pozwala na tworzenie responsywnych, przyjaznych użytkownikowi aplikacji. Dobrym przykładem zastosowania jest tworzenie galeria obrazów, gdzie tylko wybrane zdjęcia są wyświetlane w danym momencie. Taka funkcjonalność sprzyja również poprawie czytelności strony, ponieważ użytkownik może ukrywać i odkrywać treści według własnych potrzeb. Zrozumienie tego mechanizmu jest kluczowe dla każdego, kto chce budować nowoczesne strony internetowe z użyciem HTML, CSS i JavaScript.

Pytanie 7

Wskaż właściwy sposób zapisu instrukcji w języku JavaScript.

A. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " . 3.14 );

B. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " ; 3.14 );

C. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " + 3.14 );

D. document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " 3.14 );

Poprawna odpowiedź to 'document.write("Liczba π z dokładnością do 2 miejsc po przecinku ≈ " + 3.14);'. Ta instrukcja w języku JavaScript umożliwia wyświetlenie tekstu oraz wartości liczbowej na stronie internetowej. Kluczowym elementem jest operator konkatenacji '+', który służy do łączenia ze sobą dwóch lub więcej stringów. W tym przypadku łączymy tekst z wartością liczby π. Użycie podwójnych cudzysłowów do otoczenia tekstu jest poprawne, a znaki ucieczki (backslash) przed cudzysłowami wewnętrznymi zapewniają, że JavaScript prawidłowo interpretuje je jako część tekstu, a nie zakończenie stringa. W praktyce często korzysta się z tego typu zapisów do dynamicznego generowania treści na stronach internetowych, co jest zgodne z zasadami programowania obiektowego oraz dobrymi praktykami w zakresie czytelności kodu. Warto również zauważyć, że 'document.write' jest funkcją, którą należy stosować ostrożnie, gdyż może nadpisywać istniejącą zawartość strony, jeśli użyta zostanie po załadowaniu DOM. Dlatego w nowoczesnych aplikacjach webowych preferowane są inne metody, takie jak manipulacja DOM poprzez metody 'appendChild' lub 'innerHTML'.

Pytanie 8

Fragment kodu napisany w języku JavaScript, który realizuje sumowanie dwóch liczb, wygląda następująco (zobacz ramka): Aby operacja dodawania odbywała się po naciśnięciu przycisku zatytułowanego "dodaj", należy w miejsce wykropkowane wprowadzić

A. <button onclick="return dodaj()">dodaj</button>

B. <button onselect="return dodaj()">oblicz</button>

C. <button onclick="return obliczj()">dodaj</button>

D. <button onselect="return dodaj()">dodaj</button>

Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ w języku JavaScript zdarzenie onclick jest standardowym sposobem uruchamiania funkcji w odpowiedzi na kliknięcie przycisku. W tym przypadku funkcja dodaj() zostanie wywołana, gdy użytkownik kliknie przycisk z napisem "dodaj". Jest to zgodne z powszechnymi praktykami w tworzeniu interfejsów użytkownika dla aplikacji webowych, gdzie zdarzenia są przypisywane do elementów HTML za pomocą atrybutów takich jak onclick czy onsubmit. Takie podejście pozwala na bezpośrednią interakcję użytkownika z elementami strony, co jest kluczowe dla dynamicznych aplikacji internetowych. Przy tworzeniu stron internetowych ważne jest, aby zdarzenia były jednoznacznie przypisane do odpowiednich funkcji, co ułatwia zarządzanie logiką aplikacji. Dodatkowo takie rozwiązanie zwiększa czytelność kodu i ułatwia jego dalsze utrzymanie i rozwój. W przypadku bardziej skomplikowanych projektów można również rozważyć oddzielanie logiki JavaScript od struktury HTML, używając zewnętrznych plików skryptów i bibliotek, takich jak jQuery czy React, co sprzyja lepszej organizacji kodu.

Pytanie 9

W języku JavaScript poniższy fragment funkcji ma na celu

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++) {
  wynik += tab[i];
}

A. obliczyć sumę wszystkich elementów tablicy

B. dodać do każdego elementu tablicy ustaloną wartość

C. wprowadzić do każdego elementu tablicy bieżącą wartość zmiennej i

D. wyświetlić wszystkie elementy tablicy

Wybór odpowiedzi dotyczącej wprowadzenia aktualnej wartości zmiennej i do każdego elementu tablicy jest mylny, ponieważ kod nie wykonuje takiej operacji. W rzeczywistości, zmienna 'i' jest jedynie wskaźnikiem iteracji w pętli i nie jest modyfikowana w żaden sposób w kontekście wartości elementów tablicy. Kolejna odpowiedź sugerująca wyświetlenie wszystkich elementów tablicy jest również błędna, ponieważ w kodzie nie pojawia się żadna operacja wyświetlająca. W języku JavaScript, aby wyświetlić elementy tablicy, używalibyśmy np. funkcji console.log() lub innej metody interakcji z użytkownikiem. Odpowiedź mówiąca o dodawaniu stałej wartości do każdego elementu tablicy odnosi się do innej operacji matematycznej, która nie znajduje odzwierciedlenia w podanym kodzie. W rzeczywistości, dodawanie stałej wartości wymagałoby zdefiniowania tej wartości oraz zmodyfikowania sposobu, w jaki elementy tablicy są przetwarzane. Typowe błędy myślowe przy analizie kodu mogą wynikać z nieprecyzyjnego zrozumienia, co każda linia kodu rzeczywiście wykonuje, a także z braku znajomości podstawowych operacji na tablicach, co prowadzi do błędnych wniosków. Zrozumienie, co dokładnie robi dany fragment kodu, jest kluczowe dla efektywnego programowania i unikania takich nieporozumień.

Pytanie 10

Który z poniższych sposobów na komentarz jednoliniowy jest akceptowany w języku JavaScript?

A. #

B. //

C. <!

D. !

W JavaScript, jeśli chcesz dodać komentarz jednoliniowy, musisz użyć podwójnych ukośników, czyli '//' na początku linii. Te komentarze są naprawdę przydatne, bo pozwalają ci opisać, co robi dany kawałek kodu, albo czasami wyłączyć fragmenty podczas testowania. Co fajne, to że wszystko, co napiszesz za '//' zostanie zignorowane przez interpreter, więc nie będzie miało wpływu na działanie skryptu. Przykład: masz linijkę 'let x = 5; // Ustawia wartość x na 5', i wszystko po '//' nie będzie brane pod uwagę przez JavaScript. Komentarze są zgodne z ECMAScript, który jest takim standardem dla tego języka. Szczerze mówiąc, dobrze jest używać komentarzy do dokumentacji, bo to ułatwia czytanie kodu i pracę z innymi programistami. Pamiętaj, żeby robić je zwięzłe, ale muszą też dobrze tłumaczyć, co miał na myśli autor kodu.

Pytanie 11

W instrukcji warunkowej w języku JavaScript należy zweryfikować sytuację, w której zmienne a i b są większe od zera, przy czym zmienna b nie przekracza wartości 100. Taki warunek powinien być zapisany w następujący sposób:

A. if (a>0 || (b> 0 && b<100)) ...

B. if (a > 0 && b > 0 && b < 100) ...

C. if (a > 0 && b > 0 || b > 100) ...

D. if (a>0 || b> 0 || b > 100) ...

W przypadku niepoprawnych odpowiedzi można zauważyć, że wszystkie one zawierają błędy dotyczące operatorów logicznych. Pierwszy błąd polega na użyciu operatora '||' (OR) w sytuacji, gdy wymagane są wszystkie warunki prawdziwe. Użycie operatora '||' oznacza, że wystarczy, aby jeden z warunków był spełniony, co nie jest zgodne z założeniem pytania. W jednej z odpowiedzi pojawia się zastosowanie operatora '||' w kontekście zmiennej 'b', co może prowadzić do sytuacji, w której program wejdzie do bloku kodu, mimo że 'b' jest większe lub równe 100. To nie jest zgodne z wymaganym warunkiem, który jasno mówi, że 'b' musi być mniejsze od 100. Kolejny typowy błąd myślowy to stosowanie operatora '||' dla wszystkich trzech warunków w sposób, który nie uwzględnia konieczności ich jednoczesnej prawdziwości. To może prowadzić do sytuacji, w której kod zostanie wykonany, mimo że nie spełniono wszystkich wymagań, co może skutkować poważnymi błędami w logice aplikacji. W programowaniu ważne jest, aby zrozumieć różnicę między warunkami koniecznymi a wystarczającymi oraz umiejętnie stosować odpowiednie operatory logiczne w zależności od kontekstu zadania.

Pytanie 12

W języku JavaScript zapisano poniższy fragment kodu. `````` Po uruchomieniu skryptu zmienna x

A. będzie miała wartość 11 i zostanie wyświetlona w oknie popup

B. będzie miała wartość 10 i zostanie wyświetlona w głównym oknie przeglądarki internetowej

C. będzie miała wartość 10 i zostanie pokazana w dokumencie HTML

D. będzie miała wartość 11 i zostanie wyświetlona w konsoli przeglądarki internetowej

W analizowanym fragmencie kodu JavaScript mamy do czynienia z prostą operacją inkrementacji zmiennej x, która początkowo wynosi 10. Operator ++ zwiększa wartość zmiennej o 1, co skutkuje wartością 11. Wartością, która zostanie wyświetlona, jest wartość zmiennej x, która po inkrementacji wynosi 11. Jednak ważnym aspektem jest to, że w kodzie jest błąd składniowy w wywołaniu funkcji console.log. Poprawna składnia powinna wyglądać tak: console.log(x); zamiast console.logx);. W obecnej formie kodu, mimo inkrementacji zmiennej x do wartości 11, pojawi się błąd wykonania, a wartość nie zostanie wypisana. Gdyby błąd został naprawiony, wynik 11 zostałby wyświetlony w konsoli przeglądarki, co jest standardowym miejscem do monitorowania wyjścia w aplikacjach JavaScript. To zachowanie jest zgodne ze specyfikacjami ECMAScript, które definiują zasady działania operatorów oraz metod konsoli.

Pytanie 13

DOM oferuje metody i właściwości, które w języku JavaScript umożliwiają

A. przeprowadzanie operacji na zmiennych przechowujących liczby

B. przesyłanie danych formularza bezpośrednio do bazy danych

C. pobieranie oraz modyfikowanie elementów strony widocznej w przeglądarce

D. manipulowanie łańcuchami zadeklarowanymi w kodzie

Odpowiedź dotycząca pobierania i modyfikowania elementów strony wyświetlonej przez przeglądarkę jest poprawna, ponieważ DOM (Document Object Model) stanowi interfejs programistyczny, który umożliwia skryptom JavaScript dostęp do struktury dokumentu HTML lub XML. Dzięki DOM programiści mogą dynamicznie zmieniać zawartość, strukturę i styl dokumentu. Na przykład, za pomocą metody document.getElementById('elementId') można uzyskać dostęp do konkretnego elementu na stronie, a następnie modyfikować jego właściwości, jak tekst czy atrybuty, za pomocą elementów takich jak innerHTML lub setAttribute. Stosowanie DOM jest zgodne z najlepszymi praktykami, takimi jak minimalizowanie manipulacji na stronie, co prowadzi do lepszej wydajności aplikacji. Warto również zwrócić uwagę na standardy W3C, które promują poprawne użycie DOM w kontekście dostępu i użyteczności stron internetowych. Umiejętność efektywnej pracy z DOM jest kluczowa w nowoczesnym web developmencie, gdzie interaktywność i dynamika są niezbędne do tworzenia atrakcyjnych i responsywnych aplikacji internetowych.

Pytanie 14

W języku JavaScript zamieszczony poniżej fragment funkcji ma na celu

wynik = 0;
 for (i = 0; i < tab.length; i++) {
 wynik += tab[i];
 }

A. policzenie sumy wszystkich elementów tablicy

B. dodanie stałej wartości do każdego elementu tablicy

C. wprowadzenie do każdego elementu tablicy bieżącej wartości zmiennej i

D. wyświetlenie wszystkich elementów tablicy

Rozważając różne odpowiedzi, można dostrzec pewne błędne założenia dotyczące funkcji pętli w analizowanym kodzie JavaScript. Pierwsza z opcji zakłada, że celem kodu jest wyświetlenie wszystkich elementów tablicy. W rzeczywistości jednak kod nie zawiera żadnych instrukcji, takich jak console.log(), które pozwoliłyby na wyświetlanie wartości elementów tablicy. To powszechny błąd polegający na myleniu iteracji pętli z operacjami wejścia/wyjścia. Kolejna możliwość sugeruje dodanie do każdego elementu tablicy stałej wartości. Aby osiągnąć taki efekt, kod musiałby bezpośrednio modyfikować wartości w tablicy, co wymagałoby przypisania nowych wartości do elementów tablicy. W przedstawionym kodzie nie ma jednak żadnej manipulacji wartościami tablicy, co wskazuje na niewłaściwe zrozumienie celu operacji wykonywanych na tablicach. Ostatnia możliwość zakłada, że każdemu elementowi tablicy przypisywana jest aktualna wartość zmiennej i. Taki efekt wymagałby przypisania wartości i do elementów tablicy, co nie ma miejsca w przedstawionym fragmencie kodu. Jest to często spotykany błąd polegający na myleniu indeksu pętli z operacjami przypisania. Każda z tych odpowiedzi opiera się na niepoprawnym zrozumieniu mechanizmów iteracji i operacji na tablicach w językach programowania takich jak JavaScript co może prowadzić do błędnych wniosków dotyczących działania kodu.

Pytanie 15

Jakiego języka należy użyć, aby stworzyć skrypt realizowany po stronie klienta w przeglądarki internetowej?

A. Perl

B. PHP

C. JavaScript

D. Python

JavaScript to język skryptowy, który super nadaje się do interakcji z użytkownikami w przeglądarkach. Właściwie to jedyny język z tej całej paczki, który działa po stronie klienta. To znaczy, że skrypty w JavaScript są interpretowane przez przeglądarkę, a nie przez serwer. Można go używać na przykład do zmieniania treści stron w locie, walidacji formularzy, animacji i różnych interaktywnych elementów. Jest też ważnym elementem w technologiach internetowych, obok frameworków jak React, Angular czy Vue.js, które pomagają tworzyć nowoczesne aplikacje webowe. Uważam, że każdy programista webowy powinien znać JavaScript przynajmniej na poziomie średnim, żeby wdrażać dobre praktyki dotyczące wydajności i UX. Standardy takie jak ECMAScript mówią, jak ten język ma działać, a jego wszechstronność sprawia, że obecnie jest jednym z najpopularniejszych języków programowania na świecie. Ostatnio dużo mówi się też o używaniu go po stronie serwera z Node.js.

Pytanie 16

W przedstawionym kodzie JavaScript, który został ponumerowany dla przejrzystości, występuje błąd uniemożliwiający wyświetlenie jakiegokolwiek komunikatu po uruchomieniu. Jak można go naprawić?

1  if(a < b)
2      document.write(a);
3      document.write("jest mniejsze");
4  else
5      document.write(b);
6      document.write("jest mniejsze");

A. wprowadzić nawiasy klamrowe w sekcji if i else

B. dodać znak $ przed nazwami zmiennych

C. zmienić znaki cudzysłowu na apostrof w liniach 3 i 6, np. 'jest mniejsze'

D. umieścić zmienne a i b w cudzysłowie w liniach 2 i 5

Odpowiedź o wstawieniu nawiasów klamrowych do sekcji if oraz else jest prawidłowa, ponieważ w JavaScript, gdy warunek if lub else obejmuje więcej niż jedną instrukcję, należy użyć nawiasów klamrowych, aby zgrupować te instrukcje. W przeciwnym razie, język traktuje jako część bloku kodu tylko pierwszą instrukcję. W omawianym kodzie, bez nawiasów klamrowych, tylko pierwsze wywołanie document.write w każdej z sekcji jest wykonywane, co skutkuje brakiem komunikatu w przypadku, gdy warunek jest spełniony. Przykładowo, poprawny kod powinien wyglądać tak: if (a < b) { document.write(a); document.write('jest mniejsze'); } else { document.write(b); document.write('jest mniejsze'); }. Nawiasy klamrowe są standardową praktyką, która poprawia czytelność kodu oraz ułatwia jego modyfikację w przyszłości, co jest zgodne z zasadami dobrego programowania.

Pytanie 17

W jakim przypadku w JavaScript warunek jest spełniony, jeśli zmienna x przyjmuje wartość

if ((!isNaN(x)) && (x > 0))

A. nie-liczbową wartość

B. wszelką całkowitą wartość liczbową

C. pusty ciąg znaków

D. wszelką dodatnią wartość liczbową

Warunek zapisany w JavaScript if (!isNaN(x) && x>0) jest prawdziwy, gdy zmienna x przechowuje dowolną dodatnią wartość liczbową Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi ponieważ umożliwia skuteczne sprawdzenie czy wartość jest zarówno liczbowa jak i dodatnia Funkcja isNaN(x) zwraca true gdy x nie jest liczbą co powoduje że !isNaN(x) zwraca true tylko wtedy gdy x jest liczbą Następnie dodatkowy warunek x>0 sprawdza czy liczba jest większa od zera co oznacza że jest dodatnia Takie warunki są często używane w aplikacjach webowych do walidacji danych użytkownika Na przykład podczas wprowadzania kwoty transakcji system może używać podobnego warunku aby upewnić się że użytkownik nie wprowadza ujemnych wartości co mogłoby prowadzić do błędów logicznych w aplikacji Używanie takich warunków wspiera bezpieczeństwo i poprawność kodu co jest kluczowe w profesjonalnym środowisku programistycznym Dodatkowo takie podejście jest zgodne z zasadą przewidywalności działania kodu co jest istotne dla zapewnienia jego łatwej utrzymywalności i czytelności dla innych programistów

Pytanie 18

W języku JavaScript zmienna i, która ma przechowywać wynik dzielenia równy 1, powinna być zadeklarowana jako

A. var i = 3/2

B. var i = Number(3/2)

C. var i = parseFloat(3/2)

D. var i = parseInt(3/2)

Wybór odpowiedzi, które nie wykorzystują parseInt, prowadzi do błędnych rezultatów lub nieodpowiedniego typu danych. Odpowiedź "var i = Number(3/2);" zwraca wartość 1.5, ponieważ funkcja Number konwertuje wyrażenie 3/2 do postaci liczby zmiennoprzecinkowej. Takie podejście jest niewłaściwe, gdyż nie spełnia wymogu uzyskania liczby całkowitej. Z kolei "var i = parseFloat(3/2);" nawiązuje do konwersji na liczbę zmiennoprzecinkową, co również nie jest zgodne z oczekiwaną odpowiedzią. Obie te funkcje są użyteczne, ale w kontekście tego pytania nie prowadzą do uzyskania wyników zgodnych z założeniem. Dodatkowo, wybór "var i = 3/2;" bezpośrednio przypisuje wynik dzielenia do zmiennej, co skutkuje wartością 1.5, a nie 1. Przykładem typowego błędu w myśleniu może być założenie, że każda konwersja liczb w JavaScript prowadzi do uzyskania liczby całkowitej, co jest mylnym wnioskiem. Warto pamiętać, że w JavaScript typy danych są elastyczne, co może prowadzić do nieoczekiwanych wyników, jeśli nie stosuje się odpowiednich funkcji do konwersji typów. Dlatego kluczowe jest zrozumienie kontekstu operacji, aby wybrać odpowiednią metodę konwersji, co jest fundamentalne w bezbłędnym programowaniu.

Pytanie 19

W języku JavaScript stworzono fragment kodu. Po uruchomieniu skryptu zmienna x

<script>
   var x = 10;
   x++;
   console.log(x);
 </script>

A. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w oknie popup

B. Będzie równa 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej

C. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej

D. Będzie równa 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML

W zaprezentowanym fragmencie kodu JavaScript zmienna x jest najpierw inicjalizowana wartością 10. Następnie operator inkrementacji x++ zwiększa tę wartość o 1, co skutkuje przypisaniem zmiennej wartości 11. Operator postinkrementacji w JavaScript działa w ten sposób że najpierw zwraca aktualną wartość zmiennej a następnie ją zwiększa. W tym przypadku operacja x++ skutkuje zwiększeniem wartości x do 11. W konsoli przeglądarki wywołanie console.log(x) powoduje wyświetlenie obecnej wartości zmiennej x która wynosi 11. Użycie console.log jest standardową praktyką debugowania w JavaScript i jedną z głównych metod wyświetlania informacji w środowisku przeglądarki. Konsole przeglądarek internetowych są potężnym narzędziem dla deweloperów front-endowych umożliwiającym interaktywną pracę z kodem monitorowanie błędów oraz wydajności aplikacji. Jako najlepsza praktyka zaleca się stosowanie console.log do tymczasowego debugowania i unikanie pozostawiania tych wywołań w produkcyjnych wersjach kodu co może prowadzić do zbędnego obciążenia aplikacji i ujawnienia niepotrzebnych informacji użytkownikom końcowym. Warto również wspomnieć że zmienne deklarowane za pomocą var mają zasięg funkcyjny co oznacza że są dostępne w całej funkcji w której zostały zadeklarowane.

Pytanie 20

Kod umieszczony w ramce spowoduje wyświetlenie liczb

A. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

B. 1 3 5 7 9

C. 2 4 6 8

D. 2 4 6 8 10

Analizując błędne odpowiedzi można zauważyć że nie uwzględniają one poprawnego działania instrukcji continue w kodzie PHP. Ta instrukcja pomija pozostałe kroki bieżącej iteracji pętli jeśli warunek jest spełniony. Pierwsza odpowiedź 2 4 6 8 nie uwzględnia liczby 10 która także spełnia warunek parzystości i powinna być wypisana co jest błędne w kontekście działania pętli do wartości 10 włącznie. Druga propozycja 1 3 5 7 9 jest wynikiem niepoprawnego zrozumienia działania operatora modułu i instrukcji continue które eliminują liczby nieparzyste z wyjścia. Wyświetlenie tylko nieparzystych liczb oznaczałoby brak zastosowania instrukcji continue lub jej odwrotność co jest sprzeczne z kodem. Ostatnia propozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 zakłada że wszystkie liczby od 1 do 10 są wypisywane co ignoruje kluczowy wpływ instrukcji continue na przebieg pętli. Taki wynik mógłby wskazywać na brak warunku eliminującego liczby nieparzyste co jest błędne w kontekście kodu. Typowym błędem jest tu niepoprawne rozumienie działania instrukcji sterujących jak continue które pełnią kluczową rolę w przepływie sterowania w pętlach programistycznych i powinny być zawsze dokładnie analizowane aby uniknąć błędnych wniosków i nieoczekiwanych wyników w programach. Operator modulo to również istotny element w zrozumieniu działania kodu służący do łatwego sprawdzania podzielności i warunków logicznych co jest powszechnie stosowane w wielu językach programowania do optymalizacji i filtrowania danych. Kod ilustruje również jak za pomocą prostych warunków można efektywnie zarządzać dużymi zbiorami danych w aplikacjach co jest kluczowe w optymalizacji algorytmów i poprawie wydajności systemów informatycznych.

Pytanie 21

Aby uruchomić skrypt JavaScript, potrzebne jest oprogramowanie

A. serwera WWW

B. debuggera JavaScript

C. serwera MySQL

D. przeglądarki internetowej

Aby uruchomić skrypt JavaScript, niezbędne jest posiadanie przeglądarki internetowej, która obsługuje JavaScript. Przeglądarki takie jak Chrome, Firefox, Safari czy Edge zawierają silniki JavaScript, które interpretują i wykonują skrypty na stronach internetowych. Przykładowo, gdy użytkownik wchodzi na stronę internetową, która wykorzystuje JavaScript do dynamicznego ładowania treści lub interakcji z użytkownikiem, przeglądarka przetwarza skrypty w czasie rzeczywistym, co wpływa na doświadczenie użytkownika. Przeglądarki regularnie aktualizują swoje silniki, co przyczynia się do poprawy wydajności i bezpieczeństwa. Dodatkowo, korzystanie z narzędzi deweloperskich w przeglądarkach, takich jak konsola JavaScript, umożliwia programistom testowanie i debugowanie skryptów w łatwy sposób. W kontekście standardów webowych, JavaScript jest kluczowym elementem technologii front-end, współpracując z HTML i CSS, aby zapewnić interaktywność i responsywność stron internetowych. Warto również zauważyć, że niektóre frameworki, takie jak React czy Angular, również opierają się na JavaScript, co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym web developmencie.

Pytanie 22

W języku JavaScript, aby uzyskać element wykorzystując metodę getElementById, jaką właściwością można zmienić jego zawartość?

A. Body

B. HTML

C. innerBody

D. innerHTML

Właściwość innerHTML jest kluczowym elementem manipulacji zawartością DOM (Document Object Model) w JavaScript. Umożliwia ona programistom dostęp do zawartości danego elementu HTML oraz jej modyfikację. Gdy pobieramy element za pomocą metody getElementById, mamy możliwość bezpośredniego zmienienia jego treści poprzez przypisanie nowego stringa do innerHTML. Przykładowo, jeśli mamy element o identyfikatorze 'myElement', możemy zaktualizować jego zawartość w następujący sposób: document.getElementById('myElement').innerHTML = 'Nowa treść!';. To podejście jest powszechnie stosowane w dynamicznych aplikacjach internetowych, gdzie treść na stronie musi być często aktualizowana w odpowiedzi na działania użytkownika. Warto jednak pamiętać, że użycie innerHTML niesie ze sobą pewne ryzyko związane z bezpieczeństwem, takie jak podatność na ataki XSS (Cross-Site Scripting). Dlatego zaleca się stosowanie tej właściwości z ostrożnością i rozważenie alternatyw, jak np. textContent, w przypadku, gdy nie potrzebujemy interpretować HTML. Dobrą praktyką jest również walidacja i sanitizacja danych wejściowych, aby zminimalizować ryzyko związane z wstrzyknięciem niepożądanych skryptów. W kontekście standardów kodowania, zasadniczo zaleca się preferowanie metod, które nie tylko poprawiają bezpieczeństwo, ale także czytelność kodu.

Pytanie 23

W języku JavaScript właściwie zdefiniowana zmienna to

A. #imie

B. imię%

C. imie2

D. imię2

W języku JavaScript, poprawne nadawanie zmiennych jest kluczowym elementem programowania, który opiera się na zdefiniowanych zasadach dotyczących identyfikatorów. Zmienna musi zaczynać się od litery, znaku podkreślenia (_) lub znaku dolara ($), a następnie może zawierać litery, cyfry, znaki podkreślenia oraz znaki dolara. W przypadku odpowiedzi 'imie2', zaczyna się ona od litery i zawiera literę oraz cyfrę, co czyni ją poprawnym identyfikatorem. Zgodnie ze standardem ECMAScript, identyfikatory są rozróżniane na wielkie i małe litery, co oznacza, że 'Imie2' i 'imie2' będą traktowane jako różne zmienne. Praktycznym przykładem poprawnego użycia takiej zmiennej może być zapis: let imie2 = 'Jan'; console.log(imie2);. W wyniku tego, konsola wyświetli 'Jan'. Można również zauważyć, że zgodnie z zasadami, zmienne mogą być oznaczone jako let, const lub var, co dodaje elastyczności podczas deklaracji zmiennych w kodzie JavaScript.

Pytanie 24

Wskaż konstrukcję pętli w języku JavaScript, która wyświetli sześć kolejnych liczb parzystych

A. for(i=2;i<=12;i++) {i=i+2; document.write(i);}

B. for(i=2;i<12;i+=2) {document.write(i);}

C. for(i=2;i<12;i++) {i++; document.write(i);}

D. for(i=2;i<=12;i+=2) {document.write(i);}

Prawidłowe zrozumienie działania pętli for w JavaScript jest kluczowe dla tworzenia efektywnych skryptów. Odpowiedzi, które nie są poprawne, najczęściej wynikają z nieporozumień dotyczących sposobu działania inkrementacji oraz warunków zakończenia pętli. Przykładowo, konstrukcja for(i=2;i<12;i+=2) nie osiągnie ostatniej liczby parzystej 12, co skutkuje wyświetleniem jedynie 2, 4, 6, 8 i 10, a więc pięciu liczb parzystych. Zrozumienie granic pętli jest istotne, aby uzyskać oczekiwane rezultaty. Inne podejście, czyli for(i=2;i<12;i++) {i++; document.write(i);}, wprowadza dodatkowe zwiększenie zmiennej i wewnątrz pętli, co może prowadzić do nieoczekiwanych rezultatów - w tym przypadku, liczenie kończy się na 12, ale tylko wartości nieparzyste będą drukowane, czyli 3, 5, 7, 9, 11, co jest błędne w kontekście zadania. W kontekście innej odpowiedzi, for(i=2;i<=12;i++) {i=i+2; document.write(i);}, również nie działa zgodnie z zamierzeniem, ponieważ zaczyna od 2 i natychmiast zwiększa liczbę do 4, co prowadzi do pominięcia liczby 2 w wyniku końcowym. Dokładne zrozumienie działania pętli i jej konstrukcji jest kluczowe do uniknięcia takich błędów. W programowaniu ważne jest stosowanie jasnych i prostych konstrukcji, które są łatwe do zrozumienia, co pomaga nie tylko w pracy nad bieżącym projektem, ale również w późniejszej konserwacji oraz w pracy zespołowej.

Pytanie 25

Na podstawie kodu widocznego na ilustracji można stwierdzić, że

A. nie przypisano wartości do zmiennej nazwisko.

B. funkcja wyswietlNazwisko(nazwisko) musi być wywołana wewnątrz innej funkcji.

C. nie zadeklarowano funkcji wyswietlNazwisko.

D. podano nieprawidłowy argument do funkcji alert.

W tym kodzie funkcja wyswietlNazwisko(nazwisko) jest poprawnie zadeklarowana, a komunikat przekazywany do alert() też jest w porządku. Problem wcale nie leży w samej funkcji, tylko w tym, że wywołujemy ją z argumentem nazwisko, który nigdzie wcześniej nie został zdefiniowany ani nie ma do niego przypisanej żadnej wartości. Silnik JavaScript widzi wywołanie wyswietlNazwisko(nazwisko); i szuka zmiennej o nazwie nazwisko w aktualnym zasięgu (scope). Ponieważ jej nie znajduje, zgłasza błąd ReferenceError: nazwisko is not defined. To jest klasyczny przypadek braku inicjalizacji zmiennej przed użyciem. W praktyce, żeby to naprawić, trzeba najpierw zadeklarować zmienną, np.: var nazwisko = "Kowalski"; albo let nazwisko = prompt("Podaj swoje nazwisko:"); i dopiero potem wywołać funkcję: wyswietlNazwisko(nazwisko);. Dobra praktyka w JavaScript to zawsze jawne deklarowanie zmiennych przy użyciu let lub const (ewentualnie var w starszym kodzie) oraz nadawanie im czytelnych, przewidywalnych wartości początkowych. W aplikacjach webowych takie zmienne często pochodzą z pól formularza, np. z document.getElementById("nazwisko").value, i dopiero ta wartość jest przekazywana jako argument funkcji. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, że zanim użyjesz jakiejś nazwy w wywołaniu funkcji, sprawdzasz, czy na pewno istnieje jej deklaracja w odpowiednim zasięgu i czy ma sensowną wartość. Dzięki temu unikniesz wielu irytujących błędów w konsoli i łatwiej będzie debugować kod.

Pytanie 26

Instrukcją równoważną funkcjonalnie do przedstawionej instrukcji JavaScript jest

for (i = 0; i < 100; i += 10)
  document.write(i + ' ');

Kod 1.
while (i < 10) {
  document.write(i + ' ');
  i += 10;
}

Kod 2.
while (i < 100)
  document.write(i + ' ');

Kod 3.
i = 0;
while (i < 100) {
  document.write(i + ' ');
  i += 10;
}

Kod 4.
i = 0;
while (i < 10) {
  document.write(i + ' ');
  i++;
}

A. Kod 1.

B. Kod 4.

C. Kod 2.

D. Kod 3.

Gratulacje! Wybrałeś poprawną odpowiedź, która jest Kodem 3. Pętla for prezentowana na obrazku inicjuje zmienną i na 0, a następnie sprawdza warunek i < 100, wykonuje instrukcje w pętli for i zwiększa i o 10 za każdą iteracją. To jest standardowe zachowanie dla pętli for w języku programowania JavaScript. Kod 3 jest równoważny funkcjonalnie z pętlą for, ponieważ również inicjuje zmienną i na 0, a następnie w pętli while sprawdza warunek (i < 100), wykonuje instrukcje w pętli i zwiększa i o 10 w każdej iteracji. Zrozumienie różnych rodzajów pętli i ich równoważności jest kluczowe dla skutecznego programowania, ponieważ pozwala na optymalizację kodu i poprawę jego czytelności. Dobrą praktyką jest zrozumienie, kiedy używać różnych typów pętli w zależności od specyficznych wymagań danego problemu programistycznego.

Pytanie 27

Jak należy poprawnie udokumentować wzorzec weryfikacji dla pola nazwa w kodzie aplikacji JavaScript?

A. /* Pole nazwa musi składać się w tej kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużych liter i dwóch małych liter. */

B. /* Pole nazwa może zawierać dowolny ciąg cyfr (z wyłączeniem 0), następnie musi zawierać dużą literę i ciąg minimum dwóch małych liter. */

C. /* Pole nazwa powinno składać się w tej kolejności: z ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), następnie dużej litery i ciągu małych liter. */

D. /* Pole nazwa może składać się z dowolnego ciągu cyfr (z wyłączeniem 0), małych i dużych liter. */

Poprawna odpowiedź zakłada, że pole 'nazwa' musi zawierać określoną strukturę wyrażenia regularnego które jest kluczowym elementem w walidacji danych wejściowych w aplikacjach JavaScript. Wzorzec /[1-9]*[A-Z]{1}[a-z]{2,}$/ wskazuje że pole może zaczynać się od dowolnej liczby cyfr z wyłączeniem 0 po których następuje jedna duża litera i co najmniej dwie małe litery. Taka konstrukcja jest przydatna w tworzeniu bezpiecznych aplikacji ułatwiając wymuszenie określonego formatu danych które mogą być używane na przykład w formularzach rejestracyjnych gdzie wymagane jest podanie specyficznego identyfikatora użytkownika. Warto pamiętać że walidacja po stronie klienta jak w tym przypadku powinna być zawsze wspierana dodatkowymi sprawdzeniami po stronie serwera co jest dobrą praktyką programistyczną w celu zabezpieczenia aplikacji przed niepożądanym dostępem oraz złośliwymi atakami. Zrozumienie i stosowanie wyrażeń regularnych znacznie poprawia jakość kodu oraz jego zdolność do adaptacji w różnych warunkach technicznych co jest kluczowe w dzisiejszym dynamicznym środowisku IT.

Pytanie 28

Poniżej zamieszczony fragment skryptu w JavaScript zwróci

A. owodzeni

B. wodzenia

C. ze

D. wo

Patrząc na ten skrypt JavaScript, który działa na łańcuchach i wypisuje różne fragmenty tekstu, można się natknąć na pewne nieporozumienia związane z metodą substring. Z doświadczenia, wiem, że początkujący programiści czasem mylą się w odczytywaniu indeksów w tej metodzie. W skrócie, substring wyciąga dwa argumenty: początkowy i końcowy, ale działa tak, że bierze znaki od początkowego do przed końcowym. Więc gdy mamy substring(3,9) na 'Powodzenia na egzaminie', to zwraca 'odzeni'. Potem, jak wywołasz z.substring(2,4) na 'odzeni', to dostajesz 'ze'. Często błędnie myśli się, że substring bierze znaki do końca, co prowadzi do pomyłek. I jest jeszcze różnica między substring a substr, co też jest dość mylące. W kontekście tego egzaminu, ważne jest, aby rozumieć te drobne szczegóły i używać metod w odpowiednich sytuacjach. Z mojego doświadczenia, to klucz do efektywnej pracy z tekstem w skryptach webowych.

Pytanie 29

W JavaScript stworzono funkcję o nazwie licz_pitagoras, która oblicza długość przeciwprostokątnej w trójkącie prostokątnym, zgodnie z twierdzeniem Pitagorasa. Funkcja przyjmuje dwa parametry wejściowe i zwraca wynik. Poprawne wywołanie tej funkcji, wraz z uzyskaniem zwróconej wartości, będzie miało formę

A. licz_pitagoras(a, b) = c;

B. licz_pitagoras(a, b, c);

C. licz_pitagoras(a, b);

D. c = licz_pitagoras(a, b);

Wywołanie funkcji w JavaScript wymaga przestrzegania określonych zasad, które nie zostały spełnione w pozostałych odpowiedziach. Odpowiedź 'licz_pitagoras(a, b);' jest niekompletna, ponieważ pomija przypisanie wyniku do zmiennej. Funkcja może być wywołana, ale bez możliwości dalszego wykorzystania jej wyniku, co ogranicza jej użyteczność. Z kolei 'licz_pitagoras(a, b) = c;' sugeruje, że przypisanie wyniku może być wykonane w odwrotny sposób, co jest niezgodne z zasadami przypisywania wartości w JavaScript. Warto pamiętać, że w tym języku nie możemy przypisywać do wyniku funkcji, gdyż funkcje zwracają wartości, a nie są same w sobie zmiennymi. Natomiast 'licz_pitagoras(a, b, c);' sugeruje, że funkcja oczekuje trzech argumentów, co jest nieprawidłowe, ponieważ funkcja została zdefiniowana do przyjmowania tylko dwóch parametrów. Tego typu błędne założenia mogą prowadzić do frustracji podczas programowania, gdyż przydzielanie niewłaściwych argumentów do funkcji może skutkować błędami runtime. Dobrą praktyką jest zrozumienie definicji funkcji i jej parametrów przed jej wywołaniem, co pozwala na efektywne korzystanie z możliwości oferowanych przez JavaScript.

Pytanie 30

Która z wymienionych metod umożliwia wyświetlenie komunikatu w konsoli przeglądarki za pomocą języka JavaScript?

A. console.log("test");

B. console.echo("test");

C. console.print("test");

D. console.write("test");

Metoda console.log() jest standardowym sposobem wypisywania komunikatów w konsoli przeglądarki w języku JavaScript. Umożliwia deweloperom śledzenie działania kodu, debugowanie aplikacji oraz analizowanie wartości zmiennych. Przykładem zastosowania tej metody jest logowanie informacji na temat stanu aplikacji, co jest szczególnie przydatne podczas tworzenia skomplikowanych interakcji użytkownika lub podczas pracy z danymi. Oto prosty przykład: jeśli mamy zmienną let x = 5; i chcemy sprawdzić jej wartość, możemy użyć console.log(x);, co wyświetli w konsoli "5". Metoda ta wspiera także formatowanie tekstu, np. poprzez użycie znaczników takich jak %c, co pozwala na stylizację wypisywanych komunikatów. Zgodnie z dobrymi praktykami, console.log() powinno być wykorzystywane głównie do celów debugowania i nie powinno pozostawać w kodzie produkcyjnym, aby uniknąć zanieczyszczenia konsoli niepotrzebnymi informacjami. Używanie tej metody jest zgodne z najlepszymi standardami, co czyni ją kluczowym narzędziem w arsenale każdego programisty JavaScript.

Pytanie 31

Dany fragment kodu ilustruje składnię danego języka

A. PHP

B. C

C. C#

D. JavaScript

Kod przedstawiony w pytaniu jest napisany w języku PHP który jest popularnym językiem skryptowym stosowanym na serwerach do generowania dynamicznych stron internetowych Zaczyna się od znacznika otwierającego '<?php' co jasno wskazuje na PHP W kodzie użyte są funkcje takie jak file_get_contents fopen fwrite i fclose które są typowe dla PHP i służą do manipulacji plikami Funkcja file_get_contents służy do odczytywania zawartości pliku co jest niezbędne do pobrania aktualnej wartości zmiennej Silosc Następnie zmienna ta jest inkrementowana aby zwiększyć jej wartość o jeden co jest powszechnie stosowane w licznikach odwiedzin stron internetowych PHP jako język skryptowy pozwala na łatwe manipulowanie danymi serwera a także na integrację z bazami danych i szeroką gamę funkcji sieciowych i narzędzi co czyni go jednym z najczęściej używanych języków do tworzenia aplikacji webowych Dobrym standardem jest stosowanie PHP w przypadku gdy potrzebne jest dynamiczne generowanie treści oraz zarządzanie danymi użytkowników

Pytanie 32

W przedstawionym kodzie JavaScript występuje błąd logiczny. Program, zamiast informować, czy liczby są równe, nie działa prawidłowo. Wskaż, która odpowiedź dotyczy tego błędu.

var x = 5;
var y = 3;
if (x = y)
  document.getElementById("demo").innerHTML = "zmienne są równe";
else
  document.getElementById("demo").innerHTML = "zmienne się różnią";

A. W instrukcji if znajduje się przypisanie zamiast operacji porównania

B. Przed instrukcją else nie powinno być średnika

C. Polecenia w sekcjach if i else powinny zostać zamienione miejscami

D. Zmienne zostały błędnie zadeklarowane

Kod JavaScript z błędem logicznym w pytaniu ma na celu sprawdzenie równoważności dwóch zmiennych, jednak ze względu na użycie niewłaściwego operatora nie działa poprawnie. W przypadku stwierdzenia, że przed klauzulą else nie powinno być średnika, należy zrozumieć, że w JavaScript średnik wskazuje koniec instrukcji i jego obecność lub brak bezpośrednio przed else może zmienić logikę kodu, ale nie w tym kontekście. Jeśli chodzi o błędne przypisanie zamiast porównania w instrukcji if, właściwe używanie operatorów przypisania i porównania jest kluczowe, ponieważ ich zamiana prowadzi do logicznych błędów, które mogą być trudne do zdiagnozowania. Natomiast nieprawidłowa deklaracja zmiennych w JavaScript może wpływać na zakres lub sposób ich użycia, ale tutaj zmienne są poprawnie zadeklarowane za pomocą var, choć nowoczesne standardy promują let lub const dla lepszej kontroli zakresu. Na koniec, zamiana miejsc instrukcji wewnątrz sekcji if oraz else prowadzi jedynie do zmiany logicznej kolejności akcji bez rozwiązywania błędu pierwotnego, jakim jest użycie niewłaściwego operatora porównania. Kluczowym jest tu zrozumienie, że zrozumienie i poprawne stosowanie operatorów logicznych jest fundamentalne w pisaniu poprawnego kodu.

Pytanie 33

W efekcie wykonania przedstawionego w ramce kodu JavaScript, zmienna x jest równa

A. 11 i zostanie wypisana w konsoli przeglądarki internetowej.

B. 10 i zostanie wypisana w dokumencie HTML.

C. 11 i zostanie wypisana w oknie popup.

D. 10 i zostanie wypisana w głównym oknie przeglądarki internetowej.

Kod w ramce to prosty przykład operacji na zmiennej i użycia konsoli w JavaScript: <script> var x = 10; x++; console.log(x); </script> Najpierw deklarowana jest zmienna `x` z użyciem słowa kluczowego `var` i przypisana jest do niej wartość 10. Następnie operator `x++` to tzw. inkrementacja postfiksowa – zwiększa wartość zmiennej `x` o 1. Po wykonaniu tej instrukcji `x` nie jest już równe 10, tylko 11. Ostatnia linia `console.log(x);` wypisuje aktualną wartość zmiennej do konsoli deweloperskiej przeglądarki, a nie do okna strony czy do popupu. Z mojego doświadczenia w pracy z JavaScript, `console.log()` to podstawowe narzędzie debugowania. W praktyce, gdy testujesz np. działanie pętli, obsługę formularzy, komunikację AJAX czy manipulację DOM, bardzo często wypisujesz dane właśnie do konsoli, żeby nie zaśmiecać interfejsu użytkownika. To jest zgodne z dobrymi praktykami front-endu: logi techniczne trafiają do konsoli, a nie do użytkownika końcowego. Warto też zauważyć różnicę między `x++` i `++x`. W tym konkretnym kodzie nie ma znaczenia, bo wartość jest tylko zwiększana i potem logowana, ale w wyrażeniach z przypisaniem kolejność ma już znaczenie. Operator `++` jest typowym elementem składni wielu języków (C, C++, Java, JavaScript), więc dobrze go rozumieć. W nowoczesnym kodzie częściej używa się `let` lub `const` zamiast `var`, ale mechanizm inkrementacji i logowania do konsoli pozostaje taki sam. Podsumowując: po inkrementacji `x` ma wartość 11 i ta wartość jest wyświetlana w konsoli przeglądarki przez `console.log()` – dokładnie tak, jak wskazuje poprawna odpowiedź.

Pytanie 34

Na stronie www znajduje się formularz, do którego należy stworzyć następujące funkcje: walidacja: w czasie wypełniania formularza na bieżąco kontrolowana jest poprawność danych, przesyłanie danych: po zrealizowaniu formularza i jego zatwierdzeniu, dane są przekazywane do bazy danych na serwerze. Aby zrealizować tę funkcjonalność w jak najprostszy sposób, należy zapisać

A. walidację oraz przesyłanie danych w języku PHP

B. walidację w skrypcie PHP, a przesyłanie danych w JavaScript

C. walidację w języku JavaScript, a przesyłanie danych w skrypcie PHP

D. walidację oraz przesyłanie danych w języku JavaScript

Wybór walidacji oraz przesyłania danych wyłącznie w PHP nie tylko nie jest optymalny, ale również niezgodny z dobrymi praktykami. Walidacja po stronie serwera, bez wcześniejszego sprawdzenia danych po stronie klienta, prowadzi do gorszego doświadczenia użytkownika, ponieważ każde błędne dane są wysyłane na serwer przed zwróceniem błędu do użytkownika. Taki proces zwiększa obciążenie serwera, ponieważ każde błędne żądanie wiąże się z niepotrzebnym przetwarzaniem, co jest szczególnie nieefektywne w przypadku formularzy często używanych przez użytkowników. W przypadku przesyłania danych w JavaScript, istnieje ryzyko, że dane mogą być manipulowane po drodze, co prowadzi do problemów z bezpieczeństwem, takich jak ataki typu Cross-Site Scripting (XSS). Oprócz tego, nie jest właściwe korzystanie z PHP do walidacji rzeczywistych danych wejściowych w interfejsie użytkownika, gdyż PHP jest językiem działającym po stronie serwera i nie ma dostępu do stanu interfejsu. Przykładem błędnego myślenia może być założenie, że serwer może efektywnie obsłużyć wszystkie błędy walidacji na etapie zapisu danych w bazie, co jest nieefektywne w praktyce. W związku z tym każda aplikacja internetowa powinna implementować walidację danych po stronie klienta i serwera, aby zminimalizować problemy z użytkownikami oraz zapewnić bezpieczeństwo aplikacji.

Pytanie 35

Kod JavaScript uruchomiony w wyniku kliknięcia przycisku ma na celu <img id="i1" src="obraz1.gif"> <button onclick="document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'"> test</button>

A. zamienić obraz1.gif na obraz2.gif

B. ukryć obraz2.gif

C. zmienić styl obrazu o id równym i1

D. wyświetlić obraz2.gif obok obraz1.gif

Odpowiedź 'zamienić obraz1.gif na obraz2.gif' jest poprawna, ponieważ kod JavaScript w przycisku jest odpowiedzialny za zmianę źródła obrazu. W momencie kliknięcia przycisku, funkcja `document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'` przypisuje nowe źródło do elementu o identyfikatorze 'i1', co efektywnie powoduje wyświetlenie obraz2.gif zamiast obraz1.gif. Tego typu manipulacje DOM są powszechnie stosowane w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik wchodzi w interakcję z różnymi elementami. Przykładem zastosowania tej techniki może być tworzenie galerii zdjęć, gdzie użytkownik klika na miniaturkę, a główny obrazek zostaje zmieniony na wybrane zdjęcie. Warto również zauważyć, że ta zmiana jest realizowana bez potrzeby reładowania strony, co znacząco poprawia doświadczenie użytkownika. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie tworzenia dynamicznych interfejsów użytkownika.

Pytanie 36

Jaki jest cel poniższego fragmentu funkcji w JavaScript?

wynik = 0;
for (i = 0; i < tab.length; i++)
{
    wynik += tab[i];
}

A. przypisać do każdego elementu tablicy bieżącą wartość zmiennej i

B. obliczyć sumę wszystkich elementów tablicy

C. dodać stałą wartość do każdego elementu tablicy

D. wyświetlić wszystkie pozycje w tablicy

Podczas analizowania niepoprawnych odpowiedzi warto skupić się na zrozumieniu działania pętli oraz operatora przypisania dodającego +=. Pierwsza z omawianych odpowiedzi sugeruje że kod dodaje do każdego elementu tablicy stałą wartość. Jest to błędne rozumienie operatora += który po lewej stronie ma zmienną a po prawej wartość którą dodajemy do tej zmiennej. W tym przypadku tab[i] jest dodawane do zmiennej wynik co wskazuje na zliczanie a nie modyfikację elementów tablicy. Druga odpowiedź sugeruje że kod wyświetla elementy tablicy. Jednak brak tutaj jakiejkolwiek funkcji wyjściowej takiej jak console.log() która mogłaby wyświetlić wartości w konsoli. Kod skupia się na operacji wewnętrznej a nie na interakcji wyjściowej. Trzecia odpowiedź sugeruje że do każdego elementu tablicy jest wprowadzana aktualna wartość zmiennej i. Jest to również błędne ponieważ nie ma tutaj żadnej operacji przypisania wartości do tablicy. Zmienna i jest jedynie indeksem używanym do iteracji i nie wpływa na zmianę wartości tablicy. Wszystkie te nieporozumienia wynikają z błędnej interpretacji działania pętli oraz operacji arytmetycznych w kodzie. Kluczowe jest zrozumienie jak pętla działa aby poprawnie przypisać operację do odpowiedniego kontekstu w programie.

Pytanie 37

Które wyrażenie logiczne należy zastosować w języku JavaScript, aby wykonać operacje tylko dla dowolnych liczb ujemnych z przedziału jednostronnie domkniętego <-200, -100)?

A. (liczba <= -200) && (liczba < -100)

B. (liczba -100)

C. (liczba >= -200) && (liczba < -100)

D. (liczba >= -200) || (liczba > -100)

Poprawne wyrażenie to (liczba >= -200) && (liczba < -100), bo dokładnie odwzorowuje zapis matematyczny przedziału jednostronnie domkniętego <-200, -100). W matematyce nawias kwadratowy oznacza, że granica jest włączona do przedziału, a nawias okrągły – że granica jest wyłączona. Czyli chcemy wszystkie liczby większe lub równe -200, ale jednocześnie mniejsze niż -100. W JavaScript przekłada się to właśnie na dwa porównania połączone operatorem logicznym AND, czyli &&. Warunek liczba >= -200 pilnuje dolnej granicy, a liczba < -100 pilnuje górnej, która jest otwarta. Jeśli którakolwiek z tych części będzie fałszywa, całe wyrażenie zwróci false, co jest dokładnie tym, czego oczekujemy przy opisie takiego przedziału. W praktyce taki zapis pojawia się bardzo często, np. przy walidacji danych wejściowych, filtrowaniu wyników, ustawianiu zakresów sliderów w interfejsie użytkownika albo przy sprawdzaniu warunków w grach (np. pozycja x obiektu ma być w jakimś zakresie). Przykład w JS: if (liczba >= -200 && liczba < -100) { // wykonaj kod tylko dla liczb z tego zakresu } Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk zapisywania zakresów w postaci dwóch prostych porównań połączonych &&, bo to jest czytelne dla innych programistów i zgodne z powszechną praktyką w branży. W wielu językach (nie tylko JavaScript, ale też C, Java, PHP) taki schemat warunków jest standardem. Trzeba też pamiętać, że w JS nie ma osobnego operatora „przedziału”, więc zawsze rozbijamy to właśnie na takie składowe porównania logiczne.

Pytanie 38

Na podstawie przedstawionego kodu w języku JavaScript można powiedzieć, że alert nie zostanie wyświetlony, ponieważ

var x = 10;
switch(x) {
    case "10": alert("Test instrukcji switch");
}

A. W instrukcji switch w wyrażeniu case nie dostosowano zapisu wartości do typu zmiennej x.

B. Wartość zmiennej x nie została zdefiniowana przed instrukcją switch.

C. Nie zastosowano instrukcji break.

D. Nie zastosowano wyrażenia default.

Prawda jest taka, że zastosowanie wyrażenia default, definicja zmiennej x przed instrukcją switch oraz użycie instrukcji break nie wpływają na wyświetlenie alertu w omawianym kodzie JavaScript. Wyrażenie default w instrukcji switch służy jako gwarancja wykonania bloku kodu, gdy żaden z przypadków nie pasuje do wyrażenia switch, ale jego brak nie jest przyczyną niepojawienia się alertu. Co więcej, zmienna x jest zdefiniowana przed instrukcją switch, co jest zgodne z zasadami JavaScript. Instrukcja break służy do zakończenia pętli lub instrukcji switch i przeniesienia wykonania do następnej instrukcji po instrukcji switch lub pętli, ale nie ma ona wpływu na porównanie typów danych w instrukcji case. Rzeczywistym powodem, dla którego alert nie jest wyświetlany, jest fakt, że JavaScript używa tzw. 'strict comparison' w instrukcji case, porównując zarówno wartość, jak i typ danych, a typy danych liczby 10 i ciągu znaków '10' są różne. Dlatego jest istotne, ażeby zawsze zwracać uwagę na typy danych podczas korzystania z instrukcji switch i case w JavaScript.

Pytanie 39

Który fragment kodu stanowi zamiennik dla kodu umieszczonego w ramce?

A. B

B. D

C. A

D. C

Prawidłowa odpowiedź to A ponieważ kod alternatywny reprodukuje dokładnie tę samą logikę co oryginalny kod w ramce. W pierwotnym kodzie pętla for iteruje od 1 do 55 włącznie i używa instrukcji continue do pominięcia nieparzystych liczb. Rezultatem jest wyświetlenie tylko parzystych liczb z tego zakresu. Alternatywny kod w odpowiedzi A osiąga to samo poprzez inicjowanie zmiennej x od 2 i inkrementację o 2 co powoduje że iterujemy tylko po parzystych liczbach od 2 do 54. Pętla zatrzymuje się na 54 ponieważ jest to ostatnia parzysta liczba w zadanym zakresie. Taki sposób iteracji jest bardziej efektywny ponieważ unika niepotrzebnych operacji sprawdzających parzystość co jest zalecane jako dobra praktyka programowania. W praktyce pozwala to na optymalizację kodu i zmniejszenie jego złożoności obliczeniowej co ma szczególne znaczenie w systemach o ograniczonych zasobach. Dobre praktyki programistyczne oraz znajomość struktury pętli i ich możliwości to kluczowe umiejętności w profesjonalnym kodowaniu.

Pytanie 40

W formularzu, wartości z pola input o typie number zostały przypisane do zmiennej a, a następnie przetworzone w skrypcie JavaScript w pokazany sposób. Jaki typ będzie miała zmienna x?

var x = parseInt(a);

A. liczbowy, całkowity

B. NaN

C. napisowy

D. zmiennoprzecinkowy

Funkcja parseInt() w JavaScript jest super przydatna, bo pozwala zamienić ciąg znaków na liczbę całkowitą. Jak masz zmienną a, która bierze dane z inputu typu number, to parseInt() łapie te liczby i wyrzuca wszystko, co nie jest cyfrą. Dzięki temu dostajesz liczby całkowite. Warto wiedzieć, że ta funkcja nie zaokrągla wyników, tylko obcina część dziesiętną. To świetna opcja, gdy potrzebujesz tylko całkowitych wartości. parseInt() dobrze działa w programowaniu – często wykorzystuje się go do walidacji i manipulacji liczbami. Z mojego doświadczenia, kiedy pracujesz z różnymi typami danych, musisz zadbać, żeby przekształcenia były na miejscu, bo to bardzo ważne dla aplikacji. Użycie parseInt() jest zgodne z zasadami ECMAScript, co oznacza, że działa w różnych środowiskach JavaScript. Przykładem dobrego zastosowania są aplikacje webowe, gdzie często potrzebujesz liczb całkowitych, na przykład w kalkulatorach czy formularzach z wyborem ilości produktów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej