Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 23 kwietnia 2026 10:06
Data zakończenia: 23 kwietnia 2026 10:17

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

W scyntygrafii perfuzyjnej płuc pacjentowi podawany jest radioizotop

A. ¹²³I dożylnie.

B. ⁹⁹ᵐTc wziewnie.

C. ¹²³I wziewnie.

D. ⁹⁹ᵐTc dożylnie.

W scyntygrafii perfuzyjnej płuc standardowo podaje się pacjentowi radiofarmaceutyk z technetem-99m (99mTc) dożylnie. Jest to zwykle makroagregat albuminy ludzkiej znakowany 99mTc (tzw. 99mTc-MAA). Po podaniu do żyły preparat wraz z krwią dociera do krążenia płucnego i zatrzymuje się w małych naczyniach włosowatych płuc, proporcjonalnie do przepływu krwi. Dzięki temu uzyskujemy obraz perfuzji, czyli ukrwienia poszczególnych obszarów płuc. To właśnie ten mechanizm jest kluczowy przy podejrzeniu zatorowości płucnej – widzimy ubytki perfuzji w segmentach, do których nie dopływa krew z powodu zatoru. 99mTc jest izotopem idealnym do takich badań, bo ma krótki okres półtrwania (ok. 6 godzin), emituje głównie promieniowanie gamma o energii odpowiedniej dla gammakamery i daje stosunkowo niską dawkę dla pacjenta. Podanie dożylne jest też technicznie proste i dobrze powtarzalne, co ma znaczenie w codziennej pracy w medycynie nuklearnej. W praktyce klinicznej często łączy się scyntygrafię perfuzyjną z wentylacyjną (badanie V/Q), gdzie perfuzję oceniamy właśnie po dożylnym 99mTc-MAA, a wentylację po podaniu wziewnym innego preparatu (np. aerozolu 99mTc lub gazu szlachetnego). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: perfuzja = droga naczyniowa = podanie dożylne. To bardzo pomaga w szybkim kojarzeniu protokołów badań przy pracy na pracowni medycyny nuklearnej i w komunikacji z lekarzem kierującym na badanie.

Pytanie 2

Na obrazie rezonansu magnetycznego strzałką wskazano patologiczny kręg

A. L₃

B. Th₁₀

C. Th₈

D. L₁

Prawidłowo wskazany został kręg L₁. Na strzałkowym obrazie MRI odcinka piersiowo‑lędźwiowego zawsze zaczynamy od orientacji anatomicznej: u dołu widoczna jest kość krzyżowa i ostatnie kręgi lędźwiowe, wyżej – przejście piersiowo‑lędźwiowe i kręgi piersiowe. Standardową dobrą praktyką w opisie takich badań jest liczenie kręgów od dołu: od kości krzyżowej (S1) w górę do L5, L4, L3, L2 i właśnie L1 jako najwyższego kręgu lędźwiowego. Na obrazie widać, że patologicznie zmieniony trzon leży tuż powyżej L2 i poniżej pierwszego wyraźnie piersiowego kręgu z przyczepem żeber, co jednoznacznie odpowiada poziomowi L₁. W codziennej pracy technika czy lekarza radiologa takie liczenie kręgów, najlepiej w korelacji z dodatkowymi sekwencjami obejmującymi kość krzyżową, to absolutna podstawa, bo od poprawnej identyfikacji poziomu zależy dalsze leczenie: planowanie zabiegów ortopedycznych, blokad nasierpowych, vertebroplastyk czy napromieniania. Moim zdaniem warto sobie wyrobić nawyk „kotwiczenia” się na charakterystycznych punktach: przejście L5–S1, zarys żeber przy kręgach piersiowych, kształt trzonów i wysokość krążków międzykręgowych. Na rezonansie często korzysta się też z sekwencji całego kręgosłupa lub przynajmniej odcinka piersiowo‑lędźwiowego, żeby nie pomylić L1 z Th12, co bywa częstą wtopą u początkujących. W nowoczesnych standardach opisu (np. według zaleceń towarzystw radiologicznych) podkreśla się konieczność jednoznacznego oznaczenia poziomu, czasem z użyciem znaczników skórnych lub korelacji z wcześniejszym RTG. Poprawne rozpoznanie L₁ w takim obrazie to właśnie przykład stosowania tych zasad w praktyce obrazowej diagnostyki kręgosłupa.

Pytanie 3

Podczas wykonywania badania EKG czarną elektrodę kończynową należy umieścić na kończynie dolnej

A. prawej i po zewnętrznej stronie podudzia.

B. lewej i po zewnętrznej stronie podudzia.

C. prawej i po wewnętrznej stronie podudzia.

D. lewej i po wewnętrznej stronie podudzia.

Właściwe umieszczenie czarnej elektrody kończynowej na prawej kończynie dolnej, po stronie zewnętrznej podudzia, wynika bezpośrednio ze standardu wykonywania 12‑odprowadzeniowego EKG. Ta elektroda jest nazywana elektrodą uziemiającą (masą) i choć nie tworzy bezpośrednio żadnego z odprowadzeń rejestrowanych w zapisie, to stabilizuje układ pomiarowy, zmniejsza zakłócenia i poprawia jakość sygnału. Z mojego doświadczenia to właśnie poprawne podłączenie tej elektrody często decyduje, czy zapis będzie czysty, bez „pływającej” linii izoelektrycznej i zakłóceń sieciowych. Zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami (m.in. wytyczne kardiologiczne i instrukcje producentów aparatów EKG) kończynowe elektrody umieszcza się: czerwona – prawa ręka, żółta – lewa ręka, zielona – lewa noga, czarna – prawa noga. Na kończynach dolnych zaleca się lokalizację na podudziu, po stronie zewnętrznej, na skórze nieowłosionej, odtłuszczonej, bez ran i podrażnień. Dlaczego po zewnętrznej stronie? Bo tam jest zwykle mniej ruchu mięśniowego, łatwiej przykleić elektrodę i pacjentowi jest wygodniej leżeć, nie zahacza o kable. Ma to znaczenie praktyczne zwłaszcza przy dłuższym monitorowaniu, np. w telemetrii. Dodatkowo, zachowanie stałego schematu rozmieszczenia elektrod (w tym masy na prawej nodze) ułatwia porównywanie zapisów EKG w czasie – jeśli każdy technik robi to „po swojemu”, to rośnie ryzyko błędnej interpretacji zmian amplitudy załamków. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: prawa noga, bok podudzia, skóra dobrze przygotowana – wtedy badanie idzie szybko i bez nerwów, a opisujący lekarz dostaje wiarygodny materiał do oceny.

Pytanie 4

Jaki jest cel stosowania bolusa w radioterapii?

A. Ochronić narządy krytyczne.

B. Ochronić skórę przed poparzeniem.

C. "Wyciągnąć" dawkę dalej od skóry.

D. "Wyciągnąć" dawkę bliżej skóry.

Prawidłowo – bolus w radioterapii stosuje się po to, żeby „wyciągnąć” dawkę bliżej skóry, czyli podnieść dawkę w warstwach powierzchownych. Promieniowanie fotonowe ma tzw. zjawisko build‑up: maksymalna dawka nie pojawia się na samej powierzchni, tylko kilka–kilkanaście milimetrów pod skórą. To jest fajne przy klasycznych napromienianiach głębiej położonych guzów, bo naturalnie trochę oszczędza się naskórek. Ale jeśli celem leczenia jest zmiana bardzo powierzchowna, np. rak skóry, blizna pooperacyjna, zajęta skóra klatki piersiowej po mastektomii, to ta „dziura dawki” przy skórze staje się problemem. Wtedy właśnie zakłada się bolus – materiał o gęstości zbliżonej do tkanek miękkich (najczęściej 0,5–1 cm, czasem więcej), który symuluje dodatkową warstwę tkanki. Dla wiązki fotonów linak widzi bolus jak ciało pacjenta: maksimum dawki przesuwa się w głąb bolusa, a nie w głąb faktycznej skóry. Efekt praktyczny jest taki, że na powierzchni skóry pacjenta dawka rośnie, bo dla wiązki to już nie jest „początek”, tylko strefa bliżej dawki maksymalnej. Moim zdaniem kluczowe jest, żeby kojarzyć bolus nie z ochroną skóry, ale właśnie z jej dodatkowym „dobiciem” dawką. W planowaniu leczenia w TPS zawsze zaznacza się obecność bolusa (z odpowiednią grubością i materiałem), bo wpływa to na rozkład izodoz i na wyliczenie dawki w punktach kontrolnych. W dobrych praktykach klinicznych pilnuje się też, żeby bolus dobrze przylegał do skóry (bez pęcherzyków powietrza), bo każda szczelina może powodować nierównomierny rozkład dawki na powierzchni, co widać potem w rozkładach i, niestety, na odczynach skórnych.

Pytanie 5

Na elektrokardiogramie strzałki wskazują załamki

A. Q i P

B. R i P

C. Q i T

D. S i T

Na strzałkach na tym zapisie EKG widoczny jest wyraźny, wysoki i stosunkowo wąski załamek dodatni – to typowy obraz załamka R – oraz niewielki, zaokrąglony załamek przed zespołem QRS, czyli załamek P. W klasycznej nomenklaturze EKG załamek P odpowiada depolaryzacji przedsionków, natomiast załamek R jest główną, dodatnią składową zespołu QRS, który odzwierciedla depolaryzację komór. Na siatce papieru milimetrowego łatwo to rozpoznać: P jest mały, zaokrąglony i poprzedza QRS, a R jest najwyższym wierzchołkiem całego zespołu. Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk „czytania” EKG w ustalonej kolejności: P – odstęp PQ – zespół QRS – odcinek ST – załamek T. W praktyce technika EKG i w diagnostyce kardiologicznej poprawne rozpoznawanie załamków R i P ma duże znaczenie przy analizie rytmu zatokowego, częstości akcji serca oraz ocenie przewodzenia przedsionkowo‑komorowego (odstęp PQ/PR). Jeśli potrafisz szybko wypatrzeć załamki P i R, dużo łatwiej wychwycisz np. migotanie przedsionków (brak prawidłowych P), bloki przedsionkowo‑komorowe (zmiany odstępu PR) czy częstoskurcze nadkomorowe. W standardach interpretacji EKG (np. według wytycznych ESC) pierwszy krok to zawsze identyfikacja załamka P i ocena relacji P–QRS. Dlatego to, że poprawnie wskazałeś kombinację R i P, jest dokładnie tym, czego oczekuje się od osoby wykonującej i wstępnie opisującej badanie EKG w warunkach pracowni diagnostyki elektromedycznej.

Pytanie 6

W medycznym przyspieszaczu liniowym jest generowana wiązka fotonów o energii w zakresie

A. 4 ÷ 25 MeV

B. 1 ÷ 3 MeV

C. 100 ÷ 150 MeV

D. 0,1 ÷ 0,3 MeV

Prawidłowo: w medycznym przyspieszaczu liniowym (linaku) do radioterapii terapeutyczna wiązka fotonów ma typowo energię w zakresie około 4–25 MeV. To jest standardowy zakres dla nowoczesnych akceleratorów używanych w teleradioterapii. Niższe energie nie dawałyby odpowiedniej penetracji tkanek głębiej położonych, a wyższe byłyby trudniejsze do bezpiecznego zastosowania klinicznego i ochrony radiologicznej. W praktyce klinicznej najczęściej używa się wiązek 6 MV, 10 MV, czasem 15 MV, a w niektórych ośrodkach także 18–20 MV. Ten zapis „MV” w dokumentacji aparatu oznacza właśnie przybliżoną energię fotonów rzędu kilku–kilkunastu MeV. Moim zdaniem warto zapamiętać, że wszystko co jest w okolicach kilku–kilkudziesięciu MeV, to już typowa radioterapia, a nie diagnostyka. Takie energie pozwalają na tzw. efekt oszczędzania skóry – dawka maksymalna przesuwa się na pewną głębokość pod powierzchnią, co jest korzystne przy leczeniu nowotworów położonych głębiej. Dzięki temu można napromieniać guz w miednicy, śródpiersiu czy w obrębie głowy i szyi, jednocześnie w miarę chroniąc skórę i tkanki zdrowe. W planowaniu leczenia w systemach TPS zawsze wybiera się właśnie jedną z dostępnych energii fotonów linaka (np. 6 MV lub 15 MV) w zależności od głębokości guza, budowy pacjenta i techniki (IMRT, VMAT, 3D-CRT). Z mojego doświadczenia z opisów kart technicznych: zakres 4–25 MeV to taki „branżowy standard” dla teleterapii fotonowej, który dobrze równoważy skuteczność kliniczną, możliwości techniczne przyspieszacza i wymagania ochrony radiologicznej.

Pytanie 7

Na przekroju poprzecznym TK kręgosłupa szyjnego strzałką wskazano

A. otwór kręgu szczytowego.

B. guzek tylny kręgu szczytowego.

C. ząb kręgu obrotowego.

D. rdzeń kręgowy.

Na przedstawionym przekroju poprzecznym TK szyi strzałka wskazuje typową, owalną, kostną strukturę położoną centralnie, nieco ku przodowi w kanale kręgowym – to ząb kręgu obrotowego (dens axis, C2). W tomografii komputerowej w okolicy połączenia czaszkowo‑szyjnego zawsze warto sobie „ułożyć w głowie” układ: z przodu łuk przedni kręgu szczytowego (C1), za nim właśnie ząb kręgu obrotowego, a dopiero dalej ku tyłowi przestrzeń z rdzeniem kręgowym. Ząb ma wysoką gęstość w TK (typowa dla kości zbitej), wyraźne korowe obrysy i jest zrośnięty z trzonem C2. Moim zdaniem, jak się raz dobrze zapamięta ten charakterystyczny obraz „palika” wystającego do góry w obrębie C1, to później rozpoznawanie jest już dużo prostsze. W praktyce klinicznej prawidłowa identyfikacja zęba kręgu obrotowego jest kluczowa przy ocenie urazów odcinka szyjnego, zwłaszcza u pacjentów po wypadkach komunikacyjnych czy upadkach z wysokości. Standardy diagnostyczne (np. zalecenia towarzystw radiologicznych) podkreślają konieczność oceny ciągłości zęba, linii złamania, przemieszczenia względem łuku przedniego C1 oraz szerokości przestrzeni przedzębowej. Właśnie w oparciu o prawidłowe rozpoznanie tej struktury planuje się dalsze postępowanie: od zaopatrzenia ortopedycznego, przez stabilizację operacyjną, aż po ścisłą kontrolę w badaniach kontrolnych TK. Dodatkowo znajomość anatomii dens axis pomaga też przy planowaniu badań czynnościowych (RTG w projekcjach otwartych ust) i przy interpretacji rezonansu magnetycznego, gdzie oceniamy nie tylko samą kość, ale też więzadła stabilizujące ząb oraz ewentualne uciski na rdzeń kręgowy.

Pytanie 8

Do zdjęcia rentgenowskiego żeber w projekcji skośnej tylnej pacjenta należy ustawić

A. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

B. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

C. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

D. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

Prawidłowe ustawienie do projekcji skośnej tylnej żeber oznacza, że pacjent stoi przodem do lampy rentgenowskiej (czyli tyłem do kasety), a strona badana znajduje się bliżej kasety. W praktyce wygląda to tak: ustawiasz pacjenta w pozycji AP skośnej, obracając go wokół osi długiej ciała, tak aby badana połowa klatki piersiowej była dosunięta do kasety. Dzięki temu żebra po stronie badanej są rzutowane wyraźniej, z mniejszym powiększeniem i mniejszym zniekształceniem geometrycznym. To jest zgodne z typowymi opisami pozycji RAO/LAO dla żeber w podręcznikach z techniki RTG i zaleceniami większości pracowni. Moim zdaniem kluczowe jest tu zrozumienie, że w projekcjach skośnych żeber zawsze chcemy mieć stronę badaną bliżej detektora, bo to ogranicza efekt powiększenia i rozmycia wynikający z rozbieżności wiązki. Jeżeli badamy żebra przednie, używamy właśnie projekcji skośnych tylnych (AP oblique), a pacjent jest skierowany przodem do lampy. Jeżeli celem są raczej żebra tylne, wtedy częściej stosuje się projekcje skośne przednie (PA oblique), gdzie pacjent stoi tyłem do lampy, a przodem do kasety. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest też właściwe oznaczenie strony (L/P) i kąta obrotu, zwykle 35–45°. Przy żebrach bólowych, pourazowych, często robimy serię: projekcja PA lub AP całej klatki plus skośne po stronie bólowej właśnie w takim ustawieniu, jak w tym pytaniu. Dobrą praktyką jest również ustawienie pacjenta tak, aby miejsce największej bolesności znalazło się w centrum wiązki pierwotnej – to od razu poprawia czytelność obrazu i ułatwia lekarzowi ocenę złamań, zniekształceń czy zmian osteolitycznych.

Pytanie 9

Wskazaniem do wykonania badania spirometrycznego jest

A. świeżo rozpoznany zawał mięśnia sercowego.

B. astma oskrzelowa.

C. stan po operacji jamy brzusznej.

D. zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Prawidłowo – astma oskrzelowa jest jednym z klasycznych i najważniejszych wskazań do wykonania spirometrii. To badanie funkcji wentylacyjnej płuc, które pozwala ocenić przepływ powietrza w drogach oddechowych oraz pojemności i objętości płuc. W astmie dochodzi do odwracalnej obturacji dróg oddechowych, czyli zwężenia oskrzeli, które można uchwycić właśnie w badaniu spirometrycznym. Typowym wynikiem jest spadek FEV1 (natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej) oraz wskaźnika FEV1/FVC, a po podaniu leku rozkurczającego oskrzela (test odwracalności) obserwuje się istotną poprawę tych parametrów. W praktyce, moim zdaniem, bez spirometrii trudno dziś mówić o prawidłowej diagnostyce i monitorowaniu astmy, bo sam wywiad i osłuchiwanie to za mało. Według standardów (GINA, krajowe wytyczne pulmonologiczne) spirometria jest badaniem podstawowym przy rozpoznawaniu astmy, przy ocenie stopnia ciężkości choroby oraz przy kontroli efektów leczenia. Technik wykonujący badanie musi zadbać o prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobrą instrukcję wykonania manewru wydechu oraz powtarzalność prób. W codziennej pracy spotyka się pacjentów z przewlekłym kaszlem, świstami, dusznością wysiłkową – i właśnie u nich spirometria pomaga odróżnić astmę od POChP czy zmian o charakterze restrykcyjnym. Dodatkowo, u osób z dobrze kontrolowaną astmą spirometria okresowa pozwala ocenić, czy terapia inhalacyjna jest skuteczna i czy nie dochodzi do przewlekłego uszkodzenia dróg oddechowych. W skrócie: przy objawach sugerujących astmę spirometria to po prostu standard dobrej praktyki.

Pytanie 10

W sekwencji echa spinowego obraz T2-zależny uzyskuje się przy czasie repetycji TR

A. od 500 ms do 700 ms

B. od 800 ms do 900 ms

C. powyżej 2000 ms

D. od 300 ms do 400 ms

Prawidłowa odpowiedź „powyżej 2000 ms” dobrze oddaje charakter obrazowania T2-zależnego w klasycznej sekwencji echa spinowego (spin echo). Żeby uzyskać kontrast T2, trzeba możliwie mocno zredukować wpływ różnic w T1, a podkreślić różnice w czasie relaksacji poprzecznej T2 między tkankami. Z praktycznego punktu widzenia oznacza to zastosowanie długiego czasu repetycji TR (typowo > 2000 ms) oraz stosunkowo długiego czasu echa TE (zwykle rzędu 80–120 ms). Długi TR sprawia, że magnetyzacja podłużna większości tkanek zdąży się w dużej mierze zregenerować przed kolejnym impulsem RF, przez co kontrast T1 ulega „spłaszczeniu”. Wtedy głównym czynnikiem różnicującym jasność tkanek na obrazie staje się ich T2. W praktyce klinicznej, np. w badaniach mózgowia, sekwencje T2-zależne (SE lub FSE/TSE) z TR powyżej 2000 ms są standardem do uwidaczniania obrzęku, zmian zapalnych, demielinizacyjnych czy ognisk niedokrwiennych. Płyn mózgowo-rdzeniowy przy długim TR i długim TE jest bardzo jasny, a tkanka tłuszczowa mniej dominuje niż w obrazach T1-zależnych. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: długie TR = wyciszamy T1, długie TE = podkreślamy T2. W większości protokołów MR stosowanych w szpitalach i przychodniach właśnie takie parametry (TR > 2000 ms) są wpisane jako domyślne dla sekwencji T2-zależnych spin echo, zgodnie z powszechnie przyjętymi rekomendacjami producentów skanerów i standardami opisów radiologicznych.

Pytanie 11

Na przedstawionym scyntygramie ukazano duży obszar

A. zmniejszonego wychwytu znacznika w lewym stawie kolanowym.

B. wzmożonego wychwytu znacznika w lewym stawie kolanowym.

C. zmniejszonego wychwytu znacznika w prawym stawie kolanowym.

D. wzmożonego wychwytu znacznika w prawym stawie kolanowym.

Na przedstawionym scyntygramie kluczowe jest poprawne rozpoznanie zarówno charakteru zmiany, jak i strony ciała. W medycynie nuklearnej intensywność sygnału na obrazie odpowiada ilości wychwyconego radioznacznika. W badaniu scyntygraficznym kości, wykonywanym najczęściej z użyciem związków fosfonianowych znakowanych technetem-99m, zwiększony metabolizm kostny powoduje silniejsze gromadzenie znacznika. Na obrazie widzimy to jako wyraźnie ciemniejszy, bardziej intensywny obszar – jest to tzw. wzmożony wychwyt. Z kolei zmniejszony wychwyt objawia się jako obszar „ubogi” w sygnał, jaśniejszy od otoczenia, wręcz czasem jak ubytek zliczeń. Dlatego interpretowanie widocznego ciemnego ogniska jako miejsca zmniejszonego wychwytu jest po prostu odwróceniem logiki obrazu. To dość typowy błąd, gdy ktoś miesza zasady opisu scyntygrafii z radiogramami RTG, gdzie większa gęstość bywa jaśniejsza. Drugim częstym problemem jest pomylenie strony – lewego i prawego kolana. W scyntygrafii obowiązuje zasada ścisłego oznaczania projekcji (AP, PA, boczna) oraz oznaczeń L/R. W praktyce trzeba zawsze patrzeć na podpisy pod obrazem, a nie na „intuicyjne” wrażenie, bo ułożenie kończyn może być inne niż na zdjęciach RTG czy w badaniu fizykalnym. Jeśli ktoś uznaje, że zmiana dotyczy prawego stawu, gdy faktycznie jest po lewej, to zwykle wynika to z nieuwagi wobec oznaczeń lub z przyzwyczajenia do innej modalności obrazowania. Prawidłowa interpretacja wymaga porównania obu kolan: symetryczna aktywność sugeruje obraz prawidłowy, a wyraźna asymetria, jak tutaj, wskazuje na jednostronny proces patologiczny. Błędne odpowiedzi wynikają więc z dwóch podstawowych pomyłek: odwrócenia interpretacji skali szarości (wzmożony vs zmniejszony wychwyt) albo pomylenia lewej i prawej strony. W standardach opisowych medycyny nuklearnej podkreśla się, żeby zawsze najpierw zidentyfikować stronę na podstawie znaczników, potem ocenić charakter ogniska (hot/cold), a dopiero na końcu formułować wnioski kliniczne, bo takie uporządkowanie zmniejsza ryzyko właśnie takich nieporozumień.

Pytanie 12

Obraz stawu kolanowego otrzymano metodą

A. rezonansu magnetycznego z kontrastem.

B. tomografii komputerowej.

C. rezonansu magnetycznego.

D. tomografii komputerowej z kontrastem.

Prawidłowo – ten obraz stawu kolanowego pochodzi z rezonansu magnetycznego (MR). Widać typową dla MR wysoką rozdzielczość kontrastową tkanek miękkich: chrząstka stawowa, łąkotki, kość podchrzęstna i tkanka tłuszczowa odróżniają się od siebie dużo wyraźniej niż na typowym TK. Moim zdaniem kluczowe jest tu to, że na takim obrazie bardzo dobrze widać struktury wewnątrzstawowe, a nie tylko zarys kości. W standardach obrazowania narządu ruchu przyjmuje się, że rezonans magnetyczny jest metodą z wyboru do oceny więzadeł, łąkotek, chrząstki, zmian pourazowych i przeciążeniowych w stawie kolanowym. W praktyce klinicznej, gdy ortopeda podejrzewa uszkodzenie łąkotki, więzadła krzyżowego czy wczesne zmiany chrzęstne, najczęściej kieruje właśnie na MR, a nie na TK. Rezonans nie wykorzystuje promieniowania jonizującego, tylko pole magnetyczne i fale radiowe, co jest istotne zwłaszcza u młodych pacjentów i przy kontrolnych badaniach. W dobrych pracowniach stosuje się dedykowane cewki do stawu kolanowego i odpowiednie sekwencje (np. T1, T2, PD z saturacją tłuszczu), żeby jak najlepiej uwidocznić struktury wewnątrz stawu. Kontrast do MR podaje się zwykle tylko przy szczególnych wskazaniach (np. podejrzenie guza, zapalenia, MR-artrografia), natomiast typowe badanie stawu kolanowego wykonuje się bez kontrastu, tak jak właśnie na tym obrazie. Dobrą praktyką jest też porównywanie obrazów w kilku płaszczyznach (czołowa, strzałkowa, poprzeczna), co jeszcze bardziej odróżnia MR od klasycznego TK stosowanego głównie do oceny kości.

Pytanie 13

„Ognisko zimne” w obrazie scyntygraficznym określa się jako

A. obszar gromadzący znacznik jak reszta miąższu.

B. zmianę o większej aktywności hormonalnej.

C. zmianę najczęściej o charakterze łagodnym.

D. obszar niegromadzący radioznacznika.

Prawidłowo – „ognisko zimne” w scyntygrafii to obszar niegromadzący radioznacznika, czyli miejsce o obniżonej lub całkowicie braku wychwytu w porównaniu z otaczającym, prawidłowo funkcjonującym miąższem. W scyntygrafii patrzymy przede wszystkim na rozkład funkcji, a nie tylko na samą anatomię. Jeśli tkanka pracuje prawidłowo, wychwytuje radiofarmaceutyk i na obrazie widzimy równomierne „świecenie”. Gdy pojawia się obszar, który nie gromadzi znacznika, tworzy się właśnie ognisko zimne – ciemniejsza plama na tle bardziej aktywnego narządu. Moim zdaniem warto to kojarzyć z „dziurą” w funkcji. W praktyce klinicznej typowe przykłady to torbiele, zwapnienia, blizny, guzy o słabym unaczynieniu, martwica, a w scyntygrafii kości – np. przerzut osteolityczny, który niszczy struktury kostne i przez to mniej wiąże znacznika. W badaniach tarczycy zimne ognisko może odpowiadać zmianie, która nie produkuje hormonów tarczycowych (tzw. guzek nieczynny), co w standardach endokrynologicznych traktuje się bardziej podejrzanie onkologicznie niż ogniska „gorące”. Dlatego przy zimnym guzku tarczycy zwykle zaleca się dalszą diagnostykę – USG, biopsję cienkoigłową. W dobrych praktykach medycyny nuklearnej zawsze opisujemy ogniska jako zimne, izotopowe (obojętne) lub gorące w odniesieniu do tła. Ważne jest też odpowiednie okienkowanie obrazu i porównanie z obrazami anatomicznymi (np. USG, TK), żeby nie pomylić artefaktu technicznego z prawdziwym zimnym ogniskiem. Z mojego doświadczenia w nauce tego przedmiotu – jak tylko zapamiętasz, że „zimne = brak wychwytu”, reszta układa się już w głowie dość logicznie.

Pytanie 14

Na obrazie rentgenowskim strzałką zaznaczono

A. rozwarstwienie aorty piersiowej.

B. tętnik aorty brzusznej.

C. tętnik aorty piersiowej.

D. rozwarstwienie aorty brzusznej.

Na przedstawionym obrazie kontrastowej angiografii widoczny jest odcinek aorty przebiegający w jamie brzusznej, czyli aorta brzuszna – i to właśnie ją zaznaczono strzałką. Świadczy o tym kilka elementów: położenie struktur mniej więcej na wysokości trzonów kręgów lędźwiowych, przebieg naczynia w linii pośrodkowej ciała oraz obecność rozdętego workowatego poszerzenia typowego dla tętniaka aorty brzusznej poniżej odejścia tętnic trzewnych. W badaniach obrazowych, zwłaszcza przy klasycznej angiografii czy angio-TK, kluczowe jest zawsze odniesienie się do orientacji anatomicznej: od przepony w dół mówimy o aorcie brzusznej, a powyżej – o piersiowej. W praktyce technika radiologiczna powinna zwracać uwagę na prawidłowe wypełnienie światła naczynia kontrastem, odpowiedni czas ekspozycji i projekcję (najczęściej AP), tak aby wyraźnie uwidocznić aortę i ewentualne patologie, jak tętniaki czy zwężenia. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk „czytania” obrazu od góry do dołu: najpierw łuk aorty, potem zstępująca piersiowa, przejście przez rozwór aortowy przepony i dalej aorta brzuszna aż do jej rozdwojenia na tętnice biodrowe wspólne. W codziennej pracy technika i lekarza radiologa poprawne rozpoznanie odcinka aorty ma ogromne znaczenie, bo od tego zależy np. kwalifikacja do zabiegu endowaskularnego (EVAR), dobór długości stent-graftu czy planowanie zakresu skanowania w angio-TK. Dobre praktyki mówią też, żeby zawsze oceniać nie tylko sam tętniak, ale cały przebieg aorty brzusznej – od tętnic nerkowych aż do rozwidlenia – bo zmiany często są wielopoziomowe.

Pytanie 15

W standardowym badaniu EEG elektrody P3, P4 i Pz umieszcza się na skórze głowy pacjenta nad płatami

A. czołowymi.

B. ciemieniowymi.

C. skroniowymi.

D. potylicznymi.

Prawidłowo – elektrody P3, P4 i Pz w standardowym badaniu EEG leżą nad płatami ciemieniowymi. Wynika to bezpośrednio z międzynarodowego systemu 10–20, który opisuje rozmieszczenie elektrod na skórze głowy. Litera „P” w nazwie elektrody oznacza właśnie obszar parietalny (ciemieniowy), cyfry 3 i 4 – odpowiednio lewą i prawą półkulę, a „z” – elektrodę położoną w linii pośrodkowej (zero line). W praktyce klinicznej takie oznaczenia są standardem, więc dobrze jest je mieć „w małym palcu”. Moim zdaniem znajomość tego schematu to absolutna podstawa przy pracy z EEG – zarówno przy zakładaniu elektrod, jak i późniejszej interpretacji zapisu. Prawidłowe położenie P3, P4 i Pz pozwala ocenić czynność bioelektryczną kory ciemieniowej, która odpowiada m.in. za czucie somatyczne, integrację bodźców, orientację przestrzenną. W napadach padaczkowych pochodzenia ciemieniowego zmiany napadowe mogą się właśnie tam najlepiej ujawniać, dlatego dokładne umiejscowienie tych elektrod ma realne znaczenie diagnostyczne. W dobrych pracowniach technik zawsze mierzy głowę (od glabeli do inionu oraz między wyrostkami sutkowatymi) i wyznacza punkty 10% i 20%, zamiast „na oko” kłaść elektrody. Dzięki temu P3, P4, Pz trafiają dokładnie tam, gdzie przewiduje standard międzynarodowy. W nowoczesnych systemach EEG często korzysta się też z czapek z zaznaczonymi pozycjami, ale zasada jest ta sama – P = płat ciemieniowy. Znajomość tej logiki pomaga też szybko skojarzyć inne elektrody: F – czołowe, T – skroniowe, O – potyliczne, C – centralne, co bardzo ułatwia analizę zapisu i komunikację z lekarzem opisującym badanie.

Pytanie 16

Na obrazie ultrasonograficznym jamy brzusznej uwidoczniono

A. wątrobę.

B. śledzionę.

C. trzustkę.

D. nerkę.

Na tym obrazie USG faktycznie widoczna jest wątroba – i to w dość klasycznym ujęciu. Charakterystyczne jest jednorodne, drobnoziarniste echo miąższu, o echogeniczności nieco wyższej niż kora nerki i podobnej lub lekko wyższej niż śledziona (w praktyce porównuje się to zawsze w jednym badaniu, a nie z pamięci). Widzimy typowy układ: powierzchnia wątroby tworzy gładką, silnie echogeniczną linię pod kopułą przepony, a w miąższu przebiegają bezechowe lub hipoechogeniczne naczynia – żyła wrotna i żyły wątrobowe – często z echogenicznymi ścianami. Moim zdaniem właśnie to rozpoznawanie naczyń jest jednym z najlepszych trików w praktyce. W standardach badań USG jamy brzusznej (np. PTU) podkreśla się konieczność oceny wielkości wątroby, jednorodności miąższu, zarysu brzegów oraz stosunku echogeniczności do nerki prawej. W pozycji leżącej na plecach sonda zwykle leży pod prawym łukiem żebrowym, a obraz obejmuje prawy płat z przeponą u góry. W codziennej pracy technika i lekarz powinni umieć odróżnić prawidłową wątrobę od zmian typu stłuszczenie, marskość czy ogniska ogniskowe. Na przykład w stłuszczeniu wątroba staje się wyraźnie bardziej hiperechogeniczna, a głębsze partie gorzej widoczne. W takich zadaniach testowych warto zawsze „odhaczyć” sobie: jednorodny miąższ + kontakt z przeponą + duże naczynia w środku = najczęściej wątroba w projekcji podżebrowej prawej.

Pytanie 17

Który załamek w zapisie EKG odpowiada zjawisku depolaryzacji przedsionków mięśnia sercowego?

A. Q

B. P

C. T

D. R

Załamek P w zapisie EKG odpowiada depolaryzacji przedsionków, czyli momentowi, kiedy bodziec elektryczny rozchodzi się przez mięsień przedsionków i przygotowuje je do skurczu. To jest tak naprawdę pierwszy element całego cyklu sercowego widocznego w standardowym zapisie 12-odprowadzeniowego EKG. W fizjologicznych warunkach załamek P jest dodatni w większości odprowadzeń kończynowych, szczególnie w II odprowadzeniu, które zwykle analizuje się jako wzorcowe. Moim zdaniem warto „nauczyć się na pamięć”, że P = przedsionki, bo to potem bardzo ułatwia interpretację różnych zaburzeń rytmu, np. migotania czy trzepotania przedsionków. W praktyce technika EKG i personel medyczny, zgodnie z wytycznymi kardiologicznymi, zawsze ocenia obecność, kształt i częstość załamków P. Brak prawidłowych załamków P albo ich nietypowy kształt może sugerować np. rytm z węzła AV, ektopowe pobudzenie przedsionkowe albo przerost przedsionków. W badaniach wysiłkowych czy holterowskich ciągłe śledzenie załamków P pomaga odróżnić tachykardię zatokową od nadkomorowych zaburzeń rytmu. Warto też pamiętać, że załamek P kończy się przed zespołem QRS – to czas, kiedy impuls po przejściu przez przedsionki dociera do węzła przedsionkowo‑komorowego. W dobrych praktykach diagnostyki elektromedycznej zawsze analizuje się P w kontekście całego odstępu PQ (PR), bo to daje informację nie tylko o depolaryzacji przedsionków, ale też o przewodzeniu przedsionkowo‑komorowym. Z mojego doświadczenia, jak ktoś dobrze rozumie załamek P, to dużo szybciej ogarnia resztę zapisu EKG, bo ma solidny punkt odniesienia do oceny rytmu i przewodnictwa.

Pytanie 18

Zdjęcie zatok przynosowych wykonuje się w pozycji

A. leżącej przy otwartych ustach.

B. siedzącej przy zamkniętych ustach.

C. siedzącej przy otwartych ustach.

D. leżącej przy zamkniętych ustach.

Prawidłowa odpowiedź „siedzącej przy otwartych ustach” wynika z techniki klasycznego badania RTG zatok przynosowych, zwłaszcza zatok szczękowych, w tzw. projekcji Watersa (occipito–mentalnej) lub jej odmianach. Pozycja siedząca jest standardem w praktyce radiologicznej, bo pozwala na względnie komfortowe ułożenie pacjenta, stabilne oparcie głowy o kasetę lub detektor oraz łatwe skorygowanie ustawienia w trakcie badania. Co ważne, w pozycji siedzącej łatwiej też utrzymać prawidłowe oddychanie i współpracę pacjenta, co bezpośrednio przekłada się na mniejszą liczbę poruszonych, nieczytelnych zdjęć. Otworzenie ust ma znaczenie czysto anatomiczno–obrazowe: przy szeroko otwartej jamie ustnej opuszcza się żuchwa, a cień kości żuchwowej nie nakłada się tak mocno na obraz zatok, szczególnie zatok szczękowych i częściowo klinowych. Dzięki temu struktury powietrzne zatok są lepiej uwidocznione, łatwiej ocenić poziomy płynu, zgrubienia błony śluzowej, polipy czy inne zmiany zapalne. Z mojego doświadczenia, w pracowniach diagnostyki obrazowej bardzo pilnuje się właśnie tego detalu – technik często prosi: „proszę usiąść prosto, pochylić głowę i szeroko otworzyć usta”. Jest to zgodne z podręcznikowym opisem pozycjonowania pacjenta do RTG zatok i z wytycznymi, które kładą nacisk na maksymalne odsłonięcie zatok przy jednoczesnym ograniczeniu dawki i liczby powtórzeń zdjęć. W praktyce klinicznej, gdy pacjent nie jest w stanie stać (np. po urazie), pozycja siedząca jest najbardziej uniwersalnym kompromisem, łączącym bezpieczeństwo, wygodę i jakość obrazu, dlatego uważa się ją za podstawową dla klasycznego zdjęcia zatok przynosowych.

Pytanie 19

W których projekcjach wykonuje się standardowe badanie mammograficzne?

A. Kaudokranialnej i zrotowanej.

B. Kaudokranialnej i skośnej przyśrodkowo-bocznej.

C. Kraniokaudalnej i zrotowanej.

D. Kraniokaudalnej i skośnej przyśrodkowo-bocznej.

Prawidłowo wskazana projekcja kraniokaudalna (CC) oraz skośna przyśrodkowo-boczna, czyli mediolateral oblique (MLO), to standardowy zestaw w rutynowym badaniu mammograficznym. W praktyce technik wykonuje dla każdej piersi przynajmniej te dwie projekcje, bo one się wzajemnie uzupełniają i dają możliwie pełny obraz gruczołu piersiowego. Projekcja kraniokaudalna polega na uciśnięciu piersi między detektorem a kompresorem z góry na dół. Dzięki temu dobrze oceniamy centralne i przyśrodkowe części piersi, a także struktury położone bardziej powierzchownie. Widzimy wtedy rozkład tkanki gruczołowej, mikrozwapnienia, zarysy ewentualnych guzków. Z mojego doświadczenia, jeśli CC jest dobrze wykonana, to brodawka jest widoczna w profilu, a pierś jest równomiernie spłaszczona, bez zagięć skóry, co ma ogromne znaczenie dla jakości obrazu. Z kolei projekcja skośna przyśrodkowo-boczna (MLO) jest kluczowa, bo obejmuje nie tylko pierś, ale też ogon pachowy, czyli fragment tkanki gruczołowej wchodzący w dół pachy. Właśnie tam często lokalizują się zmiany, które mogą umknąć w projekcji CC. W dobrych praktykach przyjmuje się, że na MLO powinna być widoczna fałda podpiersiowa, mięsień piersiowy większy i jak największa objętość tkanki piersi. To jest taki wyznacznik poprawnego pozycjonowania pacjentki. Standardy programów przesiewowych (np. europejskich EUREF) jasno wskazują zestaw CC + MLO jako podstawę badania screeningowego. Dodatkowe projekcje, jak np. powiększeniowe czy celowane, wykonuje się dopiero przy podejrzeniu zmiany. W praktyce technika najważniejsze jest prawidłowe ułożenie pacjentki, odpowiedni ucisk piersi (żeby zmniejszyć dawkę i poprawić kontrast) oraz unikanie artefaktów. Moim zdaniem im lepiej rozumiesz, po co robisz te dwie konkretne projekcje, tym łatwiej potem zauważyć, że czegoś na obrazie brakuje i trzeba np. powtórzyć ujęcie albo dodać kolejne.

Pytanie 20

Objawem późnego odczynu popromiennego po teleradioterapii jest

A. zwłóknienie skóry.

B. rumień i swędzenie skóry.

C. wymioty i biegunka.

D. brak apetytu.

Prawidłowo wskazane zwłóknienie skóry jest klasycznym przykładem późnego odczynu popromiennego po teleradioterapii. W radioterapii rozróżniamy odczyny wczesne (ostre) i późne. Wczesne pojawiają się zwykle w trakcie napromieniania lub do ok. 3 miesięcy po zakończeniu leczenia i dotyczą głównie szybko dzielących się tkanek, natomiast późne rozwijają się po wielu miesiącach, a nawet latach, i obejmują tkanki wolniej proliferujące, jak tkanka łączna, naczynia czy narządy miąższowe. Zwłóknienie skóry to przewlekły, nieodwracalny proces, w którym dochodzi do nadmiernego odkładania włókien kolagenowych, pogrubienia i stwardnienia skóry, czasem z przykurczami i ograniczeniem ruchomości. W praktyce klinicznej można to zaobserwować np. u pacjentek po teleradioterapii piersi, gdzie skóra w polu napromieniania staje się twardsza, mniej elastyczna, czasem bliznowato pofałdowana. Z mojego doświadczenia to właśnie te późne odczyny najbardziej wpływają na jakość życia, bo są trwałe i trudne do leczenia. Dlatego w planowaniu radioterapii tak duży nacisk kładzie się na przestrzeganie dawek tolerancji tkanek zdrowych (tzw. QUANTEC, dawki narządów krytycznych) oraz na równomierność rozkładu dawki. Stosuje się zaawansowane techniki jak IMRT czy VMAT, żeby ograniczyć wysokie dawki w skórze i tkankach podskórnych. Ważna jest też dobra pielęgnacja skóry już w trakcie leczenia, edukacja pacjenta, unikanie dodatkowych urazów mechanicznych i termicznych. Późne zwłóknienie nie cofnie się, ale wczesne rozpoznanie i rehabilitacja (fizjoterapia, masaże limfatyczne, odpowiednie maści) może zmniejszyć dolegliwości. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: wszystko co jest utrwalone, stwardniałe, bliznowate po latach od radioterapii, traktujemy jako późny odczyn popromienny, a zwłóknienie skóry jest typowym przykładem, który często pojawia się w testach i w realnej praktyce.

Pytanie 21

Nieostrość geometryczna obrazu rentgenowskiego zależy od

A. ilości promieniowania rozproszonego.

B. grubości emulsji błony rentgenowskiej.

C. wielkości ogniska optycznego.

D. wielkości ziarna luminoforu folii wzmacniającej.

Prawidłowo – klucz do zrozumienia nieostrości geometrycznej leży w wielkości ogniska optycznego lampy rentgenowskiej, czyli w praktyce w wielkości rzeczywistego ogniska anody. Im większe ognisko, tym większe „rozmycie” krawędzi struktur na obrazie, bo promienie wychodzą z większego obszaru, a nie z jednego punktu. Tworzy się wtedy tzw. półcień geometryczny. Dlatego w nowoczesnych aparatach RTG stosuje się małe ogniska (np. 0,6 mm, 1,0 mm) do badań wymagających wysokiej rozdzielczości, np. zdjęcia kości nadgarstka, stopy, zdjęcia zębowo-zębodołowe czy mammografia, gdzie standardy mówią wręcz o bardzo małych ogniskach, żeby dobrze pokazać drobne zwapnienia. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę z praktyki: jeśli zależy nam na bardzo ostrym obrazie drobnych struktur, technik wybiera możliwie najmniejsze ognisko, jakie jeszcze „wytrzyma” wymaganą mAs, bez przegrzewania anody. Z kolei przy dużych polach, np. zdjęcie klatki piersiowej u dorosłego, często używa się większego ogniska, żeby nie przeciążyć lampy, kosztem lekkiego spadku ostrości, ale nadal akceptowalnego zgodnie z wytycznymi jakościowymi. Warto też kojarzyć, że nieostrość geometryczna zależy dodatkowo od odległości ognisko–błona (FDD) oraz odległości obiekt–błona: im większa odległość obiektu od detektora, tym większy półcień. Jednak w pytaniu pytają konkretnie, od czego zależy sama nieostrość geometryczna jako parametr aparatu – i tutaj decydująca jest właśnie wielkość ogniska optycznego, co jest klasycznym elementem fizyki medycznej i zasad wykonywania zdjęć RTG.

Pytanie 22

Na rycinie rentgenogramu w projekcji AP symbolem X oznaczono

A. brzeg panewki.

B. głowę kości udowej.

C. szyjkę kości udowej.

D. dołek głowy kości udowej.

Na rycinie w projekcji AP miednicy symbol X rzeczywiście wskazuje na głowę kości udowej. W obrazie rentgenowskim głowa kości udowej ma charakterystyczny, prawie kulisty kształt o jednolitej, stosunkowo wysokiej gęstości kostnej i jest położona centralnie w panewce stawu biodrowego. Od szyjki oddziela ją wyraźna zmiana zarysu – szyjka jest bardziej wydłużona, zwężona i nachylona skośnie względem trzonu kości udowej. Brzeg panewki natomiast tworzy łukowatą linię po stronie miednicy, a nie po stronie kości udowej. W praktyce opisowej radiologii, zgodnie z typowymi schematami oceny stawu biodrowego (np. standardy ESOR, zalecenia PTChR), zawsze zaczyna się analizę od położenia i kształtu głowy kości udowej: czy jest kulista, dobrze pokryta przez panewkę, czy nie ma cech spłaszczenia, osteofitów, podwichnięcia. To pozwala szybko wychwycić dysplazję, chorobę zwyrodnieniową, jałową martwicę czy świeże zwichnięcie. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, że na zdjęciu AP miednicy najpierw „lokalizujesz kulę” – czyli głowę kości udowej – a dopiero potem identyfikujesz szyjkę, krętarze i zarysy panewki. W codziennej pracy technika elektroradiologii ta umiejętność jest potrzebna nie tylko do interpretacji, ale też do prawidłowego pozycjonowania: ustawiając pacjenta, starasz się tak ułożyć kończynę, żeby głowa była w centrum panewki i żeby szyjka nie nakładała się nadmiernie na panewkę, co jest standardem dobrej jakości projekcji AP biodra i miednicy.

Pytanie 23

Na zamieszczonej rycinie przedstawiono

A. zjawisko fotoelektryczne.

B. efekt Comptona.

C. zjawisko tworzenia par.

D. zjawisko anihilacji.

Na rycinie widać klasyczny schemat zjawiska fotoelektrycznego: kwant promieniowania γ (lub X) pada na elektron związany w atomie, przekazuje mu energię i wybija go poza atom jako elektron swobodny. Opis matematyczny Ee = hν − Ew pokazuje, że energia kinetyczna elektronu wybitego (Ee) jest równa energii fotonu (hν) pomniejszonej o energię wiązania elektronu w atomie (Ew). To jest dokładnie definicja efektu fotoelektrycznego, tak jak uczą w fizyce medycznej i w podstawach radiologii. W diagnostyce obrazowej to zjawisko ma ogromne znaczenie przy niższych energiach promieniowania, typowych np. dla mammografii czy zdjęć kostnych – tam dominująca absorpcja w tkankach to właśnie fotoefekt. Moim zdaniem warto zapamiętać, że fotoefekt jest mocno zależny od liczby atomowej Z materiału (z grubsza rośnie jak Z³) – dlatego kości, zawierające dużo wapnia, pochłaniają więcej promieniowania niż tkanki miękkie i wychodzą na zdjęciu jaśniej. W praktyce technika radiologiczna wykorzystuje to przy doborze napięcia kV: niższe kV wzmacnia udział zjawiska fotoelektrycznego, poprawia kontrast tkankowy, ale zwiększa dawkę pochłoniętą. Standardy ochrony radiologicznej i dobre praktyki (np. zasada ALARA) wymagają takiego doboru parametrów, żeby uzyskać wystarczającą jakość obrazu przy jak najmniejszej dawce, czyli rozsądnego kompromisu między udziałem fotoefektu a rozpraszaniem Comptona. Warto też pamiętać, że po wybiciu elektronu w atomie powstaje luka w powłoce, co prowadzi do emisji promieniowania charakterystycznego lub elektronów Augera – to z kolei leży u podstaw działania kontrastów zawierających jod czy gadolin w niektórych technikach obrazowania.

Pytanie 24

Zarejestrowany na obrazie TK artefakt jest spowodowany

A. metalowym implantem.

B. ruchem mimowolnym.

C. wysokim stężeniem środka cieniującego.

D. nieliniowym osłabieniem wiązki.

Prawidłowo powiązałeś obraz z obecnością metalowego implantu. Na przedstawionym skanie TK widoczny jest bardzo typowy artefakt metaliczny: centralny, ekstremalnie jasny obszar (wysoka gęstość, wartości HU wykraczające poza skalę) oraz promieniste smugi i pasma wychodzące na zewnątrz. To tzw. streak artifacts. Metal bardzo silnie pochłania promieniowanie rentgenowskie, przez co detektory rejestrują skrajne wartości sygnału, a algorytm rekonstrukcji obrazu „gubi się” i tworzy te charakterystyczne smugi. Z mojego doświadczenia, tak wygląda np. endoproteza, śruba kostna, proteza stawu, czasem klips naczyniowy – zawsze coś metalowego o dużej gęstości. W praktyce technik TK powinien od razu kojarzyć taki obraz z metalem w polu badania i wiedzieć, że może to istotnie utrudniać ocenę struktur sąsiednich. Standardem jest wtedy stosowanie technik redukcji artefaktów: odpowiednie ułożenie pacjenta, dobór wyższej kV, włączenie algorytmów MAR (Metal Artifact Reduction) w konsoli, czasem rekonstrukcja iteracyjna lub dual-energy CT. Warto pamiętać, że artefakty od ruchu wyglądają inaczej – dają rozmycie, podwójne kontury, ząbkowanie krawędzi, a nie ostre, promieniste smugi wychodzące z jednego bardzo gęstego punktu. Również wysoki kontrast jodowy zwykle nie powoduje aż tak dramatycznych smug, choć może dawać tzw. blooming. W nowoczesnych protokołach TK zawsze uwzględnia się obecność metalu, bo ma to wpływ na dawkę, jakość obrazu i sposób interpretacji – radiolog musi wiedzieć, że część zmian może być zwyczajnie „ukryta” w artefaktach metalicznych. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych rozpoznań artefaktu, bo występuje bardzo często w praktyce szpitalnej, szczególnie na ortopedii i neurochirurgii.

Pytanie 25

Na scyntygramie tarczycy został uwidoczniony guzek

A. zimny w płacie prawym.

B. gorący w płacie prawym.

C. gorący w płacie lewym.

D. zimny w płacie lewym.

Prawidłowo wskazany został guzek gorący w płacie prawym. Na scyntygramie tarczycy obszar „gorący” to miejsce, gdzie znacznik radioizotopowy (najczęściej technet-99m lub jod-123) gromadzi się intensywniej niż w otaczającym miąższu. W obrazie widzimy to jako ognisko o wyraźnie wyższym wychwycie – bardziej „jasne” lub o intensywniejszej barwie w skali kolorowej. Guzek gorący zwykle oznacza zmianę autonomiczną, czyli fragment tarczycy, który produkuje hormony niezależnie od kontroli przysadki. W praktyce przy prawidłowo wykonanym badaniu taki guzek bardzo często odpowiada tzw. autonomicznemu gruczolakowi toksycznemu, który może być przyczyną nadczynności tarczycy. Moim zdaniem najważniejsza w interpretacji jest orientacja obrazu: standardowo projekcja AP tarczycy jest prezentowana tak, że prawa strona pacjenta znajduje się po lewej stronie obrazu (czyli jak w typowym RTG klatki piersiowej). Technicy i lekarze medycyny nuklearnej muszą o tym pamiętać, bo pomylenie stron prowadzi do błędnego opisu płata. W dobrych pracowniach zawsze zaznacza się kierunek projekcji (np. AP) oraz stosuje się znaczniki orientacyjne albo opis słowny w protokole badania. Guzek gorący w prawym płacie ma też konkretne konsekwencje kliniczne. Taki pacjent będzie kwalifikowany raczej do leczenia jodem promieniotwórczym lub do zabiegu chirurgicznego, a nie do biopsji cienkoigłowej w pierwszym rzucie, bo ryzyko nowotworu w guzku gorącym jest niewielkie. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest poprawne ułożenie pacjenta (pozycja leżąca lub siedząca, szyja lekko odgięta), prawidłowe skalibrowanie gammakamery i dobranie czasu akwizycji, żeby różnice wychwytu między miąższem a guzkiem były wyraźne i nieprzekłamane przez szumy. Z mojego doświadczenia, im lepiej opanuje się zasady orientacji anatomicznej w projekcjach medycyny nuklearnej, tym mniej jest później pomyłek przy opisie takich ognisk jak ten guzek w prawym płacie.

Pytanie 26

Technika stereotaktyczna polega na napromienianiu nowotworu

A. wieloma wiązkami zbiegającymi się w jednym punkcie.

B. wieloma wiązkami wychodzącymi z jednego punktu.

C. wieloma wiązkami z jednej strony.

D. jednym dużym polem.

Technika stereotaktyczna polega właśnie na tym, co jest w treści poprawnej odpowiedzi: wiele wąskich, precyzyjnie zaplanowanych wiązek promieniowania z różnych kierunków zbiera się w jednym, dokładnie wyznaczonym punkcie w ciele pacjenta. Ten punkt to cel – najczęściej guz lub malformacja naczyniowa. Poza tym punktem dawka w każdej pojedynczej wiązce jest stosunkowo mała, ale w miejscu ich zbiegu sumuje się do bardzo wysokiej dawki terapeutycznej. To jest cała „magia” stereotaksji. W praktyce klinicznej mówimy o radiochirurgii stereotaktycznej (SRS) dla mózgu, stereotaktycznej radioterapii frakcjonowanej (FSRT) albo stereotaktycznej radioterapii ciała (SBRT/SABR) dla zmian pozaczaszkowych, np. w płucu czy wątrobie. Moim zdaniem kluczowe jest tu skojarzenie: stereotaksja = precyzyjne unieruchomienie + dokładne obrazowanie (TK, MR, czasem PET) + planowanie 3D/4D + wiele wiązek zbieżnych w jeden punkt. Dzięki temu można podać bardzo dużą dawkę na małą objętość przy jednoczesnej ochronie tkanek zdrowych, zgodnie z zasadami ALARA i wytycznymi ICRU oraz ESTRO. W dobrych ośrodkach dba się o dokładność pozycjonowania rzędu milimetrów, stosuje się maski termoplastyczne, ramy stereotaktyczne, systemy IGRT (obrazowanie w trakcie napromieniania), żeby ten punkt zbiegu wiązek pokrywał się idealnie z położeniem guza. To jest standard dobrej praktyki w nowoczesnej radioterapii: wysoka precyzja geometryczna, małe marginesy bezpieczeństwa i bardzo strome gradienty dawki wokół celu. Stereotaksja jest szczególnie przydatna przy małych guzach, dobrze widocznych w obrazowaniu, gdzie zależy nam na maksymalnej oszczędności otaczających struktur krytycznych, na przykład nerwu wzrokowego, pnia mózgu czy rdzenia kręgowego.

Pytanie 27

Promieniowanie rentgenowskie powstaje w wyniku hamowania

A. kwantów energii na katodzie lampy rentgenowskiej.

B. elektronów na katodzie lampy rentgenowskiej.

C. elektronów na anodzie lampy rentgenowskiej.

D. kwantów energii na anodzie lampy rentgenowskiej.

Prawidłowo – promieniowanie rentgenowskie w klasycznej lampie diagnostycznej powstaje głównie w wyniku gwałtownego hamowania elektronów na anodzie. W lampie RTG elektrony są emitowane z rozżarzonej katody (emisja termoelektronowa), a następnie przyspieszane silnym napięciem wysokim, rzędu kilkudziesięciu do nawet 120 kV, w kierunku anody. Lecą więc z dużą energią kinetyczną. Kiedy uderzają w ognisko anody (zwykle z wolframu lub stopu wolframu), są bardzo gwałtownie hamowane w polu elektrycznym jąder atomów materiału tarczy. Właśnie to hamowanie, czyli zmiana pędu i kierunku ruchu elektronu w polu jądra, powoduje emisję promieniowania hamowania – tzw. bremsstrahlung, które stanowi podstawową składową widma promieniowania w diagnostyce obrazowej. Dodatkowo część fotonów powstaje jako promieniowanie charakterystyczne, gdy elektron wybija elektron z powłoki wewnętrznej atomu wolframu i następuje przeskok z wyższej powłoki – ale to wciąż efekt zderzenia elektronu z anodą, nie z katodą. W praktyce klinicznej dobra znajomość tego mechanizmu tłumaczy, dlaczego zmiana napięcia kV wpływa na energię (twardość) wiązki, a zmiana natężenia mA – na ilość wytwarzanych fotonów. Z mojego doświadczenia w pracowniach RTG osoby, które rozumieją, że źródłem promieniowania jest właśnie interakcja szybkich elektronów z materiałem anody, lepiej ogarniają takie tematy jak filtracja wiązki, warstwa półchłonna czy dobór ogniska. Ma to znaczenie nie tylko dla jakości obrazu (kontrast, kontrastowość, szumy), ale też dla ochrony radiologicznej – bo wiemy, skąd bierze się promieniowanie rozproszone i jak parametry pracy lampy przekładają się na dawkę dla pacjenta i personelu. W standardach pracy (np. wytyczne ICRP, EUREF i krajowe rekomendacje) cały czas podkreśla się zależność: energia elektronów przy anodzie → widmo i intensywność promieniowania X.

Pytanie 28

Ilustracja przedstawia pozycjonowanie pacjentki do badania mammograficznego w projekcji

A. dolinowej.

B. bocznej.

C. stycznej.

D. kleopatry.

Prawidłowo – ilustracja pokazuje klasyczne pozycjonowanie do mammografii stycznej, czyli tzw. projekcji spot-compression / tangencjalnej. W tej projekcji ucisk i wiązka promieniowania są skierowane dokładnie na wybrany, ograniczony fragment piersi, zwykle na zmianę wyczuwalną palpacyjnie lub podejrzaną w standardowych projekcjach CC i MLO. Na rysunku widać, że pierś nie jest ułożona jak przy typowej projekcji czołowej czy skośnej, tylko jej mały wycinek został „wyciągnięty” i dociśnięty między detektor a specjalną małą płytkę uciskową. Strzałka wskazuje miejsce zainteresowania – to typowe właśnie dla zdjęcia stycznego, gdzie zależy nam na jak najdokładniejszym odwzorowaniu jednej zmiany, a nie całej piersi. W praktyce technik robi takie zdjęcie, gdy radiolog chce ocenić, czy podejrzany cień leży rzeczywiście w piersi, czy np. w skórze, albo czy mikrozwapnienia są rzeczywiste, czy to tylko nałożenie struktur. Moim zdaniem warto zapamiętać, że projekcje styczne są dodatkowymi, celowanymi zdjęciami – nie zastępują standardowego zestawu CC i MLO, tylko go uzupełniają. W wytycznych jakościowych EUREF i w dobrych podręcznikach z mammografii podkreśla się, że prawidłowe, precyzyjne pozycjonowanie i odpowiednio silny, ale akceptowalny dla pacjentki ucisk w projekcji stycznej znacząco poprawiają rozdzielczość i kontrast podejrzanej zmiany, co potem ułatwia decyzję: kontrola, biopsja, czy spokój. W codziennej pracy w pracowni mammograficznej takie celowane zdjęcia robi się naprawdę często – to nie jest żadna egzotyka, tylko standardowa dobra praktyka.

Pytanie 29

Kryterium rozpoznawczym dla fali δ (delta) w badaniu EKG jest

A. obniżenie odcinka ST.

B. uniesienie odcinka ST.

C. zażębienie na ramieniu wstępującym załamka R.

D. zażębienie na ramieniu zstępującym załamka R.

Prawidłowo wskazana fala δ (delta) to właśnie to charakterystyczne „zażębienie” na ramieniu wstępującym załamka R. W praktyce wygląda to tak, że początek zespołu QRS nie jest stromy i ostry, tylko jakby „rozmyty” i lekko zaokrąglony, z takim delikatnym ząbkiem na początku R. Jest to klasyczny obraz preekscytacji komór, najczęściej w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Elektrofizjologicznie oznacza to, że część komory jest pobudzana wcześniej przez dodatkową drogę przewodzenia (pęczek Kenta), zanim impuls przejdzie prawidłowo przez węzeł AV i układ Hisa-Purkinjego. Moim zdaniem warto to sobie dobrze „wryć w pamięć”, bo jak raz zobaczysz typową falę delta, to potem łatwo ją rozpoznasz. W standardach interpretacji EKG (np. zalecenia ESC) podkreśla się, że fala δ idzie w pakiecie z poszerzeniem QRS i skróceniem odstępu PQ/PR. W codziennej pracy technika czy pielęgniarki kardiologicznej znajomość tego objawu jest ważna, bo pacjent z WPW ma zwiększone ryzyko groźnych tachyarytmii, zwłaszcza przy współistniejącym migotaniu przedsionków. Warto też zwrócić uwagę, że fala delta jest najlepiej widoczna w odprowadzeniach, gdzie załamek R jest dominujący, często w V3–V6. W praktyce, przy opisie EKG, dobrze jest celowo „przeskanować” początek każdego zespołu QRS i szukać tego subtelnego zaokrąglenia. Jeśli jest wątpliwość, przydatne bywa powiększenie zapisu lub porównanie z wcześniejszym EKG pacjenta, żeby ocenić, czy to cecha stała i czy koreluje ze skróconym PQ. Taka systematyczna analiza zgodna z dobrymi praktykami interpretacji EKG naprawdę zmniejsza ryzyko przeoczenia zespołu preekscytacji.

Pytanie 30

Co zostało uwidocznione na zamieszczonym radiogramie?

A. Złamanie kości skokowej.

B. Złamanie kostki bocznej.

C. Ostroga kości piętowej.

D. Zwichnięcie stawu skokowego.

Na radiogramie widoczna jest typowa ostroga kości piętowej, czyli wyrośl kostna zlokalizowana na dolno-przyśrodkowej powierzchni guza piętowego, w okolicy przyczepu rozcięgna podeszwowego. W obrazie RTG wygląda to jak haczykowate lub dziobowate uwypuklenie kości skierowane ku przodowi stopy. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych znalezisk radiologicznych – jeśli raz się je dobrze obejrzy, trudno je potem pomylić. W praktyce technika i lekarze radiolodzy zwracają szczególną uwagę na tę okolicę u pacjentów zgłaszających ból pięty, zwłaszcza nasilający się przy pierwszych krokach rano. Standardowo wykonuje się projekcje boczne stopy lub stawu skokowo-piętowego, bo w tej projekcji ostroga jest najlepiej uwidoczniona. W dobrych praktykach opisowych podkreśla się lokalizację (przyczep rozcięgna podeszwowego vs przyczep ścięgna Achillesa), wielkość wyrośli kostnej i ewentualne towarzyszące zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-piętowego. Trzeba też pamiętać, że sama obecność ostrogi na RTG nie zawsze koreluje z nasileniem dolegliwości bólowych – czasem pacjent ma dużą ostrogę i minimalne objawy, a innym razem odwrotnie. W praktyce klinicznej wynik badania obrazowego łączy się z badaniem fizykalnym i wywiadem. Radiogram pełni tu rolę potwierdzającą i różnicującą – pomaga odróżnić ostrogę od złamań zmęczeniowych guza piętowego, zmian pourazowych czy rzadziej zmian guzowatych. W pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie stopy, brak rotacji oraz dobranie takich parametrów ekspozycji, żeby struktury gąbczaste kości piętowej nie były ani przepalone, ani zbyt niedoświetlone – wtedy krawędzie ostrogi są wyraźne i łatwe do oceny.

Pytanie 31

Wskaż osłonę radiologiczną, która jest stosowana w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej.

A. Osłona 3

B. Osłona 4

C. Osłona 1

D. Osłona 2

Prawidłowo wskazana „Osłona 2” odpowiada typowemu fartuchowi ochronnemu stosowanemu rutynowo w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej. Jest to fartuch z materiału ołowiowego (lub równoważnego, np. kompozyty bez ołowiu) o określonym współczynniku równoważnika ołowiu, najczęściej 0,25–0,35 mm Pb dla badań stomatologicznych. Tego typu osłony są projektowane tak, żeby zabezpieczać tułów, narządy szczególnie wrażliwe (szpik kostny, gonady, część jamy brzusznej) oraz tarczycę, przy jednoczesnym zachowaniu wygody i swobody ruchów pacjenta. W gabinecie stomatologicznym, zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i wymaganiami wynikającymi z prawa atomowego oraz zaleceń Państwowej Agencji Atomistyki, pacjent podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych, pantomograficznych czy cefalometrycznych powinien być osłonięty właśnie takim fartuchem lub jego odmianą (czasem połączoną z kołnierzem na tarczycę). Moim zdaniem kluczowe jest tutaj połączenie dwóch rzeczy: odpowiedniej grubości równoważnika ołowiu i właściwego dopasowania do sylwetki. Jeżeli fartuch jest za krótki, źle zapięty albo zsuwa się z barków, realna skuteczność ochrony spada, nawet jeśli teoretycznie spełnia normy. W praktyce technik elektroradiologii zawsze powinien sprawdzić, czy fartuch dobrze przylega, czy nie ma ubytków w materiale osłonowym i czy nie jest mechanicznie uszkodzony (pęknięcia, załamania). Dobrą praktyką jest też regularna kontrola fartuchów w badaniu rentgenowskim serwisowym, żeby wykryć ewentualne nieszczelności. W radiologii stomatologicznej stosuje się jeszcze dodatkowe osłony lokalne – np. kołnierze na tarczycę u dzieci – ale podstawowym elementem, który większość osób kojarzy z gabinetem RTG u dentysty, jest właśnie taki fartuch jak na ilustracji oznaczonej jako Osłona 2.

Pytanie 32

Który radiofarmaceutyk może zostać podany pacjentowi w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu?

A. Tc-99m MDP

B. I-131 NaI

C. Tc-99m HMPAO

D. I-123 NaI

Prawidłowo wybrany został Tc-99m HMPAO, czyli technet-99m heksametylopropylenoamina oksym. To klasyczny radiofarmaceutyk stosowany w scyntygrafii perfuzyjnej mózgu, zarówno w badaniach stacjonarnych SPECT, jak i w niektórych protokołach dynamicznych. Ma on właściwości lipofilne, dzięki czemu łatwo przenika przez barierę krew–mózg i w stosunkowo krótkim czasie ulega utrwaleniu w tkance mózgowej proporcjonalnie do regionalnego przepływu krwi. Dzięki temu rozkład wychwytu Tc-99m HMPAO bardzo dobrze odzwierciedla perfuzję poszczególnych obszarów mózgu w momencie podania. W praktyce klinicznej używa się go m.in. do oceny ognisk niedokrwienia, w diagnostyce padaczki (lokalizacja ogniska padaczkowego), w ocenie otępień, a także w niektórych przypadkach urazów mózgu. Z mojego doświadczenia, przy badaniach padaczkowych bardzo ważny jest moment podania – HMPAO trzeba wstrzyknąć w trakcie napadu lub tuż po, żeby zobaczyć typowy wzrost przepływu w ognisku. Tc-99m jako znacznik ma korzystny okres półtrwania (ok. 6 godzin), emituje promieniowanie gamma o energii idealnej do gammakamery (140 keV) i daje dobrą jakość obrazów przy stosunkowo niskiej dawce dla pacjenta, co jest zgodne z zasadą ALARA w medycynie nuklearnej. W wytycznych i w praktyce większości pracowni perfuzyjna scyntygrafia mózgu kojarzy się głównie właśnie z Tc-99m HMPAO albo jego nowszym odpowiednikiem Tc-99m ECD. To są standardowe, rekomendowane radiofarmaceutyki do tego typu badań.

Pytanie 33

Pomiaru impedancji akustycznej ucha środkowego dokonuje się podczas badania

A. potencjałów wywołanych.

B. otoemisji akustycznych.

C. tympanometrycznego.

D. audiometrii impedancyjnej.

Prawidłowo – pomiaru impedancji akustycznej ucha środkowego dokonuje się podczas badania tympanometrycznego, które jest kluczowym elementem audiometrii impedancyjnej. Tympanometria polega na zmianie ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym przy jednoczesnym podawaniu tonu testowego (zwykle 226 Hz u dorosłych) i mierzeniu, ile energii akustycznej jest odbijane, a ile przechodzi przez układ: błona bębenkowa – kosteczki słuchowe – ucho środkowe. Z tego właśnie wynika pojęcie impedancji akustycznej, czyli „oporu”, jaki ucho środkowe stawia falom dźwiękowym. W praktyce klinicznej wynik widzimy jako wykres – tympanogram – który pokazuje zależność podatności (compliance) układu od ciśnienia w przewodzie słuchowym. Na podstawie kształtu tympanogramu (typ A, As, Ad, B, C) można wnioskować o obecności wysięku w jamie bębenkowej, dysfunkcji trąbki słuchowej, otosklerozie czy wiotkości łańcucha kosteczek. Moim zdaniem to jedno z bardziej „wdzięcznych” badań – szybkie, niebolesne, a daje masę informacji. W dobrych standardach praktyki laryngologicznej tympanometria jest stosowana rutynowo u dzieci z nawracającymi zapaleniami ucha, u pacjentów z niedosłuchem przewodzeniowym, przed zabiegami na uchu środkowym oraz do kontroli efektów leczenia (np. po założeniu drenów wentylacyjnych). Warto też pamiętać, że nowoczesne tympanometry automatycznie mierzą nie tylko samą impedancję, ale też objętość przewodu słuchowego, ciśnienie w jamie bębenkowej i odruchy z mięśnia strzemiączkowego, co jeszcze poszerza diagnostykę. Z mojego doświadczenia w pracowni audiologicznej dobra interpretacja tympanogramu często wyjaśnia więcej niż samo badanie tonalne słuchu.

Pytanie 34

Wskaż przyczynę powstania artefaktu widocznego na obrazie MR.

A. Nieprawidłowa kalibracja aparatu.

B. Błędny dobór cewki gradientowej.

C. Niejednorodność pola magnetycznego.

D. Wymiary obiektu przekroczyły pole widzenia.

Prawidłowo powiązałeś artefakt z przekroczeniem pola widzenia (FOV) przez obrazowany obiekt. Na pokazanym obrazie MR mózgowia widać typowy przykład tzw. wrap-around albo aliasingu: struktury anatomiczne, które „nie mieszczą się” w zadanym polu widzenia, są składane z powrotem na przeciwległą krawędź obrazu. Dzieje się tak, bo system MR próbuje przypisać sygnał z obszaru poza FOV do najbliższej pozycji wynikającej z zakresu próbkowania w przestrzeni k‑przestrzeni. W praktyce wygląda to tak, że np. część tkanek z przodu lub z tyłu głowy pojawia się jakby „nad” mózgiem albo w innym nielogicznym miejscu przekroju. Z mojego doświadczenia, przy głowie ten artefakt widzi się dość często, gdy technik ustawi zbyt małe FOV w kierunku fazowym, bo chce poprawić rozdzielczość albo skrócić czas badania. Standardową dobrą praktyką jest tak dobrać FOV i kierunek kodowania fazy, żeby całe ciało pacjenta w danym przekroju znajdowało się wewnątrz pola widzenia, albo zastosować techniki antyaliasingowe (np. oversampling w kierunku fazowym, no phase wrap, sat bandy). W opisach MR radiolodzy zwracają uwagę, czy artefakt aliasingu nie maskuje istotnych struktur, zwłaszcza w okolicy czaszki, kręgosłupa szyjnego i kończyn. W codziennej pracy technika jest to też kwestia komfortu – jak FOV jest za małe, badanie często trzeba powtarzać, co wydłuża czas i irytuje pacjenta. Dlatego warto odruchowo sprawdzać, czy głowa, brzuch czy inny badany obszar naprawdę mieści się w polu widzenia w obu kierunkach kodowania.

Pytanie 35

Na którym obrazie zarejestrowano badanie scyntygraficzne?

A. Obraz 4

B. Obraz 3

C. Obraz 2

D. Obraz 1

Prawidłowo wskazany został obraz 4, bo właśnie on przedstawia badanie scyntygraficzne. W scyntygrafii nie oglądamy klasycznej anatomii, tylko rozkład radioaktywnego znacznika w narządzie. Dlatego obraz jest ziarnisty, o niższej rozdzielczości przestrzennej, zwykle w skali szarości lub w pseudokolorach, a struktury anatomiczne są słabo zarysowane. W tym przypadku widać typowy obraz scyntygrafii tarczycy: „motylkowaty” kształt, bez wyraźnych granic tkanek miękkich, ale z wyraźnie zaznaczoną aktywnością radiofarmaceutyku w miąższu gruczołu. W medycynie nuklearnej rejestrujemy promieniowanie gamma emitowane przez podany dożylnie lub doustnie radioizotop (np. 99mTc, 131I), za pomocą gammakamery. Z mojego doświadczenia to właśnie charakterystyczna ziarnistość i brak typowej anatomii są najlepszą podpowiedzią na egzaminach. W praktyce klinicznej scyntygrafia tarczycy służy m.in. do oceny funkcji guzków („zimne”, „gorące”), rozpoznania wola guzowatego toksycznego czy różnicowania przyczyn nadczynności tarczycy. Podobnie wykonuje się scyntygrafię kości, nerek, perfuzji płuc czy mięśnia sercowego – za każdym razem patrzymy bardziej na rozkład funkcji niż na szczegóły budowy. Zgodnie z dobrymi praktykami medycyny nuklearnej kluczowe jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobranie radiofarmaceutyku, właściwe ustawienie gammakamery oraz późniejsza korelacja obrazu scyntygraficznego z badaniami anatomicznymi (CT, MR, USG). W nowoczesnych pracowniach często łączy się scyntygrafię z CT (SPECT/CT), ale sam charakter obrazu funkcjonalnego pozostaje taki, jak na tym czwartym zdjęciu.

Pytanie 36

Radiogram jamy brzusznej uwidacznia

A. połknięte ciało obce.

B. perforację przewodu pokarmowego.

C. złogi w pęcherzyku żółciowym.

D. złogi w nerkach.

Prawidłowo wskazana perforacja przewodu pokarmowego odnosi się do jednej z najważniejszych, wręcz klasycznych wskazań do wykonania przeglądowego radiogramu jamy brzusznej w projekcji stojącej. Na takim zdjęciu szukamy przede wszystkim wolnego powietrza w jamie otrzewnej – tzw. odmy otrzewnowej. Typowy obraz to pas powietrza pod kopułami przepony, oddzielony wyraźną linią od cienia wątroby lub śledziony. W standardach opisowych przyjmuje się, że nawet niewielka ilość gazu, jeżeli jest dobrze uwidoczniona pod przeponą, jest bardzo silnym argumentem za perforacją żołądka, dwunastnicy albo jelit. W praktyce ostrych dyżurów chirurgicznych takie RTG w projekcji stojącej albo bocznej leżącej jest szybkim, tanim i ciągle stosowanym badaniem przesiewowym, zanim pacjent trafi na TK. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w sytuacji ostrego brzucha, nagłego bólu, twardego „deskowatego” brzucha – zlecenie RTG jamy brzusznej i klatki piersiowej w pozycji stojącej to standardowa dobra praktyka. Radiolog opisując obraz zwraca uwagę na obecność wolnego powietrza, poziomy płyn–powietrze, rozdęcie pętli jelitowych, ale to właśnie odma podprzeponowa jest najbardziej charakterystycznym i jednoznacznym wskaźnikiem perforacji. W przeciwieństwie do złogów czy ciał obcych, które mogą być widoczne albo nie (zależnie od ich wysycenia), wolne powietrze ma bardzo typową, kontrastową prezentację. Współczesne wytyczne sugerują, że TK jamy brzusznej jest dokładniejsza, ale zwykłe RTG nadal pozostaje ważnym, szybkim narzędziem wstępnej diagnostyki i triage’u pacjentów z podejrzeniem pęknięcia przewodu pokarmowego.

Pytanie 37

Scyntygrafia kości „whole body” jest wskazana podczas diagnostyki

A. wad wrodzonych.

B. osteoporozy.

C. podejrzenia zmian przerzutów nowotworowych do układu kostnego.

D. podejrzenia choroby reumatycznej.

Prawidłowo wskazana sytuacja kliniczna bardzo dobrze oddaje główne zastosowanie scyntygrafii kości typu „whole body”. Jest to badanie medycyny nuklearnej, w którym dożylnie podaje się radioznacznik wiążący się z tkanką kostną, najczęściej fosfoniany znakowane technetem-99m (np. MDP, HDP), a następnie gammakamera rejestruje jego rozmieszczenie w całym układzie kostnym. Z punktu widzenia praktyki klinicznej, jednym z podstawowych wskazań jest właśnie poszukiwanie przerzutów nowotworowych do kości, np. w raku piersi, raku prostaty, raku płuca czy raku nerki. Przerzuty osteoblastyczne (pobudzające tworzenie kości) dają charakterystyczne ogniska wzmożonego gromadzenia znacznika, często wieloogniskowe, rozsiane po szkielecie. Właśnie dlatego wykonuje się badanie „whole body”, czyli obejmujące cały szkielet, a nie tylko jedną okolicę – bo przerzuty potrafią być odległe od guza pierwotnego i zupełnie bezobjawowe. W standardach onkologicznych scyntygrafia kości jest często badaniem z wyboru przy podejrzeniu zajęcia kośćca, szczególnie gdy rośnie poziom markerów nowotworowych, występują bóle kostne o niejasnej etiologii albo planowana jest duża operacja ortopedyczna i trzeba ocenić stabilność kości. Moim zdaniem ważne jest też zapamiętanie, że scyntygrafia jest bardzo czuła, ale mniej swoista – wykrywa wcześnie zmiany czynnościowe, zanim będą widoczne w RTG, dlatego świetnie nadaje się do „przesiewowego” przeglądu całego układu kostnego w poszukiwaniu przerzutów. W praktyce technika „whole body” to standardowa procedura opisana w wytycznych medycyny nuklearnej i stosowana rutynowo w dużych ośrodkach onkologicznych.

Pytanie 38

Badanie cewki moczowej polegające na wstecznym wprowadzeniu środka kontrastowego to

A. pielografia wstępująca.

B. uretrografia wstępująca.

C. cystouretrografia mikcyjna.

D. pielografia zstępująca.

Prawidłowo – badanie, o które chodzi w pytaniu, to uretrografia wstępująca. Kluczowe są tu dwa słowa: „cewka moczowa” i „wsteczne wprowadzenie środka kontrastowego”. Uretrografia wstępująca polega na podaniu kontrastu przez ujście zewnętrzne cewki, w kierunku przeciwnym do naturalnego przepływu moczu, a następnie wykonaniu serii zdjęć RTG. Dzięki temu bardzo dobrze widać światło cewki, jej zarysy, zwężenia, uchyłki czy przerwania ciągłości po urazach. W praktyce klinicznej to badanie jest standardem np. przy podejrzeniu zwężeń pourazowych, zmian pozapalnych, blizn po zabiegach czy ocenie przed rekonstrukcją cewki. W pracowniach diagnostyki obrazowej zwraca się dużą uwagę na delikatne założenie końcówki do ujścia cewki, odpowiednie ciśnienie podawania kontrastu i właściwe pozycjonowanie pacjenta (zwykle projekcja skośna, żeby zminimalizować nakładanie się struktur miednicy). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli badanie dotyczy wyłącznie cewki i kontrast podajemy przez jej ujście „pod prąd” – to jest właśnie uretrografia wstępująca. Dobrą praktyką jest też kojarzenie, że w opisie radiologicznym będą pojawiać się sformułowania typu: „zwężenie w odcinku opuszkowym cewki”, „wysycenie kontrastem do poziomu zwieracza zewnętrznego”, co jednoznacznie wskazuje na to badanie. W nowoczesnych pracowniach, zgodnie z zaleceniami radiologicznymi, stosuje się możliwie małą dawkę promieniowania i dokładną dokumentację obrazową, często w systemach PACS, żeby ułatwić chirurgowi urologowi planowanie leczenia rekonstrukcyjnego.

Pytanie 39

Które czynności wykonuje technik elektroradiolog w pracowni „gorącej”?

A. Przeprowadza badanie gammakamerą.

B. Sporządza dokumentację medyczną.

C. Układa pacjenta do badania.

D. Przygotowuje radiofarmaceutyk.

Prawidłowo wskazana czynność „przygotowuje radiofarmaceutyk” jest typowym, wręcz kluczowym zadaniem technika elektroradiologii w tzw. pracowni „gorącej” medycyny nuklearnej. W tej części zakładu nie wykonuje się jeszcze obrazowania gammakamerą, tylko właśnie przygotowuje i porcjuje substancje promieniotwórcze – radiofarmaceutyki – które później są podawane pacjentom. Pracownia „gorąca” to miejsce, gdzie dochodzi do znakowania nośnika (np. związku chemicznego, koloidu, peptydu) odpowiednim radioizotopem, kontroluje się aktywność, czas rozpadu, przygotowuje dawki indywidualne i prowadzi dokumentację radioaktywności. Wszystko odbywa się zgodnie z zasadami GMP, przepisami PAA i wewnętrznymi procedurami BHP oraz ochrony radiologicznej. Technik korzysta tu z osłon ołowianych, dozowników, dygestoriów, kalibratora dawki, a także przestrzega ścisłych procedur dotyczących dekontaminacji i postępowania z odpadami promieniotwórczymi. W praktyce wygląda to tak, że rano przychodzi fiolka z radionuklidem (np. technet-99m), technik w pracowni „gorącej” przygotowuje z niej konkretne radiofarmaceutyki do badań różnych narządów, mierzy aktywność w kalibratorze dawki, rozdziela do strzykawek w osłonach ołowianych i opisuje je. Moim zdaniem to jedno z bardziej odpowiedzialnych zadań, bo od prawidłowego przygotowania radiofarmaceutyku zależy zarówno bezpieczeństwo pacjenta, jak i jakość późniejszego obrazu scyntygraficznego. Dobre praktyki wymagają też ciągłego monitorowania zanieczyszczeń powierzchni, kontroli skażeń osobistych i prowadzenia szczegółowej ewidencji źródeł, co również jest elementem codziennej pracy w „gorącej” pracowni.

Pytanie 40

Radiogram przedstawia

A. ciężki uraz miednicy w mechanizmie stycznym.

B. złamanie w obrębie szyjki kości udowej z przemieszczeniem linii Shentona.

C. prawidłową miednicę 10-letniego chłopca w ocenie panewki.

D. prawidłową miednicę u osoby starszej w ocenie panewki.

Prawidłowo rozpoznano złamanie szyjki kości udowej z przerwaniem i przemieszczeniem linii Shentona. Na standardowym zdjęciu AP miednicy linia Shentona to gładki, ciągły łuk biegnący wzdłuż dolnego brzegu gałęzi górnej kości łonowej i przyśrodkowego obrysu szyjki kości udowej. W zdrowym stawie biodrowym tworzy ona elegancki, równy łuk bez załamań. Każde jego przerwanie, uskoku czy „schodek” to klasyczny radiologiczny sygnał złamania szyjki lub zwichnięcia stawu biodrowego. Na tym radiogramie dokładnie to widać – łuk nie jest ciągły, a fragment bliższego końca kości udowej jest przemieszczony względem panewki. Moim zdaniem to jedno z tych badań, gdzie naprawdę warto przyzwyczaić oko do oceny linii Shentona, bo w praktyce SOR-owej czy na ortopedii często dostajemy zdjęcia słabej jakości, z rotacją, otyłością itd. i ten prosty znak bardzo pomaga. W dobrych praktykach radiologii układu kostno‑stawowego zaleca się rutynową ocenę kilku „linii kontrolnych”: właśnie linii Shentona, linii iliofemoralnej, ciągłości sklepienia panewki. U dorosłych, zwłaszcza u osób starszych, złamania szyjki kości udowej bywają trudne do zauważenia, szczególnie gdy przemieszczenie jest niewielkie. Dlatego standardem jest: jeśli klinika (ból biodra, brak obciążania kończyny, skrócenie i rotacja zewnętrzna) nie zgadza się z „prawidłowym” RTG, to robi się dodatkowe projekcje lub TK. W praktyce technika radiologii powinna też zadbać o prawidłowe ułożenie pacjenta – kończyny lekko do wewnątrz – żeby szyjka nie nakładała się na panewkę. To bardzo ułatwia ocenę linii Shentona i wczesne wychwycenie nawet dyskretnych złamań.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej