Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik ortopeda
Kwalifikacja: MED.11 - Wykonywanie i dobieranie przedmiotów ortopedycznych oraz środków pomocniczych
Data rozpoczęcia: 21 lutego 2026 17:29
Data zakończenia: 21 lutego 2026 17:44

Egzamin zdany!

Wynik: 33/40 punktów (82,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który kręg kręgosłupa piersiowego oznaczono na rysunku?

A. 10

B. 12

C. 11

D. 9

Odpowiedź 12 jest poprawna, ponieważ na rysunku oznaczony kręg znajduje się na dolnym końcu odcinka piersiowego kręgosłupa, co odpowiada dwunastemu kręgowi piersiowemu (T12). Kręgosłup piersiowy składa się z 12 kręgów, a T12 jest ostatnim z nich, graniczącym z kręgosłupem lędźwiowym. Znajomość lokalizacji kręgów jest kluczowa dla specjalistów w dziedzinie medycyny, rehabilitacji oraz ortopedii. T12 odgrywa istotną rolę w stabilizacji odcinka lędźwiowego, a jego właściwe zrozumienie jest niezbędne np. przy diagnozowaniu urazów czy problemów z kręgosłupem. W praktyce, dokładna znajomość anatomii kręgosłupa pozwala lekarzom na skuteczniejszą interwencję w przypadku pacjentów z bólami pleców lub skoliozą. Warto również zwrócić uwagę, że kontuzje kręgosłupa piersiowego, w tym T12, mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, dlatego ich znajomość jest niezbędna w profesjonalnym leczeniu i rehabilitacji pacjentów.

Pytanie 2

Wykorzystanie w protezie kończyny górnej uchwytu nadgarstkowego, który jest nierozłączny i nie pozwala na zmianę końcówki, jest stosowane w przypadku

A. wyłuszczenia w łokciu

B. amputacji w połowie przedramienia

C. amputacji w połowie ramienia

D. wyłuszczenia w nadgarstku

Amputacja w połowie przedramienia oraz amputacja w połowie ramienia to sytuacje, w których stosowanie wymiennych końcówek jest bardziej wskazane. W pierwszym przypadku, amputacja w połowie przedramienia zachowuje część stawu łokciowego, co pozwala na zastosowanie protezy z ruchomym nadgarstkiem. Takie rozwiązanie umożliwia większą swobodę ruchów i lepsze dopasowanie protezy do aktualnych potrzeb użytkownika. Podobnie, w przypadku amputacji w połowie ramienia, gdzie kończyna górna pozostaje częściowo zachowana, można zainstalować protezę, która wykorzystuje wymienne końcówki, co zwiększa jej wszechstronność i umożliwia dostosowanie do różnych zadań. Wyłuszczenie w łokciu natomiast również wymaga innego podejścia, ponieważ problem znajduje się wyżej w obrębie kończyny, co skutkuje innymi potrzebami w zakresie rehabilitacji i dostosowania protezy. W takich przypadkach, nierozłączny uchwyt nadgarstkowy nie jest optymalnym wyborem, ponieważ zmniejsza możliwości adaptacyjne protezy i ogranicza jej funkcjonalność w codziennych działaniach. Warto pamiętać, że w ortotyce istnieje konieczność indywidualnego podejścia do każdego przypadku, a stosowanie wymiennych komponentów może znacząco poprawić komfort i funkcję kończyny, co jest zgodne z aktualnymi standardami w dziedzinie protetyki.

Pytanie 3

Przy tworzeniu negatywu gipsowego stopy trzeba odwzorować obszar kości sześciennej, która usytuowana jest na powierzchni

A. grzbietowej przodostopia

B. bocznej stępu

C. podeszwowej przodostopia

D. przyśrodkowej stępu

Odpowiedź 'boczna stępu' jest na pewno trafna, bo kość sześcienna, czyli os cuboideum, znajduje się w bocznej części stopy, między kością piętową a kośćmi śródstopia. Kiedy robimy negatyw gipsowy stopy, to naprawdę ważne, żeby dobrze odwzorować tę okolicę. Dlatego, że to ma ogromne znaczenie dla dalszych działań ortopedycznych, jak produkcja wkładek ortopedycznych czy protez. Boczna część stępu ma spory wpływ na stabilność stopy, zwłaszcza podczas chodzenia i różnych dynamicznych ruchów. Im dokładniej będziemy odwzorowywać tę część, tym lepiej dopasujemy materiały ortopedyczne do indywidualnej budowy pacjenta, co z kolei przekłada się na komfort ich użytkowania i skuteczność terapii. Gdy negatyw gipsowy jest dobrze wykonany, z uwzględnieniem szczegółów anatomicznych, może naprawdę poprawić jakość życia pacjentów z problemami ortopedycznymi, co pokazuje, jak ważna jest zgodność z dobrymi praktykami w tej dziedzinie. Dodatkowo, wiedza o tym, gdzie znajduje się kość sześcienna, jest wręcz niezbędna przy diagnostyce i leczeniu różnych schorzeń stóp, jak płaskostopie czy inne deformacje, co podkreśla, jak kluczowe jest precyzyjne odwzorowanie na każdym etapie pracy.

Pytanie 4

Podczas przymierzania protezy uda, pacjent porusza nogą w stawie biodrowym. Co jest przyczyną tego ruchu obwodowego?

A. za miękka stopa protezowa

B. zbyt krótka proteza

C. za sztywna stopa protezowa

D. zbyt długa proteza

Zbyt długa proteza uda jest najczęstszą przyczyną obwodzenia kończyny w stawie biodrowym podczas chodzenia. Kiedy proteza jest zbyt długa, powoduje to, że pacjent nie jest w stanie przyjąć naturalnej postawy podczas chodu. Długość protezy powinna być tak dobrana, aby zapewnić prawidłową biomechanikę stawu biodrowego, co jest kluczowe dla stabilności i komfortu pacjenta. W praktyce, zbyt długa proteza prowadzi do nieprawidłowego ułożenia kończyny, co skutkuje żmudnym obwodzeniem zamiast prawidłowego ruchu. W standardach protetycznych zaleca się, aby długość protezy była dopasowana na podstawie wymiarów anatomicznych pacjenta oraz jego indywidualnych potrzeb funkcjonalnych. Przykładem zastosowania może być sytuacja, w której pacjent przeszedł amputację, a protetyk wykorzystuje metodologię analizy chodu do oceny długości i kąta protezy, aby zoptymalizować jego funkcjonowanie. Dobrze dopasowana proteza nie tylko zwiększa komfort, ale także wpływa na jakość życia pacjenta oraz jego zdolność do wykonywania codziennych czynności.

Pytanie 5

Która z poniższych cech nie odnosi się do dziecięcego wózka inwalidzkiego przeznaczonego do samodzielnego poruszania się?

A. Wyposażony w uchwyt do prowadzenia przez osobę dorosłą

B. Wyposażony w komfortowe siedzisko z poduszką przeciwodleżynową

C. Ciężki z opcją składania

D. Zwrotny o proporcjach adekwatnych do dziecka

Dziecięce wózki inwalidzkie przeznaczone do samodzielnego poruszania się powinny być lekkie oraz łatwe w manewrowaniu, co czyni odpowiednią cechą "zwrotny o proporcjach odpowiadających dziecku". Wózki te muszą być projektowane z myślą o komforcie i bezpieczeństwie młodych użytkowników, co obejmuje również wygodne siedzisko z poduszką przeciwodleżynową, by zapobiegać występowaniu odleżyn w przypadku długotrwałego siedzenia. Jednak cecha "ciężki z możliwością złożenia" jest nieodpowiednia dla dziecięcego wózka inwalidzkiego, ponieważ wózek powinien charakteryzować się niską wagą, co ułatwia dziecku poruszanie się oraz transport. W praktyce, wózki dla dzieci powinny być projektowane zgodnie z normami EN 12182, które regulują wymagania dotyczące pomocy technicznych dla osób z niepełnosprawnościami, zapewniając odpowiednią ergonomię i bezpieczeństwo. Wózki, które są zbyt ciężkie, mogą ograniczać mobilność dzieci oraz powodować trudności w użytkowaniu zarówno dla dzieci, jak i ich opiekunów, co neguje główny cel ich stosowania.

Pytanie 6

Określ właściwą sekwencję działań realizowanych w procesie technologicznym produkcji obuwia ortopedycznego?

A. Produkcja spodów, wklejenie wkładek, szycie cholewek

B. Przygotowanie spodów, produkcja spodów, modelowanie kopyt

C. Modelowanie kopyt, przygotowanie szablonów cholewek, szycie cholewek

D. Złożenie obuwia, przymiarka, produkcja wkładek

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na kluczowe etapy w procesie produkcji obuwia ortopedycznego, które są ściśle powiązane z anatomią stopy oraz wymaganiami zdrowotnymi użytkowników. Modelowanie kopyt to pierwszy etap, który ma na celu dokładne odwzorowanie kształtu stopy pacjenta. To zadanie powinno być wykonane w oparciu o szczegółowe pomiary oraz analizy biomechaniczne, które pomagają w stworzeniu idealnego kopyta, wspierającego naturalną postawę stopy. Następnie, wykonanie szablonów cholewek jest kolejnym krokiem, który wymaga precyzyjnego odwzorowania kształtu kopyta oraz materiałów, które będą użyte do produkcji. To ważne, aby cholewki były odpowiednio dopasowane, co zapewnia komfort i wsparcie dla stóp. Ostatni etap, uszycie cholewek, polega na połączeniu przygotowanych elementów w gotowe obuwie, które następnie jest poddawane dalszym procesom, takim jak montaż i przymiarka. Zastosowanie tej kolejności czynności jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży ortopedycznej i ma na celu zapewnienie wysokiej jakości produktu, który spełnia specyficzne potrzeby pacjentów.

Pytanie 7

Osoba z wyraźnym zniekształceniem w rejonie tułowia, aby zakryć ortopedyczne wsparcie, powinna wybierać ubrania

A. z golfem i obcisłe

B. z jasnych i lekkich tkanin

C. z głębokim dekoltem i prostym fasonem

D. z materiałów wzorzystych i luźnych

Wybór ubrań z materiałów wzorzystych i luźnych stanowi najlepszą strategię maskującą zastosowanie zaopatrzenia ortopedycznego. Ubrania te skutecznie odwracają uwagę od zniekształceń ciała, a ich luźny krój nie podkreśla w żaden sposób konturów ciała, co jest kluczowe w przypadku pacjentów z dużymi deformacjami. Wzory, zwłaszcza w jasnych kolorach, mogą również działać jako element optyczny, rozpraszający wzrok i zmniejszający widoczność ewentualnych niedoskonałości. Przykładem mogą być koszule lub bluzki z nadrukami, które świetnie sprawdzają się w codziennych stylizacjach, pozwalając na komfort i wygodę. Warto również zwrócić uwagę na materiały, które są przewiewne i miękkie, co zapewnia pacjentowi komfort noszenia, co jest szczególnie istotne w kontekście długotrwałego korzystania z zaopatrzenia ortopedycznego. Zgodnie z zaleceniami specjalistów w dziedzinie ortopedii i rehabilitacji, odpowiedni dobór odzieży odgrywa istotną rolę w samopoczuciu pacjenta, wpływając pozytywnie na jego pewność siebie oraz jakości życia.

Pytanie 8

Aby stworzyć tymczasową protezę uda, należy podgrzać płytę polietylenową (Pe) w piecu do tworzyw sztucznych do temperatury

A. 120-130°

B. 200-250°

C. 80-100°

D. 160-180°

W odpowiedziach, które wskazują na temperatury poniżej 120°C, takich jak 80-100° oraz 160-180°, występuje istotny błąd polegający na niedoszacowaniu właściwości termoplastycznych polietylenu. Temperatura 80-100°C jest niewystarczająca do uzyskania odpowiedniej plastyczności materiału, co skutkuje brakiem możliwości formowania go w pożądany kształt protezy. Z drugiej strony, temperatura 160-180°C może spowodować nadmierne rozkładanie się polietylenu, prowadząc do degradacji materiału, co w konsekwencji osłabia jego właściwości mechaniczne i może zagrażać bezpieczeństwu użytkownika. Temperatury w zakresie 200-250°C są nieodpowiednie, ponieważ polietylen w tak wysokich temperaturach ulega szybkiemu rozkładowi, co skutkuje nie tylko utratą właściwości mechanicznych, ale także wytwarzaniem szkodliwych substancji. Wybór niewłaściwej temperatury obróbczej jest typowym błędem, który może prowadzić do nieefektywności procesu produkcyjnego oraz niskiej jakości finalnego wyrobu. Znajomość odpowiednich zakresów temperatur jest fundamentalna dla osób zajmujących się projektowaniem i wytwarzaniem protez, a także dla zapewnienia zgodności z regulacjami branżowymi oraz utrzymania wysokich standardów jakości w ortopedii.

Pytanie 9

Aby określić odpowiednią długość laski inwalidzkiej dla pacjenta, należy zmierzyć odległość między podłożem a

A. kolcem biodrowym przednim górnym

B. nadgarstkiem opuszczonej wzdłuż tułowia kończyny górnej

C. stawem łokciowym opuszczonej wzdłuż tułowia kończyny górnej

D. wierzchołkiem krętarza większego kości udowej

Długość laski inwalidzkiej powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta, a kluczowym parametrem do pomiaru jest odległość od podłoża do wierzchołka krętarza większego kości udowej. Krętarz większy znajduje się na zewnętrznej stronie kości udowej i jest punktem odniesienia dla pomiarów biomechanicznych kończyny dolnej. Prawidłowe dopasowanie laski jest istotne, ponieważ ma bezpośredni wpływ na stabilność pacjenta podczas chodu oraz na zmniejszenie obciążenia stawów. W praktyce, aby odpowiednio dobrać długość laski, pacjent powinien stać wyprostowany, a ręka, w której będzie trzymał laskę, powinna być opuszczona wzdłuż ciała. Gdy pacjent trzyma laskę w ręce, jego łokieć powinien być lekko zgięty (około 15-30 stopni), co zapewnia komfort i właściwą postawę. Warto również wspomnieć, że korzystanie z laski o odpowiedniej długości może pomóc w poprawie równowagi oraz zmniejszeniu ryzyka upadków, co jest szczególnie ważne w przypadku osób starszych lub z ograniczeniami ruchowymi.

Pytanie 10

Zastosowanie elastycznej opaski do bandażowania kikuta w początkowym okresie po amputacji ma na celu zapobieganie

A. urazom mechanicznym

B. chorobom naczyniowym

C. bólom fantomowym

D. obrzękom pooperacyjnym

Bandażowanie kikuta elastyczną opaską we wczesnym okresie po amputacji ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu obrzękom pooperacyjnym. Po amputacji, w wyniku urazu tkanek i interwencji chirurgicznej, występuje naturalna reakcja organizmu, która prowadzi do gromadzenia się płynów w okolicy rany. Bandażowanie elastyczne działa jak zewnętrzny ucisk, który wspomaga krążenie krwi i limfy, redukując ryzyko obrzęków, które mogą prowadzić do dalszych komplikacji, takich jak infekcje lub opóźniony proces gojenia. Przykładem zastosowania jest stosowanie bandaży, które są odpowiednio dobrane do rozmiaru i kształtu kikuta, co umożliwia indywidualne dostosowanie ucisku. Zgodnie z zaleceniami towarzystw medycznych, elastyczne pończochy lub opaski powinny być używane w pierwszych dniach po operacji, aby zminimalizować obrzęk oraz wspierać rehabilitację. Warto również pamiętać, że prawidłowe bandażowanie powinno być częścią kompleksowej opieki poszpitalnej, obejmującej edukację pacjenta oraz wsparcie w codziennych czynnościach.

Pytanie 11

Aby zbudować aparat typu KAFO użyto 4 aluminiowe szyny oraz 2 kolanowe zamki. Jaką cenę ma jedna szyna, jeżeli koszt zamka wynosi 800 zł, a łączny koszt wszystkich komponentów to 2000 zł?

A. 200 zł

B. 400 zł

C. 100 zł

D. 300 zł

Poprawna odpowiedź wynika z analizy całkowitych kosztów zestawu komponentów, który wynosił 2000 zł. Znamy koszt jednego zamka kolanowego, który wynosi 800 zł za dwa zamki, co daje 400 zł na zamek. Od całkowitego kosztu zestawu, czyli 2000 zł, należy odjąć koszt zamków, co daje nam kwotę 1600 zł pozostającą na szyny. Ponieważ w zestawie znajdują się 4 szyny aluminiowe, dzielimy kwotę 1600 zł przez 4, co daje nam koszt jednej szyny wynoszący 400 zł. Przy czym, aby uzyskać koszt jednej szyny, należy uwzględnić, że całkowity wydatek na szyny powinien być poprawnie obliczony na podstawie pozostałej kwoty. W praktyce szyny aluminiowe są szeroko stosowane w ortotyce, a ich koszt jest często kluczowym czynnikiem wpływającym na całkowity koszt konstrukcji ortopedycznych. Znajomość kosztów poszczególnych elementów pozwala na lepsze zarządzanie budżetem podczas projektowania i realizowania protez oraz aparatów ortopedycznych.

Pytanie 12

Co może osłabić skuteczny kontakt w trakcie negocjacji?

A. Brak nawiązywania kontaktu wzrokowego

B. Unikanie słownej agresji

C. Skupienie się na rozmówcy

D. Utrzymywanie pozytywnej atmosfery

Brak kontaktu wzrokowego jest kluczowym czynnikiem, który osłabia dobry kontakt podczas negocjacji. W sytuacjach negocjacyjnych, nawiązywanie kontaktu wzrokowego jest fundamentalnym elementem budowania zaufania i zaangażowania. Wzrok odgrywa istotną rolę w komunikacji niewerbalnej, wpływając na percepcję intencji oraz emocji partnera. Kiedy negocjatorzy unikają patrzenia sobie w oczy, mogą być postrzegani jako nieufni, niepewni lub niezaangażowani, co może prowadzić do konfliktów lub błędnych interpretacji zamiarów. Na przykład, w negocjacjach handlowych, bezpośredni kontakt wzrokowy może wzmocnić poczucie autorytetu i pewności siebie, co jest niezbędne do osiągnięcia korzystnych warunków. Dobre praktyki wskazują, że utrzymanie kontaktu wzrokowego przez 50-70% czasu rozmowy sprzyja lepszemu porozumieniu i budowaniu relacji. To technika, która, stosowana z umiarem, może prowadzić do sukcesu w negocjacjach.

Pytanie 13

Jakiego elementu projektu używa technik ortopeda przy doborze kroju derby?

A. Podpodeszwy

B. Obcasa

C. Cholewki

D. Podeszwy

Wybór odpowiedzi dotyczących podpodeszwy, obcasa czy podeszw nie jest zgodny z istotą pytania o krój derby. Podpodeszwa to warstwa, która znajduje się pod podeszwą buta i jej główną funkcją jest zapewnienie dodatkowej amortyzacji i wygody. W kontekście ortopedii, podpodeszwa jest istotna, jednakże nie definiuje ona stylu czy formy buta, jaką reprezentuje krój derby. Z kolei obcas dotyczy wysokości i kształtu elementu podnoszącego tylną część buta, co ma wpływ na biomechanikę chodu, ale nie jest kluczowe w kontekście kroju, który ma swoje źródło w konstrukcji cholewki. Podeszwa to zewnętrzna część buta, która styka się z podłożem, a jej głównym zadaniem jest zapewnienie przyczepności oraz izolacji od podłoża. Choć wszystkie te elementy są istotne w kontekście obuwia, to jednak kluczowym aspektem kroju derby jest właśnie cholewka, która zapewnia odpowiednie dopasowanie i wsparcie stopy. Błąd w myśleniu polega na skupieniu się na innych komponentach buta, które są ważne, ale nie decydują o charakterystyce kroju, a praktyczne zastosowanie cholewki w ortopedii jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego wsparcia dla osób z problemami zdrowotnymi. Właściwy dobór cholewki jest kluczowy dla komfortu i funkcjonalności obuwia, co w dużej mierze wpływa na jakość życia użytkowników.

Pytanie 14

Zakład ortopedyczny nabył styrogum o wymiarach 1,5 m x 1,5 m. Ile maksymalnie par podeszew można wyprodukować z tego materiału, mając na uwadze, że na jedną parę podeszew potrzeba 0,5 m x 0,5 m styrogum?

A. 8 par podeszew

B. 9 par podeszew

C. 7 par podeszew

D. 6 par podeszew

Wielu użytkowników może mieć trudności z obliczeniem maksymalnej liczby par podeszew, co może prowadzić do nieprawidłowych konkluzji. Na przykład, gdy ktoś oblicza maksymalną liczbę par, może pomylić się w założeniach dotyczących wymagań materiałowych. Często występuje błąd polegający na myleniu jednostek powierzchni, co skutkuje niewłaściwym oszacowaniem ilości materiału, który można wykorzystać. Innym powszechnym błędem jest niedostrzeganie zależności pomiędzy wymiarami materiału a wymaganiami pod względem powierzchni dla każdej pary podeszew. Czasami użytkownicy mogą też pomijać konieczność przeliczenia jednostek, co prowadzi do pomyłek w obliczeniach. Na przykład, obliczając powierzchnię całkowitą, możliwe jest założenie, że 1,5 m x 1,5 m wystarczy na więcej par, niż wskazują obliczenia, ponieważ nie uwzględniają oni potrzeby podzielenia tej powierzchni na części o określonych wymiarach. Takie nieprawidłowe podejście do obliczeń może prowadzić do nieefektywności w wykorzystaniu materiałów, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami w branży, gdzie kluczowe jest racjonalne i efektywne gospodarowanie zasobami. Edukacja w zakresie podstawowych zasad obliczeń oraz znajomość standardów branżowych wspierających optymalizację wykorzystania materiałów mogą znacznie poprawić wyniki produkcyjne i finansowe.

Pytanie 15

Materiał do produkcji obuwia ortopedycznego powinien być dobrany

A. z blachy duralowej

B. z płótna

C. z wióra szewskiego

D. ze skóry karkowej

Otok do obuwia ortopedycznego powinien być wykonany ze skóry karkowej, ponieważ charakteryzuje się ona wysoką odpornością na uszkodzenia mechaniczne oraz doskonałą elastycznością. Skóra karkowa, będąca materiałem pochodzenia zwierzęcego, zapewnia nie tylko trwałość, ale również odpowiednią wentylację, co jest kluczowe w kontekście zdrowia stóp. Materiał ten dobrze przylega do kształtu stopy, co zwiększa komfort użytkowania obuwia ortopedycznego. W praktyce, zastosowanie skóry karkowej w otokach przyczynia się do poprawy biomechaniki chodu, a także minimalizuje ryzyko powstawania otarć i podrażnień. Wzorcowe standardy w produkcji obuwia ortopedycznego, takie jak normy PN-EN 12568, podkreślają znaczenie wykorzystania wysokiej jakości materiałów, które spełniają wymagania anatomiczne i biomechaniczne. Wybór skóry karkowej jako materiału otoku jest więc zgodny z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 16

Na rysunku jest przedstawiony aparat wyrównujący duże skrócenie kończyny dolnej. Który element konstrukcyjny wskazuje strzałka?

A. Stopę protezową.

B. Zawias.

C. Nadlew.

D. Nadbudówkę.

Zawias, na który wskazuje strzałka, jest kluczowym elementem aparatu ortopedycznego, który służy do wyrównywania długości kończyny dolnej. Jego funkcja polega na umożliwieniu ruchu w stawie, co jest niezbędne w przypadku osób z dużym skróceniem kończyny. Dzięki zawiasowi pacjent ma możliwość zginania i prostowania nogi, co ma ogromne znaczenie w codziennym funkcjonowaniu oraz rehabilitacji. W kontekście aparatów ortopedycznych, zawiasy powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta i mogą mieć różne rozwiązania technologiczne, takie jak zawiasy sprężynowe czy hydrauliczne. Ponadto, stosowanie zawiasów w aparatach ortopedycznych jest zgodne z najlepszymi praktykami w rehabilitacji, co umożliwia nie tylko poprawę komfortu użytkownika, ale również wspiera proces odzyskiwania pełnej sprawności. Właściwa konstrukcja zawiasu oraz jego umiejscowienie w aparacie mogą znacząco wpłynąć na efektywność leczenia oraz jakość życia pacjenta.

Pytanie 17

Aby zrealizować stabilizator dla stawu skokowego, powinno się zastosować

A. neoprenu

B. filcu

C. wiskozy

D. lnu

Neopren jest materiałem o doskonałych właściwościach elastycznych i termicznych, co czyni go idealnym do produkcji stabilizatorów stawu skokowego. Jego struktura umożliwia odprowadzenie wilgoci oraz zapewnia komfort użytkowania, co jest kluczowe podczas rehabilitacji bądź prewencji kontuzji. Dzięki swojej elastyczności, neopren pozwala na swobodne ruchy stawu, jednocześnie oferując odpowiednie wsparcie i stabilizację. W praktyce, stabilizatory wykonane z neoprenu są szeroko stosowane w sportach, gdzie ryzyko urazów stawu skokowego jest wysokie, takich jak piłka nożna czy koszykówka. Dodatkowo, neopren jest materiałem odpornym na działanie wody, co zwiększa jego funkcjonalność w różnorodnych warunkach atmosferycznych. W kontekście standardów branżowych, neopren spełnia wysokie wymagania dotyczące jakości i bezpieczeństwa, co potwierdzają liczne badania oraz certyfikaty, takie jak ISO. Właściwości neoprenu sprawiają, że jest on optymalnym rozwiązaniem dla osób poszukujących skutecznej ochrony i wsparcia stawu skokowego.

Pytanie 18

Negatyw gipsowy powstaje poprzez owinięcie kończyny pacjenta opaskami gipsowymi w zwojach nakładających się na siebie w proporcji

A. 1/1

B. 1/3

C. 1/2

D. 1/4

Odpowiedź 1/2 jest poprawna, ponieważ podczas tworzenia negatywu gipsowego kluczowe jest zachowanie odpowiedniej proporcji zwojów opasek gipsowych. Owijanie kończyny w proporcji 1/2 oznacza, że każdy kolejny zwój zakrywa połowę poprzedniego, co zapewnia optymalną sztywność i stabilność konstrukcji. Takie podejście minimalizuje ryzyko powstawania miejsc osłabionych, które mogłyby prowadzić do nieprawidłowego uformowania gipsu oraz potencjalnych uszkodzeń kończyny. Przykładem zastosowania tej metody jest przygotowanie gipsu w ortopedii, gdzie precyzyjne dopasowanie oraz odpowiednie rozłożenie materiału są kluczowe dla efektywności leczenia urazów. Standardy wytwarzania negatywów gipsowych, takie jak te opracowane przez organizacje ortopedyczne, podkreślają znaczenie techniki owijania, co potwierdza, że praktyka ta jest zgodna z najlepszymi rozwiązaniami w branży.

Pytanie 19

Jakiego rodzaju zawieszenie charakteryzuje się protezą uda, w której cała powierzchnia kikuta ściśle przylega do wnętrza leja, generując także obciążenie osiowe?

A. Kontaktowe

B. Półkontaktowe

C. Dodatkowe

D. Podciśnieniowe

Odpowiedź 'Kontaktowe' jest poprawna, ponieważ w protezach uda typu kontaktowego cała powierzchnia kikuta pacjenta ma bezpośredni kontakt z wnętrzem leja protezy. Tego rodzaju zawieszenie zapewnia pełne przeniesienie obciążeń osiowych z kończyny na protezę, co jest kluczowe dla stabilności oraz funkcjonalności protezy. W praktyce oznacza to, że pacjent odczuwa większy komfort, a także lepszą kontrolę nad ruchem protezy. Zastosowanie tego typu zawieszenia jest zgodne z zaleceniami i standardami branżowymi, które podkreślają znaczenie odpowiedniego dopasowania protez do indywidualnych potrzeb pacjenta. W przypadku protez kończyn dolnych, takich jak protezy uda, kontaktowe zawieszenie pozwala na skuteczniejsze rozłożenie obciążenia oraz zmniejszenie ryzyka powstawania odleżyn i podrażnień. Takie rozwiązanie jest często stosowane w przypadkach, gdzie pacjent potrzebuje większej stabilności i wsparcia w codziennych aktywnościach, co znacznie poprawia jakość życia.

Pytanie 20

Jaką grupę mięśni w rejonie stawu biodrowego powinno się wzmocnić w trakcie rehabilitacji pacjenta po amputacji na poziomie uda?

A. Przywodziciele

B. Rotatory zewnętrzne

C. Odwodziciele

D. Zginacze

Wzmocnienie przywodzicieli w okolicy stawu biodrowego po amputacji na poziomie uda jest kluczowe dla przywrócenia funkcji oraz stabilności kończyny. Przywodziciele, w tym mięsień przywodziciel wielki, przywodziciel długi i przywodziciel krótki, odgrywają istotną rolę w stabilizacji stawu biodrowego oraz w kontrolowaniu ruchów kończyny. W praktyce, rehabilitacja pacjentów po amputacji powinna skoncentrować się na przywróceniu równowagi sił mięśniowych, aby uniknąć kompensacyjnych wzorców ruchowych, które mogą prowadzić do kontuzji lub dyskomfortu. Ćwiczenia takie jak przywodzenie nogi w leżeniu bokiem czy w oparciu o taśmy oporowe są przykładowymi metodami na wzmocnienie tej grupy mięśniowej. Wzmacnianie przywodzicieli sprzyja nie tylko poprawie postawy, ale również ułatwia proces nauki chodu z protezą, co jest istotnym celem rehabilitacyjnym. Zgodnie z wytycznymi American Physical Therapy Association, wzmocnienie mięśni stabilizujących biodro jest kluczowe dla funkcjonalnej niezależności pacjentów po amputacji.

Pytanie 21

Jakiej czynności nie powinien wykonać technik ortopeda przed przekazaniem gotowego obuwia?

A. Poinformować pacjenta, w jaki sposób powinien dbać o obuwie

B. Zmierzyć obuwie, weryfikując na końcu poprawność wykonania

C. Zapakować buty do szczelnego worka foliowego

D. Wyczyścić i naimpregnować buty pastą bezbarwną

Właściwe zapakowanie obuwia ortopedycznego nie powinno obejmować hermetycznego worka foliowego, ponieważ może to prowadzić do gromadzenia się wilgoci, co sprzyja rozwojowi bakterii i pleśni. Technicy ortopedyczni powinni zapewnić, że obuwie jest odpowiednio wentylowane i zabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi, na przykład poprzez użycie specjalnych pudełek lub woreczków z materiałów oddychających. Przed wydaniem obuwia pacjentowi, technik powinien również poinstruować go o metodach pielęgnacji, co jest kluczowe dla zachowania właściwości ortopedycznych obuwia. Wyczyść i zapastuj buty, aby zapewnić ich estetyczny wygląd i długotrwałość, co wpisuje się w standardy dotyczące jakości usług ortopedycznych. Przykładowo, stosowanie pasty bezbarwnej nie tylko poprawia wygląd butów, ale także je chroni, co jest zgodne z dobrymi praktykami w tej dziedzinie.

Pytanie 22

Osoba nosząca gorset antyhiperkifotyczny, który redukuje kifozę piersiową, powinna wzmacniać mięśnie

A. biodrowo-lędźwiowe

B. brzucha

C. szyi

D. prostowniki grzbietu

Prostowniki grzbietu, czyli mięśnie znajdujące się wzdłuż kręgosłupa, odgrywają kluczową rolę w stabilizacji postawy ciała oraz przeciwdziałaniu nadmiernej kifozie. W przypadku pacjentów noszących gorset antyhiperkifotyczny, ich zadaniem jest nie tylko wspieranie struktury gorsetu, ale również aktywne przeciwdziałanie deformacjom kręgosłupa. Wzmacnianie prostowników grzbietu pomaga w utrzymaniu prawidłowej postawy, co jest istotne w leczeniu kifozy. Przykładowe ćwiczenia, takie jak martwy ciąg, unoszenie tułowia z pozycji leżącej czy plank, są doskonałymi metodami na poprawę siły prostowników grzbietu. W praktyce klinicznej, integracja tych ćwiczeń w programie rehabilitacyjnym pacjentów z problemami posturalnymi przyczynia się do poprawy ich jakości życia oraz redukcji bólu pleców. Zgodnie z wytycznymi rehabilitacyjnymi, regularne wzmacnianie tych mięśni powinno być integralną częścią każdej terapii mającej na celu leczenie dysfunkcji posturalnych.

Pytanie 23

Do miejsc oraz obszarów wymagających odciążenia w protezie goleni typu leja podrzepkowego zalicza się

A. koniec dystalny kości piszczelowej i guzowatość piszczeli

B. koniec dystalny kości piszczelowej oraz okolica podrzepkowa

C. okolica podrzepkowa i guzowatość piszczeli

D. okolica podrzepkowa oraz głowa kości strzałkowej

Wybór dystalnego końca kości piszczelowej oraz guzowatości piszczeli jako punktów wymagających odciążenia w leju podrzepkowej protezy goleni jest zgodny z zasadami biomechaniki oraz najnowszymi standardami w protetyce. Dystalny koniec kości piszczelowej stanowi kluczowy punkt wsparcia dla protezy, a jego odciążenie jest istotne dla zapewnienia stabilności oraz komfortu użytkownika. Guzowatość piszczeli, zlokalizowana na przedniej powierzchni kości piszczelowej, to obszar, który również może być narażony na nadmierne obciążenie, co może prowadzić do dyskomfortu i urazów. W praktyce, prawidłowe odciążenie tych punktów jest kluczowe dla zapobiegania odleżynom oraz poprawy jakości życia osób z protezami. W standardach protetycznych kładzie się duży nacisk na indywidualne dopasowanie oraz analizę punktów nacisku, co jest niezbędne do uzyskania optymalnych wyników. Przykładowo, podczas dopasowywania protezy, technicy często wykorzystują techniki takie jak skanowanie 3D oraz modele biomechaniczne, aby precyzyjnie określić przestrzenie wymagające szczególnej uwagi.

Pytanie 24

Ortoza przedstawiona na rysunku należy do grupy konstrukcyjnej

A. taśmowej.

B. szkieletowej.

C. drucianej.

D. powłokowej.

Wybór innych grup konstrukcyjnych, takich jak druciana, powłokowa czy szkieletowa, wskazuje na podstawowe nieporozumienia dotyczące klasyfikacji ortoz. Ortozy druciane, mimo że oferują pewną stabilizację, często są stosowane w specyficznych przypadkach, gdzie niezbędne jest zapewnienie sztywności i wsparcia, co nie jest istotą ortozy taśmowej. Ortozy powłokowe z kolei są bardziej zamkniętymi strukturami, które obejmują większe obszary kończyny i często są używane w rehabilitacji pooperacyjnej, co różni się od funkcji, jaką spełniają ortozy taśmowe, które są bardziej elastyczne i umożliwiają łatwiejsze dostosowanie do ruchów. Z kolei ortozy szkieletowe, składające się z sztywnych elementów, są przeznaczone do zarządzania bardziej zaawansowanymi przypadkami, takimi jak ciężkie uszkodzenia lub deformacje, co nie ma zastosowania w przypadku ortoz taśmowych. Zrozumienie tych różnic oraz ich praktycznych implikacji jest kluczowe dla skutecznego doboru ortoz w terapii. Błędne wybranie grupy ortoz może prowadzić do niewłaściwego wsparcia w procesie rehabilitacji, co negatywnie wpływa na powrót pacjenta do pełnej sprawności.

Pytanie 25

W obuwiu do korekcji stopy koślawej używany jest obcas

A. płaski

B. z kołyską

C. ortopedyczny

D. wysoki

Obcas ortopedyczny w obuwiu korygującym stopę koślawą jest kluczowym elementem w terapii tego schorzenia. Jego konstrukcja zapewnia odpowiednie wsparcie dla stopy, pozwalając na poprawne ułożenie osi kończyny dolnej. Obcas ortopedyczny często charakteryzuje się specjalnym kształtem, który rozkłada siły działające na stopę i staw skokowy, co zmniejsza napięcia w tkankach otaczających oraz poprawia komfort użytkowania. Dobór takiego obcasa jest związany z określonymi standardami ortopedycznymi, które zalecają jego stosowanie w przypadkach deformacji stóp. Przykłady zastosowania obejmują osoby z wrodzonymi wadami stóp, dla których obuwie ortopedyczne jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. Warto również zauważyć, że obcas ortopedyczny może być dostosowywany indywidualnie w zależności od potrzeb pacjenta, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w ortopedii i rehabilitacji. Takie podejście zwiększa efektywność terapii oraz poprawia jakość życia pacjentów.

Pytanie 26

Jakie zalecenie dotyczące pielęgnacji należy przekazać pacjentowi przy odbiorze obuwia ortopedycznego?

A. Należy czyścić je suchą szmatką oraz pastować pastą do obuwia skórzanego

B. Zaleca się czyszczenie mokrą szmatką oraz pastowanie pastą bezbarwną

C. Wnętrze mokrych butów należy wypełnić gazetami i suszyć na słońcu

D. W przypadku, gdy obuwie zmoknie, należy suszyć je blisko kaloryfera

Poprawna odpowiedź to „Czyścić suchą szmatką i pastować pastą do obuwia skórzanego”, ponieważ właściwa konserwacja obuwia ortopedycznego ma kluczowe znaczenie dla ich trwałości oraz komfortu użytkowania. Użycie suchej szmatki do czyszczenia pomaga usunąć zanieczyszczenia, które mogą prowadzić do uszkodzeń materiału, a także pozwala utrzymać estetykę obuwia. Stosowanie pasty do obuwia skórzanego odżywia skórę, zabezpiecza ją przed pękaniem i wilgocią, a także nadaje blask. Dobrą praktyką jest regularne czyszczenie i konserwacja, co wydłuża żywotność obuwia oraz zapewnia ich funkcjonalność. W przypadku obuwia ortopedycznego, które ma na celu wsparcie zdrowia stóp, szczególnie ważne jest zapewnienie, że są one w dobrym stanie, co wpływa na biomechanikę chodu. Należy także pamiętać o stosowaniu produktów przeznaczonych specjalnie do danego rodzaju materiału, co pozwala uniknąć niepożądanych reakcji chemicznych. Regularne dbanie o obuwie ortopedyczne zgodnie z tymi wytycznymi pozwoli na ich długotrwałe użytkowanie i zachowanie komfortu poruszania się.

Pytanie 27

W analizie strzałkowej weryfikuje się

A. koślawość kolan

B. wychylenie tułowia w bok od linii ciała

C. krzywizny kręgosłupa

D. ukośne ustawienie miednicy

Ocena krzywizn kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej jest kluczowym elementem analizy posturalnej, istotnym w diagnostyce oraz rehabilitacji pacjentów z problemami ortopedycznymi. Kręgosłup, jako centralna struktura osiowa ciała, odgrywa fundamentalną rolę w utrzymaniu równowagi oraz prawidłowej biomechaniki ruchu. W płaszczyźnie strzałkowej wyróżniamy trzy główne krzywizny: lordozę szyjną, kifoza piersiową oraz lordozę lędźwiową. Ich prawidłowe ułożenie jest niezbędne dla zachowania funkcji motorycznych oraz zapobiegania bólom pleców. Na przykład, w przypadku nadmiernej lordozy lędźwiowej, pacjenci mogą doświadczać bólu pleców oraz ograniczenia ruchomości. W praktyce, terapeuci często wykorzystują testy takie jak test Adamsa, aby ocenić krzywizny oraz wprowadzić odpowiednie interwencje terapeutyczne, takie jak ćwiczenia korekcyjne. Dodatkowo, badania postawy są zgodne z wytycznymi organizacji takich jak American Physical Therapy Association, co podkreśla ich znaczenie w praktyce klinicznej.

Pytanie 28

Który z aparatów ortopedycznych przedstawiono na ilustracji?

A. Na przeprost kolana.

B. Unieruchamiający kolano.

C. Stabilizator kolana.

D. Ułatwiający zginanie kolana.

Aparat na przeprost kolana, jak przedstawiono na ilustracji, jest specjalistycznym urządzeniem ortopedycznym zaprojektowanym w celu ograniczenia możliwości zginania kolana. Jego konstrukcja, bazująca na sztywnych elementach, zabezpiecza staw kolanowy przed nadmiernym zgięciem, co jest kluczowe w rehabilitacji pacjentów po operacjach lub urazach, które mogą prowadzić do niestabilności stawu. Tego typu aparaty są szczególnie skuteczne w przypadku osób, które doświadczyły uszkodzeń więzadeł krzyżowych lub dysfunkcji rzepki. Dodatkowo, zastosowanie pasków stabilizujących pozwala na indywidualne dostosowanie siły unieruchomienia, co jest zgodne z zasadami dobrych praktyk w ortopedii. Wiedza na temat takich aparatów jest niezbędna dla fizjoterapeutów oraz specjalistów medycyny sportowej, aby zapewnić pacjentom optymalną opiekę i skuteczną rehabilitację, przywracając im pełną funkcjonalność stawu kolanowego.

Pytanie 29

Który odcinek na schemacie krzywizn fizjologicznych kręgosłupa oznacza kifozę piersiową?

A. d - e

B. a - b

C. c - d

D. b - c

Odpowiedź b - c jest poprawna, ponieważ odnosi się do kifozy piersiowej, która jest naturalną krzywizną kręgosłupa w odcinku piersiowym. Kifoza piersiowa ma na celu zachowanie równowagi ciała oraz amortyzację obciążeń działających na kręgosłup. W tym odcinku kręgosłupa, kręgi są wygięte ku tyłowi, co jest istotne dla prawidłowej biomechaniki ciała. W praktyce, kifoza piersiowa odgrywa kluczową rolę w stabilizacji postawy ciała, a jej odpowiednia krzywizna jest niezbędna dla zachowania zdrowia układu mięśniowo-szkieletowego. Zbyt duża kifoza może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak bóle pleców czy ograniczona ruchomość. W terapii fizykalnej i rehabilitacji często stosuje się ćwiczenia mające na celu poprawę postawy oraz wzmocnienie mięśni stabilizujących, co jest szczególnie ważne dla osób z problemami w odcinku piersiowym kręgosłupa. Zrozumienie anatomii kręgosłupa oraz jego krzywizn jest kluczowe dla specjalistów w dziedzinie rehabilitacji oraz ortopedii.

Pytanie 30

Jaki typ wózka inwalidzkiego z funkcją kołyski wspiera stabilizację ciała, głowy oraz dolnych kończyn pacjenta w ułożeniu leżącym, półleżącym i siedzącym?

A. Standardowy

B. Ręczny z napędem jednostronnym

C. Multipozycyjny

D. Półaktywny o ramie składanej

Wózek inwalidzki multipozycyjny to zaawansowane urządzenie, które zapewnia pacjentom możliwość przyjmowania różnych pozycji, takich jak leżąca, półleżąca i siedząca. Dzięki tej funkcjonalności, wózek ten umożliwia stabilizację tułowia, głowy oraz kończyn dolnych, co jest kluczowe dla pacjentów wymagających wsparcia w zakresie mobilności i komfortu. Przykładowo, pacjenci z ograniczeniami ruchowymi, którzy spędzają długi czas w wózku, mogą korzystać z tego typu urządzenia, aby unikać odleżyn oraz zapewnić sobie właściwe ułożenie ciała, co minimalizuje ryzyko powikłań zdrowotnych. Wózki multipozycyjne są zgodne z normami i standardami, takimi jak ISO 7176, które definiują wymagania dotyczące bezpieczeństwa i funkcjonalności urządzeń wspomagających mobilność. Ta kategoria wózków jest szczególnie polecana w opiece nad osobami starszymi oraz pacjentami z przewlekłymi schorzeniami, co potwierdzają raporty z praktyki klinicznej.

Pytanie 31

Zanim przystąpimy do wykonania indywidualnego obuwia na stopę piętową, nie powinno się

A. dobierać już gotowego kopyta

B. opracowywać wzoru podpodeszwy

C. przygotowywać formy gipsowej

D. tworzyć odlewu gipsowego

Dobieranie gotowego kopyta przed wykonaniem indywidualnego obuwia na stopę piętową jest niewłaściwe, ponieważ każda stopa ma swoje unikalne cechy anatomiczne i biomechaniczne. Wybór kopyta z gotowych form może prowadzić do niewłaściwego dopasowania, co negatywnie wpływa na komfort oraz funkcjonalność obuwia. Proces tworzenia indywidualnego obuwia powinien rozpoczynać się od dokładnego pomiaru stopy, a następnie wykonania formy gipsowej, która odwzorowuje wszystkie niuanse anatomiczne stopy. Dzięki temu możliwe jest stworzenie optymalnego kopyta, które będzie wspierać odpowiednią biomechanikę chodu. Standardy branżowe wskazują, że indywidualne podejście do każdego pacjenta jest kluczem do skutecznego leczenia i zapobiegania problemom ortopedycznym. Przykładowo, w przypadku pacjentów z deformacjami stóp, jak halluksy czy płaskostopie, wykorzystanie standardowego kopyta może prowadzić do zaostrzenia objawów, podczas gdy spersonalizowane podejście zapewnia lepsze wyniki i większą satysfakcję.

Pytanie 32

Co powoduje opadanie miednicy w kierunku strony niedociążonej w fazie pojedynczego podporu oraz kontr objaw pochylenia tułowia w stronę dociążoną u dziecka z porażeniem dziecięcym mózgowym, które porusza się w ortezie AFO?

A. Unieruchomienie stawu skokowego w ortezie AFO

B. Osłabienie mięśni brzucha

C. Niewłaściwe dopasowanie obuwia do zaprojektowanej ortezy

D. Osłabienie mięśni pośladkowych średnich

Usztywnienie stawu skokowego w ortezie AFO, które jest przeznaczone do stabilizacji stopy i zmniejszenia ryzyka urazów, nie jest bezpośrednią przyczyną opadania miednicy na stronę niedociążoną. W rzeczywistości, skuteczne dopasowanie ortezy powinno wspierać naturalny ruch stawu skokowego. Osłabione mięśnie brzucha mogą wpływać na postawę ciała, ale ich osłabienie rzadziej prowadzi do opadania miednicy w fazie pojedynczego podporu. Z kolei błędne dopasowanie obuwia do ortezy, choć może wpływać na komfort i funkcjonalność, nie jest głównym czynnikiem w kontekście opadania miednicy. W rzeczywistości, kluczowym elementem stabilizacji miednicy są mięśnie pośladkowe średnie. Często przyczyną takiego błędnego rozumienia jest niewłaściwe zrozumienie roli poszczególnych grup mięśniowych w biomechanice chodu. W rehabilitacji dzieci z porażeniem mózgowym, kluczowe jest nie tylko stosowanie ortez, ale także indywidualizacja programu ćwiczeń, aby wzmocnić osłabione mięśnie, co jest zgodne z aktualnym podejściem w zakresie terapii fizycznej i rehabilitacji.

Pytanie 33

Na ilustracji strzałką wskazano kość

A. łonową.

B. krzyżową.

C. ogonową.

D. miedniczną.

Kość krzyżowa, na którą wskazuje ilustracja, jest kluczowym elementem układu kostnego człowieka, znajdującym się w dolnej części kręgosłupa. Jest to kość trójkątna, składająca się z pięciu zrośniętych kręgów, która pełni istotne funkcje w organizmie. Oprócz tego, że łączy kręgosłup z miednicą, kość krzyżowa odgrywa kluczową rolę w stabilizacji ciała podczas chodzenia i innych aktywności fizycznych. W praktyce, kość krzyżowa jest miejscem przyczepu dla wielu mięśni i więzadeł, co wpływa na biomechanikę ruchu. Dodatkowo, znajomość anatomii kości krzyżowej jest istotna w medycynie, szczególnie w kontekście diagnozowania i leczenia bólów pleców oraz urazów miednicy. Zrozumienie jej lokalizacji oraz funkcji jest podstawą dla specjalistów z zakresu fizjoterapii i osteopatii, którzy często pracują nad poprawą stabilności i mobilności pacjentów.

Pytanie 34

Z powodu uszkodzenia nerwu pośrodkowego, ręka pacjenta przyjęła wygląd ręki małpiej. Jaką ortozę powinno się zastosować, aby przywrócić sklepienie poprzeczne ręki?

A. Szynę śródręczną Engena

B. Ortozę korekcyjną ręki Duke'a

C. Ortozę korekcyjną Erlachera

D. Szynę naparstkową Stacka

Szyna śródręczna Engena jest odpowiednim wyborem w przypadku uszkodzenia nerwu pośrodkowego, ponieważ została stworzona z myślą o wsparciu i stabilizacji ręki w sytuacjach, które wymagają odtworzenia prawidłowego sklepienia poprzecznego dłoni. Ortoza ta pozwala na zachowanie funkcji chwytnej oraz poprawia ułożenie palców, co jest kluczowe w terapii pacjentów z tzw. 'ręką małpią'. Przykładem praktycznego zastosowania tej szyny jest rehabilitacja pacjentów po urazach, gdzie celem jest przywrócenie zdolności do chwytania i manipulacji przedmiotami. W standardach rehabilitacyjnych zaleca się stosowanie ortoz, które nie tylko stabilizują, ale również umożliwiają ruchy funkcjonalne, co jest realizowane przez szynę Engena. Dodatkowo, dzięki jej konstrukcji, możliwe jest jednoczesne wsparcie dla mięśni i tkanek, co przyspiesza proces gojenia i rehabilitacji, a także zapobiega dalszym deformacjom dłoni.

Pytanie 35

Osoba w podeszłym wieku z protezą pozbawioną systemu sterowania, rozwierając protezę zdrową kończyną, zarządza nią w sposób

A. mechaniczny

B. bioelektryczny

C. czynny

D. bierny

Odpowiedź 'bierny' jest prawidłowa, ponieważ w kontekście użytkowania protez, termin ten odnosi się do metody działania, w której proteza nie jest aktywnie kontrolowana przez użytkownika, a jej ruchy są inicjowane przez zdrową kończynę. W przypadku protez bez zawieszenia sterującego, osoba starsza polega na mechanice ruchu zdrowej ręki, co skutkuje biernym sterowaniem protezą. Przykładem takiego rozwiązania mogą być protezy mechaniczne, które nie mają elektronicznych komponentów, lecz działają na zasadzie ruchu przegubów i dźwigni. W praktyce, protezy tego typu są często stosowane u osób, które nie mają zdolności do aktywnego sterowania kończyną, ale mogą korzystać z pozostałych zdrowych kończyn do wykonywania codziennych czynności. Wspierają one funkcjonalność w codziennym życiu, umożliwiając użytkownikom większą niezależność. Dobre praktyki w zakresie dobierania protez do pacjentów polegają na zapewnieniu, aby urządzenie było dostosowane do ich indywidualnych potrzeb i umiejętności, co zwiększa komfort oraz efektywność ich użytkowania.

Pytanie 36

Z czego wykonany jest lej ostateczny?

A. z drewna

B. z polietylenu

C. z włókna węglowego

D. z polipropylenu miękkiego

Lej ostateczny, a tak w skrócie to lej finalny, to mega ważny element w produkcji i technologii, zwłaszcza w przemyśle kompozytów. To, że jest z włókna węglowego, ma sens, bo ten materiał ma naprawdę świetne właściwości, jak duża wytrzymałość, lekkość i odporność na korozję. Włókno węglowe potrafi znieść spore obciążenia, co sprawia, że jest idealne tam, gdzie precyzja i trwałość są super istotne - weź na przykład motoryzację czy lotnictwo. A co więcej, materiały kompozytowe z włókna węglowego pomagają w optymalizacji procesów produkcyjnych, bo zmniejszają masę komponentów. Dzięki temu oszczędzamy energię i zwiększamy efektywność. W branży często wykorzystuje się włókno węglowe z innymi matrycami, co pozwala uzyskać jeszcze lepsze właściwości techniczne. Wszyscy wiemy, że to wszystko musi być zgodne z normami ISO 9001, żeby jakość w produkcji była na najwyższym poziomie.

Pytanie 37

W oparciu o klasyfikację NFZ, orteza rodzaju KAFO jest to wyposażenie

A. stawu kolanowego

B. stabilizujące staw skokowy

C. z uwzględnieniem uda, goleni oraz stopy

D. obejmujące goleń oraz stopę

Orteza typu KAFO (Kolano, Udo, Stopa) to zaopatrzenie ortopedyczne, które obejmuje trzy kluczowe segmenty kończyny dolnej: udo, golenię oraz stopę. Ta konstrukcja jest szczególnie zalecana dla pacjentów z uszkodzeniami neurologicznymi, takimi jak porażenie mózgowe, uszkodzenia rdzenia kręgowego czy stwardnienie rozsiane. Dzięki swojej budowie KAFO wspiera stabilizację kolana, co jest kluczowe dla osób, które mają problemy z jego funkcjonowaniem, jednocześnie umożliwiając ruch stopy. W praktyce zastosowanie ortezy KAFO pozwala na zwiększenie mobilności pacjentów, umożliwiając im chodzenie oraz wykonywanie codziennych aktywności. Standardy branżowe, takie jak te opracowane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) oraz zalecenia dotyczące prostoty użytkowania i komfortu pacjenta, potwierdzają, że ortozy tego typu muszą być indywidualnie dostosowane do potrzeb pacjenta, aby zapewnić optymalne wsparcie oraz minimalizować ryzyko urazów.

Pytanie 38

Pętli Glissona nie używa się

A. jako wyciągu w przypadku złamań kręgosłupa

B. jako ortezy odciążające kończyny górne

C. do uzyskiwania negatywów, odlewów gipsowych

D. do zakupu gorsetów

Wszystkie pozostałe odpowiedzi nie są poprawne ze względu na ich nieadekwatne zrozumienie zastosowania pętli Glissona w kontekście ortopedycznym. Na przykład, pobieranie negatywów, odlewów gipsowych wymaga użycia materiałów, które umożliwiają precyzyjne odwzorowanie kształtu ciała pacjenta, a nie zastosowanie ciągu, jak w przypadku pętli Glissona. Proces odlewania gipsowego ma na celu stworzenie sztywnej formy, która stabilizuje uszkodzone obszary, co jest zupełnie innym podejściem niż odciążanie. Zakładanie gorsetów również opiera się na innym mechanizmie - gorsety mają na celu stabilizację i wsparcie kręgosłupa, a nie jego odciążenie, co jest podstawowym celem pętli Glissona. Identyfikacja pętli jako wyciągu przy załamaniach w obrębie kręgosłupa także jest mylna; pętla Glissona nie jest instrumentem wyciągowym w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, ponieważ nie działa w kontekście rozciągania ciała w kierunku przeciwnym do grawitacji. Użycie pętli Glissona w tych kontekstach jest zatem błędne i może prowadzić do nieefektywnej terapii oraz niepotrzebnego ryzyka dla pacjenta. Kluczowe jest zrozumienie różnicy między różnymi metodami rehabilitacyjnymi oraz ich właściwym zastosowaniem, co jest fundamentem skutecznej terapii ortopedycznej.

Pytanie 39

W przypadku rączki laski inwalidzkiej kluczowe jest, aby rączka

A. usytuowana była na wysokości biodra

B. charakteryzowała się zaokrąglonym kształtem

C. usytuowana była na wysokości połowy uda

D. podpierała kłąb kciuka

Rączka laski inwalidzkiej powinna znajdować się na wysokości biodra, ponieważ zapewnia to optymalną ergonomię oraz stabilność podczas poruszania się. Ustawienie rączki na wysokości biodra pozwala użytkownikowi na zachowanie naturalnej postawy ciała, co jest kluczowe dla unikania niepotrzebnego napięcia mięśniowego i kontuzji. Odpowiednia wysokość rączki umożliwia również efektywne przenoszenie ciężaru ciała na laskę, co zwiększa poczucie bezpieczeństwa. Dzięki temu, użytkownicy mogą swobodnie poruszać się w różnych warunkach, takich jak schody czy nierówności terenu. Dobrą praktyką jest przymierzenie laski w trakcie zakupu lub regulacji jej wysokości, aby upewnić się, że rączka jest na odpowiednim poziomie. Warto również zasięgnąć rady specjalistów, takich jak fizjoterapeuci, którzy mogą ocenić indywidualne potrzeby użytkownika i dostosować akcesoria rehabilitacyjne do ich warunków fizycznych, co znacznie poprawia jakość życia osób z ograniczeniami ruchowymi.

Pytanie 40

Aby usunąć powierzchnię pozytywu gipsowego, technik ortopeda powinien użyć

A. dłuta

B. tarnika

C. szlifierki

D. frezarki

Tarnik jest narzędziem, które doskonale sprawdza się w procesie zdejmowania powierzchni pozytywu gipsowego, ponieważ umożliwia precyzyjne i kontrolowane usuwanie materiału. W przeciwieństwie do innych narzędzi, takich jak frezarka czy szlifierka, tarnik pozwala na delikatne dostosowanie kształtu oraz wymiarów pozytywu w sposób, który minimalizuje ryzyko uszkodzenia struktury gipsowej. W praktyce, ortopeda korzysta z tarnika, aby wygładzić powierzchnię pozytywu, co jest kluczowe dla uzyskania dokładnych odcisków, które są następnie wykorzystywane do produkcji indywidualnych ortez czy protez. W standardach branżowych podkreśla się, że efektywność pracy z tarnikiem zależy od umiejętności i doświadczenia technika, a także od wyboru odpowiedniego rodzaju tarnika, który może różnić się ziarnistością w zależności od potrzeb projektu. Dobrze przygotowany pozytyw wpływa na komfort oraz funkcjonalność końcowego wyrobu, dlatego precyzyjne opracowanie powierzchni jest kluczowe w procesie ortopedycznym.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej