Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik weterynarii
Kwalifikacja: ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
Data rozpoczęcia: 18 grudnia 2025 22:42
Data zakończenia: 18 grudnia 2025 22:53

Egzamin zdany!

Wynik: 25/40 punktów (62,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakim przyrządem dokonuje się pomiaru wilgotności powietrza?

A. areometr

B. anemometr

C. higrometr

D. densytometr

Higrometr to taki fajny sprzęt, który mierzy wilgotność powietrza. To naprawdę ważne w wielu dziedzinach, jak na przykład prognozowanie pogody, klimatyzacja czy nawet w branży spożywczej i farmaceutycznej. Mamy różne typy higrometrów, na przykład mechaniczne, które działają przez rozszerzanie się materiałów higroskopijnych, albo elektroniczne, które wykorzystują czujniki. W meteorologii, dokładne pomiary wilgotności są kluczowe, bo pomagają przewidywać pogodę, co jest istotne dla rolników, transportu i zdrowia ludzi. W HVAC, kontrolowanie wilgotności to podstawa - to wpływa na komfort użytkowników i na działanie urządzeń. To ciekawostka, że są standardy, jak ASHRAE, które mówią, jak ważne jest monitorowanie wilgotności, żeby wszystko działało efektywnie.

Pytanie 2

Jaką chorobę zakaźną u zwierząt należy obowiązkowo zwalczać?

A. choroba niebieskiego języka.

B. epizootia zarazy.

C. konie zakaźna niedokrwistość.

D. listerioza.

Choroba niebieskiego języka to wirus, który atakuje głównie przeżuwacze, jak owce czy bydło. To poważna sprawa, bo objawy, takie jak gorączka czy obrzęki, mogą prowadzić do dużych problemów zdrowotnych. W Polsce mamy przepisy, które mówią, że takie choroby trzeba natychmiast zgłaszać i działać, żeby je zwalczać. Hodowcy muszą dbać o szczepienia i szybko informować weterynarzy, gdy zauważą coś niepokojącego. Idealnie by było, żeby w gospodarstwach były wdrażane różne strategie bioasekuracji, żeby zminimalizować ryzyko. Z mojej perspektywy, to ważne, żeby mieć jasne zasady i regulacje, bo to wszystko wpływa na zdrowie nie tylko zwierząt, ale i ludzi. Takie podejście do sprawy to klucz do sukcesu w hodowli.

Pytanie 3

Chłodzenie immersyjne to proces schładzania

A. natryskiem zimnej wody

B. poprzez obłożenie lodem

C. zimnym powietrzem

D. przez zanurzenie w zbiorniku z zimną wodą

Chłodzenie immersyjne to technika, która polega na zanurzeniu obiektu w cieczy o niskiej temperaturze, co pozwala na efektywną wymianę ciepła. W tym przypadku, zbiornik z zimną wodą jest idealnym medium chłodzącym, ponieważ woda ma wysoką pojemność cieplną, co oznacza, że jest w stanie absorpować dużą ilość ciepła bez znacznego wzrostu temperatury. Tego typu chłodzenie jest powszechnie stosowane w różnych branżach, w tym w elektronice, gdzie układy scalone i inne komponenty są narażone na przegrzewanie. Przykładem zastosowania chłodzenia immersyjnego może być chłodzenie serwerów w centrach danych, gdzie zanurzenie ich w specjalnych cieczy dielektrycznych pozwala na utrzymanie optymalnej temperatury pracy. W kontekście standardów przemysłowych, takie rozwiązanie jest zgodne z zasadami efektywności energetycznej oraz zrównoważonego rozwoju, co czyni je atrakcyjnym wyborem dla nowoczesnych aplikacji.

Pytanie 4

Program SPIWET ma na celu

A. śledzenie liczby jednostek kontrolowanych przez Inspekcję Weterynaryjną

B. nadzorowanie ryzyka epizootycznego

C. rejestrowanie zakładów zajmujących się przetwórstwem mięsa

D. wydawanie paszportów dla bydła i koniowatych

Wybór odpowiedzi sugerujących, że SPIWET służy do rejestracji zakładów przetwórstwa mięsnego lub wystawiania paszportów dla bydła i koniowatych, jest wynikiem nieporozumienia dotyczącego funkcji tego programu. SPIWET nie jest systemem rejestracyjnym dla zakładów, lecz narzędziem informatycznym umożliwiającym monitorowanie i analizę danych związanych z podmiotami objętymi nadzorem weterynaryjnym. Takie podejście opierające się na rejestracji mija się z celem, ponieważ nie uwzględnia szerszego kontekstu działań Inspekcji Weterynaryjnej, która koncentruje się na ochronie zdrowia zwierząt oraz zapewnieniu bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Dodatkowo, błędne jest myślenie, że program ten jest odpowiedzialny za wystawianie paszportów, co jest funkcją zarezerwowaną dla innych systemów administracyjnych. Ponadto, pomijanie aspektu nadzoru nad ilością podmiotów prowadzi do niepełnego obrazu procesu monitorowania i oceny ryzyka epizootycznego, co jest kluczowe dla działań prewencyjnych. Ignorowanie tych fundamentalnych różnic w podejściu do kwestii zdrowia publicznego i weterynaryjnego może prowadzić do poważnych błędów w zarządzaniu zdrowiem zwierząt, a co za tym idzie, również do zagrożeń dla ludzi. Zrozumienie roli SPIWET w kontekście nadzoru weterynaryjnego jest zatem niezbędne dla profesjonalistów w tej dziedzinie, co podkreśla znaczenie edukacji oraz szkoleń w zakresie dobrych praktyk w inspekcji weterynaryjnej.

Pytanie 5

Choroba wirusowa, która dotyczy psów i objawia się gorączką, wymiotami oraz krwawą biegunką, to

A. salmonelloza

B. babeszjoza

C. parwowiroza

D. leptospiroza

Parwowiroza to poważna wirusowa choroba zakaźna psów, wywoływana przez wirus parvowirusa. Charakteryzuje się ona objawami takimi jak gorączka, wymioty i krwawa biegunka, co wynika z uszkodzenia błony śluzowej jelit oraz wpływu wirusa na układ odpornościowy. Ta choroba jest szczególnie niebezpieczna dla szczeniąt i psów nieszczepionych, ponieważ może prowadzić do śmierci w ciągu zaledwie kilku dni od wystąpienia objawów. Zgodnie z zaleceniami weterynaryjnymi, profilaktyka polega na szczepieniu psów z użyciem szczepionek zawierających antygeny parwowirusa. To działanie jest kluczowe, aby zminimalizować ryzyko zachorowania. W przypadku podejrzenia parwowirozy, niezbędne jest natychmiastowe skonsultowanie się z weterynarzem, który może zlecić badania laboratoryjne oraz wdrożyć odpowiednie leczenie, w tym nawadnianie i leki przeciwwymiotne, co zwiększa szanse na przeżycie chorego psa.

Pytanie 6

Lokalizację zatok okołoodbytowych u psa ustala się na godzinach

A. 4 i 8

B. 3 i 9

C. 6 i 12

D. 2 i 10

Wybór innych godzin dla zatok okołoodbytowych u psa może oznaczać, że coś nie do końca zrozumiałeś w temacie anatomii. Odpowiedzi takie jak 3 i 9 czy 6 i 12 są błędne, bo gruczoły te są na dole, a ich położenie można porównać do wskazówek na zegarze. Często się zdarza, że ktoś myli te zatoki z innymi częściami ciała, co prowadzi do pomyłek. Nie zrozumienie, gdzie dokładnie się znajdują, może skutkować tym, że nie będziesz wiedział, jak je prawidłowo pielęgnować. A to z kolei może przynieść ból i problemy zdrowotne zwierzakowi. Dlatego warto zapamiętać, jak są usytuowane te gruczoły, bo to klucz do ich zdrowia.

Pytanie 7

W jakich komórkach namnaża się Babesia canis?

A. w leukocytach

B. w trombocytach

C. w granulocytach

D. w erytrocytach

Wybór trombocytów, leukocytów czy granulocytów jako miejsc namnażania Babesia canis to nie jest dobry pomysł. Trombocyty, czyli płytki krwi, mają zupełnie inne zadanie – zajmują się krzepnięciem, a nie rozwojem pasożytów takich jak Babesia canis. Choć mogą być pod wpływem różnych infekcji, to tam się nie namnażają. Z kolei leukocyty, czyli białe krwinki, są odpowiedzialne za obronę organizmu i ich główną rolą jest walka z infekcjami. Babesia canis nie atakuje leukocytów, a jej cykl życiowy nie jest z nimi związany. Granulocyty, które są jednym z rodzajów leukocytów, również nie nadają się jako miejsce dla Babesia canis. W badaniach nad chorobami pasożytniczymi ważne jest zrozumienie, że różne komórki krwi mają różne funkcje i nie każde zakażenie dotyczy wszystkich typów komórek. Zrozumienie cyklu życiowego Babesia canis oraz jego interakcji z erytrocytami jest kluczowe dla diagnostyki i leczenia babeszjozy. Często można spotkać błędne myślenie w tym temacie, które opiera się na niepełnym zrozumieniu biologii pasożytów i jak one oddziałują na gospodarza, co prowadzi do mylnych wniosków o miejscach ich namnażania.

Pytanie 8

Standardowe badanie węzłów chłonnych obejmuje

A. RTG

B. biopsję

C. palpację

D. USG

Palpacja węzłów chłonnych jest kluczowym elementem rutynowego badania, ponieważ pozwala na ocenę ich wielkości, kształtu, konsystencji oraz ewentualnych zmian, które mogą wskazywać na proces patologiczny, taki jak infekcja czy nowotwór. W praktyce klinicznej, palpację wykonuje się w przypadku podejrzenia powiększenia węzłów chłonnych, co może być sygnałem alarmowym do dalszych badań diagnostycznych. Standardy medyczne wskazują, że lekarze powinni regularnie przeprowadzać badania palpacyjne, szczególnie u pacjentów z historią nowotworów czy infekcji wirusowych. Dzięki palpacji można zidentyfikować węzły chłonne, które są nie tylko powiększone, ale także wykazują cechy twardości lub przykurczu, co może sugerować obecność złośliwego procesu. Przykładem zastosowania palpacji jest badanie pacjentów z podejrzeniem chłoniaka, gdzie drobne zmiany w węzłach mogą być kluczowe dla postawienia diagnozy. Warto również pamiętać, że palpacja jest techniką, która nie wymaga skomplikowanego sprzętu, co czyni ją dostępną w różnych warunkach, w tym w gabinetach lekarskich oraz podczas wizyt domowych.

Pytanie 9

Inny termin na żywiciela paratenicznego to

A. ostateczny.

B. bezpośredni.

C. pośredni.

D. rezerwowy.

Wybór odpowiedzi bezpośredni, ostateczny lub pośredni na pewno wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące terminologii w biologii i ekologii. Żywiciel bezpośredni odnosi się do organizmu, w którym pasożyt osiąga dojrzałość i rozmnaża się. W przypadku żywiciela ostatecznego mamy do czynienia z pełnym cyklem życia pasożyta, co jest zupełnie inną koncepcją niż żywiciel parateniczny. Z kolei żywiciel pośredni to taki, w którym pasożyt przechodzi jedynie niektóre etapy rozwojowe, a więc nie jest to tożsame z rolą, którą pełni żywiciel rezerwowy. Typowe błędy myślowe w tym kontekście często polegają na myleniu różnych rodzajów żywicieli oraz pomijaniu ich funkcji w ekosystemach. Warto zwrócić uwagę, że tylko żywiciel parateniczny pozwala pasożytom przetrwać w formie larwalnej, co czyni go unikalnym i niezbędnym elementem ich cyklu życia. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla skutecznej ochrony przed pasożytami oraz ich kontrolowania w środowisku naturalnym i w medycynie, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.

Pytanie 10

Leki drażniące najczęściej podaje się przez infuzje

A. dootrzewnowych

B. podskórnych

C. doodbytniczych

D. dożylnych

Leki drażniące, takie jak niektóre chemioterapeutyki czy leki stosowane w terapii bólu, najczęściej podaje się drogą dożylną, ponieważ ta metoda zapewnia szybki efekt terapeutyczny i precyzyjne dawkowanie. Wlew dożylny pozwala na bezpośrednie wprowadzenie substancji czynnej do krwiobiegu, co jest szczególnie ważne w przypadkach, gdy konieczne jest natychmiastowe działanie leku. Dodatkowo, administracja dożylna pozwala na łatwe monitorowanie stanu pacjenta oraz ewentualnych skutków ubocznych. Przykładem zastosowania wlewu dożylnego w przypadku leków drażniących jest chemioterapia, gdzie leki są podawane w kontrolowanych warunkach, aby zminimalizować ryzyko podrażnienia tkanek i przewodu pokarmowego. Zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i najlepszymi praktykami w onkologii, taka forma podania leku jest zalecana, aby zwiększyć efektywność terapii oraz poprawić jakość życia pacjentów.

Pytanie 11

Ubój sanitarny polega na uboju zwierzęcia

A. w rzeźni o obniżonych standardach higienicznych

B. w rzeźni po dokonaniu sanitizacji

C. po urazie lub incydencie

D. chorego na chorobę zakaźną lub podejrzanego o zakażenie

Niektóre odpowiedzi mogą wydawać się logiczne, lecz nie oddają istoty uboju sanitarnego. Ubój w rzeźni po przeprowadzonej sanityzacji może sugerować, że wszystkie zwierzęta mogą być poddawane ubojowi w warunkach, które są pożądane, jednak nie uwzględnia to faktu, że ubój sanitarny dotyczy wyłącznie zwierząt chorych lub podejrzanych o zakażenie. Taki mechanizm ochronny jest niezwykle ważny w kontekście zdrowia publicznego. Przeprowadzanie uboju w rzeźni o obniżonych warunkach higienicznych jest wręcz przeciwnym podejściem do standardów bioasekuracji. To mogłoby wręcz sprzyjać dalszemu rozprzestrzenieniu chorób, co jest absolutnie nieakceptowalne w praktykach hodowlanych i uboju. Z kolei odpowiedź dotycząca uboju po urazie lub wypadku nie jest adekwatna, ponieważ ubój sanitarny dotyczy specyficznego kontekstu zdrowotnego, a nie ogólnych przypadków niesprawności fizycznej. Właściwe zrozumienie koncepcji uboju sanitarnego jest kluczowe dla każdego profesjonalisty w branży mięsnej oraz dla zapewnienia, że wszelkie działania są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i standardami bezpieczeństwa żywności. Ignorowanie zasad dotyczących zdrowia zwierząt i tranzytu żywności może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych oraz prawnych, w tym do kar finansowych i utraty zdolności operacyjnych.

Pytanie 12

Flotacja to jedna z metod stosowanych w parazytologicznych badaniach

A. sierści

B. zeskrobin

C. krwi

D. kału

Wybór odpowiedzi związanych z krwią, sierścią czy zeskrobinami wskazuje na pewne nieporozumienie dotyczące metod diagnostycznych w parazytologii. Metoda flotacji jest ściśle związana z badaniem kału, ponieważ to w tym materiale najczęściej można znaleźć jaja pasożytów jelitowych. Badanie krwi, chociaż również istotne w diagnostyce niektórych pasożytów, takich jak Plasmodium (wywołujący malaria), nie wykorzystuje metody flotacji. Krew badana jest za pomocą innych technik, takich jak mikroskopia lub testy serologiczne. Sierść, z kolei, używana jest zazwyczaj w kontekście badania pasożytów zewnętrznych, takich jak kleszcze czy wszy, a nie pasożytów jelitowych. Zeskrobin stosuje się w przypadku podejrzenia infekcji pasożytami skórnymi, co również nie ma związku z flotacją. Osoby wybierające te odpowiedzi mogą nie dostrzegać specyficznych zastosowań danych metod diagnostycznych oraz ich kontekstu, co prowadzi do błędnych wniosków dotyczących skuteczności i poprawności ich wyboru.

Pytanie 13

Zawartość układu pokarmowego zwierząt rzeźnych klasyfikowana jest jako materiał

A. SRM

B. kategorii 1

C. kategorii 3

D. kategorii 2

Odpowiedzi sugerujące klasyfikację "kategorii 1" oraz "kategorii 3" zawierają istotne nieporozumienia dotyczące regulacji dotyczących materiałów pochodzenia zwierzęcego. Materiał kategorii 1 obejmuje odpady, które są uważane za wysokiego ryzyka, mogące przenosić choroby zakaźne, a ich przetwarzanie jest ściśle zabronione w kontekście wykorzystania w paszach czy nawozach. Przykłady to zwierzęta zarażone chorobami, jak BSE. Klasyfikacja ta jest bardzo restrykcyjna, ponieważ ma na celu ochronę zdrowia publicznego i bioasekuracji. Z kolei materiał kategorii 3 to odpady pochodzące z ubój zwierząt, które są zdrowe i mogą być używane do produkcji produktów spożywczych lub pasz, ale są uważane za mniej wartościowe niż te z kategorii 2. Wybór niewłaściwej kategorii może prowadzić do błędnych założeń dotyczących bezpieczeństwa i przetwarzania, co w praktyce zagraża zdrowiu ludzi i zwierząt. Zrozumienie różnic między tymi kategoriami jest kluczowe, aby unikać typowych błędów myślowych, jak błędne utożsamienie materiałów o różnym ryzyku w kontekście ich utylizacji czy przetwarzania. Użytkownicy powinni być świadomi, że klasyfikacja i odpowiedzialne podejście do zarządzania odpadami zwierzęcymi mają ogromne znaczenie dla szerszej perspektywy ochrony zdrowia publicznego oraz działania zgodnie z normami i regulacjami prawnymi.

Pytanie 14

Aby przeprowadzić analizę mięsa w celu wykrycia włośni z wykorzystaniem metody magnetycznego mieszania na podstawie próbki zbiorczej, jakie substancje są konieczne?

A. podpuszczka, H2SO4, woda z kranu

B. pepsyna, H2SO4, woda destylowana

C. podpuszczka, HCl, woda destylowana

D. pepsyna, HCl, woda z kranu

Odpowiedź 'pepsyna, HCl, woda z kranu' jest jak najbardziej na miejscu. Pepsyna to enzym, który świetnie radzi sobie z białkami w mięsie, co jest kluczowe przy wykrywaniu włośni. HCl, czyli kwas solny, zapewnia odpowiednie pH, które działa jak turbo dla pepsyny. A ta woda z kranu? Choć nie jest idealna jak destylowana, to w warunkach laboratoriów spokojnie da radę do rozcieńczania i przygotowywania próbek. Te substancje są zgodne z tym, co się powinno robić w badaniach nad pasożytami. W praktyce najpierw poddajemy mięso enzymatycznemu działaniu, co pomaga w uwolnieniu włośni, a potem łatwiej je zobaczyć pod mikroskopem. Używanie pepsyny i HCl w mikrobiologii to dobra praktyka, która jest standardem w laboratoriach jakości żywności.

Pytanie 15

Zasada bezpieczeństwa żywności pochodzącej od zwierząt obejmuje nadzór

A. na wszystkich etapach produkcji w zakładzie przetwórczym

B. zgodności produktów spożywczych z normami

C. jakości końcowego produktu

D. od pola do stołu

Kontrola jakości produktu końcowego zdaje się być logicznym podejściem do zapewnienia bezpieczeństwa żywności, jednakże nie uwzględnia ona całego procesu produkcji. Ograniczenie się jedynie do jakości końcowego produktu może prowadzić do sytuacji, w której zagrożenia związane z bezpieczeństwem żywności są pomijane na wcześniejszych etapach. Przykładowo, jeśli zdrowie zwierząt hodowlanych nie jest odpowiednio monitorowane, może to skutkować wprowadzeniem patogenów do łańcucha produkcji, co w konsekwencji zagraża zdrowiu konsumentów. Podobnie, kontrola tylko w zakładzie przetwórczym może okazać się niewystarczająca, jeżeli wcześniej na etapie hodowli lub transportu wystąpiły nieprawidłowości. Normy dotyczące jakości mogą być spełniane, ale jeżeli surowce były zanieczyszczone, ostateczny produkt również może być niebezpieczny. W praktyce, zasada 'od pola do stołu' wymaga holistycznego podejścia, które łączy wszystkie etapy produkcji, w tym hodowlę, transport, przetwarzanie, a także przechowywanie. Zrozumienie, że bezpieczeństwo żywności to proces złożony i wymagający ciągłej kontroli na każdym etapie, jest fundamentem dla skutecznego zarządzania jakością w branży spożywczej oraz dla zapewnienia zdrowia publicznego.

Pytanie 16

Bydło podlega tuberkulinizacji po upływie

A. 24. dnia życia

B. 42. dnia życia

C. 28. dnia życia

D. 36. dnia życia

Tuberkulinizacja bydła powinna odbywać się na etapie 42. dnia życia, co jest zgodne z zaleceniami weterynaryjnymi oraz standardami ochrony zdrowia zwierząt. Przeprowadzenie tuberkulinizacji na tym etapie życia jest kluczowe, aby wykryć ewentualne zakażenia Mycobacterium bovis, odpowiedzialnym za gruźlicę bydła. Wczesne wykrycie choroby pozwala na podjęcie odpowiednich działań, takich jak izolacja chorych zwierząt i wdrożenie programu leczenia, co jest istotne dla ochrony stada oraz zdrowia publicznego. Przykładem zastosowania tych procedur może być realizacja programów eradykacji gruźlicy bydła w wielu krajach, gdzie regularne badania i szczepienia są kluczowe dla utrzymania zdrowia zwierząt oraz zapewnienia jakości produktów pochodzenia zwierzęcego. Praktyka ta jest również zgodna z obowiązującymi regulacjami prawnymi, które wymagają regularnych badań w celu monitorowania zdrowia zwierząt w hodowli.

Pytanie 17

Choroba bakteryjna o charakterze zakaźnym i zaraźliwym, manifestująca się w postaci ostrej posocznicy, podostrej w formie pokrzywki oraz przewlekłej jako proces zapalny w stawach i sercu oraz martwicą tkanek, to

A. klasyczny pomór świń

B. choroba Aujeszkyego

C. różyca świń

D. afrykański pomór świń

Choroba Aujeszkyego, afrykański pomór świń oraz klasyczny pomór świń to wszystkie istotne choroby zakaźne, ale mają różne etiologie, objawy i mechanizmy patogenności, co czyni je nieodpowiednimi odpowiedziami na zadane pytanie. Choroba Aujeszkyego jest wirusowym schorzeniem, które atakuje przede wszystkim układ nerwowy świń, prowadząc do objawów neurologicznych, a nie posocznicy czy przewlekłych zmian w stawach. Objawy tej choroby są związane z zaburzeniami neurologicznymi, a nie skórnymi, co wyraźnie różni się od obrazu klinicznego różycy świń. Afrykański pomór świń to także wirusowa choroba, która charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, ale nie przebiega przez posocznicę w tradycyjnym sensie, ani nie prowadzi do przewlekłych stanów zapalnych stawów czy serca. Z kolei klasyczny pomór świń, jak sama nazwa wskazuje, jest inną wirusową chorobą, która dotyka świnie, powodując gorączkę oraz zmiany w układzie krążenia, lecz nie ma związku z martwicą skóry ani przewlekłymi objawami zapalnymi w stawach. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi chorobami jest kluczowe dla skutecznej diagnostyki i leczenia zwierząt, a także dla planowania działań prewencyjnych w gospodarstwie.

Pytanie 18

Jeśli podczas badania bydła zaobserwowano spadek liczby erytrocytów do 3,5 mln/mm3, a normy wahają się w zakresie 5,0 - 7,0 mln/mm3, to taki stan jest nazywany

A. erytrocytozą

B. trombocytozą

C. erytropenią

D. leukopenią

Odpowiedź 'erytropenia' jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do stanu, w którym liczba erytrocytów (czerwonych krwinek) we krwi jest niższa niż norma. W przypadku bydła, prawidłowa liczba erytrocytów powinna mieścić się w przedziale 5,0 - 7,0 mln/mm3, a obniżenie poniżej 5,0 mln/mm3 wskazuje na anemię, co jest zjawiskiem klinicznym zwanym erytropenią. Erytropenia może być spowodowana różnymi czynnikami, w tym utratą krwi, niedoborami pokarmowymi (np. żelaza, witamin z grupy B), chorobami przewlekłymi czy zaburzeniami szpiku kostnego. Zdiagnozowanie erytropenii jest istotne w praktyce weterynaryjnej, gdyż może wskazywać na poważne problemy zdrowotne u bydła, wymagające dalszej diagnostyki i leczenia, takie jak transfuzje krwi czy suplementacja. Wiedza o erytropenii jest kluczowa dla hodowców i weterynarzy, aby podejmować odpowiednie działania zapobiegawcze i terapeutyczne.

Pytanie 19

Sprawdzanie mięsa pod kątem obecności włośni jest wymagane po dokonaniu uboju?

A. bydła oraz strusi

B. dzików oraz danieli

C. nutrii oraz koni

D. świń oraz zajęcy

Wybór innych gatunków zwierząt do badania na obecność włośni jest niewłaściwy, ponieważ przepisy prawa jasno definiują, które zwierzęta wymagają takich badań. Na przykład bydło i strusie nie są uznawane za gatunki, u których ryzyko zakażenia włośniami jest istotne. W przypadku świń i zajęcy także nie ma obowiązku przeprowadzania badań na obecność włośni, ponieważ te zwierzęta nie są naturalnymi nosicielami tego pasożyta w sposób, który stanowiłby zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. Nutrie i konie to jedyne zwierzęta, które wymagają szczególnej uwagi w tym zakresie, gdyż w ich mięsie mogą występować włośnie, które mogą wywołać poważne choroby. Błędne przekonanie, że inne gatunki również powinny podlegać tym samym regulacjom, wynika często z mylnego postrzegania ryzyka związanego z różnymi rodzajami mięsa. Kluczowe jest zrozumienie specyfiki pasożytów i chorób oraz właściwych procedur kontroli jakości w kontekście bezpieczeństwa żywności. Wiedza ta jest niezbędna dla weterynarzy i pracowników branży spożywczej, aby skutecznie chronić zdrowie konsumentów i zapobiegać epidemiom związanym z zakażeniami pasożytniczymi.

Pytanie 20

Choroba określana skrótem ASF pojawia się u

A. psów

B. świń

C. drobiu

D. bydła

Choroba nazywana w skrócie ASF, czyli Afrykański Pomór Świń, jest wirusową chorobą zakaźną, która dotyka wyłącznie świnie domowe oraz dzikie. ASF wywołuje poważne straty ekonomiczne w hodowli świń, co stawia ją w centrum zainteresowania bioasekuracji i zarządzania zdrowiem zwierząt. Zakażenie wirusem ASF prowadzi do wysokiej śmiertelności, a brak szczepionki sprawia, że kluczowe jest wdrażanie działań prewencyjnych, takich jak ograniczenie kontaktu z dzikimi świniami, restrykcje w transporcie i handlu zwierzętami, a także stosowanie ścisłych zasad higieny w gospodarstwach. W przypadku wykrycia ASF, odpowiednie służby weterynaryjne są zobowiązane do natychmiastowego uśmiercania chorych zwierząt oraz wdrażania programu zwalczania choroby, co jest zgodne z europejskimi standardami zdrowia zwierząt. Zrozumienie tej choroby jest kluczowe dla hodowców świń, aby minimalizować ryzyko jej wystąpienia oraz ograniczać straty ekonomiczne związane z epidemiami.

Pytanie 21

Kiedy występuje hemoglobinuria?

A. hemobartonellozie

B. nosówce

C. babeszjozie

D. chorobie Rubartha

Babeszjoza jest chorobą wywoływaną przez pasożyty z rodzaju Babesia, które zakażają czerwone krwinki, prowadząc do ich hemolizy. Hemoglobinuria, czyli obecność hemoglobiny w moczu, jest jednym z objawów tej choroby, a jej wystąpienie wynika z masywnej hemolizy, która prowadzi do uwolnienia hemoglobiny do krwiobiegu, a następnie do nerek. W praktyce, hemoglobinuria w babeszjozie może manifestować się jako ciemny, herbaciany mocz, co jest istotnym wskaźnikiem dla weterynarzy w diagnostyce. Warto zaznaczyć, że w diagnostyce babeszjozy stosuje się badania mikroskopowe, testy serologiczne oraz PCR, które pozwalają na szybką identyfikację patogenu. Zrozumienie tego zjawiska jest kluczowe w kontekście terapii, która najczęściej obejmuje leki przeciwpasożytnicze, takie jak imidocarb, oraz wsparcie dla nerek. W przypadku wystąpienia hemoglobinurii kluczowe jest szybkie działanie, aby zminimalizować uszkodzenia narządów związane z hemolizą.

Pytanie 22

Za pomocą lampy Wooda można zidentyfikować grzybicę skóry spowodowaną przez grzyby

A. Microsporum

B. Alternaria

C. Aspergillus

D. Trichophyton

Odpowiedzi Aspergillus, Trichophyton i Alternaria nie są prawidłowe w kontekście wykrywania grzybicy skóry za pomocą lampy Wooda, ponieważ te rodzaje grzybów nie wykazują fluorescencji pod wpływem promieniowania UV. Aspergillus jest rodzajem pleśni, który w większości przypadków jest związany z infekcjami układu oddechowego, a nie skórnymi, dlatego jego obecność nie jest pomocna w diagnostyce grzybic. Trichophyton, będący innym rodzajem grzyba, również nie emituje charakterystycznej fluorescencji pod lampą Wooda, mimo że jest odpowiedzialny za wiele chorób skórnych, takich jak grzybica stóp czy grzybica paznokci. Alternaria, z kolei, to pleśń, która zazwyczaj powoduje problemy alergiczne i nie jest typowym czynnikiem wywołującym infekcje grzybicze skóry. Wyciągając błędne wnioski z tych informacji, można zauważyć typowy błąd myślowy polegający na założeniu, że wszystkie grzyby mogą być wykrywane w ten sam sposób. W rzeczywistości tylko niektóre gatunki, takie jak Microsporum, są zdolne do wykazywania fluorescencji dzięki swojej unikalnej biologii i metabolizmowi. Właściwe zrozumienie różnorodności grzybów i ich właściwości diagnostycznych jest kluczowe w medycynie, aby skuteczniej radzić sobie z problemami dermatologicznymi.

Pytanie 23

Jak nazywa się wprowadzenie endoskopu do pęcherza moczowego?

A. artroskopia

B. gastroskopia

C. cystoskopia

D. kolonoskopia

Cystoskopia to procedura diagnostyczna oraz terapeutyczna, która polega na wprowadzeniu endoskopu (cystoskopu) do pęcherza moczowego przez cewkę moczową. Cystoskop umożliwia wizualizację wnętrza pęcherza oraz cewki moczowej, co pozwala na ocenę stanu zdrowia pacjenta w przypadku różnych schorzeń, takich jak zapalenie pęcherza, kamica moczowa czy nowotwory. Ta technika jest szczególnie cenna w urologii, ponieważ pozwala na wykonanie biopsji, usunięcie kamieni, a także przeprowadzenie zabiegów terapeutycznych bez konieczności otwarcia jamy brzusznej. Standardy branżowe wskazują na konieczność przygotowania pacjenta przed zabiegiem, w tym na omówienie procedury oraz uzyskanie zgody pacjenta. Cystoskopia jest uznawana za bezpieczną procedurę, a jej wykonanie przez wykwalifikowanego specjalistę znacząco minimalizuje ryzyko powikłań.

Pytanie 24

Do naczynia z aktywatorem krzepnięcia wprowadza się krew w celu przeprowadzenia analizy w

A. krwi pełnej

B. krwi tętniczej

C. osoczu

D. surowicy

Odpowiedzi związane z 'krwią pełną', 'osoczem' oraz 'krwią tętniczą' są niepoprawne z kilku powodów. Krew pełna to surowica oraz komórki krwi razem. Użycie probówek z aktywatorem krzepnięcia skutkuje krzepnięciem krwi i oddzieleniem jej składników, co sprawia, że uzyskujemy surowicę, a nie krew pełną. Co więcej, osocze, które jest płynem krwi przed krzepnięciem, również nie jest odpowiednią odpowiedzią, ponieważ do jego uzyskania wymagane są różne probówki, a nie te z aktywatorem krzepnięcia. W przypadku osocza, stosuje się probówki z antykoagulantami, co dodatkowo podkreśla, że krzepnięcie nie następuje. Wreszcie, krew tętnicza, pobierana głównie w kontekście gazometrii, nie ma związku z testami, które wymagają uzyskania surowicy, ponieważ jest stosunkowo rzadko używana do badań biochemicznych, gdzie najczęściej stosuje się krew żylna. Te nieporozumienia często prowadzą do błędnych wniosków związanych z rodzajem pobieranej próbki oraz wymaganiami diagnostycznymi, co może wpływać na jakość oraz interpretację wyników badań laboratoryjnych.

Pytanie 25

Jaką chorobę przenoszą wody?

A. borelioza

B. babeszjoza

C. leptospiroza

D. leiszmanioza

Leptospiroza jest chorobą zakaźną, wywoływaną przez bakterie z rodzaju Leptospira, które mogą być przenoszone na ludzi drogą wodną, na przykład poprzez kontakt z wodą zanieczyszczoną moczem zakażonych zwierząt. W środowisku wodnym bakterie te mogą przetrwać przez długi czas, co zwiększa ryzyko zakażenia. Leptospiroza objawia się często objawami grypopodobnymi, a w cięższych przypadkach prowadzi do poważnych powikłań, takich jak niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby czy zapalenie opon mózgowych. Praktyczne zastosowanie wiedzy na temat leptospirozy jest istotne w kontekście profilaktyki, zwłaszcza w regionach o dużej obecności wód stojących, gdzie mogą gromadzić się zwierzęta nosiciele. Kluczowe standardy w zakresie ochrony zdrowia publicznego zalecają monitorowanie i kontrolowanie jakości wód, aby minimalizować ryzyko zakażeń. Warto również zwracać uwagę na edukację w zakresie unikania kontaktu z potencjalnie zanieczyszczonymi wodami w obszarach, gdzie znane są przypadki leptospirozy oraz stosować środki zapobiegawcze, takie jak noszenie odpowiedniego obuwia ochronnego podczas pracy w takich warunkach.

Pytanie 26

Termohigrometr umożliwia dokonywanie pomiarów temperatury

A. pomieszczenia, w którym znajdują się zwierzęta

B. ciała zwierzęcia

C. paszy, którą podaje się zwierzętom

D. wody przeznaczonej dla zwierząt

Termohigrometr to takie urządzenie, które mierzy temperaturę i wilgotność powietrza. To naprawdę ważne, bo odpowiednie warunki są kluczowe dla zdrowia zwierząt. Jak temperatura, tak i wilgotność mogą mieć wpływ na ich samopoczucie i ogólny stan. Na przykład, w hodowli drobiu musisz mieć na uwadze, że odpowiednia temperatura i wilgotność są niezbędne do tego, żeby ptaki mogły zdrowo rosnąć. Fajnie jest regularnie sprawdzać te parametry, żeby dopasować je do potrzeb zwierząt. Warto też pomyśleć o automatycznych systemach monitorujących, które mogą pomóc wykrywać problemy na bieżąco. Dzięki temu można szybko zareagować i np. zapobiec chorobom.

Pytanie 27

Głównym organem administracji rządowej, który nadzoruje działalność Inspekcji Weterynaryjnej, jest

A. Urzędowy Lekarz Weterynarii

B. Wojewódzki Lekarz Weterynarii

C. Główny Lekarz Weterynarii

D. Powiatowy Lekarz Weterynarii

Główny Lekarz Weterynarii to taka ważna figura w naszej administracji rządowej, która nadzoruje działanie Inspekcji Weterynaryjnej w Polsce. W skrócie można powiedzieć, że jego zadanie to koordynowanie działań kontrolnych i administracyjnych na poziomie całego kraju. To wszystko ma na celu dbanie o zdrowie zwierząt i ludzi. Ten Główny Lekarz Weterynarii wydaje różne regulacje oraz zalecenia, które potem trafiają do Wojewódzkich i Powiatowych Lekarzy Weterynarii. Np. czasem wydaje dyrektywy na temat walki z chorobami zakaźnymi u zwierząt, co jest bardzo ważne, bo to stanowi podstawę dla działań lokalnych. Co ciekawe, jego praca jest w zgodzie z regulacjami unijnymi, które wymagają wysokiego standardu ochrony zdrowia publicznego. Dzięki temu, że jest centralizacja w zarządzaniu, łatwiej radzić sobie z zagrożeniami, co w dzisiejszych czasach ma ogromne znaczenie.

Pytanie 28

Spoczynkowe zapotrzebowanie na energię w diecie zwierząt oznaczane jest skrótem

A. RER

B. PCR

C. GER

D. DCR

Spoczynkowe zapotrzebowanie energetyczne, określane skrótem RER (Resting Energy Requirement), to kluczowy parametr w żywieniu zwierząt, który wskazuje na minimalną ilość energii potrzebną do utrzymania podstawowych funkcji życiowych w stanie spoczynku. RER jest szczególnie istotne dla hodowców oraz specjalistów ds. żywienia, ponieważ pozwala na dokładne obliczenie potrzeb energetycznych zwierząt, co z kolei przekłada się na zdrowie, wzrost oraz produkcyjność zwierząt. W praktyce, określenie RER umożliwia dostosowanie diety do indywidualnych potrzeb zwierząt, uwzględniając ich wiek, wagę, stan zdrowia oraz poziom aktywności fizycznej. Na przykład, dla psów i kotów można obliczyć RER za pomocą wzoru: RER = 70 x (masa ciała w kg) ^ 0,75. Wprowadzenie tak obliczonego RER do planu żywieniowego przyczynia się do efektywnego zarządzania dietą, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży weterynaryjnej oraz hodowlanej.

Pytanie 29

Krew wprowadza się do probówki z K2EDTA w celu przeprowadzenia analizy

A. bakteriologicznego

B. morfologicznego

C. mikologicznego

D. biochemicznego

Probówka z K2EDTA to taki must-have przy pobieraniu krwi do badań morfologicznych. EDTA to środek, który wiąże jony wapnia, co sprawia, że krew się nie krzepnie. Dzięki temu, można dokładnie zbadać składniki krwi, takie jak erytrocyty, leukocyty i płytki krwi. Te badania są mega ważne, bo pomagają wykrywać różne schorzenia, na przykład anemię czy leukię. Jak już pobierzemy krew do tej probówki, to zazwyczaj się ją miesza, żeby próbka była jednorodna, a potem analizuje się ją pod mikroskopem lub w automatycznych analizatorach. Jeżeli chodzi o wytyczne WHO i normy ISO, to odpowiednie przygotowanie próbki oraz dobór właściwych materiałów są kluczowe dla solidnych wyników. A najfajniesze w EDTA jest to, że próbki można dłużej przechowywać bez ryzyka, że się popsują – to ważne, zwłaszcza gdy trzeba zrobić dodatkowe analizy.

Pytanie 30

Właściciel zwierzęcia powinien nosić fartuch ołowiany podczas przeprowadzania badania

A. rentgenowskiego

B. bioelektrycznej aktywności mózgu

C. endoskopowego

D. elektrokardiograficznego

Fartuch ołowiany to naprawdę ważny element ochronny, kiedy robimy badania rentgenowskie. I to zarówno dla lekarzy, jak i dla zwierząt, które są badane. Wiesz, promieniowanie rentgenowskie może być szkodliwe dla zdrowia, dlatego fartuchy ołowiane są takie istotne. Działają jak bariera, przez co zmniejszają narażenie na promieniowanie, które mogłoby zaszkodzić komórkom w ciele. Na przykład, kiedy weterynarz przeprowadza zdjęcia rentgenowskie psa, powinien koniecznie założyć fartuch ołowiany. To jest zgodne z zasadami ochrony radiologicznej. Co więcej, gdy pies potrzebuje prześwietlenia klatki piersiowej, właściciel też powinien nosić fartuch, żeby zminimalizować ryzyko ewentualnych skutków zdrowotnych spowodowanych promieniowaniem. To wszystko znajduje potwierdzenie w zaleceniach Międzynarodowej Komisji Ochrony Radiologicznej (ICRP), która mówi, że w trakcie takich procedur powinno się stosować odpowiednie środki ochronne.

Pytanie 31

Jeśli zwierzę jest w pełni zdrowe, ale doznało urazu, który uniemożliwia transport do rzeźni z powodów związanych z jego dobrostanem, wówczas na terenie gospodarstwa zostanie przeprowadzone jego uboju

A. z konieczności

B. rytualnemu

C. rutynowemu

D. sanitarnemu

Odpowiedź 'z konieczności' jest prawidłowa, ponieważ odnosi się do sytuacji, w której zdrowe zwierzę zostało narażone na wypadek, uniemożliwiający jego transport do rzeźni. W takich przypadkach, zgodnie z zasadami dobrostanu zwierząt, niezbędne jest podjęcie działań, które zapewnią minimalizację cierpienia zwierzęcia. Ubojowi z konieczności można poddać zwierzęta, które nie mogą być transportowane bez narażania ich zdrowia lub życia. Przykładem może być sytuacja, w której zwierzę doznało poważnych obrażeń, a jego stan zdrowia uniemożliwia dalszy transport. Praktyki te są zgodne z przepisami prawa, a także z zasadami dobrostanu zwierząt, które kładą nacisk na humanitarne traktowanie zwierząt oraz ograniczenie ich cierpienia. Z tego powodu ubój z konieczności jest nie tylko standardem w branży, ale również koniecznością w przypadku niespodziewanych zdarzeń, które wpływają na zdrowie zwierząt.

Pytanie 32

W kontekście działalności kontrolowanej przez weterynarię, numer identyfikacyjny zaczyna się od liter

A. PL

B. IW

C. UE

D. EWG

No więc, odpowiedź 'PL' jest tutaj jak najbardziej na miejscu. Zawsze, gdy mamy do czynienia z numerem identyfikacyjnym zwierząt w Polsce, zaczyna się on od liter 'PL'. To jest mega ważne, bo dzięki temu od razu wiemy, skąd pochodzi dany zwierzak i jak to się ma do systemu identyfikacji w całej Unii Europejskiej. W praktyce, te numery są kluczowe, żeby śledzić zdrowie zwierząt i ich pochodzenie. Każdy, kto zajmuje się zwierzętami, musi używać odpowiednich numerów, co jest zgodne z przepisami unijnymi i krajowymi. Chodzi o to, żeby dbać o zdrowie publiczne i dobro zwierząt. Na przykład, gdy rejestruje się farmy produkujące jedzenie ze zwierząt, identyfikacja zwierząt jest super istotna, bo musimy wiedzieć, skąd pochodzi każdy produkt spożywczy.

Pytanie 33

Weterynarz zalecił, aby podać psu 150 mg cefaleksyny. Jaką ilość ml preparatu Cefalexin 18% trzeba zastosować, jeśli w 1 ml znajduje się 180 mg cefaleksyny?

A. 0,27 ml

B. 1,20 ml

C. 0,32 ml

D. 0,83 ml

Aby obliczyć, ile mililitrów preparatu Cefalexin 18% należy podać psu, musimy zastosować odpowiednie proporcje. Preparat zawiera 180 mg cefaleksyny w 1 ml, a zalecana dawka wynosi 150 mg. Możemy to obliczyć według wzoru: potrzebna objętość (ml) = zalecana dawka (mg) / stężenie (mg/ml). W naszym przypadku: 150 mg / 180 mg/ml = 0,8333 ml. Zaokrąglając, otrzymujemy 0,83 ml. Taki sposób obliczania dawek jest istotny w praktyce weterynaryjnej, ponieważ precyzyjne dawkowanie leków jest kluczowe dla skuteczności terapii oraz bezpieczeństwa pacjenta. Niewłaściwe obliczenia mogą prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych. Warto również podkreślić, że przed podaniem leku należy zawsze skonsultować się z lekarzem weterynarii oraz upewnić się, że dawka jest odpowiednia dla konkretnego zwierzęcia, biorąc pod uwagę jego wagę, wiek oraz stan zdrowia.

Pytanie 34

Jak należy podawać roztwory oleiste?

A. dotętniczo

B. domięśniowo

C. dożylnie

D. podskórnie

Podskórne, dotętnicze oraz dożylne podawanie roztworów oleistych nie jest zalecane z wielu przyczyn związanych z bezpieczeństwem i skutecznością terapii. Podskórne wstrzyknięcia mogą prowadzić do niepożądanych reakcji, takich jak stany zapalne w miejscu aplikacji, a także ograniczają wchłanianie leku, co wpływa na jego biodostępność. Roztwory oleiste wymagają większej objętości, co czyni tę metodę niewłaściwą, ponieważ podskórna tkanka tłuszczowa jest ograniczona pod względem pojemności. Dotętnicze podawanie roztworów oleistych niesie za sobą ryzyko zatoru tłuszczowego, ponieważ cząsteczki oleju mogą zatykać naczynia krwionośne, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak udar mózgu czy zawał serca. Z kolei dożylne podawanie roztworów oleistych może wywołać reakcje anafilaktyczne, a także uszkodzenie ścian naczyń krwionośnych. Wszystkie te metody są niewłaściwe i mogą zagrażać zdrowiu pacjenta, co podkreśla znaczenie znajomości zasad farmakologii oraz doboru odpowiedniej drogi podania leku zgodnie z aktualnymi standardami klinicznymi. Oprócz tego, istnieje ryzyko błędnego myślenia, że jakakolwiek droga podania jest dozwolona bez dokładnej analizy i wiedzy na temat właściwości farmakokinetycznych leku, co może prowadzić do niebezpiecznych konsekwencji zdrowotnych.

Pytanie 35

Toksoplazmoza to zoonoza, z którą człowiek najczęściej ma kontakt przez

A. konie i krowy

B. krowy i koty

C. koty i świnie

D. świnie oraz konie

Toksoplazmoza jest zoonozą wywołaną przez pasożytniczy pierwotniak Toxoplasma gondii, który najczęściej występuje w organizmach kotów, głównie tych domowych. Koty wydalają oocysty pasożyta z kałem, co stanowi główne źródło zakażenia dla ludzi. Zakażenie może następować przez kontakt z zanieczyszczonymi powierzchniami, ziemią lub przez spożycie niewłaściwie ugotowanego mięsa, zwłaszcza wieprzowiny, które również może być nosicielem form larwalnych pasożyta. Z uwagi na fakt, że oocysty są odporne na wiele warunków środowiskowych, kluczowe jest przestrzeganie zasad higieny, takich jak mycie rąk po kontakcie z kotami i ich odchodami oraz unikanie spożywania surowego lub niedogotowanego mięsa. W praktyce, aby zminimalizować ryzyko zakażenia, zaleca się również korzystanie z dobrze umytych warzyw i owoców oraz regularne czyszczenie kocich kuwet. Zrozumienie drogi transmisji toksoplazmozy jest istotne dla zdrowia publicznego i może przyczynić się do skuteczniejszego zapobiegania tej chorobie.

Pytanie 36

Zabieg przetaczania krowy przez grzbiet wykonuje się w sytuacji, gdy mamy do czynienia z

A. obcym ciałem w czepcu

B. przemieszczeniem trawieńca

C. wzdęciem żwacza

D. zatarciem ksiąg

Przetaczanie krowy przez grzbiet jest zabiegiem weterynaryjnym stosowanym w przypadku przemieszczenia trawieńca, które jest szczególnie niebezpiecznym stanem zdrowia zwierzęcia. Trawieniec, jako jeden z żołądków krowy, może ulec przesunięciu w wyniku różnych czynników, takich jak niewłaściwa dieta lub zmiany w położeniu ciała. Zabieg ten ma na celu przywrócenie trawieńca na jego właściwe miejsce, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego. W praktyce, zwierzę jest delikatnie przewracane, co może pomóc w przemieszczeniu trawieńca z powrotem na swoje miejsce. Weterynarze często zalecają ten zabieg przy stwierdzeniu przemieszczenia trawieńca, aby uniknąć poważnych powikłań, takich jak niedrożność jelit czy wstrząs. Warto zaznaczyć, że przetaczanie powinno być przeprowadzane przez wykwalifikowanego specjalistę, który ma doświadczenie w tej dziedzinie, aby zminimalizować ryzyko kontuzji u zwierzęcia oraz zapewnić skuteczność zabiegu.

Pytanie 37

Gdzie odbywa się odpoczynek bydła przed ubiciem?

A. w tunelu ogłuszania

B. w magazynie żywca

C. w trakcie transportu

D. w hali przedubojowej

Wybór tunelu ogłuszania jako miejsca odpoczynku przedubojowego jest mylny, ponieważ ten obszar jest przeznaczony wyłącznie do ogłuszania zwierząt. Ogłuszanie jest kluczowym etapem mającym na celu zapewnienie, że zwierzęta są nieprzytomne i nie odczuwają bólu podczas uboju. W związku z tym, nie jest to odpowiednie miejsce do zapewnienia zwierzętom odpoczynku, co jest niezbędne, aby zminimalizować ich stres przed dalszymi procesami. W kontekście transportu, umieszczanie bydła w środku transportu również nie jest właściwe, ponieważ pojazdy przeznaczone do przewozu zwierząt powinny być zgodne z rygorystycznymi normami zapewniającymi ich dobrostan. Odpoczynek najczęściej powinien odbywać się w stabilnym i cichym miejscu, co nie jest typowe dla zgiełku transportu. Hala przedubojowa, mimo że jest miejscem bliskim ubojni, również nie spełnia funkcji odpoczynku, ponieważ jej głównym celem jest przygotowanie zwierząt do uboju. Prawidłowe zrozumienie procedur związanych z odpoczynkiem przedubojowym bydła jest kluczowe, aby uniknąć błędów w praktykach hodowlanych, które mogą prowadzić do niepotrzebnego stresu i pogorszenia jakości mięsa.

Pytanie 38

Jakie elementy są wykorzystywane do wytwarzania osłonek?

A. jelita

B. moczowody

C. przełyk

D. tchawica

Jelita, a zwłaszcza jelito cienkie, to super materiał do robienia osłonek, które później używamy w jedzeniu i lekach. Te osłonki, znane jako jelita naturalne, powstają z błon śluzowych zwierząt, głównie świń, krów i owieczek. Mają świetne właściwości – są elastyczne, nie pękają łatwo i dobrze przenoszą zapachy, więc idealnie nadają się do produkcji kiełbas i różnych wędlin. Co ciekawe, są zgodne z normami jakości, jak HACCP czy ISO 22000, co oznacza, że są zdrowe i bezpieczne. Poza tym, są biodegradowalne i nie mają sztucznych dodatków, co na pewno wpływa na smak i jakość końcowego produktu. W produkcji kiełbas jelita nie są tylko opakowaniem, ale też nadają charakterystyczny smak i konsystencję temu, co jemy.

Pytanie 39

Na skórze bydła, w rejonie lędźwiowo-krzyżowym, pojawiają się wiosną guzy o rozmiarze orzecha włoskiego. Jakie to może być schorzenie?

A. gruźlicy skóry

B. guzowatej choroby bydła

C. grzybicy skóry

D. gzawicy bydła

Gzawica bydła, znana również jako choroba guzowata bydła, to schorzenie wywołane przez wirus, który powoduje powstawanie charakterystycznych guzków na skórze zwierząt, szczególnie w okolicach lędźwiowo-krzyżowych. Guzy te mogą osiągać wielkość orzecha włoskiego, co jest jednym z kluczowych objawów wskazujących na tę chorobę. Gzawica jest chorobą wirusową, więc istotne jest jej wczesne diagnozowanie i izolacja zainfekowanych osobników, co jest zgodne z zaleceniami weterynaryjnymi. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy polega na monitorowaniu stada, co pozwala na szybką interwencję weterynaryjną oraz minimalizowanie ryzyka rozprzestrzeniania się wirusa. Warto zaznaczyć, że kontrola i zapobieganie gzawicy bydła i innych chorób wirusowych jest kluczowa w hodowli zwierząt, a także zgodna z międzynarodowymi standardami zdrowia zwierząt, co podkreśla znaczenie profilaktyki. Oprócz odpowiednich szczepień, regularne badania weterynaryjne i edukacja hodowców dotycząca objawów chorób skóry są kluczowe w utrzymaniu zdrowia stada.

Pytanie 40

Jaką ilość ml preparatu Bioketan 100 mg/ml, roztworu do wstrzykiwań przeznaczonego dla psów i kotów, powinno się podać domięśniowo psu ważącemu 25 kg, jeśli dawkowanie dla psów wynosi 3 mg/kg m.c. i.v. oraz 7 mg/kg m.c. i.m.?

A. 1,75 ml

B. 12,5 ml

C. 0.75 ml

D. 17,5 ml

W przypadku niewłaściwego obliczenia dawki preparatu Bioketan, można dojść do nieprawidłowych wniosków, co ma istotne znaczenie dla zdrowia zwierzęcia. Na przykład, wybór odpowiedzi 17,5 ml może wynikać z błędnego pomnożenia wagi psa przez stężenie leku, co jednak nie uwzględnia, że wartość ta odnosi się do mg. Z kolei odpowiedzi takie jak 0,75 ml lub 12,5 ml wskazują na nieprawidłowe zrozumienie dawki w odniesieniu do zastosowanej jednostki – ml zamiast mg. Dawkowanie leków weterynaryjnych opiera się na masie ciała zwierzęcia oraz farmakologicznej charakterystyce substancji czynnej. Często pojawiającym się błędem jest także pomijanie różnicy w dawkowaniu przy różnych metodach podania, gdzie podanie dożylne (i.v.) i domięśniowe (i.m.) wymagają różnych obliczeń. Niezrozumienie tych zasad prowadzi do ryzykownych praktyk, które mogą skutkować nieodwracalnymi konsekwencjami zdrowotnymi dla pacjentów. Ustalenie odpowiedniego dawkowania leku jest kluczowe i powinno być zawsze oparte na rzetelnych danych oraz standardach weterynaryjnych, aby zapewnić zarówno efektywność leczenia, jak i bezpieczeństwo pacjenta.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej