Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik pojazdów samochodowych
  • Kwalifikacja: MOT.05 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych
  • Data rozpoczęcia: 9 czerwca 2026 07:09
  • Data zakończenia: 9 czerwca 2026 07:24

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jaką wartość minimalną powinien mieć wskaźnik TWI w oponie całorocznej?

A. 1,0 mm
B. 3,0 mm
C. 1,6 mm
D. 4,0 mm
Minimalny wymagany wskaźnik głębokości bieżnika opony wynosi 1,6 mm. Ta wartość jest zgodna z normami prawnymi w wielu krajach, co ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa jazdy, zwłaszcza w warunkach deszczowych. Opona z minimalną głębokością bieżnika poniżej 1,6 mm nie zapewnia odpowiedniego odprowadzania wody, co zwiększa ryzyko aquaplaningu. Z praktycznego punktu widzenia, opony powinny być regularnie kontrolowane pod kątem głębokości bieżnika, aby zapewnić optymalną przyczepność i stabilność pojazdu. Warto pamiętać, że im głębszy bieżnik, tym lepsza wydajność opony, szczególnie w trudnych warunkach atmosferycznych. Dlatego zaleca się wymianę opon, gdy ich głębokość bieżnika zbliża się do tej wartości, aby zapewnić sobie i innym uczestnikom ruchu drogowego maksymalne bezpieczeństwo na drodze.

Pytanie 2

Podczas wymiany uszkodzonego wałka sprzęgłowego stwierdzono luz osiowy jego łożyska wynoszący 1,175 mm. Podkładka regulacyjna, którą należy dobrać na podstawie danych z tabeli, będzie miała grubość

Luz osiowy łożyska
(mm)
Grubość podkładki regulacyjnej
(mm)
Luz osiowy łożyska
(mm)
Grubość podkładki regulacyjnej
(mm)
0,750 - 0,7740,7251,150 - 1,1741,125
0,775 - 0,7990,7501,175 - 1,1991,150
0,800 - 0,8240,7751,200 - 1,2241,175
0,825 - 0,8490,8001,225 - 1,2491,200
0,850 - 0,8740,8251,250 - 1,2741,225
0,875 - 0,8990,8501,275 - 1,2991,250
0,900 - 0,9240,8751,300 - 1,3241,275
0,925 - 0,9490,9001,325 - 1,3491,300
0,950 - 0,9740,9251,350 - 1,3741,325
0,975 - 0,9990,9501,375 - 1,3991,350
1,000 - 1,0240,9751,400 - 1,4241,375
1,025 - 1,0491,0001,425 - 1,4491,400
1,050 - 1,0741,0251,450 - 1,4741,425
1,075 - 1,0991,0501,475 - 1,4991,450
1,100 - 1,1241,0751,500 - 1,5241,475
1,125 - 1,1491,1001,525 - 1,5491,500
A. 1,175 mm
B. 1,775-1,799 mm
C. 1,150 mm
D. 1,200-1,224 mm
Odpowiedź 1,150 mm jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z danymi z tabeli, luz osiowy łożyska wynoszący 1,175 mm wskazuje na potrzebę użycia podkładki regulacyjnej o grubości 1,150 mm. W praktyce, dobór odpowiedniej grubości podkładki jest kluczowy dla zapewnienia właściwego działania mechanizmu. Niewłaściwie dobrana podkładka może prowadzić do nadmiernych luzów lub wręcz zablokowania ruchu, co może powodować uszkodzenie wałka lub łożyska. W przemyśle stosuje się różne standardy, aby określić odpowiednie grubości podkładek w zależności od wymagań konstrukcyjnych. Użycie podkładki o grubości 1,150 mm w tym przypadku jest zgodne z najlepszymi praktykami, które sugerują, aby zawsze dobierać elementy zgodnie z rzeczywistymi wartościami luzów, aby zapewnić długotrwałą i efektywną pracę maszyn.

Pytanie 3

Które objawy wykryte podczas jazdy próbnej świadczą o luzach w układzie kierowniczym samochodu?

A. Stuki pochodzące z przodu samochodu.
B. Stuki pochodzące z tyłu samochodu.
C. Kołysanie poprzeczne pojazdem.
D. Kołysanie wzdłużne pojazdem.
Objaw w postaci stuków dochodzących z przodu samochodu podczas jazdy próbnej jest klasycznym sygnałem, że w układzie kierowniczym lub w elementach zawieszenia osi przedniej pojawiły się luzy. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej dotyczy to zużytych końcówek drążków kierowniczych, przegubów kulowych, sworzni wahaczy albo samej przekładni kierowniczej. Podczas jazdy, szczególnie po nierównościach, takie luzy powodują uderzenia metalu o metal, które właśnie słyszymy jako wyraźne stuki z przodu. W dobrze utrzymanym pojeździe układ kierowniczy pracuje cicho, a reakcja kół na ruch kierownicy jest natychmiastowa i bez opóźnień. Jeżeli przy lekkich ruchach kierownicą na małej prędkości słychać stukanie, a do tego na kierownicy czuć delikatne przeskoki, to praktycznie podręcznikowy przykład luzów w drążkach lub przekładni. W warsztatach i na stacjach kontroli pojazdów przyjmuje się jako dobrą praktykę, że każdy taki dźwięk z przodu auta, pojawiający się przy skręcaniu i na nierównościach, powinien być dokładnie zdiagnozowany przed dopuszczeniem pojazdu do ruchu. W normach dotyczących badań technicznych podkreśla się, że nadmierne luzy w układzie kierowniczym są usterką zagrażającą bezpieczeństwu. W praktyce mechanik, który podczas jazdy próbnej usłyszy stuki z przodu, zawsze łączy je najpierw z układem kierowniczym i zawieszeniem przednim, a dopiero później szuka innych przyczyn. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: przód auta stuka przy skręcaniu lub na nierównościach – najpierw sprawdzamy kierownicę, drążki, sworznie i mocowania przekładni.

Pytanie 4

Jaki jest całkowity wydatek związany z wymianą oleju silnikowego, jeśli jego ilość w silniku wynosi 3,5 litra, cena za litr wynosi 21 zł, a koszt filtra oleju to 65 zł? Prace zajmują 30 minut, a stawka za godzinę roboczą to 120 zł?

A. 138,50 zł
B. 258,50 zł
C. 146,00 zł
D. 198,50 zł
Wybór błędnej odpowiedzi często wynika z niepełnego zrozumienia procesu wyceny wymiany oleju silnikowego. Niektóre odpowiedzi mogą opierać się na założeniu, że koszty oleju lub filtra są zaniżane lub że pominięto istotne elementy, takie jak koszt robocizny. Na przykład, jeżeli ktoś obliczy tylko koszt oleju i filtra, ignorując koszt pracy, może dojść do wniosku, że całkowity koszt wynosi 138,50 zł (73,5 zł + 65 zł), co jest błędne, ponieważ nie uwzględnia wynagrodzenia mechanika. Przemijająca myśl, że za wymianę oleju nie trzeba płacić za czas pracy, wprowadza do kalkulacji istotne braki. Należy również pamiętać, że usługi serwisowe powinny być wyceniane w sposób przejrzysty i zrozumiały dla klientów. Praktyki te są kluczowe, aby zbudować zaufanie do warsztatów. Inny typowy błąd to pomylenie wartości jednostkowych lub ich pominięcie w całkowym koszcie. Dokładne obliczenia są niezbędne w kontekście zarządzania kosztami, a także w codziennym użytkowaniu pojazdów, co podkreśla znaczenie znajomości podstawowych zasad wyceny usług w branży motoryzacyjnej.

Pytanie 5

Aby wykonać badanie diagnostyczne głośności dźwięku z układu wydechowego pojazdu, należy zastosować

A. aerometr
B. stetoskop
C. sonometr
D. refraktometr
Sonometra jest urządzeniem służącym do pomiaru natężenia dźwięku. W kontekście diagnostyki układu wydechowego pojazdu, jest to kluczowe narzędzie, które pozwala na dokładne określenie poziomu hałasu generowanego przez wydech. Zgodnie z normami branżowymi, takimi jak ISO 362, pomiary hałasu powinny być przeprowadzane w kontrolowanych warunkach, a sonometr dostarcza precyzyjnych danych, które mogą być pomocne w ocenie zgodności z wymaganiami dotyczącymi emisji dźwięku. Praktyczne zastosowanie sonometru pozwala na identyfikację potencjalnych problemów z układem wydechowym, takich jak nieszczelności lub uszkodzenia tłumika, co może wpływać na przepisy dotyczące ochrony środowiska oraz komfort użytkowania pojazdu. Właściwe użycie sonometru wymaga znajomości technik pomiarowych oraz interpretacji wyników, co jest niezbędne dla profesjonalnych diagnostyków i mechaników samochodowych.

Pytanie 6

Za pomocą przedstawionego na rysunku przyrządu pomiarowego można dokonać pomiaru

Ilustracja do pytania
A. naciągu paska rozrządu.
B. grubości tarczy hamulcowej.
C. głębokości bieżnika opony.
D. ugięcia sprężyny zaworowej.
Wybór innej odpowiedzi może wynikać z mylnego zrozumienia funkcji przyrządu pomiarowego oraz z braku wiedzy na temat jego zastosowania w praktyce. Na przykład, grubość tarczy hamulcowej nie jest mierzona za pomocą tensometru, ponieważ do tego celu bardziej odpowiednie są przyrządy takie jak mikrometry czy suwmiarki. Tarcze hamulcowe wymagają precyzyjnego pomiaru grubości, aby zapewnić prawidłowe działanie układu hamulcowego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa pojazdu. Ponadto, głębokość bieżnika opony również nie jest mierzona tensometrem, lecz za pomocą specjalnych wskaźników głębokości bieżnika, które pozwalają na ocenę zużycia opon. Niewłaściwe użycie tensometru do pomiaru ugięcia sprężyny zaworowej jest kolejnym przykładem nieprawidłowego zastosowania. Sprężyny zaworowe wymagają pomiaru ich siły i ugięcia w inny sposób, często przy użyciu dynamometrów lub innych narzędzi pomiarowych. W kontekście mechaniki pojazdowej istotne jest, aby stosować odpowiednie narzędzia do konkretnych zadań, ponieważ stosowanie niewłaściwych przyrządów może prowadzić do nieprecyzyjnych wyników oraz potencjalnych uszkodzeń. W edukacji technicznej ważne jest, aby zrozumieć, które narzędzia są odpowiednie do akurat wykonywanych pomiarów, aby uniknąć błędów w diagnostyce i naprawach.

Pytanie 7

W protokole zdawczo-odbiorczym, sporządzanym w chwili przyjęcia pojazdu do naprawy, powinny się znaleźć informacje dotyczące

A. liczby osi pojazdu.
B. daty ważności ubezpieczenia pojazdu.
C. widocznych uszkodzeń nadwozia pojazdu.
D. masy całkowitej pojazdu.
W protokole zdawczo-odbiorczym najważniejsze jest dokładne opisanie faktycznego stanu pojazdu w chwili jego przyjęcia do warsztatu. Dlatego wpisuje się tam między innymi wszystkie widoczne uszkodzenia nadwozia: wgniecenia, rysy, przetarcia lakieru, pęknięcia zderzaków, brakujące listwy, uszkodzone lusterka itp. Chodzi o to, żeby po zakończonej naprawie nie było sporu, co było już wcześniej, a co ewentualnie powstało w czasie pobytu auta w serwisie. Z mojego doświadczenia, im dokładniej opiszesz nadwozie, czasem nawet szkicując zarys auta i zaznaczając uszkodzenia, tym mniej problemów później z klientem i ubezpieczycielem. W dobrych warsztatach to jest standard: protokół plus zdjęcia nadwozia z kilku stron. Taki dokument chroni obie strony – klient ma pewność, że samochód wróci w nie gorszym stanie wizualnym niż przy przyjęciu, a warsztat ma dowód, że np. rysa na drzwiach była już wcześniej. W praktyce protokół zdawczo-odbiorczy jest częścią prawidłowej organizacji pracy i dokumentacji serwisowej, wymaganej chociażby przez procedury jakości ISO czy wewnętrzne instrukcje serwisów autoryzowanych. Wpisywanie stanu nadwozia to też dobry moment na odnotowanie innych kwestii wizualnych, jak stan szyb czy lamp, ale kluczowe są właśnie widoczne uszkodzenia karoserii, bo to one najczęściej są przedmiotem reklamacji i sporów.

Pytanie 8

Jak długo zajmie wymiana zaworów w silniku 4 cylindrowym o oznaczeniu 16V, przy założeniu, że praca nad każdym zaworem trwa 0,5 roboczogodziny?

A. 4 godziny
B. 8 godzin
C. 10 godzin
D. 6 godzin
W silniku czterocylindrowym o oznaczeniu 16V mamy do czynienia z 16 zaworami, ponieważ każdy cylinder posiada po 4 zawory. Aby obliczyć całkowity czas wymiany zaworów, należy pomnożyć liczbę zaworów przez czas wymiany jednego zaworu. W tym przypadku, czas wymiany jednego zaworu wynosi 0,5 roboczogodziny. Zatem całkowity czas wymiany można obliczyć w następujący sposób: 16 zaworów x 0,5 roboczogodziny = 8 roboczogodzin. W praktyce, przy planowaniu prac serwisowych w warsztacie, ważne jest dokładne oszacowanie czasu potrzebnego na wymianę poszczególnych elementów silnika, ponieważ wpływa to na harmonogram pracy oraz koszty usługi. Właściwe uwzględnienie czasu pracy pozwala również na lepsze zarządzanie zasobami oraz zminimalizowanie przestojów w pracy warsztatu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży motoryzacyjnej.

Pytanie 9

Jakie urządzenie jest używane do pomiaru ciśnienia w ogumieniu samochodowym?

A. Komparator
B. Tensiometr
C. Baroskop
D. Manometr
Manometr to urządzenie służące do pomiaru ciśnienia, w tym przypadku w ogumieniu samochodowym. Jest to jedno z podstawowych narzędzi, które powinien znać każdy mechanik samochodowy. Pomiar ciśnienia w oponach jest kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa jazdy, ponieważ zbyt niskie lub zbyt wysokie ciśnienie może prowadzić do nieprawidłowego zużycia opon, zmniejszenia efektywności paliwowej oraz pogorszenia właściwości jezdnych pojazdu. Manometry mogą być analogowe, z zegarem wskazówkowym, lub cyfrowe. W wielu warsztatach stosuje się manometry wbudowane w kompresory, co ułatwia jednoczesne pompowanie i kontrolowanie ciśnienia. Z mojego doświadczenia, regularna kontrola ciśnienia w oponach powinna być standardowym elementem rutynowej obsługi pojazdu, zgodnie z zaleceniami producenta pojazdu, które często można znaleźć na tabliczkach znamionowych lub w instrukcji obsługi.

Pytanie 10

Ciśnienie paliwa w silniku o zapłonie samoczynnym, w którym zastosowano system zasilania Common Rail trzeciej generacji, powinno wynosić w przybliżeniu

A. 18 MPa
B. 1,8 MPa
C. 1800 MPa
D. 180 MPa
Odpowiedzi takie jak 1800 MPa, 1,8 MPa czy 18 MPa wyglądają na nieporozumienie w temacie jednostek i zrozumienia działania układów Common Rail. 1800 MPa to kosmiczna wartość, znacznie przewyższająca to, co układy paliwowe mogą wytrzymać. To mogłoby spowodować poważne awarie. Z kolei 1,8 MPa i 18 MPa to zdecydowanie za niskie wartości, co nie jest zgodne z realiami technologicznymi. W silnikach diesla ciśnienie musi być odpowiednio wysokie, żeby wtrysk był efektywny, bo inaczej paliwo nie zatomizuje się dobrze, co może prowadzić do problemów ze spalaniem i większej emisji spalin. Często błędy w myśleniu biorą się z braku zrozumienia, jak działają układy wtryskowe i dlaczego ciśnienie paliwa jest takie ważne. Ważne, żeby wiedzieć, w jakim zakresie powinno się te ciśnienia utrzymywać, żeby dobrze dbać o pojazdy z silnikami Common Rail.

Pytanie 11

Siłę wyporu "W" działającą na pływak w komorze pływakowej gaźnika można określić na podstawie prawa

Ilustracja do pytania
A. Faradaya.
B. Bernoulliego.
C. Archimedesa.
D. Ohma.
Wybór odpowiedzi związanych z innymi zasadami fizycznymi, takimi jak prawo Bernoulliego, Faradaya czy Ohma, wynika z nieporozumienia dotyczącego pojęć związanych z mechaniką płynów i elektrycznością. Prawo Bernoulliego opisuje zachowanie płynów w ruchu, koncentrując się na energii w układzie płynów w różnych punktach. Nie odnosi się bezpośrednio do sił działających na ciała zanurzone w cieczy, jak w przypadku pływaka. Prawo Faradaya dotyczy indukcji elektromagnetycznej, a więc zjawisk elektrycznych związanych z polem magnetycznym i nie ma zastosowania w kontekście siły wyporu. Natomiast prawo Ohma odnosi się do zależności między napięciem, prądem a oporem w obwodach elektrycznych, co również jest całkowicie niezwiązane z mechaniką płynów. Zrozumienie tych zasad i ich zastosowanie w odpowiednich kontekstach jest kluczowe, by unikać błędnych wniosków. Często myślenie o siłach działających na obiekty w cieczy w kategoriach elektrycznych lub mechanicznych dla ruchu płynów prowadzi do błędnych interpretacji. Zamiast tego, przyswojenie podstawowych zasad prawa Archimedesa pozwala na prawidłowe zrozumienie i zastosowanie siły wyporu w rzeczywistych zastosowaniach inżynieryjnych, co jest niezbędne w wielu dziedzinach, takich jak hydraulika, aerodynamika czy inżynieria mechaniczna.

Pytanie 12

Podczas realizacji wymiany łożysk kół przednich, dla zapewnienia bezpieczeństwa pracy oraz właściwej pozycji mechanika, powinno się

A. uniesić oś przednią za pomocą podnośnika hydraulicznego
B. podnieść pojazd za pomocą podnośnika kolumnowego
C. ustawić oś przednią na klinach
D. uniesić oś przednią przy użyciu podnośnika śrubowego
Podniesienie pojazdu podnośnikiem kolumnowym jest najbezpieczniejszą i najbardziej stabilną metodą, gdyż pozwala na równomierne rozłożenie ciężaru pojazdu oraz zapewnia dostęp do wszystkich elementów zawieszenia. Podnośniki kolumnowe są zaprojektowane z myślą o pracy z pojazdami o różnych konstrukcjach, co czyni je odpowiednim wyborem dla profesjonalnych warsztatów. Dzięki stabilnej konstrukcji, mechanik może swobodnie pracować nad wymianą łożysk kół przednich, nie martwiąc się o możliwe przewrócenie się pojazdu. Przykładowo, w przypadku większych pojazdów dostawczych, zastosowanie podnośnika kolumnowego pozwala na swobodne operowanie narzędziami oraz dostęp do wszystkich niezbędnych elementów. Warto też podkreślić, że zgodnie z normami BHP, prace związane z wymianą elementów zawieszenia powinny odbywać się na stabilnym podłożu, co dodatkowo podkreśla znaczenie użycia odpowiedniego podnośnika, który spełnia te wymagania.

Pytanie 13

Wykorzystując dane zawarte w tabeli, oblicz koszt wymiany dwóch łączników stabilizatora przednie osi pojazdu. Czas wymiany to 60 min. Dolicz wartość podatku VAT 23%.

łącznik stabilizatoraszt.Cena netto
60 zł
roboczogodzina150 zł
A. 209,10 zł
B. 120,00 zł
C. 229,20 zł
D. 170,20 zł
Aby obliczyć całkowity koszt wymiany dwóch łączników stabilizatora, należy uwzględnić kilka kluczowych elementów: koszt części, robociznę oraz podatek VAT. Koszt netto dla dwóch łączników stabilizatora powinien być pomnożony przez ich jednostkową cenę, a następnie dodany do kosztu robocizny, który w tym przypadku wynosi 60 minut. Z reguły w warsztatach samochodowych stawka robocizny jest ustalana na poziomie od 100 zł do 200 zł za godzinę, co daje nam konkretne wartości. Po obliczeniu sumy netto, należy doliczyć 23% VAT, co jest standardową stawką w Polsce. Przykładowo, jeśli koszt części wynosi 150 zł, a robocizna 100 zł, wtedy całkowity koszt bez VAT wyniesie 250 zł. Po doliczeniu VAT, całkowity koszt wyniesie 307,50 zł. Zrozumienie tej procedury jest istotne dla prawidłowego obliczania kosztów naprawy w warsztatach samochodowych oraz dla oceny budżetu na przyszłe wydatki związane z utrzymaniem pojazdu. Dlatego odpowiedź 209,10 zł jest poprawna, ponieważ uwzględnia wszystkie te czynniki zgodnie z obowiązującymi standardami branżowymi.

Pytanie 14

W tabeli przedstawiono wartości dotyczące prawidłowych średnic nominalnych i naprawczych silników. Podczas pomiaru średnic cylindrów w kadłubie silnika ABS stwierdzono maksymalny wymiar Ø81,35. Oznacza to, że blok silnika

Typ silnika/
Średnica
ABDAAM,
ABS
2E
Nominalna75,0181,0182,51
Naprawcza +0,2575,2681,2682,76
Naprawcza +0,5075,5181,5183,01
Naprawcza +0,7575,76--
Granica zużycia+0,08
A. podlega naprawie na wymiar nominalny.
B. podlega naprawie na średnicę naprawczą +0,50.
C. osiągnął granicę zużycia i nie nadaje się do naprawy.
D. podlega naprawie na średnicę naprawczą +0,25.
Klucz do tego zadania leży w poprawnym odczytaniu tabeli i zrozumieniu, co oznacza granica zużycia oraz wymiary naprawcze. W silniku ABS średnica nominalna cylindra wynosi 81,01 mm, a granica zużycia to +0,08 mm, czyli mniej więcej 81,09 mm. Jeśli pomiar pokazał 81,35 mm, to znaczy, że cylinder jest już sporo ponad dopuszczalnym zużyciem. Z tego powodu myślenie, że blok można „naprawić na wymiar nominalny” jest nielogiczne – nie ma technicznej możliwości przywrócenia mniejszej średnicy w takim cylindrze przez zwykłą obróbkę skrawaniem. Żeby zmniejszyć otwór, trzeba by go tulejować, a to już zupełnie inna technologia i inna decyzja naprawcza niż ta, o której mówi pytanie. Podobnie złudne jest przekonanie, że skoro mamy wymiar 81,35 mm, to wystarczy przejść na wymiar naprawczy +0,25. W tabeli dla +0,25 podano 81,26 mm, czyli otwór po obróbce ma być mniejszy niż aktualnie zmierzony. Otworu nie da się „zmniejszyć” obróbką, więc ten wymiar jest już nieosiągalny bez tulejowania. To typowy błąd: patrzy się tylko na przyrost +0,25 i +0,50, a nie na konkretne wartości w milimetrach. Z drugiej strony, stwierdzenie, że blok osiągnął granicę zużycia i nie nadaje się do naprawy, też nie jest poprawne, bo producent wyraźnie przewidział jeszcze wymiar naprawczy +0,50, czyli 81,51 mm. Nasz zmierzony wymiar 81,35 mm jest mniejszy od tej wartości, więc można bezpiecznie rozwiercić i honować cylinder do pełnego wymiaru 81,51 mm, usuwając przy tym owalizację i stożkowatość. W praktyce warsztatowej zawsze dobiera się taką średnicę naprawczą, która jest większa od aktualnego zużytego wymiaru, ale mieści się w zakresach przewidzianych w dokumentacji technicznej. Pomyłki biorą się najczęściej z patrzenia tylko na „+0,25” czy „+0,50” bez przeliczenia, ile to dokładnie jest w milimetrach i czy aktualny wymiar cylindra jest poniżej, czy już powyżej tej wartości. Dobra praktyka to zawsze porównywać konkretny wynik pomiaru z tabelą wymiarów naprawczych, a nie opierać się na intuicji.

Pytanie 15

Podczas przeprowadzania próby drogowej zauważono, że pojazd samoczynnie skręca w lewą stronę. Aby ustalić przyczynę oraz ewentualny zakres naprawy, na początku należy

A. zweryfikować ciśnienie w oponach
B. ocenić luzy w układzie kierowniczym
C. wymienić opony na osi przedniej
D. sprawdzić ustawienie kątów kół kierowanych
Zarówno kontrola kątów kół kierowanych, jak i sprawdzanie luzów w układzie kierowniczym oraz wymiana opon osi przedniej to działania, które mogą być istotne w kontekście problemów z geometrią i stanem technicznym pojazdu, ale nie są one pierwszymi krokami w diagnozowaniu problemu z samoczynnym zbaczaniem pojazdu. Kontrola kątów kół kierowanych, obejmująca ustawienie zbieżności oraz kątów pochylenia, ma na celu zapewnienie, że pojazd jedzie prosto. Niewłaściwe ustawienie kątów może prowadzić do trudności w kierowaniu, ale nie powinno być pierwszym krokiem, ponieważ często jest to efekt, a nie przyczyna problemu. Sprawdzanie luzów w układzie kierowniczym jest równie ważne, jednak luz może występować w różnych miejscach i rzadko jest przyczyną samoczynnego zbaczania na prostych odcinkach. Co do wymiany opon osi przedniej, to takie działanie może przynieść chwilową poprawę, jednak nie rozwiązuje problemu, jeśli przyczyną jest niewłaściwe ciśnienie, które należy skontrolować wcześniej. Zatem, mylenie kolejności działań oraz niewłaściwe rozumienie podstawowych zasad diagnostyki pojazdów może prowadzić do nieefektywnego zarządzania naprawami i potencjalnych zagrożeń na drodze.

Pytanie 16

Minimalny wymagany wskaźnik TWI opony wielosezonowej wynosi

A. 3,0 mm
B. 1,0 mm
C. 4,0 mm
D. 1,6 mm
Minimalny wymagany wskaźnik TWI dla opony wielosezonowej wynosi 1,6 mm i jest to wartość wynikająca z przepisów oraz z praktyki warsztatowej. TWI (Tread Wear Indicator) to taki mały „mostek” gumy w rowku bieżnika, który pokazuje, kiedy opona osiągnęła graniczne zużycie. Jeśli bieżnik zrówna się z tym mostkiem, oznacza to, że głębokość wynosi właśnie około 1,6 mm i opona nie powinna już być dalej eksploatowana w ruchu drogowym. W Polsce i w większości krajów europejskich jest to prawne minimum dla opon letnich i wielosezonowych. Moim zdaniem warto traktować tę wartość jako absolutną granicę bezpieczeństwa, a nie jako zalecany stan do codziennej jazdy. W praktyce, w serwisach ogumienia często sugeruje się wymianę opon wcześniej, np. przy ok. 3 mm, bo wtedy opona jeszcze zapewnia lepsze odprowadzanie wody i krótszą drogę hamowania, szczególnie na mokrej nawierzchni. Trzeba też pamiętać, że nawet jeśli TWI pokazuje, że jest 1,6 mm, to przy dużych prędkościach i w silnym deszczu rośnie ryzyko aquaplaningu. Dobra praktyka warsztatowa to nie tylko sprawdzenie TWI, ale też pomiar głębokości bieżnika miernikiem w kilku miejscach na obwodzie i szerokości opony, bo zużycie często jest nierównomierne, np. bardziej po wewnętrznej stronie z powodu złej geometrii zawieszenia. W pojazdach flotowych i dostawczych wielu mechaników rekomenduje wcześniejszą wymianę, żeby ograniczyć ryzyko poślizgu przy nagłym hamowaniu. Podsumowując: 1,6 mm to wartość wymagana przepisami, związana z TWI, ale z punktu widzenia bezpieczeństwa dobrze jest pilnować, żeby nie dopuszczać opon do tak skrajnego zużycia.

Pytanie 17

Połączenie elementów składowych podłogi samochodu osobowego wykonuje się najczęściej za pomocą

A. klejenia.
B. lutowania.
C. zgrzewania.
D. skręcania.
Prawidłowo wskazany sposób łączenia elementów podłogi samochodu osobowego to zgrzewanie, najczęściej zgrzewanie punktowe blach stalowych. W nowoczesnej budowie nadwozi samonośnych producenci stosują głównie cienkie blachy stalowe o wysokiej wytrzymałości, które są łączone właśnie przez zgrzewanie oporowe. Ten proces polega na dociśnięciu do siebie dwóch lub więcej arkuszy blachy elektrodami i przepuszczeniu przez nie dużego prądu. Miejsce styku nagrzewa się do stanu plastycznego, a następnie po schłodzeniu powstaje trwałe, metaliczne połączenie. Z mojego doświadczenia wynika, że jest to technologia bardzo powtarzalna, szybka i dobrze nadająca się do produkcji seryjnej na liniach zrobotyzowanych, co w fabrykach samochodów jest absolutnym standardem. Podłoga pojazdu przenosi znaczne obciążenia, działa jak element konstrukcyjny całej karoserii, dlatego połączenia muszą być mocne, odporne na zmęczenie materiału i drgania oraz zapewniające odpowiednią sztywność nadwozia. Zgrzewy punktowe są rozmieszczane według dokładnych rozstawów i schematów technologicznych producenta, tak aby zachować wymaganą wytrzymałość i bezpieczeństwo bierne pojazdu, na przykład przy zderzeniu czołowym czy bocznym. W praktyce warsztatowej, przy naprawach powypadkowych, stosuje się specjalne zgrzewarki do blach nadwoziowych, a instrukcje producentów nadwozi jasno zabraniają zastępowania zgrzewów np. samymi wkrętami czy przypadkowym spawaniem ciągłym, bo to zmienia charakter pracy konstrukcji. Zgrzewanie daje też dość dobrą ochronę antykorozyjną w miejscu łączenia, szczególnie jeśli później zastosuje się odpowiednie uszczelnienia, masy antykorozyjne i lakiery. Z punktu widzenia jakości naprawy i zgodności z technologią producenta, zgrzewanie podłogi jest po prostu podstawową i najbezpieczniejszą metodą.

Pytanie 18

Zawodnienie płynu hamulcowego o wartości 4%

A. praktycznie nie ma wpływu na jego właściwości.
B. jest normalne po około 6 miesiącach eksploatacji.
C. znacząco obniża jego temperaturę wrzenia.
D. znacząco podwyższa jego temperaturę wrzenia.
Poprawnie wskazana została najważniejsza konsekwencja zawodnienia płynu hamulcowego: już około 4% zawartości wody znacząco obniża jego temperaturę wrzenia. Płyny hamulcowe DOT3, DOT4 czy DOT5.1 są higroskopijne, czyli chłoną wilgoć z powietrza przez mikroszczeliny w układzie, przewody gumowe, korek zbiorniczka. W stanie „suchym” mają wysoką temperaturę wrzenia, np. płyn DOT4 ok. 230–260°C (wartości wg kart technicznych producentów i norm FMVSS 116). Kiedy jednak nasyci się wodą, jego tzw. mokra temperatura wrzenia potrafi spaść nawet w okolice 155–170°C, a przy zawodnieniu rzędu 4% może być jeszcze niższa. W praktyce oznacza to, że przy intensywnym hamowaniu (zjazd z gór, jazda z przyczepą, dynamiczna jazda miejska) płyn zaczyna się gotować, tworzą się pęcherzyki pary, a pedał hamulca robi się miękki, „wpada” w podłogę. To klasyczny objaw tzw. fadingu hydraulicznego. Z mojego doświadczenia serwisowego wynika, że już przy 3–4% zawartości wody mierzonej testerem warsztatowym (przewodnościowym lub na zasadzie pomiaru temperatury wrzenia) warto bez dyskusji wymienić płyn w całym układzie, bo ryzyko utraty skuteczności hamowania jest po prostu zbyt duże. Producenci samochodów i dobrych warsztatów zalecają wymianę płynu co 2 lata lub co ok. 40–60 tys. km, właśnie po to, żeby nie dopuścić do takiego poziomu zawodnienia. W praktyce na przeglądzie okresowym powinno się zawsze sprawdzać stan płynu hamulcowego, nie tylko jego poziom, ale też jakość i zawartość wody. To jest element podstawowego bezpieczeństwa, na którym naprawdę nie warto oszczędzać.

Pytanie 19

Termostat uruchamia przepływ cieczy chłodzącej do dużego układu

A. gdy temperatura cieczy chłodzącej jest wysoka.
B. gdy temperatura cieczy chłodzącej jest niska.
C. po uruchomieniu ogrzewania wnętrza.
D. tuż po zapłonie silnika.
Odpowiedź, że termostat otwiera przelot cieczy chłodzącej do dużego obiegu, gdy temperatura cieczy chłodzącej jest wysoka, jest jak najbardziej prawidłowa. Termostaty w układach chłodzenia silnika pełnią kluczową rolę w zarządzaniu temperaturą pracy silnika. Kiedy silnik jest zimny, termostat pozostaje zamknięty, co pozwala na szybsze nagrzewanie się silnika. Gdy temperatura cieczy chłodzącej osiąga określony poziom, termostat otwiera przelot do dużego obiegu, co pozwala na cyrkulację cieczy chłodzącej przez chłodnicę. To z kolei zapobiega przegrzewaniu się silnika, co jest kluczowe dla jego optymalnej pracy i żywotności. Przykładem zastosowania tej zasady są nowoczesne pojazdy, które wyposażone są w inteligentne systemy zarządzania temperaturą, które optymalizują wydajność silnika oraz emisję spalin. Dobrze działający termostat zapewnia, że silnik osiąga i utrzymuje optymalną temperaturę roboczą, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży motoryzacyjnej.

Pytanie 20

Rysunek z elementami współpracującymi przedstawia rodzaj tarcia

Ilustracja do pytania
A. granicznego.
B. suchego.
C. tocznego.
D. płynnego.
Odpowiedź "granicznego" jest poprawna, ponieważ tarcie graniczne występuje w sytuacji, gdy elementy współpracujące są oddzielone cienką warstwą smaru, jak to przedstawiono na rysunku. W takich warunkach, smar nie jest w stanie całkowicie oddzielić powierzchni trących, co skutkuje kontaktowaniem się ich w niektórych punktach. Praktycznym przykładem tarcia granicznego jest praca silników, w których smarowanie ma na celu minimalizację zużycia, jednak nie zawsze może zapewnić idealne oddzielenie powierzchni. Zastosowanie odpowiednich smarów i technologii smarowania jest kluczowe dla zmniejszenia tarcia i wydłużenia żywotności elementów mechanicznych, zgodnie z zasadami inżynierii tribologicznej. Dobre praktyki obejmują dobór smarów na podstawie charakterystyk materiałów oraz warunków pracy, co pozwala na optymalizację efektywności energetycznej oraz zminimalizowanie ryzyka awarii. Standardy branżowe, takie jak ISO 6743, uznają znaczenie właściwego doboru smarów w kontekście tarcia granicznego.

Pytanie 21

Honowanie to zabieg wykańczający, który stosuje się w procesie naprawy

A. czopów wału korbowego
B. gniazd zaworów
C. powierzchni krzywek wału rozrządu
D. tulei cylindrowych
Honowanie to precyzyjna obróbka wykańczająca, która ma na celu uzyskanie powierzchni o bardzo wysokiej jakości, szczególnie w przypadku tulei cylindrowych. Proces ten polega na usuwaniu niewielkich ilości materiału, co pozwala na poprawę wymiarów, kształtu oraz chropowatości powierzchni. W przypadku tulei cylindrowych honowanie jest kluczowe, ponieważ zapewnia odpowiednią geometrię, co jest niezbędne dla prawidłowego działania silnika. Przykładem zastosowania honowania może być przygotowanie tulei cylindrowych silnika spalinowego, gdzie precyzyjne dopasowanie do tłoków ma kluczowe znaczenie dla efektywności pracy silnika oraz jego żywotności. Dobrze przeprowadzone honowanie wpływa na zmniejszenie zużycia paliwa, obniżenie emisji spalin oraz zwiększenie mocy silnika. W branży motoryzacyjnej honowanie jest standardem, który pozwala na uzyskanie wysokiej jakości komponentów, co przekłada się na lepsze osiągi i niezawodność pojazdów.

Pytanie 22

W diagnostyce samochodów wykorzystuje się oprogramowanie komputerowe

A. AutoCAD
B. Warsztat
C. ESItronic
D. Eurotax
ESItronic to zaawansowane oprogramowanie diagnostyczne używane w warsztatach samochodowych do analizy i naprawy pojazdów. Program ten umożliwia diagnozowanie usterek oraz odczytywanie danych z różnych systemów elektronicznych w samochodach, co jest kluczowe w nowoczesnym serwisowaniu. ESItronic jest dostosowany do wielu marek i modeli pojazdów, co czyni go uniwersalnym narzędziem w diagnostyce. Dzięki zastosowaniu tego oprogramowania mechanicy mogą szybko zidentyfikować problemy, co znacząco przyspiesza proces naprawy i zwiększa efektywność pracy. Program oferuje również dostęp do informacji technicznych, schematów, a także najnowszych aktualizacji dotyczących procedur serwisowych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi w zakresie utrzymania pojazdów. Przykładem zastosowania ESItronic może być diagnoza problemu z systemem ABS, gdzie mechanik korzysta z aplikacji do odczytu kodów błędów i analizy danych w czasie rzeczywistym.

Pytanie 23

Na podstawie informacji ze skanera układu OBD stwierdzono wystąpienie błędu o kodzie P0301 – Cylinder nr 1 wykryte wypadanie zapłonów. Prawdopodobną przyczyną wystąpienia błędu jest uszkodzenie

A. katalizatora ceramicznego.
B. przewodu zapłonowego.
C. pompy paliwa.
D. sondy lambda.
Kod usterki P0301 oznacza wypadanie zapłonów w cylindrze nr 1. Sterownik silnika wykrywa, że w tym cylindrze spalanie mieszanki nie przebiega prawidłowo – najczęściej na podstawie przyspieszeń wału korbowego i sygnałów z czujników spalania stukowego. Jedną z najbardziej typowych i praktycznie pierwszych do sprawdzenia przyczyn jest uszkodzenie elementów układu zapłonowego, czyli świecy, cewki lub właśnie przewodu zapłonowego (w silnikach, które jeszcze je mają). Uszkodzony przewód zapłonowy może mieć przebicie do masy, nadpaloną izolację, zbyt dużą rezystancję albo luźne końcówki. To wszystko powoduje osłabienie iskry lub jej całkowity brak. Moim zdaniem w warsztacie dobrym nawykiem jest zawsze najpierw wizualnie obejrzeć przewody, szukać śladów łuków elektrycznych, nalotu, oleju czy wilgoci. Bardzo często przy obciążeniu silnika, szczególnie w wilgotne dni, przewód z uszkodzoną izolacją zaczyna „strzelać” do bloku i wtedy właśnie sterownik rejestruje misfire na konkretnym cylindrze. W praktyce stosuje się też pomiar oporności przewodów zapłonowych multimetrem i porównanie z danymi producenta – zbyt wysoka rezystancja powoduje spadek energii iskry. Dobrą praktyką jest zamiana elementów między cylindrami, np. zamienić przewód z cylindra 1 z innym cylindrem i sprawdzić, czy kod błędu „przeniesie się” na ten drugi cylinder. Jeśli tak, mamy potwierdzenie, że to ten przewód jest winny. W nowocześniejszych silnikach zamiast przewodów są cewki na świecy, ale zasada diagnostyki jest bardzo podobna: błąd P0301 zwykle kieruje nas w stronę układu zapłonowego danego cylindra, zanim zaczniemy podejrzewać np. wtryskiwacz czy mechanikę silnika.

Pytanie 24

Po zamontowaniu na półosi nowego, zewnętrznego przegubu napędowego, należy nasmarować go smarem

A. molibdenowym.
B. miedzowym.
C. łożyskowym.
D. grafitowym.
Do zewnętrznego przegubu napędowego stosuje się specjalny smar molibdenowy, najczęściej na bazie smaru litowego z dodatkiem dwusiarczku molibdenu (MoS₂). Ten dodatek jest kluczowy, bo tworzy bardzo wytrzymały film smarny, który wytrzymuje wysokie naciski powierzchniowe i pracę w warunkach tarcia granicznego, czyli dokładnie to, co dzieje się w przegubie homokinetycznym. W przegubie kulowym mamy intensywną pracę elementów tocznych przy dużych kątach odchylenia półosi, do tego dochodzą drgania, zmiany temperatury i obciążenia udarowe przy ruszaniu. Zwykły smar łożyskowy w takich warunkach szybko by się „przemielił” i stracił swoje właściwości, a smar molibdenowy dalej zapewnia ochronę, bo MoS₂ ma bardzo dobre właściwości przeciwzatarciowe i przeciwzużyciowe. W praktyce warsztatowej przy wymianie przegubu zewnętrznego zawsze używa się smaru dołączonego w zestawie przez producenta – i to prawie zawsze jest właśnie smar molibdenowy o określonej lepkości i klasie temperaturowej. Dobrym nawykiem jest zużycie całej przewidzianej porcji smaru, dokładne wypełnienie wnętrza przegubu oraz częściowo mieszka osłony, ale bez przesady, żeby nie doprowadzić do nadmiernego ciśnienia w gumie przy pracy. Moim zdaniem warto pamiętać też o tym, że producenci pojazdów i części w dokumentacji serwisowej wyraźnie zaznaczają, aby nie mieszać różnych rodzajów smarów – przy ponownym montażu najlepiej oczyścić przegub i zastosować wyłącznie zalecany smar molibdenowy. To jest taka typowa „dobra praktyka warsztatowa”, która później procentuje mniejszą liczbą reklamacji i brakiem stuków czy luzów na półosiach.

Pytanie 25

Wskaźnik, który informuje o aktywacji systemu kontroli trakcji, świeci w kolorze

A. zielonym
B. niebieskim
C. czerwonym
D. żółtym
Żółta kontrolka sygnalizująca, że system kontroli trakcji jest włączony to coś, co widzimy w każdym normalnym samochodzie. Jak się świeci, to znaczy, że system działa, a kierowca powinien być tego świadomy, bo to ważne dla bezpieczeństwa na drodze. TCS, czyli systemy kontroli trakcji, mają za zadanie zapobiegać ślizganiu się kół, co jest mega istotne, zwłaszcza na mokrej czy zaśnieżonej nawierzchni. Na przykład, jak przyspieszasz na śliskiej drodze, to TCS się włącza, żeby lepiej zarządzać mocą silnika i zapobiec utracie kontroli nad autem. To wszystko ma sens, bo są różne normy, jak ISO 26262, które mówią o bezpieczeństwie w pojazdach. Wiedza o tym, co oznaczają te sygnały świetlne, jest kluczowa, bo dzięki temu można lepiej reagować na to, co dzieje się na drodze.

Pytanie 26

Skrót ESP oznacza, że pojazd osobowy wyposażony jest w system

A. zapobiegania blokowaniu kół w trakcie hamowania
B. zapobiegania poślizgom kół podczas startu
C. stabilizacji kierunku jazdy
D. elektronicznego zarządzania siłą hamowania
Skrót ESP oznacza 'Electronic Stability Program', co w języku polskim można przetłumaczyć jako system stabilizacji toru jazdy. ESP jest zaawansowanym systemem bezpieczeństwa, który wspomaga kierowcę w kontrolowaniu pojazdu w krytycznych sytuacjach. Jego głównym zadaniem jest zapobieganie poślizgom, które mogą wystąpić na śliskiej nawierzchni, podczas gwałtownego manewrowania lub w trakcie nagłego hamowania. System ten monitoruje ruch pojazdu, porównując go z zamierzonym torem jazdy, który wskazuje kierowca. W sytuacji wykrycia utraty przyczepności, ESP automatycznie dostosowuje siłę hamowania do poszczególnych kół, co pozwala utrzymać pojazd na właściwej drodze. Przykład zastosowania ESP można zauważyć podczas jazdy w deszczu, gdzie może dojść do poślizgu. Wówczas system błyskawicznie reaguje, zmniejszając moc silnika i hamując konkretne koła, co stabilizuje pojazd. Zgodnie z zaleceniami Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO), systemy takie jak ESP powinny być standardowym wyposażeniem nowoczesnych pojazdów, co przyczynia się do zwiększenia ogólnego bezpieczeństwa na drogach.

Pytanie 27

Na rysunku przedstawiono przyrząd używany do

Ilustracja do pytania
A. zablokowania mechanizmu rozrządu.
B. demontażu zaworów.
C. demontażu łożysk alternatora.
D. montażu i demontaż tłoczków hamulcowych.
Odpowiedź dotycząca montażu i demontażu tłoczków hamulcowych jest poprawna, ponieważ przyrząd na zdjęciu jest typowym narzędziem stosowanym w warsztatach samochodowych do tej właśnie czynności. Tłoczki hamulcowe są kluczowym elementem układu hamulcowego, a ich prawidłowa obsługa jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa jazdy. Przyrząd ten, dzięki swojej konstrukcji z ruchomymi ramionami, umożliwia łatwe i skuteczne wypychanie oraz wciąganie tłoczków, co jest szczególnie ważne podczas wymiany klocków hamulcowych. Użycie odpowiednich narzędzi w serwisie samochodowym ma na celu minimalizację ryzyka uszkodzenia elementów układu hamulcowego oraz przyspieszenie pracy. Zastosowanie tego narzędzia zgodnie z zaleceniami producenta i standardami branżowymi zapewnia nie tylko skuteczność, ale również bezpieczeństwo wykonywanych prac. Warto podkreślić, że nieodpowiedni montaż lub demontaż tłoczków hamulcowych może prowadzić do poważnych awarii hamulców, co stanowi zagrożenie dla kierowcy oraz innych uczestników ruchu drogowego.

Pytanie 28

Kształt stożkowy przekroju tarczy hamulcowej kwalifikuje ją do

A. wymiany
B. przetoczenia
C. napawania
D. przeszlifowania
Stożkowatość przekroju tarczy hamulcowej jest oznaką zużycia, które może znacząco wpłynąć na działanie układu hamulcowego. W przypadku, gdy przekrój tarczy hamulcowej staje się stożkowaty, oznacza to, że jedna część tarczy jest bardziej zużyta niż inna. Taka nierównomierność może prowadzić do nieprawidłowego kontaktu między tarczą a klockami hamulcowymi, co skutkuje wydłużeniem drogi hamowania oraz zwiększeniem ryzyka wypadku. W takiej sytuacji wymiana tarczy hamulcowej jest najbezpieczniejszym i najbardziej skutecznym rozwiązaniem. Zgodnie z wytycznymi branżowymi, takie jak dokumenty ASI (Automotive Service Industry), regularne sprawdzanie stanu tarcz hamulcowych i ich wymiana w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek deformacji jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa pojazdu. Należy pamiętać, że inwestycja w nowe tarcze hamulcowe przekłada się na lepszą efektywność hamowania oraz długoterminowe oszczędności związane z naprawami.

Pytanie 29

W silniku czterocylindrowym w układzie rzędowym strzałki na rysunku pokazują ustawienie wałków rozrządu w końcu suwu sprężania (GZP) dla tłoka

Ilustracja do pytania
A. czwartego cylindra.
B. pierwszego cylindra.
C. drugiego cylindra.
D. trzeciego cylindra.
W tym ustawieniu wałków rozrządu strzałki pokazują położenie znaków, które odpowiadają górnemu zwrotowi położenia tłoka (GZP) na końcu suwu sprężania właśnie w pierwszym cylindrze. W klasycznym czterocylindrowym silniku rzędowym przyjmuje się, że wszystkie znaki rozrządu ustawia się względem pierwszego cylindra, a nie drugiego czy czwartego. To jest taki punkt odniesienia dla całej regulacji i dla sterownika silnika. Na rysunku widać, że krzywki wałka ssącego i wydechowego dla pierwszego cylindra są ustawione tak, aby oba zawory były zamknięte – wtedy w komorze spalania jest maksymalne sprężenie mieszanki, czyli koniec suwu sprężania. W praktyce, podczas wymiany paska rozrządu albo łańcucha, zawsze szuka się właśnie tej pozycji: znak na kole wału korbowego na obudowie, znaki na kołach wałków rozrządu względem siebie lub względem pokrywy, często blokuje się dodatkowo wałek i wał specjalnymi trzpieniami. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk patrzenia nie tylko na same znaki, ale też na położenie krzywek dla pierwszego cylindra – wtedy od razu widać, czy silnik jest w GZP na sprężaniu, czy w GZP na wydechu. Z punktu widzenia dobrych praktyk warsztatowych ustawianie rozrządu zawsze zaczyna się od zlokalizowania pierwszego cylindra i jego GZP, bo od tego zależy poprawna faza otwarcia i zamknięcia zaworów, równomierna praca silnika, prawidłowa emisja spalin i brak kolizji tłok–zawór. W wielu instrukcjach serwisowych producentów jest wyraźnie zapisane: „ustawić wał korbowy w GZP pierwszego cylindra, następnie ustawić koła wałków rozrządu na znaki”, dokładnie to pokazuje ten rysunek.

Pytanie 30

Klient zgłosił się do stacji obsługi pojazdów na przegląd techniczny swojego samochodu Po wykonaniu przeglądu wymieniono olej silnikowy, filtr oleju silnikowego, filtr paliwa, filtr powietrza, płyn hamulcowy oraz klocki hamulcowe przednie. Wszystkie płyny eksploatacyjne i części klient dostarczył we własnym zakresie. Pracownik stacji obsługi, na podstawie danych z tabeli, wystawił fakturę na sumę

Lp.Nazwa usługiCena
(brutto)
1przegląd techniczny pojazdu90,00 zł
2wymiana oleju przekładniowego, silnikowego20,00 zł
3wymiana przednich klocków hamulcowych60,00 zł
4wymiana tylnych klocków hamulcowych90,00 zł
5wymiana tarcz hamulcowych80,00 zł
6wymiana płynu hamulcowego30,00 zł
7wymiana płynu chłodzącego25,00 zł
8wymiana filtru kabinowego15,00 zł
10wymiana filtru paliwa lub oleju10,00 zł
11wymiana filtru powietrza15,00 zł
A. 175 zł
B. 235 zł
C. 145 zł
D. 265 zł
Prawidłowa odpowiedź 235 zł wynika z poprawnego zsumowania wyłącznie kosztów robocizny, zgodnie z podanym cennikiem usług. W zadaniu wyraźnie zaznaczono, że wszystkie płyny eksploatacyjne i części klient dostarczył we własnym zakresie, więc stacja obsługi nalicza tylko usługę, a nie materiały. Trzeba więc z tabeli wybrać dokładnie te pozycje, które faktycznie zostały wykonane: przegląd techniczny pojazdu – 90 zł, wymiana oleju silnikowego (podchodzi pod „wymiana oleju przekładniowego, silnikowego”) – 20 zł, wymiana klocków hamulcowych przednich – 60 zł, wymiana płynu hamulcowego – 30 zł, wymiana filtru oleju silnikowego – 10 zł (pozycja „wymiana filtru paliwa lub oleju”) oraz wymiana filtru paliwa – kolejne 10 zł z tej samej pozycji, bo są to dwie osobne czynności, każda płatna osobno. Na końcu wymieniono filtr powietrza – 15 zł. Po zsumowaniu: 90 + 20 + 60 + 30 + 10 + 10 + 15 = 235 zł. W praktyce warsztatowej dokładne rozdzielanie kosztów na robociznę i materiały to standardowa dobra praktyka, szczególnie gdy klient przywozi własne części. Ma to znaczenie m.in. dla odpowiedzialności za reklamacje: warsztat odpowiada wtedy głównie za jakość wykonania usługi, a nie za wadliwy element dostarczony przez klienta. Z mojego doświadczenia dobrze jest też pamiętać, że jeśli jedna pozycja w cenniku obejmuje „filtr paliwa lub oleju”, to przy wymianie dwóch filtrów liczymy usługę podwójnie, bo mechanik realnie wykonuje dwie oddzielne operacje demontażu i montażu. W wielu serwisach, także autoryzowanych, stosuje się podobny sposób kalkulacji, co ułatwia później analizę kosztów przeglądów i planowanie obsługi okresowej pojazdu.

Pytanie 31

W głowicy czterosuwowego silnika spalinowego stosuje się zawory

A. grzybkowe.
B. suwakowe.
C. kulowe.
D. membranowe.
W głowicy czterosuwowego silnika spalinowego stosuje się zawory grzybkowe i to jest absolutny standard w budowie współczesnych silników samochodowych, motocyklowych czy przemysłowych. Zawór grzybkowy ma charakterystyczną budowę: talerz (grzybek), trzonek oraz stożkową powierzchnię uszczelniającą, która przylega do gniazda zaworowego w głowicy. Dzięki takiej konstrukcji można uzyskać dobre uszczelnienie komory spalania przy bardzo wysokim ciśnieniu i temperaturze, a jednocześnie zachować dość prostą i trwałą konstrukcję całego układu rozrządu. W praktyce w głowicy mamy najczęściej układ OHV, OHC albo DOHC, gdzie zawory grzybkowe są napędzane przez wałek rozrządu poprzez popychacze, dźwigienki lub bezpośrednio krzywką na szklance. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych rozwiązań, które trzeba dobrze rozumieć, bo od stanu zaworów i gniazd zależy kompresja, moc silnika, spalanie paliwa i emisja spalin. Zawory grzybkowe są wykonywane ze specjalnych stopów żaroodpornych, często zawór wydechowy jest z twardszego materiału, czasem wypełniony sodem dla lepszego odprowadzania ciepła. W serwisie spotkasz się z ich szlifowaniem, docieraniem, wymianą prowadnic i uszczelniaczy trzonków. Dobra praktyka warsztatowa wymaga sprawdzenia szczelności zaworów, luzów zaworowych oraz bicia promieniowego. Właściwie dobrane i wyregulowane zawory grzybkowe gwarantują prawidłowe napełnianie cylindra mieszanką i skuteczne opróżnianie spalin, co przekłada się na kulturę pracy silnika i jego trwałość. W czterosuwach inne typy zaworów praktycznie się nie przyjęły właśnie dlatego, że zawór grzybkowy najlepiej łączy szczelność, prostotę i możliwość pracy przy wysokich obrotach.

Pytanie 32

Rysunek przedstawia

Ilustracja do pytania
A. sposób sprawdzania luzu osiowego walu korbowego.
B. sposób sprawdzania luzu między sworzniem a ułożyskowaniem główki korbowodu.
C. sposób sprawdzania luzu promieniowego.
D. sposób sprawdzania luzu miedzy czopem i panewką.
Poprawna odpowiedź dotyczy sposobu sprawdzania luzu osiowego wału korbowego, co jest kluczowym procesem w diagnostyce stanu silnika. Na rysunku widoczny jest przyrząd pomiarowy, który umożliwia dokładne określenie luzu wzdłuż osi wału. Luz osiowy jest istotny, ponieważ wpływa na prawidłowe funkcjonowanie silnika oraz na jego żywotność. W praktyce, zbyt duży luz osiowy może prowadzić do zwiększonego zużycia elementów, wibracji oraz potencjalnych uszkodzeń. Standardy branżowe, takie jak ISO 1101, podkreślają znaczenie dokładnego pomiaru luzów w mechanizmach stosowanych w motoryzacji. Warto również zwrócić uwagę na procedury pomiarowe, które powinny być przeprowadzane w kontrolowanych warunkach, aby uzyskać miarodajne wyniki. Użycie zegarowego wskaźnika pomiarowego to powszechna metoda, która pozwala na precyzyjne określenie luzu, co jest niezwykle ważne w kontekście serwisowania i diagnostyki silników spalinowych.

Pytanie 33

Szarpak płytowy umożliwi sprawdzenie

A. charakterystyki kąta wyprzedzenia zwrotnicy.
B. luzu ruchu jałowego kierownicy.
C. charakterystyki tłumienia drgań amortyzatora.
D. luzów w węzłach kulistych drążków kierowniczych.
Szarpak płytowy wielu osobom kojarzy się ogólnie z „testem zawieszenia i kierownicy”, przez co łatwo pomylić jego realne zastosowanie z innymi badaniami. To urządzenie nie służy do pomiaru luzu ruchu jałowego kierownicy – ten luz ocenia się statycznie, zazwyczaj przy wyłączonym silniku lub w ustalonych warunkach, mierząc kąt obrotu wieńca kierownicy, zanim koła zaczną reagować. Do tego używa się najczęściej prostych przyrządów kątowych lub skali na kierownicy, a nie ruchomych płyt pod kołami. Podobnie jest z charakterystyką kąta wyprzedzenia zwrotnicy czy ogólnie geometrią zawieszenia. Parametry typu kąt wyprzedzenia sworznia zwrotnicy, pochylenie kół czy zbieżność mierzy się na stanowisku do geometrii, z wykorzystaniem głowic pomiarowych, tarcz skrętnych i precyzyjnego oprogramowania. Szarpak generuje dynamiczne przemieszczenia, ale nie mierzy kątów z dokładnością wymaganą przez producentów pojazdów. Z kolei charakterystyka tłumienia amortyzatora jest badana na tzw. testerach amortyzatorów (np. metodą EUSAMA), gdzie rejestruje się reakcję koła na wymuszone drgania pionowe. Szarpak co prawda może „zdradzić” zużyty amortyzator wizualnie, bo koło będzie nadmiernie podskakiwać, ale nie daje on ilościowych wyników, więc nie stanowi metody referencyjnej. Typowy błąd myślowy polega na wrzuceniu do jednego worka wszystkich urządzeń z kanału lub ścieżki diagnostycznej: rolki, płyty, szarpak, tester amortyzatorów. Każde z nich ma jednak swoją wąską specjalizację. Szarpak jest przede wszystkim po to, żeby pod obciążeniem ujawnić luzy w przegubach kulowych, tulejach i mocowaniach, a nie do dokładnych pomiarów kątów, sił czy charakterystyk tłumienia.

Pytanie 34

Kierowca nie może uruchomić samochodu. Wał korbowy się obraca, ale silnik nie zapala. Przed diagnozą układu zapłonowego silnika należy najpierw zdiagnozować układ

A. wydechowy.
B. napędowy.
C. elektryczny alternatora.
D. zasilania paliwem.
W tej sytuacji kluczowe jest prawidłowe ułożenie kolejności diagnozy. Skoro wał korbowy się obraca, rozrusznik działa, akumulator ma przynajmniej minimalne napięcie rozruchowe, a silnik jedynie „kręci” i nie podejmuje pracy, to z praktyki warsztatowej zawsze sprawdza się najpierw układ zasilania paliwem. Silnik spalinowy potrzebuje trzech podstawowych rzeczy: odpowiedniej ilości paliwa, powietrza oraz iskry (w silniku ZI) lub właściwego ciśnienia sprężania i wtrysku (w silniku ZS). Jeśli nie ma paliwa w cylindrze, to nawet idealny układ zapłonowy nie będzie miał czego zapalić. Dlatego zgodnie z dobrą praktyką diagnostyczną najpierw kontroluje się, czy paliwo w ogóle dociera do listwy wtryskowej, gaźnika lub pompy wysokiego ciśnienia. Sprawdza się pracę pompy paliwa, filtr paliwa, przewody, ciśnienie w układzie zasilania, ewentualne zapowietrzenie w dieslu. Moim zdaniem to jedna z podstawowych zasad: najpierw upewnij się, że silnik ma „co spalić”, dopiero potem szukaj problemu z tym „jak to spala”. W praktyce warsztatowej bardzo często przy takim objawie okazuje się, że przyczyną jest np. uszkodzona pompa paliwa w zbiorniku, zatkany filtr, przepalony bezpiecznik pompy albo uszkodzony przekaźnik sterujący jej pracą. Czasem wystarczy zmierzyć ciśnienie paliwa manometrem na króćcu serwisowym lub odpiąć przewód paliwowy i sprawdzić, czy podczas kręcenia rozrusznikiem paliwo jest tłoczone z odpowiednim strumieniem. Dopiero gdy mamy pewność, że układ zasilania paliwem działa poprawnie, przechodzimy do szczegółowej diagnostyki układu zapłonowego, czujników i sterownika silnika. Takie podejście oszczędza czas, pieniądze i nerwy, a przy okazji jest zgodne z zasadą logicznej, etapowej diagnozy stosowanej w profesjonalnych serwisach.

Pytanie 35

Na podstawie zamieszczonego wyniku uzyskanego podczas badania spalin, zawartość węglowodorów wynosi

Ilustracja do pytania
A. 35 ppm
B. 0.907
C. 0.06 %
D. 15.30 %
Wartość 35 ppm jest prawidłowa, bo dokładnie tak analizator spalin pokazuje zawartość węglowodorów (HC) na wyświetlaczu. Węglowodory w spalinach mierzy się standardowo właśnie w jednostkach ppm (parts per million – części na milion), a nie w procentach objętości. Na ekranie masz wyraźnie opis „HC 35 ppm Heksan”, co oznacza, że przyjęto heksan jako gaz wzorcowy, a stężenie HC odpowiada 35 cząsteczkom węglowodorów na milion cząsteczek spalin. W praktyce warsztatowej to typowe wartości dla silnika z katalizatorem przy stabilnej pracy biegu jałowego – dobrze wyregulowany benzyniak często ma HC poniżej 100 ppm, a w granicach do ok. 200 ppm mieści się jeszcze w normach przeglądowych dla starszych aut. Moim zdaniem ważne jest, żeby od razu kojarzyć: CO i CO₂ podawane są najczęściej w % objętości, natomiast HC i NOx w ppm. To pomaga czytać wyniki z analizatora bez zastanawiania się nad jednostkami. Jeżeli w trakcie diagnostyki widzisz, że HC rośnie powyżej np. 300–400 ppm, to jest to sygnał do dalszej kontroli: stan świec, przewodów WN, cewki, szczelność dolotu, wydajność wtryskiwaczy, a nawet kompresja cylindra. Z mojego doświadczenia wielu mechaników patrzy najpierw na CO i lambda, a HC trochę bagatelizuje, a to właśnie HC bardzo ładnie pokazują niedopalone paliwo i wypadanie zapłonów. Dlatego dobra praktyka to zawsze sprawdzić, czy interpretujesz właściwą rubrykę na wyświetlaczu: tu HC = 35 ppm, a nie 0.06 czy 15.30 – te liczby dotyczą zupełnie innych składników spalin.

Pytanie 36

W samochodzie z przednim zablokowanym układem napędowym, podczas przyspieszania i skrętu w prawo, słychać stuki z przedniego koła. Te objawy mogą sugerować zużycie

A. sprzęgła
B. przegubu napędowego
C. mechanizmu różnicowego
D. łożysk w piaście
Sprzęgło, łożyska w piaście koła i mechanizm różnicowy to elementy, które pełnią różne funkcje w układzie napędowym pojazdu. Sprzęgło odpowiada za łączenie silnika z skrzynią biegów oraz umożliwia płynne przenoszenie momentu obrotowego. W przypadku uszkodzenia sprzęgła zazwyczaj występują problemy z przenoszeniem mocy, a nie specyficzne stuki przy skręcie, które są bardziej charakterystyczne dla problemów z przegubem napędowym. Z kolei łożyska w piaście koła wpływają na obrót koła, a ich uszkodzenie objawia się najczęściej szumem, a nie stukaniem. Mechanizm różnicowy z kolei umożliwia różnicowanie prędkości obrotowej kół podczas skrętu, ale jego awaria zazwyczaj skutkuje innymi objawami, takimi jak poślizg kół lub szarpanie podczas jazdy. Właściwe zrozumienie funkcji tych elementów jest kluczowe w diagnostyce problemów w pojeździe. Często błędne przypisywanie objawów do niewłaściwych komponentów wynika z niepełnej analizy sytuacji lub braku doświadczenia. W praktyce, aby uniknąć takich pomyłek, mechanicy powinni stosować metody diagnostyczne, które pozwalają na dokładne zidentyfikowanie źródła problemu oraz jego przyczyn.

Pytanie 37

Wymieniając części systemu wydechowego,

A. można stosować rury o mniejszej średnicy
B. zamiast katalizatora można użyć tłumika
C. można usunąć elastyczny łącznik (plecionkę)
D. pojemność układu musi pozostać taka sama
W układzie wydechowym zachowanie odpowiedniej pojemności jest kluczowe dla prawidłowego działania silnika. Odpowiednia wielkość układu wydechowego wpływa na ciśnienie gazów spalinowych oraz ich przepływ, co jest niezbędne do optymalizacji wydajności silnika. Utrzymanie tej samej pojemności układu pozwala na zapewnienie, że gazy spalinowe będą właściwie odprowadzane, co z kolei minimalizuje ryzyko ich cofania się do cylindra, co mogłoby prowadzić do zmniejszenia efektywności silnika oraz zwiększenia emisji zanieczyszczeń. Przykładowo, w samochodach wyścigowych modyfikacje układu wydechowego są często stosowane, ale inżynierowie dbają o to, aby pojemność układu pozostała w zgodzie z wymaganiami producenta silnika. W praktyce, zmiany w układzie wydechowym należy wprowadzać zgodnie z zasadami inżynierii, aby uniknąć negatywnego wpływu na osiągi oraz trwałość komponentów układu wydechowego.

Pytanie 38

Napis "Remanufactured" umieszczony na naklejce opakowania części zamiennej oznacza, że jest ona częścią

Ilustracja do pytania
A. wytworzoną ręcznie.
B. fabrycznie nową.
C. wytworzoną przez niezależnych dostawców.
D. fabrycznie regenerowaną.
Napis "Remanufactured" oznacza, że część została poddana procesowi regeneracji w warunkach przemysłowych, co różni się od produkcji fabrycznej nowej. Proces ten obejmuje szereg działań, takich jak dokładne czyszczenie, wymiana uszkodzonych lub zużytych elementów oraz ponowne złożenie komponentów. Dzięki temu, regenerowane części spełniają określone normy jakościowe, które są porównywalne z nowymi produktami. W branży motoryzacyjnej oraz przemysłowej, stosowanie części regenerowanych jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju i redukcji odpadów, co jest szczególnie ważne w kontekście ochrony środowiska. Jako przykład, regenerowane silniki czy skrzynie biegów są często wykorzystywane w pojazdach, co nie tylko obniża koszty, ale również przyczynia się do zmniejszenia niepotrzebnego wyeksploatowania surowców. Dobre praktyki branżowe wskazują, że wybór części regenerowanych powinien opierać się na ich certyfikacji oraz historii producenta, co zapewnia wysoką jakość i niezawodność.

Pytanie 39

Na ilustracji przedstawiono element układu

Ilustracja do pytania
A. zapłonowego.
B. chłodzenia.
C. wydechowego.
D. zasilania.
Na ilustracji widać klasyczną cewkę zapłonową, czyli typowy element układu zapłonowego silnika o zapłonie iskrowym. Jej zadaniem jest przetworzenie niskiego napięcia instalacji pokładowej (zwykle 12 V) na wysokie napięcie rzędu kilkunastu–kilkudziesięciu tysięcy woltów, potrzebne do przeskoku iskry na świecy zapłonowej. W środku cewki znajdują się dwa uzwojenia: pierwotne (niskonapięciowe) i wtórne (wysokonapięciowe), nawinięte na wspólnym rdzeniu. Gdy prąd w uzwojeniu pierwotnym jest gwałtownie odcinany przez przerywacz mechaniczny lub sterownik elektroniczny ECU, w uzwojeniu wtórnym indukuje się wysokie napięcie. To napięcie przez przewód wysokiego napięcia trafia do rozdzielacza lub bezpośrednio do świec (w nowszych rozwiązaniach cewek na świecach). W praktyce, przy diagnozowaniu układu zapłonowego, sprawdza się stan cewki m.in. mierząc rezystancję uzwojeń, kontrolując zasilanie i masę oraz obserwując jakość iskry za pomocą testerów iskrowych. Uszkodzona cewka może powodować wypadanie zapłonów, spadek mocy, nierówną pracę silnika i trudności z rozruchem, zwłaszcza na zimno. Moim zdaniem warto kojarzyć jej kształt i typowe mocowanie do nadwozia lub kolektora, bo w praktyce warsztatowej szybka identyfikacja elementów układu zapłonowego bardzo przyspiesza diagnostykę i pozwala odróżnić problemy elektryczne od np. kłopotów z zasilaniem paliwem czy układem wydechowym.

Pytanie 40

Na rysunku przedstawiono pomiar

Ilustracja do pytania
A. płaskości kadłuba.
B. wzajemnego położenia śrub.
C. wysokości śrub mocujących.
D. długości kadłuba.
Na rysunku pokazano bardzo klasyczną metodę sprawdzania płaskości kadłuba silnika, konkretnie powierzchni przylgni pod głowicę. Te dwie długie listwy to w praktyce liniały lub przymiar krawędziowy, które opiera się na kołkach i śrubach prowadzących tylko po to, żeby przyrząd był stabilnie ułożony nad powierzchnią. Celem nie jest zmierzenie wysokości śrub czy ich rozstawu, ale ocena, czy górna płaszczyzna kadłuba nie jest zwichrowana, wklęsła, wypukła albo skręcona. W warsztacie robi się to zwykle liniałem kontrolnym i szczelinomierzem – zgodnie z instrukcją serwisową producenta sprawdza się maksymalną dopuszczalną odchyłkę od płaskości, np. 0,05–0,1 mm na całej długości. Jeśli szczelinomierz o danej grubości wchodzi między liniał a kadłub, to znaczy, że powierzchnia jest poza tolerancją i kadłub trzeba splanować lub wymienić. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych badań przy kapitalnym remoncie, bo nawet nowe uszczelki głowicy nie uratują silnika, jeżeli przylgnia kadłuba jest krzywa. W praktyce dobrą zasadą jest zawsze sprawdzić płaskość zarówno głowicy, jak i kadłuba po przegrzaniu silnika, po zatarciu lub przy podejrzeniu przedmuchów pod uszczelką. To badanie wpisuje się w ogólne standardy kontroli geometrycznej części silnika – tak jak mierzy się średnice cylindrów, owalność czy stożkowatość, tak samo kontroluje się płaskość powierzchni współpracujących z uszczelkami. W porządnych serwisach robi się to rutynowo, a nie „na oko”.