Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 12 kwietnia 2026 17:08
  • Data zakończenia: 12 kwietnia 2026 17:25

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu— sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Udostępnij swój wynik
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Która funkcja języka PHP służy do zapisu danych do pliku?

A. readfile()
B. fread()
C. fgets()
D. fwrite()
Poprawna odpowiedź to fwrite(), ponieważ jest to podstawowa funkcja PHP służąca do zapisu danych do pliku. W typowym scenariuszu najpierw otwierasz plik funkcją fopen(), np. w trybie 'w' (zapis, nadpisanie) albo 'a' (dopisywanie na koniec), a dopiero potem używasz fwrite($uchwyt, $dane). Taki schemat: $fp = fopen('log.txt', 'a'); fwrite($fp, "Nowy wpis\n"); fclose($fp); to w praktyce standardowy wzorzec pracy z plikami w PHP. Moim zdaniem warto od początku wyrabiać sobie nawyk sprawdzania, czy fopen() się udało (czy nie zwróciło false) oraz czy fwrite() nie zwróciło 0 lub false, bo to jedna z podstawowych dobrych praktyk w programowaniu webowym. W kontekście aplikacji internetowych fwrite() często wykorzystuje się do zapisywania logów (np. własny prosty system logowania błędów), przechowywania prostych danych konfiguracyjnych, cache’owania wygenerowanych stron HTML do plików statycznych, a nawet do eksportu danych do plików CSV. W realnych projektach PHP zapis do pliku trzeba łączyć z odpowiednimi uprawnieniami katalogów na serwerze oraz z kontrolą błędów, żeby aplikacja zachowywała się przewidywalnie nawet wtedy, gdy system plików odmawia zapisu. Dobre praktyki mówią też, żeby nie mieszać logiki aplikacji z zapisem do pliku w losowych miejscach kodu, tylko wydzielić osobne funkcje lub klasy (np. Logger, FileStorage). fwrite() jest wtedy używane pod spodem, a reszta aplikacji tylko woła te wyższe warstwy. Warto też pamiętać o kodowaniu znaków (UTF-8) i o tym, żeby przy danych binarnych (np. obrazki, PDF-y) otwierać plik w trybie 'wb' lub 'ab'. To niby drobiazgi, ale w praktyce często decydują o tym, czy program działa stabilnie na różnych serwerach i systemach operacyjnych.
Pytanie 2

Najłatwiejszym i najmniej czasochłonnym sposobem na przetestowanie funkcjonowania strony internetowej w różnych przeglądarkach oraz ich wersjach jest

A. zainstalowanie na kilku maszynach różnych przeglądarek i przeprowadzenie testu witryny
B. skorzystanie z narzędzia do walidacji kodu HTML
C. testowanie strony w programie Internet Explorer, zakładając, że inne przeglądarki będą kompatybilne
D. użycie emulatora przeglądarek internetowych, np. Browser Sandbox
Korzystanie z emulatora przeglądarek internetowych, takiego jak Browser Sandbox, to jedna z najskuteczniejszych metod na testowanie działania witryny w różnych przeglądarkach i ich wersjach. Emulatory umożliwiają symulację różnych środowisk przeglądarkowych bez potrzeby fizycznego instalowania wielu aplikacji na różnych urządzeniach. To znacząco przyspiesza proces testowania i pozwala na łatwe przełączanie się między wersjami przeglądarek. Przykładowo, za pomocą emulatora można szybko sprawdzić, jak strona zachowuje się w Chrome, Firefox czy Safari, co jest kluczowe dla zapewnienia spójnego doświadczenia użytkownika. Ponadto, korzystanie z takich narzędzi pozwala na testowanie z różnych systemów operacyjnych, co jest istotne w kontekście różnorodności urządzeń używanych przez użytkowników. Dobrze skonfigurowany emulator nie tylko pozwala na testowanie responsywności witryny, ale także na analizowanie błędów związanych z CSS czy JavaScript, co przekłada się na wyższą jakość końcowego produktu. Zastosowanie emulatorów jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie tworzenia aplikacji webowych, które powinny być dostępne i funkcjonalne w różnych przeglądarkach.
Pytanie 3

W systemie MySQL należy użyć polecenia REVOKE, aby odebrać użytkownikowi anna możliwość wprowadzania zmian tylko w definicji struktury bazy danych. Odpowiednie polecenie do zrealizowania tej operacji ma formę

A. REVOKE ALL ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'
B. REVOKE CREATE UPDATE DROP ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'
C. REVOKE CREATE ALTER DROP ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'
D. REVOKE CREATE INSERT DELETE ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'
Wszystkie inne odpowiedzi są nieprawidłowe z kilku powodów. W pierwszej z nich, 'REVOKE ALL ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'', przyznawane są wszystkie uprawnienia, co jest sprzeczne z intencją odebrania tylko określonych praw. Użytkownicy powinni być ograniczani jedynie w tych obszarach, gdzie to konieczne. Z kolei odpowiedź 'REVOKE CREATE UPDATE DROP ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'' zawiera 'UPDATE', co jest związane z danymi, a nie strukturą bazy, co również czyni ją niewłaściwą. Odmowa praw do aktualizacji danych nie jest odpowiednia w kontekście modyfikacji struktury bazy. Z kolei opcja 'REVOKE CREATE INSERT DELETE ON tabela1 FROM 'anna'@'localhost'' ponownie nie odnosi się do struktury bazy, ponieważ odnosi się do manipulacji danymi, nie do struktury. Kluczowym błędem w tym kontekście jest mylenie uprawnień związanych z danymi z uprawnieniami związanymi ze strukturą bazy danych. W zarządzaniu uprawnieniami w MySQL istotne jest zrozumienie różnicy pomiędzy tymi kategoriami, aby skutecznie zabezpieczyć bazę danych. W praktyce dobrym podejściem jest wdrożenie zasady minimalnych uprawnień, co zmniejsza ryzyko nieautoryzowanych zmian w strukturze i danych bazy.
Pytanie 4

Wskaż kod CSS, który odpowiada layoutowi bloków 2 – 5, zakładając, że są one utworzone na podstawie podanego kodu HTML.

Ilustracja do pytania
A. Kod 4
B. Kod 3
C. Kod 2
D. Kod 1
Prawidłowy układ bloków wymaga precyzyjnego zarządzania ich pozycjonowaniem za pomocą właściwości CSS float. W niepoprawnych odpowiedziach pojawiają się często błędy związane z nieodpowiednim pozycjonowaniem bloków, co skutkuje niepożądanym układem. Na przykład w Kodzie 1, użycie właściwości clear: both dla bloku 5 powoduje, że zaczyna on nowy wiersz, co jest niezgodne z założeniem układu, w którym blok 5 powinien znajdować się pod blokiem 3. Brak odpowiedniego wyrównania bloków może prowadzić do niepożądanego zapełnienia przestrzeni, co może być kłopotliwe szczególnie w responsywnym projektowaniu. Kod 3 nie uwzględnia potrzeby wyczyszczenia float, co może prowadzić do nakładania się bloków. W przypadku Kodu 4, brak użycia float dla bloku 3 powoduje, że ten nie zachowuje się jak oczekiwano, co może prowadzić do niezgodności z przedstawionym układem. Typowym błędem jest również niewłaściwe obliczenie sumarycznej szerokości bloków w jednym wierszu, co może prowadzić do przekroczenia dostępnej przestrzeni, a tym samym zaburzenia układu. Takie błędy często wynikały z braku zrozumienia działania mechanizmu float i clear, co jest kluczowe w tradycyjnym projektowaniu układów stron za pomocą CSS. Obecnie, dla bardziej zaawansowanych układów, zaleca się stosowanie takich technologii jak flexbox czy grid layout, które oferują większą elastyczność i kontrolę nad rozmieszczeniem elementów na stronie.
Pytanie 5

Jaki znacznik w HTML jest używany do oznaczania fragmentów tekstu jako kodu programistycznego?

A. <span> </span>
B. <em> </em>
C. <blockquote> </blockquote>
D. <code> </code>
Znacznik <em> jest używany do podkreślenia tekstu, nadając mu kursywę, co sugeruje akcentowanie lub ważność wyrażenia, ale nie ma zastosowania do oznaczania kodu komputerowego. Podobnie znacznik <span> służy do grupowania elementów w celu stylizacji CSS lub manipulacji JavaScript, ale nie niesie ze sobą semantycznych wskazówek dotyczących typów treści, jakim jest kod. Nie jest on przeznaczony do wyodrębniania fragmentów tekstu jako kodu, co czyni go nieodpowiednim w kontekście tego pytania. Ostatni z wymienionych znaczników, <blockquote>, ma na celu cytowanie dłuższych fragmentów tekstu zewnętrznego, często z zachowaniem wcięcia, aby zaznaczyć, że jest to cytat. Użycie <blockquote> dla kodu komputerowego wprowadzałoby niejasności, ponieważ nie odzwierciedla semantyki kodu, a raczej tekstu cytowanego. W rezultacie, stosowanie tych znaczników w miejscu <code> prowadzi do błędnej interpretacji treści przez przeglądarki oraz skomplikowania struktury dokumentu HTML.
Pytanie 6

W SQL, używanym w bazie danych MySQL, aby przypisać wartość 0 do kolumny przebieg w tabeli samochody, jaką kwerendę należy zastosować?

A. UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0
B. UPDATE samochody SET przebieg = 0
C. UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody
D. UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody
Wybór złych odpowiedzi pokazuje, że mogą być problemy z zasadami składni SQL. Pierwsza opcja, 'UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody;', jest nietrafiona, bo nie ma takiej składni w SQL, która używałaby słowa 'TABLE' w tym kontekście. Klauzula UPDATE potrzebuje nazwy tabeli, a nie kolumny. Druga odpowiedź 'UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0;' też jest błędna, bo SQL nie zna słowa 'VALUE'. W poprawnej składni używamy '=', żeby przypisać wartość, to podstawa. A w trzeciej opcji, 'UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody;', widzimy znowu błąd, bo 'FROM' nie jest potrzebne przy aktualizacji, co świadczy o nieporozumieniu z zasadami SQL. Takie pomyłki mogą wynikać z braku zrozumienia podstaw działania baz danych i ich składni, co jest istotne w pracy z SQL. Wiedza na ten temat pomaga tworzyć poprawne zapytania oraz unikać błędnych założeń, co oszczędza czas podczas pisania bardziej skomplikowanych poleceń.
Pytanie 7

W bazie danych znajduje się tabela uczniowie, która ma kolumny: imie, nazwisko i klasa. Jakie polecenie SQL należy użyć, aby uzyskać imiona oraz nazwiska uczniów, których nazwiska zaczynają się na literę M?

A. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie ORDER BY nazwisko IN 'M%';
B. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie ORDER BY nazwisko='M%';
C. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie WHERE nazwisko IN 'M%';
D. SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie WHERE nazwisko LIKE 'M%';
Poprawne polecenie SQL to 'SELECT nazwisko, imie FROM uczniowie WHERE nazwisko LIKE 'M%';'. Operator LIKE jest kluczowym elementem języka SQL, który pozwala na wyszukiwanie danych zgodnych z określonym wzorem, gdzie '%' oznacza dowolny ciąg znaków. Użycie tego operatora jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie wyszukiwania danych w relacyjnych bazach danych, umożliwiając elastyczne filtrowanie wyników. W kontekście tego zapytania, operator LIKE skutecznie identyfikuje wszystkie nazwiska, które zaczynają się na literę 'M', co jest szczególnie przydatne w sytuacjach wymagających poszukiwania danych spełniających określone kryteria. Przykładem zastosowania tego zapytania może być generowanie raportów dla nauczycieli, którzy chcą zobaczyć listę uczniów w określonej klasie. Dodatkowo, warto pamiętać, że w przypadku wielu baz danych, operator LIKE jest również wrażliwy na wielkość liter, dlatego warto dostosować zapytanie w zależności od kontekstu, w jakim pracujemy.
Pytanie 8

Która z metod wyświetlenia tekstu nie jest określona w języku JavaScript?

A. Funkcja MessageBox()
B. Właściwość innerHTML
C. Metoda document.write()
D. Funkcja window.alert()
Funkcja MessageBox() nie jest zdefiniowana w języku JavaScript, co czyni tę odpowiedź poprawną. W JavaScript do wyświetlania interaktywnych okien dialogowych służy metoda window.alert(), która wyświetla prosty komunikat. Metoda ta przyjmuje jeden argument, który jest tekstem wyświetlanym w oknie alertu. Przykład użycia: window.alert('To jest komunikat');. Kolejną metodą jest document.write(), która umożliwia dynamiczne dodawanie treści do dokumentu HTML. Przykład: document.write('<h1>Witaj w JavaScript!</h1>');. W praktyce, podczas tworzenia interaktywnych aplikacji webowych, wybór metody prezentacji danych powinien być przemyślany, biorąc pod uwagę doświadczenia użytkowników. Warto również stosować standardy dotyczące dostępności, aby zapewnić, że wszyscy użytkownicy, niezależnie od ich umiejętności technicznych, mogą z łatwością korzystać z aplikacji.
Pytanie 9

W pliku konfiguracyjnym serwera Apache httpd.conf linia kodu Listen 120 oznacza

A. czwarty oktet adresu IP serwera.
B. maksymalną liczbę jednoczesnych połączeń z sieci do serwera.
C. jeden z numerów kodu błędu odpowiedzi HTTP.
D. numer portu, na którym nasłuchuje serwer.
Dyrektywa „Listen 120” w konfiguracji Apache’a bywa mylona z różnymi innymi parametrami sieciowymi, ale w rzeczywistości ma jedno, dość konkretne znaczenie: określa numer portu, na którym serwer HTTP ma nasłuchiwać połączeń. Nie ma ona żadnego związku z poszczególnymi oktetami adresu IP. Adres IP składa się z czterech oktetów, ale są one zapisywane w formacie kropkowym, np. 192.168.0.120, i konfiguruje się je w systemie operacyjnym lub wirtualnym interfejsie sieciowym, a nie dyrektywą Listen. Czasem uczniowie patrzą na „120” i kojarzą to z ostatnim oktetem adresu, ale to skrót myślowy, który tutaj kompletnie nie pasuje. Innym typowym skojarzeniem jest powiązanie liczby z kodami odpowiedzi HTTP. Jednak kody statusu w protokole HTTP mają zdefiniowane zakresy: 1xx to odpowiedzi informacyjne, 2xx – sukces, 3xx – przekierowania, 4xx – błędy po stronie klienta, 5xx – błędy po stronie serwera. Kod 120 nie jest standardowym kodem odpowiedzi HTTP opisanym w specyfikacji RFC 7231 czy nowszych. Co ważne, kody odpowiedzi są wysyłane w treści protokołu HTTP, a nie konfigurowane w ten sposób w httpd.conf. Pojawia się też czasem przekonanie, że taka liczba mogłaby oznaczać limit jednoczesnych połączeń. Limity połączeń, procesów czy wątków w Apache’u definiuje się jednak innymi dyrektywami, zależnie od użytego MPM (np. MaxRequestWorkers, ServerLimit, ThreadsPerChild). Listen nie ustawia żadnych ograniczeń wydajnościowych, tylko określa punkt wejścia do usługi – numer portu i ewentualnie adres IP. Mylenie tych pojęć wynika moim zdaniem z mieszania warstwy transportowej (port, TCP) z logiką aplikacji (kody błędów) i parametrami wydajności. Dobra praktyka w administracji serwerem to wyraźne rozróżnianie: port = gdzie nasłuchuje serwer, kody HTTP = jak odpowiada na żądania, limity = ile ruchu jest w stanie obsłużyć równocześnie.
Pytanie 10

Jakie jest zadanie funkcji agregującej AVG w zapytaniu?

SELECT AVG(cena) FROM uslugi;
A. określić najwyższą wartość spośród cen usług
B. zliczyć całkowity koszt wszystkich usług
C. obliczyć średnią arytmetyczną wartości wszystkich usług
D. sprawdzić, ile usług znajduje się w tabeli
Funkcja AVG w SQL jest jednym z podstawowych narzędzi do analizy danych w bazach danych. Jej głównym celem jest obliczenie średniej arytmetycznej wartości w kolumnie, co jest kluczowe w raportowaniu i analizie danych. W zapytaniu SQL SELECT AVG(cena) FROM uslugi; funkcja AVG jest użyta, aby uzyskać średnią cenę wszystkich usług zapisanych w tabeli uslugi. Taka średnia jest przydatna w wielu kontekstach biznesowych na przykład przy tworzeniu raportów finansowych czy analizie kosztów w celu optymalizacji oferty. Średnia arytmetyczna pozwala zrozumieć przeciętną wartość danego zestawu danych co jest istotne w podejmowaniu decyzji. Standardy branżowe zalecają użycie funkcji AVG wszędzie tam gdzie potrzebna jest szybka i efektywna analiza danych liczbowych. Zrozumienie działania funkcji AVG jest kluczowe w pracy z bazami danych SQL gdyż pozwala na bardziej złożone analizy jak np. porównanie średnich z różnych okresów czasu lub segmentów rynku.
Pytanie 11

Na przedstawionej tabeli samochody wykonano zapytanie SQL SELECT

SELECT model FROM samochody WHERE rocznik = 2016;
idmarkamodelrocznikkolorstan
1FiatPunto2016czerwonybardzo dobry
2FiatPunto2002czerwonydobry
3FiatPunto2007niebieskibardzo dobry
4OpelCorsa2016grafitowybardzo dobry
5OpelAstra2003niebieskiporysowany lakier
6ToyotaCorolla2016czerwonybardzo dobry
7ToyotaCorolla2014szarydobry
8ToyotaYaris2004granatowydobry
A. Punto, Corsa, Corolla.
B. Punto, Corsa, Astra, Corolla, Yaris.
C. Czerwony, grafitowy.
D. Fiat, Opel, Toyota.
Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Zapytanie SQL 'SELECT model FROM samochody WHERE rocznik = 2016' miało na celu wydobycie informacji o modelach samochodów z rocznika 2016 z tabeli 'samochody'. SQL (Structured Query Language) jest standardowym językiem służącym do manipulowania danymi w bazach danych. W tym przypadku, użyliśmy klauzuli WHERE do nakierowania zapytania na konkretne rekordy - te, dla których wartość w kolumnie 'rocznik' to 2016. Dlatego też poprawna odpowiedź to 'Punto, Corsa, Corolla', ponieważ to właśnie te modele samochodów są z rocznika 2016. To jest praktyczne zastosowanie zapytań SQL - pozwalają one na filtrowanie danych na podstawie konkretnych kryteriów. Dobrym zwyczajem jest tworzenie zapytań SQL, które są jak najbardziej precyzyjne, co przekłada się na efektywność i wydajność pracy z bazą danych.
Pytanie 12

Komenda skierowana do serwera bazy danych, która polega na zbieraniu, wyszukiwaniu lub zmienianiu danych w bazie, nosi nazwę

A. kolumny
B. kwerendy
C. kopii
D. formularza
Formularz to interfejs użytkownika, który umożliwia wprowadzanie informacji, ale nie jest związany z operacjami na bazach danych. To narzędzie wizualne, które może być używane do zbierania danych w sposób zorganizowany, jednak samo w sobie nie wykonuje żadnych operacji na danych w bazie. Koncepcja kolumny odnosi się do struktury tabeli w bazie danych, gdzie kolumny definiują typy danych przechowywanych w danej tabeli, ale nie są one powiązane z wykonywaniem zapytań czy operacji na danych. Kopią można określić duplikat danych lub backup, ale również nie ma ona zastosowania w kontekście wysyłania poleceń do serwera bazy danych. Istnieje ryzyko, że błędne zrozumienie terminów związanych z bazami danych prowadzi do mylnych interpretacji, co może skutkować trudnościami w pracy z danymi. Kluczowe jest zrozumienie, że kwerenda jest specyficznym poleceniem, które oddziałuje na strukturę danych, a nie narzędziem do ich wizualizacji czy opisu. Błędy te mogą prowadzić do niewłaściwego projektowania systemów baz danych oraz do ograniczonej efektywności w realizacji zadań związanych z zarządzaniem danymi.
Pytanie 13

Jakiego języka należy użyć, aby stworzyć skrypt realizowany po stronie klienta w przeglądarki internetowej?

A. PHP
B. Perl
C. JavaScript
D. Python
No, wybór języka programowania do pisania skryptów po stronie klienta powinien być dobrze przemyślany. Python, pomimo że bardzo popularny i wszechstronny, to najczęściej jest używany po stronie serwera, na przykład w aplikacjach backendowych albo w analizie danych. W web development nie za bardzo się to sprawdza, chyba że mówimy o frameworkach jak Django czy Flask, które w przeglądarkach nie działają. A co do Perla, to kiedyś był na topie w programowaniu webowym, ale teraz jego użycie w tym kontekście jest niemal zerowe. Perl skupia się głównie na przetwarzaniu tekstu i skryptach serwerowych. PHP, chociaż powszechnie używane do tworzenia aplikacji webowych, również działa po stronie serwera, generując HTML, który potem idzie do przeglądarki. Więc, jak wybierzesz niewłaściwy język, to może być trudność przy wdrażaniu funkcji interaktywnych i w efekcie frustracja przy tworzeniu aplikacji. Dlatego ważne jest, żeby wiedzieć, że JavaScript to jedyny język, który ma pełne wsparcie dla dynamicznych interakcji w przeglądarkach, a ignorowanie go przy tworzeniu skryptów po stronie klienta skończy się kiepskimi rozwiązaniami.
Pytanie 14

W hurtowni danych stworzono tabelę sprzedaz, która zawiera pola: id, kontrahent, grupa_cenowa, obrot. Jakie polecenie trzeba zastosować, aby znaleźć tylko kontrahentów z grupy cenowej numer dwa, których obrót przekracza 4000 zł?

A. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000;
B. SELECT sprzedaz FROM kontrahent WHERE obrot > 4000;
C. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 AND obrot > 4000;
D. SELECT kontrahent FROM sprzedaz WHERE grupa_cenowa = 2 OR obrot > 4000;
Twoja odpowiedź jest na właściwej drodze. Wykorzystałeś klauzulę SELECT w zapytaniu SQL, żeby wydobyć konkretne dane z tabeli sprzedaz. Świetnie, że zastosowałeś WHERE z warunkami 'grupa_cenowa = 2' oraz 'obrot > 4000', bo to dokładnie filtruje wyniki do tych kontrahentów, którzy są w drugiej grupie cenowej i mają obrót większy niż 4000 zł. Takie operacje są bardzo ważne w analizie danych, szczególnie w hurtowniach danych, gdzie musisz dobrze filtrować i agregować informacje, żeby wyciągnąć sensowne wnioski. W praktyce takie zapytania mogą być przydatne przy tworzeniu raportów sprzedażowych czy ocenie rentowności klientów. Warto też pamiętać, żeby tabele i kolumny były jasno nazwane, bo to zdecydowanie ułatwia tworzenie zapytań SQL.
Pytanie 15

W tabeli klienci znajduje się pole status, które może przyjmować wartości: Zwykły, Złoty, Platynowy. Z uwagi na to, że dane klientów o statusie Platynowy są przetwarzane najczęściej, konieczne jest utworzenie wirtualnej tabeli (widoku), która będzie zawierała wyłącznie te informacje. W tym celu można użyć kwerendy

A. CREATE VIEW KlienciPlatyna FROM klienci WHERE status = "Platynowy"
B. CREATE VIEW KlienciPlatyna AS SELECT * FROM klienci WHERE status = "Platynowy"
C. CREATE VIEW KlienciPlatyna AS SELECT status FROM klienci WHERE "Platynowy"
D. CREATE VIEW KlienciPlatyna AS klient WHERE status = "Platynowy"
Wszystkie inne odpowiedzi zawierają błędy w składni SQL lub koncepcjach dotyczących tworzenia widoków. Odpowiedź pierwsza, sugerując 'CREATE VIEW KlienciPlatyna AS klient WHERE status = "Platynowy";', jest niepoprawna, ponieważ nie podaje poprawnej struktury zapytania. W SQL nie używa się słowa kluczowego 'client' w takim kontekście. Odpowiedź druga, 'CREATE VIEW KlienciPlatyna FROM klienci WHERE status = "Platynowy";', wykorzystuje słowo kluczowe 'FROM', które nie jest obsługiwane w definicji widoków; zamiast tego powinno się używać 'AS SELECT'. Odpowiedź trzecia, 'CREATE VIEW KlienciPlatyna AS SELECT status FROM klienci WHERE "Platynowy";', także nie jest poprawna, ponieważ nie zawiera pełnej definicji warunku filtracji, a zamiast tego próbuję zastosować wartość bez kontekstu, co prowadzi do błędnych wyników. W SQL każdy element zapytania ma swoje miejsce i funkcje, a niepoprawna konstrukcja może skutkować błędami lub nieprzewidywalnymi rezultatami. W praktyce ważne jest, aby zrozumieć, jak budować zapytania w sposób zgodny z gramatyką języka SQL i jak optymalizować je dla lepszej wydajności. Prawidłowe zrozumienie struktury zapytań jest kluczowe w pracy z bazami danych.
Pytanie 16

W stylu CSS ustalono obramowanie pojedyncze, które ma następujące kolory dla krawędzi:

border: solid 1px; border-color: red blue green yellow;
A. lewa – czerwona, dolna – niebieska, prawa – zielona, górna – żółta
B. górna – czerwona, lewa – niebieska, dolna – zielona, prawa – żółta
C. prawa – czerwona, dolna – niebieska, lewa – zielona, górna – żółta
D. górna – czerwona, prawa – niebieska, dolna – zielona, lewa – żółta
Przy definiowaniu obramowania za pomocą CSS warto zrozumieć jak działa właściwość border-color. Gdy podajemy cztery wartości kolorów w tej właściwości dotyczą one krawędzi w kolejności zgodnej ze wskazówkami zegara: górna prawa dolna i lewa. To oznacza że pierwsza wartość odnosi się do krawędzi górnej druga do prawej trzecia do dolnej a czwarta do lewej. Częstym błędem jest przypisywanie kolorów w innej kolejności co prowadzi do błędnych interpretacji i niewłaściwego wyświetlania na stronie. Należy również zwrócić uwagę na to że brak zrozumienia tej kolejności może skutkować niespójnym wyglądem różnych części interfejsu co obniża jakość projektu. W praktyce warto przetestować różne konfiguracje obramowań aby upewnić się że interfejs jest nie tylko estetyczny ale i funkcjonalny. Właściwe stosowanie CSS do stylizacji obramowań jest kluczowe dla tworzenia profesjonalnych i atrakcyjnych stron internetowych co jest uznawane za dobrą praktykę w branży.
Pytanie 17

W którym z poniższych przykładów walidacja fragmentu kodu CSS zakończy się sukcesem?

A. <p style="font-style:bold;">
B. <p style="font-size:bold;">
C. p { font-weight:bold; }
D. p { text-size:bold; }
Odpowiedź p { font-weight:bold; } jest poprawna, ponieważ jest zgodna z obowiązującą składnią CSS. W tym przypadku użyto selektora typu, który odnosi się do wszystkich elementów <p> w dokumencie HTML, a właściwość font-weight umożliwia ustawienie grubości czcionki. Wartością 'bold' informujemy przeglądarkę, aby wyświetliła tekst w pogrubionej formie, co jest częstą praktyką w stylizacji tekstu. Stosowanie selektorów typu w CSS pozwala na efektywne zarządzanie stylami w całym dokumencie, zatem jest to zgodne z najlepszymi praktykami projektowania stron internetowych. Przykładowo, w celu nadania pogrubienia wszystkim nagłówkom w dokumencie, można by użyć: h1, h2, h3 { font-weight: bold; }. Zastosowanie takiej reguły pozwala na łatwe i szybkie wprowadzenie zmian w stylu dokumentu, co jest kluczowe w kontekście responsywnego projektowania i modernizacji stron. Dobre praktyki wskazują, aby unikać inline styles (stylów wewnętrznych) na rzecz zewnętrznych arkuszy stylów, co poprawia przejrzystość i utrzymanie kodu.
Pytanie 18

W bazie danych znajduje się tabela pracownicy z kolumnami: id, imie, nazwisko, pensja. W nadchodzącym roku postanowiono zwiększyć wynagrodzenie wszystkim pracownikom o 100 zł. Zmiana ta w bazie danych będzie miała formę

A. UPDATE pensja SET +100;
B. UPDATE pracownicy SET pensja = 100;
C. UPDATE pracownicy SET pensja = pensja +100;
D. UPDATE pensja SET 100;
W celu podniesienia pensji wszystkim pracownikom o 100 zł, zastosowanie ma polecenie SQL UPDATE. Poprawna instrukcja 'UPDATE pracownicy SET pensja = pensja + 100;' działa na zasadzie modyfikacji istniejących wartości w kolumnie 'pensja' w tabeli 'pracownicy'. Ta konstrukcja przyjmuje bieżącą wartość pensji każdego pracownika i dodaje do niej 100 zł. Jest to standardowa praktyka w SQL, gdzie używamy operatora '+', aby zmodyfikować dane. Warto pamiętać, że takie operacje są powszechnie wykorzystywane w systemach baz danych do aktualizacji informacji, co pozwala na efektywne zarządzanie danymi. Dla porównania, instrukcje SELECT, które służą do pobierania danych, nie są odpowiednie w tym kontekście. W rezultacie każdy pracownik w tabeli otrzyma nową, zwiększoną pensję, co odzwierciedli aktualizację w bazie danych.
Pytanie 19

Funkcja zapisana w języku PHP wygląda tak patrz ramka): Jej celem jest

Ilustracja do pytania
A. zwrócenie wartości 0, gdy liczba jest parzysta
B. zwrócenie wartości 1, gdy liczba jest parzysta
C. wypisanie liczby parzystej
D. wypisanie liczby nieparzystej
Funkcja w języku PHP jest zapisana w taki sposób że przyjmuje jeden argument liczba i sprawdza czy jest on parzysty. Używa operatora modulo % który zwraca resztę z dzielenia. Jeśli liczba podzielona przez 2 daje resztę równą 0 oznacza to że jest parzysta. W takim przypadku funkcja zwraca wartość 1. W przeciwnym razie czyli gdy liczba jest nieparzysta funkcja zwraca 0. Takie podejście jest częstym wzorcem w programowaniu gdyż pozwala na szybkie i efektywne sprawdzenie parzystości liczby. Stosowanie operatora modulo jest standardem w wielu językach programowania dzięki czemu kod jest zrozumiały i łatwo go przenieść między różnymi platformami. W praktyce takie funkcje mogą być używane w algorytmach gdzie konieczne jest filtrowanie danych na podstawie parzystości lub innych podobnych kryteriów. Dobre praktyki w kodowaniu w PHP obejmują również jasne nazywanie funkcji i zmiennych co poprawia czytelność i utrzymanie kodu. Można także zastanowić się nad rozszerzeniem funkcji o dodatkowe sprawdzania lub logikę w zależności od potrzeb projektu.
Pytanie 20

W programowaniu tylko jedna zmienna z wbudowanego typu może przyjmować zaledwie dwie wartości. Jakie to jest?

A. tablicowy
B. logiczy
C. znakowy
D. łańcuchowy
Typ logiczny, znany także jako boolean, jest jednym z podstawowych typów danych w większości języków programowania, które przyjmuje tylko dwie wartości: prawda (true) i fałsz (false). Ten typ danych jest kluczowy w logice programowania, ponieważ umożliwia podejmowanie decyzji i sterowanie przepływem programu na podstawie warunków. Na przykład, w języku Python można zdefiniować zmienną logiczną jako: 'is_active = True', co oznacza, że zmienna 'is_active' ma wartość prawda. Użycie typów logicznych jest fundamentalne dla struktur warunkowych, takich jak instrukcje if, które wykonują kod tylko wtedy, gdy warunek jest spełniony. Wartości logiczne są także wykorzystywane w operacjach logicznych, takich jak AND, OR oraz NOT, co pozwala na tworzenie bardziej złożonych warunków. W kontekście standardów, typ logiczny jest częścią specyfikacji języków programowania, takich jak C, Java czy JavaScript, co czyni go uniwersalnym narzędziem w programowaniu.
Pytanie 21

W języku PHP zapis $b++ jest równoważny zapisowi

A. $b == $b
B. $b == $b + $b
C. $b = $b + $b
D. $b = $b + 1
Operator $b++ w PHP bywa mylony z różnymi innymi operacjami na zmiennych, głównie dlatego, że wygląda niepozornie, a pod spodem robi konkretną arytmetykę. Kluczowe jest to, że ++ oznacza zawsze inkrementację, czyli zwiększenie wartości liczbowej dokładnie o 1. Nie ma tu ani porównania, ani mnożenia, ani dodawania wartości do samej siebie w sensie podwajania. Jeśli ktoś patrzy na zapis $b == $b i kojarzy go z jakąś równoważnością, to trzeba jasno powiedzieć: podwójny znak równości w PHP jest operatorem porównania, a nie przypisania. Taka instrukcja sprawdza tylko, czy dwie wartości są równe logicznie, i zwraca true albo false. Nie zmienia ona w ogóle zawartości zmiennej b. W kodzie typu $b == $b + $b zachodzi więc tylko porównanie, które zwykle będzie fałszywe, bo jedna strona jest dwa razy większa od drugiej, ale sama zmienna b pozostaje bez zmian. To jest typowy błąd początkujących: mylenie = (przypisanie) z == (porównanie). Drugi obszar nieporozumień to dodawanie zmiennej do samej siebie. Zapis $b = $b + $b oznacza podwojenie wartości, czyli matematycznie 2 * b. To zupełnie coś innego niż $b++, które robi b = b + 1. W algorytmach, gdzie liczymy np. liczbę elementów, iterację po tablicy, licznik odwiedzin, użycie podwojenia zamiast inkrementacji kompletnie rozwala logikę programu. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele takich pomyłek bierze się z pośpiechu i braku nawyku dokładnego czytania operatorów. W dobrych praktykach programistycznych zaleca się używanie operatorów skróconych, takich jak ++, --, +=, ale tylko wtedy, gdy dokładnie rozumiemy, co one robią. Warto też pamiętać, że w PHP semantyka operatorów porównania i przypisania jest jasno zdefiniowana w dokumentacji, a trzymanie się tych standardów pozwala uniknąć subtelnych błędów logicznych. Dlatego przy każdym tego typu pytaniu warto na spokojnie przeanalizować, czy wynik ma zmieniać wartość zmiennej, czy tylko ją sprawdzać, oraz o ile ma się ta wartość zmienić: o 1, czy może ma być podwojona lub pomnożona przez coś innego.
Pytanie 22

W języku PHP, po wykonaniu poniższego fragmentu kodu, w zmiennej o nazwie Nowy_Napis uzyskamy

Ilustracja do pytania
A. ZAWSZE SPRAWDZ SWOJ KOD
B. zawsze sprawdz swoj kod
C. zAwSZe sPrAwDz SWOJ kOd
D. ZaWszE
Funkcja strtolower w PHP służy do konwersji ciągu znaków na małe litery. W podanym przykładzie zmienna Napis zawiera wartość ZaWsze SpRaWdZ swoj KoD, która jest mieszanką wielkich i małych liter. Po zastosowaniu funkcji strtolower do tej zmiennej, wynikowy ciąg zostaje przetworzony tak, że wszystkie litery są zamieniane na małe. Dlatego w zmiennej Nowy_Napis znajdzie się tekst zawsze sprawdz swoj kod. Użycie strtolower jest częste, gdy chcemy ujednolicić dane tekstowe, np. porównując adresy email czy nazwy użytkowników, aby uniknąć rozróżnienia wielkości liter. Jest to zgodne z dobrą praktyką programistyczną, która polega na zapewnieniu spójności danych poprzez ich normalizację. W kontekście aplikacji webowych często stosuje się tę funkcję do przetwarzania danych wejściowych od użytkowników, aby uzyskać jednolite formatowanie i uniknąć potencjalnych błędów przy wyszukiwaniu lub porównywaniu danych. Praktyczne zastosowanie tej funkcji ułatwia zarządzanie danymi i upraszcza logikę biznesową aplikacji.
Pytanie 23

Jaką wartość będzie mieć zmienna str2 po wykonaniu poniższego fragmentu kodu JavaScript?

var str1 = "JavaScript"; var str2 = str1.substring(2, 6);
A. avaS
B. vaSc
C. vaScri
D. avaScr
Zrozumienie działania metody substring jest kluczowe do prawidłowego wyodrębniania części łańcucha znaków w JavaScript. Metoda ta przyjmuje dwa argumenty: indeks początkowy oraz opcjonalny indeks końcowy. Indeks początkowy wskazuje od którego znaku zaczynamy wycinanie a indeks końcowy wskazuje na pierwszy znak który nie zostanie uwzględniony. Jeśli indeks końcowy nie jest podany metoda wycina do końca łańcucha. Indeksowanie w JavaScript jest zerowe co oznacza że pierwszy znak ma indeks 0 drugi indeks 1 itd. To może prowadzić do mylnych założeń jeśli nie zrozumie się poprawnie jak działają indeksy. Typowym błędem jest użycie indeksu końcowego w sposób który uwzględnia także znak na tej pozycji co jest błędne ponieważ indeks końcowy jest wyłączny. W pytaniu gdy użyjemy substring(2 6) z łańcuchem JavaScript zaczynamy od znaku o indeksie 2 czyli v i kontynuujemy do indeksu 6 nie włączając go co daje nam ciąg vaSc. Inne odpowiedzi mogą wynikać z błędnego uwzględnienia indeksów początkowego lub końcowego co prowadzi do wycinania niepoprawnych fragmentów łańcucha. Rozumienie i stosowanie zasad indeksowania oraz logiki zerowania indeksów jest kluczowe przy pracy z łańcuchami znaków w JavaScript.
Pytanie 24

Która z funkcji zdefiniowanych w języku PHP zwraca jako wynik połowę kwadratu wartości podanej jako argument?

A. function licz($a) {return echo $a/2;}
B. function licz($a) {echo $a*$a/2;}
C. function licz($a) {echo $a/2;}
D. function licz($a) {return echo $a*$a/2;}
Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi, która wykorzystuje 'echo', nie zwraca wartości, a jedynie ją wyświetla. Funkcje w PHP powinny zwracać wartości za pomocą 'return', aby umożliwić ich dalsze wykorzystanie. W przypadku drugiej odpowiedzi, również wykorzystanie 'echo' uniemożliwia zwrócenie wartości funkcji. Ostatecznie, operacja $a*$a/2 jest poprawna, ale brak 'return' sprawia, że nie możemy jej użyć w dalszej części kodu. Ostatnia z odpowiedzi zawiera składnię 'return echo', która jest niepoprawna w języku PHP, ponieważ 'return' i 'echo' nie mogą być używane razem w ten sposób. W PHP funkcja 'return' służy do zwracania wartości, a 'echo' do wyświetlania. Dlatego, nawet jeśli wyrażenie '$a*$a/2' jest poprawne, to sposób jego zwracania jest błędny. Te aspekty techniczne są kluczowe dla zrozumienia, jak funkcje powinny być prawidłowo implementowane w PHP, aby mogły być efektywne i zgodne z konwencjami języka.
Pytanie 25

Instrukcja zapisana w SQL, przedstawiona poniżej, ilustruje kwerendę:

UPDATE katalog SET katalog.cena = [cena]*1.1;
A. usuwającej
B. dołączającej
C. krzyżowej
D. aktualizującej
Odpowiedź "aktualizującej" jest prawidłowa, ponieważ instrukcja SQL, którą przedstawiono, służy do modyfikacji istniejących danych w tabeli. Kwerenda ta używa polecenia UPDATE, które jest standardowym poleceniem w SQL do zmiany wartości w jednej lub wielu kolumnach w wybranych wierszach tabeli. W tym przypadku, kwerenda zwiększa wartość ceny o 10% dla wszystkich rekordów w tabeli 'katalog'. Takie operacje są powszechnie stosowane w zarządzaniu bazami danych, szczególnie w kontekście aktualizacji cen produktów, co jest kluczowe w handlu elektronicznym i zarządzaniu zapasami. Ważne jest również, aby przy każdej aktualizacji danych uwzględnić warunki, jeśli zmiana ma dotyczyć tylko określonych wierszy, co można osiągnąć poprzez dodanie klauzuli WHERE. Ponadto, dobrym nawykiem jest zawsze tworzenie kopii zapasowych danych przed przeprowadzeniem masowych aktualizacji, aby zminimalizować ryzyko utraty informacji.
Pytanie 26

W trakcie walidacji dokumentu HTML5 napotkano komunikat o treści: "Error: Element head is missing a required instance of child element title". Co to oznacza w kontekście dokumentu?

A. element <title> nie jest konieczny.
B. element <title> nie został poprawnie zamknięty przez </title>.
C. nie zdefiniowano wymaganego atrybutu title w znaczniku <img>.
D. nie zdefiniowano elementu <title> w sekcji <head> dokumentu.
Wskazanie, że element <title> nie jest wymagany, jest niezgodne z obowiązującymi standardami HTML5, które jednoznacznie nakładają obowiązek jego obecności w sekcji <head>. Uzyskanie poprawnego HTML-a wymaga zrozumienia struktury dokumentu i obowiązkowych elementów, które muszą być zawarte. Twierdzenie, że element <title> nie został zamknięty przez </title>, sugeruje zamieszanie z pojęciem prawidłowego składania tagów. W przypadku HTML, błędy składniowe muszą być zawsze korygowane, jednak obecność elementu <title> jest kluczowa niezależnie od sposobu jego zamknięcia. Stwierdzenie, że nie zdefiniowano obowiązkowego atrybutu title w znaczniku <img> jest całkowicie mylące, ponieważ atrybut title w znaczniku <img> nie ma związku z tytułem strony i jego brak nie powoduje błędu w walidacji HTML. Zamiast tego, powinno się skupić na tym, że atrybut title w znaczniku <img> jest opcjonalny, ale jego zawartość może poprawić dostępność, co jest istotne w kontekście zgodności z WCAG. Dlatego kluczowe jest zrozumienie roli i funkcji poszczególnych elementów w HTML oraz unikanie mylnych interpretacji ich znaczenia.
Pytanie 27

Która operacja nie wpłynie na wielkość zajmowanej pamięci przez plik graficzny?

A. Kompresja
B. Zmiana rozmiaru obrazu z użyciem atrybutów HTML
C. Interpolacja
D. Modyfikacja rozdzielczości obrazu
Zmiana rozdzielczości obrazu, interpolacja oraz kompresja to operacje, które w istotny sposób wpływają na rozmiar pliku graficznego, co często jest mylone z ich funkcjami wizualnymi. Zmiana rozdzielczości obrazu to proces, w którym liczba pikseli w obrazie jest modyfikowana, co prowadzi do mniejszej lub większej ilości danych do zapisania w pliku. Na przykład, zmniejszenie rozdzielczości z 300 DPI do 72 DPI znacząco redukuje rozmiar pliku, ponieważ zmniejsza liczbę informacji, które muszą być zapisane. Interpolacja natomiast jest techniką, która służy do obliczania wartości pikseli w nowych rozmiarach obrazu. W tym procesie generowane są nowe piksele, co często skutkuje zwiększeniem rozmiaru pliku, jeśli obraz jest powiększany. Kompresja to kolejny kluczowy element wpływający na rozmiar pliku. Kompresja stratna i bezstratna zmieniają sposób, w jaki dane obrazów są przechowywane, co może znacznie obniżyć wagę pliku. Typowe błędy myślowe związane z tymi operacjami polegają na założeniu, że manipulacje na poziomie wyświetlania nie mają wpływu na rzeczywiste parametry pliku graficznego. Ważne jest, aby zrozumieć, że każda z tych operacji ma swoje zastosowanie i wpływ na jakość oraz rozmiar pliku, co powinno być starannie rozważane podczas pracy z grafiką.
Pytanie 28

Jakie polecenie należy zastosować, aby w trakcie tworzenia tabeli dodać klucz obcy obejmujący wiele kolumn?

A. CONSTRAINT(nazwisko,imie) FOREIGN KEY REFERENCES osoby (nazwisko, imie)
B. CONSTRAINT(nazwisko,imie) FOREIGN REFERENCES KEY osoby (nazwisko, imie)
C. CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY ON (nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko,imie)
D. CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY (nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko,imie)
Wszystkie odpowiedzi inne niż 'CONSTRAINT fk_osoba_uczen FOREIGN KEY (nazwisko, imie) REFERENCES osoby (nazwisko,imie)' zawierają błędy, które mogą prowadzić do nieprawidłowego definiowania klucza obcego. Pierwsza odpowiedź niepoprawnie używa terminu 'FOREIGN REFERENCES KEY', co jest błędną konstrukcją, ponieważ nie istnieje taki termin w standardzie SQL. Poprawnym terminem jest 'FOREIGN KEY', który jasno wskazuje na rolę kolumn w kontekście relacji między tabelami. Dwie kolejne odpowiedzi błędnie zdefiniowały składnię definicji klucza obcego, używając niepoprawnych konstrukcji, takich jak 'ON' czy niewłaściwego umiejscowienia nazwy ograniczenia. Klucz obcy powinien być zdefiniowany w kontekście kolumn, które są nim objęte, a także powinien odnosić się do kolumn w innej tabeli, co w tych przypadkach nie zostało zrobione prawidłowo. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków obejmują mylenie terminów i składni SQL, co może wynikać z braku znajomości standardów SQL lub po prostu z nieuwagi. Ważne jest, aby osoby pracujące z bazami danych dokładnie znały zasady składni oraz funkcje, jakie pełnią różne elementy definicji tabel i relacji, aby unikać takich błędów i zapewniać integralność danych.
Pytanie 29

Częstotliwość próbkowania ma wpływ na

A. jakość analogowego dźwięku
B. jakość cyfrowego dźwięku
C. skalę głośności zapisywanego utworu
D. amplitudę fali dźwiękowej utworu
Jakość analogowego dźwięku nie jest bezpośrednio uzależniona od częstotliwości próbkowania, ponieważ dźwięk analogowy jest rejestrowany w sposób ciągły, a nie dyskretny, jak ma to miejsce w przypadku sygnałów cyfrowych. W przypadku nagrań analogowych, takich jak taśmy magnetofonowe czy płyty winylowe, jakość dźwięku zależy od innych czynników, takich jak jakość użytych materiałów oraz techniki nagrywania. Amplituda fali dźwiękowej utworu odnosi się do wysokości fali dźwiękowej, a nie do częstotliwości próbkowania. Amplituda jest związana z głośnością dźwięku, a częstotliwość próbkowania nie wpływa na wysokość fali dźwiękowej, lecz na sposób jej cyfryzacji. Wreszcie, skala głośności zapisywanego utworu, mimo że jest istotna dla ogólnego postrzegania dźwięku, również nie jest bezpośrednio związana z częstotliwością próbkowania. Głośność utworu można regulować niezależnie od tego, w jakiej częstotliwości próbki są zbierane, ponieważ głośność jest kontrolowana przez parametry miksu, takie jak zastosowanie kompresji, EQ czy poziomy sygnału. Dlatego żadna z tych odpowiedzi nie oddaje wpływu częstotliwości próbkowania na jakość cyfrowego dźwięku.
Pytanie 30

Poniżej zaprezentowano fragment kodu w języku HTML:
<ol>
<li>punkt 1</li>
<li>punkt 2</li>
<ul>
<li>podpunkt1</li>
<li>podpunkt2</li>
<li>podpunkt3</li>
</ul>
<li>punkt3</li>
</ol>

A. 1. punkt 1 2. punkt 2 3. punkt3 podpunkt1 podpunkt2 podpunkt1
B. 1. punkt 1 2. punkt 2 podpunkt1 podpunkt2 podpunkt3 punkt3
C. punkt 1 punkt 2 podpunkt1 podpunkt2 podpunkt3 punkt3
D. 1. punkt 1 2. punkt 2 podpunkt1 podpunkt2 podpunkt1 3. punkt3
Widzisz, w niektórych odpowiedziach pojawiły się błędy, które mogą wprowadzać zamieszanie. Na przykład, użycie <il> zamiast <ul> to spory błąd, bo w HTML nie mamy elementu <il>. To może spowodować problemy z wyświetlaniem strony w przeglądarkach. I w paru przypadkach z kolejnością podpunktów było nie tak – pamiętaj, że hierarchia jest ważna. Dobrze zdefiniowane listy powinny mieć swoje konteksty, czyli otaczać je tagami <ol> lub <ul>. Każdy błąd w tym zakresie może utrudnić nawigację po stronie, zwłaszcza dla osób z niepełnosprawnościami. Ogólnie rzecz biorąc, warto dbać o porządek w HTML, bo to jest kluczowe w tworzeniu stron, które są użyteczne i funkcjonalne.
Pytanie 31

W języku CSS określono styl dla stopki. Aby zastosować to formatowanie do bloku oznaczonego znacznikiem div, należy wpisać

#stopka { ... }
A. <div id="stopka">
B. <div title="stopka">
C. <div "stopka">
D. <div class="stopka">
W przypadku odpowiedzi <div "stopka"> brak jest poprawnej składni HTML ponieważ atrybuty w tagach HTML są zawsze parą nazwa-wartość i muszą być opatrzone znakami równości oraz cudzysłowami wokół wartości. Taka konstrukcja nie jest zgodna z zasadami HTML i nie zostanie przetworzona prawidłowo przez przeglądarki. Atrybut title czyli <div title="stopka"> używany jest do wyświetlania dodatkowych informacji w formie dymka po najechaniu kursorem i nie jest związany z selektorami CSS. Z kolei <div class="stopka"> odnosi się do użycia klasy. Klasy są bardziej elastyczne pozwalając na przypisywanie tego samego stylu do wielu elementów co jest użyteczne w przypadku powtarzających się elementów na stronie. Jednakże w pytaniu jest mowa o selektorze ID co oznacza że stylizacja dotyczy konkretnego niepowtarzalnego elementu. Selekcję przez id poprzedzamy znakiem # co jest konwencją stosowaną w projektach gdzie poszczególne elementy mają być unikalne w ramach dokumentu HTML. Zrozumienie i poprawne używanie atrybutów takich jak id i class jest kluczowe dla efektywnego zarządzania stylem w dużych i złożonych projektach internetowych. Selekcja poprzez id jest stosowana w przypadkach gdzie wymagana jest unikalna identyfikacja elementu co jest niezbędnym elementem w procesie projektowania struktury stron internetowych. Stąd też ważne jest aby unikać nadmiarowego stosowania id w miejscach gdzie powtarzalność elementów jest wymagana ponieważ prowadzi to do problemów w zakresie skalowalności i utrzymania kodu.
Pytanie 32

Hermetyzacja to zasada programowania obiektowego mówiąca o tym, że

A. klasy mogą współdzielić ze sobą funkcjonalność.
B. klasy mogą mieć zdefiniowane metody wirtualne, które są implementowane w pochodnych klasach.
C. typy pól w klasach/obiektach mogą być dynamicznie zmieniane w zależności od danych im przypisywanych.
D. pola i metody wykorzystywane tylko przez daną klasę są ograniczane zasięgiem private lub protected.
Hermetyzacja to pojęcie, które dość często miesza się z innymi zasadami programowania obiektowego, takimi jak dziedziczenie, polimorfizm czy współdzielenie funkcjonalności między klasami. W efekcie powstaje takie wrażenie, że chodzi po prostu o „współpracę obiektów” albo „możliwość rozszerzania klas”, co jest tylko częścią obrazu, ale nie definicją hermetyzacji. Sedno hermetyzacji polega na ukrywaniu stanu obiektu i szczegółów implementacyjnych za dobrze zdefiniowanym interfejsem. Klasa ma swoje pola i metody pomocnicze, ale kod na zewnątrz widzi tylko to, co programista świadomie wystawi jako public. Pozostałe odpowiedzi dotykają innych cech obiektowości. Współdzielenie funkcjonalności między klasami to bardziej temat dziedziczenia, kompozycji albo używania wspólnych modułów czy interfejsów. To, że dwie klasy mogą mieć podobne metody i wykorzystywać wspólny kod, nie ma bezpośrednio nic wspólnego z hermetyzacją. Można mieć świetnie współdzieloną logikę, a kompletnie zignorować ukrywanie szczegółów implementacji i bezpieczeństwo stanu obiektów. Z kolei pomysł, że typy pól w klasach mogą się dynamicznie zmieniać w zależności od danych, dotyczy raczej systemu typów i języków dynamicznych, jak JavaScript czy PHP w trybie bez ścisłego typowania. To jest kwestia dynamicznego typowania, a nie hermetyzacji. Można mieć język statycznie typowany (np. Java, C#) i świetną hermetyzację, i można mieć język dynamicznie typowany, w którym hermetyzacja jest słaba lub w ogóle nieprzestrzegana. Natomiast metody wirtualne, nadpisywanie ich w klasach pochodnych, późne wiązanie wywołań – to klasyczny polimorfizm, nie hermetyzacja. Owszem, te koncepcje często występują razem w jednym projekcie, przez co łatwo się mylą, ale ich cele są inne. Polimorfizm pozwala różnym klasom reagować inaczej na to samo wywołanie metody, hermetyzacja zaś skupia się na tym, żeby ukryć wnętrze obiektu i wystawić tylko kontrolowany interfejs. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie „obiektowości jako całości” z pojedynczymi jej elementami. Ktoś widzi dziedziczenie albo metody wirtualne i zakłada, że to już automatycznie „hermetyzacja”. W praktyce dobra hermetyzacja to przede wszystkim rozsądne używanie private/protected, unikanie publicznych pól, a także pilnowanie, żeby stan obiektu był spójny i nie dało się go przypadkiem popsuć z zewnątrz. To właśnie ta ochrona wnętrza klasy, a nie możliwość dziedziczenia czy dynamicznego typowania, jest tutaj kluczowa.
Pytanie 33

W formularzu wartości z pola input o typie number zostały przypisane do zmiennej a, a następnie przetworzone w skrypcie JavaScript w sposób następujący: ```var x = parseInt(a);``` Jakiego typu będzie zmienna x?

A. liczbowego, całkowitego
B. napisowego
C. zmiennoprzecinkowego
D. Nan
Zmienna x, przypisana w wyniku zastosowania funkcji parseInt na zmiennej a, będzie typu liczbowego, całkowitego. Funkcja parseInt jest używana w JavaScript do konwersji wartości na liczbę całkowitą. Jeśli a jest wartością wprowadzoną przez użytkownika w polu input o typie number, to parseInt(a) zwróci wartość liczbową, eliminując wszelkie znaki niebędące cyframi. Wartością return będzie liczba całkowita, ponieważ parseInt zwraca tylko całkowite części liczb. Wartością zwróconą będzie NaN, jeśli a nie zawiera żadnych cyfr, co w tym kontekście nie ma miejsca, zakładając, że użytkownik wprowadził poprawne dane. Przykład: jeśli użytkownik wprowadzi '42.5', to parseInt('42.5') zwróci 42, eliminując część dziesiętną. Warto zaznaczyć, że parseInt może przyjąć drugi argument, który określa system liczbowy (bazę), w jakim liczba ma być interpretowana, co jest zgodne z wytycznymi ECMAScript. Poznanie możliwości i ograniczeń funkcji parseInt jest kluczowe w pracy z danymi liczbowymi w JavaScript, szczególnie w kontekście walidacji danych wejściowych.
Pytanie 34

Jaki format CSS dla akapitu definiuje styl szarej ramki z następującymi cechami?

p {
  padding: 15px;
  border: 2px dotted gray; }
A. linia kreskowa; grubość 2 px; marginesy poza ramką 15 px
B. linia ciągła; grubość 2 px; marginesy między tekstem a ramką 15 px
C. linia ciągła; grubość 2 px; marginesy poza ramką 15 px
D. linia kropkowa; grubość 2 px; marginesy między tekstem a ramką 15 px
Odpowiedź numer jeden jest poprawna, ponieważ prawidłowo opisuje stylizację akapitu przy użyciu CSS zgodnie z przedstawionym kodem. Właściwość 'border' definiuje styl obramowania elementu. W tym przypadku użyto stylu 'dotted', który oznacza linię kropkowaną, o grubości 2 pikseli i kolorze szarym. Jest to użyteczne w sytuacjach, gdy chcemy wizualnie wyróżnić element, ale w sposób subtelny i nienachalny. Dodatkowo, właściwość 'padding' określa margines wewnętrzny, czyli odstęp między zawartością elementu a jego krawędzią. Zapewnienie marginesu wewnętrznego 15 pikseli pozwala tekstowi oddalić się od krawędzi obramowania, co zwiększa czytelność i estetykę. Praktyczne zastosowanie takich stylizacji można znaleźć w projektowaniu stron internetowych, gdzie często używa się różnych stylów obramowań do organizowania treści. Zgodność z dobrymi praktykami web designu zakłada użycie spójnych i intuicyjnych stylów, co poprawia doświadczenia użytkownika oraz ułatwia nawigację po stronie internetowej. Tego typu formatowanie jest zgodne ze standardami CSS, co czyni kod bardziej przewidywalnym i łatwiejszym w utrzymaniu
Pytanie 35

Jak zdefiniować formatowanie tabeli w języku CSS, aby wyróżnić wiersz, na który aktualnie najeżdża kursor myszy, korzystając z innego koloru?

A. pseudoelement ::marker
B. pseudoklasę :visited
C. pseudoelement ::first-line
D. pseudoklasę :hover
Prawidłową odpowiedzią jest użycie pseudoklasy :hover, która jest standardowym rozwiązaniem w CSS do stylizacji elementów, gdy użytkownik na nie najedzie kursorem myszy. Pseudoklasa :hover pozwala na dynamiczną modyfikację wyglądu elementów, co jest szczególnie użyteczne w kontekście interaktywności stron internetowych. Na przykład, można zastosować tę pseudoklasę do wierszy tabeli, aby zmienić ich kolor tła na inny, co podnosi czytelność i estetykę interfejsu użytkownika. Implementacja może wyglądać następująco: table tr:hover { background-color: #f2f2f2; } - dzięki temu, gdy użytkownik najedzie myszką na wiersz tabeli, jego tło zmieni się na jasno szare, co zwraca uwagę na ten wiersz. Użycie :hover jest zgodne z dobrymi praktykami w projektowaniu UI, gdyż poprawia doświadczenia użytkownika oraz umożliwia intuicyjne korzystanie z interakcji na stronie. Pseudoklasa :hover wspiera również responsywność, ponieważ wpływa na sposób, w jaki użytkownicy wchodzą w interakcje z elementami, co jest kluczowe w nowoczesnym projektowaniu stron.
Pytanie 36

W przedstawionym kodzie PHP w miejscu kropek powinno znajdować się polecenie

Ilustracja do pytania
A. mysqli_num_fields($zapytanie);
B. mysqli_free_result($zapytanie);
C. mysqli_query($zapytanie);
D. mysqli_fetch_row($zapytanie);
Funkcja mysqli_fetch_row jest prawidłowa w tym kontekście ponieważ służy do pobierania jednego wiersza wyników z zestawu wyników zapytań do bazy danych. Każde wywołanie tej funkcji zwraca tablicę indeksowaną numerycznie reprezentującą wiersz danych co doskonale pasuje do zaprezentowanego kodu PHP. W przedstawionym kodzie mamy do czynienia z pętlą for która iteruje po każdym wierszu zestawu wyników. W każdym kroku pętli echo wyprowadza wartości z wiersza. Użycie mysqli_fetch_row jest zgodne z najlepszymi praktykami ponieważ pozwala na kontrolowane przetwarzanie danych z bazy danych i jest bardziej efektywne przy pracy z dużymi zbiorami danych niż pobieranie wszystkich danych na raz. Dodatkowo taka metoda pozwala na lepsze zarządzanie pamięcią ponieważ przetwarzamy dane wiersz po wierszu co jest ważne przy dużych zbiorach danych. Warto pamiętać że mysqli_fetch_row zwraca null gdy nie ma więcej wierszy do pobrania co jest przydatne do wykrywania końca zestawu wyników. Jest to częsty wybór w wielu aplikacjach webowych do przetwarzania danych pobranych z bazy danych
Pytanie 37

Baza danych MySQL została uszkodzona. Które z poniższych działańnie przyczyni się do jej naprawy?

A. Próba naprawy za pomocą polecenia REPAIR
B. Wykonanie replikacji bazy danych
C. Utworzenie nowej bazy i przeniesienie do niej tabel
D. Odtworzenie bazy z kopii zapasowej
Próba naprawy bazy danych za pomocą polecenia REPAIR, odtwarzanie bazy z kopii bezpieczeństwa czy stworzenie nowej bazy z przeniesieniem tabel mogą być mylnie uznawane za skuteczne rozwiązania w przypadku uszkodzenia bazy danych. Polecenie REPAIR TABLE ma zastosowanie tylko w przypadku tabel, które zostały uszkodzone, a nie w przypadku całej bazy danych. W praktyce, jeśli baza danych jest uszkodzona w sposób, który uniemożliwia jej działanie, to polecenie naprawy nie będzie wystarczające. Odzyskiwanie z kopii zapasowej to bardzo efektywna metoda, jednak wymaga wcześniejszego posiadania aktualnej kopii, a czasami dane mogą być utracone. Stworzenie nowej bazy danych i przeniesienie tabel jest procesem czasochłonnym i może nie zapewnić pełnej integralności danych, szczególnie w przypadku złożonych relacji między tabelami. Często mylone są pojęcia naprawy i odzyskiwania danych, co może prowadzić do błędnych decyzji w sytuacjach kryzysowych. Ważne jest, aby w momencie wystąpienia uszkodzenia bazy danych podejść do tematu z pełną wiedzą na temat dostępnych narzędzi i metod, aby uniknąć dalszych problemów związanych z bezpieczeństwem danych.
Pytanie 38

Aby ustawić marginesy wewnętrzne dla elementu, gdzie margines górny wynosi 50px, dolny 40px, prawy 20px oraz lewy 30px, należy zastosować składnię CSS

A. style="margin-bottom: 0cm;"> padding: 50px, 20px, 40px, 30px;
B. style="margin-bottom: 0cm;"> padding: 50px, 40px, 20px, 30px;
C. padding: 40px, 30px, 50px, 20px;
D. padding: 20px, 40px, 30px, 50px;
W odpowiedziach, które nie są poprawne, występuje nieporozumienie w zakresie różnicy między 'padding' a 'margin'. Właściwość 'padding' odnosi się do przestrzeni wewnętrznej elementu, natomiast 'margin' dotyczy przestrzeni zewnętrznej, która oddziela element od sąsiadów. Niezrozumienie tych dwóch pojęć prowadzi do błędnego przypisania wartości do niewłaściwej właściwości. Na przykład, pierwsza z zaproponowanych odpowiedzi mylnie stosuje 'padding' w kontekście marginesów, co jest technicznie niepoprawne. Kolejny błąd wynika z nieodpowiedniej kolejności wartości, co może prowadzić do niezamierzonego efektu w układzie strony. Warto zwrócić uwagę, że standardy CSS wymagają ścisłego przestrzegania kolejności i formatu, aby zapewnić prawidłowe renderowanie w różnych przeglądarkach. Ponadto, brak zrozumienia znaczenia jednostek w CSS oraz ich wpływu na elastyczność układu strony może skutkować nieadekwatnym wyświetlaniem treści na różnych urządzeniach. Typowe błędy myślowe, które pojawiają się w takich sytuacjach, to przekonanie, że różne jednostki są wymienne, czy też że kolejność wartości w 'padding' nie ma znaczenia. W rzeczywistości, poprawne użycie CSS opiera się na znajomości jego specyfikacji oraz praktycznych zasad, które pomagają w tworzeniu spójnych i responsywnych stron internetowych.
Pytanie 39

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Krzywe.
B. Progowanie.
C. Inwersja.
D. Barwienie.
Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.
Pytanie 40

W języku PHP, podczas pracy z bazą danych MySQL, aby zakończyć sesję z bazą, powinno się użyć

A. mysqli_close()
B. mysqli_commit()
C. mysqli_rollback()
D. mysqli_exit( )
Odpowiedź 'mysqli_close()' jest poprawna, ponieważ ta funkcja służy do zamykania połączenia z bazą danych MySQL w PHP. Po zakończeniu operacji na bazie danych ważne jest, aby zwolnić zasoby, zwłaszcza w aplikacjach, które mogą otwierać wiele połączeń. Funkcja ta nie przyjmuje żadnych argumentów i jest niezwykle istotna, aby uniknąć wycieków pamięci oraz zapewnić, że wszystkie zasoby są odpowiednio zarządzane. Przykładowo, po zakończeniu wykonywania skryptu, który pobiera dane z bazy, można użyć mysqli_close($connection), gdzie $connection jest wcześniej utworzonym połączeniem. Zgodnie z najlepszymi praktykami programistycznymi, powinno się zamykać połączenia w momencie, gdy nie są już potrzebne. Należy również pamiętać, że pozostawienie otwartego połączenia może prowadzić do ograniczenia liczby dostępnych połączeń w serwerze MySQL, co w dłuższej perspektywie może wpływać na wydajność aplikacji.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej