Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 17:35
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 17:45

Egzamin zdany!

Wynik: 32/40 punktów (80,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Po zainstalowaniu Windows 10, aby skonfigurować połączenie internetowe z ograniczeniem danych, w ustawieniach sieci i Internetu należy ustawić typ połączenia

A. szerokopasmowe

B. bezprzewodowe

C. taryfowe

D. przewodowe

Odpowiedź taryfowe jest poprawna, ponieważ w systemie Windows 10 istnieje możliwość skonfigurowania połączenia internetowego w taki sposób, aby monitorować i kontrolować zużycie danych. Ustawienie połączenia jako taryfowego pozwala użytkownikowi ograniczyć transfer danych, co jest szczególnie ważne w przypadku połączeń z limitem, takich jak mobilne dane komórkowe. Praktycznie oznacza to, że system operacyjny będzie informować użytkownika o zbliżającym się limicie oraz potencjalnie ograniczać niektóre funkcje, które mogą generować duże zużycie danych, takie jak automatyczne aktualizacje czy pobieranie dużych plików. Warto również dodać, że użytkownicy mogą ręcznie ustawić limity na użycie danych, co umożliwia lepsze zarządzanie kosztami. Tego rodzaju funkcjonalność jest zgodna z wytycznymi branżowymi, które zalecają użytkownikom ostrożne podejście do zarządzania danymi w celu unikania nieprzyjemnych niespodzianek na rachunkach. Dobrą praktyką jest również regularne monitorowanie użycia danych oraz dostosowywanie ustawień w zależności od zmieniających się potrzeb.

Pytanie 2

Po wydaniu polecenia route skonfigurowano

route add 192.168.35.0 MASK 255.255.255.0 192.168.0.2

A. adres sieci docelowej to 192.168.35.0

B. koszt metryki równy 0 przeskoków

C. 25-bitowa maska dla adresu sieci docelowej

D. maska 255.255.255.0 dla adresu IP bramy 192.168.0.2

Polecenie "route add 192.168.35.0 MASK 255.255.255.0 192.168.0.2" jest używane do dodawania trasy statycznej do tablicy routingu w systemach operacyjnych. W tej komendzie adres docelowej sieci to 192.168.35.0. Użycie maski 255.255.255.0 oznacza, że trasa ta dotyczy całej podsieci, która obejmuje adresy od 192.168.35.1 do 192.168.35.254. Dzięki temu ruch skierowany do tej podsieci będzie przesyłany do bramy 192.168.0.2. Dodawanie tras statycznych jest kluczowe w sytuacjach, gdy dynamiczne routowanie nie jest wystarczające, na przykład w małych sieciach lub w przypadku specyficznych wymagań dotyczących routingu. Przykładem praktycznego zastosowania może być sytuacja, w której administrator sieci chce zabezpieczyć komunikację między różnymi segmentami sieci, zapewniając, że określony ruch jest kierowany przez konkretną bramę. W kontekście standardów, zarządzanie trasami statycznymi powinno być zgodne z zasadami najlepszych praktyk, takimi jak zapewnienie trasy do najważniejszych zasobów w sieci, co może przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności komunikacji.

Pytanie 3

Aby umożliwić diagnozę systemu operacyjnego Windows oraz utworzyć plik zawierający listę wszystkich zaczytywanych sterowników, należy uruchomić system w trybie

A. awaryjnym.

B. przywracania usług katalogowych.

C. debugowania.

D. rejestrowania rozruchu.

Tryb rejestrowania rozruchu w systemie Windows to taka trochę niedoceniana opcja, a w rzeczywistości jest bardzo przydatna, zwłaszcza jeśli komuś zależy na dogłębnej analizie procesu startu systemu. Gdy wybierzesz ten tryb podczas uruchamiania komputera, Windows automatycznie tworzy plik ntbtlog.txt, gdzie rejestrowane są wszystkie sterowniki ładowane (lub niezaładowane) w trakcie rozruchu. To narzędzie bywa wręcz niezbędne w praktyce diagnostycznej — nie raz pozwoliło mi wyłapać, który sterownik powoduje zawieszanie się systemu lub tzw. blue screen. Eksperci IT i administratorzy polecają analizowanie tego pliku przy rozwiązywaniu problemów z bootowaniem, bo zawiera konkretne nazwy sterowników, ścieżki oraz informacje o sukcesie lub błędzie załadowania. Standardy branżowe (np. zalecenia Microsoftu dla administratorów) wręcz sugerują korzystanie z rejestrowania rozruchu w środowiskach produkcyjnych i testowych, gdzie stabilność systemu jest kluczowa. Co ciekawe, plik ntbtlog.txt znajdziesz najczęściej w katalogu głównym dysku systemowego (C:\Windows), a jego analiza nie wymaga żadnych specjalnych narzędzi — wystarczy Notatnik. Bardzo praktyczna sprawa, bo pozwala szybko wyeliminować podejrzane sterowniki. Moim zdaniem, jeśli ktoś na poważnie podchodzi do zagadnień związanych z utrzymaniem lub naprawą Windowsa, powinien znać i stosować tę opcję — to po prostu oszczędność czasu i nerwów.

Pytanie 4

Narzędziem służącym do monitorowania efektywności oraz niezawodności w systemach Windows 7, Windows Server 2008 R2 i Windows Vista jest

A. perfmon.msc

B. devmgmt.msc

C. dfrg.msc

D. tsmmc.msc

Perfmon.msc, znane jako Monitor wydajności, jest potężnym narzędziem w systemach Windows, które umożliwia administratorom i użytkownikom zaawansowanym monitorowanie wydajności systemu oraz analizy różnorodnych wskaźników. Dzięki niemu można śledzić takie parametry jak wykorzystanie procesora, pamięci RAM, dysków oraz sieci, co jest kluczowe dla identyfikacji potencjalnych problemów z wydajnością czy niezawodnością. Przykładowo, jeśli użytkownik zauważa spowolnienie działania systemu, przy użyciu perfmon.msc może zdiagnozować, które procesy obciążają system oraz na jakie zasoby mają największy wpływ. Narzędzie to pozwala także na tworzenie wykresów i raportów, które mogą być pomocne w długoterminowej analizie wydajności. W kontekście najlepszych praktyk, regularne monitorowanie tych wskaźników może pomóc w proaktywnym zarządzaniu infrastrukturą IT, co jest zgodne z zaleceniami ITIL w zakresie zarządzania wydajnością usług.

Pytanie 5

Jakie jest tempo transferu danych dla napędu DVD przy prędkości x48?

A. 10800 KiB/s

B. 32400 KiB/s

C. 64800 KiB/s

D. 54000 KiB/s

Odpowiedzi 32400 KiB/s, 54000 KiB/s i 10800 KiB/s są nietrafione, a to przez błędy w obliczeniach albo brak zrozumienia prędkości transferu napędów DVD. W przypadku 32400 KiB/s, ktoś chyba pomylił się, myśląc, że 1x to więcej, niż jest w rzeczywistości, co znacznie obniża wynik. Z kolei 54000 KiB/s może sugerować błąd w mnożeniu lub założenie, że prędkość transferu to 40x, co jest zresztą błędne. A 10800 KiB/s to już całkowite nieporozumienie, bo to sugeruje przestarzałe normy dla CD, a nie dla DVD. Ważne jest, w pracy z napędami optycznymi, aby rozumieć, że różne formaty mają różne prędkości transferu. Powszechnie przyjęte wartości są zgodne ze standardami branżowymi, dlatego przy obliczeniach trzeba opierać się na aktualnych danych i unikać typowych pomyłek związanych z jednostkami i ich konwersją.

Pytanie 6

System S.M.A.R.T jest stworzony do kontrolowania działania i identyfikacji usterek

A. napędów płyt CD/DVD

B. dysków twardych

C. kart rozszerzeń

D. płyty głównej

System S.M.A.R.T to naprawdę fajna technologia, która monitoruje dyski twarde. Dzięki różnym wskaźnikom, jak chociażby temperatura czy ilość błędów, można w miarę wcześnie zauważyć, że coś się dzieje. Na przykład, duża ilość błędów odczytu może oznaczać, że dysk zaczyna mieć problemy z powierzchnią, co w najgorszym przypadku może skończyć się utratą danych. Z własnego doświadczenia wiem, że warto co jakiś czas sprawdzić te wskaźniki, bo to naprawdę pomoże w zarządzaniu danymi i unikaniu niespodzianek. S.M.A.R.T jest super ważny zwłaszcza w miejscach, gdzie dane są na wagę złota, jak serwery czy stacje robocze. Regularne sprawdzanie może znacząco zredukować ryzyko awarii i przestojów, więc nie bagatelizujcie tego tematu!

Pytanie 7

Które z poniższych poleceń w Windows wyświetla adresy IP interfejsów sieciowych?

A. netstat

B. ipconfig

C. tracert

D. getmac

Polecenie <code>ipconfig</code> w systemie Windows jest podstawowym narzędziem wykorzystywanym do wyświetlania konfiguracji sieciowej urządzenia. To polecenie pozwala użytkownikowi uzyskać szczegółowe informacje o adresach IP przypisanych do różnych interfejsów sieciowych na komputerze. Dzięki opcji <code>ipconfig</code>, można zobaczyć zarówno adresy IPv4, jak i IPv6, a także inne istotne elementy konfiguracji sieci, takie jak maska podsieci czy brama domyślna. Jest to niezwykle przydatne narzędzie dla administratorów systemów, którzy zarządzają sieciami komputerowymi, ponieważ umożliwia szybką weryfikację czy interfejsy sieciowe są poprawnie skonfigurowane i działają zgodnie z oczekiwaniami. Dodatkowo, korzystając z opcji takich jak <code>ipconfig /all</code>, można uzyskać jeszcze bardziej szczegółowe informacje, w tym dane dotyczące DHCP czy serwerów DNS. Polecenie to jest zgodne ze standardowymi praktykami administracyjnymi i jest często wykorzystywane w diagnostyce problemów sieciowych, co czyni je nieocenionym narzędziem w arsenale każdego specjalisty IT.

Pytanie 8

Przedstawione na ilustracji narzędzie jest przeznaczone do

A. montażu okablowania miedzianego.

B. zdejmowania izolacji z okablowania miedzianego.

C. łączenia okablowania światłowodowego.

D. zdejmowania izolacji z okablowania światłowodowego.

To narzędzie na ilustracji to specjalistyczny stripper do włókien światłowodowych, najczęściej typu Miller CFS-3 lub bardzo podobny. Jego główne zadanie to precyzyjne zdejmowanie izolacji z okablowania światłowodowego – dokładnie tak, jak wskazuje poprawna odpowiedź. W światłowodzie mamy kilka warstw: płaszcz zewnętrzny, powłokę 900 µm (tight buffer), powłokę 250 µm oraz samo włókno szklane o średnicy 125 µm. Ten rodzaj ściągacza ma wyfrezowane gniazda o konkretnych średnicach właśnie pod te warstwy, co pozwala zdjąć izolację bez zarysowania ani mikropęknięć rdzenia. W praktyce, przy przygotowaniu złączy SC, LC czy spawów mechanicznych, zawsze wykonuje się sekwencję: cięcie kabla, zdejmowanie płaszcza, zdejmowanie powłoki 900/250 µm takim narzędziem, czyszczenie alkoholem izopropylowym, dopiero potem cleaver i spawarka. Branżowe standardy i dobre praktyki (np. zalecenia producentów osprzętu oraz normy dotyczące instalacji światłowodów, jak ISO/IEC 11801 czy zalecenia ITU-T) podkreślają, że używanie dedykowanych stripperów jest kluczowe dla zachowania tłumienności złącza na niskim poziomie. Z mojego doświadczenia, użycie zwykłych kombinerek albo uniwersalnego ściągacza do miedzi kończy się często uszkodzeniem włókna, niewidocznym gołym okiem, ale potem wychodzi przy pomiarach reflektometrem lub miernikiem mocy. Dlatego profesjonalne ekipy światłowodowe zawsze wożą ze sobą właśnie takie narzędzia o żółtych rękojeściach, z opisanymi średnicami na szczękach. To jest taki podstawowy „must have” przy każdej pracach z optyką.

Pytanie 9

Aby zwiększyć lub zmniejszyć rozmiar ikony na pulpicie, trzeba obracać kółkiem myszy, jednocześnie trzymając klawisz

A. CTRL

B. ALT

C. SHIFT

D. TAB

Użycie klawisza CTRL w połączeniu z kręceniem kółkiem myszy to całkiem standardowy sposób w Windowsie na powiększanie lub zmniejszanie ikon na pulpicie. To fajna funkcjonalność, bo pozwala każdemu łatwo dostosować widok do swoich potrzeb. Na przykład, jeśli chcesz powiększyć ikonę, wystarczy przytrzymać CTRL i kręcić kółkiem myszy w górę. A jeśli kręcisz w dół, to ikona zrobi się mniejsza. To jest zgodne z zasadami użyteczności, czyli z tym, żeby wszystko było intuicyjne i łatwe do ogarnięcia. Co ciekawe, ta metoda nie tylko działa na pulpicie, ale też w wielu aplikacjach, jak edytory tekstu czy przeglądarki, gdzie możesz powiększać lub zmniejszać tekst. Dzięki temu masz większą kontrolę nad tym, co widzisz na ekranie, a to zdecydowanie poprawia komfort korzystania z komputera.

Pytanie 10

Aby przeprowadzić instalację bez nadzoru w systemie Windows, konieczne jest przygotowanie pliku odpowiedzi o nazwie

A. pagefile.sys

B. unattend.txt

C. modprobe.conf

D. boot.ini

Pliki 'modprobe.conf', 'pagefile.sys' i 'boot.ini' nie pasują do nienadzorowanej instalacji Windows, bo każdy z nich pełni inną funkcję w systemie. 'modprobe.conf' jest typowy dla Linuksa i zajmuje się modułami jądra, więc to nie to samo. 'pagefile.sys' to plik stronicowania, który pomaga RAMowi, ale nie ma nic wspólnego z instalacją. A 'boot.ini' to stary plik do zarządzania opcjami rozruchowymi w Windows XP, więc też nie działa w kontekście nienadzorowanej instalacji. Takie pomyłki biorą się często z mylenia ról plików w różnych systemach. Ważne, żeby wiedzieć, że każdy ma swoje zastosowanie i nie da się ich zamieniać. Jak się tego nie rozumie, to można narobić bałaganu w administracji i mieć niezłe problemy z instalacjami.

Pytanie 11

Który z podanych adresów IPv4 należy do kategorii B?

A. 128.100.100.10

B. 224.100.10.10

C. 10.10.10.10

D. 192.168.1.10

Adres IPv4 128.100.100.10 należy do klasy B, co wynika z jego pierwszego oktetu. Klasa B obejmuje adresy, których pierwszy oktet mieści się w przedziale od 128 do 191. W praktyce, klasyfikacja adresów IP jest kluczowym elementem w projektowaniu sieci komputerowych, ponieważ pozwala na efektywne zarządzanie przestrzenią adresową. Adresy klasy B są często wykorzystywane w średnich i dużych sieciach, ponieważ oferują możliwość stworzenia do 65 536 adresów IP w ramach jednej sieci (przy użyciu maski podsieci 255.255.0.0). Przykładem zastosowania adresów klasy B jest ich wykorzystanie w przedsiębiorstwach, które potrzebują dużej liczby adresów dla swoich urządzeń, takich jak komputery, serwery, drukarki i inne. W kontekście standardów, klasyfikacja adresów IP opiera się na protokole Internet Protocol (IP), który jest kluczowym elementem w architekturze Internetu. Warto zaznaczyć, że klasy adresów IP są coraz mniej używane na rzecz CIDR (Classless Inter-Domain Routing), który oferuje większą elastyczność w alokacji adresów. Niemniej jednak, zrozumienie klasyfikacji jest nadal istotne dla profesjonalistów zajmujących się sieciami.

Pytanie 12

Usługa, umożliwiająca zdalną pracę na komputerze z systemem Windows z innego komputera z systemem Windows, który jest połączony z tą samą siecią lub z Internetem, to

A. DHCP

B. FTP

C. serwer plików

D. pulpit zdalny

Usługa pulpitu zdalnego pozwala użytkownikom na zdalny dostęp do komputerów z systemem Windows, co jest szczególnie użyteczne w kontekście pracy zdalnej, obsługi technicznej czy szkoleń online. Pulpit zdalny wykorzystuje protokół RDP (Remote Desktop Protocol), który umożliwia przesyłanie obrazu ekranu oraz danych wejściowych (takich jak mysz i klawiatura) pomiędzy komputerem lokalnym a zdalnym. Dzięki temu użytkownik może korzystać z pełnej funkcjonalności zdalnego systemu, jakby siedział bezpośrednio przed nim. Przykłady zastosowania obejmują umożliwienie pracownikom pracy zdalnej z biura, co zwiększa elastyczność i wydajność pracy, a także udzielanie wsparcia technicznego przez specjalistów IT. W praktyce, aby skonfigurować pulpit zdalny, użytkownicy muszą upewnić się, że odpowiednie ustawienia w systemie operacyjnym są aktywne, a także że porty sieciowe są odpowiednio skonfigurowane w zaporze sieciowej. Ponadto, stosowanie dobrych praktyk w zakresie bezpieczeństwa, takich jak korzystanie z silnych haseł oraz dwuskładnikowej autoryzacji, jest kluczowe dla ochrony danych podczas korzystania z pulpitu zdalnego.

Pytanie 13

Jaki zakres adresów IPv4 jest prawidłowo przypisany do danej klasy?

A. Poz. D

B. Poz. C

C. Poz. A

D. Poz. B

Wybór odpowiedzi A, C lub D odnosi się do nieprawidłowych zakresów adresów IPv4 przypisanych do niewłaściwych klas. Klasa A obejmuje adresy od 1.0.0.0 do 126.255.255.255, co oznacza, że posiada tylko 7 bitów identyfikatora sieci, co pozwala na obsługę bardzo dużych sieci, ale z ograniczoną liczbą dostępnych adresów hostów. Klasa C, z kolei, obejmuje zakres od 192.0.0.0 do 223.255.255.255, oferując 24 bity dla hostów, co jest idealne dla mniejszych sieci, które nie wymagają dużej liczby adresów. Klasa D, z adresami od 224.0.0.0 do 239.255.255.255, jest zarezerwowana dla multicastu, co oznacza, że nie jest używana do przypisywania adresów dla indywidualnych hostów ani dla standardowego routingu. Powszechnym błędem jest mylenie zakresów adresów oraz ich przeznaczenia, co może prowadzić do problemów z konfiguracją sieci i bezpieczeństwem. Właściwe zrozumienie klas adresów IPv4 i ich zastosowania jest niezbędne do efektywnego zarządzania sieciami, a także do unikania kolizji w przydzielaniu adresów IP oraz zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania w różnych kontekstach sieciowych.

Pytanie 14

Które zestawienie: urządzenie - funkcja, którą pełni, jest niepoprawne?

A. Access Point - bezprzewodowe łączenie komputerów z siecią lokalną

B. Przełącznik - segmentacja sieci na VLAN-y

C. Ruter - łączenie komputerów w tej samej sieci

D. Modem - łączenie sieci lokalnej z Internetem

Przyporządkowanie rutera do funkcji połączenia komputerów w tej samej sieci jest błędne, ponieważ ruter nie jest urządzeniem lokalnym, które łączy komputery w obrębie tej samej sieci LAN. Zamiast tego, jego głównym zadaniem jest kierowanie ruchu danych pomiędzy różnymi sieciami, w tym pomiędzy sieciami lokalnymi a Internetem. W praktyce, do połączenia komputerów w tej samej sieci LAN stosuje się przełączniki (switches), które działają na poziomie warstwy drugiej modelu OSI i umożliwiają komunikację między urządzeniami w obrębie tej samej segmentu sieci. Błędne przypisanie funkcji rutera do lokalnego połączenia komputerów może wynikać z nieporozumienia dotyczącego roli, jaką pełnią różne urządzenia sieciowe. Często osoby uczące się o sieciach komputerowych mylą ruter z przełącznikiem, co prowadzi do błędnych wniosków. Warto zwrócić uwagę, że ruter może również pełnić funkcję zapory (firewall) i zarządzać bezpieczeństwem sieci, co czyni go bardziej kompleksowym urządzeniem niż przełącznik. Kluczowe jest zrozumienie różnicy pomiędzy tymi urządzeniami i ich rolą w architekturze sieciowej, a także stosowanie standardów branżowych, które precyzują funkcjonalność każdego z nich.

Pytanie 15

Jaki jest poprawny adres podsieci po odjęciu 4 bitów od części hosta w adresie klasowym 192.168.1.0?

A. 192.168.1.48/28

B. 192.168.1.88/27

C. 192.168.1.44/28

D. 192.168.1.80/27

Adres 192.168.1.48/28 jest prawidłowy, ponieważ pożyczając 4 bity z części hosta, zmieniamy maskę podsieci z domyślnej /24 (255.255.255.0) na /28 (255.255.255.240). Maski /28 pozwalają na utworzenie 16 adresów (2^4), z czego 14 może być przypisanych do urządzeń (1 adres to adres sieci, a 1 to adres rozgłoszeniowy). W przypadku adresu 192.168.1.48/28, adres sieci to 192.168.1.48, a adres rozgłoszeniowy to 192.168.1.63. Praktycznie oznacza to, że dostępne adresy hostów w tej podsieci to od 192.168.1.49 do 192.168.1.62. Zmiana liczby bitów w masce podsieci to standardowa praktyka w inżynierii sieciowej, umożliwiająca lepsze dopasowanie liczby adresów IP do rzeczywistych potrzeb sieci, co jest zgodne z zasadami efektywnego zarządzania adresacją IP. Dobrą praktyką jest również dokumentacja i planowanie podsieci, aby uniknąć konfliktów i zapewnić optymalizację wykorzystania adresów.

Pytanie 16

Na rysunku ukazano diagram

A. przetwornika DAC

B. zasilacza impulsowego

C. karty graficznej

D. przełącznika kopułkowego

Schemat przedstawia zasilacz impulsowy, który jest kluczowym elementem współczesnych urządzeń elektronicznych. Zasilacz impulsowy przekształca napięcie zmienne na napięcie stałe i charakteryzuje się wysoką sprawnością energetyczną dzięki wykorzystaniu przetworników kluczujących. W przedstawionym schemacie widzimy mostek prostowniczy, który zamienia prąd zmienny na stały, oraz tranzystor kluczujący, który steruje przepływem energii w transformatorze. Transformator ten ma za zadanie izolować obwody i dostosowywać napięcie wyjściowe. Następnie energia przepływa przez diody prostownicze i kondensatory filtrujące, które wygładzają napięcie wyjściowe. Zasilacze impulsowe są powszechnie stosowane w komputerach, telewizorach i ładowarkach z uwagi na ich efektywność i kompaktowy rozmiar. Standardy branżowe, takie jak IEC 60950, określają wymagania dotyczące bezpieczeństwa zasilaczy, a dobre praktyki obejmują odpowiednią filtrację zakłóceń i zabezpieczenie przed przepięciami, co poprawia niezawodność i trwałość urządzeń.

Pytanie 17

W przedsiębiorstwie zainstalowano pięć komputerów z adresami kart sieciowych zawartymi w tabeli. W związku z tym można wyróżnić

Adres IP	Maska
10.1.61.10	255.255.0.0
10.1.61.11	255.255.0.0
10.3.63.20	255.255.0.0
10.3.63.21	255.255.0.0
10.5.63.10	255.255.0.0

A. 3 podsieci

B. 2 podsieci

C. 1 sieć

D. 5 podsieci

Podział na podsieci to kluczowy element zarządzania sieciami komputerowymi, który pozwala na optymalizację przepływu danych i bezpieczeństwo. W przypadku przedstawionym w pytaniu mamy pięć adresów IP z przypisaną maską 255.255.0.0, co oznacza, że w sieci klasy B mamy 16-bitowy zakres identyfikujący sieć i 16-bitowy identyfikujący hosty. Adresy IP 10.1.61.10 i 10.1.61.11 należą do jednej podsieci 10.1.0.0/16, adresy 10.3.63.20 i 10.3.63.21 do innej podsieci 10.3.0.0/16, a adres 10.5.63.10 do trzeciej podsieci 10.5.0.0/16. W praktyce, zarządzając siecią, podział na podsieci może być użyty do separacji różnych działów firmy, co pozwala na precyzyjne zarządzanie ruchem sieciowym oraz zwiększenie bezpieczeństwa poprzez ograniczenie dostępu tylko do niektórych segmentów sieci. Standardy takie jak IPv4 i IPv6 w połączeniu z koncepcjami subnettingu umożliwiają wydajne alokowanie adresów IP, co jest kluczowe w dużych przedsiębiorstwach stosujących wewnętrzne sieci LAN.

Pytanie 18

Jak nazywa się zestaw usług internetowych dla systemów operacyjnych Microsoft Windows, który pozwala na działanie jako serwer FTP i serwer WWW?

A. IIS

B. WINS

C. APACHE

D. PROFTPD

IIS, czyli Internet Information Services, to zestaw usług internetowych stworzonych przez firmę Microsoft, które umożliwiają hosting aplikacji webowych oraz pełnienie roli serwera FTP i serwera WWW. IIS jest głęboko zintegrowany z systemami operacyjnymi Windows Server, co zapewnia wysoką wydajność oraz łatwość w zarządzaniu. Dzięki jego elastyczności, IIS jest w stanie obsługiwać różnorodne aplikacje internetowe, w tym te oparte na technologii ASP.NET, co czyni go popularnym wyborem dla programistów .NET. Przykładem zastosowania IIS może być organizacja, która korzysta z niego do hostowania strony intranetowej oraz aplikacji webowych dla swoich pracowników. Warto również wspomnieć, że IIS wspiera protokoły takie jak HTTP, HTTPS, FTP, oraz FTPs, co sprawia, że jest to wszechstronny serwer. Ponadto, bezpieczeństwo jest kluczowym aspektem IIS, który zapewnia mechanizmy autoryzacji, uwierzytelniania oraz różnorodne opcje konfiguracji, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zabezpieczeń aplikacji webowych.

Pytanie 19

Do weryfikacji integralności systemu plików w środowisku Linux trzeba zastosować polecenie

A. fstab

B. mkfs

C. fsck

D. man

Polecenie 'fsck' (File System Consistency Check) jest kluczowym narzędziem w systemie Linux, używanym do sprawdzania i naprawy błędów w systemie plików. W kontekście zarządzania danymi, utrzymanie integralności systemu plików jest niezwykle istotne, ponieważ może zapobiec utracie danych oraz zapewnić stabilność systemu operacyjnego. Przykładowe zastosowanie polecenia 'fsck' polega na uruchomieniu go na zamontowanej partycji, co pozwala na identyfikację i, jeśli to konieczne, automatyczne naprawienie błędów. Użytkownik może również skorzystać z opcji '-y', aby automatycznie akceptować wszystkie sugerowane poprawki. Warto podkreślić, że przed użyciem 'fsck' zalecane jest odmontowanie systemu plików, aby uniknąć dodatkowych problemów. Dobrą praktyką jest regularne sprawdzanie systemu plików, zwłaszcza po nieprawidłowym wyłączeniu systemu lub awarii sprzętu, co może prowadzić do uszkodzenia danych. W kontekście standardów branżowych, 'fsck' jest zgodne z podstawowymi zasadami zarządzania systemem plików i utrzymania wysokiej dostępności danych.

Pytanie 20

Jaki procesor powinien być zastosowany przy składaniu komputera osobistego z płytą główną Asus M5A78L-M/USB3 AMD760G socket AM3+?

A. AMD APU A4 6320 3800MHz FM2

B. AMD A8-7600 S.FM2 BOX

C. AMD APU A8 7650K 3300MHz FM2+ BOX

D. AMD FX 8300 3300MHz AM3+ Oem

Poprawna odpowiedź to AMD FX 8300 3300MHz AM3+ Oem, ponieważ jest to procesor kompatybilny z gniazdem AM3+, które znajduje się na płycie głównej Asus M5A78L-M/USB3. Gniazdo AM3+ obsługuje szereg procesorów z rodziny AMD FX, które oferują wyższą wydajność w porównaniu do procesorów z gniazda FM2. Wybór FX 8300 pozwala na lepsze zarządzanie wieloma wątkami dzięki architekturze, która obsługuje do ośmiu rdzeni, co jest szczególnie cenne w zastosowaniach wymagających dużej mocy obliczeniowej, takich jak gry czy edycja wideo. Dodatkowo, procesor ten wspiera technologię Turbo Core, co umożliwia dynamiczne zwiększenie częstotliwości taktowania, co przekłada się na lepszą wydajność w zastosowaniach jednowątkowych. W praktyce oznacza to, że użytkownicy mogą oczekiwać płynniejszej pracy systemu oraz lepszej odpowiedzi w zadaniach, które są intensywne obliczeniowo. Zastosowanie procesora zgodnego z gniazdem AM3+ jest zgodne z najlepszymi praktykami budowy komputera, gdzie kluczowym aspektem jest dobór komponentów zapewniających ich współpracę.

Pytanie 21

Wskaż właściwą formę maski

A. 255.255.255.192

B. 255.255.255.228

C. 255.255.255.96

D. 255.255.255.64

Maska podsieci 255.255.255.192 jest poprawną postacią maski, ponieważ jest zgodna ze standardami IPv4 i prawidłowo definiuje podział sieci na podsieci. Maska ta, w zapisie binarnym, wygląda następująco: 11111111.11111111.11111111.11000000. Oznacza to, że pierwsze 26 bitów jest zarezerwowanych dla adresu sieciowego, a pozostałe 6 bitów dla adresów hostów. Dzięki temu możemy utworzyć 4 podsieci (2^2) z grupy adresów, co daje nam możliwość przypisania do 64 adresów hostów w każdej z nich (2^6). Taka konstrukcja jest szczególnie przydatna w dużych organizacjach, gdzie istnieje potrzeba segmentacji sieci w celu zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności zarządzania. Używanie odpowiednich masek podsieci pozwala również na lepsze wykorzystanie dostępnej puli adresów IP, co jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie projektowania sieci. Warto również wspomnieć, że w kontekście routingu, użycie poprawnych masek podsieci umożliwia routerom efektywne kierowanie ruchu, co jest kluczowe dla utrzymania wydajności sieci.

Pytanie 22

Jakie urządzenie powinno być użyte do łączenia komputerów w strukturze gwiazdy?

A. Bridge

B. Transceiver

C. Repetytor

D. Switch

Switch to urządzenie, które odgrywa kluczową rolę w topologii gwiazdy, ponieważ umożliwia efektywne zarządzanie ruchem danych między podłączonymi komputerami. W topologii gwiazdy wszystkie urządzenia są bezpośrednio połączone z centralnym punktem, którym w tym przypadku jest switch. Switch działa na poziomie warstwy drugiej modelu OSI, co oznacza, że przetwarza ramki danych na podstawie adresów MAC. Dzięki temu, gdy komputer wysyła dane, switch kieruje je bezpośrednio do odpowiedniego urządzenia, co minimalizuje kolizje i zwiększa wydajność sieci. Przykładem zastosowania switche'a w topologii gwiazdy może być biuro, gdzie wiele komputerów i urządzeń drukujących jest połączonych z jednym switchem, co pozwala na sprawne działanie oraz łatwe zarządzanie siecią. Dodatkowo, stosowanie switchy pozwala na implementację funkcji VLAN, co umożliwia segmentację ruchu sieciowego i zwiększa bezpieczeństwo oraz wydajność sieci. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, switche powinny być projektowane z myślą o skalowalności, co pozwala na łatwe dodawanie kolejnych urządzeń bez wpływu na istniejące połączenia.

Pytanie 23

Standard IEEE 802.11 określa typy sieci

A. światłowodowe LAN

B. Gigabit Ethernet

C. Fast Ethernet

D. bezprzewodowe LAN

Standard IEEE 802.11 to temat, który dotyczy technologii bezprzewodowych. W skrócie, chodzi o zasady i normy, które pozwalają na komunikację w sieciach lokalnych bez używania kabli. Praktycznie rzecz biorąc, dzięki tym standardom możemy tworzyć sieci, które łączą różne urządzenia, jak komputery, telefony czy drukarki, używając fal radiowych. Spotykamy to na co dzień – w Wi-Fi w domach, biurach czy w kawiarniach i na lotniskach. Standard ten oferuje różne prędkości przesyłu danych i zasięg, co sprawia, że można go dopasować do potrzeb użytkowników. Ważne jest też, jak skonfigurować routery i punkty dostępowe, bo to zapewnia dostęp do internetu i mobilność. Dobrze zaprojektowane sieci bezprzewodowe, które trzymają się tego standardu, naprawdę poprawiają efektywność komunikacji w różnych miejscach, więc są niezbędne w naszym nowoczesnym świecie informacyjnym.

Pytanie 24

Adres IP jest zapisany jako cztery grupy liczb, które są oddzielone kropkami

A. dekad

B. oktetów

C. bitów

D. helów

Numer IP, będący kluczowym elementem protokołu komunikacyjnego w sieciach komputerowych, zapisywany jest w formie czterech oktetów oddzielonych kropkami. Oktet to jednostka danych składająca się z ośmiu bitów, co pozwala na reprezentację wartości od 0 do 255 dla każdego z czterech segmentów. Dzięki temu, adresy IPv4, które są najczęściej używane, mogą przyjąć formę taką jak 192.168.0.1. W praktyce pozwala to na zdefiniowanie około 4 miliardów unikalnych adresów w ramach tego systemu. Dobre praktyki zalecają, aby w dokumentacji i konfiguracjach sieciowych zawsze posługiwać się pełnymi adresami IP, aby uniknąć nieporozumień. Ponadto, znajomość struktury i formatu adresów IP jest kluczowa przy projektowaniu i zarządzaniu sieciami, a także podczas rozwiązywania problemów związanych z komunikacją w sieci.

Pytanie 25

Jakie jest maksymalne dozwolone promień gięcia przy układaniu kabla U/UTP kat.5E?

A. sześć średnic kabla

B. dwie średnice kabla

C. cztery średnice kabla

D. osiem średnic kabla

Dopuszczalny promień zgięcia kabli jest kluczowym zagadnieniem w kontekście instalacji sieciowych, a wybór niewłaściwych wartości może prowadzić do poważnych problemów. Odpowiedzi wskazujące na cztery, sześć lub dwie średnice kabla opierają się na błędnych założeniach dotyczących wytrzymałości i wydajności kabli. Na przykład, zgięcie kabla w promieniu czterech średnic może powodować znaczne obciążenia, które mogą prowadzić do uszkodzenia żył miedzianych oraz zwiększenia tłumienia sygnału. Podobnie, sześć średnic jako wartość graniczna również nie zapewnia wystarczającego marginesu bezpieczeństwa, co w praktyce może skutkować problemami z transmisją danych w dłuższej perspektywie. Zgięcie o promieniu dwóch średnic jest zdecydowanie niewystarczające i stwarza ryzyko poważnych uszkodzeń kabla, co może prowadzić do jego całkowitego usunięcia. Właściwe podejście do instalacji kabla, zgodne z zaleceniami stawiającymi na osiem średnic, jest nie tylko dobrym praktyką, ale również wymogiem, aby zapewnić długotrwałą funkcjonalność i niezawodność sieci. Dlatego ważne jest, aby w trakcie planowania i przeprowadzania instalacji kabli, nie lekceważyć tych zasad, aby uniknąć kosztownych napraw i zminimalizować ryzyko przerw w działaniu sieci.

Pytanie 26

Na ilustracji przedstawiono przewód z wtykami

A. ATA

B. SATA

C. Berg

D. Molex

Kabel przedstawiony na rysunku to kabel SATA co oznacza Serial ATA Serial Advanced Technology Attachment Jest to nowoczesny standard interfejsu służący do podłączania dysków twardych SSD oraz napędów optycznych do płyt głównych komputerów osobistych W odróżnieniu od starszych interfejsów takich jak PATA SATA charakteryzuje się znacznie wyższą przepustowością co pozwala na szybszy transfer danych Obecnie SATA jest powszechnie stosowanym standardem ze względu na swoją wydajność i niezawodność Wtyczki SATA są wąskie i płaskie co umożliwia łatwe podłączanie i odłączanie kabli nawet w ciasnych obudowach komputerowych Warto zaznaczyć że kable SATA transmitują dane na zasadzie punkt-punkt co eliminuje konieczność stosowania zworek w przeciwieństwie do PATA Dodatkowo standard SATA wspiera funkcje takie jak Hot Plugging co pozwala na podłączanie i odłączanie urządzeń bez konieczności wyłączania komputera Dzięki zdolności obsługi różnorodnych technologii dyskowych oraz zwiększonej przepustowości SATA stał się nieodzownym elementem nowoczesnych infrastruktur komputerowych W praktyce zastosowanie kabli SATA przyczynia się do zwiększenia wydajności systemu i optymalizacji pracy dysków twardych

Pytanie 27

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 1 modułu 16 GB.

B. 1 modułu 32 GB.

C. 2 modułów, każdy po 16 GB.

D. 2 modułów, każdy po 8 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 28

Na schemacie procesora rejestry mają za zadanie przechowywać adres do

A. wykonywania operacji arytmetycznych

B. zarządzania wykonywanym programem

C. kolejnej instrukcji programu

D. przechowywania argumentów obliczeń

Rejestry to kluczowe elementy procesora, które pełnią różnorodne funkcje związane z obliczeniami. W kontekście przechowywania argumentów obliczeń rejestry działają jako szybki dostęp do danych potrzebnych w operacjach arytmetycznych i logicznych. Dzięki temu procesor nie musi każdorazowo pobierać danych z pamięci operacyjnej, co znacznie przyspiesza przetwarzanie danych. Przykładem zastosowania mogą być operacje dodawania, gdzie rejestry przechowują liczby do zsumowania, a wynik trafia do kolejnego rejestru. W standardach architektur jak x86 czy ARM rejestry są często używane do tymczasowego przechowywania wyników i parametrów funkcji. Dzięki rejestrom możliwe jest także bezpośrednie adresowanie, co jest kluczowe dla szybkiego wykonywania instrukcji. W branży IT uważa się za dobrą praktykę optymalne wykorzystanie rejestrów, co przekłada się na wydajność aplikacji. Wiedza o tym, jak rejestry przechowują argumenty obliczeń, jest fundamentalna dla każdego, kto chce zrozumieć efektywne działanie procesorów i ich architekturę.

Pytanie 29

Polecenie uname -s w systemie Linux służy do identyfikacji

A. stanu aktywnych interfejsów sieciowych.

B. nazwa jądra systemu operacyjnego.

C. ilości dostępnej pamięci.

D. dostępnego miejsca na dysku twardym.

Wybór innych odpowiedzi może wynikać z nieporozumienia dotyczącego funkcji polecenia 'uname'. Na przykład, pierwsza odpowiedź dotycząca wolnej pamięci może być myląca; do monitorowania pamięci w systemie Linux używa się zazwyczaj poleceń takich jak 'free' lub 'top', które dostarczają informacji o aktualnym stanie pamięci operacyjnej. Odpowiedź dotycząca wolnego miejsca na dyskach twardych również jest niewłaściwa. W tym przypadku odpowiednie polecenia to 'df' (disk free) lub 'lsblk', które pokazują, ile miejsca pozostało na dyskach i jakie partycje są dostępne. Natomiast odpowiedź dotycząca statusu aktywnych interfejsów sieciowych można zweryfikować przez polecenia takie jak 'ifconfig' lub 'ip a', które umożliwiają dostęp do informacji o interfejsach sieciowych i ich konfiguracji. Te nieprawidłowe odpowiedzi wynikają z typowych błędów myślowych, gdzie użytkownicy mogą mylić różne narzędzia używane do monitorowania i zarządzania systemem Linux. Zrozumienie, które polecenie służy do jakiego celu, jest kluczowe w efektywnym zarządzaniu systemem oraz unikaniu nieporozumień, które mogą prowadzić do błędnej interpretacji danych lub niewłaściwego zarządzania zasobami systemowymi.

Pytanie 30

Dysk twardy podczas pracy stuka i można zaobserwować bardzo powolne uruchamianie systemu oraz odczytywanie danych. Aby naprawić tę usterkę, po zabezpieczeniu danych na nośniku zewnętrznym należy

A. wymienić dysk na nowy.

B. utworzyć punkt przywracania systemu.

C. sformatować dysk i zainstalować system.

D. wykonać defragmentację dysku.

Odpowiedź jest trafna, bo charakterystyczne stukanie dysku twardego, zwłaszcza w połączeniu z bardzo powolnym działaniem systemu, to jeden z najbardziej oczywistych objawów fizycznego uszkodzenia mechanicznego – zwykle głowicy lub talerzy. Niestety, takich uszkodzeń nie da się naprawić programowo, ani jakimkolwiek narzędziem systemowym. Moim zdaniem, w praktyce serwisowej to jest sygnał do natychmiastowego zabezpieczenia danych (np. sklonowanie na inny dysk czy kopia zapasowa na zewnętrzny nośnik), bo awaria może się pogłębić w każdej chwili. Branżowe standardy, jak chociażby zalecenia producentów Seagate, WD czy Toshiba, jednoznacznie wskazują – w przypadku występowania głośnych dźwięków z HDD i powolnej pracy należy dysk wymienić, nie próbować go reanimować. Zostawienie takiego dysku w systemie to ryzyko całkowitej utraty danych i dalszych problemów. Defragmentacja czy formatowanie na nic się tutaj nie przydadzą, a wręcz mogą pogorszyć sytuację, bo generują dodatkowe operacje na uszkodzonym sprzęcie. Współczesne systemy, jak Windows 10/11, mają wbudowane narzędzia do monitorowania stanu sprzętu (SMART), ale gdy już słyszysz stukanie, to jest po temacie. Warto też wiedzieć, że dyski SSD są dużo bardziej odporne na tego typu awarie, dlatego coraz częściej poleca się wymianę właśnie na SSD. Szybkość działania systemu po takiej zmianie jest ogromna. Ja bym nie ryzykował żadnych półśrodków – wymiana na nowy dysk to jedyna rozsądna opcja w opisanej sytuacji.

Pytanie 31

Na ilustracji ukazany jest tylny panel stacji roboczej. Strzałką wskazano port

A. USB 3.0

B. eSATA

C. HDMI

D. DisplayPort

Oznaczony port na rysunku to DisplayPort który jest szeroko stosowanym złączem cyfrowym w nowoczesnych komputerach i urządzeniach multimedialnych. DisplayPort został zaprojektowany przez VESA (Video Electronics Standards Association) jako standard do przesyłania sygnałów audio i wideo z komputera do monitora. Wyróżnia się wysoką przepustowością co umożliwia przesyłanie obrazu w rozdzielczościach 4K i wyższych oraz obsługę technologii HDR. DisplayPort wspiera również przesyłanie wielokanałowego dźwięku cyfrowego co czyni go idealnym rozwiązaniem dla zaawansowanych zastosowań multimedialnych. W kontekście praktycznym DisplayPort umożliwia podłączenie wielu monitorów do jednego źródła wideo dzięki technologii Daisy Chain co jest korzystne w środowiskach pracy wymagających rozszerzonego pulpitu. Dodatkowo złącze to jest kompatybilne z innymi interfejsami takimi jak HDMI dzięki adapterom co zwiększa jego uniwersalność. Warto zauważyć że w porównaniu z innymi portami wideo DisplayPort oferuje bardziej niezawodną blokadę mechaniczną zapobiegającą przypadkowemu odłączeniu kabla co jest szczególnie ważne w środowiskach korporacyjnych. Zrozumienie funkcjonalności i zastosowań DisplayPort jest kluczowe dla specjalistów IT i inżynierów systemowych którzy muszą zapewnić optymalną jakość obrazu i dźwięku w swoich projektach.

Pytanie 32

Adres IP serwera, na którym znajduje się domena www.wp.pl to 212.77.98.9. Jakie mogą być przyczyny sytuacji przedstawionej na zrzucie ekranu?

C:\>ping 212.77.98.9

Pinging 212.77.98.9 with 32 bytes of data:
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=7ms TTL=55
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=7ms TTL=55
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=8ms TTL=55
Reply from 212.77.98.9: bytes=32 time=7ms TTL=55

Ping statistics for 212.77.98.9:
    Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
    Minimum = 7ms, Maximum = 11ms, Average = 8ms

C:\>ping wp.pl
Ping request could not find host wp.pl. Please
check the name and try again.

A. Stacja robocza oraz domena www.wp.pl nie są w tej samej sieci

B. Błędny adres serwera DNS lub brak połączenia z serwerem DNS

C. Nie istnieje żaden serwer w sieci o adresie IP 212.77.98.9

D. Domena www.wp.pl jest niedostępna w sieci

Prawidłowa odpowiedź wskazuje na problem z serwerem DNS, co jest częstym powodem niedostępności domeny internetowej mimo poprawnego działania sieci. Serwery DNS są odpowiedzialne za tłumaczenie nazw domenowych na adresy IP. Warto zauważyć, że w załączonym zrzucie ekranowym pingowanie bezpośredniego adresu IP 212.77.98.9 zakończyło się powodzeniem, co oznacza, że serwer odpowiada prawidłowo. Problem pojawia się przy próbie użycia nazwy domeny wp.pl, co sugeruje, że nazwa nie może zostać zamieniona na adres IP przez serwer DNS. W praktyce może to oznaczać, że serwer DNS skonfigurowany na komputerze nie działa poprawnie lub jest nieosiągalny. Aby rozwiązać ten problem, można sprawdzić konfigurację serwera DNS w ustawieniach sieciowych lub spróbować ręcznie ustawić alternatywny serwer DNS, na przykład publiczny DNS Google o adresie IP 8.8.8.8. Dobrymi praktykami jest monitorowanie dostępności i działania używanych serwerów DNS oraz zapewnienie ich redundancji, aby uniknąć takich problemów w przyszłości.

Pytanie 33

Liczba \( 10_{D} \) w systemie uzupełnień do dwóch jest równa

A. \(11010_{U2}\)

B. \(01110_{U2}\)

C. \(01010_{U2}\)

D. \(10010_{U2}\)

Poprawna odpowiedź to 01010₂ w systemie uzupełnień do dwóch, bo liczba 10₁₀ jest dodatnia i w standardowej reprezentacji na ustaloną liczbę bitów (np. 5 bitów) zapis dodatnich liczb w kodzie U2 jest identyczny jak zwykły zapis binarny. Najpierw zamieniamy 10₁₀ na system binarny: 10₁₀ = 1010₂. Jeśli przyjmujemy długość słowa 5 bitów, to po prostu dopełniamy z lewej strony zerem: 01010₂. W kodzie U2 najważniejszy (najstarszy) bit jest bitem znaku: 0 oznacza liczbę dodatnią, 1 – ujemną. Tutaj mamy 0 na początku, więc wszystko się zgadza: dodatnia dziesiątka. Moim zdaniem kluczowe jest zapamiętanie, że dla liczb dodatnich nic „magicznego” się nie dzieje – U2 różni się od zwykłego binarnego tylko dla liczb ujemnych. W praktyce, w procesorach, rejestrach i pamięci operacyjnej właśnie tak to wygląda: dodatnie wartości są przechowywane dokładnie tak, jak w czystym binarnym, a ujemne są zakodowane jako uzupełnienie do dwóch. Dzięki temu układy arytmetyczno‑logiczne (ALU) mogą wykonywać dodawanie i odejmowanie na jednym, wspólnym mechanizmie, bez osobnych obwodów dla liczb ze znakiem i bez znaku. To jest standardowa, powszechnie stosowana metoda reprezentacji liczb całkowitych w architekturach zgodnych z praktycznie wszystkimi współczesnymi CPU (x86, ARM itd.). Warto też kojarzyć zakres: dla 5 bitów w U2 mamy od −16 do +15. 01010₂ mieści się w tym zakresie i odpowiada dokładnie +10. Gdyby to była liczba ujemna, mielibyśmy na początku 1 i trzeba by wykonać procedurę „odwróć bity i dodaj 1”, żeby odzyskać wartość dziesiętną.

Pytanie 34

Wskaż błędny sposób podziału dysku MBR na partycje

A. 3 partycje podstawowe oraz jedna rozszerzona

B. 1 partycja podstawowa oraz jedna rozszerzona

C. 2 partycje podstawowe i jedna rozszerzona

D. 1 partycja podstawowa i dwie rozszerzone

W przypadku systemu partycjonowania MBR (Master Boot Record), maksymalna liczba partycji podstawowych, które można utworzyć, wynosi cztery. Spośród nich można również stworzyć jedną partycję rozszerzoną, która może zawierać wiele partycji logicznych. Odpowiedź wskazująca na jedną partycję podstawową i dwie rozszerzone jest poprawna, ponieważ w MBR można mieć maksymalnie jedną rozszerzoną partycję. Przykładowo, jeśli chcesz podzielić dysk na partycje do instalacji różnych systemów operacyjnych lub dla organizacji danych, przestrzeganie tych zasad jest kluczowe. Zwróć uwagę, że partycjonowanie dysku powinno być zaplanowane zgodnie z wymaganiami i przeznaczeniem danych, dlatego warto przyjrzeć się, jakie systemy planujesz zainstalować i jakie dane przechowywać. Przykładem zastosowania może być podział dysku na partycje dla systemu Windows i Linux, gdzie każda z tych partycji ma swoje specyficzne potrzeby. Warto pamiętać, że w przypadku większych dysków lub bardziej złożonych konfiguracji, zaleca się korzystanie z systemu GPT (GUID Partition Table), który oferuje znacznie większą elastyczność w partycjonowaniu.

Pytanie 35

Który układ mikroprocesora jest odpowiedzialny między innymi za pobieranie rozkazów z pamięci oraz generowanie sygnałów sterujących?

A. IU

B. ALU

C. FPU

D. EU

IU, czyli jednostka sterująca (ang. Instruction Unit, czasem nazywana też Control Unit), to kluczowy element architektury każdego mikroprocesora. To właśnie ona odpowiada za pobieranie instrukcji z pamięci operacyjnej, dekodowanie ich oraz generowanie odpowiednich sygnałów sterujących dla pozostałych części procesora. Moim zdaniem to coś w rodzaju "dyrygenta orkiestry" – reszta jednostek wykonuje konkretne operacje, ale bez IU nie byłoby wiadomo, co i kiedy mają robić. W praktyce bez dobrze zaprojektowanej jednostki sterującej nawet najbardziej zaawansowane ALU czy FPU nie wykorzystałyby swojego potencjału, bo nie wiedziałyby, kiedy mają się uruchomić. Z mojego doświadczenia wynika, że IU to często niedoceniana część CPU, a przecież to ona odpowiada za obsługę cyklu rozkazowego (fetch-decode-execute). W nowoczesnych procesorach stosuje się rozbudowane mechanizmy IU, często z pipeline'm czy logiką predykcji rozgałęzień, żeby zwiększyć wydajność pracy całego układu. Według uznanych standardów projektowania układów cyfrowych, rozdział funkcji pomiędzy IU a wyspecjalizowane jednostki wykonawcze zapewnia elastyczność i łatwiejsze skalowanie mikroarchitektury. W zastosowaniach praktycznych – na przykład w systemach wbudowanych czy komputerach PC – optymalizacja działania IU bezpośrednio przekłada się na szybsze wykonywanie programów. Dobrze rozumieć rolę IU, bo to podstawa przy analizowaniu działania dowolnego procesora, od najprostszych mikrokontrolerów aż po zaawansowane CPU dla serwerów.

Pytanie 36

Wskaż efekt działania przedstawionego polecenia.

net user Test /expires:12/09/20

A. Wyznaczono datę wygaśnięcia konta Test.

B. Zweryfikowano datę ostatniego logowania na konto Test.

C. Skonfigurowano czas aktywności konta Test.

D. Wymuszono zmianę hasła na koncie Test w ustalonym terminie.

Polecenie 'net user Test /expires:12/09/20' ustawia datę wygaśnięcia konta użytkownika o nazwie Test na 12 września 2020 roku. W systemach Windows zarządzanie kontami użytkowników jest kluczowym aspektem administracji systemem, a polecenie net user jest powszechnie używane do konfiguracji różnych atrybutów konta. Ustawienie daty wygaśnięcia konta jest istotne z perspektywy bezpieczeństwa, umożliwiając administratorom kontrolowanie dostępu do zasobów systemowych. Przykładowo, jeżeli konto jest wykorzystywane przez tymczasowego pracownika lub w ramach projektu, administrator może ustalić automatyczne wygaśnięcie konta po zakończeniu pracy, co zapobiega nieautoryzowanemu dostępowi w przyszłości. Dobrym praktykom w zarządzaniu kontami użytkowników jest regularne przeglądanie i aktualizowanie dat wygaśnięcia kont, aby zapewnić zgodność z polityką bezpieczeństwa organizacji oraz minimalizować ryzyko nadużyć.

Pytanie 37

Element wskazany cyfrą 1 na diagramie karty dźwiękowej?

A. eliminuje szumy w linii, stosując krótkie próbki szumu

B. generuje dźwięk o odpowiedniej długości, wykorzystując krótkie próbki dźwięku

C. eliminates sound from multiple sources

D. przekształca sygnał audio na sygnał wideo

Odpowiedź dotycząca zamiany sygnału audio na sygnał wideo jest błędna, ponieważ karta dźwiękowa jest odpowiedzialna za przetwarzanie sygnałów audio, a nie wideo. Proces zamiany audio na wideo nie ma zastosowania w kontekście kart dźwiękowych i jest zarezerwowany dla innej klasy urządzeń, takich jak karty graficzne czy konwertery multimedialne. Usuwanie dźwięku pochodzącego z kilku źródeł również nie jest główną funkcją karty dźwiękowej. Karty te mogą miksować dźwięki z różnych źródeł, ale nie eliminują ich. Usuwanie dźwięku najczęściej dotyczy technologii redukcji szumów i filtrów zastosowanych w oprogramowaniu lub specjalistycznych urządzeniach audio. Eliminacja szumów na linii przy użyciu krótkich próbek szumu to technika stosowana w zaawansowanych algorytmach redukcji szumów, jednak karta dźwiękowa z reguły nie realizuje tego zadania bezpośrednio. W kontekście sprzętowym, eliminacja szumów wymaga dodatkowych procesów i układów, które mogą być wspierane przez oprogramowanie. Błędy te wynikają często z nieporozumienia co do funkcji i charakterystyki kart dźwiękowych, które są projektowane głównie do przetwarzania i generowania dźwięków, a nie przetwarzania wieloformatowego czy eliminacji sygnałów.

Pytanie 38

Która lokalizacja umożliwia utworzenie kopii zapasowej dysku systemowego Windows 11?

A. Partycja systemowa.

B. Dysk zewnętrzny.

C. Katalog C:\Windows\Boot

D. Partycja rozruchowa.

Wiele osób zakłada, że skoro coś jest „systemowe” albo „rozruchowe”, to nadaje się do kopii zapasowej systemu. I tu pojawia się typowe nieporozumienie: partycja rozruchowa czy partycja systemowa to elementy tego samego fizycznego dysku, z którego startuje Windows 11. One są częścią infrastruktury uruchamiania systemu, a nie miejscem do bezpiecznego przechowywania backupu. Jeśli ten dysk ulegnie awarii mechanicznej, logicznej albo zostanie zaszyfrowany przez ransomware, tracisz zarówno system, jak i wszystko, co było na tych partycjach, włącznie z ewentualną kopią zapasową trzymaną „obok”. Z punktu widzenia dobrych praktyk branżowych to klasyczny antywzorzec – backup nie może być zależny od tego samego punktu awarii.
Partycja rozruchowa w nowoczesnych systemach z UEFI to zwykle mała partycja EFI, zawierająca pliki startowe, bootloader, wpisy BCD. Ona ma pełnić ściśle techniczną rolę uruchamiania systemu, a nie magazynu danych. Próba traktowania jej jako lokalizacji backupu mija się z celem, bo jest za mała i zbyt krytyczna. Podobnie partycja systemowa, czyli ta z zainstalowanym Windows (zazwyczaj C:), jest najbardziej narażona na błędy użytkownika, infekcje malware i uszkodzenia logiczne. Trzymanie tam kopii zapasowej systemu przypomina robienie kserokopii dokumentu i przechowywanie jej w tej samej teczce, którą najczęściej nosisz przy sobie – w razie zgubienia tracisz wszystko naraz.
Katalog C:\Windows\Boot również bywa mylony z miejscem na kopię, bo kojarzy się z procesem startu. Technicznie to tylko folder z plikami rozruchowymi w obrębie tej samej partycji systemowej. Nie zapewnia żadnej izolacji ani ochrony fizycznej. To nadal ten sam dysk, te same ryzyka: awaria sprzętu, uszkodzenie systemu plików, zaszyfrowanie danych. Dobre praktyki security i backupu (również w dokumentacji Microsoftu) mówią wprost: kopia zapasowa powinna być na oddzielnym nośniku, najlepiej zewnętrznym lub sieciowym, a kluczowe backupy powinny być odłączane od systemu na co dzień. Typowy błąd myślowy polega na myleniu „elementu systemu” z „miejscem bezpiecznym”. To, że coś jest ważne dla startu Windows, nie znaczy, że jest bezpieczne do przechowywania kopii zapasowej. Bezpieczeństwo backupu wynika z separacji: inny nośnik, inny punkt awarii, często też inna lokalizacja fizyczna. Dlatego jedynie zewnętrzny dysk spełnia w tym pytaniu realne wymagania poprawnego backupu systemu Windows 11.

Pytanie 39

Usługa, która odpowiada za przekształcanie nazw domenowych na adresy IP, to

A. DNS

B. DHCP

C. SMTP

D. SNMP

Odpowiedź DNS (Domain Name System) jest poprawna, ponieważ ta usługa odpowiada za translację nazw domenowych na adresy IP, co jest kluczowe dla komunikacji w internecie. Kiedy użytkownik wprowadza adres strony, na przykład www.przyklad.pl, system DNS konwertuje tę nazwę na odpowiedni adres IP, np. 192.0.2.1. Dzięki temu, urządzenia sieciowe mogą się komunikować ze sobą, ponieważ operują na adresach IP. DNS działa na zasadzie hierarchicznej struktury, gdzie serwery DNS mogą odwoływać się do innych serwerów, aby znaleźć dokładny adres IP. To sprawia, że system jest niezwykle skalowalny i wydajny. Przykładem zastosowania DNS jest sytuacja, gdy chcemy odwiedzić stronę, która została przeniesiona na inny serwer; zmiany w DNS mogą być wprowadzone szybko, co minimalizuje czas przestoju. Dodatkowo, DNS obsługuje mechanizmy takie jak caching, co przyspiesza proces rozwiązywania nazw. W kontekście najlepszych praktyk, zarządzanie strefami DNS i ich zabezpieczenie, na przykład przez DNSSEC, jest niezbędne, aby zapobiegać atakom typu spoofing.

Pytanie 40

Na ilustracji zaprezentowane jest oznaczenie sygnalizacji świetlnej w dokumentacji technicznej laptopa. Podaj numer kontrolki, która świeci się w czasie ładowania akumulatora?

A. Kontrolka 4

B. Kontrolka 5

C. Kontrolka 2

D. Kontrolka 3

Wybór Rys. C jako odpowiedzi wskazującej kontrolkę zapalającą się podczas ładowania baterii jest prawidłowy z kilku powodów. Po pierwsze w wielu modelach laptopów oraz w dokumentacji technicznej producenci stosują standardowe ikony ułatwiające użytkownikom identyfikację funkcji. Symbol przypominający błyskawicę lub strzałkę skierowaną w dół jest powszechnie używany do oznaczania stanu ładowania baterii. Takie ikony są często projektowane zgodnie z normami branżowymi jak np. IEC 60417 co zapewnia ich zrozumiałość na poziomie międzynarodowym. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy jest nieocenione w codziennej obsłudze urządzeń elektronicznych. Znając oznaczenia użytkownik może szybko zdiagnozować stan urządzenia bez konieczności uruchamiania systemu co jest szczególnie przydatne w sytuacjach gdy laptop jest wyłączony. Ponadto prawidłowa identyfikacja kontrolek pozwala na efektywne zarządzanie zasilaniem co jest kluczowe dla wydłużenia żywotności baterii. Znajomość tych oznaczeń jest również istotna dla techników i serwisantów którzy muszą szybko zidentyfikować stan urządzenia podczas diagnozy technicznej

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej