Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 10:32
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 10:48

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Która z funkcji powinna zostać zrealizowana w warstwie back-end aplikacji webowej?

A. sprawdzanie formularzy w czasie rzeczywistym

B. zarządzanie zdarzeniami elementów

C. wyświetlanie danych z formularza w przeglądarce

D. zarządzanie bazą danych

Obsługa bazy danych jest fundamentalną częścią warstwy back-end w aplikacjach internetowych. Backend odpowiada za przetwarzanie logiki biznesowej, przechowywanie i zarządzanie danymi, a także komunikację z bazą danych. Dane przesyłane z front-endu (interfejsu użytkownika) są walidowane i przetwarzane po stronie serwera, zanim trafią do bazy danych lub zostaną zwrócone użytkownikowi. W przypadku aplikacji dynamicznych, serwer pobiera informacje z bazy danych, przekształca je zgodnie z wymogami aplikacji i przesyła z powrotem na front-end. Właściwe zarządzanie danymi i bezpieczeństwo operacji na bazie danych to kluczowe zadania back-endu. Równie ważne jest zapobieganie wstrzykiwaniu SQL (SQL Injection) i zapewnienie integralności danych, co stanowi podstawę skalowalnych i bezpiecznych aplikacji.

Pytanie 2

Jakie jest fundamentalne zagadnienie w projektowaniu aplikacji w architekturze klient-serwer?

A. Brak podziału na role klienta i serwera

B. Funkcjonowanie aplikacji wyłącznie w trybie offline

C. Przeniesienie wszystkich obliczeń na stronę klienta

D. Użycie serwera jako głównego miejsca przetwarzania danych

Użycie serwera jako centralnego miejsca przetwarzania danych jest kluczowym elementem architektury klient-serwer. Serwer pełni rolę centralnego punktu, który zarządza żądaniami klientów, przechowuje dane i zapewnia odpowiedzi na zapytania. Taki model zapewnia większe bezpieczeństwo danych, ułatwia zarządzanie zasobami i umożliwia skalowanie aplikacji w miarę wzrostu liczby użytkowników. Architektura klient-serwer jest szeroko stosowana w aplikacjach webowych, systemach bankowych oraz usługach chmurowych, gdzie konieczna jest centralizacja danych i ich ochrona.

Pytanie 3

Który z wymienionych elementów może stanowić część menu w aplikacji desktopowej?

A. CheckBox

B. MenuItem

C. ScrollBar

D. Canvas

CheckBox to komponent, który umożliwia wybór jednej lub wielu opcji, ale nie jest częścią systemu menu – zwykle znajduje się w formularzach lub ustawieniach aplikacji. ScrollBar to element interfejsu umożliwiający przewijanie treści w oknie aplikacji, ale nie jest elementem menu. Canvas to kontener do rysowania elementów graficznych i obiektów, ale nie pełni funkcji w kontekście tworzenia menu aplikacji desktopowych.

Pytanie 4

Co to jest XSS (Cross-Site Scripting)?

A. Technika optymalizacji kodu JavaScript do zwiększenia wydajności strony

B. Luka bezpieczeństwa pozwalająca na wstrzyknięcie złośliwego kodu do stron przeglądanych przez innych użytkowników

C. Framework do tworzenia responsywnych stron internetowych

D. Protokół komunikacyjny używany w aplikacjach internetowych

Luka Cross-Site Scripting (XSS) jest często mylona z różnymi technikami i narzędziami stosowanymi w tworzeniu aplikacji webowych, co prowadzi do nieporozumień na temat jej rzeczywistego znaczenia i konsekwencji. Na przykład, techniki optymalizacji kodu JavaScript, które mogą wpływać na wydajność strony, nie mają nic wspólnego z zagrożeniami bezpieczeństwa wynikającymi z XSS. Optymalizacja kodu może poprawić czas ładowania strony, ale nie chroni przed atakami, które mogą wykorzystać luki w zabezpieczeniach. Ponadto, frameworki do tworzenia responsywnych stron internetowych, choć przydatne w projektowaniu, nie są instrumentami zapobiegającymi wstrzykiwaniu złośliwego kodu. Protokół komunikacyjny używany w aplikacjach internetowych również nie ma związku z XSS, ponieważ jest to podstawowy element technologii, który nie odnosi się bezpośrednio do bezpieczeństwa. Warto pamiętać, że ignorowanie zagrożeń związanych z XSS może prowadzić do poważnych incydentów bezpieczeństwa, dlatego kluczowe jest stosowanie sprawdzonych praktyk zabezpieczeń, takich jak sanitizacja danych wejściowych i monitorowanie aplikacji w celu wykrywania potencjalnych ataków.

Pytanie 5

Która z wymienionych kart graficznych oferuje lepszą wydajność w grach komputerowych?

A. Intel UHD Graphics 630 - zintegrowana

B. AMD Radeon R7 240 - 2GB GDDR5, 64-bit

C. AMD Radeon RX 580 - 8GB GDDR5, 256-bit

D. NVIDIA GeForce GTX 1050 Ti - 4GB GDDR5, 128-bit

AMD Radeon RX 580 to karta graficzna, która zapewnia wyższą wydajność w grach komputerowych w porównaniu do innych wymienionych opcji. Wyposażona w 8GB pamięci GDDR5 oraz 256-bitową szynę danych, karta ta jest w stanie obsługiwać bardziej złożone tekstury oraz większe rozdzielczości. Jej architektura Polaris pozwala na lepsze zarządzanie energią oraz wydajność w grach, co czyni ją idealnym wyborem dla graczy. Dzięki obsłudze technologii DirectX 12 i Vulkan, RX 580 jest w stanie wykorzystać najnowsze osiągnięcia w dziedzinie grafiki, co przekłada się na wyższą jakość obrazu oraz płynność animacji. Przykłady gier, w których RX 580 sprawdza się najlepiej to 'Far Cry 5' czy 'Shadow of the Tomb Raider', gdzie karta umożliwia granie w wysokich ustawieniach graficznych z zachowaniem wysokiej liczby klatek na sekundę. Standardy, takie jak PCIe 3.0, zapewniają pełną kompatybilność z nowoczesnymi płytami głównymi, co czyni tę kartę doskonałym wyborem dla entuzjastów gier komputerowych.

Pytanie 6

Podana deklaracja zmiennych w języku JAVA zawiera

String imie = "Anna";
short wiek = 12;
int i = 0;
char plec = 'K';
boolean jestUczniem = true;

A. dwie zmienne typu tekstowego, dwie całkowite oraz jedną logiczną

B. dwie zmienne o typie strukturalnym

C. jedną zmienną typu tekstowego, dwie całkowite, jedną znakową i jedną logiczną

D. jedną zmienną typu tekstowego, jedną rzeczywistą, jedną całkowitą, jedną znakową oraz jedną logiczną

Zależnie od odpowiedzi, pojawiają się różne błędne założenia dotyczące typów danych w języku Java. W pierwszej opcji pada stwierdzenie o dwóch zmiennych tekstowych – to nie jest prawda, bo tylko jedna zmienna (imie) została zadeklarowana jako String. Również liczba zmiennych całkowitych jest tutaj przeceniona, gdyż short oraz int to dwa różne typy całkowite, ale są tylko dwa, nie więcej. Przypisanie plec do kategorii tekstowych to częsty błąd – char w Javie to typ znakowy, nie tekstowy, co widać po pojedynczym apostrofie wokół litery. To typ bardzo specyficzny, używany głównie do przechowywania pojedynczego znaku, a nie całych tekstów. W drugiej odpowiedzi pojawia się sformułowanie o typach strukturalnych – w kontekście Javy jest to nieprecyzyjne i raczej błędne, bo typy strukturalne (w sensie struktur znanych np. z języka C) nie występują w tej formie w Javie. String jest co prawda klasą, a więc typem referencyjnym, ale nie jest to struktura w klasycznym rozumieniu. W czwartej odpowiedzi podano jedną zmienną rzeczywistą, co zupełnie nie ma odzwierciedlenia w kodzie – typy rzeczywiste w Javie to float lub double, a żadna z zadeklarowanych zmiennych takiego typu nie posiada. W moim odczuciu te pomyłki bardzo często wynikają z mylenia typów podstawowych z typami referencyjnymi albo z braku znajomości podstawowej składni języka. Czasami też uczniowie utożsamiają pojedynczy znak z tekstem, bo w potocznym rozumieniu to przecież "litera". Jednak w programowaniu ta precyzja jest kluczowa, bo od różnicy między char i String zależą metody, które możemy użyć oraz ilość zajmowanej pamięci. Warto za każdym razem dokładnie sprawdzać, jakiego typu używamy, bo to rzutuje na cały późniejszy kod i możliwości jego rozwoju. Praktyka pokazuje, że błędne założenia na tym etapie mogą bardzo utrudnić pracę nad większym projektem, a korekta typów nie zawsze jest szybka i bezbolesna.

Pytanie 7

Jakie z wymienionych czynności można zrealizować przy pomocy składnika statycznego danej klasy?

A. Tworzenie prywatnych kopii pól dla każdej instancji

B. Zachowanie wartości wspólnych dla wszystkich instancji klasy

C. Wywołanie destruktora klasy bez jej usuwania

D. Umożliwienie dzielenia pól klasy pomiędzy zaprzyjaźnione klasy

Tworzenie prywatnych kopii pól dla każdego obiektu to cecha pól niestatycznych – każda instancja klasy ma swoją własną kopię takich pól. Dzielenie pól klasy pomiędzy zaprzyjaźnione klasy nie odnosi się do mechanizmu statycznego – przyjaźń między klasami pozwala na dostęp do prywatnych składowych, ale nie oznacza współdzielenia pól między instancjami. Destruktory nie mogą być wywoływane w sposób statyczny – są one automatycznie uruchamiane w momencie usunięcia obiektu, a nie przez klasę jako całość.

Pytanie 8

Które urządzenie komputerowe jest najbardziej odpowiednie do graficznego projektowania w aplikacjach CAD?

A. Serwer dysponujący dużą ilością pamięci RAM

B. Komputer stacjonarny z kartą graficzną NVIDIA Quadro

C. Laptop z zintegrowanym układem graficznym

D. Laptop z interfejsem dotykowym

Niektóre z proponowanych rozwiązań nie są odpowiednie do pracy w programach CAD. Laptop z zintegrowaną kartą graficzną charakteryzuje się ograniczoną mocą obliczeniową i pamięcią wideo, co może prowadzić do problemów z wydajnością podczas pracy nad skomplikowanymi projektami graficznymi. Zintegrowane rozwiązania graficzne nie są w stanie przetwarzać wymagających obliczeń 3D, co jest kluczowe w projektowaniu CAD. Laptop z ekranem dotykowym, mimo że może oferować atrakcyjne funkcje interaktywne, nie zapewnia wymaganej mocy obliczeniowej ani wydajności graficznej. W przypadku programów CAD istotniejsze są parametry techniczne, a nie funkcjonalność dotykowa. Serwer z dużą ilością pamięci RAM, chociaż mógłby być użyteczny w kontekście obliczeń równoległych, nie jest odpowiednim rozwiązaniem dla indywidualnego użytkownika pracującego z programami graficznymi. Serwery są zazwyczaj zoptymalizowane do zadań obliczeniowych i nie są przeznaczone do pracy z interfejsem graficznym, co ogranicza ich użyteczność w codziennym projektowaniu CAD.

Pytanie 9

Co to jest Continuous Integration (CI)?

A. Technika tworzenia aplikacji mobilnych w sposób przyrostowy

B. Metoda ciągłego monitorowania wydajności aplikacji w produkcji

C. Protokół komunikacji między różnymi częściami aplikacji

D. Praktyka automatycznego integrowania kodu w repozytorium wspólnym wraz z testami

Continuous Integration (CI) to praktyka, która ma na celu automatyzację procesu integrowania kodu w repozytorium wspólnym. Główną ideą CI jest to, aby programiści regularnie dodawali swoje zmiany do głównej gałęzi kodu, co pozwala na bieżące testowanie aplikacji. Dzięki temu można szybko wykrywać i naprawiać błędy, zanim staną się one poważnym problemem. Typowym przykładem zastosowania CI jest użycie narzędzi takich jak Jenkins, GitLab CI czy Travis CI, które automatycznie uruchamiają zestaw testów po każdym wprowadzeniu zmian. Takie podejście nie tylko poprawia jakość kodu, ale również przyspiesza cykl wydania oprogramowania, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży. Warto również zauważyć, że CI jest często częścią szerszego podejścia do DevOps, które integruje rozwój i operacje, aby zwiększyć efektywność całego procesu wytwarzania oprogramowania.

Pytanie 10

Który z poniższych metod najlepiej zabezpiecza dane karty płatniczej podczas zakupów online?

A. Używanie wirtualnych kart płatniczych lub jednorazowych kodów

B. Podawanie informacji o karcie w odpowiedzi na wiadomość e-mail od nieznajomego

C. Udostępnianie danych karty na platformach internetowych

D. Przechowywanie numeru karty w przeglądarce internetowej

Korzystanie z wirtualnych kart płatniczych lub jednorazowych kodów to skuteczny sposób na ochronę danych karty płatniczej podczas transakcji internetowych. Wirtualne karty mają ograniczony okres ważności i są powiązane z określoną kwotą, co minimalizuje ryzyko kradzieży całego konta bankowego. Jednorazowe kody płatności wygasają po jednorazowym użyciu, co uniemożliwia ich ponowne wykorzystanie przez osoby trzecie. Dzięki tym metodom użytkownicy znacznie redukują ryzyko oszustw i nieautoryzowanych transakcji.

Pytanie 11

Jakie z wymienionych narzędzi jest szeroko stosowane do debugowania aplikacji internetowych?

A. Chrome DevTools

B. Blender

C. Postman

D. Git

Chrome DevTools to potężne narzędzie wbudowane w przeglądarkę Google Chrome, które umożliwia debugowanie aplikacji webowych. Umożliwia ono analizowanie struktury DOM, monitorowanie sieci, profilowanie wydajności oraz inspekcję kodu JavaScript. Chrome DevTools pozwala na śledzenie błędów w czasie rzeczywistym, edytowanie stylów CSS oraz modyfikowanie HTML bezpośrednio w przeglądarce, co znacznie przyspiesza proces rozwoju i testowania aplikacji webowych.

Pytanie 12

Jakie jest oznaczenie komentarza wieloliniowego w języku Java?

A. /* ... */

B. """ ... """

C. // ... //

D.

Komentarze wieloliniowe w języku Java zapisuje się właśnie w taki sposób: /* ... */. Taki zapis pozwala na umieszczenie kilku linii tekstu między znakami otwierającym /* i zamykającym */, które kompilator całkowicie ignoruje podczas tłumaczenia kodu. Z mojego doświadczenia to jest najwygodniejsza forma, kiedy trzeba wyłączyć większy fragment kodu – np. część algorytmu, której chwilowo nie chcemy wykonywać lub większy blok dokumentacji. Bardzo często używa się komentarzy wieloliniowych przy pisaniu tzw. docstringów, choć w Javie do dokumentacji API lepiej stosować komentarze JavaDoc z podwójnym ukośnikiem i gwiazdką (/** ... */), ale zwykłe /* ... */ są super uniwersalne – czy to na zajęciach, czy w dużych projektach zespołowych. Moim zdaniem, jeśli uczysz się Javy, warto pamiętać, żeby nie mieszać komentarzy wieloliniowych z jednoliniowymi (// ...), bo to czasem prowadzi do zamieszania, szczególnie przy większych refaktoryzacjach. Co ciekawe, takie same komentarze znajdziesz też w C czy C++, więc jak ktoś zna te języki, to szybko się odnajdzie. W sumie to prosta sprawa, ale zdziwiłbyś się ile osób próbuje stosować inne formaty, które działają w zupełnie innych technologiach. No i jeszcze taka drobna uwaga z praktyki: nigdy nie wstawiaj komentarza wieloliniowego wewnątrz innego; Java tego nie obsługuje i kompilator się pogubi.

Pytanie 13

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11

B. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true

C. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main

D. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for

Odpowiedź jest trafna, bo w języku C++ kompilator musi wiedzieć o istnieniu funkcji zanim zostanie ona użyta w kodzie, np. w funkcji main. Bez wcześniejszej deklaracji, kompilator nie zna sygnatury funkcji i nie potrafi zweryfikować wywołania, co skutkuje błędem typu 'implicit declaration of function'. Deklaracja funkcji to taki sygnał informujący kompilator „hej, taka funkcja będzie i będzie przyjmować takie argumenty, a zwracać taki typ”. Praktycznie rzecz biorąc, przed funkcją main wystarczy wpisać np. 'bool sprawdz(int x);', żeby wszystko grało. To szczególnie ważne przy większych projektach czy pracy w zespołach, gdzie pliki nagłówkowe z deklaracjami funkcji są standardem. Pozwala to na lepszą czytelność i porządek w kodzie – kompilator wie, czego się spodziewać, a Ty unikasz dziwnych, trudnych do znalezienia błędów. Moim zdaniem taka organizacja kodu to podstawa, szczególnie jeśli kiedyś będziesz korzystać z bibliotek lub cudzych funkcji – deklaracje są wtedy wręcz obowiązkowe. To zasada, której trzyma się większość zespołów programistycznych i, szczerze mówiąc, sam kilka razy w młodości zapomniałem o deklaracji, przez co debugowanie trwało wieki. Warto od razu wyrobić sobie taki nawyk, bo to oszczędza sporo nerwów i czasu, a kod staje się solidniejszy i bardziej profesjonalny.

Pytanie 14

Jakie z wymienionych działań jest fundamentalne w modelu kaskadowym?

A. Przeprowadzanie testów systemu po zakończeniu każdej fazy

B. Równoległe prowadzenie wielu etapów projektu

C. Zakończenie jednej fazy przed rozpoczęciem następnej

D. Iteracyjne wprowadzanie modyfikacji na każdym poziomie

Kończenie jednej fazy przed rozpoczęciem kolejnej to kluczowa cecha modelu kaskadowego (Waterfall). W tym podejściu projekt jest realizowany etapami – analiza, projektowanie, implementacja, testowanie i wdrożenie – bez możliwości powrotu do poprzednich faz. Dzięki temu model Waterfall jest przejrzysty i łatwy do zarządzania, szczególnie w projektach o stabilnych wymaganiach. Jednak jego ograniczeniem jest brak elastyczności, co może prowadzić do problemów, jeśli wymagania zmienią się w trakcie trwania projektu.

Pytanie 15

Co to jest Redux?

A. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych

B. System kontroli wersji dla projektów JavaScript

C. Biblioteka do zarządzania stanem aplikacji w JavaScript

D. Narzędzie do optymalizacji wydajności aplikacji React

Chociaż odpowiedzi związane z frameworkami do tworzenia aplikacji mobilnych, narzędziami do optymalizacji wydajności czy systemami kontroli wersji mogą być interesujące, nie są one związane z funkcją, jaką pełni Redux. Frameworki do tworzenia aplikacji mobilnych, takie jak React Native, pozwalają na rozwijanie aplikacji mobilnych z użyciem JavaScript, ale nie zarządzają one stanem aplikacji w sposób, w jaki robi to Redux. Optymalizacja wydajności aplikacji React nie jest bezpośrednią funkcją Redux; chociaż biblioteka ta może pośrednio przyczynić się do lepszej wydajności przez poprawne zarządzanie stanem, nie jest narzędziem służącym do optymalizacji. Z kolei systemy kontroli wersji, takie jak Git, służą do zarządzania historią zmian w kodzie źródłowym aplikacji, a nie do zarządzania stanem wykonawczej logiki aplikacji. Wybór niewłaściwego narzędzia wynika często z braku zrozumienia ich funkcji oraz zastosowania w procesie tworzenia aplikacji. Aby skutecznie zarządzać stanem w aplikacji, kluczowe jest zrozumienie różnic między tymi narzędziami oraz ich zastosowaniem w architekturze aplikacji, co jest fundamentalnym elementem współczesnego rozwijania oprogramowania.

Pytanie 16

Jakie jest główne zadanie kontrolera w architekturze MVC (Model-View-Controller)?

A. Prezentowanie danych użytkownikowi

B. Zarządzanie sesją użytkownika

C. Przechowywanie danych aplikacji

D. Obsługa logiki biznesowej i przetwarzanie danych wejściowych od użytkownika

W architekturze MVC kontroler pełni kluczową rolę w procesie przetwarzania danych aplikacji. Jego głównym zadaniem jest obsługa logiki biznesowej oraz przetwarzanie danych, które pochodzą od użytkownika. Kontroler działa jako pośrednik pomiędzy modelem a widokiem, odbierając żądania użytkownika, przetwarzając je (często z wykorzystaniem logiki biznesowej) i decydując, które dane modelu powinny być przekazane do widoku. W praktyce oznacza to, że kontroler interpretuje dane wejściowe, modyfikuje stan modelu na ich podstawie, a następnie wybiera odpowiedni widok do wyświetlenia wyników użytkownikowi. Takie podejście pozwala na lepszą organizację kodu i oddzielenie logiki aplikacji od interfejsu użytkownika, co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania oprogramowania. Dzięki temu aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu.

Pytanie 17

Co to jest GraphQL?

A. Biblioteka do tworzenia grafów i diagramów w aplikacjach webowych

B. Format danych podobny do JSON używany w komunikacji między aplikacjami

C. System zarządzania bazami grafowymi

D. Język zapytań do API oraz środowisko wykonawcze do obsługi tych zapytań

Wybór odpowiedzi, która sugeruje, że GraphQL jest biblioteką do tworzenia grafów i diagramów w aplikacjach webowych, jest mylący, ponieważ nie uwzględnia fundamentalnych cech i funkcji tego narzędzia. GraphQL nie jest narzędziem graficznym, lecz technologią służącą do efektywnego zarządzania zapytaniami w API. Odpowiedź wskazująca na system zarządzania bazami grafowymi również nie odzwierciedla rzeczywistości, ponieważ GraphQL nie jest systemem bazodanowym, lecz interfejsem do komunikacji z różnymi źródłami danych, które mogą być zrealizowane przy użyciu różnych baz danych, w tym relacyjnych, NoSQL czy grafowych. Ponadto, w przypadku odpowiedzi sugerującej, że GraphQL to format danych podobny do JSON, należy podkreślić, że choć GraphQL używa JSON do przesyłania danych, jego istotą jest definicja zapytań oraz struktura danych, a nie tylko ich format. Często mylone to jest z protokołami komunikacyjnymi, takimi jak REST, które również mogą wykorzystywać JSON, ale nie oferują takiej elastyczności w zakresie kształtowania odpowiedzi, jaką zapewnia GraphQL. Takie nieporozumienia mogą prowadzić do niewłaściwego zrozumienia architektury aplikacji oraz potencjalnych ograniczeń w wydajności i użyteczności implementacji API.

Pytanie 18

Na ilustracji pokazano fragment emulacji iOS z elementem kontrolnym. Który fragment kodu XAML opisuje ten element?

A. <Entry IsPassword= "true" />

B. <Slider Maximum= "255" />

C. <Stepper Increment= "1" />

D. <Switch IsToggled= "true" />

Kontrolka <Switch IsToggled= "true" /> w XAML to taki przełącznik. Ma dwa stany: włączony (true) i wyłączony (false). Można to porównać do zwykłego włącznika, tylko że w aplikacjach. Fajnie się z tego korzysta, bo pozwala szybko zmieniać ustawienia, nie trzeba nic więcej wpisywać. To jest dosyć intuicyjne dla użytkowników, więc można nim łatwo zarządzać funkcjami aplikacji.

Pytanie 19

Która metoda w obrębie klasy jest uruchamiana automatycznie podczas tworzenia kopii obiektu?

A. Metoda statyczna

B. Destruktor

C. Metoda zaprzyjaźniona

D. Konstruktor kopiujący

Metoda statyczna jest związana z klasą, a nie z jej obiektami, więc nie wywołuje się automatycznie, gdy kopiujemy obiekt. Destruktor to kolejna metoda, która odpowiada za usuwanie obiektu i zwalnianie zasobów, ale jego rola pojawia się dopiero na końcu życia obiektu, a nie podczas samego kopiowania. Co do metody zaprzyjaźnionej, to ona ma dostęp do prywatnych i chronionych elementów klasy, ale też nie jest wywoływana automatycznie w procesie kopiowania. Tylko konstruktor kopiujący robi to właściwie, tworząc kopie obiektów.

Pytanie 20

Celem mechanizmu obietnic (ang. promises) w języku JavaScript jest

A. zarządzanie przechwytywaniem błędów aplikacji

B. zarządzanie funkcjonalnością związaną z kodem asynchronicznym

C. zastąpienie mechanizmu dziedziczenia w programowaniu obiektowym

D. ulepszenie czytelności kodu synchronicznego

Mechanizm obietnic (promises) w JavaScript to, moim zdaniem, jedno z najważniejszych udogodnień, które pojawiły się w języku, żeby ogarnąć cały ten chaos wokół asynchroniczności. Typowa sytuacja kiedyś wyglądała tak, że w kodzie robiło się „callback hell” – zagnieżdżone funkcje wywołujące się nawzajem, co mocno utrudniało życie. Promise pozwala na o wiele czytelniejsze i wygodniejsze zarządzanie operacjami, które kończą się „kiedyś”, np. pobieraniem danych z API, zapisem do pliku, czy czekaniem na odpowiedź użytkownika. Z mojego doświadczenia wynika, że dzięki promises jest dużo łatwiej obsłużyć zarówno sukces, jak i błędy – możesz skorzystać z then(), catch(), a nawet łańcuchować kilka asynchronicznych zadań bez gubienia się w kodzie. Szczególnie przydatne jest to w pracy z fetch(), gdzie bez promises cała obsługa sieci wyglądałaby strasznie topornie. Dodatkowo promises są w pełni zgodne ze standardem ECMAScript 2015 (ES6) i stanowią podstawę dla nowocześniejszych rozwiązań, takich jak async/await. Praktycznie każdy zawodowy frontendowiec czy backendowiec pracujący z Node.js powinien je znać, bo to już nie fanaberia, a codzienność. Dobra praktyka to właśnie korzystanie z promises tam, gdzie tylko mamy do czynienia z nieblokującymi operacjami. Takie podejście nie tylko poprawia czytelność kodu, ale znacząco ułatwia jego utrzymanie i debugowanie.

Pytanie 21

Co oznacza pojęcie TDD w kontekście programowania?

A. Technical Design Document - dokumentacja techniczna projektu

B. Test-Driven Development - praktyka pisania testów przed implementacją kodu

C. Type Definition Document - dokumentacja typów danych w aplikacji

D. Task Deployment Diagram - schemat wdrażania zadań w projekcie

Pojęcia takie jak Type Definition Document, Technical Design Document, czy Task Deployment Diagram są związane z dokumentacją i zarządzaniem projektami, a niekoniecznie z samym procesem programowania, jakim jest TDD. Type Definition Document odnosi się do szczegółowego opisu typów danych używanych w aplikacji, co jest ważne, ale nie wpływa na proces tworzenia kodu i testowania. Z kolei Technical Design Document to dokument, który opisuje architekturę i techniczne aspekty projektu, ale nie stanowi podstawy dla praktyki TDD, w której testy są kluczowym elementem cyklu życia oprogramowania. Task Deployment Diagram to wizualizacja procesu wdrażania zadań w projekcie, co ma zastosowanie w zarządzaniu projektami, lecz nie odnosi się do samego wytwarzania oprogramowania. Takie nieporozumienia mogą wynikać z mylnego przekonania, że dokumentacja jest kluczowym elementem procesu programowania, co nie jest do końca prawdą. W rzeczywistości, TDD skupia się na iteracyjnym rozwoju poprzez testy, co prowadzi do lepszej jakości kodu, a jego podstawą jest koncepcja "testy przed kodem", a nie tworzenie dokumentacji czy schematów. Zrozumienie TDD jako podejścia programistycznego, które koncentruje się na testach, a nie na dokumentowaniu typu danych czy architektury, jest kluczowe dla właściwego podejścia do programowania w nowoczesnych projektach IT.

Pytanie 22

Który z frameworków pozwala na tworzenie aplikacji z graficznym interfejsem użytkownika oraz obsługą wydarzeń?

A. TensorFlow

B. Django

C. Express.js

D. Qt

Django to framework do tworzenia aplikacji webowych w języku Python, a nie narzędzie do budowy aplikacji desktopowych z interfejsem graficznym. TensorFlow to biblioteka do uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji, która nie ma bezpośredniego związku z projektowaniem GUI. Express.js to framework dla Node.js, który służy do budowy aplikacji serwerowych i API, ale nie jest narzędziem do projektowania interfejsów użytkownika w aplikacjach desktopowych.

Pytanie 23

Jakie aspekty powinny być brane pod uwagę przy tworzeniu struktury danych dla aplikacji?

A. Nie ma związku pomiędzy strukturą danych a efektywnością aplikacji

B. Złożoność obróbki danych oraz ich efektywną organizację

C. Tylko wymagania sprzętowe

D. Tylko typ języka programowania

Złożoność przetwarzania danych i ich optymalna organizacja to kluczowe elementy podczas projektowania struktury danych dla aplikacji. Dobrze zaprojektowana struktura danych wpływa na wydajność aplikacji, redukuje czas dostępu do informacji oraz minimalizuje zużycie zasobów. Optymalizacja algorytmów oraz wybór odpowiednich struktur danych, takich jak listy, drzewa czy tablice hashujące, ma bezpośredni wpływ na szybkość działania aplikacji.

Pytanie 24

Jaką liczbę warstw zawiera model TCP/IP?

A. 4

B. 5

C. 2

D. 7

Model TCP/IP, znany również jako Internet Protocol Suite, składa się z czterech warstw: warstwy aplikacji, warstwy transportowej, warstwy internetowej oraz warstwy dostępu do sieci. Warstwa aplikacji zajmuje się interakcjami z użytkownikami oraz aplikacjami, implementując protokoły takie jak HTTP, FTP, SMTP. Warstwa transportowa zapewnia komunikację między aplikacjami, w tym protokoły TCP i UDP, które różnią się pod względem niezawodności i kontroli przepływu. Warstwa internetowa, reprezentowana głównie przez protokół IP, odpowiada za adresowanie i trasowanie pakietów danych w sieci. Ostatnia warstwa, warstwa dostępu do sieci, obejmuje protokoły odpowiedzialne za fizyczne przesyłanie danych przez różne media, jak Ethernet czy Wi-Fi. Zrozumienie tych warstw jest kluczowe dla projektowania i implementacji rozwiązań sieciowych, a także dla analizy standardów, takich jak RFC 791 dla IPv4 oraz RFC 2460 dla IPv6, które definiują zasady działania protokołów w warstwie internetowej.

Pytanie 25

Pierwszym krokiem w procesie tworzenia aplikacji jest

A. wybór zestawu typów i zmiennych dla aplikacji

B. opracowanie architektury systemu

C. analiza wymagań klienta

D. stworzenie przypadków testowych

Podejście, w którym pierwszym krokiem w projekcie jest tworzenie przypadków testowych, określenie architektury systemu czy wybór typów i zmiennych, wynika często z mylnego przekonania, że techniczne aspekty są najważniejsze na starcie. To taki typowy błąd, który zdarza się szczególnie początkującym programistom albo osobom zafascynowanym kodowaniem od razu „na ostro”. Fakty są jednak takie, że bez jasnego zrozumienia, czego naprawdę chce klient i jakie potrzeby ma aplikacja spełniać, wszelkie techniczne decyzje są w zasadzie zgadywaniem. Tworzenie przypadków testowych ma sens dopiero wtedy, gdy wiemy, co ma być testowane. Inaczej pisze się testy do systemu księgowego, inaczej – do aplikacji społecznościowej. Opracowanie architektury bez wymagań to trochę jak budowanie domu bez projektu – można coś postawić, tylko czy potem będzie funkcjonalne? Wybór zestawu typów i zmiennych to już w ogóle poziom implementacyjny, bardzo daleki od początku cyklu życia oprogramowania. Profesjonalne podejście, zgodne z normami ISO/IEC i metodykami typu RUP czy Scrum, zawsze zaczyna się od analizy wymagań. Pomijanie tego etapu prowadzi zwykle do nadmiernych kosztów, przepisywania kodu oraz konfliktów z klientem. Moim zdaniem, lepiej poświęcić czas na porządną analizę niż później gasić pożary na etapie wdrożenia czy utrzymania aplikacji.

Pytanie 26

Wskaż poprawny pod względem składniowym kod dla formatu JSON, który jest używany do wymiany danych między backendem a frontendem aplikacji.

osoby: [ {imię: 'Anna', wiek: '31' }, {imię: 'Krzysztof', wiek: '25' } ]	"osoby": [ {"imię": "Anna", "wiek": 31 }, {"imię": "Krzysztof", "wiek": 25 } ]
Kod 1	Kod 2
<osoby> <imie>Anna</imie> <wiek>31</wiek> <imie>Krzysztof</imie> <wiek>25</wiek> </osoby>	struct osoby { imie: {Anna}, wiek:{31}; imie: {Krzysztof}, wiek:{25} };
Kod 3	Kod 4

A. Kod1

B. Kod4

C. Kod2

D. Kod3

Kod2 jest spoko, bo składnia jest w porządku dla JSON. Używasz odpowiednich znaków i struktur, więc wszystko gra. JSON to taki format do wymiany danych, który często wykorzystuje się w komunikacji między frontendem a backendem. Zgadza się ze standardem ECMA-404. Pamiętaj, że klucze i wartości tekstowe powinny być w podwójnych cudzysłowach, co widać w Kod2. Twój przykładowy kod pokazuje tablicę obiektów, gdzie każdy obiekt ma pary klucz-wartość, a przecinki i nawiasy klamrowe są na swoim miejscu. To naprawdę dobry sposób, bo ułatwia współpracę między różnymi elementami aplikacji. JSON ma ważne zastosowanie w AJAX, bo dzięki niemu możemy dynamicznie aktualizować treści na stronie bez jej przeładowania. To jest mega przydatne w nowoczesnych aplikacjach typu SPA, gdzie JSON odgrywa kluczową rolę w zarządzaniu stanem aplikacji i komunikacji.

Pytanie 27

Który z wymienionych elementów interfejsu użytkownika jest charakterystyczny dla aplikacji działającej na komputerze?

A. Przycisk (Button)

B. API REST

C. Routing

D. Strona HTML

Strona HTML to element bardziej webowy niż desktopowy, więc nie do końca pasuje tu. Jasne, teraz są technologie jak Electron, które pozwalają na robienie desktopów z HTML, ale to nie jest typowy sposób. Co do API REST, to jest do komunikacji aplikacji z serwerami, a nie do interfejsu użytkownika. A routing? No cóż, to działa w webowych aplikacjach, żeby ogarnąć nawigację między stronami, ale w klasycznych desktopach raczej tego nie znajdziesz, bo nie potrzebują trasowania adresów URL.

Pytanie 28

Wykorzystując jeden z dwóch zaprezentowanych sposobów inkrementacji w językach z rodziny C lub Java, można zauważyć, że
Zapis pierwszy:

b = a++;

Zapis drugi:

b = ++a;

A. Wartość zmiennej b będzie wyższa po użyciu drugiego zapisu w porównaniu do pierwszego.

B. Bez względu na zastosowany sposób, w zmiennej b zawsze uzyskamy ten sam rezultat.

C. Tylko przy użyciu pierwszego zapisu zmienna a zostanie zwiększona o 1.

D. Drugi zapis nie jest zgodny ze składnią, co doprowadzi do błędów kompilacji.

W językach programowania z rodziny C (w tym C++ i Java) istnieją dwie formy inkrementacji: preinkrementacja (++x) i postinkrementacja (x++). Preinkrementacja zwiększa wartość zmiennej przed jej użyciem w wyrażeniu, natomiast postinkrementacja zwiększa ją dopiero po zakończeniu aktualnej operacji. Oznacza to, że w przypadku postinkrementacji, wartość zmiennej przed zwiększeniem zostanie użyta w bieżącym wyrażeniu, a dopiero potem następuje jej zwiększenie o 1. Ta subtelna różnica ma istotne znaczenie, zwłaszcza w pętlach i wyrażeniach logicznych, gdzie każda iteracja wpływa na wynik. W praktyce preinkrementacja jest nieco bardziej efektywna, ponieważ nie wymaga przechowywania kopii pierwotnej wartości zmiennej, co przekłada się na minimalnie lepszą wydajność w niektórych przypadkach.

Pytanie 29

Jednym z elementów, które mają zostać zaimplementowane w aplikacji, jest możliwość cofnięcia ostatnich działań do 20 operacji wstecz (undo). Struktura danych, która jest odpowiednia do tego celu i pozwala na dostęp tylko do ostatnio dodanego elementu, to:

A. drzewo

B. kolejka

C. tablica

D. stos

Stos to struktura danych, która działa na zasadzie LIFO (Last In, First Out), co oznacza, że ostatni dodany element jest pierwszym, który zostaje usunięty. Ta cecha sprawia, że stos jest idealnym rozwiązaniem dla funkcjonalności cofania operacji, ponieważ pozwala na skuteczne zarządzanie historią działań użytkownika. W przypadku aplikacji, która wymaga cofania ostatnich 20 operacji, stos może przechowywać te operacje, dodając nowe elementy na szczyt, a następnie usuwając je z tej samej pozycji. Przykładem zastosowania stosu w praktyce może być edytor tekstu, w którym użytkownik może cofać swoje ostatnie zmiany. Gdy użytkownik wykonuje operację, taka jak dodanie lub usunięcie tekstu, ta operacja jest umieszczana na stosie. Jeśli użytkownik wybiera opcję cofnięcia, ostatnia operacja jest usuwana z góry stosu, co przywraca wcześniejszy stan dokumentu. Warto również zauważyć, że wiele języków programowania oferuje wbudowane klasy lub biblioteki do zarządzania stosami, co ułatwia jego implementację. Stos jest nie tylko efektywny w kontekście czasowym, ale także pamięciowym, co czyni go doskonałym wyborem dla tego typu aplikacji.

Pytanie 30

Kod XAML zaprezentowany powyżej zostanie wyświetlony jako:

A. C

B. A

C. D

D. B

Przeanalizujmy, dlaczego pozostałe opcje nie są właściwą odpowiedzią w tej sytuacji. Kluczowym elementem jest zrozumienie, jak StackLayout działa w XAML: domyślnie układa elementy pionowo, chyba że jawnie podamy Orientation="Horizontal". W kodzie widać dwa pola Entry (dla imienia i nazwiska), a następnie stosowany jest poziomy StackLayout z etykietą "Zgoda RODO" oraz przełącznikiem Switch, co powoduje, że oba te elementy muszą być obok siebie, a nie jeden pod drugim. Dopiero po tym układzie pojawia się Slider i Button. Jeśli spojrzymy na odpowiedzi A, B i C, każda zawiera poważny błąd w interpretacji kodu. Wariant A nie pokazuje pola "Nazwisko", a przecież kod jasno deklaruje dwa pola Entry – to typowy błąd, gdy ktoś nieuważnie czyta strukturę StackLayout. W opcji B pojawiają się dodatkowe przyciski „−” i „+”, które w ogóle nie są obecne w kodzie XAML – być może ktoś pomylił Slider z jakimś kontrolerem NumericUpDown, co często się zdarza osobom początkującym. Opcja C myli kolejność i układ, bo umieszcza Switch w miejscu Slidera, a StackLayout Horizontal nie został poprawnie zinterpretowany – Switch powinien być obok etykiety, nie pod nią. Takie błędy zwykle wynikają z braku uwagi przy analizie kodu i zbyt szybkiego szukania podobieństw wizualnych, zamiast czytania, jak faktycznie XAML układa elementy. Moim zdaniem warto zawsze podchodzić do takich zadań z chłodną głową i na spokojnie rozrysować sobie strukturę, zanim wybierzemy odpowiedź. To jest dobry trening logicznego myślenia i czytania kodu ze zrozumieniem. Pamiętaj: StackLayout pionowy to linia po linii, poziomy – obok siebie. W tym zadaniu poprawne odczytanie tej relacji jest kluczowe.

Pytanie 31

Które z wymienionych działań zwiększa bezpieczeństwo transakcji online?

A. Weryfikowanie certyfikatów SSL na stronach zajmujących się transakcjami

B. Nieaktualizowanie oprogramowania przeglądarki

C. Udostępnianie informacji o karcie kredytowej w e-mailach

D. Zastosowanie publicznego Wi-Fi do logowania się na konto bankowe

Sprawdzanie certyfikatów SSL na stronach transakcyjnych to jeden z najważniejszych kroków w zapewnieniu bezpieczeństwa transakcji internetowych. Certyfikat SSL szyfruje dane przesyłane między użytkownikiem a serwerem, chroniąc je przed przechwyceniem przez osoby trzecie. Adresy stron z certyfikatem SSL zaczynają się od 'https', co wskazuje na bezpieczne połączenie. Certyfikaty SSL zapewniają integralność danych i są podstawą dla każdej strony internetowej obsługującej płatności lub przechowującej dane użytkowników. Zignorowanie tej kwestii naraża użytkowników na ataki typu man-in-the-middle i phishing.

Pytanie 32

Jedną z dolegliwości, która pojawia się u programistów w wyniku długotrwałego korzystania z myszki komputerowej lub klawiatury, objawiającą się bólami, drętwieniem oraz zaburzeniami czucia w obszarze 1-3 palca dłoni jest

A. kifoza

B. zespół suchego oka

C. zespól cieśni kanału nadgarstka

D. Dyskopatia

Zespół cieśni kanału nadgarstka to schorzenie, które powstaje w wyniku ucisku na nerw pośrodkowy w kanale nadgarstka. Jest to wąski tunel utworzony przez kości nadgarstka oraz więzadła, przez który przechodzą ścięgna oraz nerwy odpowiedzialne za czucie i ruch w dłoni. Objawy zespołu cieśni kanału nadgarstka obejmują bóle, drętwienie oraz zaburzenia czucia, szczególnie w obszarze pierwszych trzech palców ręki. Praca z myszą komputerową i klawiaturą przez długi czas, szczególnie w niewłaściwej ergonomicznej pozycji, może prowadzić do nadmiernego obciążenia i zapalenia tkanek otaczających nerw pośrodkowy. W praktyce, osoby cierpiące na to schorzenie często skarżą się na problemy z chwytaniem przedmiotów, a także na osłabienie siły uchwytu. W leczeniu zespołu cieśni kanału nadgarstka zaleca się m.in. unikanie czynników przyczynowych, stosowanie ortez, fizjoterapię oraz w niektórych przypadkach leczenie chirurgiczne. Należy również zwrócić uwagę na ergonomię stanowiska pracy, co może znacząco zredukować ryzyko wystąpienia tej dolegliwości. Zarządzanie czasem spędzanym przy komputerze oraz regularne przerwy są kluczowe w prewencji tego schorzenia.

Pytanie 33

Co to jest JWT (JSON Web Token)?

A. Format kompresji danych JavaScript i HTML w aplikacjach webowych

B. Protokół transferu plików JSON między serwerami

C. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON

D. Otwarty standard do bezpiecznego przekazywania danych w formacie JSON

Odpowiedzi, które wskazują na bibliotekę JavaScript do manipulacji danymi JSON, format kompresji danych JavaScript i HTML, oraz protokół transferu plików JSON, nie oddają istoty JWT. JWT nie jest biblioteką ani technologią do manipulacji danymi, lecz standardem, który określa, jak można bezpiecznie przesyłać informacje między różnymi systemami. Manipulacja danymi JSON odbywa się zazwyczaj za pomocą różnych bibliotek w JavaScript, ale nie ma to bezpośredniego związku z JWT, który służy do autoryzacji oraz wymiany informacji w formie tokenów. W kontekście aplikacji webowych, kompresja danych JavaScript i HTML dotyczy technik optymalizacji wydajności, a nie metody zabezpieczania i przesyłania danych. Protokół transferu plików JSON również jest błędnym podejściem, ponieważ JWT nie zajmuje się transferem plików, lecz skupia się na przesyłaniu informacji, które mogą być używane do identyfikacji tożsamości użytkownika lub autoryzacji dostępu do zasobów. Przez mylenie tych koncepcji, można łatwo wpaść w pułapkę nieporozumień, co prowadzi do niewłaściwego stosowania technologii i nieefektywnego projektowania systemów. Zrozumienie, że JWT jest specyficznym narzędziem do zabezpieczania komunikacji, jest kluczowe dla projektantów systemów i programistów, którzy chcą stworzyć bezpieczne i wydajne aplikacje webowe.

Pytanie 34

Zapisany fragment w C# wskazuje na definicję klasy Car, która:

public class Car: Vehicle {     ...   }

A. stanowi klasę bazową (nie dziedziczy po żadnej klasie)

B. używa prywatnych pól klasy Vehicle

C. dziedziczy po Vehicle

D. jest powiązana z klasą Vehicle

W przedstawionym kodzie w języku C# mamy definicję klasy Car, która dziedziczy po klasie Vehicle. Dziedziczenie to fundamentalny mechanizm programowania obiektowego, pozwalający jednej klasie przejąć właściwości i metody innej klasy. W praktyce oznacza to, że klasa Car automatycznie zyskuje dostęp do metod i właściwości publicznych oraz chronionych klasy Vehicle, co umożliwia ponowne użycie kodu i zwiększa jego przejrzystość. Dziedziczenie jest kluczowe w projektowaniu skalowalnych systemów, gdzie umożliwia tworzenie bardziej specyficznych klas na podstawie klas ogólnych, co jest zgodne z zasadą DRY (Don't Repeat Yourself). Przykładowo, jeżeli klasa Vehicle zawiera metody takie jak Start() i Stop(), klasa Car może je wykorzystać bez konieczności ponownego definiowania. Dobre praktyki w programowaniu obiektowym zalecają wykorzystywanie dziedziczenia do tworzenia hierarchii klas, które logicznie odwzorowują relacje „jest-a” pomiędzy obiektami w systemie. Ważne jest też unikanie zbyt głębokiego dziedziczenia, co może prowadzić do skomplikowanego i trudnego w utrzymaniu kodu. Zrozumienie dziedziczenia jest kluczowe dla efektywnego wykorzystania wzorców projektowych, takich jak wzorzec projektowy Adapter czy Dekorator.

Pytanie 35

Co to jest event bubbling w JavaScript?

A. Proces, w którym zdarzenie zaczyna się od najbardziej szczegółowego elementu i propaguje w górę hierarchii DOM

B. Technika optymalizacji wydajności zdarzeń na stronie

C. Metoda zarządzania kolejką zdarzeń w aplikacjach asynchronicznych

D. System powiadomień o błędach w konsoli JavaScript

Event bubbling to kluczowy mechanizm w modelu zdarzeń JavaScript, który polega na tym, że gdy zdarzenie zostaje wywołane na danym elemencie DOM, propaguje się ono w górę hierarchii DOM, zaczynając od najniższego elementu (czyli elementu, który bezpośrednio wywołuje zdarzenie) i kierując się ku elementom nadrzędnym. To podejście umożliwia efektywne zarządzanie zdarzeniami, gdyż pozwala na przypisanie pojedynczej funkcji obsługi zdarzeń do elementu nadrzędnego, zamiast do każdego z podrzędnych elementów. Na przykład, jeśli mamy listę elementów <li> w <ul>, możemy ustawić jeden nasłuchiwacz zdarzeń na <ul>, co pozwoli na przechwytywanie kliknięć na wszystkich <li>, wykorzystując obiekt Event do określenia, który element został kliknięty. W praktyce, event bubbling przyczynia się do zmniejszenia liczby nasłuchiwaczy zdarzeń i optymalizacji wydajności aplikacji webowych, a także ułatwia organizację kodu. Warto również pamiętać o metodzie stopPropagation(), która może być używana, aby zatrzymać propagację zdarzenia, gdy zajdzie taka potrzeba. Zrozumienie event bubbling jest istotne w kontekście standardów W3C, które definiują zasady dla przetwarzania zdarzeń.

Pytanie 36

Który z podanych algorytmów operujących na jednowymiarowej tablicy posiada złożoność obliczeniową O(n²)?

A. Wypisanie elementów

B. Sortowanie szybkie

C. Sortowanie bąbelkowe

D. Wyszukiwanie binarne

Sortowanie bąbelkowe, znane również jako bubble sort, to prosty algorytm sortowania, który działa na zasadzie wielokrotnego przechodzenia przez tablicę i porównywania sąsiadujących ze sobą elementów. Algorytm ten ma złożoność obliczeniową O(n^2), co oznacza, że w najgorszym przypadku liczba operacji porównania wzrasta kwadratowo wraz ze wzrostem liczby elementów w tablicy. Przykładowo, dla tablicy o 5 elementach algorytm może wykonać do 10 porównań. W praktyce sortowanie bąbelkowe jest rzadko stosowane w dużych zbiorach danych ze względu na swoją niską efektywność, jednak jest to dobry przykład do nauki podstaw algorytmów sortujących. Standardy algorytmów sortujących, takie jak te zawarte w podręcznikach algorytmiki, często używają sortowania bąbelkowego jako przykładu do omówienia prostych koncepcji związanych z sortowaniem. Warto zauważyć, że chociaż algorytm ten jest prosty do zrozumienia, jego złożoność czasowa sprawia, że nie jest on praktyczny do stosowania w produkcyjnych rozwiązaniach, gdyż bardziej optymalne algorytmy, jak sortowanie szybkie czy sortowanie przez scalanie, osiągają złożoność O(n log n).

Pytanie 37

Gdzie są przechowywane informacje w sytuacji korzystania z chmury obliczeniowej?

A. Na zdalnych serwerach dostawcy usług

B. Na nośnikach optycznych użytkownika

C. Na dysku twardym użytkownika

D. Na lokalnym serwerze użytkownika

Dane w chmurze obliczeniowej są przechowywane przede wszystkim na zdalnych serwerach dostawcy usług chmurowych. Tego rodzaju przechowywanie danych ma na celu zapewnienie wysokiej dostępności, skalowalności oraz bezpieczeństwa. Dostawcy usług chmurowych, tacy jak Amazon Web Services, Microsoft Azure czy Google Cloud Platform, inwestują w infrastrukturę, która obejmuje centra danych rozmieszczone na całym świecie. Te centra danych są wyposażone w zaawansowane systemy zabezpieczeń, takie jak firewall'e, szyfrowanie danych i systemy detekcji intruzów. Dzięki temu użytkownicy mogą mieć pewność, że ich dane są bezpieczne. Dodatkowo, zdalne serwery oferują elastyczność w zakresie przydzielania zasobów obliczeniowych, co pozwala na dynamiczne reagowanie na zmieniające się potrzeby biznesowe. Warto również wspomnieć o standardach bezpieczeństwa, takich jak ISO 27001 czy SOC 2, które regulują sposób przechowywania i zarządzania danymi w chmurze, zapewniając zgodność z najlepszymi praktykami branżowymi.

Pytanie 38

Reguła zaangażowania i konsekwencji jako jedna z zasad wpływania na innych odnosi się

A. do kierowania się zdaniem danej grupy

B. do doprowadzania spraw do końca

C. do odwzajemniania się osobie, która nam pomogła

D. do uległości wobec autorytetów

Reguła zaangażowania i konsekwencji, o której tu mowa, faktycznie odnosi się do potrzeby doprowadzania spraw do końca. To jedna z podstawowych zasad psychologicznych wykorzystywanych w wpływaniu na decyzje i zachowania ludzi, szczególnie w sprzedaży czy negocjacjach. Kiedy już się na coś zgodzimy lub podejmiemy pierwsze, nawet drobne zobowiązanie, automatycznie pojawia się w nas silna potrzeba zachowania spójności z wcześniejszymi deklaracjami — tak po prostu działa ludzka psychika. Z mojego doświadczenia wynika, że firmy bardzo często to wykorzystują, np. prosząc klienta o drobną przysługę, podpis czy mikroakceptację, bo potem jest większa szansa, że pójdzie za ciosem i zdecyduje się na większy krok. W psychologii społecznej ten mechanizm uznaje się za bardzo skuteczny – zresztą Robert Cialdini w swoich książkach szeroko o tym pisze. Na rynku pracy też to widać, bo pracodawcy chętniej powierzają ważne zadania osobom, które mają zwyczaj kończyć to, co zaczęły. W praktyce, jeśli ktoś raz się w coś zaangażuje — nawet formalnie nie podpisując żadnej umowy — to potem z dużym prawdopodobieństwem wytrwa przy swojej decyzji. Dlatego znajomość tej zasady jest nie tylko teoretycznie ciekawa, ale daje konkretne narzędzia do skuteczniejszego działania w relacjach międzyludzkich, marketingu czy zarządzaniu projektami.

Pytanie 39

Jakie informacje zawiera dokumentacja realizacji projektu?

A. Podręcznik użytkownika dla końcowych odbiorców aplikacji

B. Zestawienie błędów wykrytych w trakcie testów

C. Strategia marketingowa aplikacji

D. Dane dotyczące faz wdrożenia aplikacji w środowisku produkcyjnym

Dokumentacja wdrożenia projektu zawiera informacje o etapach implementacji aplikacji w środowisku produkcyjnym. Obejmuje ona szczegółowe procedury instalacji, konfiguracji serwerów, zależności systemowych oraz sposób integracji aplikacji z innymi narzędziami. Tego rodzaju dokumentacja jest niezbędna dla zespołów DevOps i administratorów systemów, ponieważ umożliwia płynne przenoszenie aplikacji z etapu testowego do środowiska produkcyjnego. Zawiera również instrukcje dotyczące kopii zapasowych, planów awaryjnych oraz sposobów monitorowania aplikacji po wdrożeniu. Prawidłowo przygotowana dokumentacja wdrożeniowa minimalizuje ryzyko błędów i przyspiesza proces uruchamiania aplikacji na serwerach produkcyjnych.

Pytanie 40

Jaką jednostkę zaleca się stosować przy projektowaniu interfejsu aplikacji?

A. px

B. dp

C. pt

D. mm

No i właśnie, dp (density-independent pixels) to taki trochę złoty standard przy projektowaniu interfejsów na Androida. W praktyce chodzi o to, żeby elementy UI wyglądały podobnie na różnych urządzeniach – niezależnie czy ktoś ma ekran gęsty jak sito, czy telefon z bardzo dużymi pikselami. Używanie dp pozwala unikać sytuacji, gdzie tekst albo przyciski na jednym urządzeniu są czytelne i wygodne w obsłudze, a na innym są mikroskopijne lub przeciwnie – przesadnie wielkie. Oczywiście, wszystko to wynika z tego, że piksele na różnych ekranach mają inną fizyczną wielkość – tzw. density. Stosując dp, projektanci mogą być pewni, że rozmiary będą proporcjonalnie takie same niezależnie od sprzętu. Sam system Android automatycznie przelicza dp na odpowiednią liczbę pikseli na danym urządzeniu. To bardzo wygodne! Moim zdaniem każdy, kto zaczyna projektować aplikacje mobilne, powinien od razu przyzwyczajać się do pracy z dp, bo to po prostu ułatwia życie i ogranicza potem poprawki. To też zgodne z oficjalnymi wytycznymi Google – praktycznie każda dokumentacja do Material Design kładzie na to nacisk. Warto jeszcze pamiętać, że inne jednostki jak px, pt czy mm mogą się sprawdzić w wyjątkowych sytuacjach, ale raczej tylko wtedy, gdy faktycznie zależy nam na absolutnych rozmiarach – a to w UI mobilnym prawie się nie zdarza.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej