Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 16:55
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 17:02

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Testy specjalistyczne aparatów rentgenowskich do zdjęć wewnątrzustnych są przeprowadzane

A. co najmniej raz na 12 miesięcy.

B. co najmniej raz na 24 miesiące.

C. co 6 miesięcy.

D. co miesiąc.

Prawidłowa odpowiedź „co najmniej raz na 24 miesiące” odzwierciedla obowiązujące zasady wykonywania testów specjalistycznych aparatów rentgenowskich do zdjęć wewnątrzustnych. Testy specjalistyczne to nie są zwykłe, codzienne sprawdzenia, tylko bardziej zaawansowana kontrola jakości, prowadzona według określonych procedur fizycznych i technicznych. Obejmują m.in. ocenę dawki wyjściowej, powtarzalności ekspozycji, stabilności napięcia i prądu lampy RTG, geometrii wiązki, warstwy półchłonnej (filtracja wiązki), a także poprawności działania kolimatora i wskaźników pozycjonowania. Celem jest potwierdzenie, że aparat nadal spełnia wymagania bezpieczeństwa radiologicznego i jakości obrazu, które są określone w przepisach prawa i wytycznych z zakresu ochrony radiologicznej pacjenta.
Moim zdaniem kluczowe jest to, że te 24 miesiące to maksymalny odstęp – czyli „co najmniej raz na 24 miesiące” oznacza, że można je robić częściej, jeśli są ku temu powody: np. po większej naprawie, modernizacji, po zgłoszeniach personelu, że obrazy są gorszej jakości, albo gdy dawkomierz pokaże podejrzane wartości. W praktyce w wielu gabinetach stomatologicznych testy specjalistyczne wykonuje się właśnie co 2 lata, a pomiędzy nimi robi się testy podstawowe (prostszą, bardziej rutynową kontrolę) oraz testy eksploatacyjne/odbiorcze, np. po instalacji nowego aparatu.
Dobrą praktyką jest prowadzenie pełnej dokumentacji wyników tych testów: protokoły, raporty z pomiarów, nazwisko osoby wykonującej, data, parametry pracy aparatu. W razie kontroli inspektora ochrony radiologicznej czy sanepidu, taka dokumentacja jest jednym z głównych dowodów, że aparat jest bezpieczny i prawidłowo nadzorowany. Z mojego doświadczenia osoby, które raz dobrze zrozumieją sens testów specjalistycznych, przestają traktować je jako „papierologię”, a bardziej jako realne narzędzie do ograniczania niepotrzebnych dawek u pacjentów i poprawy jakości diagnostyki stomatologicznej.

Pytanie 2

Które badanie zostało zarejestrowane na przedstawionym radiogramie?

A. Dróg żółciowych metodą cholangiografii śródoperacyjnej.

B. Jamy brzusznej wykonane poziomą wiązką promieniowania.

C. Układu moczowego z użyciem środka kontrastującego.

D. Płuc wykonane metodą Przybylskiego.

Prawidłowo rozpoznano, że na radiogramie przedstawiono badanie jamy brzusznej wykonane poziomą wiązką promieniowania, w pozycji leżącej na boku (projekcja pozioma – tzw. boczna z poziomą wiązką). Świadczy o tym charakterystyczny układ pętli jelitowych i obecność poziomów powietrze–płyn, które bardzo dobrze uwidaczniają się właśnie przy poziomej (horyzontalnej) wiązce promieniowania. W takiej technice promień centralny biegnie równolegle do podłoża, dzięki czemu różnice gęstości pomiędzy gazem a płynem układają się w wyraźne poziomy, co jest kluczowe np. przy podejrzeniu niedrożności jelit czy perforacji przewodu pokarmowego.
Moim zdaniem to jedno z bardziej praktycznych badań w stanach ostrych brzucha. W standardach radiologii doraźnej (tzw. „acute abdomen series”) zaleca się wykonanie zdjęcia jamy brzusznej na stojąco, a jeśli pacjent nie może wstać – właśnie w projekcji bocznej z poziomą wiązką. Dzięki temu można ocenić obecność wolnego powietrza pod przeponą, ilość gazu w przewodzie pokarmowym, rozdęcie pętli jelitowych czy poziomy płynów w jelitach. W codziennej pracy technika RTG musi umieć prawidłowo ułożyć pacjenta (najczęściej leżenie na lewym boku, LLD – left lateral decubitus), dobrać odpowiednie parametry ekspozycji oraz zadbać, żeby wiązka była rzeczywiście pozioma względem podłoża, bo od tego zależy jakość diagnostyczna obrazu.
W praktyce klinicznej takie zdjęcie często wykonuje się u pacjentów z silnymi bólami brzucha, wzdęciem, zatrzymaniem gazów i stolca, podejrzeniem niedrożności mechanicznej albo po zabiegach operacyjnych w obrębie jamy brzusznej. Dobre rozpoznanie projekcji i techniki jest tu bardzo ważne, bo pozwala odróżnić klasyczne zdjęcie przeglądowe od bardziej ukierunkowanego badania na wykrycie powietrza wolnego lub poziomów płynowych. To jest dokładnie ten przypadek.

Pytanie 3

Na skanie rezonansu magnetycznego serca oznaczono

A. przedsionek lewy.

B. przedsionek prawy.

C. komorę prawą.

D. komorę lewą.

W tym zadaniu kluczowe jest poprawne zorientowanie się w przekroju poprzecznym klatki piersiowej w badaniu MR. Na ekranie urządzenia prawa strona pacjenta jest po lewej stronie obrazu, a lewa po prawej, co często wprowadza w błąd osoby zaczynające przygodę z diagnostyką obrazową serca. Jeśli tego się nie uwzględni, łatwo pomylić komory z przedsionkami lub zamienić stronami cały obraz. Przedsionki leżą bardziej ku górze i tyłowi w stosunku do komór oraz mają cieńsze ściany i mniejszą objętość w tej płaszczyźnie. Na typowym przekroju poprzecznym serca, takim jak na tym MR, przedsionki nie dominują obrazowo; zwykle widzimy je raczej w wyższych poziomach przekroju, często częściowo zasłonięte przez duże naczynia żylne. Dlatego wskazanie przedsionka prawego lub lewego wynika zazwyczaj z prostego założenia: „jamy po stronie prawej to przedsionki, a po lewej komory”, co jest myśleniem zbyt uproszczonym i po prostu mylnym. Pomyłki pojawiają się też, gdy ktoś kieruje się wyłącznie wielkością jamy – zakładając, że większa i bardziej okrągła przestrzeń to prawa komora, a mniejsza to lewa. W rzeczywistości lewa komora ma grubszy mięsień i częściej wygląda na bardziej zwartą, masywną strukturę położoną bliżej kręgosłupa, natomiast prawa komora jest wysunięta do przodu, ma cieńszą ścianę i kształt półksiężyca otaczającego część lewej komory. W dobrych praktykach interpretacji MR serca podkreśla się konieczność równoczesnej oceny położenia względem mostka i kręgosłupa, grubości ściany, kształtu jamy oraz relacji do dużych naczyń, a nie opierania się na jednym, przypadkowym wrażeniu. Z mojego doświadczenia wynika, że dopiero świadome stosowanie tych zasad pozwala unikać typowych błędów, takich jak zamiana przedsionka z komorą czy pomylenie strony prawej z lewą, co ma realne konsekwencje przy opisie kardiomiopatii, wad zastawkowych czy nadciśnienia płucnego.

Pytanie 4

Do zdjęcia lewobocznego kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego pacjenta należy ułożyć na boku

A. lewym, promień centralny pada 4 palce powyżej górnego zarysu talerza biodrowego.

B. prawym, promień centralny pada 4 palce powyżej górnego zarysu talerza biodrowego.

C. lewym, promień centralny pada 4 palce poniżej górnego zarysu talerza biodrowego.

D. prawym, promień centralny pada 4 palce poniżej górnego zarysu talerza biodrowego.

Prawidłowa odpowiedź wynika z zasad pozycjonowania pacjenta do projekcji lewobocznej kręgosłupa lędźwiowo‑krzyżowego. Do klasycznego bocznego zdjęcia L‑S pacjenta układamy na lewym boku, tak żeby lewa strona ciała przylegała do detektora. Taka pozycja minimalizuje powiększenie struktur położonych głębiej i zmniejsza zniekształcenia geometryczne, bo kręgosłup lędźwiowy jest wtedy bliżej kasety. W praktyce radiologicznej przyjmuje się, że promień centralny kierujemy na poziom mniej więcej L3–L4, a prostym, „łóżkowym” sposobem wyznaczenia tego poziomu jest właśnie punkt około 4 palce powyżej górnego zarysu talerza biodrowego. Ten talerz biodrowy jest łatwy do wyczucia palpacyjnie, więc technik ma szybki, powtarzalny punkt odniesienia. Moim zdaniem takie proste triki anatomiczne naprawdę ratują w codziennej pracy, zwłaszcza przy dużej liczbie badań. W dobrze wykonanej projekcji lewobocznej L‑S powinny być widoczne trzonów kręgów L1–L5, przestrzenie międzykręgowe, część kości krzyżowej, a wyrostki kolczyste powinny się nakładać w jednej linii (lub prawie jednej), co świadczy o braku rotacji. Często stosuje się też klin pod talię, żeby wyrównać lordozę lędźwiową i uzyskać lepsze odwzorowanie przestrzeni międzykręgowych. W technikach zgodnych z podręcznikami i wytycznymi (różne szkoły trochę się różnią, ale sens jest ten sam) bardzo pilnuje się właśnie: właściwej strony ułożenia (lewy bok), wysokości promienia centralnego (około L3–L4), prostopadłości wiązki do stołu oraz prawidłowego zabezpieczenia pacjenta (podparcie nóg, wałki pod kolana, osłona gonad jeśli możliwe). Warto pamiętać, że przy złym pozycjonowaniu, np. za nisko lub za wysoko, radiolog może nie zobaczyć istotnych zmian w dolnych segmentach lędźwiowych albo w przejściu lędźwiowo‑krzyżowym, co potem przekłada się na gorszą diagnostykę bólu krzyża czy rwy kulszowej. Dlatego to pytanie nie jest tylko „na pamięć”, ale mocno praktyczne, bo odruchowo poprawne ułożenie to podstawa dobrej jakości zdjęcia.

Pytanie 5

Który radioizotop stosuje się do badania scyntygraficznego kości?

A. ⁶⁷Ga

B. ⁹⁹ᵐTc

C. ¹²³I

D. ²⁰¹Tl

Prawidłowo wskazany radioizotop to 99mTc, czyli technet-99m. To jest podstawowy znacznik stosowany w scyntygrafii kości praktycznie na całym świecie. W badaniu nie podaje się „gołego” technetu, tylko radiofarmaceutyk – najczęściej 99mTc-MDP lub 99mTc-HDP, czyli związki fosfonianowe, które mają duże powinowactwo do tkanki kostnej, szczególnie tam, gdzie jest wzmożony metabolizm i przebudowa kości. Dzięki temu ogniska zwiększonej aktywności, np. przerzuty nowotworowe, świeże złamania, zapalenia kości, bardzo wyraźnie wychwytują znacznik i dobrze się odcinają na obrazie z gammakamery. 99mTc ma kilka cech, które z praktycznego punktu widzenia są idealne: emituje promieniowanie gamma o energii ok. 140 keV – bardzo dobrze rejestrowane przez gammakamerę, a jednocześnie stosunkowo bezpieczne dla pacjenta; ma krótki okres półtrwania (ok. 6 godzin), co ogranicza dawkę pochłoniętą; można go wygodnie pozyskiwać z generatora 99Mo/99mTc w pracowni medycyny nuklearnej. W standardach pracowni medycyny nuklearnej scyntygrafia kości z 99mTc jest jednym z badań „podstawowych” – wykonuje się ją m.in. u pacjentów onkologicznych w poszukiwaniu przerzutów do kości, przy podejrzeniu jałowej martwicy, w ocenie endoprotez, a także przy niewyjaśnionych bólach kostnych. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: „kości = 99mTc z fosfonianem”, bo to pojawia się często i w praktyce klinicznej, i na egzaminach. Inne izotopy z listy mają swoje zastosowania, ale nie są standardem do scyntygrafii kości.

Pytanie 6

W pozytonowej tomografii emisyjnej PET zostaje zarejestrowane promieniowanie powstające podczas

A. anihilacji pary elektron-pozyton.

B. rozpraszania culombowskiego.

C. anihilacji pary proton-antyproton.

D. rozpraszania comptonowskiego.

W pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) kluczowym zjawiskiem fizycznym jest właśnie anihilacja pary elektron–pozyton. Radiofarmaceutyk podany pacjentowi emituje pozytony, czyli antycząstki elektronów. Pozyton w tkankach bardzo szybko traci energię kinetyczną, zderzając się z elektronami otoczenia, aż w końcu dochodzi do ich spotkania i anihilacji. W wyniku tej anihilacji powstają dwa fotony promieniowania gamma o energii 511 keV każdy, emitowane prawie dokładnie w przeciwnych kierunkach (pod kątem około 180°). To właśnie te dwa skorelowane fotony są rejestrowane w aparacie PET w trybie tzw. koincydencji. Z mojego doświadczenia to jest najważniejszy fizyczny „trik” PET-u: aparat nie widzi bezpośrednio pozytonu, tylko parę fotonów po anihilacji. Detektory ułożone dookoła pacjenta rejestrują jednoczesne (w bardzo krótkim oknie czasowym) uderzenia fotonów w przeciwległe kryształy scyntylacyjne. Na tej podstawie system rekonstruuje linię, wzdłuż której musiała zajść anihilacja, czyli tzw. line of response (LOR). Sumując miliony takich zdarzeń, komputer odtwarza rozkład radioaktywności w organizmie. W praktyce klinicznej, np. w onkologii, pozwala to ocenić metabolizm glukozy w guzach przy użyciu 18F-FDG albo wychwyt innych znaczników. Standardy pracowni medycyny nuklearnej (np. EANM) podkreślają znaczenie prawidłowego doboru radiofarmaceutyku i kalibracji systemu detekcji właśnie pod kątem rejestracji fotonów 511 keV i ich koincydencji. Moim zdaniem, jak dobrze zrozumiesz mechanizm anihilacji i rejestracji tych dwóch fotonów, dużo łatwiej ogarnąć później takie rzeczy jak korekcja osłabienia, rozpraszania czy artefakty w obrazach PET/CT.

Pytanie 7

Rak drobnokomórkowy i rak niedrobnokomórkowy to postacie organiczne nowotworów złośliwych

A. piersi.

B. tarczycy.

C. prostaty.

D. płuc.

Określenia „rak drobnokomórkowy” i „rak niedrobnokomórkowy” są bardzo specyficzne i odnoszą się wyłącznie do raka płuca. W innych narządach, jak pierś, prostata czy tarczyca, stosuje się zupełnie inne podziały histopatologiczne i kliniczne. Typowy błąd polega na tym, że ktoś kojarzy drobnokomórkowość z ogólnym „małym” typem komórek nowotworowych i przenosi to na wszystkie narządy, co jest nieprecyzyjne i w praktyce może prowadzić do nieporozumień w zespole terapeutycznym.
W raku piersi mówimy głównie o raku przewodowym, zrazikowym, o stopniu złośliwości według Nottingham, a w praktyce klinicznej patrzymy na receptory ER, PR, HER2 oraz Ki-67. Nikt rozsądny nie klasyfikuje raka piersi jako drobnokomórkowego lub niedrobnokomórkowego, bo to po prostu nie ta nomenklatura i nie te standardy. W raku prostaty obowiązuje skala Gleasona i podział na grupy ryzyka, a podstawą jest ocena architektury gruczołów, nie wielkości pojedynczych komórek w takim sensie jak w raku płuca. Z kolei w tarczycy wyróżnia się głównie raka brodawkowatego, pęcherzykowego, rdzeniastego i anaplastycznego; tutaj znowu, cała terminologia i algorytmy leczenia są inne, oparte m.in. na jodzie promieniotwórczym i chirurgii.
Z mojego doświadczenia, kiedy ktoś myli te pojęcia, to później ma problem ze zrozumieniem, dlaczego w jednym narządzie stosuje się radioterapię w skojarzeniu z chemioterapią jako standard (np. w raku drobnokomórkowym płuca), a w innym nacisk kładzie się bardziej na leczenie chirurgiczne lub hormonalne. Dobre praktyki wymagają, żeby nazewnictwo nowotworów było precyzyjne, bo za nazwą idą konkretne schematy leczenia, sposób planowania badań obrazowych, a nawet zakres napromieniania. Dlatego przypisywanie podziału „drobnokomórkowy/niedrobnokomórkowy” do piersi, prostaty czy tarczycy jest merytorycznie błędne i niezgodne ze standardami onkologicznymi.

Pytanie 8

Jak oznacza się w systemie międzynarodowym czwarty górny ząb mleczny po stronie prawej?

A. 14

B. 84

C. 24

D. 54

Prawidłowe oznaczenie czwartgo górnego zęba mlecznego po stronie prawej w systemie międzynarodowym (FDI) to 54. Ten system, nazywany też systemem dwucyfrowym, jest standardem przyjętym przez FDI World Dental Federation i stosowany praktycznie wszędzie w nowoczesnej stomatologii, także w opisach radiogramów. Pierwsza cyfra oznacza ćwiartkę łuku zębowego, a druga – pozycję zęba liczoną od linii pośrodkowej. Dla uzębienia mlecznego używa się cyfr 5–8 dla ćwiartek: 5 – górna prawa, 6 – górna lewa, 7 – dolna lewa, 8 – dolna prawa. W tej logice ząb 54 to: „5” – kwadrant górny prawy w uzębieniu mlecznym oraz „4” – czwarty ząb od środka, czyli czwarty ząb mleczny w tym kwadrancie. W praktyce, gdy opisujesz zdjęcie pantomograficzne albo skrzydłowo-zgryzowe u dziecka, wpisujesz właśnie takie oznaczenia: np. próchnica na powierzchni żującej 54, brak zawiązka 15, resorpcja korzenia 54 widoczna w RTG – i każdy stomatolog na świecie wie o jaki ząb chodzi. Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk rozróżniania: cyfry 1–4 w pierwszej pozycji to zawsze zęby stałe, a 5–8 – mleczne. To bardzo ułatwia czytanie dokumentacji, kart pacjenta i opisów badań obrazowych. W diagnostyce radiologicznej bez poprawnego oznaczenia zębów łatwo pomylić stronę lub ząb, co później może skutkować np. leczeniem niewłaściwego zęba, dlatego standard FDI jest traktowany jako dobra praktyka i wręcz obowiązkowy element profesjonalnego opisu.

Pytanie 9

W badaniu MR czas repetycji TR jest parametrem określającym odstęp czasu między

A. impulsem inwersji 90° a czasem powstania sygnału (echa).

B. impulsem inwersji 180° a czasem powstania sygnału (echa).

C. dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF180°.

D. dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF90°.

Czas repetycji TR w badaniu rezonansu magnetycznego definiuje się jako odstęp czasu pomiędzy dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF o kącie 90°. To jest taka podstawowa „miarka czasu” całej sekwencji, zwłaszcza w klasycznych sekwencjach spin-echo. W praktyce wygląda to tak: podajesz impuls RF90°, wzbudzasz magnetyzację poprzeczną, rejestrujesz sygnał echa, a potem czekasz do kolejnego impulsu RF90°. Właśnie ten odstęp to TR. Od TR w ogromnym stopniu zależy kontrast obrazów MR – przede wszystkim nasycenie sygnału, a więc wrażliwość na czasy relaksacji T1. Krótkie TR (np. 300–700 ms) dają silne T1-zależne obrazowanie, natomiast długie TR (np. 2000 ms i więcej) zmniejszają wpływ T1 i sprzyjają kontrastowi T2 lub PD, zależnie od TE. Z mojego doświadczenia w pracowni MR, technik bardzo często manipuluje TR i TE jako pierwszymi parametrami, żeby „dokręcić” kontrast pod konkretną strukturę: inne ustawimy do badania mózgu, inne do stawów, a jeszcze inne do kręgosłupa. W opisach protokołów producenci skanerów zawsze podają typową parę TR/TE dla danej sekwencji i wskazują, czy jest to sekwencja T1-zależna, T2-zależna czy PD. Warto też pamiętać, że TR wpływa na całkowity czas skanowania – im krótszy TR, tym szybciej wykonamy badanie, ale kosztem pewnych parametrów jakości. W dobrze prowadzonych protokołach MR świadome dobranie TR jest kluczowe dla uzyskania powtarzalnych, diagnostycznie wartościowych obrazów, zgodnie z zasadą optymalizacji dawki „czasowej” i komfortu pacjenta.

Pytanie 10

Na rentgenogramie uwidoczniono badanie

A. urografii.

B. angiografii nerkowej TK.

C. angiografii nerkowej.

D. urografii TK.

Na zdjęciu widzimy klasyczną urografię, czyli badanie RTG układu moczowego po dożylnym podaniu środka cieniującego. Świadczy o tym kilka charakterystycznych cech obrazu. Po pierwsze – projekcja jest typowo przeglądowa AP jamy brzusznej i miednicy, bez warstwowania, bez rekonstrukcji 3D, bez typowego „przekrojowego” wyglądu jak w tomografii komputerowej. Widzimy zarys kręgosłupa lędźwiowego, talerzy biodrowych i – co najważniejsze – wyraźnie zakontrastowane kielichy nerkowe, miedniczki nerkowe oraz moczowody schodzące do pęcherza wypełnionego kontrastem. To jest dokładnie obraz fazy wydzielniczej urografii dożylnej. W angiografii nerkowej środek cieniujący wypełniałby tętnice nerkowe i ich gałęzie, byłby widoczny typowy „drzewkowaty” obraz naczyń, a nie układ kielichowo‑miedniczkowy. Dodatkowo angiografia wymagałaby cewnika w tętnicy (zwykle udowej), a obraz skupiałby się na naczyniach, nie na zarysie moczowodów czy pęcherza. W urografii TK natomiast mielibyśmy serię przekrojów poprzecznych (axial), ewentualnie rekonstrukcje MPR, a nie pojedynczą płaską kliszę. Moim zdaniem to jest bardzo typowy przykład, jaki można spotkać w podręcznikach – klasyczny obraz kontrastowego wypełnienia całego górnego i dolnego odcinka dróg moczowych. W praktyce klinicznej taka urografia służy do oceny drożności moczowodów, wykrywania kamieni, wad wrodzonych, poszerzeń układu kielichowo‑miedniczkowego czy oceny pęcherza. Choć dziś częściej używa się urografii TK, to rozpoznawanie klasycznego badania RTG nadal jest ważne, bo takie zdjęcia wciąż pojawiają się w dokumentacji i na egzaminach.

Pytanie 11

Jaka jest moc dawki pochłoniętej w brachyterapii HDR?

A. W zakresie 3-5 Gy/h

B. Więcej niż 12 Gy/h

C. W zakresie 6-11 Gy/h

D. Mniej niż 2 Gy/h

Prawidłowo – brachyterapia HDR (High Dose Rate) to technika, w której moc dawki pochłoniętej wynosi powyżej 12 Gy/h. W praktyce klinicznej stosuje się jeszcze wyższe wartości, rzędu kilkudziesięciu, a nawet kilkuset Gy/h w miejscu źródła, ale definicyjnie HDR to właśnie zakres >12 Gy/h. Jest to zgodne z klasycznym podziałem brachyterapii na LDR (low dose rate, zwykle ok. 0,4–2 Gy/h), MDR (medium dose rate), PDR (pulsed dose rate) oraz HDR. Moim zdaniem warto to sobie po prostu skojarzyć: HDR = bardzo krótki czas zabiegu, ale bardzo duża moc dawki w trakcie ekspozycji. W brachyterapii HDR stosuje się najczęściej źródło 192Ir, które jest automatycznie wysuwane z afterloadera do aplikatorów umieszczonych w guzie albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Dzięki wysokiej mocy dawki można podać zaplanowaną dawkę całkowitą w kilku-kilkunastu frakcjach trwających po kilka minut, zamiast wielu godzin czy dni jak w LDR. Z punktu widzenia organizacji pracy oddziału onkologii to ogromny plus: łatwiej zaplanować harmonogram, skraca się czas zajęcia sali i aparatury, a pacjent często może być leczony ambulatoryjnie. Jednocześnie, przy tak dużej mocy dawki, bardzo ważne jest precyzyjne planowanie leczenia w systemie TPS, dokładne obrazowanie (TK, MR) do wyznaczenia objętości tarczowych i narządów krytycznych oraz rygorystyczne przestrzeganie zasad ochrony radiologicznej. W HDR każdy błąd w pozycjonowaniu aplikatora czy czasie ekspozycji od razu przekłada się na duże odchylenie dawki. Dlatego w dobrych ośrodkach tak duży nacisk kładzie się na procedury QA, weryfikację czasu przebywania źródła w poszczególnych pozycjach (tzw. dwell time) oraz kontrolę geometrii układu. W praktyce technika HDR jest szeroko stosowana np. w nowotworach ginekologicznych, raka prostaty, raka płuca czy przełyku, właśnie dzięki możliwościom konformnego podania wysokiej dawki w krótkim czasie przy stosunkowo szybkim spadku dawki w tkankach otaczających.

Pytanie 12

Odprowadzenie EKG mierzące różnicę potencjałów między lewym podudziem a prawym przedramieniem oznacza się jako

A. aVF

B. II

C. III

D. aVL

Prawidłowe jest odprowadzenie II, ponieważ zgodnie ze standardem Einthovena mierzy ono różnicę potencjałów między prawym ramieniem (RA) a lewym podudziem (LL). W praktyce klinicznej prawy przedramię traktujemy jako elektrodę RA, a lewy podudzie jako LL, więc dokładnie pasuje to do definicji odprowadzenia II. W zapisie EKG oznacza się je jako Lead II. To odprowadzenie biegnie wzdłuż osi serca z prawej góry (RA) do lewej dołu (LL), przez co najlepiej pokazuje typową depolaryzację przedsionków i komór. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś ma zapamiętać tylko jedno odprowadzenie z kończyn, to właśnie II, bo jest najczęściej używane w monitorowaniu przyłóżkowym, w anestezjologii, OIT, SOR, przy zabiegach endoskopowych czy w trakcie transportu pacjenta. W odprowadzeniu II załamki P są zwykle dobrze widoczne i dodatnie, co pomaga ocenić rytm zatokowy, wykrywać migotanie przedsionków, trzepotanie, częstoskurcz nadkomorowy. W wielu protokołach, np. przy analizie zaburzeń rytmu zgodnie z wytycznymi kardiologicznymi, zaleca się ocenę rytmu właśnie w odprowadzeniu II. W standardowym 12-odprowadzeniowym EKG odprowadzenia kończynowe dwubiegunowe (I, II, III) zawsze opisuje się zgodnie z trójkątem Einthovena: I – między RA a LA, II – między RA a LL, III – między LA a LL. Warto to sobie narysować i zapamiętać, bo potem dużo łatwiej rozumie się osie elektryczne serca i interpretację zapisów. W codziennej pracy technika elektroradiologii poprawne kojarzenie, które elektrody tworzą dane odprowadzenie, to podstawa bezpiecznego i wiarygodnego badania.

Pytanie 13

Wyniosłość międzykłykciowa znajduje się na nasadzie

A. dalszej kości ramiennej.

B. dalszej kości udowej.

C. bliższej kości piszczelowej.

D. bliższej kości łokciowej.

Wyniosłość międzykłykciowa leży na nasadzie bliższej kości piszczelowej, dokładnie pomiędzy kłykciem przyśrodkowym i bocznym. To taki charakterystyczny „grzbiecik” kostny widoczny szczególnie dobrze na zdjęciu RTG kolana w projekcji AP. Anatomicznie tworzą ją guzki międzykłykciowe oraz pole międzykłykciowe przednie i tylne. To miejsce przyczepu bardzo ważnych struktur: więzadła krzyżowego przedniego (ACL) i tylnego (PCL), a także części włókien łąkotek. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś dobrze kojarzy tę wyniosłość, dużo łatwiej mu później ogarniać patologie więzadeł na obrazach. W praktyce radiologicznej i ortopedycznej wyniosłość międzykłykciowa jest punktem orientacyjnym przy ocenie ustawienia kości piszczelowej względem kości udowej, szczególnie w urazach kolana. Na TK czy MR kolana często opisuje się przemieszczenia fragmentów tej wyniosłości przy awulsyjnych uszkodzeniach ACL, tzw. złamanie eminencji międzykłykciowej. Dobra znajomość tej struktury jest też kluczowa przy planowaniu rekonstrukcji więzadeł krzyżowych, bo tunele kostne w kości piszczelowej lokalizuje się właśnie w okolicy tej wyniosłości. W standardach opisu badań obrazowych kolana (RTG, MR) zaleca się zwracanie uwagi na ciągłość zarysu wyniosłości międzykłykciowej, jej wysokość, obecność odłamów i ewentualne zwapnienia. Moim zdaniem warto też zapamiętać, że na zdjęciu RTG kolana wyniosłość międzykłykciowa powinna „wpasowywać się” mniej więcej w dół międzykłykciowy kości udowej – zaburzenie tej relacji może sugerować podwichnięcie albo inne nieprawidłowości ustawienia stawu.

Pytanie 14

Który stan patologiczny został zarejestrowany podczas wykonywania badania EKG?

A. Migotanie przedsionków.

B. Dodatkowe pobudzenia komorowe.

C. Trzepotanie przedsionków.

D. Migotanie komór.

Na przedstawionym zapisie EKG rytm podstawowy jest zatokowy, z wyraźnymi załamkami P przed większością zespołów QRS i stosunkowo równymi odstępami R–R, a pomiędzy nimi pojawiają się pojedyncze, wcześniejsze, szerokie zespoły QRS o odmiennej morfologii. To typowe dodatkowe pobudzenia komorowe, a nie trzepotanie czy migotanie. Trzepotanie przedsionków charakteryzuje się bardzo szybką, ale dość uporządkowaną aktywnością przedsionków – w odprowadzeniu II widzi się tzw. zęby piły, czyli powtarzające się fale trzepotania F, bez wyraźnych załamków P. Zespoły QRS są zwykle wąskie i pojawiają się w pewnych stałych przewodzeniach (np. 2:1, 3:1), przez co rytm komór może być regularny lub prawie regularny, ale tło nigdy nie jest izoelektryczne. Na pokazanym EKG nie ma ciągłej linii fal F, tylko pojedyncze ektopowe pobudzenia, więc obraz w ogóle nie pasuje do trzepotania. Migotanie przedsionków wygląda jeszcze inaczej: tło jest nieregularne, z drobnymi, chaotycznymi falami f zamiast załamków P, a odstępy R–R są wyraźnie niemiarowe (tzw. niemiarowość zupełna). W migotaniu nie widzimy naprzemiennie prawidłowych i przedwczesnych pobudzeń, tylko kompletnie rozchwiany rytm komór. Tu rytm zatokowy jest zachowany, co praktycznie wyklucza migotanie przedsionków. Migotanie komór to już stan bezpośredniego zagrożenia życia – zapis przypomina zupełnie chaotyczne, nieregularne drgania o zmiennej amplitudzie, bez rozpoznawalnych zespołów QRS, bez linii izoelektrycznej, klinicznie odpowiada zatrzymaniu krążenia. Na tym EKG zespoły QRS są czytelne, więc o migotaniu komór w ogóle nie ma mowy. Typowy błąd w takich zadaniach polega na tym, że każdą arytmię z nieprawidłowymi zespołami QRS utożsamia się z migotaniem lub trzepotaniem, zamiast najpierw ocenić: czy jest zachowany rytm podstawowy, czy widzę załamki P, czy odstępy R–R są miarowe i czy patologiczne pobudzenia pojawiają się pojedynczo, czy całkowicie dominują zapis. Systematyczne podejście do analizy EKG – rytm, częstość, załamki P, QRS, odcinek ST, T – pomaga uniknąć takich pomyłek i jest zgodne z zaleceniami towarzystw kardiologicznych.

Pytanie 15

W scyntygrafii perfuzyjnej płuc pacjentowi podawany jest radioizotop

A. ¹²³I wziewnie.

B. ⁹⁹ᵐTc dożylnie.

C. ⁹⁹ᵐTc wziewnie.

D. ¹²³I dożylnie.

W scyntygrafii perfuzyjnej płuc standardowo podaje się pacjentowi radiofarmaceutyk z technetem-99m (99mTc) dożylnie. Jest to zwykle makroagregat albuminy ludzkiej znakowany 99mTc (tzw. 99mTc-MAA). Po podaniu do żyły preparat wraz z krwią dociera do krążenia płucnego i zatrzymuje się w małych naczyniach włosowatych płuc, proporcjonalnie do przepływu krwi. Dzięki temu uzyskujemy obraz perfuzji, czyli ukrwienia poszczególnych obszarów płuc. To właśnie ten mechanizm jest kluczowy przy podejrzeniu zatorowości płucnej – widzimy ubytki perfuzji w segmentach, do których nie dopływa krew z powodu zatoru. 99mTc jest izotopem idealnym do takich badań, bo ma krótki okres półtrwania (ok. 6 godzin), emituje głównie promieniowanie gamma o energii odpowiedniej dla gammakamery i daje stosunkowo niską dawkę dla pacjenta. Podanie dożylne jest też technicznie proste i dobrze powtarzalne, co ma znaczenie w codziennej pracy w medycynie nuklearnej. W praktyce klinicznej często łączy się scyntygrafię perfuzyjną z wentylacyjną (badanie V/Q), gdzie perfuzję oceniamy właśnie po dożylnym 99mTc-MAA, a wentylację po podaniu wziewnym innego preparatu (np. aerozolu 99mTc lub gazu szlachetnego). Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: perfuzja = droga naczyniowa = podanie dożylne. To bardzo pomaga w szybkim kojarzeniu protokołów badań przy pracy na pracowni medycyny nuklearnej i w komunikacji z lekarzem kierującym na badanie.

Pytanie 16

Na elektrokardiogramie uwidoczniono

A. migotanie przedsionków.

B. blok prawej odnogi pęczka Hisa.

C. migotanie komór.

D. blok lewej odnogi pęczka Hisa.

Analizując ten zapis EKG, łatwo wpaść w kilka typowych pułapek interpretacyjnych, zwłaszcza gdy patrzy się głównie na kształt pojedynczych zespołów QRS zamiast na cały rytm. W blokach odnóg pęczka Hisa – zarówno prawej, jak i lewej – podstawową cechą jest poszerzenie zespołu QRS powyżej 120 ms oraz charakterystyczna morfologia w odpowiednich odprowadzeniach (dla RBBB klasyczne obrazy rsR’ w V1–V2, dla LBBB szeroki, zazębiony R w V5–V6 oraz głębokie S w V1–V2). Co ważne, w blokach odnóg rytm komór jest zazwyczaj regularny, a przed każdym zespołem QRS obecny jest prawidłowy lub przynajmniej rozpoznawalny załamek P. Na prezentowanym zapisie QRS-y są wąskie, bez typowej morfologii bloku prawej czy lewej odnogi, a częstość i odstępy R–R są wyraźnie nieregularne, co od razu przeczy rozpoznaniu bloku przewodzenia w pęczku Hisa.
Kolejna możliwa pomyłka to skojarzenie tak nieregularnego rytmu z migotaniem komór. Tu jednak trzeba pamiętać, że w migotaniu komór nie widzimy w ogóle wyraźnych, powtarzalnych zespołów QRS ani uporządkowanej linii podstawowej. Zapis ma charakter całkowicie chaotyczny, o dużej amplitudzie lub drobnofalowy, bez jakiejkolwiek organizacji, a pacjent klinicznie jest w stanie nagłego zatrzymania krążenia. W naszym przypadku zespoły QRS są wyraźne, możliwe do zmierzenia, a amplituda sygnału jest stosunkowo stała – to zdecydowanie nie jest obraz migotania komór.
Typowy błąd myślowy przy takich zadaniach polega na tym, że ktoś zauważa „bałagan” w górnej części zapisu i od razu przypisuje go albo do bloku odnóg (bo coś mu „nie pasuje w kształcie QRS”), albo do migotania komór (bo rytm jest nierówny). Tymczasem prawidłowa droga to spokojna, krok po kroku analiza: czy są załamki P, czy rytm R–R jest regularny, jaka jest szerokość QRS. W migotaniu przedsionków, które tu występuje, brak jest wyraźnych P, linia podstawowa jest pofalowana, a odstępy R–R są całkowicie nieregularne, przy zachowaniu wąskich QRS. Z mojego doświadczenia wynika, że wyrobienie nawyku takiej systematycznej oceny bardzo ogranicza liczbę pomyłek i sprawia, że nawet w stresie rozpoznanie rytmu staje się dużo pewniejsze.

Pytanie 17

Na obrazie uwidoczniono

A. scyntygram kośćca.

B. radiogram z wadą postawy.

C. radiogram czynnościowy kręgosłupa piersiowego.

D. radiogram czynnościowy kręgosłupa lędźwiowego.

Na obrazie widzisz typowy scyntygram kośćca – tzw. scyntygrafię kości całego ciała. Charakterystyczny jest „negatywowy” wygląd: brak klasycznych zarysów tkanek miękkich, brak typowych struktur jak płuca czy cienie narządów jamy brzusznej, za to równomierne, dość rozmyte uwidocznienie całego szkieletu w projekcji przedniej i tylnej. W scyntygrafii kości używa się radiofarmaceutyku znakowanego technetem-99m (najczęściej 99mTc-MDP lub 99mTc-HDP), który gromadzi się w miejscach aktywnego metabolizmu kostnego – czyli tam, gdzie kość się przebudowuje. Moim zdaniem to jedno z badań, które najszybciej uczą odróżniać medycynę nuklearną od klasycznego RTG: obraz jest bardziej „plamisty”, bez ostrych konturów, a intensywność sygnału zależy od wychwytu radioznacznika, a nie od pochłaniania promieniowania przez tkanki. W praktyce klinicznej scyntygram kośćca stosuje się do wykrywania przerzutów nowotworowych do kości, ognisk zapalnych (np. osteomyelitis), złamań przeciążeniowych, martwicy aseptycznej, a także do oceny rozległości zmian pourazowych. Badanie wykonuje się gammakamerą, a pacjent musi odczekać zwykle 2–3 godziny po podaniu radiofarmaceutyku, żeby znacznik związał się z tkanką kostną i wypłukał z tkanek miękkich. Dobre praktyki mówią, żeby przed badaniem pacjent był dobrze nawodniony i po podaniu radiofarmaceutyku dużo pił, co poprawia jakość obrazów i zmniejsza dawkę dla pęcherza moczowego. W odróżnieniu od radiogramu, tutaj nie interesują nas klasyczne projekcje kostne typu AP/PA/boczne, tylko całościowy zapis rozkładu radioaktywności w ciele. To właśnie ten układ – cały szkielet, projekcja przód–tył, rozmyte, izotopowe cieniowanie – jednoznacznie wskazuje na scyntygram kośćca.

Pytanie 18

Podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej w celu ochrony radiologicznej pacjenta należy zastosować

A. fartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta.

B. półfartuch ołowiowy założony z przodu pacjenta.

C. fartuch ołowiowy założony z przodu pacjenta.

D. półfartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta.

Prawidłowo wskazany został półfartuch ołowiowy założony z tyłu pacjenta. W projekcji PA klatki piersiowej pacjent stoi przodem do detektora, a lampa rentgenowska znajduje się z tyłu. To oznacza, że pierwotna wiązka promieniowania wchodzi od strony pleców, przechodzi przez klatkę piersiową i pada na detektor przed pacjentem. Z punktu widzenia ochrony radiologicznej właśnie od strony źródła promieniowania trzeba zabezpieczyć te okolice, które nie są przedmiotem badania, np. narządy rozrodcze, część jamy brzusznej czy tarczycę w pewnych ustawieniach. Półfartuch ołowiowy zakładany z tyłu osłania obszary znajdujące się bezpośrednio „po drodze” wiązki pierwotnej, a jednocześnie nie przysłania pola obrazowania klatki piersiowej, więc nie psuje zdjęcia. W praktyce klinicznej zgodnie z zasadą ALARA i wytycznymi ochrony radiologicznej unika się osłaniania tych części ciała, które mają być dokładnie zobrazowane, bo ołów powoduje artefakty i może zasłonić istotne struktury, np. fragment płuca czy śródpiersia. Dlatego fartuch z przodu w projekcji PA nie ma sensu – promieniowanie już przeszło przez pacjenta, a dodatkowo istnieje ryzyko, że krawędź fartucha wejdzie w pole obrazowania. Moim zdaniem dobrze jest zapamiętać prostą zasadę praktyczną: w standardowym RTG klatki piersiowej PA – osłona od strony lampy, czyli z tyłu; w innych projekcjach zawsze myślimy, skąd idzie wiązka i co chcemy chronić, żeby z jednej strony nie zwiększać niepotrzebnie dawki, a z drugiej nie utrudniać diagnostyki.

Pytanie 19

Wskaż osłonę radiologiczną, która jest stosowana w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej.

A. Osłona 1

B. Osłona 2

C. Osłona 4

D. Osłona 3

Prawidłowo wskazana „Osłona 2” odpowiada typowemu fartuchowi ochronnemu stosowanemu rutynowo w pracowniach radiodiagnostyki stomatologicznej. Jest to fartuch z materiału ołowiowego (lub równoważnego, np. kompozyty bez ołowiu) o określonym współczynniku równoważnika ołowiu, najczęściej 0,25–0,35 mm Pb dla badań stomatologicznych. Tego typu osłony są projektowane tak, żeby zabezpieczać tułów, narządy szczególnie wrażliwe (szpik kostny, gonady, część jamy brzusznej) oraz tarczycę, przy jednoczesnym zachowaniu wygody i swobody ruchów pacjenta. W gabinecie stomatologicznym, zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i wymaganiami wynikającymi z prawa atomowego oraz zaleceń Państwowej Agencji Atomistyki, pacjent podczas wykonywania zdjęć wewnątrzustnych, pantomograficznych czy cefalometrycznych powinien być osłonięty właśnie takim fartuchem lub jego odmianą (czasem połączoną z kołnierzem na tarczycę). Moim zdaniem kluczowe jest tutaj połączenie dwóch rzeczy: odpowiedniej grubości równoważnika ołowiu i właściwego dopasowania do sylwetki. Jeżeli fartuch jest za krótki, źle zapięty albo zsuwa się z barków, realna skuteczność ochrony spada, nawet jeśli teoretycznie spełnia normy. W praktyce technik elektroradiologii zawsze powinien sprawdzić, czy fartuch dobrze przylega, czy nie ma ubytków w materiale osłonowym i czy nie jest mechanicznie uszkodzony (pęknięcia, załamania). Dobrą praktyką jest też regularna kontrola fartuchów w badaniu rentgenowskim serwisowym, żeby wykryć ewentualne nieszczelności. W radiologii stomatologicznej stosuje się jeszcze dodatkowe osłony lokalne – np. kołnierze na tarczycę u dzieci – ale podstawowym elementem, który większość osób kojarzy z gabinetem RTG u dentysty, jest właśnie taki fartuch jak na ilustracji oznaczonej jako Osłona 2.

Pytanie 20

Warstwa półchłonna (WP) jest wyrażona w mm Cu dla

A. medycyny nuklearnej.

B. terapii megawoltowej.

C. terapii ortowoltowej.

D. diagnostyki radiologicznej.

Prawidłowo – warstwa półchłonna (WP, HVL – half value layer) wyrażona w milimetrach miedzi jest klasycznym parametrem opisu jakości wiązki w terapii ortowoltowej, czyli dla promieniowania X w zakresie mniej więcej 100–300 kV. W tym przedziale energii miedź jest standardowym materiałem filtracyjnym i referencyjnym, bo jej liczba atomowa i gęstość dobrze „pasują” do charakteru wiązki ortowoltowej. Dzięki temu łatwo porównać twardość (penetracyjność) różnych aparatów i ustawień napięcia. W praktyce wygląda to tak, że do wiązki terapeutycznej stopniowo wsuwa się kolejne płytki Cu i mierzy spadek dawki lub mocy dawki. Grubość miedzi, przy której dawka spada do 50% wartości początkowej, to właśnie WP w mm Cu. Im większa WP, tym wiązka jest twardsza, bardziej przenikliwa i mniej pochłaniana w tkankach powierzchownych. W ortowolcie używa się tego do kontroli jakości aparatu, do doboru filtracji dodatkowej i do klasyfikacji wiązek zgodnie z rekomendacjami towarzystw fizyki medycznej oraz normami producentów. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w ortowolcie „myśli się” w mm Cu, natomiast w diagnostyce klasycznej raczej w mm Al, a w megawolcie operuje się już innymi parametrami (np. PDD, TPR, TMR). W codziennej pracy technika czy fizyka medycznego znajomość WP w mm Cu pomaga szybko ocenić, czy wiązka ma odpowiednie własności do leczenia zmian powierzchownych, np. guzów skóry, bliznowców, zmian w obrębie jamy ustnej.

Pytanie 21

Na obrazie TK nadgarstka uwidocznione jest złamanie kości

A. księżycowatej.

B. główkowatej.

C. haczykowatej.

D. łódeczkowatej.

Prawidłowo wskazana została kość łódeczkowata. Na obrazie TK nadgarstka widoczna jest projekcja w płaszczyźnie czołowej, a kość łódeczkowata leży w szeregu bliższym kości nadgarstka, po stronie promieniowej, między wyrostkiem rylcowatym kości promieniowej a kością główkowatą i czworoboczną większą. W TK (tak samo jak w dobrych projekcjach RTG – PA, skośnych, czasem tzw. projekcji Stechera) zwraca się uwagę na ciągłość warstwy korowej i jednorodność struktury beleczkowej. W złamaniu kości łódeczkowatej widzimy szczelinę złamania przechodzącą przez trzon, często z niewielkim przemieszczeniem odłamów lub tylko z zatarciem zarysu korowego. Moim zdaniem to jest jedno z kluczowych złamań, które technik i lekarz radiolog powinni umieć „wyłapać”, bo kość łódeczkowata ma słabsze unaczynienie (zwłaszcza biegun bliższy) i łatwo dochodzi do jałowej martwicy, jeśli uraz zostanie przeoczony. W praktyce klinicznej TK wykonuje się najczęściej wtedy, gdy klasyczne RTG jest niejednoznaczne, a pacjent ma typowe objawy: ból w tabakierce anatomicznej, ból przy osiowym obciążeniu kciuka, ograniczenie ruchu. Dobrą praktyką jest przeglądanie obrazów w kilku płaszczyznach rekonstrukcyjnych (coronal, sagittal, axial) z cienką warstwą cięcia, bo szczelina złamania czasem jest widoczna tylko w jednej z nich. W standardach opisowych zaleca się dokładne określenie lokalizacji (biegun dalszy, trzon, biegun bliższy), stopnia przemieszczenia, ewentualnych fragmentów kostnych oraz oceny powierzchni stawowych pod kątem uszkodzeń chrzęstnych. W codziennej pracy bardzo pomaga znajomość topografii: najbardziej promieniowo i nieco dłoniowo – właśnie łódeczkowata, obok niej księżycowata, a dalej w stronę łokciową – trójgraniasta i grochowata. Im lepiej kojarzysz ten układ, tym szybciej i pewniej rozpoznajesz złamania na TK i RTG.

Pytanie 22

Na zamieszczonym radiogramie strzałką oznaczono kość

A. łódeczkowatą.

B. sześcienną.

C. łódkowatą.

D. grochowatą.

Na tym radiogramie łatwo jest się pomylić, bo kilka kości stępu leży blisko siebie i w projekcji bocznej częściowo się nakłada. Wiele osób intuicyjnie zaznacza kość sześcienną, bo kojarzy ją z boczną częścią stopy, a na zdjęciu widzą jakąś kość „bardziej z boku” i od razu to z nią łączą. Problem w tym, że kość sześcienna leży bardziej bocznie i dystalnie, w pobliżu podstaw kości śródstopia IV–V, i w klasycznej bocznej projekcji stawu skokowego zwykle nie jest tak wyraźnie eksponowana jak kość łódkowata leżąca bezpośrednio przed głową kości skokowej. Innym typowym błędem jest mylenie kości łódkowatej z kością grochowatą. Kość grochowata w ogóle nie należy do stępu, tylko do nadgarstka – jest to mała, trzeszczkowata kość po stronie łokciowej dłoni, związana z ścięgnem mięśnia zginacza łokciowego nadgarstka. Na zdjęciu stawu skokowego po prostu nie da się jej zobaczyć, bo anatomicznie jest w zupełnie innej okolicy ciała. Wybór odpowiedzi z kością grochowatą wynika raczej z mylenia nazw niż z analizy obrazu. Pojawia się też czasem odpowiedź „kość łódeczkowata”, co jest mieszaniem terminologii: w obrębie kończyny górnej mamy kość łódeczkowatą (scaphoideum) w nadgarstku, a w obrębie stopy – kość łódkowatą (naviculare). Na radiogramie stawu skokowego nie oceniamy kości łódeczkowatej, tylko właśnie łódkowatą, więc użycie tej nazwy w tym kontekście jest po prostu anatomicznie niepoprawne. Z mojego doświadczenia największy problem sprawia właśnie odróżnienie kości łódkowatej stopy od kości łódeczkowatej ręki – nazwy są podobne, ale lokalizacja i obraz radiologiczny zupełnie inne. Dobre podejście w praktyce to zawsze najpierw zlokalizować kość skokową, potem jej głowę, a następnie sprawdzić, która kość leży bezpośrednio przed nią – i to jest kość łódkowata. Taka systematyczna analiza, zgodna z zaleceniami opisów RTG w ortopedii i radiologii, znacząco ogranicza ryzyko pomyłek terminologicznych i lokalizacyjnych. W egzaminach i w pracy zawodowej liczy się właśnie takie spokojne, krok po kroku prześledzenie anatomii, a nie strzelanie odpowiedzi na podstawie podobnie brzmiących nazw.

Pytanie 23

W której technice obrazowania zostają zarejestrowane jednocześnie dwa przeciwbieżne kwanty promieniowania gamma o równej energii 511 keV?

A. Pozytonowej tomografii emisyjnej.

B. Tomografii komputerowej.

C. Scyntygrafii dynamicznej.

D. Tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu.

Prawidłowa odpowiedź to pozytonowa tomografia emisyjna (PET), bo tylko w tej technice wykorzystuje się zjawisko anihilacji pozyton–elektron i rejestruje się jednocześnie dwa przeciwbieżne fotony gamma o energii 511 keV. W PET radiofarmaceutyk emituje pozytony, które po bardzo krótkiej drodze w tkance zderzają się z elektronami. W wyniku anihilacji masa cząstek zamienia się w energię i powstają dwa kwanty promieniowania gamma lecące w prawie dokładnie przeciwnych kierunkach, każdy właśnie o energii 511 keV. Detektory PET ułożone w pierścień rejestrują te dwa fotony w tzw. koincydencji czasowej. Dzięki temu aparat wie, że zdarzenie pochodzi z jednej linii między dwoma detektorami (linia odpowiedzi – LOR), co pozwala bardzo precyzyjnie odtworzyć rozkład radioznacznika w organizmie. W praktyce klinicznej PET stosuje się głównie w onkologii, kardiologii i neurologii – np. do wykrywania przerzutów nowotworowych, oceny żywotności mięśnia sercowego albo metabolizmu glukozy w mózgu. Moim zdaniem kluczowe jest zapamiętanie, że energia 511 keV i rejestracja koincydencyjna dwóch fotonów to absolutny „podpis” PET, a nie zwykłej scyntygrafii czy SPECT. W dobrej praktyce technik zawsze zwraca uwagę na poprawne ułożenie pacjenta w pierścieniu, stabilność układu koincydencyjnego i kalibrację energii detektorów, bo każdy błąd w tych elementach psuje jakość rekonstrukcji obrazu i może prowadzić do fałszywie dodatnich lub ujemnych ognisk wychwytu.

Pytanie 24

Na rentgenogramie stopy uwidocznione jest złamanie

A. III i IV kości śródstopia.

B. I i V kości śródstopia.

C. paliczka bliższego palca I i II.

D. paliczka bliższego palca I i V.

Prawidłowo rozpoznałeś, że złamanie dotyczy III i IV kości śródstopia. Na tym zdjęciu RTG w projekcji grzbietowo‑podeszwowej widać ciąg kości śródstopia ustawionych równolegle. W dobrym opisie zawsze „jedziemy” po kolei: od I do V kości, oceniając ciągłość warstwy korowej, zarys jamy szpikowej oraz ewentualne przemieszczenie odłamów. W przypadku III i IV kości śródstopia linia korowa jest ewidentnie przerwana, widoczna jest szczelina złamania przebiegająca poprzecznie, z lekką zmianą osi trzonu. To jest typowy obraz złamania trzonów kości śródstopia, często urazowego, np. po urazie skrętnym lub uderzeniu przodostopia. Moim zdaniem kluczowy na takim zdjęciu jest właśnie spokojny, systematyczny przegląd każdej kości, zamiast „rzucania okiem” na całą stopę. W praktyce klinicznej przy złamaniu III i IV kości śródstopia pacjent będzie zgłaszał ból i tkliwość uciskową w środkowej części przodostopia, a w badaniu fizykalnym pojawi się obrzęk i ograniczenie obciążania kończyny. Standardy opisowe w radiologii zalecają, żeby przy złamaniach śródstopia zawsze podać: które kości są złamane (numer I–V), lokalizację w obrębie kości (podstawa, trzon, głowa), typ złamania (poprzeczne, skośne, wieloodłamowe) oraz stopień przemieszczenia. Tu mamy złamania trzonów III i IV kości, wyraźnie oddzielone od sąsiednich struktur, bez zajęcia stawów śródstopno‑paliczkowych. W praktyce technika zdjęcia też ma znaczenie: prawidłowe ułożenie stopy i odpowiednia ekspozycja pozwalają odróżnić cienkie linie złamania od nakładających się cieni czy naczyń. W codziennej pracy dobrze jest porównywać szerokość i przebieg jamy szpikowej wszystkich kości śródstopia – jeśli dwie z nich nagle „łamią linię”, to zwykle właśnie tam kryje się złamanie.

Pytanie 25

Zgodnie ze standardami do wykonania zdjęcia bocznego czaszki, należy zastosować kasetę o wymiarze

A. 18 × 24 cm i ułożyć podłużnie.

B. 24 × 30 cm i ułożyć podłużnie.

C. 18 × 24 cm i ułożyć poprzecznie.

D. 24 × 30 cm i ułożyć poprzecznie.

Prawidłowo – w projekcji bocznej czaszki standardowo stosuje się kasetę 24 × 30 cm ułożoną poprzecznie. Wynika to z bardzo prostego, ale ważnego powodu: trzeba objąć cały obrys czaszki w projekcji bocznej, razem z kością potyliczną, czołową i częściowo twarzoczaszką, a jednocześnie zachować odpowiedni margines bezpieczeństwa, żeby nic nie „uciekło” poza pole obrazowania. Format 24 × 30 cm daje po prostu wygodny zapas pola na długość czaszki i na ewentualne lekkie błędy w pozycjonowaniu pacjenta. Ułożenie poprzeczne (czyli dłuższy bok w osi przednio–tylnej stołu lub statywu) lepiej dopasowuje się do kształtu głowy w pozycji bocznej. Dzięki temu nie trzeba kombinować z odległością ognisko–film ani z przesadnym zbliżaniem głowy do krawędzi kasety. W praktyce technik ma wtedy większy komfort ustawienia pacjenta, łatwiej jest też zachować prostopadłość promienia centralnego do płaszczyzny strzałkowej i uniknąć obcięcia kości potylicznej. W większości pracowni radiologicznych przyjmuje się właśnie taki standard: czaszka boczna – kaseta 24 × 30 cm, układ poprzeczny, głowa możliwie blisko kasety, linia między otworem słuchowym a kątem oczodołu w poziomie. Moim zdaniem, jak się to raz zapamięta i powiąże z anatomią (długość czaszki w projekcji bocznej), to potem praktycznie nie ma pomyłek przy doborze formatu. Dodatkowo ten format dobrze współgra z typową odległością ognisko–detektor (około 100–115 cm) i pozwala uzyskać czytelne, diagnostyczne odwzorowanie struktur kostnych podstawy czaszki, siodła tureckiego, piramid kości skroniowych i zatok, bez zbędnego powiększenia geometrycznego.

Pytanie 26

Którą patologię uwidoczniono na zamieszczonym rentgenogramie?

A. Zwichnięcie kości ramiennej.

B. Złamanie obojczyka.

C. Stłuczenie łopatki.

D. Złamanie nasady dalszej kości ramiennej.

Na tym zdjęciu RTG widoczny jest typowy obraz zwichnięcia kości ramiennej w stawie ramiennym, czyli przemieszczenia głowy kości ramiennej względem panewki łopatki. Kluczowe jest to, że zarys kostny głowy kości ramiennej jest ciągły, bez szczeliny złamania, ale głowa nie znajduje się w prawidłowej relacji do panewki. Zamiast „siedzieć” centralnie w panewce, jest przemieszczona – najczęściej do przodu i ku dołowi w stosunku do łopatki. Na prawidłowym RTG barku oś trzonu kości ramiennej, głowa i panewka tworzą harmonijną, anatomiczną linię, a przestrzeń stawowa ma równomierną szerokość. Tutaj ta relacja jest zaburzona, co według standardów opisowych radiologii jednoznacznie sugeruje zwichnięcie, a nie złamanie. W praktyce technik elektroradiologii powinien zawsze ocenić, czy na zdjęciu AP barku głowa kości ramiennej „nakłada się” na panewkę. Jeśli nie – trzeba podejrzewać zwichnięcie i, zgodnie z dobrymi praktykami, wykonać dodatkową projekcję (np. Y-łopatkową lub osiową), oczywiście po uzgodnieniu z lekarzem i z zachowaniem zasad bezpieczeństwa pacjenta. Takie podejście jest zgodne z zasadami diagnostyki obrazowej narządu ruchu. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk, żeby przy każdym barku najpierw szukać: ciągłości obrysów kostnych (czyli złamania), a dopiero później oceniać położenie głowy względem panewki. W zwichnięciu głowa jest przesunięta, ale jej kontur jest wyraźny, bez cech złamania nasady dalszej czy proksymalnej. To pomaga w odróżnieniu czystego zwichnięcia od złamania z przemieszczeniem. W codziennej pracy w pracowni RTG takie rozróżnienie ma duże znaczenie, bo wpływa na dalsze postępowanie ortopedyczne – inne jest nastawianie zwichnięcia, a inaczej leczy się złamania okołostawowe.

Pytanie 27

Ligand stosuje się

A. w radiologii klasycznej jako środek kontrastujący negatywny.

B. w radiologii klasycznej jako środek kontrastujący pozytywny.

C. w medycynie nuklearnej jako nośnik radiofarmaceutyku.

D. w rezonansie magnetycznym jako środek kontrastujący pozytywny.

Prawidłowo – ligand w tym kontekście to związek chemiczny, który wiąże się selektywnie z określonym celem biologicznym, np. receptorem, enzymem czy transporterem, i właśnie w medycynie nuklearnej pełni rolę nośnika radiofarmaceutyku. Mówiąc prościej: ligand „prowadzi za rękę” izotop promieniotwórczy dokładnie tam, gdzie chcemy zobaczyć czynność narządu albo ognisko chorobowe. Radioizotop sam z siebie nie jest wybiórczy, dopiero połączenie go z odpowiednim ligandem tworzy radiofarmaceutyk o określonej tropowości, np. do kości, mięśnia sercowego, guzów neuroendokrynnych czy receptorów dopaminergicznych. W scyntygrafii kości używa się ligandów fosfonianowych znakowanych technetem-99m, które gromadzą się w miejscach wzmożonego metabolizmu kostnego. W scyntygrafii perfuzyjnej serca mamy ligandy lipofilne, które wnikają do kardiomiocytów proporcjonalnie do przepływu krwi. W PET z kolei typowym przykładem jest 18F-FDG, gdzie ligandem jest analog glukozy, a izotopem fluor-18. Z mojego doświadczenia to właśnie zrozumienie roli liganda tłumaczy, czemu dwa różne radiofarmaceutyki z tym samym izotopem mogą mieć zupełnie inne wskazania. Dobre praktyki w medycynie nuklearnej wymagają bardzo świadomego doboru liganda do konkretnego badania: bierzemy pod uwagę farmakokinetykę, specyficzność wiązania, szybkość eliminacji, a także bezpieczeństwo dla pacjenta. W wytycznych EANM czy IAEA wyraźnie podkreśla się, że to właściwości liganda decydują o jakości obrazowania funkcjonalnego, a nie tylko sam izotop. Dlatego poprawne skojarzenie pojęcia „ligand” z nośnikiem radiofarmaceutyku w medycynie nuklearnej jest bardzo istotne i praktycznie przydatne w pracy z gammakamerą czy PET.

Pytanie 28

Która przyczyna spowodowała powstanie artefaktu widocznego na zamieszczonym obrazie MR?

A. Niejednorodność pola magnetycznego.

B. Wymiary obiektu przekroczyły pole widzenia.

C. Nieprawidłowa kalibracja aparatu.

D. Zły dobór cewki gradientowej.

Prawidłowo – na tym obrazie mamy klasyczny przykład artefaktu typu „cut off”, czyli sytuacji, gdy wymiary obiektu przekraczają pole widzenia (FOV – field of view). W badaniu MR, gdy FOV jest ustawione zbyt małe w stosunku do rzeczywistych rozmiarów badanego obszaru, część sygnału z tkanek leżących poza polem widzenia zostaje „przefazowana” i odwzorowuje się w niewłaściwym miejscu obrazu. Moim zdaniem to jeden z bardziej podchwytliwych artefaktów, bo wynika wyłącznie z parametrów akwizycji, a nie z awarii sprzętu. W praktyce technik powinien zawsze sprawdzić, czy dobrane FOV obejmuje całą głowę pacjenta w danej płaszczyźnie, szczególnie w sekwencjach T2-zależnych w projekcji strzałkowej i osiowej. Standardem dobrej praktyki jest kontrola tzw. prescan lub scout view i korekta FOV jeszcze przed właściwą serią. Jeśli FOV jest za małe, pojawiają się charakterystyczne „obcięcia” lub powtórzenia struktur anatomicznych przy krawędziach obrazu, widoczne nieraz jako dziwne przesunięcia lub brak fragmentów czaszki czy tkanek miękkich. W protokołach MR mózgu zwykle stosuje się FOV rzędu 220–260 mm, ale zawsze trzeba to dostosować do budowy pacjenta – u osób z dużą czaszką albo przy badaniach z maską unieruchamiającą lepiej od razu dać trochę większe FOV. W codziennej pracy ważne jest też, żeby nie próbować „ratować” jakości obrazu innymi parametrami (np. macierzą czy zoomem), jeśli pierwotnie FOV jest źle ustawione. Podsumowując: artefakt, który tu widzisz, nie wynika z uszkodzenia aparatu, tylko z czysto geometrycznego ograniczenia pola widzenia – i to właśnie tłumaczy, dlaczego poprawną odpowiedzią jest przekroczenie FOV przez badany obiekt.

Pytanie 29

Podczas badania EEG w systemie „10-20” literą A oznacza się elektrody

A. pośrodkowe.

B. móżdżkowe.

C. uszne.

D. skroniowe.

W systemie „10–20” stosowanym w EEG litera A pochodzi od angielskiego słowa „auricular”, czyli uszny, odnoszący się do wyrostka sutkowatego i okolicy małżowiny usznej. Elektrody oznaczone jako A1 i A2 umieszcza się odpowiednio przy lewym i prawym uchu. W praktyce klinicznej często nazywa się je także elektrodami referencyjnymi usznymi, bo bardzo często służą jako elektrody odniesienia w klasycznym montażu EEG. Moim zdaniem warto to mieć „w głowie”, bo w opisach zapisów EEG ciągle się pojawiają skróty typu A1–T3, A2–T4 itp. System 10–20 polega na rozmieszczeniu elektrod na powierzchni czaszki w ściśle określonych odległościach procentowych między punktami anatomicznymi (nasion, inion, wyrostki sutkowate). Litery opisują region mózgu: F – czołowe (frontal), T – skroniowe (temporal), C – centralne (central), P – ciemieniowe (parietal), O – potyliczne (occipital), Fp – bieguny czołowe (frontopolar), a A – właśnie uszne. Dodatkowo liczby nieparzyste oznaczają stronę lewą, parzyste – prawą, a litera Z elektrody pośrodkowe (midline). W praktyce technika EEG poprawne rozpoznanie tych oznaczeń jest kluczowe przy zakładaniu czepka, ustawianiu montażu i potem przy interpretacji, np. lokalizacji napadów padaczkowych czy ognisk zwolnienia czynności bioelektrycznej. Prawidłowe rozumienie, że A to uszy, ułatwia od razu zorientowanie się, gdzie przebiega linia odniesienia i jak może wpływać na wygląd zapisu w różnych montażach odniesieniowych i bipolarach, co jest standardem w pracowniach EEG.

Pytanie 30

Jakie struktury anatomiczne uwidoczniono na obrazie USG?

A. Nerka lewa ze złogami.

B. Pęcherz moczowy z kamieniami.

C. Ciężarna macica z czterema płodami.

D. Pęcherzyk żółciowy z kamieniami.

Na obrazie USG widoczny jest typowy obraz pęcherzyka żółciowego z kamieniami – jest to podłużna, bezechowa struktura (czarna, wypełniona żółcią) z wyraźnie hiperechogenicznymi ogniskami przy jego ścianie. Te jasne „kulki” dają za sobą cienioowanie akustyczne, czyli ciemny cień w głąb obrazu, bo fala ultradźwiękowa nie przechodzi przez złogi. To właśnie ten akustyczny cień jest jednym z najważniejszych kryteriów rozpoznania kamicy pęcherzyka w standardach ultrasonograficznych (m.in. zalecenia PTU i EFSUMB). W praktyce klinicznej, jeśli widzimy: bezechowy pęcherzyk, ruchome lub zalegające przy ścianie hiperechogeniczne złogi z cieniem, do tego dodatni objaw zmiany położenia przy zmianie pozycji pacjenta – myślimy w pierwszej kolejności o kamicy. Z mojego doświadczenia, w opisie badania warto zawsze zaznaczyć: liczbę złogów (pojedyncze vs mnogie), ich wielkość, obecność zgrubienia ściany pęcherzyka, płynu okołopęcherzykowego oraz ewentualny dodatni objaw Murphy’ego w USG (ból przy uciśnięciu głowicą w rzucie pęcherzyka). To pomaga lekarzowi prowadzącemu ocenić, czy mamy tylko niepowikłaną kamicę, czy już ostre zapalenie pęcherzyka. W dobrych praktykach technik wykonujący badanie zawsze optymalizuje głębokość, wzmocnienie (gain) i ognisko tak, żeby ściana pęcherzyka i cień za złogami były jak najbardziej czytelne. Dobrze jest też pamiętać o projekcjach: badamy pęcherzyk w przekrojach podłużnych i poprzecznych, zwykle w pozycji na wznak, czasem dodatkowo w leżeniu na lewym boku, żeby ocenić ruchomość kamieni. Taka systematyka bardzo ułatwia pewne rozpoznanie i odróżnienie kamieni od np. polipów czy zagęszczeń żółci.

Pytanie 31

Do pomiaru dawek indywidualnych u osób narażonych zawodowo na promieniowanie rentgenowskie są stosowane

A. liczniki geigera.

B. detektory termoluminescencyjne.

C. detektory półprzewodnikowe.

D. liczniki scyntylacyjne.

Prawidłowa odpowiedź to detektory termoluminescencyjne i dokładnie takie dozymetry są standardem w ochronie radiologicznej pracowników narażonych na promieniowanie rentgenowskie. Dozymetr termoluminescencyjny (TLD) zawiera kryształ, najczęściej fluorek litu (LiF) albo inne materiały termoluminescencyjne, w których podczas napromieniania gromadzi się energia z promieniowania jonizującego. Później, w pracowni dozymetrycznej, ten kryształ jest podgrzewany w specjalnym czytniku, a zgromadzona energia jest uwalniana w postaci światła. Ilość tego światła jest proporcjonalna do pochłoniętej dawki. To pozwala bardzo dokładnie wyznaczyć dawkę indywidualną, czyli to, co faktycznie „złapał” pracownik na swoim ciele. W praktyce takie dozymetry nosi się zwykle na klatce piersiowej, czasem dodatkowo przy tarczycy lub dłoniach, zależnie od rodzaju pracy. Z mojego doświadczenia w pracowniach RTG i TK właśnie TLD są najczęściej spotykane, bo są małe, tanie, stabilne i dobrze znoszą warunki codziennej pracy. Spełniają wymagania przepisów BHP i zaleceń inspekcji sanitarnej oraz Państwowej Agencji Atomistyki dotyczących monitorowania dawek zawodowych. W wielu ośrodkach stosuje się też tzw. dawkomierze pierścionkowe TLD dla osób pracujących blisko wiązki, np. przy zabiegach hemodynamicznych czy w salach hybrydowych. Warto też pamiętać, że dozymetr indywidualny nie służy do bieżącej kontroli w czasie zabiegu, tylko do oceny skumulowanej dawki w miesięcznych lub kwartalnych okresach rozliczeniowych. To jest typowa i uznana dobra praktyka w ochronie radiologicznej personelu medycznego.

Pytanie 32

Na scyntygramie tarczycy został uwidoczniony guzek

A. zimny w płacie lewym.

B. zimny w płacie prawym.

C. gorący w płacie lewym.

D. gorący w płacie prawym.

Prawidłowo wskazany został guzek gorący w płacie prawym. Na scyntygramie tarczycy obszar „gorący” to miejsce, gdzie znacznik radioizotopowy (najczęściej technet-99m lub jod-123) gromadzi się intensywniej niż w otaczającym miąższu. W obrazie widzimy to jako ognisko o wyraźnie wyższym wychwycie – bardziej „jasne” lub o intensywniejszej barwie w skali kolorowej. Guzek gorący zwykle oznacza zmianę autonomiczną, czyli fragment tarczycy, który produkuje hormony niezależnie od kontroli przysadki. W praktyce przy prawidłowo wykonanym badaniu taki guzek bardzo często odpowiada tzw. autonomicznemu gruczolakowi toksycznemu, który może być przyczyną nadczynności tarczycy.
Moim zdaniem najważniejsza w interpretacji jest orientacja obrazu: standardowo projekcja AP tarczycy jest prezentowana tak, że prawa strona pacjenta znajduje się po lewej stronie obrazu (czyli jak w typowym RTG klatki piersiowej). Technicy i lekarze medycyny nuklearnej muszą o tym pamiętać, bo pomylenie stron prowadzi do błędnego opisu płata. W dobrych pracowniach zawsze zaznacza się kierunek projekcji (np. AP) oraz stosuje się znaczniki orientacyjne albo opis słowny w protokole badania.
Guzek gorący w prawym płacie ma też konkretne konsekwencje kliniczne. Taki pacjent będzie kwalifikowany raczej do leczenia jodem promieniotwórczym lub do zabiegu chirurgicznego, a nie do biopsji cienkoigłowej w pierwszym rzucie, bo ryzyko nowotworu w guzku gorącym jest niewielkie. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest poprawne ułożenie pacjenta (pozycja leżąca lub siedząca, szyja lekko odgięta), prawidłowe skalibrowanie gammakamery i dobranie czasu akwizycji, żeby różnice wychwytu między miąższem a guzkiem były wyraźne i nieprzekłamane przez szumy. Z mojego doświadczenia, im lepiej opanuje się zasady orientacji anatomicznej w projekcjach medycyny nuklearnej, tym mniej jest później pomyłek przy opisie takich ognisk jak ten guzek w prawym płacie.

Pytanie 33

Kasety do pośredniej radiografii cyfrowej CR są wyposażone

A. w płyty fosforowe.

B. w filmy rentgenowskie.

C. w płyty ołowiowe.

D. w folie wzmacniające.

Prawidłowo – w systemie pośredniej radiografii cyfrowej CR kasety są wyposażone w płyty fosforowe, nazywane też płytami obrazowymi (IP – imaging plate). To nie są klasyczne filmy, tylko specjalne płyty z fosforem luminescencyjnym, najczęściej fosforem halogenkowym z domieszką europu. Pod wpływem promieniowania rentgenowskiego w krysztale fosforu gromadzi się energia w postaci tzw. obrazu utajonego. Ten obraz nie jest widoczny gołym okiem, dopiero skaner CR odczytuje go laserem, powodując zjawisko fotostymulowanej luminescencji. Wtedy emisja światła jest zamieniana przez fotopowielacz i przetwornik A/C na sygnał cyfrowy, który trafia do systemu PACS. W praktyce, podczas pracy w pracowni RTG, płyta fosforowa zachowuje się podobnie jak dawny film: wkładasz ją do kasety, po ekspozycji przenosisz do czytnika CR, a po odczycie płyta jest kasowana i może być użyta ponownie dziesiątki, a nawet setki razy, o ile nie zostanie mechanicznie uszkodzona. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć CR właśnie z płytą fosforową, a DR z detektorem płaskopanelowym – to dwa różne systemy cyfrowe. Standardem dobrej praktyki jest delikatne obchodzenie się z kasetami CR, unikanie zarysowań i zginania, bo wszelkie uszkodzenia płyty fosforowej potem wychodzą jako artefakty na obrazie (pasy, plamki, „zadrapania”). W wielu szpitalach CR nadal jest używany w pracowniach ogólnych, na SOR czy w weterynarii, bo jest tańszy i bardziej elastyczny niż pełne DR, a kluczowe jest właśnie to, że sercem kasety jest płyta fosforowa, a nie film rentgenowski czy płyta ołowiowa.

Pytanie 34

Do zdjęcia rentgenowskiego żeber w projekcji skośnej tylnej pacjenta należy ustawić

A. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

B. tyłem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

C. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną oddaloną od kasety.

D. przodem do lampy rentgenowskiej, stroną badaną bliżej kasety.

Prawidłowe ustawienie do projekcji skośnej tylnej żeber oznacza, że pacjent stoi przodem do lampy rentgenowskiej (czyli tyłem do kasety), a strona badana znajduje się bliżej kasety. W praktyce wygląda to tak: ustawiasz pacjenta w pozycji AP skośnej, obracając go wokół osi długiej ciała, tak aby badana połowa klatki piersiowej była dosunięta do kasety. Dzięki temu żebra po stronie badanej są rzutowane wyraźniej, z mniejszym powiększeniem i mniejszym zniekształceniem geometrycznym. To jest zgodne z typowymi opisami pozycji RAO/LAO dla żeber w podręcznikach z techniki RTG i zaleceniami większości pracowni.
Moim zdaniem kluczowe jest tu zrozumienie, że w projekcjach skośnych żeber zawsze chcemy mieć stronę badaną bliżej detektora, bo to ogranicza efekt powiększenia i rozmycia wynikający z rozbieżności wiązki. Jeżeli badamy żebra przednie, używamy właśnie projekcji skośnych tylnych (AP oblique), a pacjent jest skierowany przodem do lampy. Jeżeli celem są raczej żebra tylne, wtedy częściej stosuje się projekcje skośne przednie (PA oblique), gdzie pacjent stoi tyłem do lampy, a przodem do kasety.
W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest też właściwe oznaczenie strony (L/P) i kąta obrotu, zwykle 35–45°. Przy żebrach bólowych, pourazowych, często robimy serię: projekcja PA lub AP całej klatki plus skośne po stronie bólowej właśnie w takim ustawieniu, jak w tym pytaniu. Dobrą praktyką jest również ustawienie pacjenta tak, aby miejsce największej bolesności znalazło się w centrum wiązki pierwotnej – to od razu poprawia czytelność obrazu i ułatwia lekarzowi ocenę złamań, zniekształceń czy zmian osteolitycznych.

Pytanie 35

W zapisie EKG linia izoelektryczna obrazuje

A. depolaryzację przedsionków.

B. polaryzację.

C. depolaryzację komór.

D. repolaryzację przedsionków.

Lina izoelektryczna w zapisie EKG to odcinek, w którym nie rejestruje się żadnej aktywności elektrycznej przekraczającej próg czułości aparatu – serce jest wtedy w stanie spoczynkowej polaryzacji błon komórkowych. Mówiąc prościej: wszystkie włókna mięśnia sercowego są mniej więcej w tym samym, „wyjściowym” stanie elektrycznym, więc na papierze widzimy prostą linię. Nie zachodzi ani depolaryzacja, ani repolaryzacja, tylko utrzymywanie potencjału spoczynkowego. To właśnie jest polaryzacja. W praktyce dobrze to widać np. w odcinku TP między zespołami QRS – ten fragment przyjmuje się często jako linię izoelektryczną odniesienia do oceny uniesień lub obniżeń odcinka ST. W diagnostyce klinicznej linia izoelektryczna jest kluczowym punktem odniesienia: porównuje się do niej wysokość załamków, ocenia się obniżenia i uniesienia ST, czy odcinek PQ jest izoelektryczny. Z mojego doświadczenia, przy interpretacji EKG zawsze warto najpierw „złapać” sobie tę linię, np. w odprowadzeniach kończynowych, i dopiero na tym tle analizować resztę. W wytycznych kardiologicznych, w tym ESC, przy ocenie zawału z uniesieniem ST (STEMI) wyraźnie podkreśla się, że uniesienie ST ocenia się względem prawidłowej linii izoelektrycznej. Dlatego zrozumienie, że jest to obraz polaryzacji, a nie jakiegoś ukrytego załamka, jest bardzo praktyczne: pomaga uniknąć nadinterpretacji drobnych odchyleń i lepiej ustawić bazową linię w głowie podczas każdej analizy EKG.

Pytanie 36

W jaki sposób należy ustawić promień centralny w stosunku do ramienia i przedramienia, by wykonać zdjęcie rentgenograficzne stawu łokciowego u pacjenta z przykurczem?

A. Prostopadle do kości ramiennej.

B. W dwusiecznej kąta zawartego między kasetą a kością ramienną.

C. Prostopadle do kości promieniowej.

D. W dwusiecznej kąta zawartego między ramieniem a przedramieniem.

Prawidłowa odpowiedź opiera się na klasycznej zasadzie projekcji w sytuacji, gdy staw nie może być wyprostowany ani zgięty do pozycji standardowej. U pacjenta z przykurczem stawu łokciowego ramię i przedramię tworzą pewien kąt, którego nie jesteśmy w stanie „naprawić” przez ustawienie, więc dostosowujemy do tego promień centralny. Ustawienie w dwusiecznej kąta między ramieniem a przedramieniem pozwala zminimalizować zniekształcenia geometryczne, skrócenie obrazu i nakładanie się struktur. Mówiąc prościej: jeżeli nie możesz ustawić kości prosto do kasety, ustawiasz promień tak, żeby „oszukać geometrię” i podzielić ten kąt na pół.
W praktyce technik patrzy, jaki jest kąt zgięcia w łokciu (np. 30°, 45°, 60°) i orientacyjnie ustawia lampę tak, żeby promień centralny przechodził przez połowę tego kąta. Dzięki temu odwzorowanie przynasadowych części kości ramiennej, łokciowej i promieniowej jest możliwie równomierne, a szpara stawowa nie jest skrajnie zwężona ani z jednej strony nadmiernie poszerzona. To ustawienie jest zgodne z ogólną zasadą stosowaną też w innych projekcjach u pacjentów z przykurczami, np. w stawie kolanowym czy nadgarstku.
Z mojego doświadczenia w pracowni, jeśli ktoś o tym zapomina i ustawia promień „na oko” bardziej do ramienia albo bardziej do przedramienia, to potem ortopeda narzeka, że staw jest zdeformowany na zdjęciu i trudno ocenić powierzchnie stawowe. Dlatego dobrą praktyką jest zawsze myślenie w kategoriach: mam dwa segmenty pod kątem – więc promień prowadzę w ich dwusiecznej. Taka technika poprawia jakość diagnostyczną badania, zmniejsza potrzebę powtarzania ekspozycji (co ma znaczenie dla ochrony radiologicznej) i jest po prostu zgodna z zasadami geometrii projekcyjnej w radiografii.

Pytanie 37

Radiofarmaceutyki stosowane w medycynie nuklearnej powstają dzięki połączeniu radioizotopu

A. z helem.

B. z wodorem.

C. z berylem.

D. z ligandem.

Prawidłowo – kluczowym elementem radiofarmaceutyku jest połączenie radioizotopu z ligandem. Ligand to cząsteczka chemiczna, która „prowadzi” radioizotop do konkretnego narządu, receptora albo procesu metabolicznego w organizmie. Sam radioizotop emituje promieniowanie (np. gamma w scyntygrafii czy pozytony w PET), ale bez ligandu byłby po prostu niespecyficznym źródłem promieniowania, które rozkłada się w organizmie dość chaotycznie. Dopiero dobranie odpowiedniego ligandu pozwala uzyskać tzw. swoistość narządową lub receptorową. W praktyce klinicznej klasycznym przykładem jest 99mTc-MDP używany w scyntygrafii kości – technet-99m to radioizotop, a MDP jest ligandem wiążącym się z tkanką kostną, szczególnie tam, gdzie jest wzmożony metabolizm kostny (np. przerzuty nowotworowe). Podobnie w PET mamy 18F-FDG, gdzie 18F to radioizotop fluoru, a FDG (fluorodeoksyglukoza) jest analogiem glukozy, który gromadzi się w komórkach o wysokim metabolizmie glukozy, np. komórkach nowotworowych lub w aktywnym zapaleniu. Z mojego doświadczenia nauki medycyny nuklearnej wynika, że zrozumienie roli ligandu bardzo ułatwia potem ogarnięcie, dlaczego różne radiofarmaceutyki mają inne wskazania: bo różne ligandy „celują” w inne struktury biologiczne. Standardem postępowania jest projektowanie radiofarmaceutyków właśnie w oparciu o właściwości farmakokinetyczne ligandu (droga podania, czas dystrybucji, metabolizm, wydalanie), a radioizotop dobiera się tak, żeby jego okres półtrwania i rodzaj promieniowania pasowały do planowanego badania lub terapii. W nowoczesnej medycynie nuklearnej coraz większy nacisk kładzie się na tzw. radiofarmaceutyki receptorowe, np. znakowane analogi somatostatyny w guzach neuroendokrynnych czy ligandy dla PSMA w diagnostyce raka prostaty. We wszystkich tych przypadkach fundamentem jest to samo: radioizotop + odpowiednio dobrany ligand tworzą razem skuteczny i bezpieczny radiofarmaceutyk.

Pytanie 38

Droga przewodnictwa powietrznego fali akustycznej przebiega przez

A. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne.

B. ucho wewnętrzne i kości czaszki.

C. ucho środkowe, ucho wewnętrzne i kości czaszki.

D. ucho zewnętrzne, ucho środkowe i kości czaszki.

Prawidłowo wskazana droga przewodnictwa powietrznego obejmuje ucho zewnętrzne, ucho środkowe i ucho wewnętrzne. Tak właśnie fizjologicznie przebiega fala akustyczna, kiedy mówimy o tzw. przewodnictwie powietrznym, które bada się m.in. w klasycznej audiometrii tonalnej. Dźwięk najpierw wchodzi przez małżowinę uszną i przewód słuchowy zewnętrzny, gdzie jest kierowany w stronę błony bębenkowej. To jest rola ucha zewnętrznego – zbieranie i ukierunkowanie fali akustycznej. Następnie drgania przenoszone są na układ kosteczek słuchowych w uchu środkowym (młoteczek, kowadełko, strzemiączko). Ten układ działa jak swoista dźwignia i transformator impedancji – wzmacnia i dopasowuje drgania z powietrza do środowiska płynowego w uchu wewnętrznym. To dopasowanie jest kluczowe, bo bez sprawnego ucha środkowego większość energii dźwięku odbijałaby się na granicy powietrze–płyn. Ostatecznie fala mechaniczna dociera do ślimaka w uchu wewnętrznym, gdzie następuje przetworzenie drgań mechanicznych na impulsy nerwowe w narządzie Cortiego. Z punktu widzenia praktyki medycznej, zwłaszcza w diagnostyce elektromedycznej, rozróżnienie przewodnictwa powietrznego od kostnego jest podstawą interpretacji audiogramu i prób stroikowych (Rinne, Weber). Jeżeli przewodnictwo powietrzne jest gorsze od kostnego, sugeruje to uszkodzenie na poziomie ucha zewnętrznego lub środkowego (tzw. niedosłuch przewodzeniowy). Natomiast gdy upośledzone jest zarówno przewodnictwo powietrzne, jak i kostne, myślimy o uszkodzeniu ucha wewnętrznego lub dalszych odcinków drogi słuchowej (niedosłuch odbiorczy). Moim zdaniem warto kojarzyć to pytanie właśnie z praktyką badania audiometrii: słuchawki na uszach badają przewodnictwo powietrzne, a wibrator kostny za małżowiną – przewodnictwo kostne, które omija ucho zewnętrzne i środkowe.

Pytanie 39

Który system informatyczny służy do archiwizacji i transmisji obrazów radiologicznych?

A. HL7

B. DICOM

C. PACS

D. IHE

PACS (Picture Archiving and Communication System) to dokładnie ten system, który w nowoczesnej radiologii „trzyma w ryzach” wszystkie obrazy – od RTG, przez TK i MR, aż po USG czy mammografię. Jego podstawowa rola to archiwizacja i transmisja obrazów radiologicznych w formie cyfrowej. Z mojego doświadczenia, bez PACS-u praca pracowni obrazowej szybko zamienia się w chaos: płyty CD, pendrive’y, wydruki na kliszach, gubiące się opisy. W dobrze działającym szpitalu obrazy z aparatu (np. tomografu komputerowego) są automatycznie wysyłane do PACS, gdzie są bezpiecznie przechowywane, opisywane przez radiologa i udostępniane lekarzom klinicznym na oddziałach. Technicznie PACS opiera się na standardzie DICOM – to w tym formacie obrazy są zapisywane i przesyłane. Sam DICOM to jednak tylko język i zasady komunikacji, a PACS jest całym systemem: serwery archiwizujące, stacje opisowe, przeglądarki obrazów, mechanizmy backupu i kontroli dostępu. W praktyce PACS współpracuje z RIS (Radiology Information System) i systemem szpitalnym HIS, dzięki czemu lekarz na oddziale może jednym kliknięciem otworzyć badanie pacjenta wraz z opisem, bez biegania po klisze. Dobre praktyki mówią też o redundancji (kopie zapasowe), szyfrowaniu transmisji oraz nadawaniu uprawnień użytkownikom, bo to są dane wrażliwe. Moim zdaniem znajomość roli PACS jest absolutnie podstawowa dla każdego, kto pracuje przy diagnostyce obrazowej – to takie „kręgosłup informatyczny” radiologii.

Pytanie 40

Promieniowanie rentgenowskie jest

A. falą ultradźwiękową.

B. strumieniem elektronów.

C. falą elektromagnetyczną.

D. strumieniem protonów.

Poprawnie: promieniowanie rentgenowskie jest falą elektromagnetyczną o bardzo krótkiej długości fali i dużej energii fotonów. Należy do tego samego „rodzaju” promieniowania co światło widzialne, promieniowanie UV czy fale radiowe, tylko ma znacznie krótszą długość fali i dzięki temu jest jonizujące. To właśnie ta elektromagnetyczna natura powoduje, że promieniowanie X rozchodzi się z prędkością światła, można je skupiać, filtrować, kolimować i rejestrować na detektorach, które reagują na energię fotonów, a nie na cząstki materialne.
W praktyce radiologicznej ma to ogromne znaczenie. W aparacie RTG elektrony są rozpędzane w lampie rentgenowskiej i hamowane na anodzie, ale samo promieniowanie, które powstaje, nie jest strumieniem elektronów, tylko właśnie wiązką fotonów – falą elektromagnetyczną. To dlatego dobieramy parametry ekspozycji takie jak kV i mAs, myślimy o „twardości” wiązki (czyli rozkład energii fotonów), stosujemy filtry aluminiowe, siatki przeciwrozproszeniowe oraz osłony ołowiane zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i standardami ALARA.
Moim zdaniem warto to sobie porządnie poukładać: w diagnostyce obrazowej (RTG, TK) pracujemy zawsze z fotonami promieniowania X, które przechodzą przez ciało pacjenta, ulegają pochłanianiu i rozproszeniu zależnie od gęstości i liczby atomowej tkanek. To właśnie różnice w osłabieniu wiązki elektromagnetycznej tworzą kontrast na obrazie. Cała fizyka zjawiska fotoelektrycznego, efektu Comptona, warstwy półchłonnej, filtracji wiązki – to wszystko ma sens tylko wtedy, gdy pamiętamy, że promieniowanie rentgenowskie to fala elektromagnetyczna, a nie ultradźwięki czy strumień cząstek. W nowoczesnych wytycznych i podręcznikach z fizyki medycznej (np. standardy ICRP, IAEA) promieniowanie X jest zawsze klasyfikowane właśnie jako wysokoenergetyczne promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu jonizującego, co przekłada się na konkretne procedury bezpieczeństwa, dobór parametrów i interpretację obrazów w radiologii.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej