Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik weterynarii
Kwalifikacja: ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
Data rozpoczęcia: 7 lutego 2026 17:13
Data zakończenia: 7 lutego 2026 17:24

Egzamin zdany!

Wynik: 29/40 punktów (72,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Przyrząd przedstawiony na zdjęciu służy do poskramiania bydła poprzez uciśnięcie

A. wargi.

B. ścięgna Achillesa.

C. małżowiny usznej.

D. ogona.

Odpowiedź 'ścięgna Achillesa' jest poprawna, ponieważ poskramiacz dla bydła, przedstawiony na zdjęciu, działa na zasadzie ucisku na to konkretne miejsce, co pozwala na unieruchomienie zwierzęcia. Ucisk na ścięgno Achillesa wywołuje silny dyskomfort, co z kolei przerywa naturalne ruchy bydła, umożliwiając bezpieczne i kontrolowane manewrowanie zwierzęciem w oborze czy podczas badań weterynaryjnych. Przyrząd ten jest zaprojektowany z myślą o ochronie zarówno zwierząt, jak i osób pracujących z nimi, dlatego jego użycie powinno być odpowiednio przeszkolone. W praktyce, poskramiacze są niezwykle ważne, gdyż pozwalają na skuteczne zarządzanie zachowaniem bydła w sytuacjach stresowych. Dobrze użyty poskramiacz minimalizuje ryzyko obrażeń u zwierzęcia, a także zabezpiecza personel przed ewentualnymi urazami. Kluczowe jest, aby dostosować siłę nacisku do indywidualnych cech danego osobnika, co można osiągnąć poprzez regulację bolca w końcowej części narzędzia. Stosowanie poskramiaczy musi odbywać się zgodnie z zaleceniami weterynaryjnymi, aby nie wpływać negatywnie na dobrostan zwierząt.

Pytanie 2

Jakie symptomy występują w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów u psów?

A. wzrost zakresu ruchu w stawie

B. sztywność chodu

C. wzrost ilości mazi stawowej

D. powiększenie szpary stawowej

Sztywność chodu jest jednym z głównych objawów choroby zwyrodnieniowej stawów u psów. Jest to spowodowane degeneracją chrząstki stawowej oraz stanami zapalnymi, które prowadzą do bólu i ograniczenia ruchomości. Właściciele psów często zauważają, że ich pupile mają trudności z wstawaniem po odpoczynku, co jest typowym objawem tego schorzenia. Sztywność może być szczególnie widoczna w chłodne dni, kiedy stawy są bardziej napięte. W praktyce weterynaryjnej, diagnozowanie tego objawu jest kluczowe dla wczesnej interwencji i zapobiegania dalszym uszkodzeniom stawów. Regularna ocena stanu stawów, odpowiednia dieta oraz suplementy diety, takie jak glukozamina i chondroityna, mogą pomóc w zarządzaniu objawami i poprawie jakości życia psów cierpiących na choroby zwyrodnieniowe stawów. Zgodnie z najlepszymi praktykami, zaleca się także regularną aktywność fizyczną dostosowaną do możliwości psa, co pomaga w utrzymaniu odpowiedniej masy ciała i poprawie ogólnej kondycji stawów.

Pytanie 3

Hepatotoksyczne efekty mykotoksyn przejawiają się poprzez uszkodzenie

A. serca

B. płuc

C. wątroby

D. nerek

Hepatotoksyczność odnosi się do zdolności substancji chemicznych, w tym mykotoksyn, do uszkadzania wątroby. Wątroba jest kluczowym organem w metabolizmie, detoksykacji oraz syntezie białek. Mykotoksyny, będące naturalnymi związkami wytwarzanymi przez niektóre grzyby, mogą powodować poważne uszkodzenia hepatocytów, co prowadzi do zaburzeń w funkcjonowaniu wątroby. Przykładem jest aflatoksyna, która może wywoływać marskość wątroby oraz zwiększać ryzyko rozwoju nowotworów wątroby. Zrozumienie hepatotoksyczności mykotoksyn jest kluczowe dla monitorowania jakości żywności i pasz, co jest zgodne z normami takimi jak HACCP (Hazard Analysis and Critical Control Points), które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa żywności. Wiedza na temat mykotoksyn jest niezbędna dla specjalistów z zakresu żywienia, weterynarii oraz ochrony zdrowia publicznego, aby skutecznie oceniać ryzyko i wprowadzać odpowiednie środki zaradcze.

Pytanie 4

Jakie jest zwierzę pośrednie dla tasiemca psiego Dipylidium caninum?

A. kleszcz.

B. mrówka.

C. wesz.

D. pchła.

Pchła, jako żywiciel pośredni tasiemca psiego Dipylidium caninum, odgrywa kluczową rolę w cyklu życiowym tego pasożyta. Tasiemiec ten reprodukuje się w jelitach psów i kotów, gdzie wydaje jaja, które następnie są wydalane z kałem. Pchły, żywiąc się krwią zwierząt, mogą przypadkowo zjeść te jaja, które przechodzą w ich organizm. W pchłach jaja tasiemca rozwijają się w larwy, które w momencie ukąszenia zwierzęcia mogą być przekazywane dalej. Dlatego zrozumienie roli pcheł w cyklu życiowym Dipylidium caninum jest istotne dla profilaktyki i kontroli zakażeń u zwierząt domowych. Praktyczne wskazówki dla właścicieli zwierząt obejmują regularne stosowanie środków przeciwpchelnych oraz kontrolowanie ich otoczenia, aby ograniczyć ryzyko infestacji. Dodatkowo, warto pamiętać, że odwiedzanie weterynarza w celu profilaktycznych badań i leczenia jest kluczowe w zapobieganiu pasożytniczym zakażeniom. Te działania są zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie zdrowia zwierząt domowych.

Pytanie 5

Scyntygrafia to technika obrazowania stosowana w medycynie nuklearnej, która polega na podawaniu do organizmu substancji chemicznych, zazwyczaj farmaceutyków oznakowanych

A. związkami jodu

B. radioizotopami

C. węglem

D. związkami baru

Scyntygrafia jest kluczową techniką obrazowania w medycynie nuklearnej, która polega na wprowadzeniu do organizmu radioizotopów, które emitują promieniowanie gamma. Te radioaktywnie oznakowane substancje chemiczne, często stosowane w diagnostyce, umożliwiają ocenę funkcji narządów oraz wykrywanie różnych patologii. Na przykład, scyntygrafia tarczycy z użyciem jodu radioaktywnego pozwala na ocenę funkcji tego gruczołu oraz diagnozowanie schorzeń takich jak nadczynność czy niedoczynność tarczycy. Technika ta jest nie tylko bezpieczna, ale również bardzo precyzyjna, co czyni ją standardem w wielu procedurach diagnostycznych. W praktyce klinicznej lekarze korzystają z tej metody do monitorowania chorób nowotworowych, oceny stanu serca oraz diagnozowania chorób kości. Znajomość zasad stosowania radioizotopów oraz interpretacji uzyskanych obrazów jest niezbędna dla specjalistów w dziedzinie medycyny nuklearnej, co potwierdzają liczne wytyczne i rekomendacje towarzystw naukowych.

Pytanie 6

Aby zidentyfikować włośnicę, należy przeprowadzić pobranie poubojowe

A. surowicę

B. fragmenty mięśni

C. zdrapkę skóry

D. krew pełną

Wykrywanie włośnicy, choroby pasożytniczej wywołanej przez włośnia krętego (Trichinella spiralis), wymaga pobrania odpowiednich materiałów poubojowo, a najskuteczniejszą metodą jest analiza wycinków mięśni. W mięśniach zwierząt, szczególnie w mięśniu prążkowanym, pasożyt ten może być obecny w formie cyst. W przypadku sprawdzania obecności włośnia, analizuje się mięśnie, ponieważ to tam pasożyt przekształca się w larwy, które mogą być następnie przekazywane do organizmów drapieżnych, w tym ludzi. Praktyczne zastosowanie tej metody wymaga od inspektorów weterynaryjnych i laborantów przestrzegania standardów, takich jak wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) oraz Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), co zapewnia zarówno bezpieczeństwo konsumentów, jak i zdrowie publiczne. Przeprowadzanie odpowiednich badań jest kluczowe dla minimalizowania ryzyka zakażeń, zwłaszcza w obszarach, gdzie spożycie mięsa dzikich zwierząt jest powszechne.

Pytanie 7

Podczas zabiegu usuwania kamienia nazębnego u psa, rurkę intubacyjną powinno się wprowadzić do

A. tchawicy

B. nozdrzy przednich

C. przedsionka jamy ustnej

D. przełyku

Umieszczanie rurki intubacyjnej w przedsionku jamy ustnej lub w nozdrzach przednich jest koncepcją, która może prowadzić do poważnych komplikacji. Przedsionek jamy ustnej jest miejscem, gdzie nie ma dostępu do dróg oddechowych; brak wentylacji może prowadzić do hipoksji, co jest niebezpieczne dla psa podczas zabiegu. Z kolei intubacja w nozdrzach przednich nie tylko nie zapewnia dostępu do tchawicy, ale również może powodować trudności w wentylacji, a także prowadzić do podrażnienia błon śluzowych, co może wpłynąć na komfort psa. Umieszczenie rurki w przełyku jest również niewłaściwe; przełyk jest przewodem pokarmowym, a nie oddechowym, co oznacza, że intubacja w tym miejscu naraża zwierzę na ryzyko aspiracji treści pokarmowej do dróg oddechowych, co może prowadzić do zapalenia płuc. Chociaż wszyscy specjaliści weterynaryjni muszą być świadomi technik intubacji, kluczowe jest, aby każda z tych technik była stosowana w odpowiednich warunkach i z pełnym zrozumieniem anatomii psa. Dlatego też, aby zmniejszyć ryzyko błędów i zapewnić bezpieczeństwo pacjenta, intubacja powinna być zawsze wykonywana w tchawicy, co jest zgodne z najlepszymi praktykami i standardami w weterynarii.

Pytanie 8

W procesie produkcji żywności system HACCP obejmuje ocenę

A. konsumencką.

B. zagrożeń.

C. sprzedaży.

D. statystyczną.

Odpowiedź "zagrożeń" jest poprawna, ponieważ system HACCP (Hazard Analysis and Critical Control Points) to podejście do zarządzania bezpieczeństwem żywności, które koncentruje się na identyfikacji i ocenie zagrożeń, które mogą wystąpić w procesie produkcji żywności. System ten wymaga przeprowadzenia analizy zagrożeń w celu określenia, które z nich mogą wpływać na bezpieczeństwo produktów spożywczych. Przykłady zagrożeń obejmują mikrobiologiczne (bakterie, wirusy), chemiczne (resztki pestycydów, metale ciężkie) oraz fizyczne (fragmenty szkła, metalu). Analiza zagrożeń jest kluczowym krokiem w tworzeniu planu HACCP, który następnie identyfikuje krytyczne punkty kontrolne (CCP), w których można zastosować działania kontrolne, aby zminimalizować ryzyko. Przykładowo, w zakładzie przetwórstwa mięsnego można zidentyfikować proces obróbki cieplnej jako krytyczny punkt kontrolny, w którym należy monitorować temperaturę, aby zapewnić eliminację patogenów. Zgodnie z zaleceniami Codex Alimentarius, wdrożenie systemu HACCP jest nie tylko najlepszą praktyką, ale również wymogiem prawnym w wielu krajach. Wiedza na temat analizy zagrożeń jest więc niezbędna dla wszystkich profesjonalistów w branży spożywczej.

Pytanie 9

Mięso można uznać za nadające się do spożycia przez ludzi

A. uzyskane od zwierząt, które były poddane ubojowi upozorowanemu.

B. wykazujące intensywny zapach płciowy.

C. pochodzące od zwierząt, które przeszły badania przedubojowe i poubojowe, z wyjątkiem dzikiej zwierzyny.

D. zawierające materiały szczególnego ryzyka.

Prawidłowa odpowiedź podkreśla znaczenie przeprowadzania badań przedubojowych i poubojowych, które są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności. Badania te obejmują ocenę stanu zdrowia zwierząt przed ubojowaniem oraz kontrolę jakości mięsa po jego pozyskaniu. W przypadku zwierząt hodowlanych, takie jak bydło czy trzoda chlewna, stosowanie się do regulacji unijnych, takich jak Rozporządzenie (WE) nr 854/2004, jest niezbędne. Wyjątek dla upolowanej zwierzyny łownej wynika z różnic w nadzorze weterynaryjnym, gdzie kontrola może być mniej rygorystyczna, co stawia takie mięso w potencjalnie niebezpiecznej kategorii. Przykłady właściwych praktyk obejmują również odpowiednie przechowywanie i transport mięsa, które muszą odbywać się w warunkach chłodniczych, aby zminimalizować ryzyko kontaminacji oraz zepsucia. Warto dodać, że mięso, które nie przeszło wymaganych badań, może być źródłem chorób przenoszonych na ludzi, co czyni przestrzeganie tych standardów kluczowym aspektem zdrowia publicznego.

Pytanie 10

Chorobą zakaźną, która najszybciej się rozprzestrzenia, jest

A. bruceloza

B. gruźlica

C. nosacizna

D. pryszczyca

Odpowiedzi takie jak gruźlica, bruceloza i nosacizna, choć są to poważne choroby zakaźne, nie charakteryzują się tym samym tempem rozprzestrzeniania jak pryszczyca. Gruźlica, wywoływana przez prątki, jest chorobą, która ma długi okres inkubacji i nie jest tak łatwo przenoszona jak pryszczyca. Zakażenie gruźlicą wymaga długotrwałego kontaktu z osobą zakażoną oraz jest w dużej mierze ograniczone do układu oddechowego, co stanowi zupełnie inny mechanizm transmisji. Bruceloza, wywoływana przez bakterie z rodzaju Brucella, również nie rozprzestrzenia się tak szybko, jak pryszczyca, a jej przenoszenie często wiąże się z konsumpcją zakażonego mleka i kontaktami z chorymi zwierzętami. Nosacizna, choroba głównie zwierzęca, jest przenoszona przez owady, co ogranicza jej zasięg i tempo rozprzestrzeniania. Typowe błędy myślowe prowadzące do wyboru tych odpowiedzi mogą wynikać z niepełnego zrozumienia mechanizmów transmisji chorób oraz ich różnic w zakaźności. W praktyce, znajomość tych aspektów jest kluczowa dla skutecznego reagowania na epidemie i ochrony zdrowia publicznego.

Pytanie 11

Osobnik podejrzewany o zakażenie to zwierzę

A. z gatunku niewrażliwego, które miało styczność z padłym lub chorym zwierzęciem na chorobę zakaźną

B. u którego podczas życia lub po śmierci urzędowy lekarz weterynarii stwierdził obecność choroby zakaźnej zwierząt

C. z gatunku wrażliwego, u którego występują kliniczne objawy lub zmiany pośmiertne sugerujące rozwój choroby zakaźnej zwierząt

D. z gatunku wrażliwego, które mogło mieć zarówno pośredni, jak i bezpośredni kontakt z czynnikiem zakaźnym wywołującym chorobę zakaźną zwierząt

Dobra robota! Odpowiedź, która mówi o zwierzęciu wrażliwym, co mogło mieć styczność z wirusem czy bakterią, jest na pewno na plus. To ważne, bo takiej wiedzy potrzebujemy, aby ocenić ryzyko zakażeń w weterynarii. Gatunki wrażliwe to takie, które łatwo można zarazić pewnymi patogenami, a nawet kontakt z chorym osobnikiem zwiększa szansę na rozprzestrzenienie choroby. Na przykład, jeśli zdrowe zwierzę miało bliskie sąsiedztwo z chorym, to powinno się je bacznie obserwować. W takich przypadkach lepiej wprowadzić kwarantannę, żeby nie ryzykować. Jak mówi OIE, szybkie wykrywanie i reagowanie na podejrzane przypadki to klucz do utrzymania kontroli nad sytuacją. W tej branży to naprawdę istotne, żeby lekarze weterynarii mieli pełen obraz i potrafili ocenić ryzyko związane z chorobami zakaźnymi.

Pytanie 12

Który z parametrów wskazuje na prędkość opadania erytrocytów?

A. OB

B. RBC

C. WBC

D. CRP

Parametr oznaczający szybkość opadania krwinek czerwonych to OB, czyli odczyn Biernackiego. Jest to test laboratoryjny, który mierzy tempo opadania czerwonych krwinek w próbce krwi. Wartości OB są ważne w diagnostyce wielu stanów zapalnych oraz chorób, ponieważ podwyższone OB może wskazywać na obecność stanu zapalnego, infekcji lub chorób autoimmunologicznych. Na przykład, w przypadku choroby reumatoidalnej, obserwuje się często zwiększenie wartości OB, co może wskazywać na aktywność choroby. Test OB jest prostym, szybkim i stosunkowo niedrogim badaniem, które jest powszechnie stosowane w wielu laboratoriach na całym świecie. Dobrą praktyką jest interpretacja wyników OB w kontekście innych badań laboratoryjnych oraz objawów klinicznych pacjenta, co pozwala na bardziej kompleksową ocenę stanu zdrowia.

Pytanie 13

Aby przeprowadzić badanie wątroby u małych zwierząt, należy zbadać

A. tyłobrzusze lewe

B. tyłobrzusze prawe

C. przodobrzusze prawe

D. przodobrzusze lewe

Odpowiedź 'przodobrzusze prawe' jest jak najbardziej trafna. Kiedy badamy wątrobę u małych zwierząt, trzeba mieć na uwadze, gdzie dokładnie ten organ leży. Wątroba jest głównie po prawej stronie jamy brzusznej, więc omaczenie przodobrzusza prawego to kluczowa sprawa. W praktyce weterynaryjnej, podczas badania, weterynarze często zaczynają od tego miejsca, bo tam najłatwiej wyczuć jakieś powiększenie lub nieprawidłowości. Fajnie jest też dodać, że to omaczenie to część rutynowych badań, które mogą pomóc w diagnozowaniu problemów jak marskość czy stany zapalne. Jeżeli weterynarz ma podejrzenia co do zdrowia wątroby, to zwraca uwagę na objawy jak żółtaczka, a potem przeprowadza dokładne badanie, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Jest to mega ważne, bo wczesne wykrycie problemów z wątrobą może naprawdę uratować zwierzaka.

Pytanie 14

Proces wytrawiania włośni polega na wydobywaniu larw z

A. mózgu

B. wątroby

C. płuc

D. tkanki mięśniowej

Metoda wytrawiania włośni jest techniką diagnostyczną stosowaną w parazytologii, której celem jest uwolnienie larw włośnia (Trichinella spiralis) z tkanki mięśniowej gospodarza. W trakcie tej procedury, tkanka mięśniowa, w której pasożyty się rozwijają, jest traktowana odpowiednimi odczynnikami chemicznymi, co pozwala na ich ekstrakcję i późniejsze badanie. Zastosowanie tej metody jest kluczowe w diagnostyce zakażeń włośniem, gdyż umożliwia wykrycie obecności larw, co ma istotne znaczenie dla zdrowia publicznego, zwłaszcza w kontekście kontroli jakości mięsa. W praktyce, identyfikacja włośnia w próbkach mięsa jest niezbędna dla zapobiegania epidemiom związanym z konsumpcją zakażonego mięsa. Standardy dotyczące diagnostyki włośnia wskazują na konieczność stosowania wytrawiania jako jednego z kluczowych etapów, co podkreśla znaczenie tej metody w medycynie weterynaryjnej oraz zdrowiu publicznym.

Pytanie 15

Jakie objawy wskazują na ostre rozszerzenie żołądka u konia?

A. kopanie się po brzuchu, przekrwienie błon śluzowych, silne pocenie się

B. postawa siedzącego psa, zasinienie błon śluzowych, silne pocenie się

C. kopanie się po brzuchu, wymioty, silne pocenie się

D. silne pocenie się, wymioty, postawa siedzącego psa

Odpowiedzi, które wskazują na wymioty, kopanie się po brzuchu oraz przekrwienie błon śluzowych, nie są trafne w kontekście objawów ostrego rozszerzenia żołądka u konia. Wymioty są zjawiskiem rzadko spotykanym u koni z powodu ich anatomicznych uwarunkowań; ich układ pokarmowy nie sprzyja wymiotom jak u innych gatunków. Kopanie się po brzuchu może być objawem dyskomfortu, ale nie jest specyficzne dla ostrego rozszerzenia żołądka. Takie działanie może wskazywać na różnorodne problemy, jak kolki czy inne dolegliwości brzuszne, a nie wyłącznie na ostre rozszerzenie żołądka. Ponadto, przekrwienie błon śluzowych nie jest typowym objawem w tym przypadku, gdyż zasinienie, a nie przekrwienie, jest kluczowym wskaźnikiem zaburzeń krążeniowych. Ważne jest, aby w diagnostyce różnicowej uwzględnić te specyfiki oraz zrozumieć, że błędne podejście do objawów może prowadzić do nieprawidłowej oceny stanu zdrowia konia. Wiedza na temat symptomów i reakcji organizmu jest kluczowa w odpowiednim diagnozowaniu i leczeniu, co podkreśla znaczenie rzetelnych informacji w pracy weterynaryjnej.

Pytanie 16

Zgodnie z zamieszczoną informacją, preparatu nie należy podawać

Produkt podaje się podskórnie, domięśniowo lub dożylnie. Można podawać go codziennie aż do uzyskania poprawy stanu klinicznego.

Psy: 0,5-5,0 ml/ dzień/ zwierzę;

Koty: 0,5-2,5 ml/ dzień/ zwierzę; Konie: w stanach wyczerpania fizycznego – 7,5-10 ml /100 kg m.c. co 2-3 dni, przez 14 dni, w rekonwalescencji lub terapii wspomagającej – 15-20 ml / zwierzę codziennie przez 10 dni.

A. s.c.

B. i.m.

C. i.v.

D. p.r.

Preparat nie powinien być podawany drogą doodbytniczą (p.r.) ze względu na niezgodność z zaleceniami dotyczącymi jego stosowania. Jak wskazuje informacja zawarta w zdjęciu, odpowiednie metody podania to dożylne (i.v.), domięśniowe (i.m.) oraz podskórne (s.c.). W praktyce klinicznej wybór odpowiedniej drogi podania leku jest kluczowy dla jego skuteczności oraz bezpieczeństwa pacjenta. Na przykład, podanie dożylne umożliwia szybkie osiągnięcie terapeutycznego stężenia leku we krwi, co jest istotne w sytuacjach nagłych. Z kolei podanie domięśniowe jest często stosowane w przypadku szczepionek, ponieważ pozwala na stopniowe wchłanianie substancji czynnej. Z perspektywy praktycznej, unikanie podania p.r. może zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak podrażnienie błony śluzowej jelita. Zgodnie z wytycznymi branżowymi, każda decyzja dotycząca drogi podania powinna być oparta na solidnych dowodach naukowych oraz dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Pytanie 17

Do grupy 3 produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zaliczamy

A. surowce o szczególnym ryzyku.

B. obornik oraz zawartość przewodu pokarmowego.

C. części zwierząt po uboju, które nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi z powodów handlowych

D. odpady gastronomiczne z transportu międzynarodowego.

Wybór odpowiedzi związanej z surowcami szczególnego ryzyka jest błędny, ponieważ kategoria ta obejmuje jedynie te produkty, które pochodzą od zwierząt chorych lub zarażonych chorobami, mogącymi być niebezpiecznymi dla zdrowia ludzi, takimi jak BSE (choroba szalonych krów). Obornik i treść przewodu pokarmowego, choć mogą być uznawane za odpady pochodzenia zwierzęcego, nie są klasyfikowane jako uboczne produkty do obrotu komercyjnego, a ich przetwarzanie i wykorzystanie odbywa się w innych kategoriach, takich jak nawozy organiczne, które nie należą do kategorii 3. Odpady gastronomiczne pochodzące ze środków transportu międzynarodowego, chociaż są związane z żywnością, nie są uznawane za klasę ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego według prawa. Ważne jest zrozumienie, że klasyfikacja ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego opiera się na ściśle określonych kryteriach, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia publicznego. Tego rodzaju nieścisłości w interpretacji regulacji mogą prowadzić do poważnych konsekwencji w zakresie zdrowia publicznego oraz legalności działalności związanej z przetwarzaniem materiałów pochodzenia zwierzęcego. Kluczowe jest przestrzeganie norm i przepisów, aby uniknąć problemów prawnych oraz zagrożeń dla zdrowia ludzi i zwierząt.

Pytanie 18

Dyskopatie to choroby

A. powięzi.

B. zębów.

C. mięśni.

D. kręgosłupa.

Dyskopatie to schorzenia, które dotyczą kręgosłupa, a dokładniej dysków międzykręgowych, które pełnią kluczową rolę w amortyzacji i stabilizacji kręgosłupa. Te struktury, zbudowane z tkanki chrzęstnej, mogą ulegać różnym zmianom, takim jak degeneracja czy przepuklina, co prowadzi do bólu oraz ograniczenia ruchomości. Przykładowo, dyskopatia lędźwiowa jest powszechnym schorzeniem, które może prowadzić do bólu promieniującego do kończyn dolnych, znanego jako rwa kulszowa. W praktyce, diagnoza dyskopatii opiera się na badaniach obrazowych, takich jak rezonans magnetyczny, które pozwala ocenić stan dysków oraz ewentualne uciski na nerwy. Leczenie może obejmować rehabilitację, farmakologię, a w niektórych przypadkach zabiegi chirurgiczne. Zrozumienie dyskopatii ma istotne znaczenie w kontekście profilaktyki, ponieważ wielu pacjentów może uniknąć poważnych problemów poprzez regularne ćwiczenia wzmacniające mięśnie grzbietu oraz stosowanie odpowiedniej ergonomii w miejscu pracy.

Pytanie 19

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 20

W ramach uboju gospodarczego dozwolony jest ubój bydła do

A. 12 miesiąca życia

B. 6 tygodnia życia

C. 12 tygodnia życia

D. 6 miesiąca życia

Najczęściej pojawiający się błędny tok rozumowania przy tym zagadnieniu polega na niewłaściwym oszacowaniu wieku bydła dopuszczalnego do uboju gospodarczego. Wiele osób zakłada, że limity wiekowe są bardzo niskie, sugerując się np. wiekiem cieląt przeznaczonych na mięso cielęce, co skutkuje wyborem takich odpowiedzi jak 6 tygodni czy 12 tygodni życia. Tymczasem przepisy jasno precyzują, że chodzi o cały okres do 12 miesięcy – praktycznie przez cały pierwszy rok życia zwierzęcia. Ograniczenie do 6 miesięcy czy nawet kilku tygodni byłoby zbyt restrykcyjne i nie miałoby większego uzasadnienia praktycznego w gospodarstwie rolnym. Spotkałem się z sytuacjami, gdzie niektórzy sądzą, że ubój gospodarczy dotyczy tylko bardzo młodych cieląt, bo starsze mogą już stanowić większe zagrożenie lub wymagać innych standardów technicznych – to mylne przekonanie, często powielane przez niedoinformowanych. W rzeczywistości, przepisy uwzględniające 12 miesięcy życia uwzględniają zarówno potrzeby rolnika, jak i kwestie dobrostanu zwierząt oraz bezpieczeństwa mięsa. Odpowiedź 6 miesięcy brzmi logicznie, bo jest to typowa granica podziału zwierząt młodych i starszych w innych kontekstach (np. w hodowli, znakowaniu zwierząt), ale w przypadku uboju gospodarczego ustawodawca jednoznacznie wskazał na 12 miesięcy jako granicę. Warto zapamiętać, że wszelkie inne wyliczenia wiekowe, zwłaszcza bardzo niskie limity, wynikają zazwyczaj z nieporozumień lub mieszania przepisów dotyczących innych gatunków zwierząt albo innych typów produkcji (np. drobiu czy trzody chlewnej). Takie pomyłki można łatwo wyeliminować, śledząc aktualne rozporządzenia i interpretacje prawne. Znajomość tych detali jest kluczowa dla każdego, kto chce działać profesjonalnie w branży rolniczej.

Pytanie 21

Spoczynkowe zapotrzebowanie na energię w diecie zwierząt oznaczane jest skrótem

A. PCR

B. RER

C. GER

D. DCR

DCR, GER oraz PCR to terminy, które często są mylone z RER, jednak dotyczą one innych aspektów metabolizmu oraz żywienia zwierząt. DCR (Daily Caloric Requirement) odnosi się do całkowitego zapotrzebowania kalorycznego zwierzęcia w ciągu dnia, które uwzględnia zarówno spoczynkowe zapotrzebowanie energetyczne, jak i energię potrzebną do aktywności fizycznej i procesów metabolicznych. Pomijanie RER przy określaniu DCR może prowadzić do niedoszacowania lub przeszacowania potrzeb energetycznych zwierząt, co może skutkować problemami zdrowotnymi, takimi jak otyłość czy niedożywienie. GER (Gross Energy Requirement) natomiast to całkowita energia, która jest konieczna do utrzymania żywych organizmów, w tym energii potrzebnej do ich wzrostu, reprodukcji oraz produkcji. W kontekście żywienia, ważne jest zrozumienie, że GER jest wyższe od RER, ponieważ obejmuje dodatkowe potrzeby metaboliczne. PCR (Protein Caloric Ratio) odnosi się do stosunku białka do całkowitej energii w diecie, co może być mylone z pojęciem zapotrzebowania energetycznego, ale koncentruje się na jakości składników odżywczych, a nie na ilości. Nieprawidłowe zrozumienie tych terminów może prowadzić do błędnych decyzji w zakresie diety zwierząt, a tym samym negatywnie wpływać na ich zdrowie i dobrostan.

Pytanie 22

Termin 'per os' oznacza sposób podawania leku

A. dootrzewnowo

B. dojelitowo

C. dousto

D. domacicznie

Odpowiedź "dousto" jest prawidłowa, ponieważ termin "per os" odnosi się do podawania leków drogą doustną, co oznacza, że lek jest przyjmowany przez usta. Jest to jedna z najczęściej stosowanych metod podawania leków, ze względu na jej wygodę i prostotę. Przykłady leków podawanych per os to tabletki, kapsułki czy syropy. Dzięki tej metodzie lek przechodzi przez układ pokarmowy, gdzie jest wchłaniany do krwiobiegu, co pozwala na jego skuteczne działanie. Ważne jest, aby stosować tę metodę zgodnie z zaleceniami lekarza, a także zwracać uwagę na szczególne wymagania dotyczące niektórych leków, na przykład konieczność przyjmowania ich na czczo lub po posiłku. Takie praktyki są zgodne z aktualnymi standardami farmakoterapii, które zalecają optymalne sposoby podawania leków w zależności od ich właściwości farmakokinetycznych.

Pytanie 23

Które zwierzę jest ostatecznym gospodarzem pierwotniaka Toxoplasma gondii?

A. kura

B. pies

C. kot

D. królik

Kot jest takim głównym gospodarzem dla pierwotniaka Toxoplasma gondii. To znaczy, że ten pasożyt rozmnaża się właśnie w jego ciele. Toxoplasma gondii to jeden z najczęściej występujących pasożytów na świecie. Żeby mógł przejść przez swój cykl życiowy, potrzebuje kotów, bo to w ich organizmach powstają oocysty. Te oocysty są potem wydalane z kocimi odchodami i mogą trafić do innych zwierząt, a nawet ludzi, przez co dochodzi do zakażeń. Moim zdaniem zrozumienie, jak koty są ważne dla Toxoplasma gondii, jest naprawdę istotne, zwłaszcza dla zdrowia publicznego. Chociaż wydaje się to proste, powinnaś/powinieneś wiedzieć, że kobiety w ciąży powinny unikać kontaktu z kocimi odchodami. To może im pomóc zminimalizować ryzyko zakażenia, które mogłoby wpłynąć na rozwój dziecka. Dlatego wiedza o tym, jak to wszystko działa, jest kluczowa w weterynarii i w edukacji zdrowotnej.

Pytanie 24

Opisaną chorobą jest

Jest to zakaźna i zaraźliwa choroba wielu gatunków zwierząt gospodarskich i wolnożyjących, wśród których świnie odgrywają szczególną rolę jako główne źródło zakażenia i rezerwuar zarazka. Klinicznie charakteryzuje się różnorodnością objawów, z których u świń na plan pierwszy wysuwają się objawy nerwowe, oddechowe oraz zaburzenia rozrodu, natomiast u innych gatunków zwierząt (bydło, owce, psy, koty), poza objawami nerwowymi, dominuje bardzo silny świąd.

A. choroba Aujeszkyego.

B. różyca świń.

C. klasyczny pomór świń.

D. afrykański pomór świń.

Choroba Aujeszkyego, znana również jako wirusowa choroba układu oddechowego świń, jest chorobą wirusową, która wpływa na wiele gatunków zwierząt, w tym świnie. Wyróżnia się ona objawami neurologicznymi oraz silnym świądem, które występują u zwierząt. Kluczowym aspektem w diagnozowaniu tej choroby jest zrozumienie jej patogenezy oraz objawów klinicznych, które mogą występować nie tylko u świń, ale również u innych gatunków, takich jak bydło i koty. W praktyce weterynaryjnej istotne jest stosowanie odpowiednich szczepień, aby zapobiegać występowaniu choroby, a także wprowadzenie programów monitorowania w stadach hodowlanych, co jest zgodne z zaleceniami Międzynarodowej Organizacji Epizootycznej (OIE). W przypadku wystąpienia objawów choroby Aujeszkyego u świń, ważne jest szybkie zdiagnozowanie i wdrożenie odpowiednich działań sanitarno-epidemiologicznych, co pomoże w ochronie zdrowia zwierząt oraz zapewnieniu bezpieczeństwa żywnościowego.

Pytanie 25

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 26

Czy trzymanie cieląt do szóstego miesiąca życia na uwięzi jest zgodne z zasadami dobrostanu zwierząt?

A. Jest to dozwolone, jeśli cielę jest związane podczas karmienia przez mniej niż 1 godzinę.

B. Nie jest to dozwolone

C. Jest to dozwolone, jeżeli cielę jest odseparowane od innych zwierząt.

D. Jest to dozwolone, jeśli cielę jest uwiązane przy użyciu komfortowej uprzęży.

Utrzymywanie cieląt do 6-go miesiąca życia na uwięzi jest zgodne z zasadami dobrostanu, gdy cielę jest wiązane jedynie podczas karmienia i przez okres nieprzekraczający jednej godziny. Taki czas ograniczonego wiązania jest akceptowalny w kontekście dobrostanu, ponieważ pozwala na zaspokojenie potrzeb żywieniowych cieląt, minimalizując jednocześnie stres związany z ograniczoną swobodą ruchu. W praktyce, ważne jest, aby przeprowadzać ten proces w komfortowy sposób, stosując odpowiednie uprzęże, które nie powodują dyskomfortu ani urazów. Warto pamiętać, że cielęta to zwierzęta społeczne, które potrzebują interakcji z innymi osobnikami, dlatego kluczowe jest, aby nie były trzymane w izolacji przez dłuższy czas. Zgodnie z wytycznymi takich organizacji jak World Organisation for Animal Health (OIE) oraz European Food Safety Authority (EFSA), dobrostan bydła powinien opierać się na kilku podstawowych zasadach, takich jak ochrona przed bólem, strachem i cierpieniem, co obejmuje również odpowiednie zarządzanie ich przestrzenią i czasem, w którym są uwiązane.

Pytanie 27

Zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt za znęcanie się nad zwierzętami nie uznaje się

A. straszenia lub drażnienia zwierząt

B. uderzania boków zwierząt miękkimi przedmiotami o tępych krawędziach, w celu ich przepędzenia

C. umyślnego zranienia lub okaleczenia zwierzęcia, które nie stanowi dozwolonego prawem zabiegu lub eksperymentu na zwierzęciu

D. znakowania zwierząt stałocieplnych poprzez wypalanie lub wymrażanie

Uderzanie boków zwierząt miękkimi przedmiotami o tępych krawędziach w celu ich przepędzenia nie jest uznawane za znęcanie się nad nimi, o ile nie wiąże się to z faktycznym bólem ani cierpieniem. W praktyce, tego rodzaju działania są postrzegane jako stosowne techniki zarządzania zwierzętami, zwłaszcza w kontekście pracy ze zwierzętami gospodarskimi. Ważne jest, aby takie działania były realizowane z poszanowaniem dobrostanu zwierząt oraz w zgodzie z przepisami prawnymi. Przykładem może być użycie specjalnych kijów czy palek, które, gdy są stosowane w sposób odpowiedzialny, mogą pomóc w kierowaniu ruchem zwierząt bez ich krzywdzenia. Właściwe podejście obejmuje również stosowanie technik pozytywnego wzmocnienia oraz minimalizację stresu u zwierząt poprzez odpowiednie przygotowanie środowiska pracy. Zgodnie z zasadami dobrostanu zwierząt, wszelkie interakcje z nimi powinny dążyć do zaspokojenia ich potrzeb fizjologicznych i psychicznych, co przekłada się na zdrowie i komfort zwierząt. Z tego powodu kluczowe jest, aby osoby pracujące ze zwierzętami stosowały metody, które nie powodują strachu ani cierpienia, a jednocześnie skutecznie spełniają ich potrzeby.

Pytanie 28

Celem działań DDD jest

A. kwarantanna

B. inwentaryzacja

C. bioasekuracja

D. kontaminacja

Działania DDD, czyli Działania Dla Dobra, mają na celu przede wszystkim bioasekurację, co oznacza wprowadzenie procedur i środków mających na celu zapobieganie wprowadzeniu i rozprzestrzenieniu chorób zakaźnych oraz ich patogenów. Bioasekuracja jest kluczowa w kontekście ochrony zdrowia publicznego i bezpieczeństwa żywności, szczególnie w sektorze rolnictwa i hodowli zwierząt. Przykłady zastosowania bioasekuracji obejmują wprowadzenie rygorystycznych zasad dotyczących czystości w stadach, kontrolę dostępu do obiektów hodowlanych oraz systematyczne monitorowanie zdrowia zwierząt. Dobre praktyki w tej dziedzinie wymagają także przeszkolenia personelu w zakresie procedur bioasekuracyjnych oraz regularnych audytów, które mają na celu weryfikację ich przestrzegania. Stosowanie zasad bioasekuracji jest zgodne z międzynarodowymi standardami, takimi jak te opracowane przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE), które podkreślają konieczność podejmowania działań prewencyjnych w celu minimalizacji ryzyka zakażeń.

Pytanie 29

W pomieszczeniach, w których utrzymuje się cielęta, nie bada się stężenia

§ 18. W pomieszczeniach, w których utrzymuje się cielęta:
1) stężenie
a) dwutlenku węgla nie powinno przekraczać 3 000 ppm,
b) siarkowodoru nie powinno przekraczać 5 ppm,
2) koncentracja amoniaku nie powinna przekraczać 20 ppm.

A. NH3

B. HCl

C. CO2

D. H2S

Odpowiedź HCl jest uznawana za poprawną, ponieważ w pomieszczeniach, w których utrzymuje się cielęta, nie bada się stężenia kwasu solnego. W praktyce, monitoring stężenia takich gazów jak amoniak (NH3), siarkowodór (H2S) oraz dwutlenek węgla (CO2) jest niezwykle istotny dla zachowania zdrowia zwierząt oraz jakości środowiska. Amoniak może powstawać z rozkładu odchodów i ma negatywny wpływ na układ oddechowy cieląt, co może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Siarkowodór, choć rzadziej występujący, również jest toksyczny, a jego obecność w pomieszczeniach hodowlanych może wskazywać na niewłaściwe warunki utrzymania odpadów organicznych. Dwutlenek węgla jest naturalnym produktem oddychania zwierząt i jego stężenie powinno być kontrolowane w celu uniknięcia asfiksji. Dlatego badanie tych gazów jest kluczowe dla zapewnienia odpowiednich warunków hodowli, a brak badań dotyczących HCl wynika z tego, że nie jest to substancja występująca w takich środowiskach.

Pytanie 30

Gazowe oszałamianie jest dozwolone w przypadku

A. bydła i trzody

B. trzody i drobiu

C. drobiu i bydła

D. koni i bydła

Wybór odpowiedzi dotyczących bydła i koni jako zwierząt, dla których oszałamianie gazowe jest dopuszczone, opiera się na niepełnym zrozumieniu regulacji prawnych oraz praktycznych aspektów związanych z dobrostanem zwierząt. Oszałamianie gazowe nie jest zalecane dla bydła oraz koni z kilku powodów. Po pierwsze, te gatunki mają różne fizjologiczne reakcje na stres i ból. W przypadku bydła, przy metodach uboju, często stosuje się oszałamianie elektryczne, które jest bardziej skuteczne i szybkie. U bydła i koni stosowanie gazów może prowadzić do niepożądanych efektów, takich jak opóźnione utraty przytomności, co w konsekwencji może powodować zwiększone cierpienie zwierząt. Dodatkowo, standardy dobrostanu zwierząt, w tym wytyczne zawarte w dokumentach takich jak Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009, jasno określają, że metody oszałamiania powinny być dostosowane do specyfiki konkretnego gatunku. Typowym błędem myślowym w tym kontekście jest mylenie wymagań dotyczących różnych zwierząt oraz uproszczone podejście do kwestii humanitarnego traktowania zwierząt. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe, aby skutecznie implementować praktyki zgodne z najlepszymi standardami etyki w uboju.

Pytanie 31

W badaniach dotyczących mięsa świń w kierunku włośnicy z zastosowaniem metody wytrawiania trzeba użyć między innymi:

A. kwas siarkowy, pepsynę, mieszadło magnetyczne

B. rozdzielacz stożkowy, trychinoskop, malakser

C. mikser, mikroskop, zlewkę o pojemności 2 l

D. zakrzywione nożyczki, kompresor, trychinoskop

Wszystkie pozostałe odpowiedzi zawierają narzędzia i substancje, które nie są adekwatne do procesu wytrawiania mięsa świń w kierunku włośnicy. Kwas siarkowy, zawarty w jednej z odpowiedzi, jest agresywnym środkiem chemicznym, który nie tylko jest niebezpieczny w użyciu, ale także nie ma zastosowania w kontekście identyfikacji pasożytów. Pepsyna, enzym trawienny, również nie jest używana w tym procesie, ponieważ nie przyczynia się do wykrywania włośni, a ponadto jej zastosowanie w badaniach bezpieczeństwa żywności może prowadzić do zafałszowań wyników. Mieszadło magnetyczne, mimo że jest przydatne w wielu procesach laboratoryjnych, nie ma bezpośredniego zastosowania w analizie mięsa pod kątem włośnicy. Przykładowo, mikser i zlewka o pojemności 2 litrów nie są specjalistycznymi narzędziami do detekcji pasożytów, a ich zastosowanie w tym kontekście jest nieodpowiednie. Z kolei zakrzywione nożyczki oraz kompresor nie mają żadnej relacji z analizą mikroskopową wymagającą precyzyjnych narzędzi, jak trychinoskop. Takie myślenie opiera się na nieporozumieniu dotyczących natury badania, które wymaga zastosowania wyspecjalizowanych narzędzi do detekcji pasożytów, a nie ogólnych akcesoriów laboratoryjnych. Zrozumienie odpowiednich technik oraz narzędzi jest kluczowe dla właściwego przeprowadzenia badań i zapewnienia bezpieczeństwa produktów mięsnych.

Pytanie 32

Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż wartości referencyjne granulocytów kwasochłonnych dla rozmazu krwi obwodowej u świni.

Gatunek	Neutrocyty z jądrem pałeczkowatym (%)	Eozynocyty (%)	Bazocyty (%)	Limfocyty (%)	Monocyty (%)
KOŃ	0 – 6	2 – 12	0 – 3	15 – 50	2 – 5
BYDŁO	0 – 2	2 – 12	0 – 2	45 – 75	2 – 7
OWCA	0 – 2	1 – 10	0 – 3	40 – 75	1 – 6
ŚWINIA	0 – 11	0 – 12	0 – 5	27 – 63	0 – 6
PIES	0 – 3	2 – 10	0	12 – 30	3 – 10
KOT	0 – 3	2 – 12	0	20 – 55	1 – 4

A. 0 - 5

B. 0 - 12

C. 0 - 11

D. 0 - 6

Granulocyty kwasochłonne, znane również jako eozynofile, pełnią kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej oraz w zwalczaniu pasożytów. W przypadku świń, zgodnie z ustalonymi standardami medycznymi oraz wynikami badań laboratoryjnych, wartości referencyjne dla tych komórek w rozmazie krwi obwodowej wynoszą od 0 do 12%. Wartości te są istotne nie tylko dla diagnostyki chorób, ale również dla monitorowania stanu zdrowia zwierząt hodowlanych. Przykładowo, zwiększona liczba eozynofili może wskazywać na reakcję alergiczną lub infestację pasożytami, co wymaga natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Właściwe interpretowanie wyników badań krwi, w tym poziomu granulocytów kwasochłonnych, jest niezbędne dla efektywnego zarządzania zdrowiem stada. Regularne kontrole i analiza wyników laboratoryjnych pozwalają na wczesne wykrycie potencjalnych problemów zdrowotnych, co jest zgodne z zaleceniami weterynaryjnymi i standardami jakości w hodowli.

Pytanie 33

Kto jest odpowiedzialny za wydawanie zezwolenia na posiadanie lub prowadzenie hodowli psów ras uznawanych za niebezpieczne?

A. Związek Kynologiczny

B. Policja lub straż miejska

C. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta

D. Inspekcja Weterynaryjna

Odpowiedzi wskazujące na policję, straż miejską, Związek Kynologiczny czy Inspekcję Weterynaryjną jako organy odpowiedzialne za wydawanie zezwoleń na hodowlę psów agresywnych są nieprawidłowe. Policja oraz straż miejska pełnią funkcje związane z egzekwowaniem prawa oraz utrzymywaniem porządku publicznego, ale nie mają kompetencji do regulowania zagadnień dotyczących hodowli psów. Ich rola ogranicza się głównie do reagowania na incydenty związane z agresywnym zachowaniem zwierząt oraz interwencji w sytuacjach zagrożenia. Związek Kynologiczny, z kolei, jest organizacją non-profit, która zajmuje się promocją i kynologią, ale nie ma uprawnień do wydawania zezwoleń na hodowlę psów. Inspekcja Weterynaryjna, mimo że odpowiada za zdrowie i dobrostan zwierząt, także nie wchodzi w kompetencje związane z wydawaniem pozwoleń hodowlanych. Typowym błędem myślowym w tym przypadku jest mylenie kompetencji różnych instytucji oraz nieznajomość konstrukcji prawnej dotyczącej hodowli zwierząt. Właściwe zrozumienie podziału kompetencji pomiędzy różnymi organami administracyjnymi jest kluczowe dla prawidłowego interpretowania przepisów oraz funkcjonowania systemu zarządzania psami, zwłaszcza tych ras uznawanych za agresywne.

Pytanie 34

Na ilustracji przedstawiono kolczyk do identyfikacji

A. kóz.

B. bydła.

C. owiec.

D. świń.

Kolczyk na tej ilustracji to typowe oznaczenie, które stosuje się w identyfikacji świń. To naprawdę ważna sprawa w hodowli, bo dzięki temu możemy na bieżąco śledzić zdrowie zwierząt, skąd pochodzą i jak wygląda ich historia weterynaryjna. W gospodarstwach rolnych kolczyki są super przydatne, bo ułatwiają odnalezienie konkretnego osobnika w stadzie, a to też część programów bioasekuracji. Zgodnie z przepisami, kolczyki muszą być zrobione z materiałów, które nie zepsują się na słońcu czy od deszczu, żeby mogły wytrzymać przez całe życie zwierzęcia. Dodatkowo, numery na kolczykach pozwalają łatwo przekazywać dane do instytucji, jak ARiMR. Fajnie jest też wprowadzać systemy elektroniczne, które wspierają identyfikację, bo to jeszcze bardziej podnosi efektywność zarządzania hodowlą.

Pytanie 35

W kurniku, w którym przetrzymywanych jest 18 000 brojlerów, a 15 z nich padło, jaki jest wskaźnik dziennej śmiertelności?

A. 0,83%

B. 8,3%

C. 83%

D. 0,083%

W przypadku obliczania wskaźnika śmiertelności w hodowli brojlerów, należy wziąć pod uwagę całkowitą liczbę ptaków oraz liczbę padłych. W tym przypadku, mamy 18 000 brojlerów, z czego 15 padło. Aby obliczyć wskaźnik śmiertelności, używamy wzoru: (liczba padłych / całkowita liczba ptaków) x 100. Zatem: (15 / 18000) x 100 = 0,0833%, co zaokrąglając, daje 0,083%. Taki wskaźnik jest istotny dla oceny zdrowia stada oraz efektywności zarządzania. Niskie wskaźniki śmiertelności są pożądane, ponieważ wskazują na dobre praktyki hodowlane, odpowiednią dietę, warunki bytowe oraz skuteczną profilaktykę zdrowotną. W przypadku hodowli brojlerów, normy dotyczące wskaźnika śmiertelności w ciągu jednego dnia są kluczowe dla zapewnienia rentowności produkcji oraz dobrostanu zwierząt.

Pytanie 36

Badanie żywności na podstawie doznań zmysłowych należy do metod

A. farmakologicznych

B. organoleptycznych

C. biochemicznych

D. mikrobiologicznych

Metoda organoleptyczna to technika oceny żywności, która wykorzystuje zmysły człowieka, takie jak wzrok, smak, zapach i dotyk, w celu określenia jakości produktów spożywczych. Ocena organoleptyczna jest kluczowa w branży gastronomicznej, gdzie jakość potraw wpływa na doświadczenia kulinarne klientów. Przykładem zastosowania tej metody może być degustacja win, gdzie sommelierzy oceniają wina pod kątem ich aromatu, smaku oraz wyglądu. Warto podkreślić, że ocena organoleptyczna jest zgodna z normami ISO 8586, które określają zasady przeprowadzania testów sensorycznych. Dzięki tej metodzie można również zidentyfikować wady produktów, takie jak nieprzyjemny zapach czy nieodpowiedni smak, co jest niezwykle istotne w procesie zapewnienia jakości w przemyśle spożywczym. W praktyce, zastosowanie metod organoleptycznych przyczynia się do poprawy jakości produktów, co ma bezpośredni wpływ na satysfakcję klientów.

Pytanie 37

Czy w przypadku, gdy materiał kategorii 3 miał styczność z SRM, należy podjąć jakieś działania?

A. należy go zdezynfekować i ocenić jak materiał kategorii 3

B. nie ma potrzeby podejmowania żadnych kroków

C. należy całość potraktować jak SRM

D. należy materiał kategorii 3 przenieść do kategorii 2

Odpowiedź "należy całość potraktować jak SRM" jest poprawna, ponieważ materiały klasyfikowane jako SRM (Substancje Rybopochodne i Materiały) wymagają szczególnego traktowania, niezależnie od ich pierwotnej kategorii, gdy miały kontakt z innymi substancjami ryzykownymi. W praktyce oznacza to, że jeśli materiał kategorii 3 miał kontakt z SRM, nie można go traktować jako zwykły materiał tej kategorii, ponieważ ryzyko kontaminacji może być zbyt wysokie. Zgodnie z wytycznymi WHO oraz lokalnymi regulacjami dotyczącymi zarządzania ryzykiem, każdy kontakt z SRM powinien skutkować ich traktowaniem jako substancji niebezpiecznych. Właściwe postępowanie z takimi materiałami obejmuje ich odpowiednie segregowanie, transport oraz unieszkodliwianie z zachowaniem najwyższych standardów bezpieczeństwa. Na przykład, w laboratoriach biologicznych, gdzie wykorzystywane są różne klasy materiałów, każdy przypadek kontaktu z SRM zobowiązuje do przeprowadzenia szczegółowej oceny ryzyka oraz wdrożenia procedur dezynfekcji i unieszkodliwiania, aby zminimalizować potencjalne zagrożenie dla ludzi i środowiska.

Pytanie 38

W przypadku bydła rzeźnego w wieku powyżej 96 miesięcy przeprowadza się obowiązkowe badania w kierunku

A. enzootycznej białaczki

B. dermatofilozy

C. pryszczycy

D. gąbczastej encefalopatii

Gąbczasta encefalopatia bydła (BSE) jest poważną chorobą neurodegeneracyjną, która dotyka bydło i może mieć istotne konsekwencje dla zdrowia publicznego. Obowiązkowe badania na obecność BSE u bydła rzeźnego w wieku powyżej 96 miesięcy są zgodne z regulacjami Unii Europejskiej, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz ochrony zdrowia zwierząt. W przypadku stwierdzenia choroby, konieczne jest podjęcie działań, które mogą obejmować zniszczenie zwierzęcia oraz odpowiednie zarządzanie pozostałościami, aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenieniu się choroby. Przykładem dobrych praktyk w zakresie zarządzania zdrowiem bydła jest prowadzenie szczegółowej dokumentacji dotyczącej badań, co pozwala na szybką identyfikację i reakcję w przypadku wystąpienia BSE. Zastosowanie tych protokołów nie tylko chroni dobrostan zwierząt, ale także zabezpiecza interesy branży mięsnej, mając na uwadze zaufanie konsumentów do jakości i bezpieczeństwa produktów mięsnych.

Pytanie 39

Ubój bezpośredni nie obejmuje

A. wytrzewiania

B. oskórowania

C. oszołomienia

D. wykrwawiania

Wykrwawianie, wytrzewianie oraz oskórowanie to procedury, które towarzyszą ubojowi, ale nie definiują bezpośrednio pojęcia uboju bezpośredniego. Wykrwawianie jest jednym z kluczowych etapów uboju, który ma na celu pozbycie się krwi ze zwierzęcia, co jest istotne dla jakości mięsa i bezpieczeństwa żywności. Proces wykrwawiania następuje zazwyczaj po oszołomieniu, aby zminimalizować cierpienie. Wytrzewianie to usunięcie wnętrzności zwierzęcia, które także jest ważnym krokiem w przetwórstwie mięsa, ale nie ma bezpośredniego związku z definiowaniem ubój bezpośredniego. Oskórowanie to z kolei proces usunięcia skóry, który również nie jest związany z definicją uboju bezpośredniego, ale z dalszym przetwarzaniem tuszy. Błędem jest myślenie, że te trzy elementy są kluczowe dla samego procesu uboju bezpośredniego, ponieważ to właśnie oszołomienie jest kluczowym czynnikiem, który różni te dwa podejścia. Oszołomienie jest stosowane w celu zminimalizowania bólu i stresu zwierząt, co jest zgodne z międzynarodowymi normami i praktykami w zakresie dobrostanu zwierząt, takimi jak wytyczne OIE czy standardy HACCP. Ignorowanie tego aspektu może prowadzić do poważnych skutków zarówno etycznych, jak i prawnych, a także może wpływać na jakość produktu końcowego.

Pytanie 40

To pytanie jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej