Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 16 kwietnia 2026 07:21
Data zakończenia: 16 kwietnia 2026 07:48

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Baza danych szkoły podstawowej dla dzieci w wieku 6 lat obejmuje tabelę szkoła, która zawiera kolumny: imie, nazwisko, klasa. Wszyscy uczniowie w klasach od 1 do 5 przeszli do wyższej klasy. W celu zwiększenia wartości w kolumnie klasa o 1, należy wykonać następujące polecenie

A. SELECT nazwisko, imie FROM klasa = klasa + 1 WHERE klasa>l OR klasa < 5

B. SELECT szkoła FROM klasa = klasa + 1 WHERE klasa >=1 AND klasa <= 5

C. UPDATE nazwisko, imie SET klasa = klasa + 1 WHERE klasa>l OR klasa < 5

D. UPDATE szkoła SET klasa = klasa + 1 WHERE klasa >=1 AND klasa <= 5

Poprawne polecenie to 'UPDATE szkoła SET klasa = klasa + 1 WHERE klasa >=1 AND klasa <= 5;'. To zapytanie aktualizuje wartość w kolumnie 'klasa' dla wszystkich uczniów w tabeli 'szkoła', których aktualny poziom klasy mieści się w zakresie od 1 do 5. Kluczowym elementem jest użycie polecenia UPDATE, które jest standardowym sposobem na modyfikowanie danych w bazach danych SQL. Oznaczenie 'SET klasa = klasa + 1' wskazuje, że chcemy zwiększyć obecną wartość w kolumnie 'klasa' o 1. Warto zwrócić uwagę na warunek WHERE, który filtruje rekordy tak, aby aktualizacja dotyczyła tylko tych uczniów, którzy są w klasach 1-5. Tego rodzaju operacje są powszechnie stosowane w zarządzaniu danymi w aplikacjach edukacyjnych i są zgodne z praktykami bezpieczeństwa i integralności danych, zapewniając, że tylko odpowiednie rekordy są aktualizowane. Przykładem praktycznego zastosowania może być coroczna aktualizacja klas uczniów po zakończeniu roku szkolnego.

Pytanie 2

Co oznacza zapis w obiekcie w języku JavaScript?

x = przedmiot.nazwa();

A. nazwa jest atrybutem klasy przedmiot

B. zmienna x będzie przechowywać rezultat działania funkcji przedmiot

C. nazwa jest cechą obiektu przedmiot

D. zmienna x będzie przechowywać wynik działania metody nazwa

Zapis przedmiot.nazwa() w języku JavaScript oznacza wywołanie metody nazwa na obiekcie przedmiot. Częstym błędem jest mylenie metody z polem klasy czy właściwością obiektu. Pole klasy odnosi się do zmiennej zdefiniowanej na poziomie klasy która przechowuje dane związane z instancjami tej klasy. Metody natomiast są funkcjami które wykonują operacje na danych obiektu. Jeśli chodzi o zmienną przechowującą wynik działania funkcji przedmiot nie jest to poprawna interpretacja ponieważ przedmiot w tym przypadku jest obiektem na którym działa metoda nazwa a nie funkcją. Kolejny błąd to mylenie wywołania metody z przypisaniem wartości właściwości obiektu. Właściwości to atrybuty które przechowują stany obiektu natomiast metody określają jego zachowanie i umożliwiają wykonywanie czynności. Często podczas nauki JavaScript błędnie interpretujemy składnię kropki jako odnoszącą się tylko do właściwości zamiast dostrzegać że może ona również oznaczać wywołanie metod. Dobra praktyka polega na jasnym rozróżnieniu pomiędzy metodami a właściwościami co zwiększa czytelność i niezawodność kodu ułatwiając jego późniejszą konserwację i rozwój przez zespoły programistyczne

Pytanie 3

Podana jest tabela książki z kolumnami: tytuł, autor (w formie tekstowej), cena (w formie liczbowej). Jaką kwerendę SELECT należy wykorzystać, aby otrzymać tylko tytuły, których cena jest niższa niż 50 zł?

A. SELECT * FROM ksiazki WHERE cena < 50;

B. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena > '50 zł';

C. SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena < 50;

D. SELECT ksiazki FROM tytul WHERE cena < '50 zł';

Odpowiedź "SELECT tytul FROM ksiazki WHERE cena < 50;" jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje składnię SQL, która pozwala na wybranie konkretnych pól z tabeli. W tym przypadku przy pomocy klauzuli SELECT określamy, że interesują nas tylko tytuły książek, a klauzula WHERE filtruje wyniki, zwracając jedynie te rekordy, w których cena jest niższa niż 50 zł. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami, ponieważ zamiast używać operatora *, który zwraca wszystkie kolumny, wskazujemy dokładnie, jakie dane są nam potrzebne. Dzięki temu kwerenda jest bardziej wydajna i przejrzysta. Przykładowo, w przypadku dużych zbiorów danych, ograniczenie wyników do konkretnego pola może znacząco poprawić czas wykonania zapytania oraz zmniejszyć obciążenie serwera. Ponadto, zapis ceny jako liczby, a nie tekstu (np. '50 zł'), umożliwia prawidłowe porównanie wartości numerycznych, co jest kluczowe w tego typu zapytaniach. W praktyce wykorzystanie tego rodzaju zapytań jest niezbędne, aby efektywnie zarządzać danymi i uzyskiwać precyzyjne wyniki w bazach danych.

Pytanie 4

Zastosowanie bloku deklaracji background-attachment: scroll sprawia, że

A. grafika tła będzie się powtarzać (kafelki)

B. tło strony będzie się przesuwać razem z tekstem

C. tło strony pozostanie statyczne, a tekst będzie się przesuwał

D. grafika tła znajdzie się w prawym górnym rogu strony

Odpowiedź, że tło strony będzie przewijane razem z tekstem, jest prawidłowa, ponieważ właściwość 'background-attachment: scroll' definiuje, jak tło elementu powinno się zachowywać podczas przewijania strony. Kiedy używamy tej właściwości, tło jest związane z zawartością strony, co oznacza, że przewija się ono w tym samym tempie, co tekst i inne elementy. To podejście jest często wykorzystywane w projektowaniu stron internetowych, gdzie chcemy uzyskać efekt płynności i spójności. Na przykład, w przypadku długich artykułów, które wymagają przewijania, zastosowanie 'background-attachment: scroll' sprawia, że użytkownik nie jest rozpraszany przez statyczną grafikę tła, co może prowadzić do lepszego doświadczenia podczas czytania. Dobrą praktyką jest również testowanie różnych efektów tła w responsywnych projektach, aby zapewnić, że zawartość pozostaje czytelna na różnych urządzeniach. Warto również pamiętać, że styl tła można łączyć z innymi właściwościami CSS, aby osiągnąć pożądany efekt wizualny, co jest kluczowe w nowoczesnym web designie.

Pytanie 5

Który efekt został zaprezentowany na filmie?

A. Zmiana jasności zdjęć.

B. Zwiększenie ostrości zdjęcia.

C. Zmniejszenie kontrastu zdjęcia.

D. Przenikanie zdjęć.

Poprawnie wskazany efekt to przenikanie zdjęć, często nazywane też płynnym przejściem (ang. crossfade). Polega to na tym, że jedno zdjęcie stopniowo zanika, jednocześnie drugie pojawia się z narastającą widocznością. W praktyce technicznej realizuje się to najczęściej przez zmianę przezroczystości (opacity) dwóch warstw – jedna warstwa z pierwszym obrazem ma zmniejszaną wartość opacity z 1 do 0, a druga z kolejnym zdjęciem zwiększaną z 0 do 1. Na stronach WWW taki efekt robi się zwykle za pomocą CSS (transition, animation, keyframes) albo JavaScriptu, czasem z użyciem bibliotek typu jQuery czy gotowych sliderów. Moim zdaniem to jest jeden z podstawowych efektów, który warto umieć odtworzyć, bo pojawia się w galeriach, sliderach na stronach głównych, prezentacjach produktów czy prostych pokazach slajdów. W materiałach multimedialnych, np. w edycji wideo, dokładnie ten sam efekt nazywa się przejściem typu „cross dissolve” lub „fade”, i zasada działania jest identyczna – płynne nakładanie się dwóch klatek obrazu w czasie. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z czasem trwania przenikania: zwykle 0,5–1,5 sekundy daje przyjemny, profesjonalny wygląd, bez wrażenia „zamulenia” interfejsu. Warto też pilnować spójności – jeśli na stronie używasz przenikania w jednym miejscu, dobrze jest utrzymać podobny styl animacji w innych elementach, żeby całość wyglądała konsekwentnie i nie rozpraszała użytkownika. W kontekście multimediów na WWW przenikanie jest też korzystne wydajnościowo, bo operuje głównie na właściwości opacity i transformacjach, które przeglądarki potrafią optymalizować sprzętowo.

Pytanie 6

Poziom izolacji transakcji Repeatable Read (tryb powtarzalnego odczytu) używany przez MS SQL jest związany z problemem

A. utraty aktualizacji

B. odczytów widm

C. brudnych odczytów

D. niepowtarzalnych odczytów

Wszystkie pozostałe odpowiedzi dotyczą problemów, które nie są bezpośrednio związane z poziomem izolacji Repeatable Read. Utrata aktualizacji występuje, gdy dwie transakcje odczytują ten sam wiersz i obie próbują go zaktualizować. Problem ten jest bardziej związany z poziomem izolacji Read Committed, gdzie jedno z odczytów może nadpisać zmiany dokonane przez drugie, co prowadzi do utraty ważnych informacji. Brudne odczyty z kolei występują, gdy transakcja odczytuje dane zmienione przez inną transakcję, która jeszcze nie została zatwierdzona. Ten problem jest charakterystyczny dla najniższego poziomu izolacji, czyli Read Uncommitted, gdzie brak jakiejkolwiek kontroli nad odczytem danych skutkuje niebezpieczeństwem uzyskania nieaktualnych lub niepoprawnych informacji. Niepowtarzalne odczyty natomiast to sytuacje, w których iż dane mogą zmieniać się pomiędzy dwoma odczytami w tej samej transakcji. Problem ten występuje w poziomie Read Committed, gdzie zmiany dokonane przez inne transakcje mogą być widoczne dla aktualnej transakcji, co prowadzi do niespójności w wynikach. Tak więc, choć wszystkie wymienione zjawiska są ważnymi problemami w zarządzaniu transakcjami, tylko odczyty widm są specyficznie związane z poziomem izolacji Repeatable Read.

Pytanie 7

Po wykonaniu fragmentu kodu HTML i JavaScript na stronie będzie wyświetlony obraz z pliku

<img id="obraz" src="kol1.jpg">
<button id="przycisk">Przycisk</button>

<script>
    document.getElementById("obraz").src = "kol2.jpg";
</script>

A. kol2.jpg

B. kol2.jpg, który może być zmieniony na kol1.jpg po wciśnięciu przycisku.

C. kol1.jpg

D. kol1.jpg, który może być zmieniony na kol2.jpg po wciśnięciu przycisku.

Dobra robota, zgadłeś! W tym skrypcie JavaScript używamy metody getElementById, żeby znaleźć obraz na stronie o identyfikatorze 'obraz'. Później zmieniamy jego atrybut 'src' na 'kol2.jpg'. To znaczy, że po uruchomieniu tego kodu wyświetli się właśnie ten obrazek. Fajnie jest to zrozumieć, bo pokazuje, jak można dynamicznie zmieniać rzeczy na stronie za pomocą JavaScript. Takie umiejętności są super ważne, gdy tworzymy interaktywne strony, które reagują na to, co robi użytkownik. Na przykład, można by zmienić obraz, gdy ktoś najedzie na niego myszką albo kliknie przycisk. Pamiętaj też, żeby zawsze pomyśleć o dostępności – jeśli obraz ma jakieś ważne informacje, warto dodać alternatywne opisy dla osób korzystających z czytników ekranu.

Pytanie 8

Jak wykonanie zapytania SQL przedstawionego poniżej wpłynie na tabelę pracownicy?

ALTER TABLE pracownicy MODIFY plec char(9);

A. Utworzy kolumnę plec o typie znakowym o stałej długości 9.

B. Zmieni typ danych kolumny plec na znakowy o zmiennej długości 9.

C. Utworzy kolumnę plec o typie znakowym o zmiennej długości 9.

D. Zmieni typ danych kolumny plec na znakowy o stałej długości 9.

Wiele osób może mylnie zakładać, że polecenie SQL ALTER TABLE z instrukcją MODIFY dodaje nową kolumnę, co jest nieprawdziwe. W rzeczywistości, ta instrukcja wprowadza zmiany w już istniejącej kolumnie, a nie tworzy nowej. Pojęcie „dodawania kolumny” odnosi się do instrukcji ADD, a nie MODIFY. Kolejnym błędnym założeniem może być mylenie typów danych - istnieje tendencja do myślenia, że „zmienna długość” oznacza typ char, podczas gdy jest to charakterystyczne dla typu varchar. Typ char jest używany do przechowywania danych o stałej długości, co oznacza, że nawet jeśli przechowywana wartość jest krótsza niż zadana długość, system automatycznie wypełni pozostałe znaki spacjami. Zmiana typu danych na char(9) nie umożliwia przechowywania zmiennych długości danych, a użycie varchar w tym kontekście byłoby właściwsze, gdyby istniała potrzeba przechowywania danych o różnej długości. Wydaje się, że niektórzy mogą też źle interpretować pojęcie „zmiennej długości” i myśleć, że jest to coś, co można przypisać kolumnie typu char, co prowadzi do nieprawidłowych wniosków.

Pytanie 9

Algorytm przedstawiony na rysunku można zapisać w języku JavaScript za pomocą instrukcji

A. for(i = 0; i > 10; i++)

B. var i = 0;
   while(i <= 10)
     i += 2;

C. var i = 0;
   do
     i++;
   while(i > 10);

D. var i = 0;
   do
     i = i + 2;
   while(i < 10);

A. A.

B. D.

C. B.

D. C.

Niestety, wybrana odpowiedź nie jest poprawna. Przeanalizujmy błędy w pozostałych odpowiedziach. Wszystkie niepoprawne odpowiedzi nie odzwierciedlają prawidłowo logiki przedstawionej na diagramie przepływu. Mogą nie inicjalizować zmiennej 'i' na 0, nie zwiększać jej wartości o 2 za każdym obrotem pętli lub nie sprawdzać, czy 'i' jest mniejsze lub równe 10. Takie błędy są często wynikiem niezrozumienia działania pętli i operatorów w języku JavaScript. Pętla 'while' powinna wykonywać określony kod, dopóki jej warunek jest spełniony. Operator '+=' to skrócona forma zapisu operacji dodawania i przypisania. Jeśli zmienna 'i' jest zwiększana o 2, powinniśmy użyć 'i += 2', a nie 'i++' lub 'i--', które odpowiednio zwiększają lub zmniejszają wartość 'i' o 1. Ważne jest, aby zrozumieć znaczenie i zastosowanie różnych operatorów i instrukcji w języku JavaScript, aby prawidłowo odwzorować algorytmy na kod.

Pytanie 10

W zaprezentowanym fragmencie kodu HTML zdefiniowano pole input, które można opisać jako

<input type="password" name="pole">

A. dopuszcza jedynie wprowadzanie wartości liczbowych

B. pokazuje znaki, które zostały do niego wprowadzone

C. ukrywa znaki, które zostały do niego wprowadzone

D. zawiera domyślny tekst „pole”

Pole input z atrybutem type="password" służy do wprowadzania danych, które powinny być ukryte przed wglądem osób trzecich, takich jak hasła. Wprowadzone znaki są zastępowane na ekranie innymi symbolami, najczęściej kropkami lub gwiazdkami, co zabezpiecza przed odczytem hasła przez osoby patrzące na ekran. Ten mechanizm jest standardem w aplikacjach webowych, dbającym o bezpieczeństwo użytkowników. W praktyce, pola typu password są używane w formularzach logowania oraz rejestracji, gdzie ochrona danych osobowych i wrażliwych jest priorytetem. Ważne jest również, aby takie pola były osadzone w bezpiecznych kontekstach, np. na stronach korzystających z protokołu HTTPS, co zapewnia szyfrowanie przesyłanych informacji. Ponadto, deweloperzy powinni stosować się do dobrych praktyk, takich jak implementacja mechanizmów zapobiegających atakom typu shoulder surfing poprzez odpowiednie umiejscowienie i stylowanie pól password. Warto również pamiętać o testowaniu funkcjonalności takich pól, aby upewnić się, że ukrywanie znaków działa prawidłowo na różnych urządzeniach i przeglądarkach, co jest kluczowe w zapewnieniu spójnego doświadczenia użytkownika oraz zachowania bezpieczeństwa.

Pytanie 11

Polecenie SQL przedstawione poniżej ma za zadanie

UPDATE Uczen SET id_klasy = id_klasy + 1;

A. zwiększenie o jeden wartości pola Uczen

B. ustawienie wartości kolumny id_klasy na 1 dla każdego rekordu w tabeli Uczen

C. ustawienie wartości pola Uczen na 1

D. zwiększenie o jeden wartości kolumny id_klasy dla wszystkich rekordów tabeli Uczen

Polecenie SQL używa instrukcji UPDATE aby zmodyfikować wszystkie rekordy w tabeli Uczen Zwiększenie wartości kolumny id_klasy o 1 to typowa operacja używana na przykład w przypadkach kiedy chcemy zmienić przypisanie uczniów do kolejnej klasy Jest to przydatne w scenariuszach takich jak promocja uczniów do następnej klasy w systemie szkolnym Warto zauważyć że użycie tej składni jest zgodne z dobrymi praktykami SQL szczególnie gdy chcemy przeprowadzić identyczną modyfikację dla wszystkich rekordów w tabeli W takich przypadkach operacje masowe jak ta są znacznie bardziej efektywne niż iteracyjne modyfikowanie każdego rekordu oddzielnie Od strony technicznej SQL umożliwia manipulację danymi na poziomie całych tabel co jest jedną z najważniejszych jego cech i wyróżnia go jako wszechstronne narzędzie do zarządzania bazami danych Zrozumienie tej zasady pozwala na efektywne i skalowalne zarządzanie dużymi zbiorami danych co jest kluczowe w profesjonalnym środowisku IT

Pytanie 12

W CSS, aby zastosować efekt przekreślenia, a także podkreślenia dolnego lub górnego w tekście, należy użyć

A. text-indent

B. text-decoration

C. text-align

D. text-transform

Odpowiedź 'text-decoration' jest prawidłowa, ponieważ ta właściwość CSS umożliwia dodawanie różnych efektów dekoracyjnych do tekstu, takich jak przekreślenie, podkreślenie oraz nadkreślenie. Przykładowo, aby przekreślić tekst, możesz użyć następującego kodu: 'text-decoration: line-through;'. Z kolei dla podkreślenia tekstu zastosujesz 'text-decoration: underline;'. W kontekście standardów CSS3, 'text-decoration' ma na celu nie tylko estetykę, ale także poprawę czytelności, co jest kluczowe w projektowaniu responsywnych i dostępnych stron internetowych. Warto również pamiętać o dobrych praktykach, takich jak unikanie nadmiernego stosowania dekoracji, które mogą odwracać uwagę od treści. W praktyce, kontrolowanie wyglądu tekstu za pomocą 'text-decoration' pozwala na tworzenie bardziej zróżnicowanych i atrakcyjnych interfejsów użytkownika, co w efekcie może zwiększyć zaangażowanie odwiedzających stronę.

Pytanie 13

Grafika powinna być zapisana w formacie GIF, jeśli

A. jest to grafika wektorowa

B. istnieje potrzeba zapisu obrazu w formie bez kompresji

C. jest to obraz w technologii stereoskopowej

D. konieczne jest zapisanie obrazu lub animacji

Wybór formatu GIF dla obrazów stereoskopowych jest niewłaściwy z kilku powodów. Obrazy stereoskopowe wymagają specyficznej technologii obrazowania, która pozwala na uzyskanie efektu głębi, a format GIF nie jest w stanie tego efektywnie zrealizować. GIF jest formatem 2D, który nie obsługuje trójwymiarowej struktury danych, co czyni go nieodpowiednim narzędziem do zapisu obrazów wymagających zaawansowanej parallaxu. Podobnie, potrzeba zapisu obrazu bez kompresji kojarzy się z formatami takimi jak BMP lub TIFF, które zachowują pełną jakość obrazu, natomiast GIF stosuje kompresję bezstratną, która ogranicza liczbę kolorów, co z kolei wpływa na jakość i szczegółowość zapisywanych obrazów. Grafika wektorowa, z kolei, opiera się na matematycznych równaniach i jest zapisywana w formatach takich jak SVG lub EPS, a nie w GIF, który jest formatem rastrowym. Wybierając format do przechowywania określonego typu obrazu, należy kierować się jego cechami oraz wymaganiami technologicznymi, co pozwala uniknąć typowych błędów myślowych związanych z doborem formatu do zastosowania. Właściwe zrozumienie różnic pomiędzy formatami obrazów jest kluczowe w kontekście ich zastosowań, aby efektywnie zarządzać zasobami graficznymi.

Pytanie 14

Rodzaj zmiennej w języku JavaScript

A. nie istnieje.

B. ma miejsce poprzez przypisanie wartości.

C. jest tylko jeden rodzaj.

D. musi być zadeklarowany na początku skryptu.

Wiele osób uważa, że typ zmiennej w JavaScript powinien być z góry zadeklarowany, co jest niezgodne z jego zasadami działania. Twierdzenie, że typ zmiennej 'nie występuje', jest mylne, ponieważ każda wartość przypisana do zmiennej ma swój typ, nawet jeśli nie jest to jawnie określone. Ignorowanie tego faktu prowadzi do nieporozumień i błędów w kodzie. Kolejne nieprecyzyjne stwierdzenie, że 'jest tylko jeden' typ zmiennej, pomija kluczową cechę JavaScript jako języka dynamicznego, który obsługuje wiele typów, takich jak liczby, stringi, obiekty i tablice. Typy te mogą zmieniać się w trakcie działania programu, co czyni język bardzo elastycznym. Z kolei przekonanie, że zmienne muszą być zadeklarowane na początku skryptu, jest również błędne, ponieważ JavaScript pozwala na przypisywanie wartości do zmiennych w dowolnym miejscu w kodzie, co zwiększa jego dynamikę. Takie myślenie może prowadzić do nieefektywnego kodu, który jest trudniejszy w utrzymaniu oraz rozwijaniu. Ważne jest, aby zrozumieć zasady działające w tym języku, aby unikać typowych pułapek związanych z typowaniem zmiennych oraz właściwie wykorzystać zalety, jakie oferuje JavaScript.

Pytanie 15

Po przeprowadzeniu walidacji dokumentu HTML pojawił się błąd przedstawiony na zrzucie. Jak można go usunąć?

A. w znaczniku img zmienić nazwę atrybutu src na href

B. w znaczniku img zmienić nazwę atrybutu src na alt

C. zmienić zapis </h1> na <h1>

D. dodać atrybut alt do grafiki

Atrybut alt w znaczniku img jest kluczowym elementem poprawnego i dostępnego kodu HTML. Służy on do dostarczenia tekstowego opisu zawartości obrazu co jest niezwykle ważne dla osób korzystających z technologii asystujących takich jak czytniki ekranu. Dodanie atrybutu alt poprawia również indeksowanie strony przez wyszukiwarki internetowe co wpływa na SEO. Zgodnie z wytycznymi W3C oraz WCAG każda grafika powinna posiadać ten atrybut aby zapewnić dostępność treści. Przykładowo jeśli obraz przedstawia logo firmy alt powinien zawierać nazwę firmy. W przypadku obrazów dekoracyjnych atrybut alt może być pusty co sygnalizuje że obraz nie niesie istotnej informacji. Takie praktyki wspierają budowanie witryn przyjaznych i zgodnych ze standardami co jest nie tylko wymogiem prawnym w wielu jurysdykcjach ale także dobrym nawykiem programistycznym. W związku z tym dodanie atrybutu alt jest nie tylko środkiem do eliminacji błędu walidacji ale również krokiem w stronę odpowiedzialnego tworzenia treści internetowych.

Pytanie 16

Błędy interpretacji kodu PHP są

A. zapisywane w podglądzie zdarzeń systemu Windows.

B. wyświetlane w oknie edytora kodu PHP po wybraniu przycisku kompiluj.

C. ignorowane przez przeglądarkę oraz interpreter kodu PHP.

D. zapisywane w logu pod warunkiem ustawienia odpowiedniego parametru w pliku php.ini.

W PHP błędy interpretacji nie działają tak jak w typowych aplikacjach desktopowych, dlatego łatwo tu o mylne skojarzenia. Po pierwsze, systemowy Podgląd zdarzeń Windows co prawda może zawierać pewne informacje z serwera WWW, ale standardowo interpreter PHP nie wrzuca tam szczegółowych komunikatów o błędach składni czy ostrzeżeń z kodu. PHP komunikuje się głównie przez własny mechanizm logowania, powiązany z konfiguracją w pliku php.ini oraz z ustawieniami serwera HTTP (Apache, Nginx, IIS). Zakładanie, że wszystko „magicznie” trafi do Podglądu zdarzeń, to typowe przeniesienie nawyków z programów systemowych na środowisko webowe, które działa jednak inaczej. Kolejne mylne wyobrażenie to przekonanie, że błędy są po prostu ignorowane przez przeglądarkę i interpreter. Interpreter PHP nigdy ich nie ignoruje – jeśli wystąpi błąd składni (parse error), skrypt zwyczajnie przestaje się wykonywać w tym miejscu. To, że użytkownik widzi tylko „pustą” stronę, nie znaczy, że nic się nie stało. Po prostu komunikat błędu może nie być wyświetlany, jeśli `display_errors` jest wyłączone, ale wewnętrznie błąd jest rejestrowany lub przynajmniej generowany. Przeglądarka natomiast nie ma żadnego wpływu na interpretację PHP, ona dostaje już tylko gotową odpowiedź HTTP. Równie złudne jest myślenie, że błędy pojawią się w jakimś „oknie edytora” po naciśnięciu przycisku kompiluj. PHP jest językiem interpretowanym, a nie kompilowanym do pliku wykonywalnego w klasycznym sensie. Niektóre IDE potrafią podświetlać błędy składni lub pokazywać je w konsoli, ale robią to, bo same uruchamiają interpreter albo analizują kod statycznie. To funkcja narzędzia, nie mechanizm samego języka. W realnym środowisku serwerowym kluczowe jest zrozumienie, że źródłem prawdy o błędach jest log błędów PHP oraz logi serwera WWW, konfigurowane właśnie w php.ini i plikach konfiguracyjnych serwera. Ignorowanie tego i liczenie na to, że „coś pokaże się w edytorze” albo „system jakoś to zapisze” to prosta droga do frustrującego debugowania bez konkretnych informacji.

Pytanie 17

Podczas edytowania grafiki w programie do obróbki grafiki rastrowej należy usunąć kolory z obrazu, aby uzyskać wersję w odcieniach szarości. Do osiągnięcia tego efektu można wykorzystać funkcję

A. desaturacji

B. kadrowania

C. szumu RGB

D. filtru rozmycia

Kadrowanie to proces, który polega na przycinaniu obrazu, zmieniając jego rozmiar i proporcje, co nie ma związku z eliminacją kolorów. Choć kadrowanie może poprawić kompozycję zdjęcia, nie wpływa na jego kolorystyczną zawartość. Szum RGB odnosi się do niepożądanych artefaktów w obrazie, które mogą być wynikiem zakłóceń w sygnale podczas skanowania lub przetwarzania obrazu. Szum nie jest techniką edycyjną, lecz problemem, który można zredukować za pomocą filtrów, ale nie eliminuje kolorów. Filtr rozmycia jest narzędziem służącym do wygładzania krawędzi i detali w obrazie, co przyczynia się do uzyskania miękkiego efektu. Rozmycie nie usuwa kolorów, a jedynie modyfikuje ich widoczność poprzez rozprzestrzenianie pikseli, co może prowadzić do utraty szczegółów, ale nie ma na celu uzyskania odcieni szarości. W związku z tym, żadna z tych metod nie jest odpowiednia do osiągnięcia efektu desaturacji, który jest kluczowy dla konwersji obrazu do formy monochromatycznej.

Pytanie 18

Na rysunku została przedstawiona relacja jeden do wielu. Łączy ona

A. klucz obcy reżyserzy_id tabeli filmy z kluczem obcym id tabeli reżyserzy.

B. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem obcym reżyserzy_id tabeli reżyserzy.

C. klucz podstawowy id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli reżyserzy.

D. klucz obcy reżyserzy_id tabeli filmy z kluczem podstawowym id tabeli reżyserzy.

Twoja odpowiedź jest prawidłowa. Relacja jeden do wielu na rysunku wskazuje, że jeden rekord z tabeli reżyserzy może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli filmy. Klucz obcy (FK - Foreign Key) w tabeli filmy (reżyserzy_id) wskazuje na klucz podstawowy (PK - Primary Key) w tabeli reżyserzy (id). Jest to typowa praktyka przy projektowaniu relacyjnych baz danych, która pozwala na utrzymanie integralności relacji między danymi. Te relacje są kluczowe dla prawidłowego działania systemów bazodanowych, ponieważ umożliwiają efektywne zarządzanie danymi. Poprawnie zdefiniowanie kluczy obcych i podstawowych umożliwia tworzenie skomplikowanych struktur danych, które odzwierciedlają rzeczywiste zależności i czytelnie prezentują powiązania między danymi.

Pytanie 19

Które z poniższych wyrażeń logicznych w języku C weryfikuje, czy zmienna o nazwie zm1 znajduje się w przedziale (6, 203>?

A. (zm1 > 6) || (zm1 <= 203)

B. (zm1 > 6) || (zm1 != 203)

C. (zm1 > 6) && (zm1 <= 203)

D. (zm1 > 6) && (zm1 != 203)

Odpowiedź (zm1 > 6) && (zm1 <= 203) jest poprawna, ponieważ w pełni odzwierciedla definicję przedziału otwartego dla dolnej granicy (6) i domkniętej dla górnej granicy (203). Operator && (AND) zapewnia, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie: zmienna zm1 musi być większa niż 6 oraz jednocześnie musi być mniejsza lub równa 203. Taki zapis jest zgodny z powszechnie przyjętymi praktykami programowania, gdzie jasne określenie warunków dla zakresu wartości jest kluczowe do unikania błędów logicznych. Przykładem zastosowania tej logiki może być weryfikacja danych wejściowych w formularzu, gdzie akceptowane są jedynie wartości mieszczące się w określonym przedziale. Użycie odpowiednich operatorów logicznych, takich jak && i ||, jest niezbędne do precyzyjnego definiowania warunków w aplikacjach, co prowadzi do bardziej niezawodnych i czytelnych kodów. Zrozumienie tych koncepcji jest fundamentalne dla każdego programisty, który dąży do tworzenia efektywnych i bezbłędnych aplikacji.

Pytanie 20

Jakie znaczniki należy zastosować, aby w pliku z rozszerzeniem php umieścić kod napisany w języku PHP?

A. <?php ................................ ?>

B. <php> ....................... </php>

C. <php ..................................... />

D. <?php> .......................... <php?>

Żeby umieścić kod PHP w pliku o rozszerzeniu .php, trzeba użyć znaczników <?php i ?>. Te znaczniki mówią serwerowi, że wszystko, co jest między nimi, należy traktować jako kod PHP. To jest standardowa praktyka w PHP, ważne jest, aby kod był właściwie przetwarzany przez interpreter. Na przykład, jeżeli chcemy pokazać napis na stronie, możemy użyć: <?php echo 'Witaj świecie!'; ?>. Dzięki temu można w łatwy sposób wpleść kod PHP w plik HTML i robić różne rzeczy, jak np. pracować z bazami danych czy obsługiwać formularze. Zrozumienie tych znaczników jest mega ważne dla każdego programisty, bo wpływa to na wydajność i bezpieczeństwo aplikacji. Jeszcze jedno, PHP to język dynamicznie typowany, więc jego interpretacja może się różnić w zależności od kontekstu. Dlatego tak istotne jest, żeby dobrze formatować kod.

Pytanie 21

Formatem plików graficznych rastrowych z bezstratną kompresją jest

A. PNG

B. CDR

C. JNG

D. SVG

Format PNG (Portable Network Graphics) jest popularnym formatem plików graficznych stosowanym do zapisu obrazów rastrowych z kompresją bezstratną. Oznacza to, że podczas zapisywania pliku nie następuje utrata jakości obrazu, co czyni go idealnym do grafiki internetowej, gdzie jakość wizualna ma kluczowe znaczenie. PNG obsługuje przezroczystość, co pozwala na tworzenie grafik z tłem przejrzystym, co jest niezwykle przydatne w projektowaniu stron internetowych oraz w aplikacjach graficznych. Format ten wspiera także różne głębokości kolorów, co oznacza, że można go używać do przedstawiania obrazów w rozdzielczości do 48 bitów na kanał kolorów. W porównaniu do formatu GIF, PNG oferuje lepszą jakość obrazu oraz szersze możliwości zastosowań, ponieważ nie jest ograniczony do palety 256 kolorów. PNG jest zgodny z wieloma standardami, w tym z Internet Engineering Task Force (IETF), który przyjął go jako standard dla grafiki internetowej. Przykłady zastosowania formatu PNG obejmują ikony, logo oraz ilustracje, które wymagają wysokiej jakości i przezroczystości.

Pytanie 22

Na ilustracji przedstawiono ustawienia programu służącego do montażu filmów. Nowy projekt ma ustawienia

A. 25 klatek na cały film.

B. 25 klatek na każdą sekundę filmu.

C. 48 minut czasu trwania filmu.

D. wysokość 1920 px i szerokość 1080 px.

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z oznaczenia „25 fps” w ustawieniach projektu. Skrót fps oznacza „frames per second”, czyli liczbę klatek na sekundę. Jeśli projekt ma 25 fps, to znaczy, że każda sekunda gotowego filmu będzie złożona z 25 kolejnych klatek wideo. To jest właśnie standardowa liczba klatek na sekundę stosowana w Europie (standard telewizyjny oparty na PAL), bardzo często używana w programach do montażu i w kamerach. W praktyce wygląda to tak: jeżeli nagrasz materiał w 25 fps i zmontujesz projekt również w 25 fps, to ruch będzie wyglądał naturalnie, a odtwarzanie będzie płynne i zgodne z typowymi ustawieniami telewizorów i wielu platform VOD. Gdybyś ustawił np. 10 fps, obraz byłby wyraźnie „szarpiący”, a przy 60 fps – bardzo płynny, ale też wymagający więcej miejsca na dysku i większej mocy obliczeniowej przy montażu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że liczba klatek na sekundę to jedna z kluczowych decyzji przy zakładaniu nowego projektu: wpływa na płynność ruchu, rozmiar pliku wynikowego i komfort montażu. W programach do edycji wideo zawsze szukaj parametru „Frame Rate” lub właśnie „fps”. Jeżeli widzisz tam liczbę, np. 24, 25, 30, 50 czy 60, to zawsze będzie chodziło o liczbę klatek przypadających na jedną sekundę odtwarzania filmu, a nie o całkowitą liczbę klatek czy czas trwania projektu. W tym zadaniu opis 25 fps dokładnie odpowiada odpowiedzi „25 klatek na każdą sekundę filmu”.

Pytanie 23

Która z poniższych funkcji języka PHP zamieni wyraz „kota” na wyraz „mysz” w zdaniu „ala ma kota”?

A. replace("ala ma kota", "kota", "mysz");

B. str_replace( "kota", "mysz", "ala ma kota");

C. str_replace("ala ma kota", "kota", "mysz");

D. replace("kota", "mysz", "ala ma kota");

Funkcja str_replace w języku PHP jest używana do zastępowania fragmentów tekstu w łańcuchach znaków. W przypadku podanego zadania, funkcja ta ma trzy argumenty: pierwszy argument to szukany ciąg ("kota"), drugi argument to ciąg, który ma zastąpić ten szukany ("mysz"), a trzeci argument to łańcuch, w którym ma zostać dokonana zmiana ("ala ma kota"). Dzięki tej funkcji, wynikowym tekstem po zastosowaniu będzie "ala ma mysz", co jest dokładnie tym, co chcemy osiągnąć. W praktyce, str_replace jest często wykorzystywana w aplikacjach webowych do dynamizowania treści, gdzie na przykład użytkownik może podać różne dane, które należy przetworzyć. Stosowanie str_replace jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania w PHP – umożliwia łatwe i efektywne manipulowanie danymi tekstowymi, co jest integralną częścią wielu projektów. Dodatkowo, warto zaznaczyć, że str_replace jest funkcją case-sensitive, co oznacza, że rozróżnia wielkość liter, więc stosowanie jej wymaga staranności w kontekście przetwarzania tekstów.

Pytanie 24

Poniższe zapytanie zwróci

SELECT COUNT(cena) FROM uslugi;

A. łączną wartość cen usług w tabeli

B. wszystkie wartości cen usług w tabeli

C. liczbę wszystkich cen usług w tabeli

D. średnią wartość cen usług w tabeli

Zapytanie SQL "SELECT COUNT(cena) FROM uslugi;" jest skonstruowane w taki sposób, że używa funkcji agregującej COUNT, która zlicza liczbę niepustych wartości w kolumnie "cena" w tabeli "uslugi". Oznacza to, że wynik tego zapytania to liczba wierszy, w których kolumna "cena" nie jest pusta. Używanie funkcji COUNT jest standardową praktyką w SQL, gdy chcemy uzyskać ilość rekordów spełniających określone kryteria. W kontekście analizy danych, zrozumienie tego typu zapytań jest kluczowe, ponieważ pozwala na efektywne zbieranie statystyk, które mogą być później wykorzystane do podejmowania decyzji biznesowych. Na przykład, jeśli firma prowadzi usługi i chce wiedzieć, ile z nich ma przypisaną cenę, to to zapytanie dostarczy tej informacji. Warto także zwrócić uwagę, że funkcja COUNT jest często używana w połączeniu z innymi funkcjami agregującymi, takimi jak SUM czy AVG, w celu uzyskania bardziej kompleksowego obrazu danych.

Pytanie 25

Który z podanych formatów pozwala na zapis zarówno dźwięku, jak i obrazu?

A. PNG

B. WAV

C. MP3

D. MP4

Format MP4, znany również jako MPEG-4 Part 14, jest jednym z najpopularniejszych formatów multimedialnych, który umożliwia jednoczesny zapis zarówno dźwięku, jak i obrazu. Dzięki zastosowaniu zaawansowanej kompresji, MP4 pozwala na przechowywanie wysokiej jakości materiałów w stosunkowo małych plikach, co czyni go idealnym do przesyłania i strumieniowania w Internecie. MP4 obsługuje wiele kodeków, takich jak H.264 dla wideo oraz AAC dla dźwięku, co pozwala na szeroką kompatybilność z różnymi urządzeniami, od smartfonów po odtwarzacze multimedialne. Format ten jest zgodny z wieloma standardami, co czyni go wszechstronnym wyborem dla twórców treści. Przykłady jego zastosowania obejmują filmy wideo na platformach streamingowych, klipy muzyczne i wideoklipy. Dzięki swoim zaletom, MP4 stał się de facto standardem w przemyśle multimedialnym, co w znacznym stopniu przyczyniło się do jego popularności oraz wszechstronności.

Pytanie 26

Metoda i zmienna są widoczne tylko dla innych metod w obrębie tej samej klasy. Jaki modyfikator odpowiada przedstawionemu opisowi?

A. static

B. public

C. protected

D. private

Zastosowanie modyfikatorów dostępu w programowaniu obiektowym jest kluczowe dla ochrony danych oraz kontroli ich użycia. Odpowiedzi wskazujące na 'static' sugerują, że metoda lub zmienna jest związana z klasą jako całością, a nie z jej instancją. W praktyce 'static' oznacza, że dany element nie może być używany w kontekście obiektów, co w sytuacji, gdy chcemy ograniczyć dostępność do elementów klasy, jest niewłaściwym podejściem. Modyfikator 'public' z kolei otwiera dostęp do elementów klasy dla wszystkich innych klas, co jest wręcz przeciwieństwem zamierzonego celu wprowadzenia ograniczeń dostępu. Umożliwia to innym klasom niekontrolowane modyfikowanie stanu obiektu, co może prowadzić do problemów z integralnością danych. Odpowiedź sugerująca 'protected' również wprowadza zamieszanie, ponieważ ten modyfikator pozwala na dostęp do elementów klasy w klasach dziedziczących, co nie spełnia warunku wyłączności dostępu do metod i zmiennych wyłącznie dla samej klasy. Często błędne zrozumienie modyfikatorów dostępu prowadzi do naruszenia zasad projektowania obiektowego, co może skutkować trudnościami w utrzymaniu i rozwoju oprogramowania oraz zwiększa ryzyko błędów. Dlatego ważne jest, aby dokładnie rozumieć, jak każdy z modyfikatorów wpływa na kontrolę dostępu i kapsułkowanie danych.

Pytanie 27

Która z wymienionych funkcji sortowania w języku PHP służy do sortowania tablicy asocjacyjnej według kluczy?

A. rsort()

B. ksort()

C. asort()

D. sort()

Funkcje asort(), rsort() i sort() w języku PHP są używane do sortowania tablic, ale różnią się one znacząco od ksort(). Funkcja asort() służy do sortowania tablicy asocjacyjnej na podstawie wartości, pozostawiając klucze niezmienionymi. To podejście, choć może być przydatne w niektórych sytuacjach, nie odpowiada na pytanie dotyczące sortowania według indeksów, co prowadzi do nieporozumienia. Z kolei rsort() sortuje tablicę indeksowaną w porządku malejącym, a sort() wykonuje sortowanie rosnące, również dla tablic indeksowanych. Obie funkcje są nieprzydatne dla tablic asocjacyjnych, gdyż nie zachowują kluczy i nie dostosowują ich do zmieniającego się porządku wartości. Typowym błędem jest przyjmowanie, że wszystkie funkcje sortujące mogą działać na tablicach asocjacyjnych w taki sam sposób, co jest dalekie od prawdy. Kluczowe jest zrozumienie, jak różne funkcje sortujące wpływają na struktury danych i ich właściwości. Właściwe podejście do sortowania danych asocjacyjnych jest nie tylko kluczowe dla utrzymania porządku, ale również dla zapewnienia efektywności w przetwarzaniu danych w aplikacjach, co jest zgodne z najlepszymi praktykami rozwoju oprogramowania.

Pytanie 28

Tabele Klienci oraz Zgłoszenia są ze sobą połączone relacją jeden do wielu. W celu uzyskania jedynie opisu zgłoszenia oraz odpowiadającego mu nazwiska klienta dla zgłoszenia o numerze 5, należy wykonać polecenie

A. SELECT opis, nazwisko FROM Zgłoszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgłoszenia.Klienci_id WHERE Zgłoszenia.id = 5

B. SELECT opis, nazwisko FROM Zgłoszenia JOIN Klienci WHERE Klienci.id = 5

C. SELECT opis, nazwisko FROM Zgłoszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgłoszenia.id WHERE Zgłoszenia.id = 5

D. SELECT opis, nazwisko FROM Zgłoszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgłoszenia.Klienci_id WHERE Klienci.id = 5

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ uwzględnia właściwe połączenie między tabelami Klienci i Zgłoszenia za pomocą klucza obcego Klienci_id w tabeli Zgłoszenia. W relacyjnych bazach danych, gdy chcemy pobrać dane z dwóch tabel powiązanych relacją klucz główny-klucz obcy, używamy klauzuli JOIN. W tym przypadku Klienci_id w tabeli Zgłoszenia odnosi się do kolumny id w tabeli Klienci. Zapytanie SELECT opis, nazwisko FROM Zgłoszenia JOIN Klienci ON Klienci.id = Zgłoszenia.Klienci_id WHERE Zgłoszenia.id = 5; precyzyjnie pobiera kolumny opis i nazwisko z odpowiednich tabel, filtrując wyniki, aby dotyczyły jedynie zgłoszenia o id równym 5. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania relacyjnych baz danych, gdzie separacja danych na tabele pozwala na efektywne zarządzanie związkami między danymi. Korzystając z JOIN, integrujemy te dane w logiczny sposób, co jest fundamentem wydajnych i skalowalnych systemów bazodanowych. Praktyczne zastosowanie tego podejścia można znaleźć w projektowaniu systemów CRM, gdzie dane o klientach i ich zgłoszeniach są regularnie łączone w celu analizy i raportowania.

Pytanie 29

W HTML, aby dodać obrazek z tekstem przylegającym, umiejscowionym na środku obrazka, trzeba użyć znacznika

A. <img src="/obrazek.png" alt="obraz1" hspace="30px">tekst

B. <img src="/obrazek.png" alt="obraz3" height="50%">tekst

C. <img src="/obrazek.png" alt="obraz4">tekst

D. <img src="/obrazek.png" alt="obraz2" align="middle">tekst

Aby wstawić obrazek z tekstem przyległym w HTML, należy skorzystać ze znacznika <img> z atrybutem align ustawionym na 'middle'. Atrybut align jest przestarzały w HTML5, ale nadal może być używany w kontekście tekstów przylegających do obrazków. Ustawiając 'middle', obrazek będzie wyśrodkowany w pionie względem linii tekstu, co pozwala na estetyczne umiejscowienie obrazu w odniesieniu do towarzyszącego mu tekstu. Dobrym przykładem jest zastosowanie <img src='/obrazek.png' alt='obraz2' align='middle'>tekst, co sprawia, że obrazek staje się integralną częścią tekstu, a nie tylko jego dodatkiem. W kontekście standardów, warto zauważyć, że HTML5 zaleca stosowanie CSS do pozycjonowania, dlatego bardziej współczesnym podejściem byłoby użycie stylów CSS, np. 'vertical-align: middle'. Można to osiągnąć poprzez dodanie klasy do obrazka oraz odpowiedniego stylu CSS. Chociaż align jest przestarzały, jego rozumienie jest istotne dla osób przystosowujących starsze strony do nowych standardów.

Pytanie 30

Który z poniższych znaczników jest używany do definiowania list w HTML?

A. <th>

B. <ul>

C. <tr>

D. <td>

<ul> jest znacznikami HTML, które definiuje nieuporządkowaną listę. Użycie tego znacznika pozwala na przedstawienie elementów listy w formie graficznej, gdzie każdy element jest oznaczony punktem. Jest to podstawowy element w HTML, który jest zgodny z wytycznymi W3C i szeroko stosowany w tworzeniu responsywnych i estetycznych interfejsów użytkownika. Przykładowe zastosowanie <ul> może obejmować listy składników, funkcji, czy też elementów menu na stronie internetowej. Stosując <ul>, można także użyć znacznika <li>, aby określić poszczególne elementy listy, co zwiększa czytelność i strukturalizację treści. Znajomość i umiejętność stosowania tych znaczników jest kluczowa dla każdego web developera, aby tworzyć dostępne i zrozumiałe dla użytkowników interfejsy, a także wspierać praktyki SEO poprzez odpowiednią organizację treści.

Pytanie 31

W HTML-u, aby połączyć w poziomie dwie sąsiednie komórki w danym wierszu tabeli, należy wykorzystać atrybut

A. cellspacing

B. colspan

C. cellpadding

D. rowspan

Wybór niewłaściwego atrybutu do scalania komórek w tabeli HTML wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące funkcji atrybutów. Atrybut cellpadding służy do określenia odstępu wewnętrznego między zawartością komórki a jej krawędzią, co nie ma żadnego wpływu na scalanie komórek. Z kolei atrybut cellspacing dotyczy odstępu pomiędzy samymi komórkami tabeli, również nie mając nic wspólnego z ich scalaniem. Zastosowanie tych atrybutów może poprawić estetykę tabeli, ale nie wpłynie na sposób, w jaki komórki są łączone. Z kolei atrybut rowspan, mimo że ma podobne zastosowanie do colspan, służy do łączenia komórek w pionie, a nie w poziomie. Użytkownicy często mylą te atrybuty, co prowadzi do błędnych założeń, że mogą one pełnić tę samą funkcję. Niezrozumienie różnicy między tymi atrybutami może prowadzić do niepoprawnych implementacji w praktyce, co z kolei wpływa na wydajność i czytelność stron internetowych. W kontekście projektowania stron internetowych ważne jest, aby dobrze rozumieć nie tylko działanie poszczególnych atrybutów, ale także ich zgodność z najlepszymi praktykami HTML i CSS, co zapewnia lepszą dostępność i doświadczenie użytkownika.

Pytanie 32

Aby dostosować dźwięk do określonego poziomu głośności, należy zastosować efekt

A. wyciszenia

B. normalizacji

C. usuwania szumów

D. podbicia basów

Normalizacja to proces, który polega na dostosowywaniu poziomu głośności nagrania audio, tak aby maksymalny sygnał osiągał określony poziom, najczęściej bliski maksymalnej wartości dostępnej dla formatu audio. Normalizacja dźwięku może być zastosowana zarówno do pojedynczych ścieżek, jak i do całych projektów, co pozwala na uzyskanie spójności głośności w różnych utworach. W praktyce oznacza to, że nagrania są przetwarzane tak, aby największy dźwięk nie przekraczał ustalonego progu, co zapobiega zniekształceniom i pogorszeniu jakości dźwięku. Standardowe poziomy normalizacji obejmują wartości takie jak -1 dBFS, które zapewniają odpowiednią przestrzeń dla dynamicznych szczytów dźwięku. Przykładem zastosowania normalizacji jest przygotowywanie playlisty do transmisji radiowej, gdzie wszystkie utwory muszą być na podobnym poziomie głośności, aby zapewnić komfort słuchania. W branży muzycznej normalizacja jest kluczowym procesem, który zapewnia nie tylko odpowiednią jakość dźwięku, ale i profesjonalny odbiór nagrań przez słuchaczy.

Pytanie 33

Weryfikację kompletności formularza, działającą po stronie przeglądarki, należy zrealizować w języku

A. Ruby on Rails

B. PHP

C. CSS

D. JavaScript

W tym pytaniu łatwo się pomylić, bo wszystkie wymienione technologie występują w kontekście stron WWW, ale pełnią zupełnie różne role. Weryfikacja kompletności formularza „po stronie przeglądarki” oznacza, że logika musi działać u użytkownika, w jego browserze, zanim dane trafią na serwer. I tu kluczowe jest rozróżnienie: co działa po stronie klienta, a co po stronie serwera. CSS służy wyłącznie do opisu wyglądu – kolory, marginesy, rozmiary czcionek, układ elementów. Nie ma dostępu do wartości pól formularza w sensie logicznym. Można co najwyżej zmieniać styl w zależności od pseudo-klas (np. :valid, :invalid w HTML5), ale to są wbudowane mechanizmy przeglądarki, a nie „logika programu” w CSS. CSS nie umożliwia napisania warunku typu: jeśli pole A i pole B są puste, to pokaż taki komunikat i zablokuj wysłanie formularza. PHP z kolei jest językiem typowo serwerowym. Kod PHP wykonuje się na serwerze, po wysłaniu formularza, a nie w przeglądarce. To świetne narzędzie do walidacji danych po stronie serwera, zapisania ich do bazy, obsługi sesji i całej logiki backendowej, ale nie zrealizuje walidacji „na żywo” w momencie, gdy użytkownik dopiero wypełnia formularz. Typowym błędem myślowym jest założenie, że skoro PHP często pracuje z formularzami, to „sprawdza formularz”. Owszem, ale dopiero po jego wysłaniu. Ruby on Rails to natomiast framework backendowy napisany w Ruby, również działający na serwerze. On także ma bogate mechanizmy walidacji modeli i danych, ale znowu – wszystko dzieje się po stronie serwera. Framework może generować formularze, przyjmować dane, walidować je i zwracać błędy, ale przeglądarka sama z siebie nie uruchamia kodu Railsów. Jeżeli w treści pytania pojawia się wyraźny zapis „po stronie przeglądarki”, to praktycznie zawsze chodzi o technologię kliencką, czyli JavaScript lub ewentualnie rozwiązania na nim oparte (np. frameworki front-endowe). Warto o tym pamiętać, bo rozróżnienie klient–serwer to jedna z podstaw w programowaniu webowym i często decyduje o poprawności odpowiedzi w takich zadaniach.

Pytanie 34

W kodzie HTML przypisano pewne znaczniki do klasy o nazwie "nomargin". Jak można przeprowadzić operacje na tych znacznikach w języku JavaScript, korzystając z odpowiedniej funkcji?

A. getElementsByClassName("nomargin")

B. getElementById("nomargin")

C. getElement("nomargin")

D. getElementsByTagName("nomargin")

Odpowiedzi, takie jak 'getElement("nomargin")', 'getElementById("nomargin")' oraz 'getElementsByTagName("nomargin")', są niewłaściwe z różnych powodów, które warto szczegółowo przeanalizować. Pierwsza opcja, 'getElement("nomargin")', nie istnieje w standardzie JavaScript, co może prowadzić do błędów w kodzie. Właściwe metody umożliwiające selekcję elementów to bardziej specyficzne funkcje, jak getElementById, która z kolei wymaga unikalnego identyfikatora, a nie klasy. Przykład 'getElementById("nomargin")' działałby tylko wtedy, gdy 'nomargin' byłby przypisany jako identyfikator (id) jednego, unikalnego elementu. Jednak w HTML nie zaleca się stosowania tej metody do selekcji klas, co stwarza kolejne problemy. Ostatnia odpowiedź, 'getElementsByTagName("nomargin")', jest również błędna, ponieważ ta metoda służy do selekcji elementów na podstawie ich tagów HTML, a nie klas. Ponadto, brak zrozumienia różnic między tymi metodami może prowadzić do istotnych błędów w kodzie, które będą skutkować błędnym działaniem aplikacji webowych. Kluczowe jest, aby przy pracy z DOM stosować odpowiednie metody zgodnie z ich przeznaczeniem, co podnosi jakość kodu oraz jego czytelność.

Pytanie 35

Określ na podstawie diagramu, jaką liczebność należy zdefiniować przy związku pomiędzy encjami Podręcznik i Wydawnictwo zakładając, że dane dotyczące różnych podręczników odpowiadają jednemu wydawnictwu.

A. M-N (M przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

B. N-1 (N przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

C. 1-N (1 przy encji Podręcznik, N przy encji Wydawnictwo)

D. 1-1 (1 przy encji Podręcznik, 1 przy encji Wydawnictwo)

Opisany w pytaniu związek jasno sugeruje sytuację, w której wiele różnych podręczników jest powiązanych z jednym wydawnictwem. To typowy przypadek relacji N–1, czyli wiele‑do‑jednego z punktu widzenia encji Podręcznik. Błędne odpowiedzi wynikają zwykle z pomylenia kierunku patrzenia na relację albo z prób „uogólnienia” modelu ponad to, co naprawdę wynika z założeń. Relacja 1–1 między Podręcznik a Wydawnictwo oznaczałaby, że każdemu wydawnictwu odpowiada dokładnie jeden podręcznik i odwrotnie. To kompletnie nie pasuje do realnego świata, gdzie wydawnictwa mają całe katalogi książek. W modelowaniu danych 1–1 stosuje się rzadko, raczej do technicznego dzielenia tabeli, a nie do takich typowo biznesowych bytów jak książka i wydawnictwo. Odpowiedź 1–N jest myląca, bo odwraca kierunek: oznaczałaby, że pojedynczy podręcznik jest powiązany z wieloma wydawnictwami. To byłby przypadek, gdzie ten sam egzemplarz podręcznika ma kilku wydawców jednocześnie, co jest sprzeczne z treścią zadania. Czasem ktoś myli tu pojęcie „wiele wydań w różnych wydawnictwach”, ale wtedy relacja i tak jest między wydaniem a wydawnictwem, a nie między jednym podręcznikiem a wieloma wydawnictwami w tym samym modelu. Z kolei M–N (lub M–N/M–N w różnych notacjach) opisuje sytuację, w której wiele podręczników może być powiązanych z wieloma wydawnictwami i wymagałaby dodatkowej tabeli asocjacyjnej. To podejście jest stosowane np. przy relacji Student–Przedmiot, ale tutaj zadanie wyraźnie mówi, że różne podręczniki „odpowiadają jednemu wydawnictwu”, więc nie ma podstaw do wprowadzania związku wiele‑do‑wielu. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś próbuje projektować „na zapas” i zakłada wszystkie możliwe warianty, zamiast trzymać się dokładnie specyfikacji i odróżniać kierunek relacji: z perspektywy podręcznika jest jeden wydawca, z perspektywy wydawnictwa jest wiele podręczników, stąd poprawne N–1.

Pytanie 36

W programie napisanym w języku C++ należy wczytać zmienną całkowitą o nazwie liczba i wyświetlić ją tylko w przypadku, gdy przyjmuje trzycyfrowe wartości parzyste. Instrukcja warunkowa, która to sprawdza, powinna być oparta na wyrażeniu logicznym

A. liczba % 2 == 0 || (liczba > 99 && liczba < 999)

B. liczba % 2 == 0 && liczba > 99 && liczba < 999

C. liczba % 2 == 0 && (liczba > 99 || liczba < 999)

D. liczba % 2 == 0 || liczba > 99 || liczba < 999

Odpowiedź jest poprawna, ponieważ zawiera wszystkie niezbędne warunki do sprawdzenia, czy liczba jest parzysta i ma trzy cyfry. Warunek 'liczba % 2 == 0' sprawdza, czy liczba jest parzysta, co jest kluczowe, ponieważ tylko parzyste liczby mogą być wyświetlane zgodnie z założeniem programu. Dodatkowo, warunki 'liczba > 99' oraz 'liczba < 999' zapewniają, że liczba jest trzycyfrowa. Użycie operatora logicznego AND ('&&') jest tutaj odpowiednie, ponieważ wszystkie te warunki muszą być spełnione jednocześnie, aby liczba mogła zostać wyświetlona. Praktyczne zastosowanie tej logiki można znaleźć w wielu aplikacjach, gdzie wprowadzanie danych musi być weryfikowane, na przykład w systemach bankowych, gdzie liczby muszą spełniać określone kryteria. Dzięki temu weryfikacja danych wejściowych staje się bardziej efektywna, co jest zgodne z dobrymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 37

Kto z wymienionych zajmuje się nieprzerwanym przygotowaniem systemu bazy danych do pracy produkcyjnej, zarządzaniem kontami użytkowników oraz instalowaniem aktualizacji systemu bazodanowego?

A. Administratorzy serwerów oraz sieci komputerowych

B. Twórcy narzędzi dla deweloperów

C. Administratorzy systemu bazy danych

D. Projektanci i programiści Systemu Zarządzania Bazą Danych

Administratorzy systemu bazy danych to kluczowe osoby odpowiedzialne za wdrażanie, zarządzanie i utrzymanie baz danych w środowisku produkcyjnym. Ich zadania obejmują nie tylko konfigurację serwera baz danych, ale również dbanie o jego wydajność, bezpieczeństwo oraz integralność danych. Administratorzy monitorują działanie systemu, optymalizują zapytania i przeprowadzają regularne kopie zapasowe, co jest niezwykle istotne dla ochrony danych. Przykładem praktycznym może być zarządzanie bazą danych MySQL, gdzie administratorzy korzystają z narzędzi takich jak phpMyAdmin do monitorowania aktywności użytkowników i przeprowadzania aktualizacji systemu. Dodatkowo, administratorzy są odpowiedzialni za nadawanie i kontrolowanie uprawnień użytkowników, co polega na definiowaniu ról i przydzielaniu dostępu zgodnie z wymaganiami bezpieczeństwa. W oparciu o najlepsze praktyki branżowe, administratorzy systemów baz danych muszą być dobrze zaznajomieni z normami, takimi jak ISO/IEC 27001, które dotyczą zarządzania bezpieczeństwem informacji, co podkreśla ich ważną rolę w organizacji.

Pytanie 38

W PHP, aby przekierować użytkownika na inną stronę internetową, można użyć funkcji

A. upload();

B. require();

C. header();

D. include();

Funkcja header() w języku PHP służy do wysyłania nagłówków HTTP do przeglądarki użytkownika, co pozwala na przekierowanie go na inną stronę. Aby to zrobić, należy wywołać funkcję header() z odpowiednim argumentem, na przykład: header('Location: http://www.example.com');. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w programowaniu, ponieważ umożliwia natychmiastowe przekierowanie użytkownika przed jakimkolwiek innym wyjściem z skryptu. Ważne jest jednak, aby nie wysłać żadnych danych do przeglądarki przed wywołaniem header(), ponieważ PHP nie pozwala na modyfikację nagłówków po ich wysłaniu. Warto również pamiętać, że można używać header() do ustawiania wielu różnych nagłówków, co otwiera szerokie możliwości w kontekście kontroli odpowiedzi HTTP. Użycie header() w połączeniu z odpowiednimi kodami statusu, jak 301 (trwałe przekierowanie) czy 302 (tymczasowe przekierowanie), pozwala na lepsze zarządzanie SEO oraz doświadczeniem użytkowników.

Pytanie 39

Który link jest poprawnie sformułowany?

A. <a href="http::/strona.pl>strona</a>

B. <a href="http://strona.pl">strona</a>

C. <a href=http://strona.pl>strona</a>

D. <a src="/www.strona.pl">strona</a>

Odpowiedź <a href="http://strona.pl">strona</a> jest poprawna, ponieważ używa atrybutu "href" do definiowania odnośnika. Atrybut ten jest standardem w języku HTML i służy do określenia docelowego adresu URL, do którego ma prowadzić link. W przypadku tej odpowiedzi, składnia jest prawidłowa: adres URL jest umieszczony w cudzysłowach, a prefiks HTTP jest poprawny. W praktyce, poprawne użycie atrybutu href jest kluczowe dla zapewnienia, że użytkownicy mogą bezproblemowo nawigować po stronie internetowej. Na przykład, w dokumentacji HTML5, wyraźnie zaznaczone jest, że atrybut href powinien być używany, aby wskazać lokalizację zasobu. W rezultacie, stosując tę poprawną składnię, można uniknąć potencjalnych błędów w działaniu strony oraz poprawić jej dostępność, co jest istotne z punktu widzenia najlepszych praktyk webowych oraz SEO.

Pytanie 40

Które z wywołań funkcji PHP round() da wynik równy 1?

A. round(-4.60)

B. round(0.29)

C. round(-1.40)

D. round(0.60)

Funkcja round() w PHP zaokrągla liczbę do najbliższej wartości całkowitej. W przypadku wywołania round(0.60), wartość ta zostanie zaokrąglona do 1. Jest to zgodne z zachowaniem funkcji, która dąży do zaokrąglania liczb w kierunku najbliższej liczby całkowitej. Dla porównania, wartości bliskie 0.5 są zaokrąglane w górę, co w tym przypadku dotyczy liczby 0.60. W praktyce, zastosowanie funkcji round() jest szerokie i obejmuje wszelkie operacje wymagające precyzyjnego zaokrąglenia wartości, na przykład w obliczeniach finansowych, gdzie istotne jest zaokrąglanie do dwóch miejsc po przecinku, czy w aplikacjach naukowych obliczających wartości eksperymentalne. Warto pamiętać, że w zależności od wersji PHP, round() może przyjmować dodatkowy parametr, który określa liczbę miejsc po przecinku, co umożliwia jeszcze bardziej precyzyjne dostosowanie zaokrąglania do potrzeb konkretnego zastosowania.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej