Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 12:37
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 12:59

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Aby wyróżnić innym kolorem wiersz tabeli, na który aktualnie najeżdża kursor myszy, należy w CSS użyć:

A. pseudoklasy :visited

B. pseudoklasy :hover

C. pseudoelementu :first-line

D. nowego selektora klasy dla wiersza tabeli

Pseudoklasa :hover stosuje wybrane reguły CSS tylko wtedy, gdy kursor myszy znajduje się nad elementem. Aby podświetlić wiersz tabeli przy najechaniu, zapisuje się np. tr:hover { background: #eee; }. Po zsunięciu kursora styl znika. Dlatego do wyróżnienia wskazywanego wiersza służy pseudoklasa :hover.

Pytanie 2

W języku HTML zdefiniowano listę, która

<ol>
  <li>biały</li>
  <li>czerwony
    <ul>
      <li>różowy</li>
      <li>pomarańczowy</li>
    </ul></li>
  <li>niebieski</li>
</ol>

A. jest numerowana z zagłębioną listą punktowaną

B. jest punktowana z zagłębioną listą numerowaną

C. nie posiada zagłębień i jest punktowana, wyświetla 5 punktów

D. nie zawiera zagłębień i jest numerowana, słowo "niebieski" ma przyporządkowany numer 5

To pytanie świetnie pokazuje, jak w HTML można łączyć różne typy list, czyli listy numerowane (<ol>) oraz punktowane (<ul>). W tym przypadku mamy główną listę numerowaną, gdzie każdy element to <li>. Jednym z tych elementów jest „czerwony”, pod którym zagnieżdżono listę punktowaną z dwoma podpunktami („różowy”, „pomarańczowy”). Taki sposób strukturyzowania treści w HTML to całkowicie zgodna ze specyfikacją praktyka – właśnie dzięki kombinowaniu <ol> i <ul> można czytelnie przedstawiać np. instrukcje czy hierarchiczne zestawienia. Moim zdaniem to jedno z najprostszych, a zarazem najbardziej efektywnych narzędzi do prezentowania hierarchii – nie tylko na stronach technicznych, ale nawet w prostych notatkach. Przeglądarki zawsze renderują <ol> jako listę numerowaną, a <ul> jako wypunktowaną, więc użytkownik końcowy od razu widzi, co jest ważniejsze, a co podrzędne. Takie zagnieżdżenie list to w branży webowej chleb powszedni – np. instrukcje krok po kroku, gdzie niektóre kroki mają dodatkowe podpunkty. Warto pamiętać, że trzymanie się tej struktury i nie mieszanie porządkowania (np. nie zamieniać miejscami <ol> i <ul> bez powodu) ułatwia późniejszą edycję i utrzymanie kodu, co w większych projektach bardzo doceni każdy programista. Sam często stosuję takie rozwiązania i naprawdę nie ma tu lepszej praktyki, jeśli chodzi o przejrzystość kodu HTML.

Pytanie 3

Zamieszczone zapytanie SQL przyznaje prawo SELECT:

GRANT SELECT ON hurtownia.* TO 'sprzedawca'@'localhost';

A. do wszystkich kolumn w tabeli hurtownia

B. do wszystkich tabel w bazie hurtownia

C. dla użytkownika root na serwerze localhost

D. dla użytkownika root na serwerze sprzedawca

Polecenie GRANT SELECT ON hurtownia.* TO sprzedawca@localhost; jest często źle interpretowane co prowadzi do błędnego przypisania uprawnień. Częstym problemem jest mylne przekonanie, że przyznanie uprawnień do wszystkich pól w tabeli oznacza to samo co do wszystkich tabel. Symbol * w poleceniu odnosi się do wszystkich tabel w bazie hurtownia a nie do wszystkich pól pojedynczej tabeli. To ważne rozróżnienie wpływa na sposób przyznawania i zarządzania uprawnieniami w kontekście bezpieczeństwa i dostępu do danych. Błędna interpretacja że uprawnienie dotyczy użytkownika root jest wynikiem niezrozumienia konwencji dotyczącej składni SQL gdzie specyficzna definicja użytkownika pojawia się po słowie TO w naszym przypadku jest to sprzedawca@localhost. To wyklucza użytkownika root z opcji możliwych odbiorców tego uprawnienia. Warto zwrócić uwagę że identyfikacja użytkownika sprzedawca@localhost jednoznacznie określa użytkownika działającego z lokalnego serwera a nie z dowolnego hosta co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa systemu. Zrozumienie tych niuansów jest kluczowe dla efektywnego zarządzania bazami danych i ochrony przed nieautoryzowanym dostępem. W praktyce przyznanie uprawnień powinno być starannie rozważone i dostosowane do potrzeb zgodnie z zasadą najmniejszych uprawnień co minimalizuje ryzyko błędów i nadużyć systemowych.

Pytanie 4

Które polecenie MySQL porządkuje tabelę i odzyskuje miejsce zajmowane przez usunięte wcześniej wiersze?

ANALYZE TABLE

OPTIMIZE TABLE

UPDATE TABLE

MODIFY TABLE

Po wielu operacjach usuwania i aktualizacji tabela bywa pofragmentowana i zajmuje więcej miejsca, niż potrzeba. Polecenie OPTIMIZE TABLE porządkuje ją: reorganizuje dane i indeksy oraz zwalnia nieużywaną przestrzeń, co bywa też korzystne dla wydajności. Dlatego do uporządkowania tabeli i odzyskania miejsca służy OPTIMIZE TABLE.

Pytanie 5

Którego znacznika HTML użyć, aby wstawić poziomą linię?

<line>

<br>

<hl>

<hr>

Poziomą linię (oddzielającą treść) wstawia znacznik <hr> - to element pusty, bez znacznika zamykającego. Dlatego poziomą linię daje <hr>.

Pytanie 6

Którego słowa kluczowego SQL należy użyć, aby w wyniku zapytania wyeliminować powtarzające się wartości?

LIKE

DISTINCT

ORDER BY

GROUP BY

Aby w wyniku zapytania usunąć powtarzające się wartości, używa się słowa DISTINCT (np. SELECT DISTINCT miasto FROM ...). Zwraca ono tylko unikalne wartości wskazanych kolumn. Dlatego duplikaty eliminuje DISTINCT.

Pytanie 7

Którego symbolu używa się w CSS do zdefiniowania selektora KLASY?

A. . (kropka)

B. : (dwukropek)

C. # (krzyżyk)

D. * (gwiazdka)

Selektor klasy w CSS poprzedza się KROPKĄ, np. .menu trafi we wszystkie elementy z class="menu". Klasy można nadawać wielu elementom i wielokrotnie używać, dlatego są podstawowym sposobem stylowania powtarzalnych fragmentów strony. Dlatego selektor klasy oznacza się kropką.

Pytanie 8

Które z poniższych zdań poprawnie opisuje utworzoną tabelę?

CREATE TABLE dane (kolumna INTEGER(3));

A. Tabela o nazwie dane składa się z trzech kolumn typu całkowitego

B. Tabela o nazwie dane ma jedną kolumnę typu całkowitego

C. Tabela zawiera jedną kolumnę, która przechowuje trzyelementowe tablice

D. Kolumny tabeli dane są nazwane: kolumna1, kolumna2, kolumna3

W tym zadaniu bardzo łatwo wpaść w pułapkę skojarzeń z programowaniem w innych językach, gdzie nawias przy typie sugeruje rozmiar tablicy albo liczbę elementów. W SQL, a szczególnie w składni zbliżonej do MySQL, zapis `INTEGER(3)` nie tworzy trzech kolumn ani trzyelementowej tablicy, tylko opisuje jedną kolumnę typu liczbowego. Nawias w tym miejscu oznacza co najwyżej szerokość wyświetlania albo pewne ograniczenie prezentacji, a nie ilość powtórzeń typu. Dlatego interpretacja, że tabela ma trzy kolumny typu całkowitego, jest po prostu przeniesieniem logiki z np. C lub Java na SQL, co jest częstym, ale błędnym nawykiem. Podobnie mylenie `INTEGER(3)` z tablicą trzyelementową wynika z tego, że w wielu językach zapis z nawiasami kwadratowymi czy okrągłymi kojarzy się z kolekcją. W relacyjnych bazach danych pojedyncza kolumna przechowuje pojedynczą wartość skalarnej dziedziny (liczba, tekst, data), a nie tablicę, chyba że używamy bardzo specyficznych typów, jak np. ARRAY w PostgreSQL – ale to wygląda zupełnie inaczej w definicji. Kolejny błąd to założenie, że skoro przy typie pojawia się liczba 3, to kolumny zostaną automatycznie nazwane `kolumna1`, `kolumna2`, `kolumna3`. Silniki SQL niczego takiego nie robią. Nazwy kolumn muszą być jawnie podane w definicji tabeli, oddzielone przecinkami, np. `kolumna1 INTEGER, kolumna2 INTEGER, kolumna3 INTEGER`. Jeżeli w nawiasie przy CREATE TABLE jest tylko jeden wpis `kolumna INTEGER(3)`, to mamy dokładnie jedną kolumnę o nazwie `kolumna`. Moim zdaniem dobrym nawykiem jest zawsze patrzeć na przecinki: ile jest elementów oddzielonych przecinkami w nawiasie po nazwie tabeli, tyle jest kolumn. Liczby w nawiasach przy typach (np. VARCHAR(50), DECIMAL(10,2), INT(3)) opisują parametry typu, a nie liczbę kolumn. To podstawowa, ale bardzo ważna zasada przy projektowaniu schematów baz danych i unikaniu dziwnych, mylących interpretacji.

Pytanie 9

Jakie jest zadanie poniższej pętli?

int x = 0;
while (x < 10)
{
    mojeKsiazki[x] = new Ksiazka();
    x++;
}

A. uzupełnienie tablicy Ksiazka danymi.

B. wyświetlenie danych z tabeli Ksiazka na ekranie.

C. stworzenie dziesięciu instancji obiektów typu Ksiazka.

D. stwórzenie jednego obiektu typu mojeKsiazki

W przedstawionej pętli while zmienna x jest inicjowana wartością 0, a następnie w każdej iteracji pętli tworzy nowy obiekt typu Ksiazka, który jest przypisywany do elementu tablicy mojeKsiazki w indeksie x. Pętla kontynuuje działanie, aż x osiągnie wartość 10, co oznacza, że zostaną utworzone obiekty dla indeksów od 0 do 9, co łącznie daje 10 obiektów. Jest to standardowy sposób inicjalizacji tablicy obiektów w języku C#, który pokazuje, jak można dynamicznie tworzyć i przechowywać instancje klas. W praktycznych zastosowaniach, takie podejście jest bardzo użyteczne, gdy potrzebujemy przechować wiele podobnych obiektów, na przykład w aplikacjach do zarządzania danymi, gdzie każde wpisane dane może być reprezentowane przez obiekt. Poprawna alokacja pamięci oraz zarządzanie obiektami są kluczowe w programowaniu obiektowym, a umiejętność skutecznego wykorzystywania pętli do inicjalizacji tablic jest niezbędna dla każdego programisty.

Pytanie 10

Rekordy do raportu mogą pochodzić z

A. innego raportu

B. tabeli

C. makropolecenia

D. zapytania INSERT INTO

Tabela stanowi fundamentalne źródło danych w kontekście raportowania, ponieważ przechowuje zorganizowane informacje w formie wierszy i kolumn. W praktyce, raporty często opierają się na danych zgromadzonych w tabelach, które są częścią bazy danych. Dzięki strukturze tabeli, możliwe jest łatwe filtrowanie, sortowanie i agregowanie danych, co jest kluczowe w procesie tworzenia raportów. Na przykład, w systemach CRM, dane o klientach są przechowywane w tabeli, co pozwala na wygenerowanie raportów dotyczących sprzedaży, aktywności klientów czy trendów rynkowych. W kontekście standardów branżowych, stosowanie tabel w relacyjnych bazach danych jest nie tylko powszechne, ale również zgodne z najlepszymi praktykami, które zalecają utrzymywanie danych w znormalizowanej formie, aby minimalizować redundancję i ułatwiać zarządzanie danymi. Dodatkowo, w przypadku tworzenia raportów, można korzystać z języka SQL, aby dynamicznie wydobywać dane z tabel, co zwiększa elastyczność i precyzję raportowania.

Pytanie 11

Dla dowolnego a w zakresie (0,99), celem funkcji napisanej w JavaScript jest:

function fun1(a)
{
    for(n=a; n<=100; n++)
        document.write(n);
    return n;
}

A. zwrócenie wartości z zakresu a..99

B. wypisanie wartości z zakresu a..99 i zwrócenie liczby 100

C. wypisanie wartości z zakresu a...100 i zwrócenie wartości zmiennej n

D. wypisanie wartości zmiennej a oraz zwrócenie wartości zmiennej n

Odpowiedź numer trzy jest poprawna ponieważ kod funkcji w języku JavaScript zawiera pętlę for która iteruje od wartości a aż do 100 włącznie. W każdym przebiegu pętli wywoływana jest metoda document.write która wypisuje na ekranie bieżącą wartość zmiennej n. Ponieważ pętla kończy się na 100, ostatnia wartość która zostanie wypisana to 100. Dodatkowo zauważmy że po zakończeniu pętli funkcja zwraca wartość zmiennej n, która po zakończeniu pętli będzie równa 101. Jest to typowy wzorzec używany w JavaScript gdzie pętla jest wykorzystywana do iteracji po zbiorze wartości a po jej zakończeniu zwracana jest ostatnia wartość zmiennej sterującej. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy obejmuje rozumienie podstawowych mechanizmów iteracji w JavaScript co jest kluczowe w programowaniu. Dobre praktyki wskazują na wyraźne rozdzielenie logiki wyświetlania od logiki zwracania wartości co ułatwia testowanie i utrzymanie kodu. Zwracanie wartości po pętli może być używane w sytuacjach gdy chcemy uzyskać informację o stanie końcowym iteracji co jest częstym scenariuszem w obliczeniach arytmetycznych lub przetwarzaniu danych.

Pytanie 12

Zaproponowana baza danych składa się z trzech tabel oraz dwóch relacji. Żeby uzyskać listę wszystkich lekarzy przypisanych do danego pacjenta, konieczne jest porównanie kluczy

A. Lekarze.id = Pacjenci.id

B. Lekarze.id = Pacjenci.Lekarze_id

C. Lekarze.id = Pacjenci.Recepty_id

D. Lekarze.id = Recepty.id

Poprawna odpowiedź polega na właściwym zrozumieniu relacji między tabelami Lekarze a Pacjenci w bazie danych. Aby wyświetlić wszystkich lekarzy przypisanych do konkretnego pacjenta konieczne jest użycie klucza obcego Lekarze_id w tabeli Pacjenci. Relacja ta jest kluczowa gdyż każda wizyta pacjenta jest przypisana konkretnemu lekarzowi dzięki temu kluczowi. W praktycznych zastosowaniach relacje takie są niezbędne do efektywnego zarządzania danymi w systemach zdrowotnych umożliwiając szybkie uzyskanie informacji o lekarzach opiekujących się pacjentem. Standardy baz danych zakładają użycie kluczy obcych w celu utrzymania integralności danych. Jest to zgodne z zasadą normalizacji polegającą na eliminacji redundancji i zapewnieniu spójności danych. W kontekście projektowania baz danych dobre praktyki wymagają jasno zdefiniowanych relacji co pozwala na łatwiejsze skalowanie i zarządzanie systemem. Zrozumienie i poprawne zastosowanie tej wiedzy umożliwia tworzenie wydajnych i elastycznych struktur danych.

Pytanie 13

Jaki jest cel zapisu w języku JavaScript?

var napis1 = new napisy();

A. stworzenie obiektu napis1 z klasy napisy

B. zainicjowanie zmiennej napis1 oraz wywołanie funkcji, której argumentem jest napis1

C. wykonanie metody obiektu napisy

D. założenie nowej klasy napis1

Niepoprawne odpowiedzi wynikają z niepełnego zrozumienia procesu tworzenia obiektów w JavaScript. Propozycja zadeklarowania zmiennej i wywołania funkcji z argumentem napis1 nie odpowiada rzeczywistej funkcjonalności przedstawionego kodu. Zadeklarowanie zmiennej w JavaScript jest kluczowym krokiem, ale bez poprawnego użycia słowa kluczowego new oraz odpowiednio zdefiniowanej funkcji lub klasy nie można stworzyć instancji obiektu. Natomiast wywołanie funkcji z argumentem napis1 sugeruje, że mamy do czynienia z operacją na już istniejącym obiekcie, co nie ma miejsca w kontekście inicjalizacji obiektu. Próba wywołania metody obiektu napisy nie jest poprawna, ponieważ najpierw trzeba utworzyć instancję obiektu, a dopiero potem można wywoływać jego metody. Bez tego kroku każda próba pracy z metodami zakończy się błędem. Wreszcie, stworzenie nowej klasy napis1 byłoby sprzeczne z pokazanym kodem, ponieważ żaden element składni nie sugeruje deklaracji klasy. W języku JavaScript klasy są definiowane z użyciem słowa kluczowego class, które w analizowanym kodzie nie występuje. Zrozumienie procesu tworzenia obiektów oraz wykorzystania klas i konstruktorów w JavaScript jest fundamentalne, aby efektywnie pisać oraz zarządzać kodem w tym języku. Poprawne rozpoznanie i stosowanie tych mechanizmów pozwala na tworzenie bardziej złożonych i elastycznych aplikacji.

Pytanie 14

Podczas definiowania pola id w tabeli MySQL użyto AUTO_INCREMENT. Co to oznacza?

id int NOT NULL AUTO_INCREMENT

A. wartość pola id zostanie nadana automatycznie przez bazę i będzie to losowo wygenerowana liczba całkowita

B. wartości dla tego pola będą generowane automatycznie przy dodawaniu nowego rekordu do bazy

C. możliwe jest dodanie rekordu z dowolną wartością pola id

D. pole id może przyjmować takie wartości jak: NULL, 1, 2, 3, 4 i tak dalej

Pole z definicją AUTO_INCREMENT w MySQL oznacza że podczas dodawania nowego rekordu do tabeli wartość tego pola jest automatycznie zwiększana najczęściej o jeden począwszy od wartości startowej. To zachowanie jest szczególnie przydatne w przypadku kluczy głównych gdzie unikalność jest wymagana. Jeśli mamy tabelę użytkowników i chcemy przypisać każdemu unikalny identyfikator możemy użyć AUTO_INCREMENT na kolumnie id. W ten sposób baza danych sama zadba o to by każda nowa wartość id była większa od poprzedniej co zapewnia automatyczne nadawanie kolejnych niepowtarzalnych wartości. Taka funkcjonalność jest zgodna z praktykami tworzenia baz danych i ułatwia zarządzanie danymi oraz ich integralność. Jest to również optymalizacja pod kątem wydajności ponieważ pozwala na szybkie dodawanie rekordów bez potrzeby ręcznego określania wartości klucza głównego. Dodatkowo zapewnia uporządkowane numerowanie rekordów co jest korzystne przy analizach i raportowaniu

Pytanie 15

Podczas testowania skryptu JavaScript można w konsoli wyświetlać obecnie przechowywane wartości zmiennych przy użyciu funkcji

A. console.count()

B. console.warn()

C. console.error()

D. console.log()

Funkcja console.log() jest najczęściej używaną metodą do wyświetlania informacji w konsoli JavaScript. Umożliwia ona programistom monitorowanie wartości zmiennych w czasie rzeczywistym, co jest niezwykle pomocne podczas debugowania aplikacji. Używając console.log(), można łatwo wprowadzić komunikaty do konsoli, co pozwala na śledzenie zachowań aplikacji oraz identyfikację potencjalnych problemów. Przykładowo, jeśli mamy zmienną 'x' i chcemy zobaczyć jej wartość, wystarczy wpisać console.log(x). Dobre praktyki inżynierii oprogramowania sugerują, aby używać tego narzędzia do logowania istotnych informacji, w tym danych wejściowych oraz wyników operacji, co ułatwia późniejszą analizę i utrzymanie kodu. Ponadto, console.log() jest częścią standardu Web API, co potwierdza jego znaczenie i powszechność w branży. Warto też pamiętać, że nadmierne logowanie może prowadzić do zagracenia konsoli, dlatego kluczowe jest stosowanie tej funkcji w umiarkowany sposób, szczególnie w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 16

W której superglobalnej tablicy w PHP należy przechowywać informacje dotyczące logowania użytkownika w sposób gwarantujący ich bezpieczeństwo?

A. $_COOKIE

B. $_SESSION

C. $_FILES

D. $_SERVER

Wybór $_COOKIE do przechowywania danych logowania to kiepski pomysł z kilku powodów. Ciasteczka są trzymane po stronie klienta, co znaczy, że mogą być łatwo dostępne dla innych, a to stwarza poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Na przykład, hakerzy mogą wykraść ciasteczka przez różne techniki, takie jak XSS, co mogłoby prowadzić do nieautoryzowanego dostępu do kont. Poza tym, ciasteczka mają ograniczoną pojemność i użytkownik może je modyfikować, co czyni je nieodpowiednim miejscem na wrażliwe dane. Używanie $_FILES także jest nietrafione, bo ta tablica służy do obsługi plików przesyłanych przez użytkowników, a nie zarządzania sesjami. $_SERVER to z kolei tablica, która ma informacje o serwerze oraz zapytaniach, ale nie nadaje się do trzymania danych użytkowników. Typowym błędem przy wyborze $_COOKIE czy $_SERVER jest to, że nie rozumie się ich funkcji, co może prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Żeby dobrze zabezpieczyć dane logowania, najlepiej korzystać z sesji, bo są zaprojektowane właśnie do tego i oferują znacznie lepszą ochronę.

Pytanie 17

Jaką wartość przyjmie zmienna po wykonaniu poniższego fragmentu kodu w JavaScript?

var w=0;
var i=1;
for (i = 1; i < 50; i++)
{
    if (i%2 == 0)
        w += i;
}

A. suma wszystkich naturalnych liczb nieparzystych, które są większe od 50

B. liczbom naturalnym, które są nieparzyste i mniejsze od 50

C. suma naturalnych liczb parzystych, które są mniejsze od 50

D. liczbie naturalnych liczb parzystych większych od 50

Kod przedstawiony w pytaniu jest fragmentem programu JavaScript, który ma za zadanie zsumować wszystkie liczby parzyste mniejsze od 50. Początkowo zmienna w jest ustawiona na 0 i reprezentuje sumę, którą będziemy obliczać. Pętla for zaczyna się od i=1 i iteruje do i<50 zwiększając wartość i o 1 w każdej iteracji. Wewnątrz pętli znajduje się instrukcja warunkowa if, która sprawdza, czy liczba i jest parzysta, co oznacza, że jej reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0. Jeśli warunek jest spełniony, liczba i jest dodawana do zmiennej w. W efekcie po zakończeniu pętli zmienna w zawiera sumę wszystkich parzystych liczb mniejszych niż 50. Przykładem praktycznego zastosowania takiego algorytmu może być sytuacja, w której musimy szybko obliczyć sumę określonego zbioru liczb spełniających dane kryterium, co jest częste w analizie danych lub generowaniu raportów. Konstrukcje takie jak pętla for i operator modulo są podstawowymi narzędziami w programowaniu, pozwalającymi na efektywne przetwarzanie danych i automatyzację złożonych operacji obliczeniowych, co jest zgodne z dobrymi praktykami w branży IT.

Pytanie 18

Określ rodzaj powiązania pomiędzy tabelami: Tabela1 oraz Tabela3

A. Jeden do wielu

B. Wiele do wielu

C. Jeden do jednego

D. Wiele do jednego

Relacja wiele do wielu między tabelami Tabela1 i Tabela3 jest prawidłowym rozwiązaniem, ponieważ relacja ta umożliwia powiązanie wielu rekordów z jednej tabeli z wieloma rekordami z drugiej tabeli. W kontekście przedstawionego schematu baz danych, tabela Tabela1 przechowuje informacje o uczniach, podczas gdy Tabela3 zawiera dane o nauczycielach. Tabela2 pełni rolę tabeli pośredniej, zawierającej klucze obce, które łączą ID_Ucznia z ID_Nauczyciela za pomocą ID_Przedmiotu jako dodatkowego klucza. To podejście jest powszechnie stosowane w projektowaniu baz danych, aby zapewnić elastyczność i możliwość zaawansowanej analizy danych, np. którzy uczniowie mają zajęcia z jakimi nauczycielami. W praktyce takie rozwiązanie stosuje się w systemach edukacyjnych, gdzie każdy uczeń może uczęszczać na zajęcia prowadzone przez różnych nauczycieli, a każdy nauczyciel może prowadzić zajęcia dla wielu uczniów. Standardy projektowania relacyjnych baz danych, takie jak normalizacja, zalecają tego rodzaju architekturę, aby uniknąć redundancji danych i umożliwić efektywne zarządzanie złożonymi relacjami. Tabele pośrednie, takie jak Tabela2, są kluczowym elementem w tworzeniu relacji wiele do wielu, ponieważ umożliwiają mapowanie skomplikowanych powiązań w sposób technicznie poprawny i zrozumiały dla użytkowników systemu.

Pytanie 19

Atrybut autor w tabeli ksiazka oznacza

CREATE TABLE ksiazka ( 
  id INT UNSIGNED NOT NULL AUTO_INCREMENT PRIMARY KEY, 
  tytul VARCHAR(200), 
  autor SMALLINT UNSIGNED NOT NULL, 
  CONSTRAINT `dane` FOREIGN KEY (autor) REFERENCES autorzy(id) 
 );

A. atrybut używany w relacji z tabelą dane

B. atrybut typu tekstowego zawierający informacje o autorze

C. kluczem podstawowym tabeli ksiazka

D. kluczem obcym powiązanym z tabelą autorzy

Pole autor w tabeli ksiazka jest zdefiniowane jako klucz obcy co oznacza że tworzy relację z inną tabelą w bazie danych w tym przypadku z tabelą autorzy która zawiera id autorów W relacyjnych bazach danych klucz obcy jest mechanizmem który pozwala na utrzymanie integralności danych pomiędzy powiązanymi tabelami Jest to szczególnie ważne w kontekście modelowania rzeczywistości gdzie różne encje takie jak książki i autorzy są zależne od siebie W powyższym przykładzie pole autor odwołuje się do pola id w tabeli autorzy umożliwiając przypisanie konkretnego autora do danej książki Taka konstrukcja bazy danych jest zgodna z zasadami normalizacji które dążą do minimalizacji redundancji danych i zapewnienia ich spójności Klucze obce są powszechnie stosowaną praktyką w projektowaniu baz danych dzięki której złożone relacje mogą być reprezentowane i zarządzane w sposób efektywny Umożliwiają one implementację mechanizmu kaskadowego aktualizowania lub usuwania danych co pomaga w zachowaniu spójności w całej bazie danych

Pytanie 20

Fragment skryptu w języku JavaScript umieszczony w ramce

t = "Ala ma kota.";
 s = t.length;

A. wyświetli długość tekstu z zmiennej t

B. przypisze zmiennej s długość tekstu z zmiennej t

C. przypisze zmiennej s część tekstu z zmiennej t, o długości określonej przez zmienną length

D. przypisze zmiennej s zmienną t

W podanym kodzie zmiennej t przypisano wartość ciągu znaków Ala ma kota.. Następnie zmiennej s przypisano wynik wywołania właściwości length na zmiennej t. W JavaScript length jest właściwością obiektów String używaną do określenia długości łańcucha znaków czyli liczby znaków w napisie. W tym przypadku t.length zwróci liczbę 12 ponieważ włącznie ze spacjami i kropką ciąg Ala ma kota. składa się z 12 znaków. Przypisanie tego wyniku do zmiennej s oznacza że s będzie miało wartość 12. Takie wykorzystanie właściwości length jest zgodne z dobrymi praktykami i często stosowane w programowaniu w JavaScript. Pozwala na dynamiczne określanie długości łańcuchów co jest przydatne przy przetwarzaniu danych tekstowych. Umiejętność manipulacji łańcuchami znaków jest kluczowa w tworzeniu aplikacji webowych i skryptów które muszą obsługiwać dane użytkowników. Prawidłowe zrozumienie jak działa właściwość length pozwala na efektywne zarządzanie i przetwarzanie tekstu co jest istotne w pracy każdego programisty.

Pytanie 21

Tworząc tabelę produkty, dla pola „cena” (kwota z groszami) najlepszy typ danych to:

ENUM

DECIMAL(10, 2)

INTEGER(11)

TINYTEXT

Do przechowywania kwot najlepiej nadaje się typ DECIMAL (stałoprzecinkowy), bo zapisuje liczby z dokładną, ustaloną liczbą miejsc po przecinku - nie powstają błędy zaokrągleń typowe dla FLOAT/DOUBLE. Zapis DECIMAL(10, 2) oznacza do 10 cyfr łącznie, z czego 2 po przecinku, np. 12345678.99 - idealne dla ceny z groszami. Dlatego dla pola „cena” właściwy jest DECIMAL(10, 2).

Pytanie 22

W obiektowym programowaniu w języku JavaScript zapis: this.zawod w podanym kodzie oznacza

function Uczen(){
   this.imie = '';
   this.nazwisko = '';
   this.technik = 'informatyk';
   this.zawod = function() {
     return this.technik;
   };
 }

A. metodę

B. właściwość

C. klasę

D. konstruktor

Podejście, że this.zawod oznacza właściwość jest błędne, ponieważ w programowaniu obiektowym właściwością określamy element obiektu, który przechowuje dane. W przedstawionym kodzie this.zawod jest przypisany do funkcji, która jest metodą umożliwiającą wykonywanie operacji, a nie przechowywanie danych. Klasa w JavaScript, choć wprowadza nowe podejście do definiowania obiektów, jest konceptem wyższego poziomu i nie jest bezpośrednio związana z definicją metod za pomocą funkcji. W analizowanym kodzie użyto funkcji konstrukcyjnej, a nie klasy zdefiniowanej za pomocą słowa kluczowego class. Konstruktor w kontekście programowania obiektowego odnosi się do specjalnej funkcji, która inicjalizuje nowo utworzone obiekty, definiując ich właściwości i metody. W powyższym przykładzie funkcja Uczen pełni rolę konstruktora, lecz sam zapis this.zawod nie jest konstruktorem, gdyż nie służy do tworzenia instancji obiektów, lecz do definiowania ich zachowania. Rozróżnienie między metodą, właściwością, klasą i konstruktorem jest kluczowe dla zrozumienia struktury i działania obiektów w JavaScript. Typowe błędy myślowe wynikają z nieodróżniania tych pojęć i nieznajomości kontekstu, w jakim słowo this jest używane, które w JavaScript może odnosić się do różnych obiektów w zależności od miejsca wywołania i sposobu, w jaki funkcja została zdefiniowana lub wywołana. Zrozumienie tych pojęć jest fundamentalne dla efektywnego programowania obiektowego w JavaScript, co pozwala unikać błędów i pisać bardziej przejrzysty i efektywny kod

Pytanie 23

Który lekki, tekstowy format danych jest dziś najczęściej używany do asynchronicznej wymiany danych między klientem a serwerem (np. w AJAX)?

A. CSV

B. JSON

C. DOCX

D. BMP

Pozostałe formaty nie służą do wymiany danych w AJAX. CSV to prosty zapis tabelaryczny (wartości oddzielone przecinkami) - nadaje się do arkuszy i eksportu, ale nie odwzorowuje zagnieżdżonych struktur danych i rzadko bywa używany w API. DOCX to format dokumentów tekstowych programu Word, przeznaczony do treści do druku, a nie do komunikacji aplikacji. BMP to format obrazu rastrowego - przechowuje grafikę, a nie dane strukturalne. Do asynchronicznej wymiany danych z serwerem używa się JSON, dlatego ta odpowiedź jest poprawna.

Pytanie 24

Podczas przechowywania hasła użytkownika serwisu internetowego (np. bankowości online), aby chronić je przed ujawnieniem, zazwyczaj stosuje się funkcję

A. mieszających.

B. abstrakcyjnych.

C. klucza.

D. cyklometrycznych.

Użycie klucza do zabezpieczenia haseł użytkowników w systemach takich jak bankowość internetowa jest kluczowym elementem zapewnienia prywatności i bezpieczeństwa danych. Funkcje klucza, takie jak szyfrowanie, pozwalają na przekształcenie haseł w nieczytelne ciągi znaków, które są niemożliwe do odtworzenia bez odpowiedniego klucza. Przykładem jest zastosowanie algorytmów takich jak AES (Advanced Encryption Standard), które są szeroko uznawane i stosowane w branży. Dobre praktyki w zakresie zabezpieczania danych sugerują używanie silnych, losowych kluczy oraz regularne ich aktualizowanie. Ponadto, najnowsze standardy, takie jak NIST (National Institute of Standards and Technology), rekomendują stosowanie dodatkowych technik, takich jak solenie haseł, co zwiększa ich odporność na ataki. Dzięki temu, nawet w przypadku wycieku bazy danych, potencjalny atakujący napotyka na trudności w odzyskaniu oryginalnych haseł. Zrozumienie i wdrożenie funkcji klucza jest niezbędne dla każdej organizacji, która pragnie skutecznie chronić wrażliwe dane swoich użytkowników.

Pytanie 25

Który ze znaczników HTML NIE służy do formatowania tekstu?

A. <em>

B. <sub>

C. <div>

D. <strong>

Znacznik <div> to uniwersalny pojemnik blokowy - grupuje elementy w sekcję, którą można wspólnie ostylować czy spozycjonować, ale sam w żaden sposób nie zmienia wyglądu tekstu. Pozostałe znaczniki dotyczą właśnie formatowania treści: <em> i <strong> nadają tekstowi znaczenie (i domyślnie kursywę oraz pogrubienie), a <sub> tworzy indeks dolny. Dlatego do formatowania tekstu NIE służy <div>.

Pytanie 26

Dostępna jest tabela zatytułowana wycieczki, zawierająca kolumny nazwa, cena oraz miejsca (jako liczba dostępnych miejsc). Aby wyświetlić jedynie nazwy wycieczek, których cena jest poniżej 2000 złotych oraz posiadają co najmniej cztery dostępne miejsca, należy zastosować zapytanie

A. SELECT nazwa FROM wycieczki WHERE cena < 2000 OR miejsca > 4

B. SELECT nazwa FROM wycieczki WHERE cena < 2000 AND miejsca > 3

C. SELECT * FROM wycieczki WHERE cena < 2000 AND miejsca > 4

D. SELECT * FROM wycieczki WHERE cena < 2000 OR miejsca > 3

Wybrana odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje operator AND, który jest kluczowy dla spełnienia obu warunków jednocześnie: cena musi być niższa niż 2000 zł, a liczba wolnych miejsc musi być większa niż 3. Dzięki temu zapytanie działa zgodnie z zamierzeniem, wyświetlając tylko te wycieczki, które rzeczywiście spełniają oba kryteria. Dodatkowo, wybór kolumny 'nazwa' zamiast wszystkich kolumn (jak w przypadku użycia *) optymalizuje zapytanie, co jest dobrym podejściem w kontekście wydajności bazy danych. W przypadku większych zbiorów danych, ograniczenie liczby zwracanych kolumn do tych faktycznie potrzebnych jest zgodne z zasadami dobrych praktyk w zakresie projektowania zapytań SQL. Można to zaobserwować na przykład w aplikacjach rezerwacji, gdzie użytkownicy są zainteresowani tylko kluczowymi informacjami o dostępnych wycieczkach. W związku z tym, poprawna konstrukcja zapytania nie tylko spełnia wymogi funkcjonalne, ale także wpływa na wydajność i czytelność kodu.

Pytanie 27

W SQL, aby w tabeli Towar dodać kolumnę rozmiar typu znakowego z maksymalną długością 20 znaków, jakie polecenie należy wykonać?

A. ALTER TABLE Towar ADD rozmiar varchar(20)

B. ALTER TABLE Towar DROP COLUMN rozmiar varchar(20)

C. ALTER TABLE Towar CREATE COLUMN rozmiar varchar(20)

D. ALTER TABLE Towar ALTER COLUMN rozmiar varchar(20)

Podane odpowiedzi nie są poprawne z kilku powodów. Odpowiedź sugerująca użycie 'DROP COLUMN' jest myląca, ponieważ to polecenie służy do usuwania istniejącej kolumny z tabeli, a nie dodawania nowej. Usunięcie kolumny bez zrozumienia konsekwencji może prowadzić do utraty danych, co podkreśla znaczenie przemyślenia operacji modyfikujących strukturę bazy danych. Inna odpowiedź, która proponuje 'CREATE COLUMN', jest nieprawidłowa, ponieważ nie jest uznawana za standardową składnię w SQL; nie istnieje polecenie 'CREATE COLUMN'. Zamiast tego, kolumny są dodawane za pomocą 'ADD' w kontekście ALTER TABLE. W przypadku 'ALTER COLUMN' - to polecenie odnosi się do zmiany właściwości już istniejącej kolumny, a nie do dodawania nowej. Dlatego mylenie tych pojęć prowadzi do nieprawidłowych wniosków. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla poprawnego posługiwania się SQL. Niezrozumienie zasad modyfikacji struktury tabeli może skutkować nieefektywnym zarządzaniem bazą danych oraz błędami w aplikacjach korzystających z danych.

Pytanie 28

Które z poniższych poleceń przyznaje użytkownikowi uczen najniższy poziom uprawnień w zakresie zmiany danych i struktury tabel?

A. GRANT INSERT, DROP ON szkola.przedmioty TO uczen;

B. GRANT DROP ON szkola.przedmioty TO uczen;

C. GRANT SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen;

D. GRANT ALTER, SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen;

Odpowiedź GRANT SELECT ON szkola.przedmioty TO uczen jest poprawna, ponieważ przyznaje użytkownikowi 'uczen' jedynie uprawnienia do odczytu danych w tabeli 'przedmioty' w bazie danych 'szkola'. Uprawnienia SELECT pozwalają na przeglądanie danych, co jest istotne w kontekście nauki czy oceny przedmiotów, ale nie zezwalają na modyfikację danych ani na zmiany w strukturze tabeli. To podejście jest zgodne z zasadą minimalnych uprawnień, co oznacza, że użytkownik powinien mieć tylko te uprawnienia, które są niezbędne do wykonania swoich zadań. W praktyce, przyznawanie tylko uprawnień SELECT jest szczególnie ważne w środowiskach edukacyjnych, gdzie chcemy zapewnić uczniom dostęp do informacji, ale jednocześnie chronić integralność danych. W kontekście dobrych praktyk, ograniczenie dostępu do danych wrażliwych jest kluczowe, a nadawanie zbyt szerokich uprawnień może prowadzić do nieautoryzowanych zmian lub utraty danych.

Pytanie 29

W JavaScript zapis a++; można przedstawić w inny sposób jako

A. a = a & 1

B. 1 += a

C. a << 1

D. a = a + 1

Odpowiedź 'a = a + 1;' jest poprawna, ponieważ dokładnie odzwierciedla działanie operatora inkrementacji 'a++;'. Operator '++' w JavaScript zwiększa wartość zmiennej o 1. W przypadku użycia 'a = a + 1;', operacja ta jest explicite zapisana jako przypisanie aktualnej wartości 'a' powiększonej o 1. Taki zapis jest często stosowany w sytuacjach, gdy chcemy lepiej zrozumieć, co się dzieje w kodzie, szczególnie dla początkujących programistów. Przykładowo, jeśli mamy zmienną, która przechowuje liczbę, możemy użyć 'a = a + 1;' w pętli, aby zliczać ilość iteracji. Warto zauważyć, że użycie operatora '++' jest bardziej zwięzłe i często preferowane w profesjonalnym kodzie, jednak zrozumienie, jak działa to na poziomie podstawowym, jest kluczowe. Dobrą praktyką jest dbałość o przejrzystość kodu, zwłaszcza w zespołach, gdzie różne osoby mogą pracować nad tym samym projektem.

Pytanie 30

Instrukcją równoważną funkcjonalnie do przedstawionej instrukcji JavaScript jest

for (i = 0; i < 100; i += 10)
  document.write(i + ' ');

Kod 1.
while (i < 10) {
  document.write(i + ' ');
  i += 10;
}

Kod 2.
while (i < 100)
  document.write(i + ' ');

Kod 3.
i = 0;
while (i < 100) {
  document.write(i + ' ');
  i += 10;
}

Kod 4.
i = 0;
while (i < 10) {
  document.write(i + ' ');
  i++;
}

A. Kod 3.

B. Kod 2.

C. Kod 4.

D. Kod 1.

Gratulacje! Wybrałeś poprawną odpowiedź, która jest Kodem 3. Pętla for prezentowana na obrazku inicjuje zmienną i na 0, a następnie sprawdza warunek i < 100, wykonuje instrukcje w pętli for i zwiększa i o 10 za każdą iteracją. To jest standardowe zachowanie dla pętli for w języku programowania JavaScript. Kod 3 jest równoważny funkcjonalnie z pętlą for, ponieważ również inicjuje zmienną i na 0, a następnie w pętli while sprawdza warunek (i < 100), wykonuje instrukcje w pętli i zwiększa i o 10 w każdej iteracji. Zrozumienie różnych rodzajów pętli i ich równoważności jest kluczowe dla skutecznego programowania, ponieważ pozwala na optymalizację kodu i poprawę jego czytelności. Dobrą praktyką jest zrozumienie, kiedy używać różnych typów pętli w zależności od specyficznych wymagań danego problemu programistycznego.

Pytanie 31

Jak, wykorzystując język PHP, można zapisać w ciasteczku wartość znajdującą się w zmiennej dane na okres jednego dnia?

A. setcookie("dane", $dane, time());

B. setcookie("dane", "dane", 0);

C. setcookie("dane", $dane, time() + (3600*24));

D. setcookie("dane", $dane, 0);

Poprawna odpowiedź to setcookie("dane", $dane, time() + (3600*24));, ponieważ umożliwia ona zapisanie wartości zmiennej $dane w ciasteczku o nazwie "dane" na okres jednego dnia. Funkcja setcookie() w PHP przyjmuje trzy podstawowe argumenty: nazwę ciasteczka, jego wartość oraz czas wygaśnięcia. W tym przypadku, używając time() + (3600*24), ustawiamy czas wygaśnięcia ciasteczka na aktualny czas plus 24 godziny (3600 sekund w godzinie razy 24). Jest to zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania sesjami i danymi użytkowników, ponieważ pozwala na przechowywanie informacji, które są dostępne dla użytkownika przez dłuższy czas, co może być przydatne w różnych scenariuszach, takich jak zapamiętywanie preferencji użytkownika lub stanu logowania. Użycie odpowiednich czasów wygaśnięcia wpływa na bezpieczeństwo i prywatność danych. Dobre praktyki sugerują także, aby ciasteczka były używane w sposób przemyślany, aby nie obniżać wydajności aplikacji ani nie narażać danych użytkowników na nieautoryzowany dostęp.

Pytanie 32

Tabele: Studenci, Zapisy, Zajecia są powiązane relacją. Aby wybrać jedynie nazwiska studentów oraz odpowiadające im idZajecia dla studentów z grupy 15, należy wydać kwerendę

A. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta WHERE grupa = 15;

B. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta;

C. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy WHERE grupa= 15;

D. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idZajecia WHERE grupa = 15;

Pierwszym istotnym problemem w niepoprawnych zapytaniach jest brak prawidłowego połączenia tabel na właściwych kluczach. W relacyjnych bazach danych, aby sensownie połączyć dane z różnych tabel, należy wykorzystać klucze główne i obce, które jasno definiują powiązania między obiektami. Jeśli zapomni się o warunku JOIN albo połączy się tabele po błędnych kolumnach (na przykład próbując połączyć idStudenta z idZajecia lub pomijając warunek ON), baza zwróci błędne wyniki lub wręcz nie pozwoli wykonać zapytania. To typowy błąd początkujących, którzy nie zawsze rozumieją, jak bardzo ważne jest precyzyjne określenie relacji – w rzeczywistych bazach danych relacji jest wiele, a niewłaściwe powiązanie może prowadzić do powstawania kartuzjańskiego iloczynu, czyli powielania danych bez rzeczywistego sensu. Brak filtru WHERE grupa = 15 skutkuje wyciągnięciem danych dla wszystkich studentów, co może być ogromnym problemem przy dużych bazach i całkowicie rozmija się z celem kwerendy. Moim zdaniem, wiele osób zapomina, że filtrowanie to podstawa – bez tego, szczególnie przy produkcyjnych bazach, można zarówno błędnie interpretować wyniki, jak i mocno przeciążyć system niepotrzebnym ruchem. Takie błędy wynikają często z braku systematycznego podejścia do projektowania zapytań i nieuważnego czytania struktury tabel. Warto od razu przyzwyczajać się do pracy zgodnie z konwencjami, bo to przekłada się na bezpieczeństwo, wydajność i poprawność działania całego systemu. W praktyce – nawet drobny błąd w składni JOIN lub brak filtrowania na kluczowej kolumnie może wywołać lawinę problemów, zwłaszcza gdy kwerenda staje się częścią większej aplikacji biznesowej lub raportu dla zarządu.

Pytanie 33

Kod JavaScript uruchomiony w wyniku kliknięcia przycisku ma na celu <img id="i1" src="obraz1.gif"> <button onclick="document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'"> test</button>

A. ukryć obraz2.gif

B. zamienić obraz1.gif na obraz2.gif

C. zmienić styl obrazu o id równym i1

D. wyświetlić obraz2.gif obok obraz1.gif

Odpowiedź 'zamienić obraz1.gif na obraz2.gif' jest poprawna, ponieważ kod JavaScript w przycisku jest odpowiedzialny za zmianę źródła obrazu. W momencie kliknięcia przycisku, funkcja `document.getElementById('i1').src='obraz2.gif'` przypisuje nowe źródło do elementu o identyfikatorze 'i1', co efektywnie powoduje wyświetlenie obraz2.gif zamiast obraz1.gif. Tego typu manipulacje DOM są powszechnie stosowane w interaktywnych aplikacjach webowych, gdzie użytkownik wchodzi w interakcję z różnymi elementami. Przykładem zastosowania tej techniki może być tworzenie galerii zdjęć, gdzie użytkownik klika na miniaturkę, a główny obrazek zostaje zmieniony na wybrane zdjęcie. Warto również zauważyć, że ta zmiana jest realizowana bez potrzeby reładowania strony, co znacząco poprawia doświadczenie użytkownika. Takie podejście jest zgodne z dobrymi praktykami w zakresie tworzenia dynamicznych interfejsów użytkownika.

Pytanie 34

Która funkcja PHP zamieni wyraz „kota” na „mysz” w napisie „ala ma kota”?

replace("ala ma kota", "kota", "mysz");

replace("kota", "mysz", "ala ma kota");

str_replace("ala ma kota", "kota", "mysz");

str_replace("kota", "mysz", "ala ma kota");

Zamiany fragmentu napisu dokonuje str_replace($szukane, $zamiennik, $tekst) - w dokładnie tej kolejności, więc str_replace("kota", "mysz", "ala ma kota") da „ala ma mysz”. Pierwszy argument to czego szukamy, drugi czym zastąpić, trzeci gdzie. Zapamiętaj kolejność: szukane, nowe, tekst.

Pytanie 35

Jaką maksymalną ilość znaczników <td> można zastosować w tabeli składającej się z trzech kolumn i trzech wierszy, w której nie ma złączeń komórek ani wiersza nagłówkowego?

A. 3

B. 6

C. 9

D. 12

Tabela o trzech kolumnach i trzech wierszach składa się z 9 komórek, co oznacza, że maksymalna liczba znaczników <td>, które można zastosować w takiej tabeli, wynosi 9. Każda komórka tabeli jest reprezentowana przez znacznik <td>, dlatego musisz pomnożyć liczbę kolumn (3) przez liczbę wierszy (3), co daje 3 * 3 = 9. To podejście odzwierciedla najlepsze praktyki w tworzeniu tabel HTML, które zakładają, że każda komórka powinna być jednoznacznie określona. Warto pamiętać, że unikanie złączeń komórek upraszcza strukturę tabeli, co ułatwia przetwarzanie przez różne systemy oraz poprawia dostępność strony. Przykład zastosowania to np. wyświetlanie danych o produktach w sklepie internetowym, gdzie każda informacja o produkcie, taka jak nazwa, cena i opis, znajduje się w osobnej komórce. Zgodnie z wytycznymi W3C, stosowanie semantycznych znaczników poprawia SEO i ułatwia nawigację.

Pytanie 36

W skrypcie PHP, aby zamknąć otwarte wcześniej połączenie z bazą danych, należy wywołać funkcję:

mysqli_connect

mysqli_close

mysqli_select_db

mysqli_query

Połączenie z bazą otwarte przez mysqli_connect zamyka się funkcją mysqli_close, której przekazuje się uchwyt połączenia. Zwalnia ona zasoby serwera po zakończeniu pracy z bazą. Choć PHP zamyka połączenia automatycznie po zakończeniu skryptu, dobrym nawykiem jest zamykać je jawnie. Dlatego do zamknięcia połączenia służy mysqli_close.

Pytanie 37

Zapytanie MySQL przedstawione poniżej ma na celu

ALTER TABLE ksiazki MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;

A. usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki

B. dodać kolumnę tytul do tabeli ksiazki

C. zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki

D. zmienić typ kolumny tytul w tabeli ksiazki

Polecenie 'ALTER TABLE ksiazki MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;' służy do zmiany typu danych lub ograniczeń kolumny w istniejącej tabeli. W tym przypadku modyfikujemy kolumnę 'tytul' w tabeli 'ksiazki', zmieniając jej typ danych na VARCHAR(100) oraz ustawiając ograniczenie NOT NULL. Polecenie MODIFY jest używane w SQL do zmiany struktury kolumny, takiej jak typ danych, długość, czy też dodawanie ograniczeń. Praktyczne zastosowanie tego polecenia można znaleźć w sytuacjach, gdy oryginalna definicja kolumny jest niewystarczająca, np. zwiększenie długości pola tekstowego, aby pomieścić dłuższe wartości. Dobre praktyki przy modyfikacji kolumn obejmują dokładne zrozumienie zmian, które wprowadzasz, oraz testowanie ich w środowisku deweloperskim przed wdrożeniem na żywo. Ważne jest także rozważenie wpływu na istniejące dane oraz wydajność zapytań. Zmiana typu kolumny na VARCHAR z określoną długością jest szczególnie przydatna, gdy chcemy zminimalizować wykorzystanie pamięci w bazie danych.

Pytanie 38

Fragment kwerendy SQL zaprezentowany w ramce ma na celu uzyskanie

SELECT COUNT(wartosc) FROM ...

A. liczbę kolumn.

B. liczbę wierszy.

C. sumę wartości w kolumnie wartosc.

D. średnią wartość w kolumnie wartosc.

Instrukcja COUNT w kwerendzie SQL służy do zliczania liczby wierszy w tabeli, które spełniają określone kryteria. Wyrażenie SELECT COUNT(wartosc) FROM ... zlicza wiersze, które mają niepustą wartość w kolumnie wartosc. Funkcja COUNT jest jedną z funkcji agregujących w SQL, które pozwalają na wykonywanie operacji na zestawach danych. Zastosowanie tej funkcji jest szczególnie istotne w sytuacjach, gdy potrzebujemy szybko uzyskać informację o liczebności danych, co jest kluczowe w analizie danych oraz raportowaniu. Warto zauważyć, że COUNT(*) policzyłoby wszystkie wiersze, niezależnie od tego, czy zawierają wartości NULL, natomiast COUNT(kolumna) ignoruje wiersze z wartościami NULL w podanej kolumnie. To rozróżnienie jest kluczowe w optymalizacji zapytań oraz w zapewnieniu dokładności wyników. W praktyce biznesowej, zliczanie wierszy może być wykorzystywane do śledzenia liczby zamówień, ilości produktów w magazynie oraz innych wskaźników operacyjnych, co sprawia, że funkcja COUNT jest podstawowym narzędziem każdego analityka danych.

Pytanie 39

Plik cookie utworzony przedstawionym poleceniem PHP:

setcookie("osoba", "Anna Kowalska", time() + (3600 * 24));

A. wygaśnie po jednej dobie od jego utworzenia.

B. wygaśnie po jednej godzinie od jego utworzenia.

C. będzie przechowywany na serwerze przez jedną dobę.

D. będzie przechowywany na serwerze przez jedną godzinę.

Kod z funkcją setcookie() w PHP bardzo często myli się z mechanizmami przechowywania danych po stronie serwera, dlatego łatwo tu o błędne skojarzenia. W tym przykładzie kluczowe są dwie rzeczy: po pierwsze, gdzie fizycznie przechowywane jest cookie, a po drugie, w jakiej jednostce podajemy czas. Ciasteczka HTTP są zawsze przechowywane po stronie klienta, czyli w przeglądarce użytkownika, w jej lokalnym magazynie. Serwer jedynie informuje przeglądarkę, jaki ma być czas życia takiego wpisu, wysyłając odpowiedni nagłówek Set-Cookie z datą wygaśnięcia. Stąd pomysł, że cookie „będzie przechowywane na serwerze” jest po prostu nietrafiony – serwer nie ma osobnego magazynu na ciasteczka użytkowników, on tylko je odczytuje z nagłówków przychodzących żądań i ewentualnie ustawia nowe. Druga częsta pomyłka dotyczy samego czasu. Funkcja time() zwraca aktualny timestamp w sekundach od 1.01.1970, a w wyrażeniu 3600 * 24 wyliczana jest liczba sekund w jednej dobie. Jeśli ktoś pobieżnie spojrzy na zapis, może skojarzyć 3600 z godziną i założyć, że cookie jest ważne tylko godzinę, ignorując mnożenie przez 24. To typowy błąd „czytania po łebkach” kodu. Tymczasem przeglądarka dostaje konkretny moment w przyszłości, przesunięty o 86400 sekund, i do tej chwili będzie wysyłać cookie przy każdym żądaniu do odpowiedniej domeny i ścieżki. Warto też pamiętać, że samo istnienie cookie nie oznacza trwałego przechowywania danych po stronie serwera. Dane z ciasteczka trafiają na serwer dopiero, gdy przeglądarka wyśle je w nagłówku HTTP. Dlatego planując logikę aplikacji, trzeba jasno rozróżniać dane sesyjne na serwerze (np. w $_SESSION) od danych w cookie, które użytkownik może modyfikować po swojej stronie i które wygasają dokładnie według tego timestampu, jaki podamy w setcookie().

Pytanie 40

Efekt AutoDuck w obróbce dźwięku jest stosowany do

A. ocieplenia głosu i dźwięków pochodzących z tła.

B. wyrównania głośności całej ścieżki dźwiękowej.

C. eliminacji szumów pochodzących z dźwięków w tle.

D. ściszenia dźwięku w tle, gdy pojawia się dźwięk pierwszoplanowy.

Efekt AutoDuck dokładnie robi to, co opisuje poprawna odpowiedź: automatycznie ścisza dźwięk w tle (np. muzykę), gdy pojawia się dźwięk pierwszoplanowy, zwykle głos lektora lub prowadzącego. W praktyce wygląda to tak, że masz dwie ścieżki: na jednej mówiony komentarz, na drugiej muzykę w tle. AutoDuck „podgląda” poziom głośności ścieżki z głosem i gdy wykryje, że ktoś zaczyna mówić, automatycznie obniża poziom głośności ścieżki z muzyką o zadaną liczbę decybeli. Kiedy mówienie się kończy, muzyka wraca płynnie do poprzedniego poziomu. To jest klasyczny przykład tzw. duckingu, bardzo często stosowany w radiu, podcastach, vlogach, prezentacjach wideo, a nawet w prostych materiałach szkoleniowych. Z mojego doświadczenia to jedna z tych funkcji, które naprawdę oszczędzają czas – zamiast ręcznie rysować obwiednię głośności, ustawiasz próg zadziałania, czas narastania i opadania (attack/release) oraz głębokość tłumienia. Dobre praktyki mówią, żeby nie przesadzać z tłumieniem tła – zwykle wystarcza w okolicach 10–18 dB, tak żeby głos był czytelny, ale muzyka nadal była słyszalna. Ważne jest też ustawienie odpowiednio długiego „release”, żeby muzyka nie „podskakiwała” nerwowo pomiędzy pauzami w mowie. W narzędziach typu Audacity, Adobe Audition czy Reaper AutoDuck (lub sidechain ducking) jest standardowym narzędziem w pracy z multimediami na potrzeby internetu: spoty reklamowe, intro do kanałów YouTube, kursy e-learningowe – wszędzie tam, gdzie chcesz, żeby głos był zawsze na pierwszym planie, a tło samo się grzecznie cofa, gdy ktoś coś mówi.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej