Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 16:28
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 16:55

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie funkcje realizuje polecenie "git clone"?

A. Rejestruje zmiany w historii repozytorium

B. Usuwa zdalne repozytorium

C. Tworzy lokalną kopię już istniejącego repozytorium

D. Łączy dwa branche w repozytorium

Polecenie "git clone" to w zasadzie jedna z pierwszych rzeczy, które poznaje się na początku pracy z Gitem. Służy ono do skopiowania całego istniejącego repozytorium – czyli pobiera zarówno wszystkie pliki, jak i całą historię commitów. To jest ogromnie przydatne, bo nie tylko masz najnowszy kod, ale od razu całą historię zmian, branche, tagi i inne rzeczy. Standardowo używa się tego polecenia, kiedy chcesz zacząć pracę nad projektem, który jest już na jakimś zdalnym serwerze (np. Githubie albo GitLabie). W praktyce wygląda to tak, że podajesz adres repozytorium, wpisujesz "git clone https://adres.repo.git" i po kilku chwilach masz pełną kopię projektu u siebie na dysku. Co ciekawe, narzędzie od razu ustawia Ci zdalne połączenie do pierwotnego repozytorium jako "origin", więc potem możesz spokojnie wykonywać polecenia typu git fetch, git pull czy git push. Moim zdaniem to super wygodne, bo cała struktura repozytorium, nawet z podfolderami czy nietypowymi ustawieniami, zostaje zachowana. Warto pamiętać, że git clone to nie tylko kopiowanie plików – to pobieranie całej bazy danych Git, więc masz możliwość cofania się w historii czy przeglądania wszystkich commitów lokalnie i offline. Z mojego doświadczenia: często nowi użytkownicy nie doceniają jeszcze, jak ważne jest to, żeby zawsze pracować na pełnej kopii, a nie wycinku repo. To podstawa bezpiecznej i efektywnej pracy zespołowej.

Pytanie 2

Podana deklaracja zmiennych w języku JAVA zawiera

String imie = "Anna";
short wiek = 12;
int i = 0;
char plec = 'K';
boolean jestUczniem = true;

A. jedną zmienną typu tekstowego, jedną rzeczywistą, jedną całkowitą, jedną znakową oraz jedną logiczną

B. dwie zmienne o typie strukturalnym

C. jedną zmienną typu tekstowego, dwie całkowite, jedną znakową i jedną logiczną

D. dwie zmienne typu tekstowego, dwie całkowite oraz jedną logiczną

Zależnie od odpowiedzi, pojawiają się różne błędne założenia dotyczące typów danych w języku Java. W pierwszej opcji pada stwierdzenie o dwóch zmiennych tekstowych – to nie jest prawda, bo tylko jedna zmienna (imie) została zadeklarowana jako String. Również liczba zmiennych całkowitych jest tutaj przeceniona, gdyż short oraz int to dwa różne typy całkowite, ale są tylko dwa, nie więcej. Przypisanie plec do kategorii tekstowych to częsty błąd – char w Javie to typ znakowy, nie tekstowy, co widać po pojedynczym apostrofie wokół litery. To typ bardzo specyficzny, używany głównie do przechowywania pojedynczego znaku, a nie całych tekstów. W drugiej odpowiedzi pojawia się sformułowanie o typach strukturalnych – w kontekście Javy jest to nieprecyzyjne i raczej błędne, bo typy strukturalne (w sensie struktur znanych np. z języka C) nie występują w tej formie w Javie. String jest co prawda klasą, a więc typem referencyjnym, ale nie jest to struktura w klasycznym rozumieniu. W czwartej odpowiedzi podano jedną zmienną rzeczywistą, co zupełnie nie ma odzwierciedlenia w kodzie – typy rzeczywiste w Javie to float lub double, a żadna z zadeklarowanych zmiennych takiego typu nie posiada. W moim odczuciu te pomyłki bardzo często wynikają z mylenia typów podstawowych z typami referencyjnymi albo z braku znajomości podstawowej składni języka. Czasami też uczniowie utożsamiają pojedynczy znak z tekstem, bo w potocznym rozumieniu to przecież "litera". Jednak w programowaniu ta precyzja jest kluczowa, bo od różnicy między char i String zależą metody, które możemy użyć oraz ilość zajmowanej pamięci. Warto za każdym razem dokładnie sprawdzać, jakiego typu używamy, bo to rzutuje na cały późniejszy kod i możliwości jego rozwoju. Praktyka pokazuje, że błędne założenia na tym etapie mogą bardzo utrudnić pracę nad większym projektem, a korekta typów nie zawsze jest szybka i bezbolesna.

Pytanie 3

Co to jest Docker?

A. Narzędzie do testowania wydajności aplikacji webowych

B. Platforma do tworzenia, wdrażania i uruchamiania aplikacji w kontenerach

C. Framework do tworzenia aplikacji mobilnych

D. System zarządzania bazami danych NoSQL

Docker jest platformą do tworzenia, wdrażania i uruchamiania aplikacji w kontenerach, co oznacza, że umożliwia programistom izolowanie aplikacji oraz ich zależności w samodzielne jednostki, niezależne od środowiska, w którym są uruchamiane. Dzięki konteneryzacji, aplikacje działają zgodnie w różnych środowiskach, co znacząco upraszcza procesy związane z wdrażaniem i zarządzaniem. Przykładowo, z wykorzystaniem Dockera, programiści mogą stworzyć kontener z aplikacją webową, a następnie wdrożyć go na serwerze produkcyjnym, nie obawiając się, że aplikacja nie zadziała z powodu różnic w konfiguracjach systemu operacyjnego. Ponadto, Docker wspiera DevOps, co jest zgodne z obecnymi trendami w inżynierii oprogramowania, promując podejście Continuous Integration/Continuous Deployment (CI/CD). Używanie Dockera zwiększa efektywność pracy zespołów deweloperskich oraz ułatwia zarządzanie infrastrukturą, co jest istotne w kontekście dużych projektów. Dodatkowo, wspiera on standardy branżowe, takie jak microservices, które ze względu na swoje zalety są szeroko stosowane w nowoczesnych architekturach aplikacyjnych.

Pytanie 4

Który z poniższych przypadków stanowi test niefunkcjonalny?

A. Weryfikacja poprawności logowania użytkownika

B. Sprawdzenie obsługi formularza rejestracji

C. Testowanie wydajności aplikacji pod dużym obciążeniem

D. Sprawdzenie działania przycisku

Testowanie wydajności aplikacji pod dużym obciążeniem to przykład testu niefunkcjonalnego. Jego celem jest ocena, jak aplikacja zachowuje się przy dużej liczbie użytkowników lub operacji jednocześnie. Testy te pozwalają na identyfikację wąskich gardeł i optymalizację kodu oraz infrastruktury serwerowej. W ramach testów obciążeniowych analizowane są parametry takie jak czas odpowiedzi, zużycie zasobów (CPU, RAM) oraz stabilność aplikacji w warunkach skrajnego obciążenia. Testowanie wydajności jest kluczowe w aplikacjach webowych, e-commerce oraz systemach o dużej liczbie transakcji, gdzie każdy przestój może generować straty finansowe i negatywnie wpływać na doświadczenia użytkownika.

Pytanie 5

Jakie z następujących skutków może wystąpić w przypadku naruszenia prawa autorskiego?

A. Obowiązek zamieszczenia publicznych przeprosin

B. Unieważnienie umowy licencyjnej użytkownika końcowego

C. Zakaz korzystania z oprogramowania open-source

D. Nałożenie grzywny lub kary więzienia

Naruszenie prawa autorskiego może skutkować nałożeniem grzywny lub karą więzienia. W zależności od skali naruszenia oraz obowiązujących przepisów, osoba odpowiedzialna za naruszenie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności karnej lub cywilnej. Kary mogą obejmować nie tylko grzywny finansowe, ale także konieczność wypłaty odszkodowań na rzecz twórcy lub właściciela praw autorskich. W niektórych przypadkach naruszenie praw autorskich na dużą skalę może prowadzić do kary pozbawienia wolności, co podkreśla wagę przestrzegania przepisów o ochronie własności intelektualnej.

Pytanie 6

Który z wymienionych algorytmów sortujących posiada średnią złożoność obliczeniową równą O(n log n)?

A. Sortowanie bąbelkowe

B. Sortowanie przez wybór

C. Sortowanie przez wstawianie

D. Sortowanie szybkie (QuickSort)

QuickSort to naprawdę jeden z najlepszych sposobów na sortowanie. W zasadzie chodzi o to, że dzielimy naszą tablicę na dwie części, z pomocą takiego specjalnego elementu, który nazywamy pivotem. W praktyce działa to tak, że mamy część mniejszą i większą od tego pivota, a potem każdą z tych części sortujemy jeszcze raz, tak jakbyśmy powtarzali cały proces. Myślę, że to działa super, szczególnie na dużych zbiorach danych, i dlatego QuickSort jest naprawdę popularny w różnych programach i aplikacjach.

Pytanie 7

Jakiego kodu dotyczy treść wygenerowana w trakcie działania programu Java?

A. Kodu 3

B. Kodu 1

C. Kodu 4

D. Kodu 2

W przypadku kodu 4 mamy do czynienia z operatorem modulo zastosowanym na zmiennych x i y. Wiąże się to z próbą podziału przez zero co w języku Java skutkuje wygenerowaniem wyjątku java.lang.ArithmeticException. Przykładowo jeśli y wynosi zero to operacja x % y jest niedozwolona i spowoduje wyjątek. Rozumienie jak bezpiecznie wykonywać operacje arytmetyczne w Javie jest kluczowe dla unikania takich błędów. Zgodnie z dobrymi praktykami należy zawsze sprawdzać wartości zmiennych przed wykonaniem operacji matematycznych które mogą prowadzić do błędów wykonania programu. Ważne jest aby stosować techniki obsługi wyjątków try-catch które pozwalają na przechwycenie i odpowiednie zarządzanie błędami. Używanie odpowiednich testów jednostkowych może pomóc w wcześniejszym wykryciu takich problemów co jest standardem w branży programistycznej. Zrozumienie obsługi błędów w programowaniu pozwala na tworzenie bardziej niezawodnych i odpornych na błędy aplikacji co jest istotnym aspektem pracy profesjonalnego programisty.

Pytanie 8

Która z wymienionych bibliotek stanowi element standardowego zestawu narzędzi programistycznych w Pythonie?

A. vector

B. <stdio.h>

C. sys

D. <math.h>

Biblioteka `sys` w Pythonie jest częścią standardowego środowiska programistycznego i dostarcza narzędzi do interakcji z systemem operacyjnym. Umożliwia między innymi dostęp do argumentów wiersza poleceń, zarządzanie ścieżkami modułów, jak również zakończenie działania programu za pomocą `sys.exit()`. Dzięki `sys` programista ma kontrolę nad podstawowymi funkcjami systemowymi, co czyni tę bibliotekę kluczową w wielu aplikacjach i skryptach automatyzujących.

Pytanie 9

Jaki jest główny cel normalizacji baz danych?

A. Zmniejszenie rozmiaru bazy danych kosztem integralności

B. Przyśpieszenie zapytań kosztem zwiększenia redundancji

C. Zwiększenie liczby tabel w celu lepszej organizacji danych

D. Eliminacja redundancji danych i zapewnienie integralności danych

Głównym celem normalizacji baz danych jest eliminacja redundancji danych oraz zapewnienie ich integralności. Proces ten polega na przekształceniu danych w taki sposób, aby zminimalizować powielanie informacji, co przekłada się na oszczędność miejsca oraz poprawę wydajności bazy. Normalizacja wyodrębnia dane w sposób, który pozwala na ich logiczne i spójne uporządkowanie, co ułatwia aktualizację oraz usuwanie danych bez ryzyka wprowadzenia niezgodności. Przykładem praktycznego zastosowania normalizacji jest system zarządzania danymi klientów, gdzie informacje o klientach, zamówieniach i produktach są przechowywane w odrębnych tabelach. Dzięki temu można łatwo wprowadzać zmiany w danych klientów, bez wpływu na dane zamówień czy produktów. W branży baz danych, standardy takie jak ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability) i zasady dotyczące normalizacji, jak pierwsza, druga czy trzecia forma normalna, stanowią fundamenty dobrych praktyk projektowania baz danych. Zastosowanie tych zasad wpływa na zwiększenie efektywności operacji CRUD (Create, Read, Update, Delete) i zapewnia integralność danych w dłuższym okresie.

Pytanie 10

Polecenia wydane w kontekście repozytorium Git, przy założeniu, że folder projektu jest aktualnie wybrany, mają na celu

git init
git add .
git commit -m 'first commit'

A. utworzenie kopii istniejącego repozytorium z jedynie tą rewizją, która zostanie zapisana pod nazwą first commit

B. zamknięcie projektu, co spowoduje zarchiwizowanie wszystkich rewizji do lokalnego archiwum pod nazwą first commit

C. rozpoczęcie pracy z nowym repozytorium, dodanie oraz zatwierdzenie kodu projektu jako first commit

D. rozpoczęcie sesji z już istniejącym repozytorium oraz pobranie kodu projektu do lokalnego folderu

Polecenia git init git add . oraz git commit -m 'first commit' są podstawowymi komendami do rozpoczęcia pracy z nowym repozytorium Gita. git init inicjalizuje puste repozytorium w aktualnym katalogu co tworzy podkatalog .git zawierający wszystkie metadane i historię w wersjonowania. Następnie git add . dodaje wszystkie nowe i zmodyfikowane pliki w bieżącym katalogu do indeksu co oznacza że są one gotowe do zatwierdzenia w repozytorium. Kolejne polecenie git commit -m 'first commit' tworzy pierwszy snapshot aktualnego stanu projektu z przypisaną wiadomością 'first commit' co jest dobrą praktyką sygnalizującą początek nowej historii projektu. Taki proces inicjacji jest standardem w zarządzaniu wersjami w branży IT umożliwiając śledzenie zmian w kodzie ułatwiając współpracę zespołową oraz zapewniając kontrolę nad rozwojem oprogramowania. Ważne jest by w pierwszym commicie umieścić podstawowe działające elementy projektu co stanowi solidną bazę do dalszego rozwoju.

Pytanie 11

Zastosowanie typu DECIMAL języka SQL wymaga wcześniejszego zdefiniowania długości (liczby cyfr) przed przecinkiem oraz długości cyfr po przecinku. Jest to zapis:

A. zmiennoprzecinkowy

B. logicznym

C. stałoprzecinkowy

D. łańcuchowym

Poprawnie – typ DECIMAL w SQL to typ stałoprzecinkowy. Oznacza to, że już przy definicji kolumny musisz podać dwie wartości: całkowitą liczbę cyfr (PRECISION) oraz liczbę cyfr po przecinku (SCALE), np. DECIMAL(10,2). W praktyce oznacza to, że możesz przechowywać liczby z maksymalnie 10 cyframi, z czego 2 są po przecinku, czyli zakres jest kontrolowany i przewidywalny. Moim zdaniem to jest kluczowa cecha: stała dokładność i brak „pływania” wyniku.
W relacyjnych bazach danych DECIMAL jest używany wszędzie tam, gdzie pieniądze, kursy walut, stawki VAT, ilości w magazynie itp. – wszędzie, gdzie liczy się precyzja i nie można sobie pozwolić na błędy zaokrągleń typowe dla typów zmiennoprzecinkowych (FLOAT, DOUBLE). Standard SQL właśnie dla takich zastosowań przewiduje typy numeryczne dokładne (exact numeric types), do których należy DECIMAL/NUMERIC. Dobre praktyki branżowe mówią wprost: kwoty finansowe trzymaj w DECIMAL, a nie w FLOAT.
Warto też wiedzieć, że DECIMAL jest przechowywany w sposób „cyfrowy”, a nie binarny jak float, więc operacje arytmetyczne dają wyniki dokładne w zadanej skali. To bardzo ułatwia raportowanie, księgowość, rozliczenia między systemami. W wielu firmach spotkasz standardy projektowe w stylu: „wszystkie kwoty w systemie mają typ DECIMAL(18,2)” albo podobny. Taki zapis daje spójność danych, przewidywalne zużycie miejsca w bazie i mniejsze ryzyko błędów biznesowych. W skrócie: DECIMAL = stałoprzecinkowy, z góry określona liczba cyfr i powtarzalne wyniki obliczeń, co w systemach produkcyjnych jest bardzo ważne.

Pytanie 12

Który z poniższych aspektów najlepiej definiuje działanie e-sklepu?

A. Dostęp do bazy danych klientów

B. System obsługi koszyka oraz realizacji zamówień

C. Zarządzanie serwerem e-mail

D. Mechanizm generowania grafiki 3D

System zarządzania koszykiem i realizacją zamówień to kluczowy element każdej aplikacji e-commerce (sklepu internetowego). Umożliwia użytkownikom dodawanie produktów do koszyka, zarządzanie ich ilością, a następnie finalizację transakcji poprzez proces realizacji zamówienia i płatności. Tego typu funkcjonalność wymaga integracji z bazą danych oraz systemami płatności online, co zapewnia bezpieczeństwo i wygodę użytkownika. Systemy koszyków zakupowych często oferują zaawansowane funkcje, takie jak kupony rabatowe, kody promocyjne czy integracje z magazynami i systemami logistycznymi. Realizacja zamówienia obejmuje procesy takie jak autoryzacja płatności, generowanie faktur oraz śledzenie zamówień, co jest podstawą funkcjonowania nowoczesnych platform e-commerce.

Pytanie 13

Który z wymienionych przykładów ilustruje projektowanie interfejsu zgodnego z zasadami user experience (UX)?

A. Brak opcji cofnięcia już wykonanej akcji

B. Przycisk umieszczony w przypadkowym miejscu aplikacji

C. Zastosowanie jedynie jednego koloru w całym interfejsie

D. Użycie czytelnych czcionek i intuicyjnego układu elementów

Użycie czytelnych czcionek i intuicyjnego układu elementów to kluczowe zasady projektowania zgodne z user experience (UX). Przejrzystość i estetyka interfejsu zwiększają komfort użytkownika i ułatwiają korzystanie z aplikacji. Intuicyjny układ elementów pozwala na szybkie odnalezienie potrzebnych funkcji, co redukuje frustrację użytkownika i skraca czas potrzebny na realizację zadania. UX opiera się na badaniach dotyczących zachowań użytkowników i dostosowywaniu projektu do ich potrzeb.

Pytanie 14

Którego nagłówka używamy w C++ do obsługi plików?

A. <iostream>

B. <fileio.h>

C. <fstream>

D. <stdio.h>

'<stdio.h>' to nagłówek biblioteki C, a nie C++, i jest używany do standardowych operacji wejścia i wyjścia, ale nie jest przeznaczony do pracy z plikami w stylu obiektowym. '<fileio.h>' to nieistniejący standardowy nagłówek C++ – nazwa ta może wprowadzać w błąd. '<iostream>' to biblioteka standardowa służąca do obsługi strumieni wejścia/wyjścia w konsoli (np. 'cin' i 'cout'), ale nie jest używana do pracy z plikami. Tylko 'fstream' oferuje narzędzia dedykowane do obsługi plików na dysku w języku C++.

Pytanie 15

Ile kilobajtów (KB) znajduje się w jednym megabajcie (MB)?

A. 10

B. 1024

C. 1000

D. 100

W informatyce jednostki pamięci są często używane do określenia pojemności danych. 1 megabajt (MB) równa się 1024 kilobajtom (KB) w systemie binarnym, który jest podstawowym systemem liczbowym używanym w komputerach. Wynika to z faktu, że komputery operują w systemie binarnym, gdzie wartości są potęgami liczby 2. Z definicji, 1 MB to 2 do potęgi 20 bajtów, co daje 1048576 bajtów. Kiedy dzielimy tę wartość przez 1024, otrzymujemy 1024 kilobajty. W praktyce, ta konwersja jest niezwykle istotna w kontekście zarządzania pamięcią oraz określania rozmiarów plików. Na przykład, przy pobieraniu plików z internetu, znając tę konwersję, można lepiej oszacować czas pobierania oraz zarządzanie przestrzenią dyskową. Warto również zauważyć, że niektóre systemy operacyjne i producenci sprzętu używają systemu dziesiętnego, w którym 1 MB to 1000 KB, co prowadzi do nieporozumień. Dlatego znajomość różnic między systemami binarnym i dziesiętnym jest kluczowa dla zrozumienia pojemności pamięci komputerowej i odpowiednich jednostek.

Pytanie 16

W dwóch przypadkach opisano mechanizm znany jako Binding. Jego celem jest

W Android Studio:

<TextView android:text="@{viewmodel.userName}" />

W XAML:

<Label Text="{Binding Source={x:Reference slider2}, Path=Value}" />

A. zarządzanie mechanizmem obietnic (promises) lub obserwatora (observable) w programowaniu asynchronicznym

B. przetwarzanie zdarzeń kontrolek interfejsu użytkownika przez wywoływanie odpowiednich funkcji

C. wiązać właściwości (property) elementu interfejsu użytkownika z danymi lub właściwością innego obiektu

D. wiązanie oraz eksportowanie plików z różnych modułów aplikacji

Wiązanie (binding) w kontekście interfejsów użytkownika, takich jak Android Studio czy XAML, to bardzo kluczowy mechanizm, który pozwala na automatyczne połączenie danych z logiki aplikacji (np. zmiennych, modeli ViewModel) z konkretnymi właściwościami kontrolek na ekranie. Dzięki temu nie trzeba ręcznie programować każdej aktualizacji – wszystko dzieje się „w tle”. Na przykład, jeśli użytkownik zmieni wartość jakiejś kontrolki, takiej jak suwak (Slider), odpowiednia właściwość w klasie ViewModel również się zaktualizuje i na odwrót. To podejście jest zgodne z architekturą MVVM (Model-View-ViewModel), która jest bardzo popularna w aplikacjach mobilnych i desktopowych. Moim zdaniem to ogromna oszczędność czasu i po prostu mniej błędów w kodzie, bo nie trzeba pisać setek linii kodu łączącego UI z danymi. W praktyce binding często umożliwia także walidację danych na bieżąco, reakcje na zmiany oraz poprawia czytelność kodu. Bez tego, nawet proste aplikacje robią się niepotrzebnie skomplikowane i trudne do utrzymania. Przykłady użycia – to chociażby powiązanie tekstu wyświetlanego w TextView z polem w ViewModel, czy automatyczna aktualizacja etykiety, gdy zmienia się wartość suwaka. To jedna z podstawowych rzeczy, które wyróżniają nowoczesne frameworki UI – i szczerze, trudno bez tego wyobrazić sobie dzisiejsze tworzenie aplikacji.

Pytanie 17

Która grupa typów zawiera wyłącznie typy złożone?

A. char, struct, union

B. class, struct, float

C. class, struct, union

D. unsigned, struct, float

W tej odpowiedzi trafiłeś w sedno, bo class, struct oraz union to typowe przykłady typów złożonych w językach programowania takich jak C++ czy C. Każdy z nich służy do przechowywania bardziej skomplikowanych struktur danych niż zwykłe typy proste jak int czy float. Klasa (class) to podstawa programowania obiektowego. Pozwala łączyć dane i funkcje w jeden byt – obiekt. Z mojego doświadczenia korzystanie z klas daje ogromne możliwości, bo można ukrywać szczegóły implementacji czy stosować dziedziczenie – co jest nieocenione przy większych projektach. Struktura (struct) to taki trochę prostszy wariant klasy, szczególnie w C, gdzie nie obsługuje ona metod czy hermetyzacji, ale w C++ różnice się zacierają. Union natomiast pozwala na oszczędność pamięci – kilka pól dzieli ten sam obszar pamięci, czyli tylko jedno z nich jest aktywne w danej chwili. To się przydaje np. w programowaniu niskopoziomowym, obsłudze różnych protokołów czy pracy z rejestrami sprzętowymi. Według standardów ISO/IEC dla języka C++ (np. 14882:2017), właśnie te trzy typy należą bezdyskusyjnie do grupy złożonych, bo są zbudowane z innych typów i pozwalają lepiej modelować rzeczywistość. Warto pamiętać, że typy złożone są podstawą nowoczesnych technik projektowania oprogramowania. W praktyce, nawet w prostych aplikacjach, korzystanie z tych struktur podnosi czytelność i ułatwia przyszłą rozbudowę kodu.

Pytanie 18

W języku Java wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException występuje, gdy następuje próba dostępu do elementu tablicy, którego

A. wartość przewyższa jego indeks

B. indeks mieści się w zakresie od 0 do n-1, gdzie n oznacza rozmiar tablicy

C. indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy

D. wartość przekracza rozmiar tablicy

Wyjątek ArrayIndexOutOfBoundsException w Javie to taki klasyk, na który łatwo się naciąć, zwłaszcza gdy operujesz na tablicach dynamicznie lub masz jakieś pętle i zapomnisz o poprawnych granicach. Ta odpowiedź jest prawidłowa, bo w języku Java indeksowanie tablic zaczyna się od 0, a ostatni poprawny indeks to zawsze rozmiar tablicy minus jeden. Jeśli próbujesz dostać się do elementu, którego indeks jest równy lub większy od rozmiaru tablicy, silnik uruchomieniowy Javy od razu rzuci ten wyjątek. Przykład? Masz tablicę int[] t = new int[5]; i próbujesz odwołać się do t[5] albo t[10] – nie zadziała, bo legalne są tylko indeksy 0, 1, 2, 3, 4. Moim zdaniem to jeden z tych wyjątków, które wyraźnie pokazują, jak ważne jest zabezpieczanie kodu i stosowanie praktyk takich jak sprawdzanie długości tablicy przed dostępem do jej elementów. W profesjonalnym kodzie, zwłaszcza komercyjnym, nie zostawia się takich rzeczy przypadkowi – często stosuje się pętle typu for (int i = 0; i < array.length; i++), żeby mieć pewność, że nigdzie nie wyjedziemy poza zakres. Dobra praktyka to też wykorzystywanie narzędzi jak testy jednostkowe, żeby wyłapywać takie błędy. Warto pamiętać, że ten wyjątek jest unchecked, czyli nie musisz go łapać w kodzie, ale dobrze jest rozumieć, że jego pojawienie się oznacza błąd w logice programu. Osobiście uważam, że jeśli ktoś raz się na tym przejedzie, to już zawsze sprawdza rozmiar tablicy przed dostępem – taka nauczka na całe życie programisty.

Pytanie 19

Jaką rolę pełni element statyczny w klasie?

A. Ogranicza dostęp do metod publicznych w klasie

B. Zachowuje wspólną wartość dla wszystkich instancji tej klasy

C. Automatycznie likwiduje obiekty klasy po zakończeniu działania programu

D. Pozwala na dynamiczne dodawanie nowych metod

Składnik statyczny klasy przechowuje wartości współdzielone przez wszystkie obiekty tej klasy. Jest to jedno z najbardziej efektywnych narzędzi w programowaniu obiektowym, pozwalające na ograniczenie zużycia pamięci oraz zapewnienie spójności danych. Główna rola składnika statycznego polega na utrzymaniu jednej kopii zmiennej lub metody, która jest dostępna niezależnie od liczby instancji klasy. To oznacza, że zmiana wartości składowej statycznej jest natychmiast widoczna dla wszystkich obiektów klasy. Przykładem jest licznik instancji klasy lub konfiguracja globalna aplikacji, gdzie statyczność pozwala na scentralizowanie danych i ich jednolite zarządzanie.

Pytanie 20

Co to jest debouncing w JavaScript?

A. Metoda usuwania zduplikowanych zdarzeń w kodzie

B. Proces optymalizacji kodu JavaScript podczas kompilacji

C. Technika ograniczająca częstotliwość wywoływania funkcji poprzez opóźnienie jej wykonania

D. Mechanizm zarządzania pamięcią dla zmiennych globalnych

Debouncing to technika programistyczna stosowana w JavaScript, która ma na celu ograniczenie częstotliwości wywoływania funkcji poprzez wprowadzenie opóźnienia w jej wykonaniu. Zazwyczaj jest wykorzystywana w kontekście zdarzeń, takich jak przewijanie, zmiana rozmiaru okna czy wprowadzanie danych do formularzy. Przykładowo, przy użyciu debouncingu w funkcji, która wykonuje zapytanie do serwera podczas pisania w polu tekstowym, można ustawić opóźnienie, które uniemożliwi wielokrotne wywołanie funkcji przed upływem określonego czasu. Taki zabieg pozwala na zredukowanie liczby niepotrzebnych zapytań, co z kolei zmniejsza obciążenie serwera i poprawia wydajność aplikacji. W praktyce implementacja debouncingu często korzysta z techniki setTimeout, gdzie po każdym wywołaniu funkcji z resetowaniem timera czeka się na ostatnie wywołanie przed wykonaniem funkcji. Dobrym przykładem jest sytuacja, gdy użytkownik wpisuje tekst w polu wyszukiwania: zamiast wysyłać zapytanie za każdym razem, gdy zmienia się jego zawartość, można ustawić debouncing na 300 milisekund, co pozwala na wysłanie zapytania tylko po zakończeniu pisania, gdy użytkownik przestaje wprowadzać dane.

Pytanie 21

Który z wymienionych poniżej wzorców projektowych można zakwalifikować jako wzorzec strukturalny?

A. Obserwator (Observer)

B. Fabryka abstrakcyjna (Abstract Factory)

C. Metoda szablonowa (Template method)

D. Fasada (Facade)

Fasada (Facade) to wzorzec projektowy, który jest przykładem wzorca strukturalnego. Umożliwia on tworzenie uproszczonego interfejsu dla bardziej złożonego systemu, integrując wiele podsystemów i dostarczając jednolity punkt dostępu. Strukturalne wzorce projektowe skupiają się na organizacji klas i obiektów, a Fasada doskonale wpisuje się w tę kategorię, redukując złożoność i zwiększając czytelność kodu. Wzorzec ten jest szeroko stosowany w architekturze aplikacji, gdzie występuje potrzeba uproszczenia dostępu do skomplikowanych bibliotek lub systemów wewnętrznych.

Pytanie 22

Co oznacza walidacja kodu programu?

A. Czynnością dotyczącą publikacji aplikacji w sklepie

B. Czynnością związaną z tworzeniem dokumentacji kodu

C. Czynnością weryfikującą poprawność i zgodność kodu z założeniami

D. Czynnością polegającą na kompilowaniu kodu

Walidacja kodu programu to proces sprawdzania jego poprawności i zgodności z założeniami projektowymi oraz standardami programistycznymi. Celem walidacji jest wykrycie błędów logicznych, składniowych i zgodności kodu z wymaganiami aplikacji. Walidacja może obejmować analizę statyczną kodu (bez jego wykonywania) oraz testy jednostkowe i integracyjne, które sprawdzają funkcjonalność aplikacji. Dzięki walidacji programiści mogą uniknąć błędów na późniejszych etapach rozwoju projektu, co znacząco zwiększa niezawodność i stabilność aplikacji. Proces ten jest nieodzowny w metodykach Agile i Continuous Integration, gdzie regularne testowanie kodu stanowi podstawę dostarczania wysokiej jakości oprogramowania.

Pytanie 23

Który z wymienionych typów kolekcji pozwala na dostęp do ostatnio dodanego elementu w pierwszej kolejności?

A. Tablica dwuwymiarowa

B. Kolejka

C. Stos

D. Lista

Stos to struktura danych działająca na zasadzie LIFO (Last In First Out), co oznacza, że ostatnio dodany element jest usuwany jako pierwszy. Stos znajduje zastosowanie w implementacji mechanizmu wywołań rekurencyjnych, zarządzaniu pamięcią oraz w operacjach związanych z cofaniem i przywracaniem stanu (np. cofanie operacji w edytorach tekstów). Dzięki swojej prostocie stosy są fundamentalnym elementem w programowaniu, szczególnie w językach niskopoziomowych.

Pytanie 24

Jakie cechy posiada model prototypowy w zakresie zarządzania projektami?

A. Rozwojem produktu w sposób iteracyjny w krótkich cyklach

B. Przygotowaniem wersji systemu w ograniczonym zakresie w celu uzyskania opinii od użytkownika

C. Szczegółowym planowaniem każdego etapu projektu przed jego realizacją

D. Realizowaniem pełnej wersji produktu przed przeprowadzeniem testów

Model prototypowy w zarządzaniu projektami to taka sprytna technika, gdzie tworzymy coś w rodzaju wczesnej wersji systemu, czyli prototypu. To nam pozwala zebrać opinie od użytkowników i przetestować różne pomysły zanim w ogóle weźmiemy się za pełną wersję. Fajną sprawą jest to, że gdy mamy ten prototyp, to łatwiej wyłapać błędy, zanim wszystko zostanie w pełni zbudowane. Największa zaleta? Możemy dostosować i poprawiać aplikację na podstawie tego, co mówią użytkownicy. Dzięki temu ryzyko, że stworzymy coś, co nie spełnia ich oczekiwań, jest znacznie mniejsze. Prototypy to często chleb powszedni w projektach UX/UI, aplikacjach webowych czy oprogramowaniu dla firm, gdzie tak istotne jest, by dobrze trafiać w potrzeby końcowych użytkowników.

Pytanie 25

Która z poniższych nie jest cechą architektury mikroserwisów?

A. Odporność na awarie pojedynczych komponentów

B. Autonomia zespołów rozwijających poszczególne usługi

C. Wspólna baza danych dla wszystkich usług

D. Niezależne wdrażanie poszczególnych usług

Architektura mikroserwisów opiera się na praktykach, które umożliwiają wzrost skalowalności, elastyczności oraz odporności systemu. Wspólna baza danych dla wszystkich usług, będąca jedną z zaproponowanych odpowiedzi, jest sprzeczna z tymi fundamentalnymi zasadami. Utrzymywanie centralnej bazy danych prowadzi do sytuacji, gdzie zmiany w jednym mikroserwisie mogą mieć niepożądane konsekwencje dla innych, co z kolei zmniejsza niezależność każdej usługi. W mikroserwisach kluczowe jest, aby każda usługa miała swoje własne źródło danych, co pozwala na decoupling, czyli luźne powiązanie między komponentami. Ponadto, w architekturze mikroserwisów, każda usługa powinna być w stanie działać i być wdrażana niezależnie, co jest niemożliwe w przypadku korzystania z jednej bazy danych, ponieważ wszelkie zmiany wymagałyby zsynchronizowanego podejścia. Kolejnym aspektem jest odporność na awarie, która również ulega osłabieniu w przypadku wspólnej bazy danych. Jeśli baza danych ulegnie awarii, wszystkie usługi korzystające z niej są jednocześnie dotknięte problemem, co jest sprzeczne z koncepcją mikroserwisów, gdzie pojedyncze komponenty powinny być zdolne do działania niezależnie. Wreszcie, autonomia zespołów jest również podważana przez wspólną bazę danych, ponieważ zespoły nie mogą pracować równolegle nad swoimi usługami, a zmiany są wymuszone przez współzależności. Dlatego stosowanie wspólnej bazy danych jest jednym z najczęstszych błędów, który może prowadzić do problemów w projektowaniu i zarządzaniu architekturą mikroserwisów.

Pytanie 26

Jaką wartość jest w stanie przechować tablica jednowymiarowa?

A. Wiele wartości pod tym samym indeksem

B. Wartość logiczną true lub false

C. Jedną wartość

D. Wiele wartości pod różnymi indeksami

Tablica jednowymiarowa przechowuje wiele wartości pod różnymi indeksami. Każdy element tablicy jest dostępny za pomocą indeksu, co pozwala na szybkie i efektywne przechowywanie oraz przetwarzanie danych. W programowaniu tablice jednowymiarowe są podstawą do implementacji algorytmów sortowania, wyszukiwania oraz przechowywania sekwencji danych. Tego rodzaju tablice są niezwykle użyteczne w organizowaniu danych o powtarzalnej strukturze, takich jak listy imion, wyniki testów czy współrzędne.

Pytanie 27

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for

B. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main

C. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true

D. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11

Wielu początkujących programistów skupia się na szczegółach składniowych lub drobiazgach logicznych, kiedy pojawia się błąd kompilacji w C++. Jednak często przyczyną jest coś bardzo podstawowego, jak brak deklaracji funkcji przed jej użyciem. Jeśli chodzi o zapis warunku w instrukcji 'if', to kompilator nie zgłasza błędu, gdy używamy wyrażenia typu 'if (sprawdz(x))' – to całkowicie poprawna składnia, a dopisywanie '==true' jest redundantne i nie wnosi niczego nowego. Bardzo często widzę, że ktoś skupia się na tym, żeby warunek koniecznie porównywać do true, ale tak naprawdę to kwestia stylu, nie poprawności. Pozostawienie nawiasów klamrowych w pętli for jest oczywiście dobrą praktyką, ale ich brak nie zawsze generuje błąd kompilacji, jeśli pętla ma tylko jedną instrukcję. Kompilator C++ potrafi to rozpoznać i nie zgłasza błędu – sprowadza się to bardziej do czytelności i unikania błędów logicznych niż do samej poprawności kompilacji. Odpowiedź dotycząca deklarowania zmiennej 'sprawdz' to już nieporozumienie – 'sprawdz' to funkcja, a nie zmienna, więc nie deklarujemy jej w ten sposób. Ten błąd pokazuje, jak łatwo pomylić pojęcia w językach programowania, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynamy przygodę z kodowaniem. Główna zasada, którą warto tu zapamiętać, to: każda funkcja używana przed jej zdefiniowaniem musi być zadeklarowana – to właśnie tego brakuje w typowym przykładzie z pytania. Bez deklaracji kompilator nie wie, jaką sygnaturę ma funkcja, a to skutkuje błędem już na poziomie kompilacji. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobne rzeczy potrafią skutecznie utrudnić życie, dlatego warto czytać komunikaty kompilatora i znać podstawowe zasady działania języka C++.

Pytanie 28

Które z wymienionych działań stanowi zagrożenie dla emocjonalnego dobrostanu człowieka w sieci?

A. Cyberstalking

B. Przesyłanie niezaszyfrowanych plików

C. Zła postawa podczas pracy przy komputerze

D. Nadmierne korzystanie z mediów społecznościowych

Cyberstalking to groźne zjawisko polegające na uporczywym prześladowaniu, nękaniu lub groźbach w przestrzeni internetowej. Może prowadzić do poważnych problemów emocjonalnych, takich jak lęki, depresja, a nawet zespół stresu pourazowego (PTSD). Cyberstalking narusza prywatność ofiary, wywołując poczucie zagrożenia i bezradności. Walka z tym zjawiskiem obejmuje zgłaszanie przypadków organom ścigania, blokowanie prześladowców i korzystanie z narzędzi ochrony prywatności.

Pytanie 29

Jaki typ pamięci RAM powinno się wybrać do efektywnego komputera do gier?

A. LPDDR4

B. DDR4

C. DDR3

D. DDR5

Wybór odpowiedniego rodzaju pamięci RAM jest kluczowy dla osiągnięcia maksymalnej wydajności w komputerze gamingowym. DDR5, najnowszy standard pamięci dynamicznej RAM, oferuje znaczące ulepszenia w porównaniu do swoich poprzedników. Główne różnice dotyczą prędkości, efektywności energetycznej oraz pojemności. DDR5 może oferować prędkości sięgające 8400 MT/s, co przyczynia się do szybszego transferu danych, co ma bezpośredni wpływ na wydajność gier i aplikacji wymagających wysokiej przepustowości. Ponadto, DDR5 wprowadza architekturę, która pozwala na zwiększenie ilości pamięci w jednym module, co umożliwia konfiguracje do 128 GB na pojedynczy moduł, co jest niezwykle korzystne dla graczy korzystających z bardziej wymagających tytułów. Przykłady gier, które potrafią w pełni wykorzystać możliwości DDR5 to Cyberpunk 2077 czy Call of Duty: Warzone, gdzie wydajność pamięci jest kluczowym elementem w uzyskiwaniu płynności rozgrywki. Stosowanie DDR5 nie tylko poprawia wydajność, ale również zwiększa przyszłościowość sprzętu, co sprawia, że jest to najlepszy wybór na dzisiejszym rynku komputerów gamingowych.

Pytanie 30

W zamieszczonym fragmencie kodu Java wskaż nazwę zmiennej, która może przechować wartość 'T'.

int zm1;
float zm2;
char zm3;
boolean zm4;

A. zm3

B. zm1

C. zm2

D. zm4

Poprawnie wskazana została zmienna 'zm3', której typ to 'char'. To właśnie zmienne typu 'char' w Javie służą do przechowywania pojedynczych znaków, takich jak na przykład litera 'T'. Zmienna 'char' przechowuje znak jako wartość liczbową zgodnie z kodowaniem Unicode, co pozwala na obsługę szerokiego zakresu znaków z różnych alfabetów. W praktyce często spotyka się sytuacje, gdzie potrzebujemy przechować czy odczytać pojedynczy znak – np. literę przy przetwarzaniu tekstu, analizowaniu plików, czy nawet w prostych grach tekstowych, gdzie np. sterowanie postacią opiera się o pojedyncze litery wciskane na klawiaturze. Moim zdaniem dobre zrozumienie typu 'char' to podstawa, bo łatwo pomylić go z typem 'String', który przechowuje jednak całe ciągi znaków, a nie pojedyncze znaki. Z punktu widzenia dobrych praktyk, zawsze warto dobierać możliwie najwęższy typ danych do zadania – jeżeli chcemy przechować jedną literę, typ 'char' jest po prostu najefektywniejszy. Nawiasem mówiąc, w Javie znak umieszczamy w pojedynczych apostrofach (np. 'T'), co jednoznacznie odróżnia je od tekstów (podwójne cudzysłowy). Osobiście zdarzało mi się kiedyś pomylić te typy i potem szukać błędów, więc warto zapamiętać tę różnicę. Warto też wiedzieć, że typ 'char' przydaje się np. do operacji na znakach w tablicach, przy konwersjach kodów ASCII czy nawet szyfrowaniu prostych tekstów. Zdecydowanie jest to typ, którego nie można pominąć w nauce Javy.

Pytanie 31

Po uruchomieniu poniższego kodu w języku C++ na konsoli zobaczymy następujący tekst:

#include <stdio.h>
int main() {
    int a = 5;
    float b = 5.12345;
    double w;
    w = a + b;
    printf("%s dodawania: %d + %.2f = %f", "Wynik", a, b, w);
    return 0;
}

A. Wynik dodawania: 5+5.12=10.123450

B. "%s dodawania: %d + %.2f=%f", "Wynik", a, b, w

C. "%s dodawania: %d + %.2f = %f", "Wynik", 5, 5.12345, 10.123450

D. dodawania: 5+5.12345=10.123450 Wynik

Wiele osób daje się złapać na nieco podchwytliwe formatowanie tekstu i nie do końca rozumie mechanizm działania funkcji printf w języku C++. Kluczowe jest, że printf nie wypisuje dosłownie wszystkiego, co znajduje się w cudzysłowie, tylko podmienia tzw. specyfikatory formatu na konkretne wartości przekazane po przecinku. Próby dosłownego przepisania wywołania funkcji printf jako wyjścia na ekran są mylące – program nie drukuje ""%s dodawania: %d + %.2f = %f"", tylko zamienia to na odpowiednie liczby i teksty. Równie powszechnym błędem jest niedopasowanie precyzji – np. wypisanie 5.12345 zamiast 5.12 przy %.2f, bo printf automatycznie zaokrągla wynik do dwóch miejsc po przecinku w tym miejscu. Część osób pomija też fakt, że argumenty w printf muszą być przekazane w tej samej kolejności, co specyfikatory – co jest bardzo istotne przy większej liczbie zmiennych. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, jak typy danych są prezentowane i obsługiwane przez printf: %d to zawsze liczba całkowita, %.2f – liczba zmiennoprzecinkowa dokładnie z dwoma cyframi po przecinku, %f – domyślnie sześć miejsc po przecinku. W praktyce niepoprawne jest zapisywanie wywołania funkcji jako tekst do wyświetlenia albo przestawianie kolejności czy branie wartości z pamięci bez sprawdzenia ich formatu. Z mojego doświadczenia takie potknięcia wynikają raczej z braku praktyki z printf i nieuważnego czytania dokumentacji. Warto zawsze sprawdzać, jak formatowanie będzie wyglądać na wyjściu i testować fragmenty kodu – bo komputer nie domyśli się, co autor miał na myśli, tylko wykona dokładnie to, co zadeklarowano w kodzie.

Pytanie 32

Jakie elementy powinny być ujęte w dokumentacji programu?

A. Opis funkcji, klas i zmiennych w kodzie

B. Strategia marketingowa aplikacji

C. Szczegóły dotyczące konfiguracji serwera

D. Zestawienie błędów zidentyfikowanych w trakcie testów

Opis funkcji, klas i zmiennych w kodzie to kluczowy element dokumentacji programu. Tego rodzaju dokumentacja pozwala na lepsze zrozumienie struktury aplikacji, jej logiki biznesowej oraz wzajemnych zależności pomiędzy poszczególnymi komponentami. Dokumentacja techniczna obejmuje szczegółowe informacje na temat implementacji, interfejsów API, schematów baz danych oraz sposobów integracji z innymi systemami. Dzięki niej programiści mogą szybciej wdrażać się w projekt, a błędy i niejasności są minimalizowane. Kompleksowa dokumentacja zawiera także przykłady użycia poszczególnych funkcji, co dodatkowo ułatwia rozwój i rozbudowę aplikacji. W dobrze prowadzonym projekcie dokumentacja kodu jest na bieżąco aktualizowana, co zwiększa jego przejrzystość i wspiera proces refaktoryzacji.

Pytanie 33

Który z wymienionych elementów stanowi przykład zbiorowej ochrony?

A. Okulary ochronne

B. Kask ochronny

C. Ekran akustyczny

D. Zatyczki do uszu

Ekran akustyczny to przykład środka ochrony zbiorowej, który redukuje poziom hałasu w miejscu pracy, chroniąc większą grupę pracowników jednocześnie. Środki ochrony zbiorowej mają na celu eliminowanie zagrożeń u źródła i zabezpieczanie całego środowiska pracy, a nie pojedynczych osób. Ekrany akustyczne są często stosowane w zakładach produkcyjnych, gdzie hałas maszyn może przekraczać dopuszczalne normy. Dzięki nim można zmniejszyć poziom hałasu i poprawić komfort pracy, bez konieczności wyposażania każdego pracownika w ochronniki słuchu. Środki ochrony zbiorowej są bardziej efektywne w długoterminowej perspektywie, ponieważ zmniejszają ryzyko dla wszystkich pracowników na danym stanowisku.

Pytanie 34

Jakie działania mogą przyczynić się do ochrony swojego cyfrowego wizerunku w sieci?

A. Zamieszczanie wszystkich szczegółów dotyczących swojego życia prywatnego

B. Niepotwierdzanie źródeł publikowanych informacji

C. Weryfikacja ustawień prywatności na platformach społecznościowych

D. Dzieleni się swoimi danymi dostępowymi z przyjaciółmi

Sprawdzanie ustawień prywatności na portalach społecznościowych jest kluczowe dla ochrony cyfrowego wizerunku. Regularne aktualizowanie ustawień prywatności pozwala na kontrolowanie, kto ma dostęp do publikowanych treści, co chroni przed nieuprawnionym wykorzystaniem zdjęć, filmów i informacji osobistych. Dostosowanie widoczności postów oraz ograniczenie udostępniania danych osobowych minimalizuje ryzyko kradzieży tożsamości i cyberprzemocy. To proste działanie znacząco podnosi poziom bezpieczeństwa w sieci i pozwala utrzymać pozytywny wizerunek w internecie.

Pytanie 35

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa polega na realizowaniu

A. 10 ucisków klatki piersiowej oraz 5 oddechów ratunkowych

B. 20 ucisków klatki piersiowej oraz 1 oddech ratunkowy

C. 15 ucisków klatki piersiowej oraz 3 oddechy ratunkowe

D. 30 ucisków klatki piersiowej oraz 2 oddechy ratunkowe

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa (RKO) w obecnych wytycznych Europejskiej Rady Resuscytacji polega właśnie na wykonywaniu 30 ucisków klatki piersiowej na przemian z 2 oddechami ratunkowymi. Taki schemat jest rekomendowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci (poza niemowlętami i sytuacjami szczególnymi), bo zapewnia optymalną perfuzję mózgu i serca, a jednocześnie daje szansę na dostarczenie tlenu do organizmu. Gdyby skrócić liczbę ucisków albo oddechów, efektywność spada, a szansa przeżycia jest mniejsza. Ja zawsze powtarzam, że praktyka czyni mistrza – jak ćwiczyliśmy na fantomach, to właśnie ten rytm: 30 ucisków, potem 2 szybkie oddechy, bez zbędnych przerw. Praktycznie, w stresie łatwo się pogubić, ale jak sobie utrwalicie ten schemat, działa automatycznie. Warto wiedzieć, że uciski muszą być na głębokość około 5–6 cm u dorosłych, z częstotliwością co najmniej 100–120 na minutę – to jest kluczowe dla skuteczności. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej popełnianym błędem jest zbyt płytkie uciskanie i zbyt długie przerwy na oddechy, warto to poćwiczyć. Kiedy nie chce się robić oddechów (np. obawa przed zakażeniem), można prowadzić tylko uciski, ale pełne RKO daje największe szanse. Takie podejście jest sprawdzone praktycznie na całym świecie i jak dla mnie, nie ma sensu kombinować z innymi proporcjami.

Pytanie 36

Jednym z elementów, które mają zostać zaimplementowane w aplikacji, jest możliwość cofnięcia ostatnich działań do 20 operacji wstecz (undo). Struktura danych, która jest odpowiednia do tego celu i pozwala na dostęp tylko do ostatnio dodanego elementu, to:

A. drzewo

B. tablica

C. stos

D. kolejka

Stos to struktura danych, która działa na zasadzie LIFO (Last In, First Out), co oznacza, że ostatni dodany element jest pierwszym, który zostaje usunięty. Ta cecha sprawia, że stos jest idealnym rozwiązaniem dla funkcjonalności cofania operacji, ponieważ pozwala na skuteczne zarządzanie historią działań użytkownika. W przypadku aplikacji, która wymaga cofania ostatnich 20 operacji, stos może przechowywać te operacje, dodając nowe elementy na szczyt, a następnie usuwając je z tej samej pozycji. Przykładem zastosowania stosu w praktyce może być edytor tekstu, w którym użytkownik może cofać swoje ostatnie zmiany. Gdy użytkownik wykonuje operację, taka jak dodanie lub usunięcie tekstu, ta operacja jest umieszczana na stosie. Jeśli użytkownik wybiera opcję cofnięcia, ostatnia operacja jest usuwana z góry stosu, co przywraca wcześniejszy stan dokumentu. Warto również zauważyć, że wiele języków programowania oferuje wbudowane klasy lub biblioteki do zarządzania stosami, co ułatwia jego implementację. Stos jest nie tylko efektywny w kontekście czasowym, ale także pamięciowym, co czyni go doskonałym wyborem dla tego typu aplikacji.

Pytanie 37

Na ilustracji pokazano fragment emulacji iOS z elementem kontrolnym. Który fragment kodu XAML opisuje ten element?

A. <Stepper Increment= "1" />

B. <Entry IsPassword= "true" />

C. <Slider Maximum= "255" />

D. <Switch IsToggled= "true" />

Kontrolka <Switch IsToggled= "true" /> w XAML to taki przełącznik. Ma dwa stany: włączony (true) i wyłączony (false). Można to porównać do zwykłego włącznika, tylko że w aplikacjach. Fajnie się z tego korzysta, bo pozwala szybko zmieniać ustawienia, nie trzeba nic więcej wpisywać. To jest dosyć intuicyjne dla użytkowników, więc można nim łatwo zarządzać funkcjami aplikacji.

Pytanie 38

Kod przedstawiony w języku XML/XAML określa:

<Switch
    android:id = "@+id/switch1"
    android:layout_width = "wrap_content"
    android:layout_height = "wrap_content"
    android:background = "#00ffff"
    android:text = "Switch"
    tools:layout_editor_absoluteX = "176dp"
    tools:layout_editor_absoluteY = "389dp" />

A. przełącznik

B. stepper

C. listę rozwijaną

D. suwak

Kod przedstawiony w pytaniu to klasyczny przykład wykorzystania komponentu Switch w Androidzie. Switch, jak sama nazwa wskazuje, służy do przełączania między dwoma stanami — najczęściej włącz/wyłącz, aktywne/nieaktywne. Z punktu widzenia interfejsów mobilnych, przełącznik bardzo często znajduje zastosowanie w ustawieniach aplikacji, np. do szybkiego włączania trybu ciemnego, aktywacji powiadomień czy zezwalania na lokalizację. Ten konkretny xml zawiera podstawowe atrybuty, jak android:id, layout_width, layout_height oraz background, czyli kolor tła, co od razu sugeruje, że nie jest to np. dropdown czy suwak. Co ciekawe, Switch różni się od CheckBoxa tym, że wizualnie lepiej komunikuje zmianę trybu (przesuwający się znacznik), co moim zdaniem zwiększa użyteczność, szczególnie jeśli użytkownik ma szybko zrozumieć, co ustawia. Standardy Material Design wręcz zalecają stosowanie Switch do kontrolowania pojedynczych ustawień, bo jest to bardziej czytelne niż inne widgety. Warto pamiętać, że Switch ma różne warianty i można go rozbudować o obsługę zdarzeń onCheckedChangeListener w kodzie Java albo Kotlin, przez co staje się bardzo elastyczny. Odpowiedź przełącznik jest więc zgodna ze wszystkimi cechami tej kontrolki i jej zastosowaniami w praktyce.

Pytanie 39

Celem zastosowania wzorca Obserwator w tworzeniu aplikacji WEB jest

A. monitorowanie interakcji użytkownika i wysyłanie wyjątków

B. zarządzanie funkcjami synchronicznymi w kodzie aplikacji

C. informowanie obiektów o modyfikacji stanu innych obiektów

D. dostosowanie interfejsu użytkownika do różnych typów odbiorców

Wzorzec Obserwator, znany również jako Observer, jest fundamentem programowania związanego z aplikacjami webowymi, szczególnie w kontekście architektury MVC (Model-View-Controller). Jego głównym celem jest umożliwienie obiektom (zwanym obserwatorami) subskrybowania zmian stanu innych obiektów (zwanych obserwowanymi). Kiedy stan obiektu obserwowanego ulega zmianie, wszystkie powiązane obiekty obserwujące są automatycznie powiadamiane o tej zmianie. Takie podejście jest szczególnie użyteczne w aplikacjach, gdzie interfejs użytkownika musi być dynamicznie aktualizowany w odpowiedzi na zmiany danych, na przykład w przypadku aplikacji do zarządzania danymi w czasie rzeczywistym. Przykładem może być aplikacja czatu, w której nowe wiadomości są automatycznie wyświetlane użytkownikom, gdy tylko są dodawane przez innych. Wzorzec ten jest również zgodny z zasadami SOLID, zwłaszcza z zasadą otwarte-zamknięte, umożliwiając rozwijanie aplikacji bez konieczności modyfikowania istniejących klas. W różnych technologiach webowych, takich jak JavaScript z użyciem frameworków takich jak React czy Angular, wzorzec Obserwator jest implementowany przez mechanizmy takie jak stany komponentów, co przyczynia się do lepszej organizacji kodu i zachowania jego czytelności.

Pytanie 40

Rozpoczęcie tworzenia procedury składowej o nazwie dodajUsera w MS SQL wymaga użycia poleceń

A. add procedure dodajUsera

B. create dodajUsera procedure

C. add dodajUsera procedure

D. create procedure dodajUsera

Polecenie 'create procedure dodajUsera' to właśnie ten sposób, w jaki w Microsoft SQL Server deklaruje się początek nowej procedury składowanej. Wynika to bezpośrednio ze składni T-SQL, gdzie słowo 'create' inicjuje tworzenie nowego obiektu w bazie danych, a 'procedure' określa typ obiektu – procedurę składowaną. Dalej podaje się nazwę, tu akurat 'dodajUsera'. Moim zdaniem, to jedno z podstawowych, ale i najważniejszych poleceń dla każdego, kto chce serio pracować z SQL Serverem, bo bez zrozumienia tej składni bardzo szybko można się pogubić nawet przy prostych operacjach. T-SQL od lat nie zmienia tej konwencji i to jest bardzo wygodne – można śmiało korzystać z tutoriali czy dokumentacji sprzed kilku wersji serwera, bo tu akurat niewiele się zmienia. Przykład praktyczny: gdybyś chciał dodać prostą procedurę, która wstawia użytkownika do tabeli, zacząłbyś właśnie tak: 'create procedure dodajUsera AS BEGIN --tutaj kod END'. Warto wiedzieć, że dobrym zwyczajem jest zawsze nazywać procedury zgodnie z tym, co robią, a nie jakoś przypadkowo, i też często dodawać prefix, np. 'usp_' (od 'user stored procedure'), żeby potem łatwo było je odróżnić od funkcji czy triggerów. Przy dużym projekcie pozwala to zachować porządek. No i nie można zapominać o wersjonowaniu takich procedur – w firmach często stosuje się repozytoria kodu SQL. Generalnie, w środowisku produkcyjnym, każda nowa procedura powinna zaczynać się właśnie od 'create procedure', bez żadnych skrótów czy zamienników.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej