Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych
Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 20:08
Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 20:27

Egzamin niezdany

Wynik: 19/40 punktów (47,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakim poleceniem w systemie Linux można dodać nowych użytkowników?

A. useradd

B. usermod

C. usersadd

D. net user

Odpowiedź 'useradd' jest poprawna, ponieważ jest to polecenie używane w systemach Linux do tworzenia nowych użytkowników. Umożliwia on administratorom systemu dodawanie użytkowników z różnymi opcjami, takimi jak określenie grupy, do której użytkownik ma przynależeć, czy też ustawienie hasła. Na przykład, aby dodać użytkownika o nazwie 'janek', wystarczy wpisać polecenie: 'sudo useradd janek'. Ważne jest, aby pamiętać, że po utworzeniu użytkownika zazwyczaj należy ustawić dla niego hasło za pomocą polecenia 'passwd', co zapewnia bezpieczeństwo. Dobre praktyki sugerują również, aby zawsze nadawać nowym użytkownikom odpowiednie ograniczenia dostępu oraz przypisywać ich do właściwych grup, co pomaga w zarządzaniu uprawnieniami w systemie. Ponadto, polecenie 'useradd' jest zgodne z normami systemowymi i pozwala na łatwe monitorowanie i zarządzanie użytkownikami w systemie operacyjnym, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i efektywności działania systemu.

Pytanie 2

Jakiego narzędzia wraz z parametrami, należy użyć w systemie Windows, aby wyświetlić przedstawione informacje o dysku twardym?

ST950420AS

Identyfikator dysku

: A67B7C06

Typ

: ATA

Stan

: Online

Ścieżka

: 0

Element docelowy

: 0

Identyfikator jednostki LUN

: 0

Ścieżka lokalizacji

: PCIROOT(0)#ATA(C00T00L00)

Bieżący stan tylko do odczytu

: Nie

Tylko do odczytu

: Nie

Rozruchowy

: Tak

Dysk plików stronicowania

: Tak

Dysk plików hibernacji

: Nie

Dysk zrzutów awaryjnych

: Tak

Dysk klastrowany

: Nie

Wolumin ###	Lit	Etykieta	Fs	Typ	Rozmiar	Stan	Info
Wolumin 1		SYSTEM	NTFS	Partycja	300 MB	Zdrowy	System
Wolumin 2	C		NTFS	Partycja	445 GB	Zdrowy	Rozruch
Wolumin 3	D	HP_RECOVERY	NTFS	Partycja	15 GB	Zdrowy
Wolumin 4	E	HP_TOOLS	FAT32	Partycja	5122 MB	Zdrowy

A. hdparm

B. diskpart

C. DiskUtility

D. ScanDisc

Diskpart to narzędzie wiersza poleceń dostępne w systemach Windows, które pozwala na szczegółowe zarządzanie dyskami i partycjami. To, co jest tu ważne, to fakt, że diskpart umożliwia nie tylko tworzenie, usuwanie lub modyfikowanie partycji, ale też wyświetlanie bardzo szczegółowych informacji o dyskach fizycznych, takich jak identyfikator dysku, typ interfejsu (np. ATA), status online/offline, czy szczegółowa lista woluminów na danym dysku razem z ich literami, systemem plików, rozmiarem i typem. Moim zdaniem, to jedno z najbardziej uniwersalnych narzędzi administracyjnych dostępnych „od ręki” w każdym Windowsie – nie wymaga dodatkowego oprogramowania. W praktyce, żeby uzyskać takie dane, wpisuje się po prostu w konsoli: diskpart, potem komendę 'list disk' wybiera się dysk poleceniem 'select disk X' i dalej 'detail disk'. Wtedy właśnie pojawiają się tak szczegółowe informacje jak w tabeli. To narzędzie jest stosowane zarówno przez profesjonalistów przy pracy z serwerami, jak i przez domowych użytkowników przy problemach z dyskiem czy partycjami. Z mojego doświadczenia, warto pamiętać, że diskpart wymaga uprawnień administratora – to też element bezpieczeństwa, bo pozwala ingerować bezpośrednio w strukturę dysku. Wielu administratorów poleca korzystanie z diskpart, bo daje dużo większe możliwości niż graficzne narzędzia do zarządzania dyskami. Dodatkowo, polecenia diskpart są bardzo logiczne, a wyniki czytelne, co ułatwia diagnostykę i codzienną pracę.

Pytanie 3

Jakie polecenie należy wydać, aby uzyskać listę plików spełniających dane kryteria?

 -rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 mama.xls
-rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 tata.txt
-rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 test2.jpg
-rw-r--r-- 1 root root 9216 paź 6 18:39 test.jpg

A. dir *a*.jpg

B. find *.jpg | *a*

C. ls -l *a* *.jpg

D. grep *a* *.jpg

Polecenie dir *a*.jpg nie jest poprawne w kontekście systemu operacyjnego Linux, ponieważ dir jest bardziej charakterystyczne dla środowisk Windows. O ile w niektórych dystrybucjach Linuxa można znaleźć polecenie dir, jego użycie jest mniej powszechne i nie zawsze dostępne bez dodatkowych pakietów. Zastosowanie w tym kontekście ls jest bardziej standardowe i szeroko stosowane w systemach Unixowych, oferując większą elastyczność i możliwości dzięki licznym opcjom i flagom. Polecenie find *.jpg | *a* wydaje się próbą zastosowania dwóch różnych narzędzi, ale jest błędnie sformułowane. Find służy do przeszukiwania hierarchii katalogów według określonych kryteriów, ale nie integruje się w ten sposób z operatorem | który służy do przekierowywania wyjścia z jednego polecenia do drugiego. Poprawne użycie find wymagałoby zastosowania opcji -name *.jpg do filtrowania plików według nazwy. Częsty błąd polega na próbie użycia narzędzi Unixowych bez pełnego zrozumienia ich sposobu działania co prowadzi do niepoprawnych wniosków. Na koniec grep *a* *.jpg jest nieprawidłowe ponieważ grep jest narzędziem do przeszukiwania tekstu w plikach. Użycie go w ten sposób jest błędne, gdyż polecenie próbowałoby znaleźć wzorzec *a* wewnątrz plików jpg które są zazwyczaj binarne, co skutkuje błędnym zrozumieniem jego zastosowania. Dobre praktyki zakładają stosowanie narzędzi zgodnie z ich przeznaczeniem, dlatego ważne jest aby zrozumieć mechanizmy działania poszczególnych komend systemowych.

Pytanie 4

W systemie Linux wykonanie polecenia chmod 321 start spowoduje przyznanie następujących uprawnień plikowi start:

A. wykonanie i zapis dla właściciela pliku, zapis dla grupy, wykonanie dla pozostałych

B. zapis, odczyt i wykonanie dla użytkownika root, odczyt i wykonanie dla użytkownika standardowego, odczyt dla pozostałych

C. czytanie, zapis i wykonanie dla właściciela pliku, zapis i wykonanie dla grupy i czytanie dla pozostałych

D. pełna kontrola dla użytkownika root, zapis i odczyt dla użytkownika standardowego, odczyt dla pozostałych

Odpowiedź, która wskazuje na nadanie uprawnień wykonania i zapisu dla właściciela pliku, zapisu dla grupy oraz wykonania dla pozostałych użytkowników jest poprawna. W systemie Linux uprawnienia są reprezentowane przez trzy grupy: właściciel pliku, grupa i inni użytkownicy. Wartości w systemie chmod są określane w formacie oktalnym, gdzie każda cyfra reprezentuje poziom dostępu dla odpowiedniej grupy. W przypadku chmod 321 pierwsza cyfra '3' oznacza, że właściciel pliku ma uprawnienia do zapisu (2) i wykonania (1), co w sumie daje 3. Druga cyfra '2' wskazuje, że grupa ma jedynie prawo do zapisu, a ostatnia cyfra '1' oznacza, że pozostali użytkownicy mają uprawnienie do wykonania pliku. Takie ustawienia są często stosowane w sytuacjach, gdzie pliki muszą być edytowane przez określoną grupę użytkowników, podczas gdy inni mogą je jedynie uruchamiać. Przykładem może być skrypt wykonywalny, który użytkownicy mogą uruchamiać, ale tylko wybrana grupa ma możliwość jego edytowania.

Pytanie 5

Na podstawie tabeli wskaż, który model przełącznika Cisco Catalyst, zawiera 48 portów i możliwość doposażenia o wkładki światłowodowe.

Configurations of Cisco Catalyst 2960 Series Switches with LAN Base Software
Cisco Catalyst 2960 Switch Model	Description	Uplinks
1 Gigabit Uplinks with 10/100 Ethernet Connectivity
Cisco Catalyst 2960-48PST-L	48 Ethernet 10/100 PoE ports	2 One Gigabit Ethernet SFP ports and 2 fixed Ethernet 10/100/1000 ports
Cisco Catalyst 2960-24PC-L	24 Ethernet 10/100 PoE ports	2 dual-purpose ports (10/100/1000 or SFP)
Cisco Catalyst 2960-24LT-L	24 Ethernet 10/100 ports	2 Ethernet 10/100/1000 ports
Cisco Catalyst 2960-24TC-L	24 Ethernet 10/100 ports	2 dual-purpose ports
Cisco Catalyst 2960-48TC-L	48 Ethernet 10/100 ports	2 dual-purpose ports (10/100/1000 or SFP)
Cisco Catalyst 2960-24TT-L	24 Ethernet 10/100 ports	2 Ethernet 10/100/1000 ports
Cisco Catalyst 2960-48TT-L	48 Ethernet 10/100 ports	2 Ethernet 10/100/1000 ports

A. 2960-24PC-L

B. 2960-48TT-L

C. 2960-48TC-L

D. 2960-24LT-L

Klucz do tego pytania leży w bardzo uważnym czytaniu tabeli i rozróżnieniu dwóch rzeczy: liczby portów dostępowych oraz rodzaju portów uplink, szczególnie tego, czy obsługują wkładki SFP. W opisie chodzi o przełącznik z 48 portami oraz możliwością doposażenia o wkładki światłowodowe. To od razu eliminuje wszystkie modele z 24 portami, niezależnie od tego, jak ciekawie wyglądają ich uplinki. Cisco Catalyst 2960-24PC-L i 2960-24LT-L mają tylko 24 porty Ethernet 10/100, więc już z definicji nie spełniają wymogu 48 portów, mimo że pierwszy z nich posiada PoE, a drugi gigabitowe porty uplink. To jest typowy błąd: skupić się na funkcjach dodatkowych (PoE, gigabit), a przeoczyć podstawowe kryterium, czyli liczbę portów. Kolejna pułapka to mylenie samych portów gigabitowych z portami, które obsługują wkładki SFP. Model 2960-48TT-L ma co prawda 48 portów 10/100, ale w kolumnie Uplinks widnieje tylko „2 Ethernet 10/100/1000 ports”. To oznacza zwykłe porty miedziane RJ-45, bez możliwości wpięcia modułów SFP. W praktyce taki switch będzie dobry, gdy uplink robimy po skrętce, na krótkie odległości, ale nie spełnia wymagania „możliwości doposażenia o wkładki światłowodowe”. Brak słowa „SFP” w opisie uplinków jest tu sygnałem ostrzegawczym. Model 2960-48TC-L różni się właśnie tym jednym, ale bardzo ważnym szczegółem: ma 48 portów 10/100 oraz „2 dual-purpose ports (10/100/1000 or SFP)”. To „or SFP” mówi nam, że można tam włożyć moduł światłowodowy. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś utożsamia każde „10/100/1000” z możliwością obsługi SFP, co nie jest prawdą – gigabit po miedzi i gigabit po światłowodzie to inne fizyczne interfejsy. Dlatego przy wyborze sprzętu trzeba zawsze szukać w specyfikacji literalnego wskazania na SFP lub SFP+. Z mojego doświadczenia warto wyrobić sobie nawyk: najpierw weryfikujemy twarde wymagania (liczba portów, rodzaj mediów), a dopiero potem dodatki typu PoE czy konkretne warianty uplinków. W sieciach zgodnych z dobrymi praktykami projektowymi uplinki światłowodowe są standardem między szafami i budynkami, więc brak SFP szybko okazuje się dużym ograniczeniem. Ta tabela bardzo dobrze pokazuje, jak niewielka różnica w oznaczeniu modelu przekłada się na zupełnie inne możliwości zastosowania w realnej infrastrukturze.

Pytanie 6

W technologii Ethernet 100Base-TX do przesyłania danych używane są żyły kabla UTP podłączone do pinów:

A. 1,2,3,4

B. 1,2,3,6

C. 4,5,6,7

D. 1,2,5,6

Wybór niepoprawnych odpowiedzi wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące sposobu, w jaki zdefiniowane są pary żył w standardzie 100Base-TX. Odpowiedzi, które nie uwzględniają pinów 3 i 6, są błędne, ponieważ w tej specyfikacji transmisja opiera się na pełnodupleksowym połączeniu, które wymaga użycia obu par żył. Odpowiedzi, które sugerują użycie pinów 4, 5, 7, wskazują na nieprawidłowe zrozumienie struktury kabli UTP, w których to piny 4, 5, 7 i 8 nie są wykorzystywane w standardzie 100Base-TX. Dobrą praktyką jest znajomość układu pinów oraz zasad dzielenia na pary, co jest kluczowe dla zrozumienia działania sieci Ethernet. Wiele osób myli także pojęcia związane z transmisją danych i nie dostrzega, że w 100Base-TX używa się wyłącznie czterech żył. Niezrozumienie tych zasad prowadzi do błędnych założeń i niewłaściwego projektowania infrastruktury sieciowej, co może skutkować problemami z wydajnością i stabilnością połączeń.

Pytanie 7

Znak handlowy dla produktów certyfikowanych według standardów IEEE 802.11 to

A. GSM

B. LTE

C. Wi-Fi

D. DSL

Odpowiedź 'Wi-Fi' jest prawidłowa, ponieważ jest to oznaczenie dla technologii bezprzewodowej opartej na standardach IEEE 802.11. Standardy te definiują metody transmisji danych w sieciach lokalnych, co umożliwia urządzeniom takim jak laptopy, smartfony i tablety łączność z Internetem bez użycia kabli. Wi-Fi stało się powszechnym rozwiązaniem w domach, biurach oraz miejscach publicznych, dzięki czemu użytkownicy mogą korzystać z szerokopasmowego dostępu do sieci bez potrzeby fizycznego podłączenia do routera. Warto również zauważyć, że Wi-Fi wspiera różne pasma częstotliwości, takie jak 2.4 GHz i 5 GHz, co pozwala na zwiększenie szybkości transferu danych oraz zmniejszenie zakłóceń. Standardy IEEE 802.11 są regularnie aktualizowane, co zapewnia rozwój technologii i adaptację do rosnących potrzeb użytkowników. Przykładowo, najnowsze standardy, takie jak Wi-Fi 6 (802.11ax), oferują znacznie wyższą wydajność i lepsze zarządzanie ruchem sieciowym w porównaniu do wcześniejszych wersji.

Pytanie 8

Jaką konfigurację sieciową może mieć komputer, który należy do tej samej sieci LAN, co komputer z adresem 10.8.1.10/24?

A. 10.8.0.101 i 255.255.255.0

B. 10.8.0.101 i 255.255.0.0

C. 10.8.1.101 i 255.255.0.0

D. 10.8.1.101 i 255.255.255.0

Odpowiedź 10.8.1.101 z maską podsieci 255.255.255.0 jest poprawna, ponieważ zarówno adres IP, jak i maska podsieci są zgodne z wymaganiami dla komputerów znajdujących się w tej samej sieci LAN. Adres 10.8.1.10 z maską 255.255.255.0 oznacza, że wszystkie urządzenia z adresami IP od 10.8.1.1 do 10.8.1.254 mogą się ze sobą komunikować. W praktyce oznacza to, że komputer z adresem 10.8.1.101 będzie w stanie wysłać i odbierać dane z komputera o adresie 10.8.1.10, co jest kluczowe dla zapewnienia efektywnej komunikacji w sieci lokalnej. Konfiguracja ta jest zgodna z zasadami subnettingu, które sugerują, że urządzenia w tej samej podsieci muszą mieć ten sam prefiks adresowy. Użycie standardowej maski 255.255.255.0 dla takiej sieci jest powszechne i zapewnia odpowiednie zasoby adresowe dla małych i średnich sieci. Dodatkowo, zrozumienie koncepcji adresacji IP oraz podziału na podsieci jest niezbędne w administracji sieciami komputerowymi oraz w projektowaniu infrastruktury IT.

Pytanie 9

Zastosowanie programu Wireshark polega na

A. badaniu przesyłanych pakietów w sieci.

B. weryfikowaniu wydajności łączy.

C. projektowaniu struktur sieciowych.

D. nadzorowaniu stanu urządzeń w sieci.

Wireshark to jedno z najpopularniejszych narzędzi do analizy sieci komputerowych, które pozwala na przechwytywanie i szczegółowe badanie pakietów danych przesyłanych przez sieć. Dzięki swojej funkcji analizy, Wireshark umożliwia administratorom sieci oraz specjalistom ds. bezpieczeństwa identyfikację problemów z komunikacją, monitorowanie wydajności oraz wykrywanie potencjalnych zagrożeń w czasie rzeczywistym. Narzędzie to obsługuje wiele protokołów, co czyni go wszechstronnym do diagnozowania różnorodnych kwestii, od opóźnień w transmisji po nieautoryzowane dostęp. Przykładowo, można użyć Wireshark do analizy pakietów HTTP, co pozwala na zrozumienie, jakie dane są przesyłane między klientem a serwerem. Narzędzie to jest również zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, takimi jak monitorowanie jakości usług (QoS) czy wdrażanie polityki bezpieczeństwa, co czyni je nieocenionym w utrzymaniu zdrowia sieci komputerowych.

Pytanie 10

W cenniku usług komputerowych znajdują się przedstawione niżej zapisy. Ile będzie wynosił koszt dojazdu serwisanta do klienta mieszkającego poza miastem, w odległości 15 km od siedziby firmy?

Dojazd do klienta na terenie miasta - 25 zł netto
Dojazd do klienta poza miastem - 2 zł netto za każdy km odległości od siedziby firmy liczony w obie strony.

A. 60 zł + VAT

B. 30 zł

C. 25 zł + 2 zł za każdy kilometr od siedziby firmy poza miastem

D. 30 zł + VAT

Wybór odpowiedzi wynikał z nieporozumienia w interpretacji zasad ustalania kosztów dojazdu serwisanta. Wiele osób może pomylić dojazd do klienta na terenie miasta z dojazdem poza miasto. Odpowiedź '30 zł' sugeruje, że koszt dotyczy jedynie jednego kierunku, co jest błędne, ponieważ opłata za dojazd poza miastem jest liczona w obie strony. Odpowiedź '25 zł + 2 zł za każdy kilometr poza granicami miasta' pomija fakt, że koszt dojazdu do klienta w mieście i poza miastem są różne i nie można ich łączyć w taki sposób. Koszt dojazdu do klienta na terenie miasta dotyczy jedynie klientów lokalnych, podczas gdy w tym przypadku mamy do czynienia z klientem, który znajduje się 15 km od firmy. Wreszcie, odpowiedź '60 zł + VAT' prezentuje poprawny koszt, jednak brak zrozumienia, że VAT powinien być dodany do całkowitej kwoty, a nie oddzielnie, prowadzi do zamieszania. Typowe błędy myślowe polegają na błędnym przyjęciu zasady ustalania kosztów oraz nieuwzględnieniu odległości w obydwu kierunkach. Zapoznanie się z zasadami ustalania kosztów w usługach serwisowych jest kluczowe dla zrozumienia właściwego podejścia do obliczeń.

Pytanie 11

Aby osiągnąć przepustowość 4 GB/s w obydwie strony, konieczne jest zainstalowanie w komputerze karty graficznej używającej interfejsu

A. PCI - Express x 8 wersja 1.0

B. PCI - Express x 4 wersja 2.0

C. PCI - Express x 1 wersja 3.0

D. PCI - Express x 16 wersja 1.0

Odpowiedzi wskazujące na karty graficzne z interfejsem PCI-Express x1, x4 lub x8 nie są adekwatne do osiągnięcia wymaganej przepustowości 4 GB/s w każdą stronę. Interfejs PCI-Express x1 wersji 3.0 oferuje maksymalną przepustowość zaledwie 1 GB/s, co jest zdecydowanie niewystarczające dla nowoczesnych aplikacji wymagających dużych prędkości transferu, takich jak gry komputerowe czy programy do obróbki grafiki. Z kolei PCI-Express x4 wersji 2.0 zapewnia 2 GB/s, co również nie spełnia zadanych kryteriów. Interfejs PCI-Express x8 wersji 1.0, mimo iż teoretycznie oferuje 4 GB/s, nie jest optymalnym wyborem, gdyż wykorzystuje starszą wersję standardu, a zatem jego rzeczywista wydajność może być ograniczona przez inne czynniki, takie jak architektura płyty głównej i interfejsowe przeciążenia. Często popełnianym błędem jest zakładanie, że wystarczy wybrać interfejs o minimalnej wymaganej przepustowości, bez uwzględnienia przyszłych potrzeb rozwojowych systemu. Rekomenduje się stosowanie komponentów, które przewyższają aktualne wymagania, co zapewni długoterminową wydajność i elastyczność konfiguracji. Dlatego kluczowe jest, aby przy wyborze karty graficznej brać pod uwagę nie tylko bieżące potrzeby, ale także możliwe przyszłe rozszerzenia systemu.

Pytanie 12

W jednostce ALU do rejestru akumulatora wprowadzono liczbę dziesiętną 600. Jak wygląda jej reprezentacja w systemie binarnym?

A. 111110100

B. 111111101

C. 110110000

D. 111011000

Reprezentacja binarna liczby dziesiętnej 600 to 111110100. Aby to zrozumieć, najpierw należy przekształcić liczbę dziesiętną na system binarny, co można wykonać poprzez dzielenie liczby przez 2 i zapisywanie reszt z każdego dzielenia. Rozpoczynamy od 600: 600 dzielone przez 2 to 300 z resztą 0, 300 dzielone przez 2 to 150 z resztą 0, 150 dzielone przez 2 to 75 z resztą 0, 75 dzielone przez 2 to 37 z resztą 1, 37 dzielone przez 2 to 18 z resztą 1, 18 dzielone przez 2 to 9 z resztą 0, 9 dzielone przez 2 to 4 z resztą 1, 4 dzielone przez 2 to 2 z resztą 0, 2 dzielone przez 2 to 1 z resztą 0, a 1 dzielone przez 2 to 0 z resztą 1. Zbierając reszty od ostatniego dzielenia do pierwszego, otrzymujemy 1001010110, co odpowiada 111110100. Praktyczne zastosowania takiej konwersji występują w programowaniu i inżynierii komputerowej, gdzie operacje na danych często wymagają znajomości różnych systemów liczbowych, w tym binarnego do pracy z niskopoziomowym kodem i architekturą komputerów, co jest standardem w branży. Zrozumienie tego procesu jest kluczowe dla efektywnej pracy w obszarze informatyki.

Pytanie 13

Która z licencji umożliwia korzystanie przez każdego użytkownika z programu bez ograniczeń wynikających z autorskich praw majątkowych?

A. Shareware.

B. Volume.

C. MOLP.

D. Public domain.

Wiele osób myli różne rodzaje licencji, bo na pierwszy rzut oka nazwy mogą brzmieć podobnie czy sugerować jakąś otwartość. MOLP i Volume to komercyjne modele licencjonowania, głównie stosowane przez firmy takie jak Microsoft – najczęściej wykorzystywane w środowiskach korporacyjnych, gdzie software kupuje się na wiele stanowisk albo urządzeń. W praktyce te modele bardzo mocno ograniczają swobodę użytkownika, bo wymagają ścisłego przestrzegania zapisów umowy licencyjnej. Każda instalacja musi być udokumentowana, a naruszenia grożą poważnymi konsekwencjami prawnymi. To nie jest rozwiązanie dla kogoś, kto chce po prostu skorzystać z programu „bez żadnych warunków”. Shareware z kolei to taki model, gdzie możesz przez jakiś czas albo z ograniczoną funkcjonalnością używać programu bez płacenia, ale później twórca oczekuje zapłaty lub rejestracji. W wielu przypadkach shareware ma wręcz „blokady” ograniczające możliwości, jeśli nie wykupisz pełnej wersji. Częsty błąd to utożsamianie shareware z freeware – a to wcale nie jest to samo. Shareware to bardziej demo lub trial, a nie pełna wolność. Większość ekspertów branżowych podkreśla, że prawdziwa swoboda w korzystaniu z oprogramowania bez żadnych ograniczeń formalnych występuje tylko w przypadku public domain. Typowym błędem jest także przekonanie, że jeśli coś jest dostępne w internecie za darmo, to od razu można tego używać dowolnie – niestety, prawo autorskie działa nawet wtedy, gdy twórca nie pobiera pieniędzy. W praktyce najczęściej spotykane restrykcje dotyczą zarówno kopiowania, jak i modyfikacji oraz dalszej dystrybucji. Z mojego punktu widzenia, warto zawsze czytać dokładnie warunki licencji, bo nieporozumienia w tym obszarze potrafią bardzo szybko przerodzić się w poważne problemy, zwłaszcza gdy chodzi o większe projekty czy wdrożenia komercyjne. Podsumowując, wszystkie wymienione poza public domain mają istotne ograniczenia wynikające z autorskich praw majątkowych albo innych zapisów licencyjnych, i nie zapewniają pełnej swobody użytkownikowi końcowemu.

Pytanie 14

Na podstawie filmu wskaż z ilu modułów składa się zainstalowana w komputerze pamięć RAM oraz jaką ma pojemność.

A. 2 modułów, każdy po 8 GB.

B. 2 modułów, każdy po 16 GB.

C. 1 modułu 32 GB.

D. 1 modułu 16 GB.

Poprawnie wskazana została konfiguracja pamięci RAM: w komputerze zamontowane są 2 moduły, każdy o pojemności 16 GB, co razem daje 32 GB RAM. Na filmie zwykle widać dwa fizyczne moduły w slotach DIMM na płycie głównej – to są takie długie wąskie kości, wsuwane w gniazda obok procesora. Liczbę modułów określamy właśnie po liczbie tych fizycznych kości, a pojemność pojedynczego modułu odczytujemy z naklejki na pamięci, z opisu w BIOS/UEFI albo z programów diagnostycznych typu CPU‑Z, HWiNFO czy Speccy. W praktyce stosowanie dwóch modułów po 16 GB jest bardzo sensowne, bo pozwala uruchomić tryb dual channel. Płyta główna wtedy może równolegle obsługiwać oba kanały pamięci, co realnie zwiększa przepustowość RAM i poprawia wydajność w grach, programach graficznych, maszynach wirtualnych czy przy pracy z dużymi plikami. Z mojego doświadczenia lepiej mieć dwie takie same kości niż jedną dużą, bo to jest po prostu zgodne z zaleceniami producentów płyt głównych i praktyką serwisową. Do tego 2×16 GB to obecnie bardzo rozsądna konfiguracja pod Windows 10/11 i typowe zastosowania profesjonalne: obróbka wideo, programowanie, CAD, wirtualizacja. Warto też pamiętać, że moduły powinny mieć te same parametry: częstotliwość (np. 3200 MHz), opóźnienia (CL) oraz najlepiej ten sam model i producenta. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko problemów ze stabilnością i ułatwia poprawne działanie profili XMP/DOCP. W serwisie i przy montażu zawsze zwraca się uwagę, żeby moduły były w odpowiednich slotach (zwykle naprzemiennie, np. A2 i B2), bo to bezpośrednio wpływa na tryb pracy pamięci i osiąganą wydajność.

Pytanie 15

Aby zapewnić maksymalną ochronę danych przy użyciu dokładnie 3 dysków, powinny one być przechowywane w macierzy RAID

A. RAID 6

B. RAID 50

C. RAID 5

D. RAID 10

Zarówno RAID 6, RAID 10, jak i RAID 50 są popularnymi konfiguracjami macierzy dyskowych, jednak nie są one najlepszym rozwiązaniem przy użyciu dokładnie trzech dysków. RAID 6, choć oferuje wyższy poziom bezpieczeństwa dzięki możliwości utraty dwóch dysków, wymaga co najmniej czterech dysków do prawidłowego działania. Posiadanie tylko trzech dysków w tej konfiguracji nie pozwoli na efektywne wykorzystanie parzystości, co prowadzi do niewykorzystania potencjału tej technologii. RAID 10, z drugiej strony, łączy striping i mirroring, co zapewnia wysoką wydajność i bezpieczeństwo. Jednak również ta konfiguracja wymaga co najmniej czterech dysków, co czyni ją niewłaściwą dla tego pytania. RAID 50 to połączenie RAID 5 i RAID 0, co również wymaga co najmniej sześciu dysków do skutecznego działania. Wybór RAID 5 na trzy dyski może wydawać się mniej bezpieczny w porównaniu do innych opcji, ale w rzeczywistości jest on najbardziej odpowiedni do tego specyficznego scenariusza. Często myleni są ci, którzy myślą, że więcej dysków zawsze oznacza lepsze bezpieczeństwo. Ważne jest, aby zrozumieć, że każdy poziom RAID ma swoje unikalne wymagania i zalety, a ich wybór powinien być dostosowany do konkretnych potrzeb organizacji oraz do liczby dostępnych dysków.

Pytanie 16

Jakie rodzaje partycji mogą występować w systemie Windows?

A. Podstawowa, rozszerzona oraz dysk logiczny

B. Podstawowa, rozszerzona, wymiany, dodatkowa

C. Dodatkowa, podstawowa, rozszerzona, wymiany oraz dysk logiczny

D. Dodatkowa, rozszerzona, wymiany oraz dysk logiczny

Odpowiedź wskazująca na podstawową, rozszerzoną oraz dysk logiczny jako typy partycji w systemie Windows jest poprawna, ponieważ te trzy rodzaje partycji stanowią fundament struktury partycjonowania dysków twardych w tym systemie operacyjnym. Partycja podstawowa jest kluczowa, gdyż to na niej można zainstalować system operacyjny, a także można z niej uruchamiać inne systemy. Partycja rozszerzona z kolei nie może być używana do bezpośredniego instalowania systemu operacyjnego, ale pozwala na utworzenie kilku dysków logicznych, co umożliwia efektywne zarządzanie przestrzenią dyskową. Dzięki dyskom logicznym można tworzyć dodatkowe partycje w obrębie partycji rozszerzonej, co jest niezwykle przydatne w przypadku organizacji danych. W praktyce, gdy planujemy instalację systemu operacyjnego lub zarządzanie danymi na dysku, znajomość tych typów partycji jest niezbędna, aby optymalnie wykorzystać dostępne zasoby. Dobrą praktyką jest również regularne tworzenie kopii zapasowych partycji, co można zrealizować przy pomocy narzędzi systemowych Windows, takich jak 'Kopia zapasowa i przywracanie'.

Pytanie 17

Ile bitów zawiera adres MAC karty sieciowej?

A. 64

B. 48

C. 16

D. 32

Adres fizyczny MAC (Media Access Control) karty sieciowej składa się z 48 bitów, co odpowiada 6 bajtom. Adres ten jest unikalnym identyfikatorem przypisanym do każdej karty sieciowej, co pozwala na jednoznaczną identyfikację urządzenia w sieci lokalnej. MAC jest kluczowym elementem komunikacji w warstwie łącza danych modelu OSI, gdzie odpowiada za adresowanie i przesyłanie ramki danych w sieciach Ethernet oraz Wi-Fi. Dzięki standardowi IEEE 802.3, adresy MAC są formatowane w postaci szesnastkowej, co oznacza, że każdy bajt jest reprezentowany przez dwie cyfry szesnastkowe, co w sumie daje 12 znaków w zapisie heksadecymalnym. Przykładowy adres MAC to 00:1A:2B:3C:4D:5E. Zrozumienie struktury adresu MAC oraz jego funkcji jest istotne dla administratorów sieci, którzy muszą zarządzać dostępem do sieci oraz diagnozować problemy z połączeniami. Ponadto, znajomość adresów MAC jest niezbędna w kontekście zabezpieczeń sieciowych, w tym filtracji adresów MAC oraz monitoringu ruchu sieciowego.

Pytanie 18

Po zainstalowaniu Systemu Windows 7 dokonano zmiany w BIOS-ie komputera, skonfigurowano dysk SATA z AHCI na IDE. Po ponownym uruchomieniu systemu komputer będzie

A. uruchamiał się tak jak wcześniej

B. pracował z mniejszą prędkością

C. resetował się podczas uruchamiania

D. działał z większą szybkością

Wybór odpowiedzi wskazujących na to, że system będzie działał wolniej lub szybciej, jest błędny, ponieważ nie odnosi się do kluczowego aspektu zmiany ustawień BIOS. Zmiana z AHCI na IDE nie wpływa na wydajność systemu w sposób, który moglibyśmy przypisać do ogólnych pojęć 'wolniej' lub 'szybciej'. W rzeczywistości, AHCI zazwyczaj zapewnia lepszą wydajność niż IDE, co może prowadzić do mylnych wniosków o wpływie na prędkość działania systemu. Kolejna niepoprawna koncepcja to stwierdzenie, że system uruchomi się bez zmian. Po zmianie konfiguracji z AHCI na IDE, system operacyjny, który był dostosowany do pracy w środowisku AHCI, nie znajdzie odpowiednich sterowników, co skutkuje błędem przy uruchomieniu. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że zmiany BIOSu są subtelnymi korektami, które nie mają znaczącego wpływu na funkcjonowanie systemu. W rzeczywistości BIOS zarządza podstawowymi ustawieniami sprzętu, a jakiekolwiek zmiany, które wpływają na interfejs komunikacyjny z dyskiem twardym, mogą prowadzić do krytycznych problemów. Aby uniknąć takich sytuacji, zawsze powinno się dokonywać zmian w BIOS z pełnym zrozumieniem potencjalnych konsekwencji technicznych.

Pytanie 19

Jaki rodzaj kabla powinien być użyty do połączenia komputera w obszarze podlegającym wpływom zakłóceń elektromagnetycznych?

A. UTP Cat 5e

B. FTP Cat 5e

C. UTP Cat 6

D. UTP Cat 5

Stosowanie kabli UTP Cat 5, Cat 6 czy Cat 5e w miejscach z zakłóceniami elektromagnetycznymi to dość ryzykowna sprawa z kilku powodów. Kable UTP są nieekranowane, co sprawia, że są bardziej narażone na różne zakłócenia. Jak w pobliżu są jakieś urządzenia, które generują zakłócenia, to UTP może nie dawać zadowalającej jakości sygnału. Choć UTP Cat 5 i Cat 5e mają lepsze parametry niż stare standardy, to jednak brak im dodatkowej ochrony przed zakłóceniami, przez co nie nadają się najlepiej w trudnych warunkach. Z kolei UTP Cat 6, mimo że jest bardziej nowoczesny, też nie ma ekranowania, więc znowu – może być podatny na zakłócenia. Dlatego używanie tych kabli tam, gdzie zakłócenia są na porządku dziennym, może prowadzić do większej liczby błędów w przesyłaniu danych i słabej wydajności sieci. A czasami nawet mogą wystąpić całkowite przerwy w komunikacji. Wybierając kabel, warto pamiętać, że lepsza ochrona przed zakłóceniami przekłada się na wyższą jakość i niezawodność połączenia, co jest bardzo ważne w wielu sytuacjach, od biur po przemysł.

Pytanie 20

Jakie polecenie w systemie Linux rozpoczyna weryfikację dysku oraz pozwala na usunięcie jego usterek?

A. lshw

B. fsck

C. fdisk

D. mkfs

Odpowiedzi lshw, fdisk oraz mkfs nie są prawidłowymi narzędziami do sprawdzania i naprawy błędów na dysku. Lshw (list hardware) to polecenie, które służy do wyświetlania szczegółowych informacji o sprzęcie zainstalowanym w systemie, takich jak procesory, pamięć, dyski twarde oraz ich parametry. To narzędzie może być użyteczne do diagnostyki sprzętowej, ale nie ma funkcji związanych z sprawdzaniem stanu systemu plików ani ich naprawą. Fdisk to program do zarządzania partycjami dyskowymi, który pozwala na tworzenie, usuwanie i modyfikowanie partycji, a nie na sprawdzanie ich integralności. Korzystanie z fdisk do prób naprawy błędów systemu plików może prowadzić do utraty danych, ponieważ to narzędzie nie ma możliwości naprawy uszkodzeń, które mogą wystąpić w obrębie systemu plików. Mkfs, z kolei, to polecenie służące do formatowania dysków i tworzenia systemów plików. Użycie mkfs powoduje całkowite usunięcie wszystkich danych na danym urządzeniu, co czyni je nieodpowiednim narzędziem w kontekście naprawy błędów. Użytkownik powinien być świadomy, że wybór niewłaściwego narzędzia do zarządzania systemem plików może prowadzić do poważnych konsekwencji, takich jak utrata danych, co podkreśla znaczenie znajomości funkcji i zastosowań różnych poleceń w systemie Linux. Właściwe podejście do zarządzania systemem plików opiera się na używaniu dedykowanych narzędzi w odpowiednich sytuacjach, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie administracji systemami operacyjnymi.

Pytanie 21

Na ilustracji przedstawiono przekrój kabla

A. S/UTP

B. U/UTP

C. koncentrycznego

D. optycznego

Odpowiedzi zawierające terminy takie jak S/UTP i U/UTP odnoszą się do kabli typu skrętka nieekranowana lub ekranowana, które mają zupełnie inną konstrukcję. W odróżnieniu od kabla koncentrycznego, skrętki używane w telekomunikacji i sieciach komputerowych składają się z par przewodów skręconych ze sobą, co pomaga w redukcji interferencji elektromagnetycznych. Skrętki są zazwyczaj używane w sieciach Ethernet i telefonicznych, gdzie efektywność przesyłu opiera się na różnicowym przesyłaniu sygnału między przewodami w parze. Natomiast kabel optyczny, będący trzecią błędną odpowiedzią, wykorzystuje włókna światłowodowe do przesyłania danych w postaci impulsów świetlnych, co umożliwia przesyłanie danych na bardzo dużych odległościach z minimalnym tłumieniem i bez wpływu zakłóceń elektromagnetycznych. Kable optyczne są stosowane w infrastrukturze telekomunikacyjnej i internetowej, oferując szerokie pasmo i wysoką przepustowość. Zrozumienie różnic między tymi typami kabli jest kluczowe dla wyboru odpowiedniego rozwiązania w zależności od wymagań konkretnej aplikacji lub systemu.

Pytanie 22

Liczbą dziesiętną, która odpowiada liczbie 11110101₍U₂₎, jest

A. 11

B. -11

C. -245

D. 245

Kod U2, czyli uzupełnień do dwóch, to kluczowy sposób zapisywania liczb całkowitych ze znakiem w systemach cyfrowych. Często myli się go z prostym zapisem binarnym liczb naturalnych albo traktuje pierwszy bit jako zwykły bit wartości, a nie bit znaku. Takie uproszczenie prowadzi do błędnych odczytów. Na przykład, jeśli ktoś uzna, że 11110101 binarnie to po prostu 245 dziesiętnie, to niestety nie bierze pod uwagę mechanizmu zapisu liczb ujemnych w U2 – a ten jest zupełnie inny niż „czysta” binarna reprezentacja liczb dodatnich. Tak samo, gdy ktoś interpretuje ten ciąg bitów jako 11 lub -245, to pomija fakt, że konwersja z U2 wymaga precyzyjnej analizy bitu znaku i szeregu działań odwrotnych (zamiana bitów, dodanie 1). Najczęstszym błędem jest nieuwzględnienie, że liczby zaczynające się od '1' są ujemne – to bardzo typowa pomyłka wśród początkujących. Branżowe standardy, takie jak architektura x86 czy ARM, wszędzie stosują U2 i wymagają poprawnej interpretacji tych zapisów, szczególnie przy programowaniu w językach niskiego poziomu albo obsłudze pamięci. W praktyce, błędna analiza takiej liczby może prowadzić do poważnych błędów logicznych w algorytmach przetwarzających dane binarne – np. w sterownikach sprzętowych czy przy przesyłaniu danych przez magistrale. Z mojego doświadczenia wynika, że rozumienie kodu U2 to absolutna podstawa w elektronice cyfrowej i programowaniu niskopoziomowym – dla własnego spokoju warto poćwiczyć ręczne przeliczanie takich liczb i pamiętać, że znakiem liczby jest właśnie pierwszy bit, a cała reszta wymaga specjalnego traktowania, gdy interpretujemy wartość dziesiętną.

Pytanie 23

Urządzenie pokazane na ilustracji służy do

A. monitorowania ruchu na porcie LAN

B. dostarczenia zasilania po kablu U/UTP

C. regeneracji sygnału

D. rozdziału domen kolizji

Regeneracja sygnału jest procesem stosowanym w repeaterach i wzmacniaczach sygnału sieciowego, gdzie celem jest poprawa jakości sygnału przesyłanego po długich kablach. Urządzenia te nie dostarczają zasilania do urządzeń końcowych jak w przypadku PoE. Rozdział domen kolizji jest związany z funkcjonowaniem przełączników sieciowych, które izolują różne segmenty sieci, redukując kolizje pakietów i poprawiając wydajność. Przełączniki działają na warstwie drugiej modelu OSI i nie są bezpośrednio związane z dostarczaniem zasilania. Monitorowanie ruchu na porcie LAN dotyczy analizy i zarządzania przepływem danych w sieci, co jest realizowane przez zaawansowane urządzenia takie jak urządzenia IDS/IPS (Intrusion Detection/Prevention Systems) lub oprogramowanie monitoringowe, a nie przez urządzenia PoE. Typowym błędem jest mylenie funkcjonalności urządzeń sieciowych, ponieważ każde z nich ma specyficzne zadania i zastosowania. Power over Ethernet to technologia, która umożliwia integrację zasilania i transmisji danych w jednym kablu, co jest kluczowym ułatwieniem w nowoczesnych instalacjach sieciowych, jednak nie wpływa na rozdział domen kolizji, regenerację sygnału czy też monitorowanie ruchu w sposób bezpośredni.

Pytanie 24

Do pokazanej na ilustracji płyty głównej nie da się podłączyć urządzenia korzystającego z interfejsu

A. IDE

B. SATA

C. AGP

D. PCI

IDE, czyli Integrated Drive Electronics, to standard złącza dla dysków twardych i napędów optycznych, który był szeroko stosowany w latach 80. i 90. Obecnie IDE zostało zastąpione przez SATA ze względu na wyższą prędkość transferu danych i lepszą elastyczność. Złącze PCI, czyli Peripheral Component Interconnect, było powszechnie używane do podłączania kart rozszerzeń, takich jak karty dźwiękowe, sieciowe czy kontrolery pamięci masowej. Pomimo że PCI zostało w dużej mierze zastąpione przez PCI Express, nadal można je znaleźć w niektórych starszych systemach. Z kolei SATA, czyli Serial ATA, jest współczesnym standardem interfejsu dla dysków twardych i SSD, oferującym większą przepustowość i efektywność energetyczną. Pytanie egzaminacyjne może wprowadzać w błąd, jeśli nie rozumie się różnic funkcjonalnych i historycznych między tymi standardami. Błąd często polega na zakładaniu, że starsze technologie są nadal używane na nowoczesnych płytach głównych. Jednak w praktyce rozwój technologii komputerowej zmierza ku coraz bardziej wydajnym i elastycznym rozwiązaniom, co oznacza zastępowanie starszych standardów nowymi. Dlatego zrozumienie ewolucji interfejsów i ich zastosowań jest kluczowe dla poprawnego odpowiadania na tego typu pytania.

Pytanie 25

Według normy JEDEC, napięcie zasilające dla modułów pamięci RAM DDR3L wynosi

A. 1,5 V

B. 1,85 V

C. 1,35 V

D. 1,9 V

Odpowiedź 1,35 V jest prawidłowa zgodnie z normą JEDEC dla pamięci DDR3L, która definiuje napięcie zasilania tej klasy pamięci. DDR3L to pamięć typu DDR3, która została zoptymalizowana do pracy w niższych napięciach, co przekłada się na mniejsze zużycie energii i niższe wydzielanie ciepła. W praktyce, dzięki zastosowaniu napięcia 1,35 V, moduły RAM DDR3L są w stanie działać w systemach z ograniczonym zasilaniem, takich jak laptopy i urządzenia mobilne. Wartość ta jest znacząco niższa w porównaniu do standardowego DDR3, który działa przy napięciu 1,5 V. Wybór odpowiedniego napięcia jest również kluczowy w kontekście kompatybilności z płytami głównymi oraz innymi podzespołami, które mogą wymagać określonych parametrów zasilania. Standaryzacja napięcia w technologii DDR3L jest istotna dla zachowania wysokiej wydajności oraz stabilności pracy urządzeń elektronicznych, co podkreśla znaczenie zgodności z normami branżowymi.

Pytanie 26

Jaką topologię fizyczną sieci ukazuje przedstawiony rysunek?

A. Magistrali

B. Pełnej siatki

C. Gwiazdy

D. Podwójnego pierścienia

Topologia magistrali działa w ten sposób, że wszystkie urządzenia są podpięte do jednego kabla. To nie jest najlepszy pomysł, bo jak ten kabel się zepsuje, to cała sieć siada. Dawno temu to było popularne, ale to starsza technologia. Z drugiej strony, topologia podwójnego pierścienia ma dwa pierścienie, co niby zwiększa niezawodność, ale potrafi skomplikować konfigurację. To rozwiązanie jest dla sieci, gdzie niezawodność jest ważna, ale kosztuje to więcej. Pełna siatka z kolei daje najlepszą redundancję, no ale to jest bardzo drogie i trudne do zarządzania, zwłaszcza w dużych sieciach. Ludzie często mylą topologie logiczne i fizyczne. W końcu, jak widać, wybór topologii to zależy od tego, co potrzebujesz, czy to niezawodność, skalowalność czy budżet. No ale prawidłową odpowiedzią jest topologia gwiazdy z uwagi na jej liczne zalety.

Pytanie 27

Schemat ilustruje fizyczną strukturę

A. magistrali

B. szyny

C. gwiazdy

D. drzewa

Topologia gwiazdy jest jedną z najczęściej stosowanych topologii sieci komputerowych ze względu na swoją efektywność i łatwość zarządzania. W tej topologii wszystkie urządzenia sieciowe są podłączone do centralnego punktu, którym zazwyczaj jest switch lub hub. Dzięki temu w przypadku awarii jednego z kabli lub urządzeń tylko ten jeden komponent zostaje odcięty od sieci, co znacząco zwiększa niezawodność całego systemu. Topologia gwiazdy jest łatwa w rozbudowie ponieważ wystarczy dodać nowy kabel do huba lub switcha aby podłączyć dodatkowe urządzenie. Jest to popularne rozwiązanie w lokalnych sieciach komputerowych (LAN) zwłaszcza w biurach i instytucjach ze względu na prostotę instalacji i administrowania. W praktyce stosowanie topologii gwiazdy pozwala na centralne zarządzanie ruchem sieciowym co może być realizowane za pomocą odpowiedniego oprogramowania na switchu. Dzięki temu administratorzy mogą monitorować i optymalizować przepustowość sieci oraz zarządzać bezpieczeństwem danymi przesyłanymi między urządzeniami. Topologia gwiazdy odpowiada także obecnym standardom sieciowym jak Ethernet co dodatkowo ułatwia jej wdrażanie w nowoczesnych infrastrukturach sieciowych.

Pytanie 28

Zaprezentowany komputer jest niepełny. Który z komponentów nie został wymieniony w tabeli, a jest kluczowy dla poprawnego funkcjonowania zestawu i powinien być dodany?

Lp.	Nazwa podzespołu
1.	Cooler Master obudowa komputerowa CM Force 500W czarna
2.	Gigabyte GA-H110M-S2H, Realtek ALC887, DualDDR4-2133, SATA3, HDMI, DVI, D-Sub, LGA1151, mATX
3.	Intel Core i5-6400, Quad Core, 2.70GHz, 6MB, LGA1151, 14nm, 65W, Intel HD Graphics, VGA, TRAY/OEM
4.	Patriot Signature DDR4 2x4GB 2133MHz
5.	Seagate BarraCuda, 3,5", 1TB, SATA/600, 7200RPM, 64MB cache
6.	LG SuperMulti SATA DVD+/-R24x,DVD+RW6x,DVD+R DL 8x, bare bulk (czarny)
7.	Gembird Bezprzewodowy Zestaw Klawiatura i Mysz
8.	Monitor Iiyama E2083HSD-B1 19.5inch, TN, HD+, DVI, głośniki
9.	Microsoft OEM Win Home 10 64Bit Polish 1pk DVD

A. Pamięć RAM

B. Karta graficzna

C. Wentylator procesora

D. Zasilacz

Zasilacz, karta graficzna oraz pamięć RAM to również kluczowe komponenty każdego komputera, ale w kontekście tego pytania ich brak nie jest przyczyną niekompletności zestawu w odniesieniu do chłodzenia procesora. Zasilacz zapewnia niezbędne zasilanie dla całego systemu, a jego parametry muszą być dobrane odpowiednio do specyfikacji energetycznej wszystkich zainstalowanych komponentów. Karta graficzna, choć nie jest wymieniona w tabeli, to w przypadku niektórych konfiguracji może być zintegrowana z procesorem, jak ma to miejsce w przypadku układów Intel HD Graphics. Pamięć RAM jest niezbędna do przechowywania i szybkiego dostępu do danych, ale jej brak w zestawie uniemożliwiłby w ogóle działanie systemu operacyjnego, co nie jest przedmiotem tego pytania. Typowym błędem myślowym jest niedocenianie znaczenia odpowiedniego chłodzenia procesora, zwłaszcza w przypadku zestawów bez dołączonych fabrycznie systemów chłodzących, co może prowadzić do poważnych problemów termicznych, a w konsekwencji do uszkodzenia sprzętu lub znaczącego obniżenia jego wydajności.

Pytanie 29

Diagnostykę systemu Linux można przeprowadzić za pomocą komendy

Thread(s) per core:	1
Core(s) per socket:	4
Socket(s):	1
NUMA node(s):	1

A. cat

B. pwd

C. lscpu

D. whoami

Polecenie lscpu jest używane do wyświetlania szczegółowych informacji o architekturze procesora w systemie Linux. Jest to narzędzie, które zbiera dane z systemu operacyjnego na temat jednostek obliczeniowych takich jak liczba rdzeni na gniazdo liczba wątków na rdzeń liczba gniazd procesorowych oraz inne kluczowe parametry. Dzięki temu administratorzy systemów mogą lepiej zrozumieć zasoby sprzętowe dostępne na serwerze co jest niezbędne przy planowaniu wdrażania aplikacji optymalizacji wydajności oraz monitorowaniu zasobów. Praktyczne zastosowanie lscpu obejmuje scenariusze w których konieczne jest dostosowanie aplikacji do dostępnych zasobów czy też optymalizacja ustawień systemowych. Standardowa praktyka to używanie lscpu w ramach audytu sprzętowego co pozwala na efektywne zarządzanie zasobami oraz unikanie potencjalnych problemów związanych z nieadekwatnym przydzieleniem zasobów. Dodatkowo lscpu może być używane w skryptach automatyzujących procesy docierania do szczegółowych danych sprzętowych co wspiera administratorów w codziennych operacjach związanych z zarządzaniem infrastrukturą IT. Rozumienie tych informacji jest kluczowe dla efektywnego zarządzania i planowania zasobów komputerowych w nowoczesnych środowiskach IT.

Pytanie 30

Zamieszczony komunikat tekstowy wyświetlony na ekranie komputera z zainstalowanym systemem Windows wskazuje na

A. stare lub uszkodzone sterowniki sprzętowe.

B. brak włączonej Zapory systemowej.

C. źle skojarzone aplikacje domyślne.

D. błędną konfigurację adresu IP karty Wi-Fi.

Komunikat o błędzie "HAL INITIALIZATION FAILED" na niebieskim ekranie, czyli tak zwany Blue Screen of Death (BSOD), jednoznacznie wskazuje na poważny problem ze sprzętem lub jego obsługą przez system, a najczęściej – na nieprawidłowe, stare albo uszkodzone sterowniki sprzętowe. HAL (Hardware Abstraction Layer) to warstwa systemu Windows, która odpowiada za komunikację między systemem operacyjnym a sprzętem komputera. Jeśli jej inicjalizacja się nie powiedzie, zazwyczaj winne są sterowniki, które mogą być niezgodne z aktualną wersją Windows lub są po prostu uszkodzone. Moim zdaniem, to bardzo typowy scenariusz po aktualizacji systemu lub wymianie podzespołów, zwłaszcza kart graficznych czy płyt głównych – wtedy często zapomina się o aktualizacji sterowników. Praktyka pokazuje, że regularne pobieranie i instalowanie najnowszych sterowników bezpośrednio od producenta sprzętu, a nie zdawanie się na te domyślne z Windows Update, znacznie zmniejsza ryzyko takich awarii. Branżowe zalecenia Microsoftu i producentów sprzętu są tutaj jasne: sterowniki muszą być zawsze zgodne z wersją systemu i sprzętem. To nie tylko kwestia stabilności, ale też bezpieczeństwa. Z mojego doświadczenia wynika, że gdy pojawia się taki BSOD z HAL, naprawdę warto od razu sprawdzić, czy nie ma jakichś nowych wersji driverów oraz czy sprzęt nie wykazuje fizycznych oznak uszkodzenia. Tego typu wiedza przydaje się nie tylko w pracy informatyka, ale i każdemu, kto dba o sprawny komputer w domu.

Pytanie 31

Jakie jest rozwinięcie skrótu, który odnosi się do usług mających na celu m.in. nadawanie priorytetów przesyłanym pakietom oraz zarządzanie przepustowością w sieci?

A. STP

B. ARP

C. PoE

D. QoS

W niektórych swoich odpowiedziach nie trzymasz się tematu zarządzania priorytetami i przepustowości w sieciach komputerowych. Na przykład, ARP, czyli Address Resolution Protocol, to protokół, który mapuje adresy IP na MAC. To ważne dla lokalnej sieci, bo urządzenia muszą się komunikować, ale to nie ma nic wspólnego z zarządzaniem jakością usług. STP, czyli Spanning Tree Protocol, służy do zapobiegania pętlom w sieciach Ethernet - to też jest ważne, ale nie zajmuje się priorytetowaniem danych. A PoE, czyli Power over Ethernet, pozwala przesyłać energię elektryczną przez kable Ethernet, co jest super w przypadku kamer czy punktów dostępu, ale z QoS nie ma nic wspólnego. Dlatego twoje odpowiedzi nie są związane z QoS i jej zastosowaniami, co może prowadzić do nieporozumień w nowoczesnych sieciach komputerowych.

Pytanie 32

Jakie materiały są używane w kolorowej drukarce laserowej?

A. przetwornik CMOS

B. kartridż z tonerem

C. podajnik papieru

D. pamięć wydruku

Kartridż z tonerem to naprawdę ważny element w kolorowych drukarkach laserowych. To w nim znajduje się toner, taki proszek, który jest odpowiedzialny za to, jak wygląda wydruk na papierze. Kiedy drukujemy, bęben światłoczuły zostaje naładowany elektrostatycznie, a potem przywiera do niego toner. Potem papier jest podgrzewany, co sprawia, że toner mocno przylega do jego powierzchni. Korzystanie z kartridża z tonerem pozwala na uzyskanie świetnej jakości wydruku, a co więcej, tonery mają dużą wydajność, więc można sporo dokumentów wydrukować, zanim trzeba je zmienić. W mojej opinii, dobrze jest wybierać odpowiednie kartridże, bo to wpływa nie tylko na to, jak drukarka działa, ale też na koszty, szczególnie w firmach. Miej na uwadze, że są też zamienniki kartridży, ale powinny być dobrej jakości, żeby uniknąć problemów z działaniem drukarki i osiągnąć najlepsze rezultaty.

Pytanie 33

Na zdjęciu ukazano złącze zasilające

A. dysków wewnętrznych SATA

B. Molex do dysków twardych

C. ATX12V zasilania procesora

D. stacji dyskietek

Złącze zasilania stacji dyskietek jest obecnie rzadko spotykane w nowoczesnych systemach komputerowych z uwagi na zanik użycia stacji dyskietek. Takie złącza były mniejsze i obsługiwały niższe napięcia co czyniło je nieodpowiednimi do zasilania nowoczesnych komponentów komputerowych takich jak procesory które wymagają znacznie większej mocy. W przypadku złączy SATA te nowoczesne złącza służą do zasilania dysków twardych oraz napędów optycznych i zostały zaprojektowane w celu zapewnienia wyższej przepustowości danych oraz większej wydajności energetycznej. Złącza SATA są płaskie i szerokie co jest odmienną konstrukcją od złącza ATX12V które jest węższe i głębsze z wyraźnie innym układem pinów. Z kolei złącza Molex były używane do zasilania starszych dysków twardych oraz napędów optycznych jednak ich konstrukcja i zapotrzebowanie na moc znacznie różnią się od wymagań współczesnych procesorów. Złącza Molex dostarczają napięcia 5V i 12V ale brakowało im specjalizacji i dodatkowego uziemienia które oferują nowoczesne złącza ATX12V. Typowy błąd to stosowanie nieodpowiednich złączy do zasilania komponentów co może prowadzić do niestabilności systemu lub nawet uszkodzenia sprzętu. Wybór odpowiedniego złącza jest kluczowy w procesie montażu i konserwacji sprzętu komputerowego gdyż zapewnia stabilność i wydajność systemu co jest szczególnie ważne w kontekście pracy z wymagającymi aplikacjami i w środowiskach produkcyjnych.

Pytanie 34

Aby przywrócić dane z sformatowanego dysku twardego, konieczne jest zastosowanie programu

A. CD Recovery Toolbox Free

B. RECUVA

C. Acronis True Image

D. CDTrack Rescue

RECUVA to popularny program do odzyskiwania danych, który jest szczególnie skuteczny w przypadku sformatowanych dysków twardych. Działa na zasadzie skanowania wolnych przestrzeni na dysku, gdzie mogą znajdować się nieusunięte dane. Zastosowanie RECUVA jest uzasadnione w sytuacjach, gdy dane zostały przypadkowo usunięte lub po formatowaniu, podczas gdy inne programy mogą nie radzić sobie z takimi przypadkami. Warto również zauważyć, że RECUVA oferuje różne tryby skanowania, co umożliwia użytkownikom dostosowanie procesu do swoich potrzeb. Program pozwala także na podgląd plików przed ich przywróceniem, co zwiększa pewność wyboru. W zgodzie z dobrymi praktykami branżowymi, zawsze zaleca się przechowywanie odzyskanych danych na innym nośniku, aby uniknąć nadpisywania danych, które mogą jeszcze być dostępne. Dodatkowo, regularne tworzenie kopii zapasowych jest kluczowym elementem zarządzania danymi, co może zapobiegać wielu problemom z utratą danych w przyszłości.

Pytanie 35

Jakie jest połączenie używane do wymiany informacji pomiędzy urządzeniami mobilnymi, które stosuje cyfrową transmisję optyczną w trybie bezprzewodowym do przesyłania danych na stosunkowo krótką odległość?

A. IEEE 1394c

B. IEEE 1394a

C. IrDA

D. Bluetooth

Wybór IEEE 1394a i IEEE 1394c jako odpowiedzi na to pytanie jest błędny, ponieważ te standardy dotyczą interfejsu FireWire, który zazwyczaj jest używany w kontekście łączności przewodowej pomiędzy urządzeniami, takimi jak kamery cyfrowe, dyski twarde i urządzenia audio-wideo. FireWire umożliwia transfer danych na dużą odległość, zazwyczaj do 4.5 metra, co jest znacznie więcej niż typowy zasięg technologii IrDA. Dodatkowo, FireWire obsługuje wiele urządzeń podłączonych w szereg, co czyni go odpowiednim dla zastosowań multimedialnych, jednak nie jest to technologia bezprzewodowa. Z kolei Bluetooth to technologia bezprzewodowa, ale jest stworzona do komunikacji na średnie odległości, zazwyczaj do 100 metrów, i nie wykorzystuje technologii optycznej, lecz radiowej. Bluetooth jest powszechnie stosowany w urządzeniach audio, słuchawkach i smartfonach do przesyłania danych, jednak w kontekście krótkodystansowej transmisji optycznej, jak w przypadku IrDA, nie jest właściwym rozwiązaniem. Typowym błędem myślowym jest nieodróżnienie technologii bezprzewodowej od przewodowej oraz mylenie różnych standardów komunikacyjnych pod względem ich zastosowania i charakterystyki. Warto zrozumieć, że każdy z tych standardów ma swoje unikalne cechy i zastosowania, które należy brać pod uwagę przy wyborze odpowiedniego rozwiązania dla określonego problemu komunikacyjnego.

Pytanie 36

Kluczowy sposób zabezpieczenia danych w sieci komputerowej przed nieautoryzowanym dostępem to

A. realizacja kopii danych

B. tworzenie sum kontrolnych plików

C. użycie macierzy dyskowych

D. autoryzacja dostępu do zasobów serwera

Autoryzacja dostępu do zasobów serwera jest kluczowym mechanizmem ochrony danych w sieci komputerowej, ponieważ zapewnia, że tylko uprawnione osoby mogą uzyskać dostęp do wrażliwych informacji i systemów. Proces ten polega na weryfikacji tożsamości użytkowników oraz przypisywaniu im odpowiednich uprawnień do korzystania z zasobów. W praktyce, autoryzacja często wykorzystuje różne metody, takie jak hasła, kody PIN, tokeny czy biometrię. Na przykład, w wielu organizacjach stosuje się systemy zarządzania tożsamością (IAM), które centralizują proces autoryzacji, umożliwiając kontrolę nad dostępem do różnych systemów i aplikacji. Dobre praktyki branżowe, takie jak stosowanie minimalnych uprawnień (principle of least privilege), pomagają ograniczyć ryzyko nieautoryzowanego dostępu oraz naruszenia danych. Standardy, takie jak ISO/IEC 27001, podkreślają znaczenie zarządzania dostępem w kontekście ogólnej strategii ochrony information security.

Pytanie 37

Wykonano test przy użyciu programu Acrylic Wi-Fi Home, a wyniki przedstawiono na zrzucie ekranu. Na ich podstawie można wnioskować, że dostępna sieć bezprzewodowa

A. cechuje się bardzo dobrą jakością sygnału

B. jest niezaszyfrowana

C. osiąga maksymalną prędkość transferu 72 Mbps

D. używa kanałów 10 ÷ 12

Sieć bezprzewodowa jest określona jako nieszyfrowana, co oznacza, że nie stosuje żadnych mechanizmów szyfrowania, takich jak WEP, WPA czy WPA2. W kontekście bezpieczeństwa sieci Wi-Fi brak szyfrowania oznacza, że dane przesyłane w sieci są podatne na podsłuch i ataki typu man-in-the-middle. W praktyce, otwarte sieci Wi-Fi są często spotykane w miejscach publicznych, takich jak kawiarnie czy lotniska, gdzie wygoda połączenia jest priorytetem nad bezpieczeństwem. Jednak zaleca się, aby w domowych i firmowych sieciach stosować co najmniej WPA2, które jest uważane za bezpieczniejsze dzięki używaniu protokołu AES. Szyfrowanie chroni prywatność użytkowników i integralność przesyłanych danych. W przypadku nieszyfrowanej sieci, każdy, kto znajduje się w jej zasięgu, może potencjalnie podsłuchiwać ruch sieciowy, co może prowadzić do utraty danych osobowych lub firmowych. Dlatego też, w celu zwiększenia bezpieczeństwa sieci, zaleca się wdrożenie najnowszych standardów szyfrowania i regularną aktualizację sprzętu sieciowego.

Pytanie 38

Liczba BACA zapisana w systemie heksadecymalnym odpowiada liczbie

A. 47821₍₁₀₎

B. 101110101001010₍₂₎

C. 135316₍₈₎

D. 110010101111010₍₂₎

Często spotykanym problemem jest mylenie systemów liczbowych podczas konwersji, co prowadzi do błędnych odpowiedzi, szczególnie gdy w grę wchodzą liczby zapisane w formacie heksadecymalnym, ósemkowym lub binarnym. W tym pytaniu można było łatwo się pomylić, uznając którąś z odpowiedzi dziesiętnych lub ósemkowych za poprawną, co wynika najczęściej z niedokładnego rozumienia, jak konkretne cyfry heksadecymalne przekładają się na bity. Część osób automatycznie przelicza liczbę BACA na system dziesiętny, wybierając pierwszą z brzegu odpowiedź z zapisem dziesiętnym, ale to nie odzwierciedla faktycznej wartości binarnej tej liczby. Zdarza się też, że ktoś próbuje przekształcić liczbę heksadecymalną na ósemkową, co jest dodatkowym źródłem pomyłek, bo te systemy mają inną podstawę i nie ma między nimi prostego, bezpośredniego przełożenia bez konwersji przez system dziesiętny lub binarny pośrednio. Problem pojawia się także przy zamianie na zapis binarny – czasami zamieniane są pojedyncze cyfry poprawnie, ale gubi się ich kolejność lub liczba bitów, przez co powstaje inny ciąg (np. 110010101111010), który nie odpowiada wartości BACA₁₆. Typowym błędem jest także nieuwzględnienie, że każda cyfra szesnastkowa to dokładnie cztery bity (zgodnie z międzynarodowymi standardami zapisu liczb w systemach pozycyjnych). Zamiast zgadywać, warto rozłożyć każdą cyfrę heksadecymalną na jej równoważnik binarny, a dopiero potem łączyć je w całość. Odpowiedzi niebinarne lub błędne warianty binarne często wynikają z automatycznego lub powierzchownego podejścia, a nie dokładnego przeliczenia. Ten temat przewija się stale w praktyce, szczególnie podczas pracy z kodem niskopoziomowym, rejestrami czy adresami sprzętowymi, więc warto zainwestować chwilę i wyrobić sobie nawyk dokładnego przeliczania, żeby nie popełniać takich błędów w przyszłości.

Pytanie 39

W systemach Windows, aby określić, w którym miejscu w sieci zatrzymał się pakiet, stosuje się komendę

A. ipconfig

B. nslookup

C. tracert

D. ping

Komenda 'tracert' (traceroute) jest narzędziem diagnostycznym używanym w systemach Windows do śledzenia trasy pakietów wysyłanych przez sieć. Dzięki niej możemy zidentyfikować, przez jakie routery przechodzi pakiet, co pozwala na ustalenie miejsca, w którym mogą występować problemy z połączeniem. 'Tracert' wyświetla listę wszystkich punktów pośrednich, które pakiet odwiedza, a także czas, jaki jest potrzebny na dotarcie do każdego z nich. To niezwykle przydatna funkcjonalność w sieciach o dużej złożoności, gdzie lokalizacja problemu może być utrudniona. Na przykład, gdy użytkownik doświadcza opóźnień w połączeniu z określoną stroną internetową, może użyć 'tracert', aby zobaczyć, na którym etapie trasy pakietów występują opóźnienia. Warto również zauważyć, że narzędzie to jest zgodne z zaleceniami branżowymi dotyczącymi diagnostyki sieci, które sugerują monitorowanie tras pakietów jako podstawową metodę lokalizacji problemów w komunikacji sieciowej.

Pytanie 40

Aby aktywować zaprezentowane narzędzie systemu Windows, konieczne jest użycie komendy

A. control userpasswords2

B. net localgroup

C. show userpasswords

D. net users

Polecenie show userpasswords nie istnieje w systemie Windows, co może wynikać z błędnego zrozumienia dostępnych narzędzi i poleceń. Możliwe, że próbujemy osiągnąć coś, co jest wykonywane innym poleceniem, co pokazuje, jak ważne jest dokładne zrozumienie narzędzi i ich przeznaczenia. Net localgroup jest poleceniem wiersza polecenia służącym do zarządzania grupami lokalnymi na komputerze, pozwalając na dodawanie i usuwanie grup lub użytkowników z grup. Chociaż jest to przydatne narzędzie w zarządzaniu komputerem, nie jest używane do bezpośredniego uruchamiania ustawień kont użytkowników. Net users to kolejne polecenie wiersza polecenia, które pozwala na zarządzanie kontami użytkowników, ale działa poprzez linię komend, umożliwiając dodawanie, usuwanie i modyfikowanie kont użytkowników. Pomimo że jest związane z zarządzaniem kontami, nie otwiera graficznego interfejsu, jakiego wymaga pytanie egzaminacyjne. Analizując te polecenia, widzimy, jak istotne jest rozróżnianie ich zastosowań i środowisk, w których są używane. W kontekście egzaminu zawodowego, umiejętność prawidłowego przypisania narzędzi do konkretnych zadań jest kluczowa, co pomaga w skutecznym zarządzaniu systemami IT i zapewnia zgodność z wymaganiami branżowymi oraz standardami zarządzania dostępem i bezpieczeństwem informacji.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej