Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik elektroradiolog
  • Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
  • Data rozpoczęcia: 14 czerwca 2026 10:03
  • Data zakończenia: 14 czerwca 2026 10:09

Egzamin zdany!

Wynik: 39/40 punktów (97,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Kasety do pośredniej radiografii cyfrowej CR są wyposażone

A. w filmy rentgenowskie.
B. w folie wzmacniające.
C. w płyty fosforowe.
D. w płyty ołowiowe.
Prawidłowo – w systemie pośredniej radiografii cyfrowej CR kasety są wyposażone w płyty fosforowe, nazywane też płytami obrazowymi (IP – imaging plate). To nie są klasyczne filmy, tylko specjalne płyty z fosforem luminescencyjnym, najczęściej fosforem halogenkowym z domieszką europu. Pod wpływem promieniowania rentgenowskiego w krysztale fosforu gromadzi się energia w postaci tzw. obrazu utajonego. Ten obraz nie jest widoczny gołym okiem, dopiero skaner CR odczytuje go laserem, powodując zjawisko fotostymulowanej luminescencji. Wtedy emisja światła jest zamieniana przez fotopowielacz i przetwornik A/C na sygnał cyfrowy, który trafia do systemu PACS. W praktyce, podczas pracy w pracowni RTG, płyta fosforowa zachowuje się podobnie jak dawny film: wkładasz ją do kasety, po ekspozycji przenosisz do czytnika CR, a po odczycie płyta jest kasowana i może być użyta ponownie dziesiątki, a nawet setki razy, o ile nie zostanie mechanicznie uszkodzona. Moim zdaniem ważne jest, żeby kojarzyć CR właśnie z płytą fosforową, a DR z detektorem płaskopanelowym – to dwa różne systemy cyfrowe. Standardem dobrej praktyki jest delikatne obchodzenie się z kasetami CR, unikanie zarysowań i zginania, bo wszelkie uszkodzenia płyty fosforowej potem wychodzą jako artefakty na obrazie (pasy, plamki, „zadrapania”). W wielu szpitalach CR nadal jest używany w pracowniach ogólnych, na SOR czy w weterynarii, bo jest tańszy i bardziej elastyczny niż pełne DR, a kluczowe jest właśnie to, że sercem kasety jest płyta fosforowa, a nie film rentgenowski czy płyta ołowiowa.

Pytanie 2

Planowany obszar napromieniania PTV obejmuje

A. wyłącznie obszar napromieniania guza.
B. guz w mózgu bez marginesów.
C. obszar napromieniania guza wraz z marginesami.
D. guz w płucach bez marginesów.
Planowany obszar napromieniania PTV (Planning Target Volume) to w radioterapii pojęcie bardzo konkretne i wbrew pozorom wcale nie chodzi tylko o sam guz. PTV zawsze obejmuje obszar napromieniania guza wraz z odpowiednimi marginesami bezpieczeństwa. Te marginesy dodaje się po to, żeby skompensować wszystkie możliwe niepewności: drobne przesunięcia pacjenta, ruchy narządów (np. oddech, perystaltyka), różnice w ułożeniu z dnia na dzień, a nawet nieidealną powtarzalność ustawień aparatu. W standardach ICRU (np. ICRU 50, 62) wyróżnia się kilka objętości: GTV (gross tumor volume – widoczny guz), CTV (clinical target volume – guz + mikroskopowe szerzenie) i dopiero na CTV nakłada się marginesy, tworząc PTV. Czyli PTV to nie „to co widać”, tylko „to co chcemy na pewno pokryć dawką mimo wszystkich odchyłek”. W praktyce, przy planowaniu w TPS (system planowania leczenia), fizyk medyczny i lekarz radioterapeuta definiują GTV i CTV na obrazach TK/MR, a następnie automatycznie lub ręcznie generują marginesy, np. 5–10 mm, uzależnione od lokalizacji, stabilizacji pacjenta i techniki (IMRT, VMAT, stereotaksja). W nowoczesnych technikach IGRT marginesy czasem można zmniejszać, ale nigdy nie rezygnuje się z nich całkowicie, bo to byłoby wbrew zasadom bezpieczeństwa onkologicznego. Moim zdaniem kluczowe jest zapamiętanie: PTV = objętość kliniczna + marginesy na błędy ustawienia i ruch, a nie sam guz. Dzięki temu dawka terapeutyczna realnie trafia tam, gdzie ma trafić, a ryzyko niedonapromienienia fragmentu guza jest dużo mniejsze.

Pytanie 3

W której projekcji należy wykonać badanie radiologiczne kręgosłupa lędźwiowego, by na otrzymanym zdjęciu wyrostki kręgów lędźwiowych układały się w charakterystyczny kształt piesków (teriera szkockiego)?

A. AP
B. Bocznej.
C. Skośnej.
D. PA
Prawidłowa jest projekcja skośna, bo właśnie w tym ułożeniu pacjenta wyrostki stawowe kręgów lędźwiowych ustawiają się względem siebie tak, że na obrazie RTG przypominają charakterystyczne „pieski”, często w literaturze nazywane „Scottie dog sign”. W projekcji skośnej najlepiej uwidaczniają się stawy międzywyrostkowe (stawy międzykręgowe tylne), czyli tzw. stawy międzykręgowe lędźwiowe. To one, razem z łukami kręgów, tworzą tę specyficzną sylwetkę psa: wyrostek kolczysty to ogon, wyrostek poprzeczny to pysk, nasada łuku to szyja, wyrostek stawowy górny to ucho, a wyrostek stawowy dolny to przednia łapa. W praktyce technik RTG układa pacjenta w pozycji AP skośnej pod kątem około 45° (czasem trochę mniej lub więcej, zależnie od budowy pacjenta), tak żeby promień centralny przechodził przez stawy międzywyrostkowe. Standardy wykonywania zdjęć kręgosłupa lędźwiowego zakładają, że projekcje skośne wykonuje się właśnie wtedy, gdy chcemy ocenić stawy międzywyrostkowe, podejrzewamy spondylolizę, spondylolistezę lub inne zmiany w łukach kręgów. Z mojego doświadczenia to pytanie często się pojawia na egzaminach, bo ten „piesek” to taki klasyczny obrazkowy sposób zapamiętania anatomii czynnościowej łuku kręgowego. Warto też pamiętać, że w typowym zestawie badań RTG L-S wykonuje się projekcję AP, boczną oraz – w razie wskazań – właśnie skośne, żeby „dostrzyc” to, czego nie widać dobrze na zdjęciu czołowym czy bocznym. To jest po prostu dobra praktyka w radiologii konwencjonalnej.

Pytanie 4

Które środki kontrastujące wykorzystywane są w diagnostyce rezonansem magnetycznym?

A. Środki na bazie gadolinu.
B. Jodowe, rozpuszczalne w wodzie.
C. Jodowe, nierozpuszczalne w wodzie.
D. Środki na bazie siarczanu baru.
Prawidłowo wskazano środki kontrastujące na bazie gadolinu, bo to właśnie one są standardowo stosowane w diagnostyce rezonansem magnetycznym (MR). Mechanizm ich działania nie polega na pochłanianiu promieniowania, jak w RTG czy TK, tylko na zmianie właściwości magnetycznych tkanek – głównie skróceniu czasu relaksacji T1 (a częściowo też T2). Dzięki temu obszary, gdzie środek się gromadzi, świecą jaśniej na obrazach T1‑zależnych, co ułatwia wykrywanie guzów, stanów zapalnych, ognisk demielinizacji czy zaburzeń bariery krew–mózg. W praktyce klinicznej używa się preparatów gadolinowych w badaniach MR mózgu, kręgosłupa, w onkologii, naczyniach (angio-MR) czy przy planowaniu zabiegów neurochirurgicznych. Nowoczesne wytyczne podkreślają konieczność oceny czynności nerek (eGFR) przed podaniem kontrastu gadolinowego, ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek istnieje ryzyko nefrogennego układowego zwłóknienia (NSF). Z mojego doświadczenia w pracowni obrazowej bardzo ważne jest też dokładne zebranie wywiadu: wcześniejsze badania z kontrastem, reakcje niepożądane, choroby przewlekłe. W odróżnieniu od jodowych środków kontrastowych stosowanych w TK, preparaty gadolinowe generalnie rzadziej dają ciężkie reakcje alergiczne, ale mimo wszystko personel musi być przygotowany na postępowanie w anafilaksji. Dobrą praktyką jest też dokumentowanie rodzaju, dawki i ewentualnych objawów po podaniu kontrastu w systemie RIS/PACS, żeby przy kolejnych badaniach mieć pełny obraz historii pacjenta.

Pytanie 5

Rak drobnokomórkowy i rak niedrobnokomórkowy to postacie organiczne nowotworów złośliwych

A. tarczycy.
B. płuc.
C. prostaty.
D. piersi.
Rak drobnokomórkowy i rak niedrobnokomórkowy to klasyczny, wręcz podręcznikowy podział raka płuca. W praktyce klinicznej, w opisie histopatologicznym i w dokumentacji onkologicznej bardzo często zobaczysz właśnie takie sformułowanie: „rak płuca drobnokomórkowy (SCLC)” lub „rak płuca niedrobnokomórkowy (NSCLC)”. Ten podział jest kluczowy, bo obie grupy różnią się przebiegiem choroby, rokowaniem, a przede wszystkim wyborem leczenia. Rak drobnokomórkowy rośnie szybko, wcześnie daje przerzuty i zwykle jest bardzo wrażliwy na chemioterapię i radioterapię, ale niestety też często szybko nawraca. Rak niedrobnokomórkowy to cała grupa nowotworów: gruczołowy, płaskonabłonkowy, wielkokomórkowy. Dla nich podstawową metodą leczenia we wczesnych stadiach jest chirurgia (resekcja płuca lub płata), a radioterapia i chemioterapia są stosowane jako leczenie uzupełniające lub paliatywne.
W diagnostyce obrazowej, szczególnie w RTG i TK klatki piersiowej, technik i lekarz muszą mieć z tyłu głowy, że każdy podejrzany guzek lub naciek w płucu może być jednym z tych typów raka. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć: guz płuca + opis hist-pat = myślimy, czy to SCLC czy NSCLC, bo od tego zależy np. planowanie pola napromieniania, dobór protokołu TK z kontrastem, kwalifikacja do PET-CT. W dobrych praktykach klinicznych zawsze dąży się do potwierdzenia rozpoznania biopsją (bronchoskopia, biopsja przezskórna pod kontrolą TK), a dopiero potem planuje leczenie onkologiczne. Ten podział nie dotyczy piersi, prostaty ani tarczycy – tam obowiązują zupełnie inne klasyfikacje histologiczne, więc prawidłowe skojarzenie go wyłącznie z rakiem płuca jest bardzo ważne w codziennej pracy z opisami badań obrazowych i dokumentacją onkologiczną.

Pytanie 6

W której próbie stroikowej przystawia się stroik do czoła (u podstawy nosa) lub na szczycie głowy i porównuje się przewodnictwo kostne ucha prawego i lewego?

A. W próbie Rinnego.
B. W próbie Binga.
C. W próbie Schwabacha.
D. W próbie Webera.
W próbie Webera rzeczywiście przykładamy drgający stroik kamertonowy do linii pośrodkowej czaszki – najczęściej na szczycie głowy, na czole u podstawy nosa albo na siekacze górne – i porównujemy przewodnictwo kostne między prawym a lewym uchem. To badanie jest klasycznym testem stroikowym do oceny lateralizacji dźwięku. W praktyce klinicznej chodzi o to, żeby sprawdzić, czy dźwięk jest słyszany symetrycznie w obu uszach, czy „ucieka” bardziej na jedną stronę. U osoby z prawidłowym słuchem lub z symetrycznym ubytkiem słuchu dźwięk z próby Webera jest odczuwany w linii środkowej, jakby „w głowie”. Przy niedosłuchu przewodzeniowym (np. korek woskowinowy, wysięk w jamie bębenkowej) dźwięk lateralizuje do ucha chorego, natomiast przy niedosłuchu odbiorczym (uszkodzenie ślimaka, nerwu VIII) – do ucha lepiej słyszącego. Moim zdaniem warto zapamiętać prosty schemat: Weber do środka czaszki, ocena gdzie „ucieka” dźwięk. W standardzie badania laryngologicznego próba Webera jest zawsze łączona z próbą Rinnego, bo dopiero zestawienie wyników pozwala w miarę sensownie odróżnić uszkodzenie przewodzeniowe od odbiorczego. W gabinecie protetyka słuchu czy w podstawowej opiece zdrowotnej te dwie próby są taką szybką, „łóżkową” metodą orientacyjnej oceny słuchu zanim pacjent trafi na audiometrię tonalną. Warto też pamiętać, żeby w trakcie badania poprosić pacjenta o zamknięcie oczu i nie sugerować mu odpowiedzi, bo subiektywne wrażenie lateralizacji jest kluczowe dla interpretacji.

Pytanie 7

Brachyterapia polega na napromieniowaniu pacjenta promieniowaniem

A. ze źródeł umieszczonych tylko na skórze pacjenta.
B. cząsteczkowym pochodzącym z akceleratora.
C. fotonowym pochodzącym z akceleratora.
D. ze źródeł umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie lub w napromienianych tkankach.
Prawidłowo – istota brachyterapii polega właśnie na tym, że źródła promieniowania jonizującego umieszcza się w bezpośrednim sąsiedztwie guza albo wręcz w samych napromienianych tkankach. Dzięki temu dawka jest bardzo wysoka w objętości nowotworu, a bardzo szybko spada w miarę oddalania się od źródła. To jest kluczowa zaleta tej metody w porównaniu z teleradioterapią, gdzie promieniowanie dociera z zewnątrz, z dużej odległości (z akceleratora liniowego). W praktyce klinicznej stosuje się różne techniki brachyterapii: śródtkankową (np. przy rakach prostaty, języka, piersi – igły lub implanty z izotopem wprowadzane w guz), śródjamową (np. rak szyjki macicy, endometrium – aplikatory w jamie macicy lub pochwie) czy powierzchowną, gdy źródło jest tuż przy skórze. Najczęściej używane są źródła irydu-192 (HDR, PDR) lub jodu-125, cezu-137, palladu-103, w zależności od wskazań. Planowanie brachyterapii odbywa się na podstawie badań obrazowych (TK, MR, czasem USG), a system planowania dawki dokładnie wylicza rozkład izodoz wokół źródeł. Zgodnie ze standardami radioterapii onkologicznej (np. wytyczne ESTRO, ICRU) bardzo ważne jest precyzyjne pozycjonowanie aplikatorów oraz kontrola ich położenia przed napromienianiem, bo nawet niewielkie przesunięcie może zmienić rozkład dawki w krytycznych narządach. Moim zdaniem warto zapamiętać jedno: brachyterapia = źródło promieniowania blisko guza, wysoka dawka lokalnie, oszczędzenie tkanek zdrowych. To właśnie odróżnia ją od „klasycznego” napromieniania z akceleratora.

Pytanie 8

Przyczyną zaniku kostnego jest

A. przedawkowanie spożycia wapnia.
B. duży i częsty wysiłek.
C. nadmiar witaminy D3.
D. utrata macierzy kostnej.
Prawidłowo wskazana przyczyna zaniku kostnego to utrata macierzy kostnej. Kość nie jest strukturą „martwą”, tylko żywą tkanką, która stale się przebudowuje. Podstawą tej przebudowy jest właśnie macierz kostna, czyli rusztowanie zbudowane głównie z kolagenu typu I, na którym odkładają się sole mineralne – głównie fosforan wapnia w postaci hydroksyapatytu. Gdy dochodzi do przewagi procesów resorpcji (działanie osteoklastów) nad tworzeniem nowej tkanki kostnej (osteoblasty), macierz jest stopniowo tracona i rozwija się zanik kostny, np. w osteoporozie czy przy długotrwałym unieruchomieniu kończyny. W praktyce klinicznej widać to bardzo wyraźnie w badaniach obrazowych: na zdjęciach RTG obserwuje się obniżenie gęstości kostnej, ścieńczenie beleczek kostnych, poszerzenie jam szpikowych. W densytometrii (DXA) notuje się spadek T-score, co od razu kojarzy się z utratą masy i jakości macierzy kostnej. Moim zdaniem warto zapamiętać, że sama obecność wapnia to za mało – bez prawidłowej macierzy kolagenowej nie ma gdzie tego wapnia „przyczepić”. Dlatego w profilaktyce i leczeniu osteoporozy tak duży nacisk kładzie się nie tylko na suplementację wapnia i witaminy D3, ale też na aktywność fizyczną, prawidłową dietę białkową oraz unikanie leków i stanów, które nasilają resorpcję kości. W standardach postępowania (np. zalecenia towarzystw osteologicznych) wyraźnie podkreśla się rolę równowagi między tworzeniem macierzy a jej degradacją: jeśli ta równowaga jest zaburzona na korzyść utraty, to właśnie wtedy rozwija się zanik kostny, widoczny później w badaniach obrazowych i objawach klinicznych, jak złamania niskoenergetyczne czy obniżenie wzrostu.

Pytanie 9

Hiperfrakcjonowanie dawki w teleradioterapii polega na napromienianiu 2 do 3 razy dziennie dawką frakcyjną

A. większą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.
B. większą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.
C. mniejszą niż 2 Gy i wydłużeniu całkowitego czasu leczenia.
D. mniejszą niż 2 Gy bez zmiany całkowitego czasu leczenia.
W tym pytaniu bardzo łatwo pomylić różne schematy frakcjonowania, bo wszystkie brzmią dość podobnie, a różnice są czysto „liczbowe”, ale za tymi liczbami stoi konkretna radiobiologia. Hiperfrakcjonowanie to nie jest po prostu „więcej razy dziennie” ani „większa dawka”, tylko konkretny sposób podawania promieniowania: dawka na pojedynczą frakcję jest mniejsza niż standardowe 2 Gy, frakcji jest więcej w ciągu dnia, a całkowity czas leczenia pozostaje zbliżony do klasycznego schematu. Błędne skojarzenie, że skoro robimy 2–3 frakcje dziennie, to dawka jednostkowa powinna być większa, wynika często z mylenia hiperfrakcjonowania z hipofrakcjonowaniem. W hipofrakcjonowaniu właśnie podnosi się dawkę frakcyjną (np. 3–8 Gy), zwykle przy mniejszej liczbie frakcji i często skróceniu całkowitego czasu leczenia, co wykorzystuje się np. w radioterapii paliatywnej czy stereotaktycznej (SBRT). Z kolei pomysł wydłużania całkowitego czasu leczenia przy hiperfrakcjonowaniu jest sprzeczny z jego celem. Jeżeli leczenie trwa dłużej, dochodzi do repopulacji komórek nowotworowych, czyli guz ma więcej czasu na „odbudowę”, co obniża skuteczność terapii. Standardy planowania radioterapii jasno mówią, że w schematach hiperfrakcyjnych całkowity czas leczenia powinien być podobny do konwencjonalnego, właśnie po to, żeby nie zwiększać ryzyka odrastania guza. Dodatkowo, zwiększanie dawki frakcyjnej przy dwóch lub trzech frakcjach dziennie mocno podbiłoby ryzyko powikłań późnych w tkankach zdrowych, takich jak zwłóknienia, mielopatie czy uszkodzenia narządów krytycznych. Z mojego doświadczenia w nauczaniu ten błąd bierze się z prostego skojarzenia: „więcej frakcji = więcej dawki na raz”, a tymczasem w radioterapii często jest odwrotnie – im więcej frakcji, tym mniejsza dawka na pojedyncze naświetlanie, przy starannie zaplanowanej dawce całkowitej i czasie leczenia.

Pytanie 10

Które badanie, zgodnie z zakresem kompetencji, może samodzielnie wykonać technik elektroradiolog?

A. Rentgenowskie klatki piersiowej z kontrastem.
B. Pielografię.
C. Bronchoskopię.
D. Rentgenowskie jednokontrastowe żołądka.
Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z zakresu kompetencji technika elektroradiologii określonego w programach kształcenia i w praktyce szpitalnej. Technik może samodzielnie wykonywać klasyczne badania rentgenowskie, w tym projekcje klatki piersiowej, również z użyciem środka kontrastowego, o ile procedura nie wymaga ingerencji typowo lekarskiej, jak np. endoskopia czy zabieg chirurgiczny. RTG klatki piersiowej z kontrastem mieści się w standardowej diagnostyce obrazowej, gdzie technik odpowiada za prawidłowe pozycjonowanie pacjenta, dobór parametrów ekspozycji (kV, mAs, ognisko, filtracja), zastosowanie osłon ochronnych oraz za komunikację z pacjentem i obserwację jego stanu w trakcie badania. W praktyce może to być np. badanie przełyku z kontrastem, gdzie kluczowe jest dobranie odpowiednich projekcji, tempo wykonywania zdjęć i współpraca z pacjentem, który połyka środek cieniujący.
Moim zdaniem ważne jest, żebyś kojarzył, że technik nie decyduje o wskazaniach klinicznych ani nie stawia rozpoznania – to rola lekarza radiologa – ale odpowiada za jakość techniczną obrazów i bezpieczeństwo radiologiczne. Dobre praktyki mówią jasno: technik musi znać zasady stosowania kontrastów jodowych i barytowych, rozumieć ryzyko reakcji niepożądanych, znać procedury postępowania w razie nagłego pogorszenia stanu pacjenta. W RTG klatki piersiowej z kontrastem technik zwykle współpracuje z lekarzem przy podaniu kontrastu, ale samo wykonanie ekspozycji, ustawienie aparatu, dobór projekcji (PA, boczna, skośne) oraz kontrola artefaktów leży już w jego kompetencjach. To jest takie typowe, codzienne badanie z obszaru klasycznej radiologii, idealnie wpasowane w profil zawodowy technika elektroradiologii.

Pytanie 11

Glukoza podawana pacjentowi w badaniu PET jest znakowana radioaktywnym

A. fluorem.
B. torem.
C. technetem.
D. fosforem.
W badaniu PET standardowym radiofarmaceutykiem jest 18F-FDG, czyli deoksyglukoza znakowana izotopem fluoru-18. To właśnie fluor jest tutaj kluczowy. Jest to emiter pozytonów, który po podaniu dożylnym ulega rozpadowi, a powstające pozytony anihilują z elektronami w tkankach pacjenta. W wyniku anihilacji powstają dwie kwanty promieniowania gamma o energii 511 keV, lecące w przeciwnych kierunkach. Detektory w skanerze PET rejestrują te dwa fotony w koincydencji i na tej podstawie system rekonstruuje trójwymiarowy rozkład aktywności radiofarmaceutyku w organizmie. Dzięki temu można ocenić metabolizm glukozy w różnych narządach, głównie w mózgu, mięśniu sercowym oraz w tkance nowotworowej. W praktyce klinicznej 18F-FDG jest złotym standardem w onkologii, np. przy ocenie zaawansowania chłoniaków, raka płuca czy monitorowaniu odpowiedzi na chemioterapię. Moim zdaniem warto zapamiętać, że fluor-18 ma stosunkowo krótki czas połowicznego zaniku (ok. 110 minut), co z jednej strony wymaga dobrej logistyki (cyklotron, pracownia radiofarmacji, szybki transport), ale z drugiej ogranicza dawkę skuteczną dla pacjenta. Z punktu widzenia technika medycyny nuklearnej ważne jest też to, że FDG zachowuje się bardzo podobnie do naturalnej glukozy: wnika do komórek poprzez transportery GLUT, jest fosforylowana, ale dalej nie bierze udziału w glikolizie, więc „zatrzymuje się” w komórkach o wysokim metabolizmie. To właśnie pozwala obrazować ogniska nowotworowe, procesy zapalne czy żywotność mięśnia sercowego zgodnie z obowiązującymi protokołami i standardami EANM czy SNMMI.

Pytanie 12

Na którym obrazie rentgenowskim sutka uwidoczniono zmianę patologiczną w obrębie węzłów chłonnych?

A. Obraz 2
Ilustracja do odpowiedzi A
B. Obraz 4
Ilustracja do odpowiedzi B
C. Obraz 3
Ilustracja do odpowiedzi C
D. Obraz 1
Ilustracja do odpowiedzi D
Prawidłowo wskazano obraz 2, ponieważ to właśnie na nim widać patologiczną zmianę w obrębie węzłów chłonnych pachowych. W górnej części projekcji bocznej sutka widoczna jest dobrze odgraniczona, silnie zacieniona struktura o charakterze powiększonego węzła chłonnego z cechami patologii. W mammografii węzły chłonne pachowe zwykle mają kształt fasolki, z widocznym przejaśnieniem odpowiadającym wnęce tłuszczowej. W przypadku zajęcia nowotworowego (np. przerzut raka piersi) dochodzi do powiększenia węzła, zatarcia wnęki tłuszczowej, nieregularnych zarysów, a czasem do zwapnień. Na obrazie 2 właśnie taki patologiczny węzeł jest widoczny – poza zasadniczym gruczołem sutkowym, w typowej lokalizacji pachowej. Z mojego doświadczenia to jeden z częstszych elementów, które mniej wprawne oko łatwo ignoruje, bo skupia się tylko na samym gruczole piersiowym, a nie na „obrzeżach” obrazu. Standardem opisu mammografii (zgodnie z BI-RADS) jest jednak systematyczne ocenianie nie tylko tkanki gruczołowej i skóry, ale również dołu pachowego i obecnych tam węzłów. W praktyce technika obrazowania też ma znaczenie: prawidłowo wykonana projekcja MLO (skośna przyśrodkowo‑boczna) powinna obejmować szczyt pachy, tak aby radiolog mógł ocenić węzły chłonne. Dlatego u technika elektroradiologii bardzo ważne jest nawykowe „dopilnowanie” głębokiego ujęcia pachy – dokładnie tak, jak na tym przykładzie. W codziennej pracy przekłada się to bezpośrednio na lepsze wykrywanie zaawansowania choroby nowotworowej i precyzyjniejsze planowanie leczenia chirurgicznego czy onkologicznego.

Pytanie 13

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na radiogramie stawu kolanowego?

Ilustracja do pytania
A. Kłykieć boczny.
B. Guzek międzykłykciowy przyśrodkowy.
C. Kłykieć przyśrodkowy.
D. Guzek międzykłykciowy boczny.
Na radiogramie w projekcji a‑p (przednio‑tylnej) strzałka wskazuje na guzki międzykłykciowe kości piszczelowej, a dokładniej na guzek międzykłykciowy boczny. Widać go jako wyniosłość kostną w obrębie pola międzykłykciowego, po stronie bocznej (czyli bardziej „na zewnątrz” stawu). Kluczowe jest tu rozróżnienie: kłykcie to zaokrąglone powierzchnie stawowe kości udowej i piszczelowej, natomiast guzki międzykłykciowe leżą pomiędzy nimi, w miejscu przyczepu więzadeł krzyżowych i części włókien łąkotek. Na prawidłowo wykonanym RTG kolana w standardzie wg zaleceń ECR czy ESR najpierw określamy, gdzie jest strona boczna i przyśrodkowa – zwykle patrzymy na szerokość szpary stawowej i kształt kłykci piszczeli. Strona boczna ma zwykle nieco bardziej wklęsły zarys i mniejszy kłykieć piszczelowy. Moim zdaniem warto sobie w głowie układać prostą zasadę: od strony bocznej widzimy bardziej strome zbocze guzka międzykłykciowego. W praktyce technika radiologiczna używa identyfikacji guzków międzykłykciowych do oceny ustawienia więzadeł krzyżowych (np. przy podejrzeniu awulsji kostnej) oraz do oceny prawidłowości projekcji – jeśli guzki są przesłonięte przez kłykcie, projekcja może być obrócona. W badaniach porównawczych (np. przy planowaniu osi mechanicznej kończyny dolnej) poprawne rozpoznanie, który guzek jest boczny, a który przyśrodkowy, jest absolutną podstawą. W obrazowaniu TK i MR te same struktury są punktami orientacyjnymi przy opisie uszkodzeń ACL i PCL, dlatego dobrze je „wyłapywać” już na prostym RTG, bo to ułatwia dalszą interpretację bardziej złożonych badań.

Pytanie 14

Który system informatyczny służy do archiwizacji i transmisji obrazów radiologicznych?

A. PACS
B. IHE
C. DICOM
D. HL7
PACS (Picture Archiving and Communication System) to dokładnie ten system, który w nowoczesnej radiologii odpowiada za archiwizację, przeglądanie i transmisję obrazów diagnostycznych. W praktyce wygląda to tak, że każde badanie RTG, TK, MR, USG czy mammografia, po zakończeniu akwizycji na aparacie, jest automatycznie wysyłane w formacie DICOM do serwera PACS. Tam jest przechowywane, opisywane przez lekarza radiologa i udostępniane innym systemom, np. stacjom opisowym, systemowi RIS albo systemowi szpitalnemu HIS. Moim zdaniem kluczowe jest zrozumienie, że PACS to nie tylko „magazyn obrazów”, ale cała infrastruktura komunikacyjna: serwery, macierze dyskowe, oprogramowanie do przeglądania, archiwa długoterminowe, a często też mechanizmy backupu i replikacji. W dobrze zorganizowanej pracowni radiologicznej wszystko kręci się wokół PACS: technik wykonuje badanie, aparat wysyła obrazy do PACS, lekarz opisuje je na stacji roboczej podłączonej do PACS, a potem wynik i obrazy są dostępne np. na oddziale chirurgii czy SOR. To właśnie PACS umożliwia szybkie porównanie aktualnych badań z archiwalnymi, co jest standardem dobrej praktyki w diagnostyce obrazowej, np. przy kontroli zmian nowotworowych albo ocenie złamań gojących się. W odróżnieniu od samych standardów komunikacyjnych, PACS jest konkretnym systemem informatycznym wdrażanym w szpitalu, z konfiguracją użytkowników, uprawnień, kontroli jakości obrazów i rejestrowaniem logów dostępu, co ma też znaczenie prawne i dla ochrony danych medycznych. W codziennej pracy technika medycznego umiejętność sprawnego korzystania z PACS, wyszukiwania badań po nazwisku, numerze PESEL czy numerze zlecenia, to absolutna podstawa nowoczesnej radiologii.

Pytanie 15

Na przedstawionym scyntygramie ukazano duży obszar

Ilustracja do pytania
A. zmniejszonego wychwytu znacznika w prawym stawie kolanowym.
B. wzmożonego wychwytu znacznika w lewym stawie kolanowym.
C. zmniejszonego wychwytu znacznika w lewym stawie kolanowym.
D. wzmożonego wychwytu znacznika w prawym stawie kolanowym.
Na tym scyntygramie prawidłowo rozpoznałeś obszar wzmożonego wychwytu znacznika w lewym stawie kolanowym. W badaniach medycyny nuklearnej trzeba pamiętać, że ogniska o większej aktywności radioznacznika (tzw. „hot spoty”) są na obrazie ciemniejsze lub intensywniej wysycone, bo rejestrujemy tam większą liczbę zliczeń z gammakamery. W scyntygrafii kości z użyciem 99mTc-MDP lub podobnych fosfonianów taki wzmożony wychwyt zwykle świadczy o zwiększonym metabolizmie kostnym: procesie zapalnym, przeciążeniu, złamaniu przeciążeniowym, zmianie nowotworowej czy aktywnych zmianach zwyrodnieniowych. Kluczowe jest też prawidłowe rozpoznanie strony – lewy/prawy – na podstawie oznaczeń projekcji (AP, PA) oraz standardowego ułożenia pacjenta. W dobrych praktykach opisowych zawsze weryfikuje się markery strony, podpisy projekcji i porównuje symetryczne struktury, żeby uniknąć pomylenia kolan. Moim zdaniem to jedno z częstszych potknięć na początku nauki. W codziennej pracy technika i lekarza medycyny nuklearnej ważne jest też, by oceniać nie tylko samo ognisko, ale i tło, czyli aktywność w sąsiednich kościach i tkankach miękkich, bo to pomaga odróżnić zmiany ogniskowe od artefaktów (np. ruch pacjenta, zanieczyszczenie znacznikiem). W tym przypadku wyraźne, dobrze ograniczone, asymetryczne zwiększenie gromadzenia znacznika w obrębie lewego stawu kolanowego bardzo jednoznacznie wskazuje na lokalny patologiczny proces kostny lub okołokostny po tej właśnie stronie. Takie obrazy w praktyce często kojarzą się z aktywną gonartrozą, zmianami pourazowymi albo ogniskiem przerzutowym – dalsza diagnostyka zależy już od obrazu klinicznego i innych badań obrazowych.

Pytanie 16

Kryterium rozpoznawczym dla fali δ (delta) w badaniu EKG jest

A. zażębienie na ramieniu zstępującym załamka R.
B. zażębienie na ramieniu wstępującym załamka R.
C. uniesienie odcinka ST.
D. obniżenie odcinka ST.
Prawidłowo wskazana fala δ (delta) to właśnie to charakterystyczne „zażębienie” na ramieniu wstępującym załamka R. W praktyce wygląda to tak, że początek zespołu QRS nie jest stromy i ostry, tylko jakby „rozmyty” i lekko zaokrąglony, z takim delikatnym ząbkiem na początku R. Jest to klasyczny obraz preekscytacji komór, najczęściej w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Elektrofizjologicznie oznacza to, że część komory jest pobudzana wcześniej przez dodatkową drogę przewodzenia (pęczek Kenta), zanim impuls przejdzie prawidłowo przez węzeł AV i układ Hisa-Purkinjego. Moim zdaniem warto to sobie dobrze „wryć w pamięć”, bo jak raz zobaczysz typową falę delta, to potem łatwo ją rozpoznasz. W standardach interpretacji EKG (np. zalecenia ESC) podkreśla się, że fala δ idzie w pakiecie z poszerzeniem QRS i skróceniem odstępu PQ/PR. W codziennej pracy technika czy pielęgniarki kardiologicznej znajomość tego objawu jest ważna, bo pacjent z WPW ma zwiększone ryzyko groźnych tachyarytmii, zwłaszcza przy współistniejącym migotaniu przedsionków. Warto też zwrócić uwagę, że fala delta jest najlepiej widoczna w odprowadzeniach, gdzie załamek R jest dominujący, często w V3–V6. W praktyce, przy opisie EKG, dobrze jest celowo „przeskanować” początek każdego zespołu QRS i szukać tego subtelnego zaokrąglenia. Jeśli jest wątpliwość, przydatne bywa powiększenie zapisu lub porównanie z wcześniejszym EKG pacjenta, żeby ocenić, czy to cecha stała i czy koreluje ze skróconym PQ. Taka systematyczna analiza zgodna z dobrymi praktykami interpretacji EKG naprawdę zmniejsza ryzyko przeoczenia zespołu preekscytacji.

Pytanie 17

Który artefakt wskazano strzałkami na obrazie USG nerki?

Ilustracja do pytania
A. Ogon komety.
B. Wzmocnienie akustyczne.
C. Podwójne odbicie.
D. Cień akustyczny.
Prawidłowo rozpoznano klasyczny cień akustyczny. Na obrazie USG widać silnie hiperechogeniczną (bardzo jasną) strukturę w obrębie nerki, a dokładnie za nią – w kierunku dalszym od głowicy – znajduje się jednolicie ciemny, „wycięty” obszar, wskazany strzałkami. To właśnie jest cień akustyczny: miejsce, gdzie fala ultradźwiękowa nie dociera, bo została prawie całkowicie odbita lub pochłonięta przez strukturę o bardzo dużej impedancji akustycznej, np. kamień nerkowy, zwapnienie, zwłókniała blizna. W praktyce klinicznej cień akustyczny jest jednym z najważniejszych artefaktów w USG jamy brzusznej. Pozwala odróżnić złogi od np. skrzepów czy masy śluzowej, które zwykle nie dają wyraźnego cienia. Standardowo opisując USG nerki, dobry diagnosta zawsze ocenia: echogeniczność miąższu, zarysy układu kielichowo‑miedniczkowego oraz właśnie obecność struktur hiperechogenicznych z cieniem akustycznym. Moim zdaniem to jest jedno z tych zjawisk, które warto „wykuć na pamięć” i nauczyć się rozpoznawać na pierwszy rzut oka, bo przydaje się nie tylko w nerkach, ale też przy kamicy pęcherzyka żółciowego, zwapniałych guzach, ciałach obcych czy złogach w drogach moczowych. Dobre praktyki mówią też, żeby zawsze potwierdzić cień w dwóch płaszczyznach i ewentualnie skorygować ogniskowanie oraz głębokość, żeby upewnić się, że to nie jest tylko artefakt zależny od ustawień aparatu, ale rzeczywisty cień akustyczny związany z konkretną zmianą patologiczną.

Pytanie 18

W badaniu cystografii wstępującej środek kontrastowy należy podać

A. wstecznie do moczowodu.
B. bezpośrednio do pęcherza moczowego.
C. bezpośrednio do układu kielichowo-miedniczkowego.
D. przez powłoki skórne do miedniczki nerkowej.
W cystografii wstępującej środek kontrastowy zawsze podajemy bezpośrednio do pęcherza moczowego, przez cewnik założony przez cewkę moczową. To jest sedno tej metody. Badanie ma ocenić kształt, pojemność, zarys ścian pęcherza, ewentualne uchyłki, przetoki, a także – przy cystografii mikcyjnej – obecność refluksu pęcherzowo‑moczowodowego. Żeby to było możliwe, kontrast musi wypełnić pęcherz od środka, w sposób kontrolowany, pod niewielkim ciśnieniem, zazwyczaj grawitacyjnie z butli zawieszonej na odpowiedniej wysokości. W standardach radiologicznych podkreśla się, że stosuje się wodnorozpuszczalne środki cieniujące, podawane właśnie drogą przezcewkową, a nie przez nakłucie nerki czy moczowodu. Z mojego doświadczenia to badanie jest dość rutynowe, ale wymaga dokładnego przestrzegania zasad aseptyki przy zakładaniu cewnika, bo wprowadzamy kontrast bezpośrednio do układu moczowego. W praktyce technik radiologii współpracuje z lekarzem przy przygotowaniu zestawu do cewnikowania, odpowiednio odpowietrza zestaw z kontrastem, kontroluje tempo wypełniania pęcherza i pozycję pacjenta podczas zdjęć. Ważne jest też, żeby pamiętać o projekcjach – zwykle wykonuje się zdjęcia w projekcji AP, czasem skośne, a przy podejrzeniu refluksu dodatkowo w trakcie mikcji. Dobrą praktyką jest również poinformowanie pacjenta, że może odczuwać parcie na mocz podczas wypełniania pęcherza, co jest całkowicie normalne, byle nie było bólu. Ta świadomość całego schematu postępowania bardzo pomaga potem w pracy na pracowni.

Pytanie 19

Promieniowanie rentgenowskie jest

A. falą elektromagnetyczną.
B. strumieniem protonów.
C. strumieniem elektronów.
D. falą ultradźwiękową.
Poprawnie: promieniowanie rentgenowskie jest falą elektromagnetyczną o bardzo krótkiej długości fali i dużej energii fotonów. Należy do tego samego „rodzaju” promieniowania co światło widzialne, promieniowanie UV czy fale radiowe, tylko ma znacznie krótszą długość fali i dzięki temu jest jonizujące. To właśnie ta elektromagnetyczna natura powoduje, że promieniowanie X rozchodzi się z prędkością światła, można je skupiać, filtrować, kolimować i rejestrować na detektorach, które reagują na energię fotonów, a nie na cząstki materialne.
W praktyce radiologicznej ma to ogromne znaczenie. W aparacie RTG elektrony są rozpędzane w lampie rentgenowskiej i hamowane na anodzie, ale samo promieniowanie, które powstaje, nie jest strumieniem elektronów, tylko właśnie wiązką fotonów – falą elektromagnetyczną. To dlatego dobieramy parametry ekspozycji takie jak kV i mAs, myślimy o „twardości” wiązki (czyli rozkład energii fotonów), stosujemy filtry aluminiowe, siatki przeciwrozproszeniowe oraz osłony ołowiane zgodnie z zasadami ochrony radiologicznej i standardami ALARA.
Moim zdaniem warto to sobie porządnie poukładać: w diagnostyce obrazowej (RTG, TK) pracujemy zawsze z fotonami promieniowania X, które przechodzą przez ciało pacjenta, ulegają pochłanianiu i rozproszeniu zależnie od gęstości i liczby atomowej tkanek. To właśnie różnice w osłabieniu wiązki elektromagnetycznej tworzą kontrast na obrazie. Cała fizyka zjawiska fotoelektrycznego, efektu Comptona, warstwy półchłonnej, filtracji wiązki – to wszystko ma sens tylko wtedy, gdy pamiętamy, że promieniowanie rentgenowskie to fala elektromagnetyczna, a nie ultradźwięki czy strumień cząstek. W nowoczesnych wytycznych i podręcznikach z fizyki medycznej (np. standardy ICRP, IAEA) promieniowanie X jest zawsze klasyfikowane właśnie jako wysokoenergetyczne promieniowanie elektromagnetyczne z zakresu jonizującego, co przekłada się na konkretne procedury bezpieczeństwa, dobór parametrów i interpretację obrazów w radiologii.

Pytanie 20

Co zostało uwidocznione na zamieszczonym radiogramie?

Ilustracja do pytania
A. Złamanie kości skokowej.
B. Złamanie kostki bocznej.
C. Ostroga kości piętowej.
D. Zwichnięcie stawu skokowego.
Na radiogramie widoczna jest typowa ostroga kości piętowej, czyli wyrośl kostna zlokalizowana na dolno-przyśrodkowej powierzchni guza piętowego, w okolicy przyczepu rozcięgna podeszwowego. W obrazie RTG wygląda to jak haczykowate lub dziobowate uwypuklenie kości skierowane ku przodowi stopy. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych znalezisk radiologicznych – jeśli raz się je dobrze obejrzy, trudno je potem pomylić. W praktyce technika i lekarze radiolodzy zwracają szczególną uwagę na tę okolicę u pacjentów zgłaszających ból pięty, zwłaszcza nasilający się przy pierwszych krokach rano. Standardowo wykonuje się projekcje boczne stopy lub stawu skokowo-piętowego, bo w tej projekcji ostroga jest najlepiej uwidoczniona. W dobrych praktykach opisowych podkreśla się lokalizację (przyczep rozcięgna podeszwowego vs przyczep ścięgna Achillesa), wielkość wyrośli kostnej i ewentualne towarzyszące zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-piętowego. Trzeba też pamiętać, że sama obecność ostrogi na RTG nie zawsze koreluje z nasileniem dolegliwości bólowych – czasem pacjent ma dużą ostrogę i minimalne objawy, a innym razem odwrotnie. W praktyce klinicznej wynik badania obrazowego łączy się z badaniem fizykalnym i wywiadem. Radiogram pełni tu rolę potwierdzającą i różnicującą – pomaga odróżnić ostrogę od złamań zmęczeniowych guza piętowego, zmian pourazowych czy rzadziej zmian guzowatych. W pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie stopy, brak rotacji oraz dobranie takich parametrów ekspozycji, żeby struktury gąbczaste kości piętowej nie były ani przepalone, ani zbyt niedoświetlone – wtedy krawędzie ostrogi są wyraźne i łatwe do oceny.

Pytanie 21

Jednym z kryteriów poprawnie wykonanego badania spirometrycznego jest czas trwania natężonego wydechu, który powinien wynosić u osób powyżej 10 roku życia co najmniej

A. 3 sekundy.
B. 4 sekundy.
C. 2 sekundy.
D. 6 sekund.
Prawidłowo – w spirometrii jednym z kluczowych kryteriów akceptowalności manewru jest czas trwania natężonego wydechu (FVC), który u osób powyżej 10. roku życia powinien wynosić co najmniej 6 sekund. Wynika to z wytycznych m.in. ATS/ERS, które podkreślają, że krótszy wydech bardzo często zaniża wartość FVC i może całkowicie zafałszować interpretację badania. U dorosłych i starszych dzieci pojemność życiowa wydychana natężenie nie jest osiągana w 2–3 sekundy, czasem potrzeba nawet dłuższego wysiłku, szczególnie przy obturacji dróg oddechowych.
Moim zdaniem w praktyce najważniejsze jest pilnowanie dwóch rzeczy: żeby pacjent naprawdę dmuchał „do końca”, aż do wyraźnego plateau na krzywej objętość–czas, oraz żeby ten wysiłek trwał co najmniej właśnie te 6 sekund. Technik czy pielęgniarka wykonująca badanie powinna aktywnie motywować pacjenta: głośno zachęcać, kontrolować zapis na ekranie i przerwać dopiero wtedy, gdy spełnione są kryteria czasu i kształtu krzywej. U wielu osób z POChP albo astmą wydech jest długi i męczący – ale dokładnie o to chodzi, bo wtedy widzimy rzeczywisty obraz zwężenia dróg oddechowych.
W dobrych pracowniach spirometrycznych standardem jest zapis kilku prób, z których wybiera się te spełniające kryteria: gwałtowny start wydechu, brak kaszlu, brak przecieków, brak przedwczesnego zakończenia oraz właśnie minimalny czas wydechu 6 sekund (lub osiągnięcie wyraźnego plateau przez ≥1 sek.). Jeśli czas jest krótszy, wynik oznacza się jako nieakceptowalny, nawet gdy liczby „na oko” wyglądają ładnie. Dłuższy czas pozwala też lepiej ocenić wskaźniki jak FEV1, FVC i ich stosunek, co jest podstawą rozpoznawania obturacji, restrykcji i oceny skuteczności leczenia. To jest po prostu element rzetelnej jakości badania.

Pytanie 22

Która sekwencja w obrazowaniu MR jest stosowana do uwidocznienia naczyń krwionośnych?

A. STIR
B. TOF
C. EPI
D. DWI
Prawidłową odpowiedzią jest TOF, czyli sekwencja Time-of-Flight. To jest klasyczna technika angiografii MR (MRA), używana właśnie do nieinwazyjnego uwidaczniania naczyń krwionośnych bez konieczności podawania kontrastu jodowego czy wykonywania klasycznej angiografii rentgenowskiej. Zasada działania TOF opiera się na tzw. efekcie napływu: krew płynąca do przekroju obrazowania ma niezsaturowane protony, dzięki czemu daje silniejszy sygnał niż otaczające, „zmęczone” impulsem tkanki stacjonarne. W efekcie naczynia wypełnione krwią są bardzo jasne na tle tkanek, co pozwala dobrze ocenić przebieg tętnic, zwłaszcza w obrębie mózgowia, tętnic szyjnych czy koła Willisa. W praktyce klinicznej TOF jest standardem przy podejrzeniu tętniaków, malformacji naczyniowych, zwężeń tętnic, a także przy kontrolach po zabiegach neurochirurgicznych czy naczyniowych. Co ważne, sekwencja TOF jest szczególnie przydatna u pacjentów z przeciwwskazaniami do kontrastu gadolinowego (np. ciężka niewydolność nerek), bo daje użyteczne obrazy samym efektem przepływu. W dobrych praktykach pracowni MR zwraca się uwagę na odpowiednie ustawienie płaszczyzn, grubości warstw, kierunku kodowania fazy i parametrów TR/TE, żeby zminimalizować artefakty przepływowe i ruchowe. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jeśli w opisie zlecenia pada hasło „angiografia MR” bez kontrastu, to w większości protokołów domyślnie chodzi właśnie o sekwencję TOF. Pozostałe sekwencje z listy mają inne główne zastosowania i nie są podstawowym narzędziem do wizualizacji naczyń.

Pytanie 23

W którym okresie ciąży wykonanie u kobiety zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej jest najbardziej szkodliwe dla płodu?

A. Między 19 a 25 tygodniem ciąży.
B. Między 13 a 18 tygodniem ciąży.
C. Między 26 a 40 tygodniem ciąży.
D. Między 3 a 12 tygodniem ciąży.
Prawidłowo wskazany okres 3–12 tygodnia ciąży to tzw. faza organogenezy, czyli intensywnego kształtowania się narządów płodu. W tym czasie promieniowanie jonizujące, nawet w stosunkowo małych dawkach, może zaburzać procesy podziału i różnicowania komórek. Może to prowadzić do powstania wad wrodzonych, poronień lub ciężkich zaburzeń rozwojowych. Dlatego właśnie ten okres uważa się za najbardziej wrażliwy na działanie promieniowania, co jest mocno podkreślane w wytycznych ochrony radiologicznej kobiet ciężarnych. W praktyce klinicznej, zgodnie z zasadą ALARA (As Low As Reasonably Achievable), u kobiety w I trymestrze unika się badań RTG wszędzie tam, gdzie tylko jest to możliwe, a jeśli badanie jest absolutnie konieczne, musi być bardzo dobrze uzasadnione przez lekarza i odpowiednio udokumentowane. Z mojego doświadczenia w pracy z materiałami szkoleniowymi wynika, że standardem jest w pierwszej kolejności rozważenie metod bezpromiennych, takich jak USG czy MRI bez kontrastu, a dopiero gdy one nie wystarczają – planowanie RTG z maksymalnym ograniczeniem dawki i zastosowaniem osłon (np. fartuch ołowiany na okolice brzucha i miednicy). W obrazowaniu klatki piersiowej u ciężarnej kładzie się nacisk na odpowiednie parametry techniczne aparatu, ograniczenie liczby projekcji do niezbędnego minimum oraz bardzo dokładne kolimowanie wiązki, żeby jak najmniejsza część ciała była napromieniana. W dobrych praktykach radiologicznych zawsze pojawia się też obowiązek pytania pacjentki o możliwość ciąży przed badaniem RTG i – jeśli istnieje ryzyko, że jest to wczesna ciąża – rozważenie przełożenia badania lub zmiany metody diagnostycznej. Ten sposób myślenia, moim zdaniem, jest kluczowy: najpierw bezpieczeństwo płodu, potem wygoda diagnostyczna.

Pytanie 24

Cholangiografia to badanie radiologiczne

A. pęcherzyka żółciowego.
B. pęcherza moczowego.
C. dróg moczowych.
D. dróg żółciowych.
Cholangiografia to radiologiczne badanie dróg żółciowych, czyli przede wszystkim przewodów żółciowych wewnątrz- i zewnątrzwątrobowych oraz przewodu żółciowego wspólnego. Kluczowe jest tu słowo „cholangio-”, które w terminologii medycznej odnosi się właśnie do dróg żółciowych. W praktyce badanie polega na podaniu środka cieniującego (kontrastu) do światła dróg żółciowych i wykonaniu serii zdjęć RTG lub obrazów fluoroskopowych. Dzięki temu przewody, które normalnie są na zdjęciu prawie niewidoczne, stają się wyraźnie zarysowane. Umożliwia to ocenę ich przebiegu, średnicy, obecności zwężeń, poszerzeń, kamieni czy przecieków żółci. W codziennej pracy najczęściej spotyka się cholangiografię śródoperacyjną (IOC) podczas cholecystektomii laparoskopowej, a także ECPW/ERCP, czyli endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną, gdzie kontrast podaje się przez brodawkę Vatera pod kontrolą endoskopu. Moim zdaniem warto skojarzyć, że cholangiografia to zawsze obrazowanie dróg żółciowych z użyciem kontrastu i promieniowania rentgenowskiego, a nie np. USG. Z punktu widzenia dobrych praktyk radiologicznych ważne jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, kontrola ryzyka alergii na jodowy środek kontrastowy, aseptyczna technika podania oraz ścisła współpraca z zespołem zabiegowym (chirurg, endoskopista). Wynik cholangiografii ma duże znaczenie przy kwalifikacji do zabiegów, np. usuwania złogów z przewodu żółciowego wspólnego, poszerzania zwężeń czy zakładania stentów. To badanie jest też standardem w diagnostyce powikłań pooperacyjnych, takich jak uszkodzenie dróg żółciowych czy przeciek żółci do jamy brzusznej.

Pytanie 25

W celu maksymalnego ograniczenia dawki promieniowania badanie rentgenowskie u dzieci należy wykonać

A. bez kratki przeciwrozproszeniowej i przy zwiększonej filtracji.
B. z kratką przeciwrozproszeniową i przy zwiększonej filtracji.
C. bez kratki przeciwrozproszeniowej i przy zmniejszonej filtracji.
D. z kratką przeciwrozproszeniową i przy zmniejszonej filtracji.
Prawidłowa odpowiedź dobrze odzwierciedla podstawową zasadę ochrony radiologicznej u dzieci: dawka ma być jak najmniejsza, ale przy zachowaniu akceptowalnej jakości obrazu. U pacjentów pediatrycznych zazwyczaj rezygnuje się z kratki przeciwrozproszeniowej, ponieważ dziecko ma małą grubość anatomiczną, więc udział promieniowania rozproszonego jest mniejszy niż u dorosłych. Kratka poprawia co prawda kontrast obrazu, ale „pożera” sporą część promieniowania pierwotnego, przez co aparat musi podać wyższą dawkę (większe mAs), żeby na detektorze było wystarczająco dużo fotonów. U dziecka to jest kompletnie nieopłacalne – zysk w jakości jest niewielki, a dawka rośnie zauważalnie. Dlatego w dobrych praktykach pediatrycznej radiologii klasycznej kratki używa się wyjątkowo rzadko i tylko przy naprawdę grubych obszarach, np. u starszych dzieci z otyłością.
Drugim elementem jest zwiększona filtracja wiązki. Dodatkowa filtracja (np. filtracja własna + filtracja dodatkowa z aluminium lub miedzi) usuwa z wiązki niskoenergetyczne fotony, które u dziecka praktycznie nie biorą udziału w tworzeniu obrazu, tylko są pochłaniane w tkankach i zwiększają dawkę powierzchniową skóry. Po „utwardzeniu” wiązki rośnie średnia energia promieniowania, dzięki czemu więcej fotonów przechodzi przez ciało i efektywnie dociera do detektora. W praktyce na aparatach pediatrycznych stosuje się dedykowane programy z podwyższoną filtracją i odpowiednio dobranym kV, zgodnie z zasadą ALARA oraz rekomendacjami kampanii typu Image Gently. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą regułę: u dzieci bez kratki, z twardą, dobrze przefiltrowaną wiązką, plus ścisła kolimacja i ewentualne osłony – to jest standard bezpiecznego badania RTG.

Pytanie 26

Na scyntygramie kości strzałkami oznaczono ogniska

Ilustracja do pytania
A. osteoporozy.
B. stanów zapalnych.
C. przerzutów nowotworowych.
D. zmian zwyrodnieniowych.
Na przedstawionym obrazie widzisz klasyczne scyntygram kości całego ciała po podaniu radiofarmaceutyku znakowanego technetem-99m (najczęściej MDP lub HDP). Ogniska zaznaczone strzałkami to tzw. „hot spots” – miejsca wzmożonego gromadzenia znacznika. W praktyce klinicznej, przy takim rozsianym, wieloogniskowym, asymetrycznym wychwycie w kościach osiowych i w nasadach kości długich, najbardziej typowy obraz dotyczy właśnie przerzutów nowotworowych do kości. Moim zdaniem to jest wręcz podręcznikowy przykład rozsianej choroby przerzutowej, np. w raku prostaty czy raku piersi. Radiofarmaceutyk kumuluje się w miejscach zwiększonego obrotu kostnego i aktywności osteoblastów. Przerzut osteoblastyczny powoduje intensywną przebudowę kostną, dlatego na scyntygrafii widzimy liczne, nieregularne, mocno świecące ogniska. Standardy medycyny nuklearnej (EANM, SNMMI) podkreślają, że w ocenie scyntygrafii kości kluczowy jest rozkład zmian: mnogie, rozsiane, różnej wielkości ogniska, szczególnie w kręgosłupie, żebrach, miednicy i bliższych częściach kości udowych, są wysoce podejrzane o przerzuty. W praktyce technik i lekarz zawsze korelują obraz scyntygrafii z wywiadem onkologicznym pacjenta, poziomem PSA, markerami nowotworowymi, a także z badaniami RTG, TK lub MR, żeby potwierdzić charakter zmian. Scyntygrafia jest bardzo czuła, ale mniej swoista, dlatego interpretacja wymaga doświadczenia i znajomości typowych pułapek, takich jak złamania, zwyrodnienia czy ogniska zapalne. W badaniach kontrolnych po leczeniu onkologicznym ten typ obrazu pozwala ocenić progresję lub regresję zmian przerzutowych, co ma duże znaczenie dla dalszego planowania terapii.

Pytanie 27

Na radiogramie uwidoczniono złamanie

Ilustracja do pytania
A. wyrostka barkowego.
B. wyrostka kruczego.
C. kości ramiennej.
D. obojczyka.
Na przedstawionym radiogramie barku w projekcji AP widoczne jest wyraźne przerwanie ciągłości kostnej w obrębie bliższego końca kości ramiennej, tuż poniżej guzka większego. Linia złamania przebiega poprzecznie, z niewielkim przemieszczeniem odłamów, ale z zachowaną ciągłością stawu ramiennego – głowa kości ramiennej nadal pozostaje w panewce łopatki. Obojczyk, wyrostek barkowy i wyrostek kruczy mają gładkie, równe zarysy korowe, bez cech przerwania, nadłamania czy odwarstwienia okostnej, co jednoznacznie przemawia przeciwko ich uszkodzeniu. W praktyce opisując taki obraz zgodnie z dobrymi standardami radiologicznymi (np. według zaleceń towarzystw ortopedycznych i radiologicznych) podajemy lokalizację złamania (koniec bliższy kości ramiennej), ewentualne przemieszczenie, stopień skrócenia, kąt zagięcia oraz ocenę stawu ramiennego i obojczyka. Moim zdaniem warto też zawsze sprawdzić, czy nie ma typowych powikłań, np. wieloodłamowości w okolicy guzka większego lub złamań patologicznych na tle zmian osteolitycznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii ważne jest prawidłowe ułożenie pacjenta – projekcja AP barku powinna pokazywać całą głowę kości ramiennej, panewkę, obojczyk i łopatkę, bo dopiero wtedy można rzetelnie ocenić, czy złamanie dotyczy kości ramiennej, czy np. struktur obręczy barkowej. Dodatkowe projekcje (np. Y łopatkowa, osiowa) są często zlecane przy podejrzeniu zwichnięcia, ale przy typowym złamaniu bliższego końca kości ramiennej obraz AP zwykle już daje rozstrzygającą informację diagnostyczną.

Pytanie 28

Który radioizotop jest stosowany w diagnostyce i terapii raka tarczycy?

A. ¹³³Xe
B. ¹⁸⁶Re
C. ¹³¹I
D. ²²³Ra
Prawidłowo wskazany radioizotop to 131I, czyli jod-131. To jest klasyk w medycynie nuklearnej, szczególnie w diagnostyce i leczeniu chorób tarczycy. Tarczyca fizjologicznie wychwytuje jod z krwi, bo używa go do produkcji hormonów T3 i T4. Dzięki temu, jeśli podamy pacjentowi radioaktywny jod w formie radiofarmaceutyku, gruczoł tarczowy „sam” go zbierze. To bardzo wygodne i jednocześnie dość selektywne narzędzie. W diagnostyce stosuje się mniejsze dawki 131I do scyntygrafii tarczycy – gammakamera rejestruje promieniowanie gamma emitowane przez izotop, co pozwala ocenić rozmieszczenie czynnej tkanki tarczycowej, obecność guzków, pozostałości po tyreoidektomii. W terapii raka zróżnicowanego tarczycy (np. rak brodawkowaty, pęcherzykowy) wykorzystuje się znacznie wyższe dawki, zgodnie z wytycznymi medycyny nuklearnej i onkologii, żeby zniszczyć komórki nowotworowe wychwytujące jod. To tzw. ablacja resztek tarczycy lub leczenie ognisk przerzutowych. Moim zdaniem to bardzo elegancki przykład terapii celowanej: promieniowanie beta z 131I działa lokalnie, uszkadzając DNA komórek tarczycowych, a promieniowanie gamma umożliwia jednocześnie kontrolę rozkładu dawki na obrazach scyntygraficznych. W praktyce technik medycyny nuklearnej musi pamiętać o przygotowaniu pacjenta (dieta ubogojodowa, odstawienie tyreostatyków, czasem rekombinowane TSH), o zasadach ochrony radiologicznej po podaniu izotopu oraz o poprawnej kalibracji dawkomierza i gammakamery. W większości ośrodków jest to procedura bardzo dobrze wystandaryzowana, oparta na rekomendacjach towarzystw medycyny nuklearnej i onkologii endokrynologicznej.

Pytanie 29

Kryterium rozpoznawczym dla fali δ (delta) w badaniu EKG jest

A. uniesienie odcinka ST.
B. zażębienie na ramieniu wstępującym załamka R.
C. obniżenie odcinka ST.
D. zażębienie na ramieniu zstępującym załamka R.
Prawidłowo – fala δ (delta) w EKG to właśnie takie charakterystyczne „zażębienie” na ramieniu wstępującym załamka R. Jest to typowy obraz w preekscytacji komór, szczególnie w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW). Od strony technicznej wygląda to tak, że pobudzenie komór nie idzie wyłącznie przez fizjologiczny układ bodźcoprzewodzący (węzeł AV, pęczek Hisa, włókna Purkinjego), tylko częściowo przez dodatkową drogę przewodzenia (np. pęczek Kenta). To powoduje wcześniejsze, wolniejsze i „rozmyte” pobudzenie fragmentu mięśnia komór. Na zapisie EKG przekłada się to na poszerzenie zespołu QRS i właśnie na to łagodne, ale wyraźne zaokrąglone zażębienie na początku załamka R – czyli na jego ramieniu wstępującym. W praktyce, kiedy interpretujesz EKG i widzisz krótkie PQ (poniżej 120 ms), poszerzone QRS oraz falę delta, od razu trzeba myśleć o zespole WPW. To ma znaczenie nie tylko „na papierze”, ale też klinicznie: pacjenci z preekscytacją są bardziej narażeni na częstoskurcze nadkomorowe, a nawet na migotanie przedsionków przewodzone bardzo szybko na komory. Z mojego doświadczenia warto się nauczyć patrzeć specjalnie na początek zespołu QRS w odprowadzeniach V3–V6, bo tam fala delta często jest najlepiej widoczna. W dobrych praktykach diagnostyki EKG zawsze opisuje się obecność lub brak fali delta, bo wpływa to na dalsze decyzje: np. czy pacjent może bezpiecznie dostać niektóre leki antyarytmiczne albo czy kwalifikuje się do ablacji drogi dodatkowej. Takie szczegóły na pierwszy rzut oka wyglądają jak „mała kreska”, a w rzeczywistości decydują o rozpoznaniu groźnego, choć często dobrze leczącego się zaburzenia przewodzenia.

Pytanie 30

Na przekroju poprzecznym rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono

Ilustracja do pytania
A. wątrobę.
B. żołądek.
C. trzustkę.
D. śledzionę.
Strzałka na przekroju poprzecznym MR pokazuje wątrobę – duży, jednorodny narząd położony w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, przylegający do przepony i ściany brzucha. Na typowych obrazach przekroju poprzecznego (axial) wątroba zajmuje znaczną część prawej strony obrazu, otacza żyłę główną dolną, a jej krawędź jest lekko zaokrąglona. W rezonansie magnetycznym rozpoznajemy ją nie tylko po lokalizacji, ale też po charakterystycznym, stosunkowo jednorodnym sygnale miąższu oraz obecności struktur naczyniowych – żyły wrotnej i żył wątrobowych. W praktyce klinicznej poprawne rozpoznawanie wątroby na MR jest kluczowe przy ocenie zmian ogniskowych, takich jak naczyniaki, przerzuty czy ogniska HCC, oraz przy planowaniu biopsji czy zabiegów interwencyjnych. Radiolodzy, zgodnie z dobrymi praktykami (ESR, EASL), zawsze zaczynają opis jamy brzusznej od oceny wątroby: wielkości, jednorodności miąższu, zarysów brzegu, cech marskości, obecności płynu w jamie otrzewnej. Moim zdaniem opanowanie anatomii wątroby w obrazowaniu to podstawa, bo ten narząd jest punktem odniesienia do orientacji w całym badaniu. W technice MR ważne jest też świadome dobranie sekwencji: T1, T2, sekwencje z saturacją tłuszczu oraz fazy po kontraście paramagnetycznym, które pozwalają odróżnić prawidłowy miąższ od zmian patologicznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania wątroby na skanach pomaga prawidłowo zaplanować zakres badania, ustawić odpowiednie pola widzenia (FOV) i ocenić, czy pacjent był dobrze wypozycjonowany.

Pytanie 31

Jak konwencjonalnie frakcjonuje się dawkę w teleradioterapii?

A. Dwa razy dziennie, przez siedem dni w tygodniu.
B. Dwa razy dziennie, przez pięć dni w tygodniu.
C. Jeden raz dziennie, przez siedem dni w tygodniu.
D. Jeden raz dziennie, przez pięć dni w tygodniu.
Prawidłowo wskazana odpowiedź opisuje tzw. konwencjonalny schemat frakcjonowania w teleradioterapii: jedna frakcja na dobę, pięć dni w tygodniu (zwykle poniedziałek–piątek), z przerwą weekendową. To jest klasyczny standard w większości ośrodków onkologicznych i wynika zarówno z radiobiologii, jak i z organizacji pracy zakładu radioterapii. Komórki nowotworowe i zdrowe tkanki reagują inaczej na napromienianie, a podział dawki całkowitej na wiele małych frakcji (np. 1,8–2,0 Gy dziennie) pozwala zwiększyć szansę zniszczenia guza przy akceptowalnym uszkodzeniu tkanek prawidłowych. Kluczowe są tu zasady tzw. 4R radiobiologii: naprawa, repopulacja, redystrybucja i reoksygenacja. Przerwy między kolejnymi frakcjami, czyli te około 24 godziny, dają czas zdrowym tkankom na naprawę subletalnych uszkodzeń DNA, a jednocześnie nie są na tyle długie, żeby guz zdążył istotnie odrosnąć. Z mojego doświadczenia, w planowaniu leczenia bardzo pilnuje się, żeby pacjent dostawał frakcje regularnie, dzień po dniu, bo przerwy w terapii pogarszają wyniki leczenia. Weekendowa przerwa ma znaczenie praktyczne (organizacja pracy, serwis akceleratora), ale też kliniczne – zmniejsza zmęczenie pacjenta i trochę łagodzi ostre odczyny popromienne, np. rumień skóry czy zapalenie błon śluzowych. Warto pamiętać, że istnieją inne schematy, jak frakcjonowanie przyspieszone, hiperfrakcjonowanie czy hipofrakcjonowanie (np. w radioterapii stereotaktycznej), ale one są modyfikacją standardu i stosuje się je w ściśle określonych wskazaniach. W typowym, „zwykłym” leczeniu radykalnym raka np. głowy i szyi, piersi, prostaty czy płuca, podstawą jest właśnie jedna frakcja dziennie przez pięć dni w tygodniu, aż do osiągnięcia zaplanowanej dawki całkowitej.

Pytanie 32

Na prawidłowo przedstawionym radiogramie badania kontrastowego strzałką zaznaczono

Ilustracja do pytania
A. mięsień lędźwiowy prawy.
B. mięsień lędźwiowy lewy.
C. moczowód lewy.
D. moczowód prawy.
Na zdjęciu widzisz klasyczne badanie urograficzne – kontrast wypełnia układy kielichowo‑miedniczkowe nerek oraz moczowody. Strzałka wskazuje smukły, wyraźnie cieniujący słupek kontrastu biegnący z górnej części obrazu w kierunku pęcherza po stronie lewej pacjenta. W projekcji AP (przednio‑tylnej) zawsze pamiętamy, że lewa strona obrazu odpowiada lewej stronie pacjenta, bo promień pada z przodu na tył, a obraz nie jest odwracany lustrzanie. Dlatego zaznaczona struktura to lewy moczowód wypełniony środkiem cieniującym. Moczowód na urografii ma typowy przebieg: schodzi z miedniczki nerkowej przyśrodkowo, krzyżuje wyrostki poprzeczne kręgów lędźwiowych, dalej zbliża się do linii kolców biodrowych przednich górnych i kończy w pęcherzu. Na tym radiogramie dokładnie to widać – równy, kontrastowy zarys, bez typowego wachlarzowatego kształtu mięśnia i bez beleczkowania kości. Z praktycznego punktu widzenia umiejętność pewnego rozpoznania moczowodów jest kluczowa przy ocenie zastoju moczu, kamicy moczowodowej, zwężeń po operacjach czy zmian uciskowych z zewnątrz. W codziennej pracy technika elektroradiologii, radiologa czy urologa takie zdjęcie to podstawa oceny drożności dróg moczowych. Moim zdaniem warto sobie „wdrukować” ten obraz w pamięć: wąski kontrastowy pasek w linii mniej więcej wyrostków poprzecznych – to moczowód, a jeśli po lewej stronie ekranu, to właśnie moczowód lewy.

Pytanie 33

Badanie metodą Dopplera umożliwia

A. pomiar ilości płynu w jamie opłucnej.
B. nieznaczny pomiar przepływu prędkości krwi.
C. bardzo dokładny pomiar przepływu prędkości krwi.
D. pomiar stopnia odwapnienia kości.
Prawidłowo – istota badania dopplerowskiego polega właśnie na bardzo dokładnym pomiarze prędkości i kierunku przepływu krwi w naczyniach. Wykorzystuje się tu efekt Dopplera: fala ultradźwiękowa wysłana przez głowicę USG odbija się od poruszających się krwinek, a aparat analizuje zmianę częstotliwości odbitego sygnału. Na tej podstawie wylicza z dużą precyzją prędkość przepływu oraz to, czy krew płynie w stronę głowicy czy od niej. W praktyce klinicznej pozwala to ocenić np. zwężenia tętnic szyjnych, niedrożności tętnic kończyn dolnych, wydolność żył (refluks w niewydolności żylnej), a także przepływy w naczyniach nerkowych czy w tętnicy płucnej. W badaniach położniczych Doppler służy do oceny przepływów w tętnicy pępowinowej, środkowej mózgowej płodu czy tętnicach macicznych, co pomaga ocenić ryzyko niedotlenienia czy hipotrofii płodu. W dobrych praktykach pracowni USG przepływy ocenia się zarówno w trybie dopplera spektralnego (wykres prędkości w czasie), jak i dopplera kolorowego lub power Doppler, który pokazuje rozmieszczenie i charakter przepływu w obrazie przestrzennym. Moim zdaniem warto zapamiętać, że Doppler nie mierzy „trochę” czy „orientacyjnie” – przy prawidłowo ustawionym kącie insonacji, właściwej skali i kalibracji aparatu umożliwia bardzo precyzyjną, ilościową ocenę hemodynamiki, z wyliczeniem wskaźników takich jak PSV, EDV, RI czy PI, co jest standardem w nowoczesnej diagnostyce naczyniowej USG.

Pytanie 34

Które urządzenie zostało przedstawione na fotografii i w jakiej pracowni znajduje zastosowanie?

Ilustracja do pytania
A. Rentgenograf w pracowni rentgenowskiej.
B. Gammakamera w pracowni radioterapii.
C. Densytometr rentgenowski w pracowni medycyny nuklearnej.
D. Kamera scyntygraficzna w pracowni medycyny nuklearnej.
Na zdjęciu widać klasyczną kamerę scyntygraficzną, często nazywaną też gammakamerą, używaną w pracowni medycyny nuklearnej. Charakterystyczny jest duży pierścień z głowicami detekcyjnymi oraz ruchomy stół pacjenta, który wsuwa się w obszar detekcji. W medycynie nuklearnej nie oświetlamy pacjenta z zewnątrz promieniowaniem, tylko wykorzystujemy promieniowanie gamma emitowane z wnętrza ciała po podaniu radiofarmaceutyku. Detektory kamery scyntygraficznej (zwykle kryształ NaI(Tl) i fotopowielacze) rejestrują to promieniowanie i tworzą obraz rozmieszczenia znacznika w narządach. Dzięki temu można ocenić nie tylko anatomię, ale przede wszystkim funkcję – np. perfuzję mięśnia sercowego, czynność tarczycy, perfuzję nerek, metabolizm kości. W praktyce klinicznej wykonuje się takie badania jak scyntygrafia kości, scyntygrafia perfuzyjna płuc, SPECT serca, SPECT mózgu. Moim zdaniem to właśnie jest główna przewaga medycyny nuklearnej nad klasycznym RTG: widzimy fizjologię, a nie tylko kształt narządu. Dobre praktyki wymagają tu m.in. prawidłowego doboru radiofarmaceutyku, kalibracji kolimatorów, kontroli jakości detektorów oraz właściwego pozycjonowania pacjenta, żeby uniknąć artefaktów ruchowych. W nowoczesnych pracowniach często stosuje się systemy hybrydowe SPECT/CT – z zewnątrz wyglądają podobnie, ale oprócz kamery scyntygraficznej mają zintegrowany tomograf komputerowy, co pozwala łączyć informację czynnościową z anatomiczną i dokładniej lokalizować zmiany patologiczne. Zdjęcie w pytaniu pokazuje właśnie typowy układ głowic scyntygraficznych wokół stołu, a nie klasyczny aparat RTG czy akcelerator do radioterapii.

Pytanie 35

Diagnozowanie metodą PET oparte jest na zjawisku

A. Comptona.
B. rozproszenia klasycznego.
C. fotoelektrycznym.
D. anihilacji pozytonu i elektronu.
Prawidłowa odpowiedź opiera się na kluczowym zjawisku fizycznym w medycynie nuklearnej: anihilacji pozytonu i elektronu. W badaniu PET (Pozytonowa Tomografia Emisyjna) do organizmu podaje się radiofarmaceutyk, który emituje pozytony, najczęściej jest to 18F-FDG, czyli fluorodeoksyglukoza znakowana fluorem-18. Pozyton, czyli dodatnio naładowany odpowiednik elektronu, po bardzo krótkiej drodze w tkance zderza się z elektronem. W momencie ich spotkania dochodzi do anihilacji – masa obu cząstek zamienia się w energię w postaci dwóch kwantów promieniowania gamma o energii 511 keV, wysyłanych prawie dokładnie w przeciwne strony (pod kątem około 180°). I właśnie to rejestruje skaner PET. Detektory ustawione w pierścieniu wokół pacjenta wychwytują te dwa fotony w tzw. koincydencji. System elektroniki i oprogramowanie rekonstruują na tej podstawie, wzdłuż której linii w ciele pacjenta doszło do anihilacji. Z mojego doświadczenia to jest główny moment „olśnienia” u uczniów: PET nie rejestruje bezpośrednio pozytonów, tylko fotony powstałe po ich anihilacji. W praktyce klinicznej pozwala to bardzo dokładnie oceniać metabolizm tkanek, np. w onkologii do wykrywania przerzutów, w kardiologii do oceny żywotności mięśnia sercowego, a w neurologii do analizy metabolizmu mózgu. Standardem jest też łączenie PET z TK (PET/CT), dzięki czemu oprócz informacji czynnościowej (metabolizm, perfuzja) mamy dokładne odniesienie anatomiczne. Dobre praktyki wymagają poprawnego przygotowania pacjenta (np. głodówka, kontrola glikemii przy FDG), bo to wpływa na wychwyt radiofarmaceutyku i jakość obrazów. Moim zdaniem zrozumienie anihilacji to podstawa, żeby nie mylić PET z klasycznym RTG czy TK, które bazują na zupełnie innych zjawiskach fizycznych.

Pytanie 36

Odprowadzenie II rejestruje różnicę potencjałów między

A. lewą ręką i lewą nogą.
B. prawą ręką i lewą nogą.
C. lewą i prawą ręką.
D. prawą ręką i prawą nogą.
Prawidłowo – odprowadzenie II w standardowym 12-odprowadzeniowym EKG rejestruje różnicę potencjałów między prawą ręką (elektroda ujemna) a lewą nogą (elektroda dodatnia). Tak jest zdefiniowane w klasycznej trójkątnej konfiguracji Einthovena i obowiązuje w praktycznie wszystkich aparatach EKG, zgodnie z normami opisanymi w podręcznikach kardiologii i zaleceniach towarzystw naukowych. Moim zdaniem warto to mieć „w palcu”, bo odprowadzenie II jest jednym z najczęściej oglądanych – to właśnie w nim zwykle oceniamy rytm zatokowy, załamki P, odstęp PQ i ogólne przewodzenie przedsionkowo–komorowe. W praktyce technika wygląda tak, że elektrody kończynowe zakładamy najczęściej na przeguby: prawa ręka – elektroda prawa, lewa ręka – elektroda lewa, lewa noga – elektroda referencyjna dodatnia, prawa noga – elektroda uziemiająca (neutralna, nie bierze udziału w tworzeniu odprowadzeń I, II, III). Aparat następnie „matematycznie” zestawia między sobą potencjały z tych punktów i tworzy trzy odprowadzenia kończynowe: I (lewa ręka – prawa ręka), II (lewa noga – prawa ręka) oraz III (lewa noga – lewa ręka). W odprowadzeniu II oś elektryczna serca często wypada najbardziej fizjologicznie, dlatego zapis jest „czytelny”: wysokie dodatnie załamki P i R, łatwo ocenić regularność rytmu i obecność zaburzeń przewodzenia. W wielu systemach monitorowania kardiologicznego (oddziały intensywnej terapii, sale pooperacyjne) jako monitoring ciągły wybiera się właśnie odprowadzenie II, bo najlepiej pokazuje depolaryzację przedsionków i pozwala szybko wychwycić np. migotanie przedsionków czy częstoskurcze nadkomorowe. Z mojego doświadczenia, jeśli ktoś dobrze rozumie, jak jest zbudowany trójkąt Einthovena i które kończyny tworzą dane odprowadzenie, dużo łatwiej mu potem ogarnąć bardziej złożone układy jak odprowadzenia wzmocnione (aVR, aVL, aVF) czy analizę osi elektrycznej serca. To jest taka podstawa, na której buduje się całą dalszą interpretację EKG.

Pytanie 37

Jak oznacza się w systemie międzynarodowym czwarty górny ząb mleczny po stronie prawej?

A. 84
B. 24
C. 14
D. 54
Prawidłowe oznaczenie czwartgo górnego zęba mlecznego po stronie prawej w systemie międzynarodowym (FDI) to 54. Ten system, nazywany też systemem dwucyfrowym, jest standardem przyjętym przez FDI World Dental Federation i stosowany praktycznie wszędzie w nowoczesnej stomatologii, także w opisach radiogramów. Pierwsza cyfra oznacza ćwiartkę łuku zębowego, a druga – pozycję zęba liczoną od linii pośrodkowej. Dla uzębienia mlecznego używa się cyfr 5–8 dla ćwiartek: 5 – górna prawa, 6 – górna lewa, 7 – dolna lewa, 8 – dolna prawa. W tej logice ząb 54 to: „5” – kwadrant górny prawy w uzębieniu mlecznym oraz „4” – czwarty ząb od środka, czyli czwarty ząb mleczny w tym kwadrancie. W praktyce, gdy opisujesz zdjęcie pantomograficzne albo skrzydłowo-zgryzowe u dziecka, wpisujesz właśnie takie oznaczenia: np. próchnica na powierzchni żującej 54, brak zawiązka 15, resorpcja korzenia 54 widoczna w RTG – i każdy stomatolog na świecie wie o jaki ząb chodzi. Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk rozróżniania: cyfry 1–4 w pierwszej pozycji to zawsze zęby stałe, a 5–8 – mleczne. To bardzo ułatwia czytanie dokumentacji, kart pacjenta i opisów badań obrazowych. W diagnostyce radiologicznej bez poprawnego oznaczenia zębów łatwo pomylić stronę lub ząb, co później może skutkować np. leczeniem niewłaściwego zęba, dlatego standard FDI jest traktowany jako dobra praktyka i wręcz obowiązkowy element profesjonalnego opisu.

Pytanie 38

Na radiogramie uwidoczniono złamanie nasady

Ilustracja do pytania
A. bliższej kości promieniowej.
B. bliższej kości łokciowej.
C. dalszej kości promieniowej.
D. dalszej kości łokciowej.
Prawidłowo wskazana została nasada dalsza kości promieniowej. Na zdjęciu AP nadgarstka wyraźnie widać, że linia złamania przebiega w obrębie przynasady/nasady dystalnej kości promieniowej, tuż powyżej powierzchni stawowej promieniowo-nadgarstkowej. To typowa lokalizacja urazu w okolicy nadgarstka – w praktyce często nazywana złamaniem dalszej nasady kości promieniowej (np. złamanie Collesa lub Smitha, zależnie od przemieszczenia). Kość promieniowa leży po stronie kciuka, ma szerszą, rozbudowaną nasadę dalszą, która tworzy główną część panewki dla kości nadgarstka. Na standardowych projekcjach RTG (AP i bocznej) ocenia się ciągłość warstwy korowej, zarys beleczkowania, kąt nachylenia powierzchni stawowej oraz ewentualne przemieszczenia odłamów. Z mojego doświadczenia, w diagnostyce takich złamań ważne jest zwrócenie uwagi na linię stawu promieniowo-łokciowego dalszego oraz wysokość kości promieniowej względem łokciowej (tzw. ulnar variance). W codziennej pracy technika i lekarza radiologa trzymamy się zasady: zawsze najpierw identyfikujemy orientację zdjęcia (strona promieniowa/łokciowa), potem porównujemy szeroką, bloczkowatą nasadę dalszą promieniowej z dużo mniejszą nasadą dalszą łokciowej. Dzięki temu łatwiej uniknąć pomyłek. W dobrych praktykach przy podejrzeniu złamania dalszej nasady kości promieniowej wykonuje się co najmniej dwie prostopadłe projekcje, a przy wątpliwościach dokładniejsze badanie (np. TK) – zwłaszcza jeśli złamanie wchodzi do powierzchni stawowej. Warto też pamiętać, że takie złamania są bardzo częste po upadku na wyprostowaną rękę, szczególnie u osób starszych z osteoporozą, więc umiejętność ich szybkiej i pewnej identyfikacji na RTG jest kluczowa w praktyce.

Pytanie 39

W systemie międzynarodowym ząb pierwszy przedtrzonowy po stronie lewej oznacza się symbolem

A. 54
B. 84
C. 24
D. 14
Poprawna odpowiedź to 24, bo w tzw. systemie międzynarodowym (światowa numeracja FDI – Fédération Dentaire Internationale) ząb pierwszy przedtrzonowy w szczęce po stronie lewej oznacza się właśnie symbolem 24. Ten system opiera się na dwóch cyfrach: pierwsza cyfra oznacza ćwiartkę łuku zębowego, druga – konkretny ząb w tej ćwiartce, liczony od linii pośrodkowej. Dla zębów stałych: 1 – szczęka prawa, 2 – szczęka lewa, 3 – żuchwa lewa, 4 – żuchwa prawa. Pierwszy przedtrzonowiec w szczęce jest zawsze „4” w numeracji wewnątrz ćwiartki. Czyli po stronie lewej szczęki: 2 (ćwiartka) + 4 (pierwszy przedtrzonowiec) = 24. Moim zdaniem ten system jest dużo wygodniejszy niż stare symbole graficzne, bo łatwo go zapisać w dokumentacji, w systemach PACS, w opisach RTG i w komunikacji między lekarzami. W praktyce, kiedy opisujesz zdjęcie pantomograficzne albo skrzydłowo-zgryzowe, lekarz prowadzący oczekuje, że wskażesz ząb właśnie taką numeracją FDI. Przykład: próchnica na powierzchni stycznej zęba 24, planowane leczenie endodontyczne 24, podejrzenie zmian okołowierzchołkowych przy wierzchołku korzenia 24. W diagnostyce obrazowej i w opisach radiologicznych poprawne użycie symbolu 24 jest standardem – minimalizuje pomyłki, szczególnie gdy badania są archiwizowane w systemach informatycznych i oglądane przez różnych specjalistów. Dobrą praktyką jest też zawsze sprawdzać stronę lewą/prawą na obrazie RTG (znacznik L/R), a dopiero potem przypisywać numer zęba, żeby nie odwrócić łuków zębowych w głowie.

Pytanie 40

W technice napromieniania SSD mierzona jest odległość źródła promieniowania od

A. stołu aparatu terapeutycznego.
B. izocentrum aparatu terapeutycznego.
C. napromienianego guza.
D. punktu zdefiniowanego na skórze pacjenta.
W technice napromieniania SSD (source–skin distance) kluczowe jest właśnie to, że jako punkt odniesienia przyjmuje się punkt zdefiniowany na skórze pacjenta. Cała metoda polega na ustawieniu stałej odległości od źródła promieniowania do powierzchni ciała, a nie do guza czy izocentrum. Dzięki temu łatwiej kontrolować warunki geometryczne wiązki, dawkę na głębokości referencyjnej oraz powtarzalność ułożeń między frakcjami. W praktyce wygląda to tak, że terapeuta wyznacza na skórze pacjenta odpowiedni punkt (np. tuszem, markerem, czasem z użyciem tatuaży), a potem za pomocą wskaźnika odległości (tzw. distance indicator, suwak SSD, czasem laser + miarka) ustawia dokładnie wymaganą SSD, np. 100 cm. Moim zdaniem to jest bardzo „technicznie wygodna” metoda, szczególnie przy prostszych polach i technikach 2D. W standardach radioterapii opisuje się ją jako alternatywę dla napromieniania izocentrycznego (SAD), gdzie odległość jest stała do izocentrum w ciele pacjenta. W SSD zawsze kalibruje się dawkę przy określonej odległości źródło–skóra, a planowanie dawki na głębokości wymaga już uwzględnienia krzywych procentowej dawki głębokiej (PDD). W codziennej pracy technika SSD bywa wykorzystywana np. przy napromienianiu zmian powierzchownych, pól na skórę, czasem w prostych polach paliatywnych, gdzie ważne jest szybkie i powtarzalne ustawienie. Dobrą praktyką jest, żeby ten punkt na skórze był jednoznacznie oznaczony, łatwy do odtworzenia, a kontrola SSD odbywała się przed każdą frakcją, bo każda zmiana ułożenia, podkładek czy materaca może tę odległość zaburzyć.