Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik informatyk
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 15 maja 2026 07:37
Data zakończenia: 15 maja 2026 08:14

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jak powinien być zapisany kolor 255 12 12 w modelu RGB na stronie www?

A. #2551212

B. #AB1A1D

C. #EE0C0C

D. #FF0C0C

Kolor 255, 12, 12 w modelu RGB oznacza maksymalne nasycenie koloru czerwonego oraz bardzo niskie wartości zielonego i niebieskiego. Zapis w postaci heksadecymalnej, który jest stosowany w projektowaniu stron internetowych, polega na konwersji wartości RGB do formatu szesnastkowego. W tym przypadku, wartość 255 w systemie dziesiętnym odpowiada FF w systemie szesnastkowym, co oznacza maksymalne nasycenie koloru czerwonego. Wartość 12 w systemie dziesiętnym odpowiada 0C, co jest zbyt niską wartością zarówno dla zielonego, jak i niebieskiego. Dlatego pełny zapis koloru RGB 255, 12, 12 w formacie heksadecymalnym to #FF0C0C. Użycie standardu heksadecymalnego (hex) jest powszechne w CSS, gdzie kolory są definiowane za pomocą szesnastkowych wartości. Przykładowo, aby ustawić tło elementu w CSS na ten kolor, można użyć zapisu: 'background-color: #FF0C0C;'. Warto zrozumieć, że poprawne użycie systemów kolorów RGB i hex jest kluczowe w projektowaniu graficznym i webowym, ponieważ wpływa na estetykę i użyteczność interfejsów użytkownika.

Pytanie 2

Jaką właściwość należy zastosować w kodzie CSS, aby ustawić czcionkę Verdana?

A. font-family: Verdana;

B. font-style: Verdana;

C. font-name: Verdana;

D. font-weight: Verdana;

Aby ustawić czcionkę Verdana w CSS, musisz użyć właściwości 'font-family'. To taka właściwość, która pozwala na określenie czcionek stosowanych w twoim dokumencie. W tym przypadku, chodzi o 'Verdana'. Jak przeglądarka znajdzie tę czcionkę w systemie użytkownika, to ją użyje. Na przykład, taki kod CSS może wyglądać tak: 'body { font-family: Verdana; }'. Warto pamiętać, że dobrze jest podać też inne czcionki na wypadek, gdyby Verdana nie była dostępna. Można to zrobić, wpisując alternatywy, jak w 'font-family: Verdana, Arial, sans-serif;'. Wtedy, jeżeli 'Verdana' nie jest dostępna, przeglądarka przejdzie do 'Arial', a jak ta też nie, to sięgnie po jakąś standardową czcionkę bezszeryfową. Z moich doświadczeń wynika, że stosowanie właściwości 'font-family' jest kluczowe dla stylu strony, bo poprawia to czytelność i jej ogólny wygląd.

Pytanie 3

Który styl CSS ma najwyższy priorytet ważności w zastosowaniu do elementów dokumentu HTML?

A. Styl lokalny.

B. Wewnętrzny arkusz stylów.

C. Styl importowany do wewnętrznego arkusza.

D. Zewnętrzny arkusz stylów.

W tym zagadnieniu kluczowe jest zrozumienie, jak działa kaskada CSS i co faktycznie oznacza „priorytet ważności”. Wiele osób intuicyjnie zakłada, że skoro zewnętrzny arkusz stylów jest głównym źródłem stylowania projektu, to właśnie on ma największą moc. Inni z kolei myślą, że wewnętrzny arkusz w <style> w dokumencie HTML jest ważniejszy, bo jest bliżej elementu. Spotyka się też przekonanie, że style importowane przez @import do wewnętrznego arkusza są traktowane jako coś „bardziej aktualnego”. Wszystkie te intuicje mijają się z tym, jak faktycznie działa specyfikacja CSS. Z perspektywy przeglądarki istnieją trzy główne źródła stylów autora strony: zewnętrzne pliki .css, wewnętrzne style w sekcji <style> oraz style lokalne w atrybucie style na konkretnym elemencie. Do tego dochodzą jeszcze style domyślne przeglądarki i ewentualne style użytkownika, ale w typowym projektowaniu stron WWW skupiamy się na stylach autora. Kaskada bierze pod uwagę kilka kroków: najpierw ważność (czy jest !important), potem pochodzenie, następnie specyficzność selektora, a na końcu kolejność deklaracji. Jeśli porównujemy odpowiedzi w tym pytaniu, wszystkie dotyczą stylów autora bez !important, więc decyduje właśnie źródło i specyficzność. Zewnętrzny arkusz stylów i wewnętrzny arkusz w <style> mają w praktyce ten sam poziom „źródła”, różnią się tylko kolejnością ładowania i tym, że reguły z <style> zwykle nadpisują wcześniejsze z plików .css, jeśli mają taką samą specyficzność. Style importowane przez @import traktowane są jakby były wczytane wcześniej, więc często mają nawet mniejszy wpływ, bo są nadpisywane przez późniejsze reguły. Natomiast styl lokalny, czyli atrybut style na elemencie, ma znacznie wyższą specyficzność i to on wygrywa, o ile nie pojawiają się reguły z !important. Typowy błąd myślowy polega na mieszaniu „miejsca zapisania” z „ważnością w kaskadzie”: to, że plik zewnętrzny jest głównym nośnikiem stylów w projekcie, nie oznacza, że ma największy priorytet. Dobra praktyka front-endowa wręcz odradza nadużywanie stylu lokalnego, ale to, że coś jest niezalecane, nie zmienia faktu, że technicznie ma najwyższy priorytet spośród podanych opcji. Warto o tym pamiętać, zwłaszcza przy debugowaniu sytuacji, w których styl „nie działa” – bardzo często blokuje go właśnie jakiś inline style, który został dodany ręcznie lub przez JavaScript.

Pytanie 4

W przedstawionym kodzie PHP w miejscu kropek powinno znajdować się polecenie

A. mysqli_free_result($zapytanie);

B. mysqli_query($zapytanie);

C. mysqli_fetch_row($zapytanie);

D. mysqli_num_fields($zapytanie);

Koncept mysqli_free_result wydaje się atrakcyjny gdyż służy do zwalniania pamięci zajmowanej przez zestaw wyników. Jednak jego zastosowanie w tym kontekście jest błędne ponieważ zwalnianie pamięci powinno odbywać się po zakończeniu przetwarzania danych a nie przed pobraniem wierszy. Użycie mysqli_num_fields mogłoby wprowadzić w błąd ponieważ funkcja ta zwraca liczbę kolumn w zestawie wyników a nie jest związana z pobieraniem poszczególnych wierszy danych. W kontekście iteracji po wierszach zapytania jest to nieadekwatne. Funkcja mysqli_query jest używana do wysyłania zapytań do bazy danych i zwraca wynik zapytania ale sama w sobie nie pobiera danych z zestawu wyników co w tym zadaniu jest niezbędne. Częstym błędem jest mylenie funkcji wynikowych z funkcjami wykonującymi zapytania. Kluczowym do zrozumienia jest właściwe wykorzystanie funkcji do iteracyjnego pobierania danych co wymaga rozróżnienia zadań jakie pełni każda z funkcji w kontekście przetwarzania wyników zapytań do bazy danych. Prawidłowe rozróżnianie tych funkcji pozwala na efektywne zarządzanie danymi i pamięcią co jest istotne w kontekście aplikacji webowych oraz zapewnienia ich wydajności i poprawnego działania.

Pytanie 5

Według którego pola tabeli zostały pogrupowane dane w przedstawionym raporcie?

A. rok

B. id_uczestnika

C. nazwa

D. wynik

Poprawnie wskazano, że dane w raporcie zostały pogrupowane według pola „rok”. Widać to po tym, że poszczególne rekordy są zebrane w bloki oznaczone nagłówkami 2009, 2010, 2011, 2012, 2020, a dopiero pod każdym z tych lat pojawiają się konkretne konkursy, id_uczestnika i wynik. To jest właśnie klasyczny przykład grupowania danych w raporcie po jednym z pól tabeli – w tym przypadku po kolumnie roku. W praktyce, czy to w SQL, czy w kreatorach raportów (np. w MS Access, LibreOffice Base, Crystal Reports, narzędziach BI), gdy projektujemy raport, często definiujemy tzw. sekcję grupującą (group header) opartą na wybranym polu. Tutaj takim polem jest rok, więc każda zmiana wartości roku powoduje rozpoczęcie nowej grupy i wyświetlenie nagłówka z tą wartością. To poprawia czytelność i pozwala łatwo analizować dane w podziale na lata. Moim zdaniem warto zapamiętać, że grupowanie po dacie lub roku to jedna z najczęściej stosowanych praktyk raportowych: używa się tego do raportów sprzedaży w latach, statystyk odwiedzin strony WWW, wyników egzaminów itd. W SQL można by to od strony danych poprzedzić np. zapytaniem sortującym: SELECT * FROM konkursy ORDER BY rok, nazwa; a samo faktyczne grupowanie wizualne realizuje już mechanizm raportów. Dobrą praktyką jest też, żeby pole, po którym grupujemy, było najpierw użyte do sortowania – inaczej grupy mogą się „rozsypać” i raport stanie się nieczytelny.

Pytanie 6

Po wydaniu polecenia użytkownik Jacek będzie mógł

GRANT SELECT, INSERT ON baza1.mojaTabela TO 'Jacek'@'localhost';

A. usuwać tabelę i tworzyć nową.

B. przeglądać dane w tabeli i wstawiać nowe dane.

C. zmieniać strukturę tabeli i wstawiać nowe dane.

D. usuwać dane z tabeli i przeglądać dane.

Twoja odpowiedź jest poprawna. Użytkownik Jacek po wydaniu polecenia SQL 'GRANT SELECT, INSERT ON baza1.mojaTabela TO 'Jacek'@'localhost';' zyskuje możliwość przeglądania (SELECT) oraz wstawiania (INSERT) danych do tabeli 'mojaTabela' znajdującej się w bazie danych 'baza1'. Jest to zgodne ze standardami SQL i dobrymi praktykami zarządzania uprawnieniami w systemach baz danych. Uprawnienie SELECT pozwala na odczyt danych z tabeli, co jest niezbędne do analizy danych, a uprawnienie INSERT umożliwia dodawanie nowych rekordów do tabeli, co jest kluczowe dla utrzymywania aktualności danych. Pamiętaj, że kontrola dostępu do danych jest kluczowym elementem zarządzania bazami danych, zarówno pod względem bezpieczeństwa, jak i zgodności z regulacjami prawnymi.

Pytanie 7

W algebrze relacji działanie selekcji polega na

A. wybór krotek, które spełniają określone warunki

B. usunięciu krotek z powtórzonymi polami

C. wybór krotek, które nie zawierają wartości NULL

D. usunięciu pustych wierszy

W algebrze relacji operacja selekcji, określana również jako filtracja, polega na wydobywaniu krotek z relacji (tabel), które spełniają określone warunki. Selekcja jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu bazami danych, ponieważ umożliwia przetwarzanie i analizowanie dużych zbiorów danych poprzez skupienie się tylko na istotnych informacjach. Na przykład, w bazie danych zawierającej informacje o pracownikach, można zastosować selekcję, aby wyodrębnić jedynie tych pracowników, którzy mają wynagrodzenie powyżej określonej kwoty. W praktyce, operator selekcji jest często reprezentowany przez symbol sigma (σ) w notacji algebry relacji. Zgodnie z normami SQL, operacja ta odpowiada klauzuli WHERE, co pozwala na precyzyjne określenie kryteriów, według których krotki są wybierane. Selekcja nie zmienia struktury tabeli, lecz tworzy nową relację, która zawiera jedynie te krotki, które spełniają dane warunki. Przykładem może być zapytanie SQL, które zwraca dane o studentach, którzy uzyskali ocenę powyżej 4.0. Selekcja jest fundamentalnym elementem w projektowaniu baz danych, umożliwiającym efektywne przetwarzanie danych oraz wsparcie dla analizy danych w różnych aplikacjach biznesowych.

Pytanie 8

Dla jakich nazwisk użyta w zapytaniu klauzula LIKE jest poprawna?

SELECT imie FROM mieszkancy WHERE imie LIKE '_r%';

A. Gerald, Jarosław, Marek, Tamara

B. Krzysztof, Krystyna, Romuald

C. Arleta, Krzysztof, Krystyna, Tristan

D. Rafał, Rebeka, Renata, Roksana

Prawidłowa odpowiedź Arleta Krzysztof Krystyna Tristan jest zgodna z klauzulą LIKE w języku SQL która pozwala na wyszukiwanie wzorców w danych tekstowych W zapytaniu użyto wzorca '_r%' gdzie podkreślenie oznacza dowolny pojedynczy znak a procent dowolną liczbę znaków W tym przypadku imiona muszą mieć 'r' jako drugi znak co jest spełnione dla Arleta Krzysztof Krystyna i Tristan Klauzula LIKE jest często używana w aplikacjach bazodanowych do filtrowania danych tekstowych na przykład w systemach zarządzania klientami gdzie można wyszukiwać nazwiska klientów zaczynające się na określoną literę Dobre praktyki zalecają ostrożne używanie wzorców które mogą prowadzić do pełnych skanów tabel co wpływa na wydajność Indeksowanie kolumn może poprawić szybkość zapytań LIKE jednak należy unikać wzorców zaczynających się od symbolu procenta gdyż pomijają indeksy Warto zrozumieć że LIKE jest potężnym narzędziem w SQL które może znacznie ułatwić pracę z tekstem jednak wymaga ono przemyślanego użycia by nie pogorszyć wydajności bazy danych

Pytanie 9

Deklaracja z właściwością background-attachment: scroll sprawia, że

A. tło strony zostanie zamocowane, a tekst będzie się poruszał

B. grafika tła będzie widoczna w prawym górnym rogu strony

C. grafika tła będzie się powtarzać (kafelki)

D. tło strony będzie przesuwane razem z zawartością tekstową

Właściwość CSS 'background-attachment: scroll' oznacza, że tło elementu będzie przewijane w równym tempie z treścią na stronie. Kiedy użytkownik przegląda stronę i przewija ją w dół lub w górę, tło przesuwa się razem z zawartością, co tworzy wrażenie głębokości i dynamiki. Przykładem zastosowania tej właściwości może być strona internetowa z długim tekstem, gdzie tło, takie jak kolor lub obraz, jest częścią estetyki projektu, ale nie powinno być statyczne. Warto zauważyć, że można to osiągnąć, ustawiając 'background-attachment' na 'scroll', co jest najczęściej stosowanym ustawieniem. W standardach CSS3 'background-attachment' ma cztery możliwe wartości: 'scroll', 'fixed', 'local', oraz 'inherit'. Stosowanie 'scroll' jest najbardziej intuicyjne i wspiera responsywność, ponieważ zmienia się w zależności od interakcji użytkownika z zawartością. To podejście jest zgodne z praktykami projektowania stron internetowych, które kładą nacisk na użytkownika i interaktywność.

Pytanie 10

W języku PHP zmienna globalna $_POST, służąca do odbierania danych z formularza przesłanych metodą POST, jest:

A. tablicą asocjacyjną.

B. zmienną tekstową.

C. ciągiem znaków zakodowanym w JSON.

D. obiektem klasy stdClass.

W PHP zmienna superglobalna $_POST nie jest ani ciągiem znaków, ani zwykłą zmienną tekstową, ani obiektem. To jedno z częstszych nieporozumień u osób, które dopiero zaczynają z programowaniem webowym. Mechanizm przesyłania danych metodą POST w HTTP faktycznie polega na wysłaniu zakodowanego ciągu danych w treści żądania, ale interpreter PHP po odebraniu takiego requestu automatycznie parsuje ten strumień i mapuje go na tablicę asocjacyjną. Programista nie pracuje już z surowym tekstem, tylko z gotową strukturą danych – z tablicą. Może się wydawać, że skoro dane „lecą” przez sieć jako tekst, to $_POST powinna być po prostu stringiem. Jednak PHP, zgodnie z filozofią ułatwiania pracy, od razu rozbija ten tekst na pary klucz–wartość na podstawie nazwy pól formularza. Dzięki temu nie trzeba ręcznie parsować treści żądania ani rozdzielać jej po znakach & i =. Dlatego koncepcja, że $_POST jest zmienną tekstową albo jednym dużym ciągiem (np. w JSON) jest myląca. JSON to osobny format serializacji danych; PHP nie koduje automatycznie $_POST do JSON, chyba że sam to zrobisz, np. json_encode($_POST). Inny błąd myślowy to traktowanie $_POST jako obiektu, bo w wielu nowoczesnych frameworkach mamy różne klasy Request, które udostępniają metody typu $request->getPost(). W czystym PHP taka abstrakcja nie jest domyślnie obecna – $_POST to zwykła tablica asocjacyjna, a nie instancja stdClass ani żadnej innej klasy. Jeżeli ktoś oczekuje zachowania obiektowego, to musi je samemu zbudować albo skorzystać z frameworka. Podsumowując, poprawne rozumienie $_POST jako tablicy asocjacyjnej jest kluczowe, bo wpływa na to, jak później bezpiecznie walidujemy, filtrujemy i przetwarzamy dane z formularzy. Założenie, że to string, JSON lub obiekt prowadzi do błędnych założeń przy implementacji logiki aplikacji i często do niepotrzebnych komplikacji w kodzie.

Pytanie 11

<?php  
    $pi = 3.14;
    var_dump($pi);
?>

Jakie będzie wyjście po wykonaniu przedstawionego kodu PHP?

A. object(3.14)

B. float(3.14)

C. string(3)

D. int(314)

Odpowiedź 'float(3.14)' jest poprawna, ponieważ w kodzie PHP zmienna \$pi została zainicjalizowana jako liczba zmiennoprzecinkowa z wartością 3.14. Funkcja var_dump() służy do wyświetlania typu oraz wartości zmiennej, a w przypadku liczby zmiennoprzecinkowej wynik będzie wskazywał na typ float. Warto zauważyć, że PHP automatycznie rozpoznaje typy zmiennych, a liczby zmiennoprzecinkowe są powszechnie używane w obliczeniach wymagających precyzji, takich jak matematyka finansowa czy fizyka. W kontekście programowania w PHP, dobrym zwyczajem jest korzystanie z funkcji var_dump() podczas debugowania kodu, aby mieć jasny obraz typów danych i ich wartości w danym momencie. W praktyce, dobrze jest również implementować typowanie w PHP 7 i nowszych, co umożliwia lepszą kontrolę nad typami zmiennych, co z kolei prowadzi do bardziej stabilnego i czytelnego kodu. Warto także zwrócić uwagę na zasadę, że odpowiednie typy danych są kluczowe dla wydajności i niezawodności aplikacji, co czyni tę wiedzę szczególnie istotną dla każdego programisty."

Pytanie 12

Który z poniższych sposobów wyświetlania tekstu nie jest określony w języku JavaScript?

A. Właściwość innerHTML

B. Funkcja window.alert()

C. Metoda document.write()

D. Funkcja MessageBox()

Funkcja MessageBox() nie istnieje w JavaScript, więc to nie jest dobła odpowiedź, jeśli chodzi o wyświetlanie tekstu. W JavaScript mamy kilka fajnych metod, które można wykorzystać do pokazywania danych na stronie. Na przykład, możesz użyć innerHTML, żeby zmieniać zawartość HTML elementów. Możesz to zrobić tak: document.getElementById('elementId').innerHTML = 'Nowa zawartość';. Inna opcja to window.alert(), która wyświetla okno z komunikatem dla użytkownika, co czasem bywa przydatne. Z kolei, jeśli chcesz coś wypisać na stronie w momencie, gdy się ładuje, to możesz użyć document.write('Hello, World!');, choć to nie jest najlepszy pomysł w nowoczesnym kodowaniu. Warto pamiętać, że wszystkie te metody są częścią ECMAScript i naprawdę często się je stosuje w praktyce programowania.

Pytanie 13

Na stronie internetowej dodano grafikę w kodzie HTML. Co się stanie, jeśli plik rysunek.png nie zostanie odnaleziony przez przeglądarkę?

<img src="rysunek.png" alt="pejzaż">

A. zademonstruje błąd wyświetlania strony w miejscu grafiki

B. nie pokaże strony internetowej

C. wyświetli tekst "pejzaż" w miejscu grafiki

D. wstawi tekst "rysunek.png" zamiast grafiki

W HTML znacznik <img> jest używany do wstawiania obrazów na stronach. Ważne, żeby pamiętać o atrybucie src, który mówi przeglądarce, skąd ma wziąć obraz. A alt to taki tekst zapasowy, który wyświetli się, jeśli obrazek nie załaduje się z jakiegoś powodu. To istotne, bo ułatwia dostępność dla osób, które mogą mieć trudności z widzeniem. Na przykład, gdy plik rysunek.png się nie załaduje, to wyświetli się tekst z atrybutu alt - w tym przypadku słowo pejzaż. To jest zgodne z dobrymi praktykami, bo każdy powinien wiedzieć, co miało być na obrazku, nawet jeśli go nie widzi. To także pomaga wyszukiwarkom w indeksowaniu treści. A używanie atrybutu alt to rzecz, którą warto stosować, jeśli chcemy, żeby nasza strona była dostępna i przyjazna dla użytkowników. Przy tym, przypomina mi się, że to też jest zgodne z zasadami dostępności WCAG.

Pytanie 14

W języku JavaScript, aby zweryfikować, czy liczba leży w zakresie 100,200>, należy użyć:

A. if(liczba>100 && liczba <=200)

B. if(liczba<100 || liczba>=200)

C. if (liczba>100 || liczba<=200)

D. if(liczba<100 && liczba<=200)

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi używa operatora OR (||), co jest błędne, ponieważ warunek ten sprawdza, czy liczba jest większa niż 100 LUB mniejsza lub równa 200. Taki zapis może prowadzić do sytuacji, w których liczba poza przedziałem też zostanie zaakceptowana, na przykład -50, co nie jest zgodne z intencją sprawdzania zakresu. W drugiej odpowiedzi zastosowano również operator OR, a zapis if(liczba < 100 || liczba >= 200) implikuje, że liczba może być mniejsza niż 100 lub większa lub równa 200, co również wyklucza liczby w zakresie 100-200 i jest niespójne z założonym celem. Ostatnia z błędnych odpowiedzi używa operatora AND, ale zapis if(liczba < 100 && liczba <= 200) sprawdza, czy liczba jest jednocześnie mniejsza niż 100 oraz mniejsza lub równa 200, co nie ma sensu, ponieważ nie ma liczb, które mogą spełniać obydwa warunki jednocześnie. Dlatego kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy operatorami logicznymi AND i OR oraz zrozumienie, jak wpływają one na zakresy wartości w kontekście programowania w JavaScript.

Pytanie 15

W języku JavaScript rezultat działania instrukcji zmienna1 –= 1; będzie identyczny jak wynik instrukcji

A. zmienia1 = zmienna1 - 0;

B. zmienna1++;

C. zmienna1 === zmienna1 - 1;

D. zmienna1––;

W analizowanych odpowiedziach pojawiają się różne nieprawidłowe koncepcje. Pierwsza z nich, 'zmienna1 === zmienna1 - 1;', jest błędna, ponieważ porównuje dwie wartości, a nie aktualizuje zmiennej. Ten zapis stwierdza, czy 'zmienna1' jest równa 'zmienna1 - 1', co nie ma związku z dekrementacją, a jedynie sprawdza warunek. Kolejna odpowiedź, 'zmienna1++;', jest również niepoprawna. Operator '++' to operator inkrementacji, który zwiększa wartość zmiennej o 1, a więc całkowicie zaprzecza intencji dekrementacji. Zastosowanie tego operatora zamiast dekrementacji prowadziłoby do zwiększenia wartości 'zmienna1', co jest sprzeczne z założeniem pytania. Ostatnia odpowiedź, 'zmienia1 = zmienna1 - 0;', jest błędna z dwóch powodów: użycie 'zmienia1' sugeruje błąd typograficzny, a sama operacja 'zmienna1 - 0' nie wpłynie na wartość zmiennej, co jest niezgodne z zamiarem jej obniżenia. Powszechnym błędem w programowaniu jest mylenie operatorów oraz nieznajomość ich właściwości, co może prowadzić do poważnych błędów w kodzie. Właściwe rozumienie funkcji operatorów przypisania oraz ich skróconych form jest kluczowe dla efektywnego programowania w JavaScript.

Pytanie 16

W bazie danych wykonano poniższe polecenia dotyczące uprawnień użytkownika adam:

GRANT ALL PRIVILEGES ON klienci TO adam;
REVOKE SELECT, INSERT, UPDATE ON klienci FROM adam;

Po wykonaniu tych instrukcji użytkownik adam uzyska dostęp do:

A. tworzenia tabeli klienci i modyfikowania w niej danych

B. zmiany danych oraz przeglądania tabeli klienci

C. usunięcia tabeli lub jej rekordów

D. przeglądania tabeli klienci oraz dodawania do niej rekordów

Użytkownik <b>adam</b> rzeczywiście uzyskuje pełne prawa do zarządzania tabelą <b>klienci</b> po wykonaniu polecenia GRANT ALL PRIVILEGES. To polecenie nadaje wszystkie możliwe uprawnienia, w tym SELECT (przeglądanie danych), INSERT (wstawianie nowych rekordów), UPDATE (aktualizowanie istniejących danych) oraz DELETE (usuwanie rekordów). W kontekście praktycznym, posiadanie ALL PRIVILEGES oznacza, że użytkownik ma swobodę w manipulowaniu danymi, co jest kluczowe w pracy z bazami danych. Na przykład, w aplikacji zarządzającej klientami, <b>adam</b> może zaktualizować szczegóły klienta, dodać nowych klientów do bazy oraz usunąć tych, którzy już nie są aktywni. Jednakże, ważne jest, aby przyznawanie takich uprawnień odbywało się zgodnie z zasadami minimalnych uprawnień, aby zredukować ryzyko nieautoryzowanych zmian. Dlatego też praktyki zarządzania użytkownikami w bazach danych powinny obejmować dokładne audyty uprawnień oraz regularne przeglądy przyznanych praw, aby zapewnić bezpieczeństwo danych.

Pytanie 17

Ile razy zostanie wykonana poniższa pętla w PHP?

for($i = 0; $i < 25; $i += 5) { ... }

A. 0

B. 26

C. 25

D. 5

Pętla for w PHP jest jednym z fundamentalnych narzędzi kontrolnych używanych do wykonywania powtarzających się zadań. W przedstawionym przykładzie pętli mamy następującą składnię: for($i = 0; $i < 25; $i += 5). Pętla rozpoczyna się od wartości początkowej zmiennej $i równej 0, a warunek kontynuacji pętli określa, że $i musi być mniejsze niż 25. W każdym przebiegu pętli zmienna $i zwiększa się o 5. Dzięki tej konstrukcji pętla wykona się dla wartości $i wynoszących kolejno 0, 5, 10, 15 i 20, co oznacza, że pętla zostanie wykonana dokładnie 5 razy. Takie konstrukcje są powszechnie stosowane w programowaniu do iteracyjnego przetwarzania danych, takich jak iterowanie przez tablice lub generowanie ciągów. Warto zwrócić uwagę na dobre praktyki programistyczne, które nakazują klarowność i czytelność kodu, dzięki czemu inni programiści mogą go łatwo zrozumieć i utrzymywać. Projektowanie pętli z precyzyjnie zdefiniowanymi warunkami początkowymi i końcowymi jest kluczowe dla unikania błędów logicznych, takich jak nieskończone pętle lub błędne iteracje. Użycie odpowiednich inkrementacji, jak w tym przypadku $i += 5, pozwala na kontrolowanie tempa i liczby iteracji zgodnie z zamierzonymi celami algorytmu.

Pytanie 18

Jakim sposobem można w języku PHP dokumentować blok komentarza składający się z wielu linii?

A.

B. /* */

C. //

D. #

Komentarze w języku PHP mogą być tworzone na kilka sposobów, jednak jedynie sposób wykorzystujący /* */ pozwala na zapis bloku komentarza rozciągającego się na wiele linii. Jest to szczególnie użyteczne w sytuacjach, gdy programista chce umieścić obszerniejsze wyjaśnienia dotyczące kodu, które nie ograniczają się do jednej linii. Przykładem zastosowania może być opis skomplikowanej funkcji lub sekcji kodu, gdzie istotne jest podanie kontekstu lub dodatkowych informacji. Na przykład: /* * Funkcja obliczająca sumę dwóch liczb. * Przyjmuje dwa argumenty: a oraz b. */ function suma($a, $b) { return $a + $b; } Stosowanie bloku komentarza zgodnie z tym stylem jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania, gdyż poprawia czytelność kodu oraz ułatwia jego późniejsze utrzymanie. Z punktu widzenia standardów kodowania, szczególnie w większych projektach, dobrze opisane fragmenty kodu mogą zminimalizować ryzyko błędów oraz ułatwić pracę zespołową.

Pytanie 19

Do tabeli pracownicy wpisano rekordy. Co zostanie wyświetlone po uruchomieniu kwerendy SQL SELECT podanej poniżej?

SELECT SUM(pensja) FROM pracownicy WHERE pensja > 4000;

id	imie	nazwisko	pensja
1	Anna	Kowalska	3400
2	Monika	Nowak	1300
3	Ewelina	Nowakowska	2600
4	Anna	Przybylska	4600
5	Maria	Kowal	2200
6	Ewa	Nowacka	5400

A. Dwie wartości: 4600 i 5400, jako pensje pracowników wyższe niż 4000.

B. Wartość 19500, czyli suma wszystkich pensji pracowników.

C. Wartość 10000, czyli suma pensji pracownika o id=4 oraz o id=6.

D. Wartość 5400, czyli najwyższa pensja pracownika.

Gratulacje, twoja odpowiedź jest poprawna. Kwerenda SQL 'SELECT SUM(pensja) FROM pracownicy WHERE pensja > 4000;' jest zapytaniem, które agreguje (suma) wartości kolumny 'pensja' dla tych wierszy, gdzie pensja przekracza 4000. SQL jest językiem, który pozwala na manipulację i odzyskiwanie danych przechowywanych w relacyjnej bazie danych. Funkcja SUM() jest jednym z podstawowych operatorów agregujących w SQL, który zwraca sumę wartości numerycznych. W tym konkretnym przypadku, zgodnie z pytaniem, suma pensji pracowników, którzy zarabiają więcej niż 4000 wynosi 10000. To pokazuje, jak potężne mogą być kwerendy SQL, umożliwiając szybkie wykonanie złożonych obliczeń na dużych zestawach danych. Podejście to jest często stosowane w analizie danych i raportowaniu, gdzie potrzebna jest agregacja danych na różnych poziomach.

Pytanie 20

W języku JavaScript trzeba sformułować warunek, który będzie spełniony, gdy zmienna a będzie dowolną liczbą naturalną dodatnią (więcej niż 0) lub gdy zmienna b będzie dowolną liczbą z przedziału domkniętego od 10 do 100. Wyrażenie logiczne w tym warunku powinno mieć postać

A. (a > 0) || ((b >= 10) || (b <= 100))

B. (a > 0) && ((b >= 10) || (b <= 100))

C. (a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100))

D. (a > 0) && ((b >= 10) && (b <= 100))

Poprawna odpowiedź (a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100)) uwzględnia wymaganie, aby warunek był spełniony, gdy zmienna a jest liczbą naturalną dodatnią bądź zmienna b znajduje się w przedziale od 10 do 100, włącznie. W tym przypadku użycie operatora logicznego '||' (lub) jest kluczowe, ponieważ wystarczy, że jeden z warunków będzie prawdziwy, aby cały warunek był spełniony. Przykładem może być skrypt walidujący dane wejściowe użytkownika: jeśli zmienna a przechowuje wartość 5 (czyli liczbę naturalną dodatnią), to niezależnie od wartości zmiennej b, warunek będzie prawdziwy. Analogicznie, jeśli a wynosi 0, a b = 15, warunek również będzie spełniony, ponieważ b mieści się w wymaganym przedziale. Taka konstrukcja warunku jest zgodna z dobrą praktyką programistyczną, gdyż pozwala na jasne i zrozumiałe określenie, kiedy pewne zasady powinny być stosowane. Zastosowanie operatorów logicznych w taki sposób wspiera tworzenie czytelnych i elastycznych warunków, co jest istotne w kontekście utrzymania kodu i jego przyszłych modyfikacji.

Pytanie 21

Wskaż zdanie, które jest fałszywe w odniesieniu do poniższej definicji funkcji w języku C++?

void zamien(float &x, float &y) {
    float tmp;
    tmp = x;
    x = y;
    y = tmp;
}

A. Funkcja korzysta z parametrów przez referencję

B. Funkcja ma dwa argumenty

C. Funkcja nie zwraca żadnej wartości

D. Funkcja zwraca wartość

Jednym z typowych nieporozumień jest mylne interpretowanie funkcji deklarowanych z użyciem 'void'. Wbrew niektórym założeniom, taka funkcja nie zwraca żadnych wartości. Jej celem jest wykonanie pewnych operacji na danych wejściowych, często poprzez modyfikację ich wartości, jak w tym przypadku, gdzie funkcja dokonuje zamiany. Pojęcie zwracania wartości należy do funkcji o określonym typie zwracanym, takich jak 'int', 'float', itp. Zrozumienie różnicy między przekazywaniem przez wartość a przekazywaniem przez referencję jest kluczowe. W sytuacji, gdy parametry są przekazywane przez referencję, jak w omawianym przykładzie, funkcja ma bezpośredni dostęp do zmiennych zewnętrznych, umożliwiając ich modyfikację bez zwracania żadnej wartości. To podejście jest często stosowane w przypadku operacji na dużych strukturach danych, gdzie kopiowanie może być kosztowne. Niepoprawne założenie, że funkcja nie posiada parametrów lub że nie operuje na nich przez referencję, wynika z braku zrozumienia odnośnie technik efektywnego zarządzania pamięcią i zasobami w C++. Programowanie z użyciem referencji jest bardziej wydajne i pozwala na tworzenie kodu, który jest zarówno szybki, jak i czytelny. Ważne jest, aby nie mylić pojęcia parametrów funkcji z wartością zwrotną, ponieważ prowadzi to do błędnych założeń i niepoprawnego działania kodu w praktyce.

Pytanie 22

Po wykonaniu fragmentu kodu HTML i JavaScript na stronie będzie wyświetlony obraz z pliku

<img id="obraz" src="kol1.jpg">
<button id="przycisk">Przycisk</button>

<script>
    document.getElementById("obraz").src = "kol2.jpg";
</script>

A. kol1.jpg, który może być zmieniony na kol2.jpg po wciśnięciu przycisku.

B. kol2.jpg, który może być zmieniony na kol1.jpg po wciśnięciu przycisku.

C. kol1.jpg

D. kol2.jpg

Niestety, nie trafiłeś. Wybierając 'kol1.jpg', mylisz się co do działania JavaScript w kontekście zmiany elementów na stronie. Skrypt używa getElementById, żeby znaleźć obraz o identyfikatorze 'obraz', a potem zmienia atrybut 'src' na 'kol2.jpg'. Tutaj nie ma żadnej interakcji z użytkownikiem, która mogłaby zmienić obrazek. W praktyce jednak, JavaScript daje nam możliwość dynamicznego modyfikowania elementów na stronie, co jest kluczowe przy tworzeniu takich interaktywnych stron. Na przykład, można wykorzystać tą samą metodę do zmiany obrazu, gdy ktoś na niego najedzie albo wciśnie przycisk. W tym przypadku jednak, to nie jest to, co się dzieje. Warto też zrozumieć, że 'kol1.jpg' to nie jest dobra odpowiedź, bo to obraz, który miałby być zmieniony, a nie ten, który się wyświetli.

Pytanie 23

Którego związku selektorów CSS należy użyć w miejscu znaków zapytania, aby zdefiniowany styl został zastosowany tylko do tekstu „paragrafie”?

<!DOCTYPE html>
<html>
  <head>
    <style>
      ???{letter-spacing: 10px; color: red;}
    </style>
  </head>
  <body>
    <p>Styl <b>tekstu</b> w pierwszym <i>paragrafie</i></p>
  </body>
</html>

A. b > i

B. b i

C. p > i

D. p + i

Poprawny selektor to „p > i”, ponieważ w podanym fragmencie HTML element <i> jest bezpośrednim dzieckiem elementu <p>. Znak „>” oznacza tzw. selektor dziecka (child combinator) w CSS – styl zostanie zastosowany tylko do tych elementów <i>, które znajdują się dokładnie jeden poziom niżej w drzewie DOM, wewnątrz znacznika <p>. Dzięki temu reguła nie obejmie np. <i> zagnieżdżonych głębiej ani <i> występujących poza paragrafem. Moim zdaniem to jeden z ważniejszych niuansów CSS: rozróżnienie selektora potomków (spacja, np. „p i”) od selektora bezpośrednich dzieci („p > i”). Gdyby w stylu użyć „p i”, to reguła zadziałałaby na każde <i> znajdujące się gdziekolwiek w środku <p>, nawet gdyby było schowane np. w <span> lub <b>. Przy prostym przykładzie nie widać różnicy, ale w większych projektach ma to ogromne znaczenie dla precyzji i przewidywalności styli. W praktyce taki selektor „p > i” możesz stosować np. gdy chcesz nadać specyficzny wygląd tylko oznaczonym kursywą fragmentom bezpośrednio w paragrafie, ale nie ruszać <i> użytych w zagnieżdżonych komponentach, widgetach albo ikonach. To jest zgodne z dobrymi praktykami: pisać selektory możliwie precyzyjne, unikając nadmiernie ogólnych reguł, które potem ciężko nadpisać. W dokumentacji CSS (specyfikacja W3C) wszystkie te kombinatory są dokładnie opisane i warto się do nich przyzwyczaić, bo później mocno ułatwiają utrzymanie arkuszy stylów w większych projektach. Dodatkowo warto pamiętać, że tego typu selektory dobrze współpracują z metodologiami jak BEM czy ITCSS, gdzie świadome ograniczanie zasięgu reguł jest kluczowe. Zamiast dokładać zbędne klasy, czasem wystarczy właśnie poprawnie użyty kombinator „>”.

Pytanie 24

Jakie typy danych w C++ są używane do reprezentacji liczb rzeczywistych?

A. float oraz double

B. float oraz long

C. double oraz bool

D. double oraz short

Wybierając odpowiedzi takie jak 'double i short', 'double i bool', czy 'float i long', można napotkać na nieporozumienia dotyczące typów danych w C++. Typ 'short' jest typem całkowitym, przeznaczonym do przechowywania liczb całkowitych o mniejszych wartościach, a zatem nie ma zastosowania w kontekście liczb rzeczywistych. Typ 'bool' również nie ma nic wspólnego z liczbami rzeczywistymi, gdyż reprezentuje jedynie wartości logiczne: prawda (true) lub fałsz (false). Z kolei 'long', podobnie jak 'short', jest typem całkowitym, który jest używany do reprezentowania dużych wartości liczbowych, ale także nie mieści się w kategorii liczb rzeczywistych. Zrozumienie, że liczby rzeczywiste w C++ są reprezentowane wyłącznie przez typy 'float' i 'double', jest kluczowe dla efektywnego programowania. Używanie niewłaściwych typów danych może prowadzić do błędów w obliczeniach, takich jak zaokrąglenia, a także do problemów z pamięcią oraz wydajnością aplikacji. Dlatego ważne jest, aby przy wyborze typów danych kierować się ich specyfiką oraz zastosowaniami, co jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi.

Pytanie 25

Używa się zapytania z klauzulą JOIN, aby

A. określić klucz obcy dla tabeli

B. otrzymać wynik tylko z jednej tabeli

C. wykonać funkcję agregującą

D. uzyskać dane z dwóch tabel, które są ze sobą powiązane

Zapytanie z klauzulą JOIN jest kluczowym narzędziem w języku SQL, które umożliwia łączenie danych z dwóch lub więcej tabel na podstawie relacji między nimi. Używając JOIN, możemy uzyskać bardziej złożone i użyteczne zestawienia danych, które nie byłyby możliwe do uzyskania, gdybyśmy korzystali tylko z pojedynczej tabeli. Na przykład, jeśli mamy tabelę klientów oraz tabelę zamówień, możemy z łatwością połączyć je, aby uzyskać informacje o tym, jakie zamówienia złożył dany klient. Przykładowe zapytanie może wyglądać tak: "SELECT klienci.imie, zamowienia.data FROM klienci JOIN zamowienia ON klienci.id = zamowienia.klient_id;" W takim przypadku wykorzystanie JOIN pozwala na integrowanie danych z obu tabel w jedną spójną odpowiedź. Takie podejście jest szeroko stosowane w branży, ponieważ standardy relacyjnych baz danych wymagają efektywnej organizacji i analizy danych, a JOIN jest jednym z podstawowych mechanizmów umożliwiających realizację takich zadań.

Pytanie 26

Znak pisarski @ jest czytany w języku angielskim jako

A. at.

B. on.

C. ape.

D. monkey.

Poprawna odpowiedź to „at”, bo właśnie tak w języku angielskim czyta się znak @. Ten znak nazywa się w terminologii technicznej „at sign” albo „commercial at”. W praktyce najczęściej spotykasz go w adresach e‑mail, np. w zapisie [email protected] czytamy to jako „user at example dot com”. W dokumentacji technicznej, w standardach internetowych (RFC dotyczących e‑maili, jak RFC 5322) i w różnych tutorialach programistycznych zawsze przyjmuje się właśnie taką wymowę i nazwę. W kontekście tworzenia stron WWW i programowania webowego dobrze jest kojarzyć zarówno nazwę znaku, jak i jego typowe zastosowanie. W HTML sam znak @ nie ma specjalnego znaczenia składniowego, ale pojawia się w treści, np. w linkach mailto: <a href="mailto:[email protected]">. W CSS czasem widzisz tzw. at‑rules, np. @media, @import, @font-face – tu też w dokumentacji wprost jest mowa o „at‑rule”. W różnych językach programowania webowego symbol @ ma różne role: w PHP oznacza operator wyciszający błędy (co zresztą jest uznawane za złą praktykę), w wielu frameworkach jest używany w szablonach (np. Blade w Laravelu: @if, @foreach), w adnotacjach czy dekoratorach w innych technologiach. Moim zdaniem warto po prostu przyzwyczaić się do angielskiej nazwy „at”, bo w pracy z dokumentacją, Stack Overflow, oficjalnymi specyfikacjami czy logami systemowymi praktycznie nikt nie używa żadnych lokalnych, zabawnych nazw. To drobny szczegół, ale w branży IT takie detale językowe bardzo ułatwiają komunikację w zespole i z klientem.

Pytanie 27

Co to jest AJAX?

A. Język programowania służący do tworzenia stron internetowych

B. Biblioteka JavaScript do obsługi animacji i efektów wizualnych

C. System zarządzania bazą danych używany do przechowywania i manipulacji danymi

D. Technologia umożliwiająca asynchroniczne przesyłanie danych między klientem a serwerem bez przeładowania strony

AJAX, czyli Asynchronous JavaScript and XML, to podejście do programowania aplikacji webowych, które pozwala na wykonywanie asynchronicznych zapytań do serwera bez konieczności przeładowania całej strony. Dzięki temu użytkownik ma płynniejsze i bardziej responsywne doświadczenie z aplikacją. W praktyce często stosuje się AJAX do ładowania danych z serwera w tle, co pozwala na dynamiczne aktualizowanie części strony, takie jak listy produktów, komentarze, czy wyniki wyszukiwania. Technologie związane z AJAX to m.in. XMLHttpRequest, Fetch API oraz często używane biblioteki jak jQuery, które upraszczają jego implementację. Standardy i dobre praktyki obejmują m.in. unikanie blokowania interfejsu użytkownika oraz zapewnienie bezpieczeństwa danych podczas przesyłania między klientem a serwerem. Z mojego doświadczenia, AJAX jest nieoceniony w tworzeniu nowoczesnych aplikacji webowych i znacząco zwiększa ich użyteczność.

Pytanie 28

Kod umieszczony w ramce spowoduje wyświetlenie liczb

A. 2 4 6 8 10

B. 1 3 5 7 9

C. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

D. 2 4 6 8

Prawidłowa odpowiedź to 2 4 6 8 10 co wynika z działania przedstawionego kodu PHP. Pętla for rozpoczyna się od wartości zmiennej x równej 1 i zwiększa ją o jeden przy każdej iteracji aż do osiągnięcia wartości 10 włącznie. Instrukcja if($x % 2 != 0) continue oznacza że dla każdej nieparzystej liczby x wykonanie reszty kodu pętli jest pomijane i kontynuowane jest od kolejnej iteracji. Oznacza to że tylko liczby parzyste są wypisywane na ekranie co zgadza się z przedstawioną odpowiedzią. W praktyce taka konstrukcja jest używana do filtrowania danych gdzie chcemy przetwarzać tylko określone warunki. Stosowanie operatora modulo % jest standardową techniką do sprawdzania podzielności liczb co jest często wykorzystywane w programowaniu np. do selekcji danych lub w algorytmach kryptograficznych. Dobrą praktyką jest również używanie instrukcji continue gdy chcemy zminimalizować zagnieżdżenie kodu i poprawić jego czytelność poprzez eliminację zbędnych bloków else. Użycie pętli for z takim warunkiem pozwala na efektywne przetwarzanie dużych zbiorów danych co jest kluczowe w aplikacjach wymagających wysokiej wydajności.

Pytanie 29

Ile maksymalnie znaczników <td> może być zastosowanych w tabeli, która ma trzy kolumny oraz trzy wiersze, nie zawierając przy tym złączeń komórek i wiersza nagłówkowego?

A. 6

B. 12

C. 9

D. 3

Odpowiedź 9 jest prawidłowa, ponieważ w tabeli o trzech kolumnach i trzech wierszach, gdzie nie ma złączeń komórek ani wiersza nagłówkowego, maksymalna liczba znaczników <td> wynosi 9. Każda kolumna w każdym wierszu może być wypełniona osobnym znacznikiem <td>. Tabela składająca się z 3 wierszy i 3 kolumn daje w sumie 3 x 3 = 9 komórek, które są reprezentowane przez znaczniki <td>. Przykładową strukturę HTML takiej tabeli można przedstawić następująco: <table><tr><td>1</td><td>2</td><td>3</td></tr><tr><td>4</td><td>5</td><td>6</td></tr><tr><td>7</td><td>8</td><td>9</td></tr></table>. Warto również zauważyć, że zgodnie z zaleceniami W3C, użycie odpowiednich znaczników w tabelach jest kluczowe dla zapewnienia właściwej dostępności i semantyki dokumentu HTML, co jest zgodne z dobrymi praktykami tworzenia stron internetowych.

Pytanie 30

W JavaScript zdarzenie onKeydown zostanie wywołane, gdy klawisz

A. myszki będzie zwolniony

B. myszki będzie wciśnięty

C. klawiatury będzie wciśnięty

D. klawiatury będzie zwolniony

Odpowiedź, że zdarzenie onKeydown jest wywoływane, gdy klawisz klawiatury został naciśnięty, jest prawidłowa, ponieważ onKeydown jest zdarzeniem, które reaguje na pierwszą interakcję użytkownika z klawiaturą. W praktyce oznacza to, że gdy użytkownik naciśnie dowolny klawisz na klawiaturze, np. literę, cyfrę lub klawisz funkcyjny, zdarzenie onKeydown zostanie wywołane. Jest to kluczowe w kontekście tworzenia interaktywnych aplikacji webowych, ponieważ pozwala programistom na obsługę wejścia użytkownika w czasie rzeczywistym. Na przykład, w aplikacji do edycji tekstu, można wykorzystać onKeydown do aktualizacji zawartości edytora na podstawie wprowadzanego tekstu, co zapewnia płynne doświadczenie użytkownika. Dobrym przykładem zastosowania tego zdarzenia jest również implementacja gier, w których ruchy postaci lub akcje są wykonywane w odpowiedzi na naciśnięcia klawiszy. W standardach W3C dotyczących dostępu i interakcji z użytkownikiem, zdarzenie onKeydown uwzględnia również kwestie dostępności, co jest istotne dla projektowania inkluzywnych aplikacji.

Pytanie 31

Jakie języki programowania funkcjonują po stronie serwera?

A. C#, Python, Ruby, PHP, JavaScript

B. Java, C#, Python, Ruby, PHP

C. Java, C#, AJAX, Ruby, PHP

D. Java, C#, Python, ActionScrip, PHP

Języki programowania działające po stronie serwera odgrywają kluczową rolę w tworzeniu dynamicznych aplikacji internetowych, przetwarzaniu danych oraz zarządzaniu bazami danych. Java, C#, Python, Ruby i PHP to popularne języki, które są powszechnie wykorzystywane w backendzie. Java jest znana z jej przenośności i możliwości skalowania, co czyni ją idealnym wyborem dla dużych aplikacji internetowych oraz systemów korporacyjnych. C# z kolei, używany głównie w ekosystemie Microsoftu, jest silnie typowanym językiem, który pozwala na rozwijanie aplikacji w środowisku ASP.NET. Python zyskuje na popularności dzięki swojej prostocie i wszechstronności, a także dzięki frameworkom takim jak Django i Flask, które przyspieszają rozwój aplikacji. Ruby, zwłaszcza w kontekście frameworka Ruby on Rails, oferuje szybkie prototypowanie i tworzenie aplikacji webowych. PHP, mimo że jest starszym językiem, wciąż jest powszechnie używany w tworzeniu stron internetowych, w tym w systemach zarządzania treścią, takich jak WordPress. Te języki spełniają różne standardy branżowe i są dostosowane do różnych potrzeb projektów, co czyni je fundamentami współczesnego rozwoju oprogramowania.

Pytanie 32

W systemie baz danych zdefiniowano tabelę Mieszkancy, która zawiera dane. W celu usunięcia tej tabeli oraz jej zawartości, należy użyć polecenia

A. TRUNCATE TABLE Mieszkancy;

B. DELETE FROM Mieszkancy;

C. ALTER TABLE Mieszkancy;

D. DROP TABLE Mieszkancy;

Polecenie 'DROP TABLE Mieszkancy;' jest odpowiednie do usunięcia tabeli z bazy danych, wraz ze wszystkimi jej danymi i strukturą. W przeciwieństwie do innych poleceń, takich jak 'DELETE' czy 'TRUNCATE', które modyfikują zawartość tabeli, 'DROP TABLE' usuwa całą tabelę z systemu. Użycie tego polecenia jest nieodwracalne, dlatego przed jego zastosowaniem warto upewnić się, że posiadamy kopię zapasową danych, jeśli będą one w przyszłości potrzebne. W praktyce, jeśli jesteś administratorem bazy danych i chcesz usunąć zbędną tabelę, polecenie to jest niezwykle efektywne i pozwala na zwolnienie zasobów. Zgodnie z najlepszymi praktykami, przed wykonaniem operacji na bazie danych, zawsze warto przeprowadzić analizę wpływu na inne powiązane obiekty, takie jak relacje między tabelami. Dobrą praktyką jest również włączenie kontroli dostępu, aby nieuprawnione osoby nie mogły wykonywać takich operacji.

Pytanie 33

Wskaż system do zarządzania treściami.

A. Joomla!

B. Apache

C. phpMyAdmin

D. MariaDB

Joomla! to system zarządzania treścią (CMS), który umożliwia użytkownikom tworzenie i edytowanie stron internetowych bez potrzeby zaawansowanej wiedzy programistycznej. Jest to jeden z najpopularniejszych CMS na świecie, używany przez miliony witryn, od prostych blogów po skomplikowane portale e-commerce. Jego zalety obejmują elastyczność, możliwość łatwego dostosowywania za pomocą rozbudowanych wtyczek i szablonów oraz aktywną społeczność, która wspiera rozwój i aktualizacje. Joomla! umożliwia zarządzanie użytkownikami, co pozwala na tworzenie złożonych struktur dostępu do treści, co jest istotne w kontekście dużych organizacji. Dobre praktyki przy korzystaniu z Joomla! obejmują regularne aktualizacje, aby zapobiegać lukom bezpieczeństwa, oraz optymalizację treści pod kątem SEO, co zwiększa widoczność witryn w wynikach wyszukiwania. System ten jest zgodny z wieloma standardami webowymi, co czyni go solidnym wyborem dla profesjonalnych projektów webowych.

Pytanie 34

Aby tworzyć strony internetowe w sposób graficzny, należy skorzystać z

A. programu MS Office Picture Manager

B. przeglądarki internetowej

C. edytora CSS

D. programu typu WYSIWYG

Programy typu WYSIWYG (What You See Is What You Get) są narzędziami umożliwiającymi tworzenie stron internetowych w sposób wizualny, co znacznie ułatwia proces projektowania. Użytkownik może edytować strony bez konieczności znajomości języków programowania, takich jak HTML czy CSS, ponieważ te programy generują kod automatycznie na podstawie działań użytkownika. Przykładami takich aplikacji są Adobe Dreamweaver, Wix czy WordPress, które pozwalają na łatwe dodawanie treści, stylów i multimediów. Dzięki zastosowaniu programów WYSIWYG, projektanci mogą skupić się na estetyce i funkcjonalności stron, co jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi, które promują użyteczność i dostępność. Warto również zauważyć, że wiele z tych narzędzi oferuje szereg szablonów i komponentów, które przyspieszają proces tworzenia i zapewniają zgodność z aktualnymi standardami webowymi (np. W3C).

Pytanie 35

Aby odzyskać bazę danych z kopii zapasowej na serwerze MSSQL, należy użyć polecenia

A. RESTORE DATABASE

B. EXPORT DATABASE

C. BACKUP DATABASE

D. UNBACKUP DATABASE

Aby przywrócić bazę danych z kopii zapasowej na serwerze MSSQL, trzeba użyć polecenia RESTORE DATABASE. To bardzo ważna komenda, bo pozwala nam na odzyskanie danych do stanu sprzed jakiejś awarii czy utraty informacji. Można to robić w różnych sytuacjach, na przykład przywracając bazę z pełnej kopii zapasowej albo jakiejś różnicowej. Przykład użycia wygląda tak: RESTORE DATABASE [NazwaBazyDanych] FROM DISK = 'C:\Backup\KopiaZap.pdf' WITH REPLACE; co zastąpi starą bazę nową. Fajnie też wspomnieć, że standardy jak ISO 27001 pokazują, jak ważne są regularne kopie zapasowe, żeby zachować integralność danych i ciągłość działania. A tak przy okazji, przed przywracaniem warto zablokować dostęp do bazy, żeby nie było żadnych konfliktów.

Pytanie 36

Jakie są określenia typowych komend języka SQL, które dotyczą przeprowadzania operacji na danych SQL DML (np.: dodawanie danych do bazy, usuwanie, modyfikowanie danych)?

A. SELECT, SELECT INTO

B. DELETE, INSERT, UPDATE

C. DENY, GRANT, REVOKE

D. ALTER, CREATE, DROP

Odpowiedź DELETE, INSERT, UPDATE jest prawidłowa, ponieważ te polecenia stanowią podstawowe instrukcje języka SQL DML (Data Manipulation Language), które są wykorzystywane do manipulacji danymi w bazie danych. DELETE służy do usuwania rekordów z tabel, co jest niezbędne w sytuacjach, gdy dane są już nieaktualne lub niepotrzebne. INSERT umożliwia dodawanie nowych rekordów, co jest kluczowe w procesie wprowadzania danych, na przykład dodawania nowych klientów do bazy danych. Z kolei UPDATE pozwala na modyfikację już istniejących danych, co jest istotne w przypadku zmiany informacji, takich jak aktualizacja adresu klienta. W praktyce te operacje są niezwykle ważne dla utrzymania spójności i aktualności danych w systemach zarządzania bazami danych. Warto również zauważyć, że stosowanie tych poleceń zgodnie z dobrymi praktykami, takimi jak transakcje, pozwala na zabezpieczenie integralności danych oraz umożliwia łatwe wycofywanie zmian w przypadku błędów.

Pytanie 37

Definicja stylu zaprezentowana w CSS odnosi się do odsyłacza, który

a:visited {color: orange;}

A. jeszcze nie był odwiedzony

B. został wcześniej odwiedzony

C. wskaźnik myszy znajduje się nad nim

D. posiada błędny adres URL

Odpowiedź "został wcześniej odwiedzony" jest prawidłowa, ponieważ definicja stylu CSS `a:visited {color: orange;}` dotyczy odsyłaczy, które zostały już odwiedzone przez użytkownika. W CSS pseudo-klasa `:visited` jest stosowana do stylizacji odsyłaczy, które prowadzą do stron, które użytkownik już otworzył. Dzięki tej możliwości, twórcy stron internetowych mogą wprowadzać różne kolory dla odwiedzonych i nieodwiedzonych linków, co pozwala na szybszą orientację użytkowników w treści strony. Na przykład, jeżeli na stronie znajduje się wiele linków, użytkownik może łatwiej zrozumieć, które z nich już kliknął, a które są nowe. Dobrą praktyką jest stosowanie kontrastowych kolorów dla odsyłaczy, aby zwiększyć ich dostępność i użyteczność. Warto również zauważyć, że przeglądarki mogą mieć różne ograniczenia dotyczące stylizacji odwiedzonych linków, co jest podyktowane względami prywatności użytkowników. Z tego powodu zaleca się, aby nie opierać funkcjonalności strony jedynie na wyglądzie odwiedzonych linków.

Pytanie 38

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Barwienie.

B. Progowanie.

C. Inwersja.

D. Krzywe.

Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 39

Aby naprawić tabelę w bazie danych MySQL, należy użyć polecenia

A. CHANGE TABLE

B. FIX TABLE

C. REPAIR TABLE

D. UPDATE TABLE

Prawidłowe polecenie w MySQL do naprawy uszkodzonej lub niespójnej tabeli to `REPAIR TABLE`. Jest to oficjalna, udokumentowana komenda SQL w MySQL, przeznaczona właśnie do diagnozowania i naprawiania problemów z tabelami, głównie w silniku MyISAM, a w ograniczonym zakresie także w innych silnikach. W praktyce używa się jej np. gdy tabela nagle „znika” z widoku aplikacji, pojawiają się błędy typu „table is marked as crashed and should be repaired” albo gdy phpMyAdmin zgłasza problemy z integralnością danych na poziomie pliku tabeli. Typowe użycie wygląda tak: `REPAIR TABLE nazwa_tabeli;` albo z dodatkowymi opcjami, np. `REPAIR TABLE nazwa_tabeli QUICK;` czy `REPAIR TABLE nazwa_tabeli EXTENDED;`, w zależności od tego, jak głęboka ma być analiza struktury. Z mojego doświadczenia warto pamiętać, że `REPAIR TABLE` działa na poziomie fizycznych plików tabeli (szczególnie w MyISAM), więc dobrze jest wcześniej mieć kopię zapasową, bo przy poważnych uszkodzeniach część rekordów może zostać utracona przy próbie naprawy. W nowoczesnych projektach, gdzie dominuje InnoDB, częściej polega się na mechanizmach automatycznego odzyskiwania, logach transakcyjnych i backupach, ale znajomość `REPAIR TABLE` nadal jest przydatna przy pracy ze starszymi systemami albo przy mieszanych środowiskach. Dobrą praktyką administracyjną jest też poprzedzenie naprawy poleceniem `CHECK TABLE`, żeby zobaczyć, co dokładnie jest nie tak. Podsumowując: `REPAIR TABLE` to narzędzie serwisowe, a nie coś, czego używa się codziennie w kodzie aplikacji, ale w sytuacjach awaryjnych potrafi uratować bazę.

Pytanie 40

Na przedstawionym obrazie widać wynik formatowania przy użyciu styli CSS oraz kod HTML, który go generuje. Przy założeniu, że marginesy wewnętrzne wynoszą 50 px, a zewnętrzne 20 px, jak wygląda styl CSS dla tego obrazu?

A. Rys. A

B. Rys. D

C. Rys. C

D. Rys. B

Poprawna odpowiedź, Rys. C, przedstawia styl CSS, który prawidłowo definiuje marginesy i marginesy wewnętrzne obrazu. W tym przypadku margines wewnętrzny wynosi 50px, a zewnętrzny 20px, co jest zgodne z wymaganiami zawartymi w pytaniu. Kod CSS zawiera solidną linię graniczną o wartości 4px w kolorze czarnym, co jest dobrze praktykowane w projektowaniu stron internetowych, ponieważ solidna linia jest bardziej widoczna i profesjonalna niż linia przerywana. Kolor tła teal zapewnia atrakcyjny kontrast. Zastosowanie właściwego marginesu i marginesu wewnętrznego jest kluczowe w tworzeniu responsywnych układów, które są teraz standardem w branży. Poprawne ustawienie tych parametrów zapewnia estetyczny wygląd oraz prawidłowe rozmieszczenie elementów na stronie. Praktyczne zastosowanie tej wiedzy obejmuje projektowanie layoutów w CSS Grid czy Flexbox, gdzie marginesy i marginesy wewnętrzne pełnią kluczową rolę w zarządzaniu przestrzenią elementów. Właściwe wykorzystanie tych stylów wspiera tworzenie stron zgodnych ze standardami W3C, co jest fundamentem profesjonalnego web developmentu.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej