Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik elektroradiolog
Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 17:39
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 18:02

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Podczas wykonywania badania EKG czarną elektrodę kończynową należy umieścić na kończynie dolnej

A. prawej i po zewnętrznej stronie podudzia.

B. lewej i po wewnętrznej stronie podudzia.

C. lewej i po zewnętrznej stronie podudzia.

D. prawej i po wewnętrznej stronie podudzia.

Właściwe umieszczenie czarnej elektrody kończynowej na prawej kończynie dolnej, po stronie zewnętrznej podudzia, wynika bezpośrednio ze standardu wykonywania 12‑odprowadzeniowego EKG. Ta elektroda jest nazywana elektrodą uziemiającą (masą) i choć nie tworzy bezpośrednio żadnego z odprowadzeń rejestrowanych w zapisie, to stabilizuje układ pomiarowy, zmniejsza zakłócenia i poprawia jakość sygnału. Z mojego doświadczenia to właśnie poprawne podłączenie tej elektrody często decyduje, czy zapis będzie czysty, bez „pływającej” linii izoelektrycznej i zakłóceń sieciowych. Zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami (m.in. wytyczne kardiologiczne i instrukcje producentów aparatów EKG) kończynowe elektrody umieszcza się: czerwona – prawa ręka, żółta – lewa ręka, zielona – lewa noga, czarna – prawa noga. Na kończynach dolnych zaleca się lokalizację na podudziu, po stronie zewnętrznej, na skórze nieowłosionej, odtłuszczonej, bez ran i podrażnień. Dlaczego po zewnętrznej stronie? Bo tam jest zwykle mniej ruchu mięśniowego, łatwiej przykleić elektrodę i pacjentowi jest wygodniej leżeć, nie zahacza o kable. Ma to znaczenie praktyczne zwłaszcza przy dłuższym monitorowaniu, np. w telemetrii. Dodatkowo, zachowanie stałego schematu rozmieszczenia elektrod (w tym masy na prawej nodze) ułatwia porównywanie zapisów EKG w czasie – jeśli każdy technik robi to „po swojemu”, to rośnie ryzyko błędnej interpretacji zmian amplitudy załamków. Moim zdaniem warto wyrobić sobie nawyk: prawa noga, bok podudzia, skóra dobrze przygotowana – wtedy badanie idzie szybko i bez nerwów, a opisujący lekarz dostaje wiarygodny materiał do oceny.

Pytanie 2

Standardowe badanie urografii polega na podaniu pacjentowi środka kontrastującego

A. doustnie i wykonaniu serii zdjęć jamy brzusznej w projekcji PA.

B. doustnie i wykonaniu jednego zdjęcia jamy brzusznej w projekcji PA.

C. dożylnie i wykonaniu serii zdjęć jamy brzusznej w projekcji AP.

D. dożylnie i wykonaniu jednego zdjęcia jamy brzusznej w projekcji AP.

Poprawnie – standardowa urografia dożylna (IVU, dawniej IVP) polega właśnie na podaniu środka kontrastowego dożylnie i wykonaniu serii zdjęć jamy brzusznej w projekcji AP. Kluczowe są tu dwa elementy: droga podania oraz fakt, że robimy wiele zdjęć w różnych odstępach czasu, a nie jedno. Kontrast jodowy podany dożylnie jest filtrowany przez nerki, wydzielany do układu kielichowo‑miedniczkowego, a następnie spływa moczowodami do pęcherza. Seria zdjęć pozwala „złapać” wszystkie te fazy: nefrograficzną, wydalniczą, wypełnienie miedniczek, moczowodów i pęcherza. Dzięki temu można ocenić zarówno anatomię (kształt, położenie, poszerzenia), jak i czynność nerek oraz drożność dróg moczowych. Projekcja AP jest standardem w radiologii jamy brzusznej, bo daje dobrą wizualizację nerek, moczowodów i pęcherza, przy stosunkowo prostym ułożeniu pacjenta na stole. W praktyce technik radiologii, po podaniu kontrastu (zwykle do żyły obwodowej), wykonuje się zdjęcie przeglądowe przed kontrastem, a potem zdjęcia po kilku, kilkunastu minutach, czasem z dodatkowym uciśnięciem jamy brzusznej lub w pozycjach skośnych, jeśli trzeba lepiej uwidocznić moczowody. Moim zdaniem warto zapamiętać, że urografia to badanie dynamiczne w czasie, a nie jednorazowe „pstryknięcie”. Dobra znajomość faz badania i typowych projekcji bardzo pomaga potem przy opisywaniu obrazów i przy współpracy z lekarzem, np. przy podejrzeniu kamicy, wodonercza czy wad wrodzonych dróg moczowych.

Pytanie 3

Standardowo do wykonania których zdjęć należy zastosować kratkę przeciwrozproszeniową?

A. Klatki piersiowej i nadgarstka.

B. Jamy brzusznej i stawu łokciowego.

C. Czaszki i stawu skokowego.

D. Czaszki i jamy brzusznej.

W tym zagadnieniu kluczowe jest zrozumienie, kiedy w ogóle opłaca się stosować kratkę przeciwrozproszeniową, a kiedy więcej szkody niż pożytku. Kratka ma sens głównie przy grubych częściach ciała, z dużą ilością tkanek miękkich, gdzie powstaje dużo promieniowania rozproszonego, czyli np. w jamie brzusznej, miednicy, czaszce, a także w projekcjach klatki piersiowej u dorosłych przy odpowiednich warunkach ekspozycji. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś mechanicznie kojarzy kratkę z „ważnymi” badaniami albo z każdą okolicą kostną, bez patrzenia na grubość anatomiczną i proporcję tkanek miękkich do kości. W odpowiedziach, gdzie pojawia się staw skokowy, nadgarstek czy łokieć, problem jest taki, że są to relatywnie cienkie struktury obwodowe. Grubość tych okolic jest niewielka, ilość promieniowania rozproszonego mała, a zastosowanie kratki w standardowych warunkach zwykle tylko niepotrzebnie zwiększyłoby dawkę dla pacjenta, bez wyraźnego zysku jakościowego. Właśnie dlatego w zaleceniach i podręcznikach do techniki radiologicznej podkreśla się, że badania kończyn dystalnych (nadgarstek, staw skokowy, łokciowy) wykonuje się rutynowo bez kratki, chyba że mamy do czynienia z ekstremalnie otyłym pacjentem i bardzo specyficzną sytuacją kliniczną. Pojawiająca się w niektórych propozycjach klatka piersiowa bywa myląca. Owszem, w radiografii klatki piersiowej u dorosłych kratka jest często stosowana, zwłaszcza w projekcjach PA przy wyższych kV, ale połączenie jej z nadgarstkiem lub inną cienką okolicą w jednej odpowiedzi pokazuje brak rozumienia logiki doboru kratki. Zamiast zapamiętywać konkretne pary narządów, lepiej kojarzyć zasadę: gruba, bogata w tkanki miękkie okolica – kratka zazwyczaj tak; cienka, obwodowa kończyna – kratka zazwyczaj nie. Dzięki temu łatwiej uniknąć schematycznych, błędnych skojarzeń, które prowadzą do niepotrzebnego zwiększania dawki promieniowania bez realnej poprawy jakości obrazu.

Pytanie 4

Na podstawie zapisu badania audiometrycznego rozpoznano u pacjenta uszkodzenie słuchu

A. odbiorcze ucha lewego.

B. odbiorcze ucha prawego.

C. przewodzeniowe ucha prawego.

D. przewodzeniowe ucha lewego.

Rozpoznanie „przewodzeniowe uszkodzenie słuchu ucha prawego” idealnie pasuje do przedstawionego audiogramu. Na wykresie widać, że progi przewodnictwa kostnego dla ucha prawego (linia przerywana) mieszczą się w normie, w okolicy 0–10 dB HL w całym badanym zakresie częstotliwości, natomiast progi przewodnictwa powietrznego (linia ciągła z kropkami) są wyraźnie podwyższone – około 30–40 dB HL. Taka sytuacja, czyli prawidłowe przewodnictwo kostne przy pogorszonym przewodnictwie powietrznym, tworzy tzw. lukę powietrzno–kostną (air–bone gap). W audiometrii przyjmuje się, że luka ≥ 15 dB, obecna w kilku częstotliwościach, jest typowa dla niedosłuchu przewodzeniowego. Z mojego doświadczenia to właśnie ta luka jest najbardziej charakterystycznym, podręcznikowym objawem. W uchu lewym natomiast zarówno przewodnictwo powietrzne, jak i kostne są w granicach normy, więc nie ma podstaw, by mówić o niedosłuchu.
W praktyce technika medycznego interpretacja takiego badania ma konkretne konsekwencje. Niedosłuch przewodzeniowy sugeruje problem w uchu zewnętrznym lub środkowym: zalegająca woskowina, płyn w jamie bębenkowej, perforacja błony bębenkowej, otoskleroza, dysfunkcja kosteczek słuchowych itp. W dobrych standardach postępowania po takim wyniku zaleca się dokładne badanie otoskopowe, ewentualnie tympanometrię oraz konsultację laryngologiczną. Często po usunięciu przeszkody przewodzeniowej (np. woskowiny, wysięku) progi słuchu wracają do normy, co widać potem w kontrolnym audiogramie. Warto też pamiętać o prawidłowym maskowaniu ucha przeciwnego podczas badania przewodnictwa kostnego, żeby wynik rzeczywiście dotyczył badanego ucha. W tym zapisie nie ma cech niedosłuchu odbiorczego (brak podwyższonych progów kostnych), ani mieszanych, więc klasyfikacja jest dość jednoznaczna i zgodna z zasadami diagnostyki audiometrycznej.
Moim zdaniem to jedno z tych badań, gdzie schemat interpretacji jest bardzo klarowny: kostne dobre – powietrzne złe – myślimy przewodzeniowo, zawsze po stronie, gdzie jest luka.

Pytanie 5

Przemiana promieniotwórcza radu w ren opisana wzorem \( {}_{88}^{226}\text{Ra} \to {}_{86}^{222}\text{Rn} + {}_{2}^{4}\text{He} \) jest rozpadem

A. beta plus.

B. alfa.

C. gamma.

D. beta minus.

Rozpad opisany równaniem \( {}_{88}^{226}\text{Ra} \to {}_{86}^{222}\text{Rn} + {}_{2}^{4}\text{He} \) to klasyczny przykład przemiany alfa. Widać to po tym, że z jądra radu „odrywa się” cząstka o liczbie masowej 4 i liczbie atomowej 2, czyli dokładnie jądro helu – to jest właśnie cząstka alfa. Liczba masowa zmniejsza się z 226 do 222 (spadek o 4), a liczba atomowa z 88 do 86 (spadek o 2), co jest typowym wzorcem dla rozpadu alfa. Z fizycznego punktu widzenia jądro ciężkiego pierwiastka, jak rad, pozbywa się nadmiaru energii i „zbyt dużej” liczby nukleonów właśnie przez emisję takiej cząstki.
W medycynie, szczególnie w medycynie nuklearnej i w ochronie radiologicznej, rozumienie tego typu przemian jest bardzo praktyczne. Cząstki alfa mają bardzo mały zasięg w tkankach (rzędu dziesiątek mikrometrów), ale jednocześnie bardzo duże liniowe przekazywanie energii (wysoki LET). To oznacza, że jeśli źródło alfa znajdzie się wewnątrz organizmu, może silnie uszkadzać komórki w bardzo małym obszarze. Dlatego w procedurach, które opisują dobre praktyki ochrony radiologicznej, tak mocno podkreśla się, żeby nie spożywać, nie wdychać i nie zanieczyszczać skóry materiałami emitującymi alfa. Z zewnątrz skóra praktycznie zatrzymuje to promieniowanie, ale wewnętrznie jest ono bardzo niebezpieczne.
Moim zdaniem znajomość rozpadu alfa przydaje się też przy rozumieniu łańcuchów promieniotwórczych, np. szeregu uranowo-radowego. W takich szeregach wielokrotnie pojawiają się kolejne rozpady alfa prowadzące do powstania gazowego radu i radu–222, który z kolei ma znaczenie w ocenie narażenia na radon w budynkach. W standardach oceny ryzyka radiacyjnego i w dokumentacji ochrony radiologicznej zawsze uwzględnia się, czy mamy do czynienia z promieniowaniem alfa, beta czy gamma, bo od tego zależy zarówno sposób ekranowania, jak i metody monitorowania skażeń. W praktyce technika medycznego znajomość tego typu reakcji pomaga lepiej rozumieć opisy źródeł, charakterystyki radioizotopów w kartach katalogowych oraz zalecenia BHP przy pracy z materiałami promieniotwórczymi.

Pytanie 6

Na zamieszczonym przekroju poprzecznym TK kręgosłupa szyjnego strzałką wskazano

A. otwór kręgu szczytowego.

B. ząb kręgu obrotowego.

C. guzek tylny kręgu szczytowego.

D. rdzeń kręgowy.

Na przekroju poprzecznym TK kręgosłupa szyjnego strzałka wskazuje wyraźnie na ząb kręgu obrotowego (dens axis), czyli charakterystyczny wyrostek trzonu C2. To jest bardzo typowy element anatomiczny, który w tomografii komputerowej powinien od razu „rzucać się w oczy”, szczególnie na poziomie stawu szczytowo–obrotowego. Dens ma kształt owalnej lub nieco cylindrycznej struktury kostnej położonej centralnie, dość jasnej (wysoka gęstość, kość korowa), otoczonej pierścieniem kręgu szczytowego C1. Widzimy, że dookoła niego przebiega łuk przedni C1, a bardziej na obwodzie – masy boczne kręgu szczytowego oraz fragment kanału kręgowego. Z mojego doświadczenia, jeśli na osiowym TK szyi widzisz „kość w kości” – mniejszy owal kostny w środku większego pierścienia – to niemal zawsze jest to dens w obrębie C1. W praktyce klinicznej prawidłowe rozpoznanie zęba kręgu obrotowego ma ogromne znaczenie przy ocenie urazów odcinka szyjnego, zwłaszcza po urazach komunikacyjnych, upadkach z wysokości czy urazach sportowych. Jednym z klasycznych wskazań do TK jest podejrzenie złamania zęba C2 (tzw. złamanie dens axis typu I–III wg Andersona-D’Alonzo). Radiolog musi wtedy bardzo dokładnie przeanalizować ciągłość zarysu zęba, obecność szczeliny złamania, przemieszczenia odłamów, a także relację zęba do łuku przedniego C1 i kanału kręgowego. W dobrych praktykach opisowych zawsze zwraca się uwagę na stabilność segmentu C1–C2, szerokość przestrzeni między zębem a łukiem przednim C1 (przestrzeń atlantodentalna) oraz ewentualne uciski na rdzeń kręgowy. Umiejętność pewnego rozpoznawania dens axis na obrazach TK jest bazą do dalszej, bardziej zaawansowanej interpretacji badań urazowych i pourazowych odcinka szyjnego, ale też przy zmianach zwyrodnieniowych czy w chorobach reumatycznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów z niestabilnością C1–C2).

Pytanie 7

Która sekwencja w obrazowaniu MR jest stosowana do uwidocznienia naczyń krwionośnych?

A. TOF

B. DWI

C. EPI

D. STIR

Prawidłową odpowiedzią jest TOF, czyli sekwencja Time-of-Flight. To jest klasyczna technika angiografii MR (MRA), używana właśnie do nieinwazyjnego uwidaczniania naczyń krwionośnych bez konieczności podawania kontrastu jodowego czy wykonywania klasycznej angiografii rentgenowskiej. Zasada działania TOF opiera się na tzw. efekcie napływu: krew płynąca do przekroju obrazowania ma niezsaturowane protony, dzięki czemu daje silniejszy sygnał niż otaczające, „zmęczone” impulsem tkanki stacjonarne. W efekcie naczynia wypełnione krwią są bardzo jasne na tle tkanek, co pozwala dobrze ocenić przebieg tętnic, zwłaszcza w obrębie mózgowia, tętnic szyjnych czy koła Willisa. W praktyce klinicznej TOF jest standardem przy podejrzeniu tętniaków, malformacji naczyniowych, zwężeń tętnic, a także przy kontrolach po zabiegach neurochirurgicznych czy naczyniowych. Co ważne, sekwencja TOF jest szczególnie przydatna u pacjentów z przeciwwskazaniami do kontrastu gadolinowego (np. ciężka niewydolność nerek), bo daje użyteczne obrazy samym efektem przepływu. W dobrych praktykach pracowni MR zwraca się uwagę na odpowiednie ustawienie płaszczyzn, grubości warstw, kierunku kodowania fazy i parametrów TR/TE, żeby zminimalizować artefakty przepływowe i ruchowe. Moim zdaniem warto zapamiętać, że jeśli w opisie zlecenia pada hasło „angiografia MR” bez kontrastu, to w większości protokołów domyślnie chodzi właśnie o sekwencję TOF. Pozostałe sekwencje z listy mają inne główne zastosowania i nie są podstawowym narzędziem do wizualizacji naczyń.

Pytanie 8

Którą patologię uwidoczniono w badaniu angiograficznym?

A. Stenozę naczyń mózgowych.

B. Tętniaka naczyń mózgowych.

C. Guza mózgu.

D. Cystę mózgu.

Na przedstawionej angiografii widoczna jest typowa dla tętniaka naczyń mózgowych, dobrze odgraniczona, okrągła struktura wypełniona kontrastem, która uchodzi z jednej z tętnic mózgowych. Ma ona charakter tzw. workowatego poszerzenia światła naczynia, z wyraźną szyją tętniaka i zachowanym przepływem w tętnicy macierzystej. W badaniu DSA (digital subtraction angiography) takie ognisko kontrastowania, zlokalizowane na przebiegu tętnicy, jest klasycznym obrazem tętniaka, a nie guza czy torbieli. W praktyce klinicznej właśnie angiografia jest złotym standardem w ocenie tętniaków – pozwala dokładnie ocenić wielkość, szyję, kształt, relacje do sąsiednich naczyń i drobnych gałązek. Od tej oceny zależy później dobór metody leczenia: klipsowanie neurochirurgiczne albo leczenie wewnątrznaczyniowe (np. coilowanie, stent‑assisted coiling, flow diverter). Moim zdaniem warto zapamiętać, że na angiografii szukamy zmian w obrębie światła naczynia, a nie masy uciskającej z zewnątrz. Guzy mózgu i cysty lepiej widać w TK lub MR, natomiast tętniaki i stenozy najlepiej ocenia się właśnie w badaniu naczyniowym z kontrastem. W codziennej pracy technika radiologii kluczowe jest prawidłowe przygotowanie pacjenta, dobór projekcji (często kilka rzutów tej samej tętnicy) i odpowiednio szybkie podanie kontrastu, żeby nie przeoczyć wypełniania tętniaka ani fazy żylnej. Dobra jakość obrazów ma realny wpływ na bezpieczeństwo chorego, bo od dokładnej angiografii zależy, czy neurochirurg lub radiolog interwencyjny będzie mógł bezpiecznie zaplanować zabieg.

Pytanie 9

Znak umieszczony w pracowni rezonansu magnetycznego zakazuje wstępu osobom

A. z zaburzeniami krążenia.

B. z rozrusznikiem serca.

C. z kardiomiopatią.

D. z nadciśnieniem tętniczym.

W pracowni rezonansu magnetycznego kluczowe zagrożenie wynika z bardzo silnego stałego pola magnetycznego oraz szybko zmieniających się pól gradientowych. Rozrusznik serca to urządzenie elektroniczne oparte najczęściej na elementach ferromagnetycznych i wrażliwej elektronice. Silne pole magnetyczne może zakłócić jego pracę, przełączyć tryby, wywołać niekontrolowaną stymulację albo całkowicie uszkodzić układ. Może też dojść do przemieszczenia generatora lub elektrod, bo metal w polu magnetycznym „chce się ustawić” względem linii pola. Z mojego doświadczenia to jest absolutny klasyk przeciwwskazań, omawiany na każdym szkoleniu BHP do MR. Dlatego na drzwiach pracowni MR umieszcza się właśnie taki piktogram – serce z przewodem, przekreślone czerwonym znakiem zakazu. Ma on informować pacjentów i personel, że osoby z rozrusznikiem serca (chyba że to specjalny, certyfikowany MR-conditional i w ściśle kontrolowanych warunkach) nie mogą wchodzić do strefy pola magnetycznego. W wytycznych producentów MR oraz w standardach bezpieczeństwa (np. zalecenia Europejskiego Towarzystwa Radiologicznego, wytyczne kardiologiczne dotyczące urządzeń wszczepialnych) rozrusznik jest traktowany jako przeciwwskazanie bezwzględne albo co najmniej wymagające bardzo szczegółowej kwalifikacji. W praktyce technik radiologii zawsze przed badaniem MR przeprowadza dokładny wywiad: pyta o wszczepione urządzenia, karty implantów, zabiegi kardiochirurgiczne. Jeżeli pacjent zgłasza rozrusznik, badanie MR w standardowej pracowni po prostu się nie odbywa, a dobiera się inną metodę obrazowania, np. TK lub USG. Ten znak ma więc nie tylko znaczenie „teoretyczne”, ale jest codziennym, praktycznym narzędziem bezpieczeństwa, które ma zapobiec bardzo groźnym powikłaniom, włącznie z zatrzymaniem krążenia.

Pytanie 10

Zadaniem technika elektroradiologa w pracowni naczyniowej jest

A. wprowadzenie cewnika w światło naczyń.

B. przygotowanie niezbędnych narzędzi.

C. nadzorowanie sprawnego działania aparatury rentgenowskiej.

D. przygotowanie cewników.

Prawidłowo wskazana rola technika elektroradiologa w pracowni naczyniowej to nadzorowanie sprawnego działania aparatury rentgenowskiej. W pracowni angiograficznej technik jest odpowiedzialny przede wszystkim za stronę techniczną badania, a nie za wykonywanie czynności inwazyjnych w obrębie naczyń. To lekarz – najczęściej radiolog interwencyjny, kardiolog lub chirurg naczyniowy – wprowadza cewnik do światła naczynia, prowadzi go, podaje kontrast i wykonuje właściwy zabieg. Technik natomiast musi zadbać o to, żeby cały system obrazowania działał stabilnie, bezpiecznie i dawał obrazy o jak najlepszej jakości przy możliwie najmniejszej dawce promieniowania. W praktyce oznacza to m.in. prawidłowe ustawienie parametrów ekspozycji, kontrolę pracy lampy rentgenowskiej, generatora, stołu angiograficznego, systemu akwizycji obrazu oraz monitorów. Technik sprawdza przed badaniem poprawność działania układów sterowania, kolimatorów, systemów automatycznej kontroli ekspozycji, a także współpracuje z lekarzem przy doborze protokołów obrazowania, np. częstości serii, czasu akwizycji, projekcji, synchronizacji z podaniem kontrastu. Moim zdaniem bardzo ważne jest też to, że technik pilnuje bezpieczeństwa radiologicznego całego zespołu i pacjenta: dobiera osłony, kontroluje dawkę, dba o prawidłowe ustawienie ramienia C, żeby ograniczyć niepotrzebne ekspozycje. W dobrze działającej pracowni naczyniowej technik jest takim „operatorem systemu”, który musi szybko reagować, gdy pojawiają się komunikaty błędów, spadek jakości obrazu, przegrzewanie lampy czy problemy z archiwizacją w systemie PACS. To wszystko bezpośrednio przekłada się na bezpieczeństwo zabiegu, komfort pracy lekarza i skuteczność diagnostyki oraz terapii.

Pytanie 11

Na elektrokardiogramie strzałki wskazują załamki

A. S i T

B. R i P

C. Q i T

D. Q i P

Na strzałkach na tym zapisie EKG widoczny jest wyraźny, wysoki i stosunkowo wąski załamek dodatni – to typowy obraz załamka R – oraz niewielki, zaokrąglony załamek przed zespołem QRS, czyli załamek P. W klasycznej nomenklaturze EKG załamek P odpowiada depolaryzacji przedsionków, natomiast załamek R jest główną, dodatnią składową zespołu QRS, który odzwierciedla depolaryzację komór. Na siatce papieru milimetrowego łatwo to rozpoznać: P jest mały, zaokrąglony i poprzedza QRS, a R jest najwyższym wierzchołkiem całego zespołu. Moim zdaniem warto od razu wyrobić sobie nawyk „czytania” EKG w ustalonej kolejności: P – odstęp PQ – zespół QRS – odcinek ST – załamek T. W praktyce technika EKG i w diagnostyce kardiologicznej poprawne rozpoznawanie załamków R i P ma duże znaczenie przy analizie rytmu zatokowego, częstości akcji serca oraz ocenie przewodzenia przedsionkowo‑komorowego (odstęp PQ/PR). Jeśli potrafisz szybko wypatrzeć załamki P i R, dużo łatwiej wychwycisz np. migotanie przedsionków (brak prawidłowych P), bloki przedsionkowo‑komorowe (zmiany odstępu PR) czy częstoskurcze nadkomorowe. W standardach interpretacji EKG (np. według wytycznych ESC) pierwszy krok to zawsze identyfikacja załamka P i ocena relacji P–QRS. Dlatego to, że poprawnie wskazałeś kombinację R i P, jest dokładnie tym, czego oczekuje się od osoby wykonującej i wstępnie opisującej badanie EKG w warunkach pracowni diagnostyki elektromedycznej.

Pytanie 12

Którą kasetę należy wykorzystać do wykonania rentgenogramu klatki piersiowej w projekcji bocznej u 35-letniej pacjentki o wzroście 165 cm i wadze 54 kg?

A. 35,6 cm × 35,6 cm

B. 30 cm × 40 cm

C. 24 cm × 30 cm

D. 35,6 cm × 43,2 cm

Prawidłowo dobrana kaseta 30 cm × 40 cm do bocznego zdjęcia klatki piersiowej u szczupłej, dorosłej pacjentki to po prostu standard praktyki w RTG klatki. W projekcji bocznej musisz „zmieścić” cały wymiar przednio–tylny klatki piersiowej, od mostka aż do tylnej ściany klatki, plus zapas na barki i dolne kąty łopatek. Dla dorosłych o przeciętnej budowie ciała przyjmuje się właśnie kasetę 30 × 40 cm jako optymalny kompromis między pełnym pokryciem obszaru a wygodnym ułożeniem pacjenta przy detektorze. Mniejsze kasety zbyt łatwo „obcinają” fragmenty płuc lub tylne kąty przepony, a to potem utrudnia ocenę zmian zapalnych, zatorowości czy płynu w jamach opłucnowych. W dobrych pracowniach radiologicznych dużą wagę przykłada się do powtarzalności: PA (projekcja tylno–przednia) i boczna klatki u dorosłych są wykonywane w ustalonym protokole – z reguły kaseta 35 × 43 cm do PA i 30 × 40 cm do bocznej, przy prawidłowym ustawieniu linii środkowej ciała, z uniesionymi rękami i długim ognisku–kaseta (ok. 180 cm), żeby ograniczyć powiększenie. W praktyce technik RTG, moim zdaniem, właśnie takie automatyczne sięganie po właściwy rozmiar kasety bardzo zmniejsza liczbę powtórzeń ekspozycji, a więc też dawkę dla pacjenta. Warto też pamiętać, że poprawny dobór kasety łączy się z doborem parametrów ekspozycji: przy bocznym zdjęciu klatki stosuje się wyższe kV niż w PA, bo promień musi przejść przez większą grubość tkanek. Zbyt mała kaseta i zbyt niskie kV to klasyczna para błędów – obraz może być zarówno niepełny, jak i niedoeksponowany. Dobrą praktyką jest zawsze wyobrazić sobie, jak pacjent „leży” na kasecie w danej projekcji i czy wszystkie istotne struktury anatomiczne (płuca, serce, tylne zarysy przepony, kręgosłup piersiowy) się na niej mieszczą.

Pytanie 13

Które odprowadzenie elektrokardiograficzne przedstawiono na ilustracji?

A. Odprowadzenie aVR

B. Odprowadzenie aVL

C. Odprowadzenie II

D. Odprowadzenie I

Na rysunku pokazano klasyczne odprowadzenie kończynowe dwubiegunowe I – elektroda ujemna znajduje się na prawym przedramieniu, a elektroda dodatnia na lewym przedramieniu. W układzie Einthovena odprowadzenie I rejestruje różnicę potencjałów między prawą a lewą kończyną górną i patrzy na serce mniej więcej z lewej strony klatki piersiowej, poziomo. To właśnie dlatego w prawidłowym zapisie EKG w odprowadzeniu I zespół QRS i załamek P są najczęściej dodatnie – fala depolaryzacji komór i przedsionków biegnie zasadniczo w kierunku elektrody dodatniej na lewym ramieniu. W praktyce technik EKG powinien kojarzyć: prawa ręka – kolor czerwony (minus), lewa ręka – żółty (plus) w standardzie IEC, bo pomyłka przewodów od razu zmienia obraz odprowadzenia I i może prowadzić do fałszywej interpretacji osi serca. Moim zdaniem to jedno z podstawowych odprowadzeń, na których najlepiej widać zaburzenia przewodzenia przedsionkowo–komorowego czy zmianę osi elektrycznej, zwłaszcza gdy porównamy je z odprowadzeniem II i aVF. Przy analizie EKG dobrze jest pamiętać trójkąt Einthovena: I biegnie od prawej ręki do lewej, II od prawej ręki do lewej nogi, III od lewej ręki do lewej nogi. Dzięki temu łatwiej w głowie odtworzyć kierunek patrzenia każdego odprowadzenia i zrozumieć, skąd biorą się dodatnie lub ujemne załamki. W dobrze wykonanym badaniu, z prawidłowo założonymi elektrodami, odprowadzenie I jest stabilne, ma mało artefaktów z mięśni obręczy barkowej i stanowi bardzo wygodny punkt odniesienia do oceny rytmu zatokowego, szerokości zespołów QRS i obecności drobnych zmian niedokrwiennych w ścianie bocznej lewej komory.

Pytanie 14

Które obszary napromieniowania powinien określić lekarz radioterapeuta u pacjenta z nowotworem stercza po wcześniejszej prostatektomii?

A. PTV

B. GTV i CTV

C. TV i PTV

D. GTV

W radioterapii onkologicznej bardzo łatwo pomylić się, jeśli mechanicznie przenosimy schematy z jednej sytuacji klinicznej na inną. W raku stercza po prostatektomii radykalnej podstawowy błąd polega na tym, że część osób automatycznie szuka GTV, bo kojarzy radioterapię z napromienianiem wyraźnie widocznego guza. Tymczasem po usunięciu chirurgicznym stercza nie ma już makroskopowej masy nowotworowej, a więc klasycznego GTV zazwyczaj się nie definiuje. Obszarem zainteresowania jest loża po prostacie oraz ewentualnie okolica węzłowa, czyli struktury, gdzie mogą pozostać komórki nowotworowe w skali mikroskopowej. Klinicznie mówimy o leczeniu adjuwantowym lub salvage, ale w obu przypadkach celem jest choroba niewidoczna w TK czy MR, więc GTV nie ma sensu, a jego zaznaczanie byłoby sztuczne i wprowadzałoby w błąd planistę. Kolejne nieporozumienie dotyczy pary GTV i CTV. W sytuacji pooperacyjnej definiuje się CTV na podstawie anatomii loży, zaleceń atlasów i wytycznych towarzystw naukowych, natomiast puste GTV traktuje się zazwyczaj jako brak objętości makroskopowej. Wpisanie w odpowiedzi, że trzeba określić GTV i CTV sugeruje, że istnieje guz makroskopowy, co jest sprzeczne z założeniem pytania. Zdarza się, że ktoś myśli: „skoro zawsze mam GTV, CTV i PTV, to tutaj też”, ale to zbyt schematyczne podejście, nie uwzględniające specyfiki leczenia pooperacyjnego. Pojęcie TV jest z kolei w tym kontekście nieprecyzyjne i w praktyce planowania napromieniania nie używa się go jako standardowego oznaczenia obszaru celu. W nowoczesnych systemach planowania operuje się właśnie triadą GTV–CTV–PTV, z czego po prostatektomii kluczowe są CTV i PTV. Dobre praktyki radioterapii pooperacyjnej, opisane w wytycznych PTRO, ESTRO czy RTOG, podkreślają, że to PTV jest obszarem, który lekarz musi jasno zdefiniować do napromieniania, uwzględniając marginesy bezpieczeństwa, ruchomość narządów miednicy i niepewności geometryczne. Stąd zaznaczenie innych kombinacji niż PTV jako głównego obszaru napromieniania wynika raczej z myślenia podręcznikowego niż z realiów klinicznych.

Pytanie 15

Który detektor w radiografii wymaga laserowego czytnika obrazu?

A. Detektor krzemowy.

B. Błona halogenosrebrowa.

C. Detektor selenowy.

D. Płyta fosforowa.

Prawidłowa jest odpowiedź z płytą fosforową, bo to właśnie klasyczny detektor stosowany w radiografii pośredniej CR (Computed Radiography), który wymaga odczytu obrazu za pomocą skanera laserowego. Płyta fosforowa jest pokryta tzw. fosforem stymulowanym światłem (PSP – photostimulable phosphor). W momencie naświetlenia promieniowaniem rentgenowskim w krysztale tworzą się pułapki elektronowe, które „zapamiętują” rozkład dawki. Obraz nie jest widoczny od razu, tylko ma postać utajoną. Dopiero przejście wiązki laserowej w skanerze CR powoduje uwolnienie zmagazynowanej energii w formie światła, które jest następnie zamieniane na sygnał elektryczny i cyfrowy obraz. W praktyce oznacza to, że w pracowni z systemem CR zawsze mamy osobne urządzenie – czytnik płyt, do którego technik wkłada kasetę z płytą fosforową po wykonaniu ekspozycji. Jest to bardzo charakterystyczny etap pracy: najpierw ekspozycja przy aparacie RTG, potem transport kasety do czytnika, skanowanie laserem, a na końcu pojawienie się obrazu w systemie PACS. W nowocześniejszych systemach DR (detektory bezpośrednie lub pośrednie) takiego etapu już nie ma, bo obraz powstaje praktycznie w czasie rzeczywistym i jest od razu w formie cyfrowej. Mimo że CR jest powoli wypierane przez DR, w wielu szpitalach i przychodniach nadal jest szeroko używane, bo jest tańsze przy modernizacji starszych aparatów analogowych. Moim zdaniem dobrze jest mieć to rozróżnienie w małym palcu, bo na egzaminach i w praktyce ciągle pojawia się pytanie: który system wymaga laserowego skanera? Zawsze: płyta fosforowa, czyli radiografia pośrednia CR.

Pytanie 16

W której próbie stroikowej przystawia się stroik do czoła (u podstawy nosa) lub na szczycie głowy i porównuje się przewodnictwo kostne ucha prawego i lewego?

A. W próbie Webera.

B. W próbie Rinnego.

C. W próbie Binga.

D. W próbie Schwabacha.

W próbie Webera rzeczywiście przykładamy drgający stroik kamertonowy do linii pośrodkowej czaszki – najczęściej na szczycie głowy, na czole u podstawy nosa albo na siekacze górne – i porównujemy przewodnictwo kostne między prawym a lewym uchem. To badanie jest klasycznym testem stroikowym do oceny lateralizacji dźwięku. W praktyce klinicznej chodzi o to, żeby sprawdzić, czy dźwięk jest słyszany symetrycznie w obu uszach, czy „ucieka” bardziej na jedną stronę. U osoby z prawidłowym słuchem lub z symetrycznym ubytkiem słuchu dźwięk z próby Webera jest odczuwany w linii środkowej, jakby „w głowie”. Przy niedosłuchu przewodzeniowym (np. korek woskowinowy, wysięk w jamie bębenkowej) dźwięk lateralizuje do ucha chorego, natomiast przy niedosłuchu odbiorczym (uszkodzenie ślimaka, nerwu VIII) – do ucha lepiej słyszącego. Moim zdaniem warto zapamiętać prosty schemat: Weber do środka czaszki, ocena gdzie „ucieka” dźwięk. W standardzie badania laryngologicznego próba Webera jest zawsze łączona z próbą Rinnego, bo dopiero zestawienie wyników pozwala w miarę sensownie odróżnić uszkodzenie przewodzeniowe od odbiorczego. W gabinecie protetyka słuchu czy w podstawowej opiece zdrowotnej te dwie próby są taką szybką, „łóżkową” metodą orientacyjnej oceny słuchu zanim pacjent trafi na audiometrię tonalną. Warto też pamiętać, żeby w trakcie badania poprosić pacjenta o zamknięcie oczu i nie sugerować mu odpowiedzi, bo subiektywne wrażenie lateralizacji jest kluczowe dla interpretacji.

Pytanie 17

Na radiogramie uwidoczniono złamanie nasady

A. dalszej kości łokciowej.

B. bliższej kości promieniowej.

C. dalszej kości promieniowej.

D. bliższej kości łokciowej.

Na tym radiogramie bardzo łatwo o klasyczną pomyłkę anatomiczną: zamianę kości promieniowej z łokciową lub pomylenie nasady bliższej z dalszą. W projekcji AP nadgarstka widzimy głównie okolice stawu promieniowo-nadgarstkowego, czyli segment dystalny przedramienia. To oznacza, że patrzymy na nasady dalsze kości promieniowej i łokciowej, a nie na ich końce bliższe, które znajdują się przy stawie łokciowym i na takim zdjęciu w ogóle nie byłyby widoczne. Jeśli ktoś zaznacza odpowiedź związaną z nasadą bliższą, to w praktyce oznacza, że nie powiązał obrazu z prawidłowym regionem anatomicznym – tu nie ma łokcia, tylko nadgarstek. Kolejny częsty błąd to pomylenie kości promieniowej z łokciową. Na obrazie RTG kość promieniowa po stronie kciuka ma szeroką, masywną nasadę dalszą, która tworzy główną powierzchnię stawową dla kości nadgarstka. Kość łokciowa po stronie małego palca kończy się znacznie mniejszą nasadą dalszą, z wyraźnym wyrostkiem rylcowatym, która nie wchodzi tak szeroko w skład powierzchni stawowej nadgarstka. Złamanie widoczne na zdjęciu obejmuje właśnie tę szeroką, dystalną część kości – czyli promieniową, a nie łokciową. W praktyce klinicznej złamania dalszej nasady kości łokciowej oczywiście się zdarzają, ale zwykle towarzyszą złamaniom dalszej nasady kości promieniowej, a linie złamania i przemieszczenia wyglądają wtedy inaczej i są zlokalizowane bardziej przyśrodkowo. Mylenie stron (promieniowa vs łokciowa) wynika często z nieuwagi przy analizie projekcji – dobrą metodą jest zawsze najpierw zorientować się, gdzie jest kciuk, a dopiero potem opisywać zmiany. Dodatkowo trzeba pamiętać o prostym schemacie: dalsze nasady widzimy przy nadgarstku, bliższe – przy łokciu. Jeżeli więc na obrazie widać kości nadgarstka, to automatycznie odpadają odpowiedzi mówiące o nasadzie bliższej. Tego typu drobne, ale systematyczne zasady naprawdę porządkują myślenie przy interpretacji RTG i pozwalają unikać takich nietrafionych rozpoznań.

Pytanie 18

Zgodnie z obowiązującą procedurą radiologiczną zdjęcie jamy brzusznej przy podejrzeniu zapalenia nerek zostanie wykonane w projekcji

A. PA na stojąco.

B. AP na stojąco.

C. AP na leżąco.

D. PA na leżąco.

Prawidłowa jest projekcja AP na leżąco, bo przy podejrzeniu zapalenia nerek (odmiedniczkowe zapalenie nerek, kolka nerkowa, inne ostre stany w obrębie jamy brzusznej i przestrzeni zaotrzewnowej) standardowo wykonuje się klasyczne zdjęcie przeglądowe jamy brzusznej w pozycji leżącej na plecach. W projekcji AP promień główny przechodzi od strony przedniej do tylnej części ciała, a detektor leży pod plecami pacjenta. W praktyce oddziałowej to jest najbardziej powtarzalna, stabilna i bezpieczna pozycja, szczególnie dla pacjentów z bólem, gorączką, odwodnieniem, którzy często w ogóle nie są w stanie ustać prosto przy statywie. Zdjęcie AP na leżąco pozwala dobrze ocenić zarys nerek, rozmieszczenie gazu w jelitach, obecność zwapnień (np. złogi w drogach moczowych), czasem cienie tkanek miękkich w okolicy lędźwiowej. Moim zdaniem ważne jest też to, że ta projekcja minimalizuje ruchy pacjenta – leżący chory mniej się wierci, więc ostrość obrazu jest po prostu lepsza. W wielu pracowniach jest to pozycja domyślna do przeglądowego RTG brzucha, zgodna z typowymi procedurami radiologicznymi i zaleceniami opisanymi w podręcznikach techniki obrazowania. Dodatkowo, jeśli lekarz podejrzewa inny problem (np. perforację przewodu pokarmowego czy wolny gaz pod kopułami przepony), dopiero wtedy dokładamy projekcję stojącą lub boczną na leżąco, ale bazą nadal pozostaje AP na leżąco. W praktyce technik często zaczyna właśnie od tego ułożenia, a dopiero potem, na zlecenie lekarza, rozszerza badanie o kolejne projekcje lub inne metody, np. USG czy TK, bo RTG jamy brzusznej przy zapaleniu nerek jest badaniem raczej uzupełniającym niż rozstrzygającym.

Pytanie 19

Na radiogramie TK głowy strzałką wskazano

A. zbiornik wielki.

B. zatokę klinową.

C. zatokę sitową.

D. przegrodę nosową.

Na przedstawionym przekroju osiowym TK głowy strzałka wskazuje prawidłowo zatokę klinową. W tomografii komputerowej w projekcji poprzecznej zatoka klinowa leży centralnie, w linii pośrodkowej, tuż za jamą nosową i poniżej siodła tureckiego. Ma charakterystyczny, dość symetryczny kształt, a jej światło w badaniu bez kontrastu jest hipodensyjne (ciemne), wypełnione powietrzem, otoczone grubszą warstwą kości trzonu kości klinowej. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc, które warto sobie „zakodować”, bo w praktyce radiologicznej często ocenia się właśnie zatokę klinową pod kątem zmian zapalnych, polipów, guzów czy szerzenia się patologii z przysadki mózgowej. W standardowych opisach TK zatok czy TK głowy zwraca się uwagę na drożność ujść zatok, obecność płynu, pogrubienie błony śluzowej czy całkowite zacienienie zatoki klinowej. Dobre praktyki uczą, żeby zawsze porównywać obustronne struktury oraz oceniać zatokę klinową w kilku kolejnych warstwach – unikamy wtedy pomyłek wynikających z artefaktów albo nietypowego ułożenia głowy. W wielu pracowniach technik wykonujący badanie ma obowiązek sprawdzenia, czy zakres skanowania obejmuje cały kompleks zatok przynosowych, w tym właśnie zatokę klinową, bo bywa ona pomijana przy zbyt małym zakresie. W codziennej pracy klinicznej obraz zatoki klinowej ma znaczenie np. przed planowanym dostępem chirurgicznym przez zatokę klinową do przysadki (dostęp endoskopowy przez nos). Chirurdzy laryngolodzy i neurochirurdzy opierają się wtedy na dokładnym opisie TK i znajomości anatomicznych wariantów tej zatoki. Dlatego rozpoznanie jej na obrazie TK to taki absolutny „must have” w diagnostyce obrazowej głowy.

Pytanie 20

Na którym obrazie zarejestrowano badanie scyntygraficzne?

A. Obraz 4

B. Obraz 3

C. Obraz 1

D. Obraz 2

W tym zadaniu łatwo się zasugerować znajomymi technikami obrazowania i przeoczyć typowe cechy badań medycyny nuklearnej. Obrazy 1, 2 i 3 prezentują klasyczne metody diagnostyki radiologicznej, w których rejestruje się głównie różnice gęstości tkanek dla promieniowania rentgenowskiego lub sygnału z jąder wodoru w polu magnetycznym. Mają one stosunkowo wysoką rozdzielczość przestrzenną, wyraźne kontury narządów, dobrze widoczne kości, tkanki miękkie, naczynia. Na przykład przekrój poprzeczny klatki piersiowej czy jamy brzusznej z widocznym kręgosłupem, żebrami i narządami miąższowymi to typowy obraz TK, szczególnie gdy widać jednorodne, ostro odgraniczone struktury i gładkie krawędzie narządów. Z kolei obraz stawu kolanowego z bardzo dobrą separacją tkanek miękkich, chrząstki i szpiku kostnego, z charakterystycznym kontrastem pomiędzy tłuszczem a płynem, sugeruje rezonans magnetyczny, a nie badanie radioizotopowe. W scyntygrafii sytuacja wygląda inaczej: rejestrujemy promieniowanie gamma emitowane przez radiofarmaceutyk rozprowadzony w organizmie, a nie wiązkę rentgenowską przechodzącą przez ciało. Obraz ma znacznie gorszą rozdzielczość, jest bardziej „ziarnisty”, a struktury anatomiczne są mało wyraźne. Widzimy głównie obszary zwiększonego lub zmniejszonego gromadzenia znacznika, dlatego narząd przyjmuje kształt plamy o zróżnicowanej intensywności, często w formie dobrze znanego zarysu, jak „motylkowata” tarczyca. Typowym błędem na takich pytaniach jest utożsamianie jasnych, dobrze widocznych struktur w TK lub MR z „akumulacją znacznika”, co jest trochę mylące, bo w radiologii jasność obrazu wynika z innych zjawisk fizycznych (gęstość, liczba atomowa, czas relaksacji). W medycynie nuklearnej kluczowe są rozkład aktywności radioizotopu i jego funkcjonalne zachowanie w narządzie, a nie szczegółowa anatomia. Dlatego wybór któregoś z obrazów o wysokiej rozdzielczości świadczy zwykle o pomyleniu badań morfologicznych (RTG, TK, MR) z badaniami funkcjonalnymi scyntygraficznymi, które wyglądają zdecydowanie „ubożej” anatomicznie, ale niosą bardzo cenną informację o funkcji narządu.

Pytanie 21

Który radioizotop stosuje się do badania scyntygraficznego kości?

A. ¹²³I

B. ⁹⁹ᵐTc

C. ²⁰¹Tl

D. ⁶⁷Ga

Prawidłowo wskazany radioizotop to 99mTc, czyli technet-99m. To jest podstawowy znacznik stosowany w scyntygrafii kości praktycznie na całym świecie. W badaniu nie podaje się „gołego” technetu, tylko radiofarmaceutyk – najczęściej 99mTc-MDP lub 99mTc-HDP, czyli związki fosfonianowe, które mają duże powinowactwo do tkanki kostnej, szczególnie tam, gdzie jest wzmożony metabolizm i przebudowa kości. Dzięki temu ogniska zwiększonej aktywności, np. przerzuty nowotworowe, świeże złamania, zapalenia kości, bardzo wyraźnie wychwytują znacznik i dobrze się odcinają na obrazie z gammakamery. 99mTc ma kilka cech, które z praktycznego punktu widzenia są idealne: emituje promieniowanie gamma o energii ok. 140 keV – bardzo dobrze rejestrowane przez gammakamerę, a jednocześnie stosunkowo bezpieczne dla pacjenta; ma krótki okres półtrwania (ok. 6 godzin), co ogranicza dawkę pochłoniętą; można go wygodnie pozyskiwać z generatora 99Mo/99mTc w pracowni medycyny nuklearnej. W standardach pracowni medycyny nuklearnej scyntygrafia kości z 99mTc jest jednym z badań „podstawowych” – wykonuje się ją m.in. u pacjentów onkologicznych w poszukiwaniu przerzutów do kości, przy podejrzeniu jałowej martwicy, w ocenie endoprotez, a także przy niewyjaśnionych bólach kostnych. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: „kości = 99mTc z fosfonianem”, bo to pojawia się często i w praktyce klinicznej, i na egzaminach. Inne izotopy z listy mają swoje zastosowania, ale nie są standardem do scyntygrafii kości.

Pytanie 22

Która składowa prawidłowej krzywej EKG odpowiada powolnej repolaryzacji komór mięśnia sercowego?

A. Odcinek TP

B. Załamek Q

C. Odcinek ST

D. Załamek P

Prawidłowo wskazany odcinek ST odpowiada fazie powolnej repolaryzacji komór, czyli tzw. fazie plateau potencjału czynnościowego kardiomiocytów. W klasycznej fizjologii błony komórkowej serca jest to głównie faza 2 potencjału czynnościowego komórek roboczych mięśnia komór. W tym czasie do wnętrza komór napływają wolne kanały wapniowe typu L (Ca2+), a jednocześnie część jonów potasu (K+) wypływa na zewnątrz. Bilans tych prądów powoduje, że napięcie błonowe utrzymuje się przez pewien czas na w miarę stałym poziomie – właśnie to plateau odzwierciedla się na EKG jako odcinek ST, który w warunkach prawidłowych jest izoelektryczny, czyli leży na linii izoelektrycznej.
W praktyce technika EKG bardzo mocno opiera się na ocenie odcinka ST. W standardach interpretacji (np. zalecenia ESC/ACC) analiza uniesienia lub obniżenia ST jest kluczowa w rozpoznawaniu ostrego zespołu wieńcowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) albo niedokrwienia podwsierdziowego. Dla technika wykonującego badanie to oznacza, że trzeba bardzo pilnować jakości zapisu: dobra przyczepność elektrod, minimalizacja artefaktów mięśniowych, właściwa filtracja. Z mojego doświadczenia, jeśli odcinek ST „pływa” przez złe uziemienie czy ruch pacjenta, lekarz może mieć realny problem z oceną, czy to prawdziwe uniesienie, czy tylko artefakt.
Warto też pamiętać, że odcinek ST analizujemy zawsze w kontekście całej krzywej – końcówki zespołu QRS i początku załamka T. Wzorzec jest taki: QRS odpowiada depolaryzacji komór, potem odcinek ST – faza powolnej repolaryzacji, a załamek T – szybsza, końcowa repolaryzacja komór. Umiejętność świadomego powiązania tych elementów z fizjologią błony komórkowej bardzo pomaga w praktycznej interpretacji zapisu i w szybkim wychwytywaniu patologii, szczególnie w dyżurach SOR czy w pracowniach diagnostyki nieinwazyjnej.

Pytanie 23

Który obszar napromieniania wskazano na ilustracji strzałką?

A. Obszar napromieniany.

B. Obszar leczony.

C. Kliniczny obszar napromieniania.

D. Zaplanowany obszar napromieniania.

Prawidłowo wskazany „kliniczny obszar napromieniania” (CTV – Clinical Target Volume) to w radioterapii pojęcie bardzo konkretne i dobrze zdefiniowane w wytycznych ICRU oraz zaleceń PTRO. Na schemacie żółty środek zwykle odpowiada GTV (Gross Tumor Volume), czyli makroskopowo widoczny guz lub loża po guzie. Niebieski pierścień, na który wskazuje strzałka, obejmuje ten guz razem z mikroskopowym szerzeniem się nowotworu i dlatego nazywamy go właśnie CTV. Moim zdaniem to jedno z kluczowych pojęć w planowaniu radioterapii, bo kliniczny obszar napromieniania definiuje, gdzie musimy dostarczyć skuteczną dawkę, aby leczyć nie tylko to, co widzimy w TK/MR, ale też to, czego jeszcze nie widać, a realnie tam jest.
W praktyce planowania: najpierw lekarz na obrazach TK/MR/PET zaznacza GTV, potem zgodnie z wiedzą o biologii guza, drodze szerzenia się, marginesach chirurgicznych i danych z literatury onkologicznej rozszerza ten obszar o kilka, czasem kilkanaście milimetrów, tworząc CTV. Na przykład w raku głowy i szyi CTV obejmuje nie tylko sam guz, ale też okoliczne przestrzenie, gdzie komórki nowotworowe mogą się szerzyć wzdłuż nerwów czy naczyń. W raku prostaty CTV może obejmować samą prostatę, czasem pęcherzyki nasienne czy nawet regionalne węzły chłonne, jeśli ryzyko zajęcia jest wysokie.
Dopiero z CTV tworzy się PTV (Planned Target Volume) przez dodanie marginesu na błędy ustawienia pacjenta i ruchy narządów. Stąd bardzo ważne jest, żeby w głowie rozróżniać: GTV = guz makro, CTV = guz + możliwe szerzenie mikro, PTV = CTV + margines techniczny. Dobra praktyka kliniczna wymaga, żeby każda z tych objętości była osobno opisana w dokumentacji i prawidłowo oznaczona w systemie planowania. To pozwala na bezpieczne eskalowanie dawki tam, gdzie trzeba, i jednocześnie ochronę narządów krytycznych (OAR).

Pytanie 24

Na obrazie RM nadgarstka lewego strzałką oznaczono kość

A. haczykowatą.

B. łódeczkowatą.

C. główkowatą.

D. księżycowatą.

Na obrazie MR w projekcji czołowej strzałka faktycznie wskazuje kość księżycowatą. W typowym ułożeniu anatomicznym kość księżycowata leży w szeregu bliższym nadgarstka, pomiędzy kością łódeczkowatą (bocznie, czyli od strony promieniowej) a trójgraniastą (przyśrodkowo, od strony łokciowej). Na MRI dobrze widać jej charakterystyczny kształt – trochę jak wycinek owalu – oraz położenie centralnie nad panewką stawu promieniowo–nadgarstkowego. To właśnie ta centralna pozycja jest, moim zdaniem, kluczowa przy szybkim rozpoznawaniu jej na przekrojach czołowych i strzałkowych. W praktyce klinicznej prawidłowa identyfikacja kości księżycowatej ma duże znaczenie, bo jest to kość szczególnie narażona na martwicę jałową (choroba Kienböcka) oraz na niestabilności nadgarstka związane z uszkodzeniem więzadła łódeczkowo‑księżycowatego. W standardowej ocenie MR nadgarstka radiolog zawsze opisuje kształt, sygnał szpiku i ciągłość warstwy podchrzęstnej tej kości oraz relacje do kości łódeczkowatej i trójgraniastej. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią, żeby oceniać kości nadgarstka „po kolei w pierścieniu”, a nie skakać wzrokiem po obrazie – wtedy łatwiej uniknąć pomyłek między kością łódeczkowatą a księżycowatą. W sekwencjach T1 kość księżycowata ma jednorodny sygnał szpiku tłuszczowego, natomiast w STIR lub T2 z saturacją tłuszczu jej obrzęk od razu rzuca się w oczy jako jasny obszar w centrum nadgarstka. Na sali zabiegowej, przy planowaniu artroskopii czy zabiegów rekonstrukcyjnych, ortopedzi opierają się właśnie na takim dokładnym, opisowym rozpoznaniu topografii kości księżycowatej w MRI.

Pytanie 25

Limfografia to badanie kontrastowe

A. ślianek.

B. układu oddechowego.

C. układu chłonnego.

D. rdzenia kręgowego.

Prawidłowo – limfografia to badanie kontrastowe układu chłonnego. W praktyce oznacza to, że do wybranych naczyń lub węzłów chłonnych podaje się środek kontrastowy, który „wybarwia” drogę przepływu chłonki i pozwala dokładnie ocenić przebieg naczyń limfatycznych, ich drożność oraz wygląd węzłów. Klasyczna limfografia była wykonywana głównie z użyciem promieniowania rentgenowskiego i kontrastów jodowych, dziś częściej korzysta się z nowszych metod, np. limfangiografii TK, MR albo limfoscyntygrafii, ale idea jest podobna: uwidocznić układ chłonny. Moim zdaniem warto to sobie skojarzyć: „lympha” = chłonka, więc limfo-grafia to obrazowanie chłonki i jej dróg. W diagnostyce onkologicznej używa się takich badań np. przy podejrzeniu przerzutów do węzłów chłonnych, przy planowaniu leczenia nowotworów piersi, czerniaków skóry czy guzów miednicy. Limfografia pozwala ocenić, czy węzły są powiększone, zniekształcone, czy naczynia są zablokowane, co może dawać obrzęki limfatyczne kończyn. W standardach postępowania radiologicznego podkreśla się, że dobór rodzaju badania (klasyczna limfografia, TK, MR czy medycyna nuklearna) zależy od wskazań klinicznych i dostępnego sprzętu, ale za każdym razem celem jest ten sam układ – chłonny. Warto też pamiętać, że to badanie wymaga ostrożnego podania kontrastu, dobrej techniki obrazowania i ścisłej współpracy z lekarzem kierującym, bo nie jest to badanie „przesiewowe”, tylko wykonywane przy konkretnych, dość specjalistycznych wskazaniach.

Pytanie 26

Do zdjęcia prawych otworów międzykręgowych kręgosłupa szyjnego pacjent stoi w skosie

A. lewym przednim.

B. prawym przednim.

C. prawym tylnym.

D. lewym tylnym.

W tym zadaniu cała trudność polega na zrozumieniu logiki projekcji skośnych kręgosłupa szyjnego, a nie tylko na zapamiętaniu skrótu. Typowy błąd polega na myleniu, po której stronie widoczne są otwory międzykręgowe w zależności od tego, czy wybieramy skos przedni czy tylny i z której strony pada promień. W odpowiedziach z określeniem „prawy tylny” oraz „prawy przedni” często kryje się intuicyjne myślenie: skoro badamy prawe otwory, to wybiorę projekcję „prawą”. Niestety w kręgosłupie szyjnym tak to nie działa. W projekcjach skośnych szyi otwory międzykręgowe najlepiej uwidaczniają się po stronie przydetektorowej, czyli tej bliżej kasety. Jeśli pacjent stoi w prawym tylnym skosie (RPO), to bliżej detektora znajduje się lewa strona szyi, a promień wchodzi od strony prawej tylnej. Efekt jest taki, że lepiej uwidocznimy LEWE otwory międzykręgowe, a nie prawe. Analogicznie, przy prawym przednim skosie (RAO) promień wchodzi od przodu po prawej stronie, ale nadal strona bliższa detektorowi będzie lewa, więc diagnostycznie wyraźniejsze będą lewe otwory. To jest bardzo typowe złudzenie: skupiamy się na tym, skąd pada promień, a nie na tym, która strona jest przy detektorze. Odpowiedź z „lewym przednim” też jest myląca, bo ktoś może założyć, że skoro lewa, to będzie widoczna prawa strona, ale przy projekcjach przednich (LAO/RAO) otwory oglądamy z innej geometrii wiązki, i standardowo do oceny szyjnych otworów międzykręgowych preferuje się projekcje tylne skośne, właśnie LPO i RPO. W praktyce klinicznej przyjęło się, że: LPO – oglądamy prawe otwory, RPO – oglądamy lewe otwory. Jeżeli wybierzemy niewłaściwy skos, obraz będzie mało przydatny diagnostycznie, a pacjent niepotrzebnie dostanie kolejną dawkę promieniowania przy powtórce badania. Dobra praktyka to zawsze myśleć: którą stronę chcę przyłożyć do detektora, a dopiero potem dobierać projekcję i kierunek wiązki, zamiast kierować się tylko intuicyjną nazwą skosu.

Pytanie 27

Którą strukturę anatomiczną i w jakiej projekcji uwidoczniono na radiogramie?

A. Staw kolanowy w projekcji tunelowej.

B. Wyrostek dziobiasty w projekcji skośnej.

C. Guz piętowy w projekcji osiowej.

D. Wyrostek łokciowy w projekcji osiowej.

Prawidłowo rozpoznałeś wyrostek łokciowy w projekcji osiowej. Na tym radiogramie patrzymy na staw łokciowy niejako „od tyłu”, wzdłuż długiej osi kości ramiennej i kości przedramienia. Charakterystyczny jest widok bloczka i główki kości ramiennej oraz wyraźne uwidocznienie wyrostka łokciowego, który w tej projekcji tworzy taką jakby półksiężycowatą, masywną strukturę w tylnej części stawu. W projekcji osiowej promień centralny jest skierowany wzdłuż osi wyrostka łokciowego, co pozwala dobrze ocenić jego zarys korowy, powierzchnię stawową oraz ewentualne odłamy kostne. W praktyce technik radiologii wykonuje takie zdjęcie głównie przy podejrzeniu złamania wyrostka łokciowego, awulsji przy urazach bezpośrednich, a także przy kontroli zrostu po zespoleniach chirurgicznych (np. płyty, śruby). Moim zdaniem to jedno z tych zdjęć, gdzie prawidłowe ułożenie pacjenta jest ważniejsze niż „dokręcanie kV” – jeśli łokieć nie jest odpowiednio zgięty (zwykle około 90°) i ustabilizowany, zarysy wyrostka nakładają się i obraz traci wartość diagnostyczną. Według dobrych praktyk (wg standardów radiologii narządu ruchu) w urazach łokcia zaleca się wykonanie minimum dwóch projekcji prostopadłych, ale właśnie projekcja osiowa wyrostka łokciowego jest często dodatkowo zlecana przez ortopedów, kiedy klinicznie bolesny jest tylny przedział stawu. Warto też pamiętać, że na takim zdjęciu łatwo ocenić nie tylko samo złamanie, ale też stopień przemieszczenia odłamów, co ma znaczenie przy kwalifikacji do leczenia operacyjnego lub zachowawczego. W codziennej pracy dobrze jest „nauczyć się na oko” typowego kształtu wyrostka łokciowego w tej projekcji, wtedy różne subtelne nierówności czy zatarcia warstwy korowej szybciej rzucają się w oczy.

Pytanie 28

Audiometria impedancyjna polega na pomiarze

A. przewodnictwa powietrznego.

B. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym.

C. przewodnictwa kostnego.

D. oporu akustycznego i ciśnienia w uchu zewnętrznym.

Audiometria impedancyjna, nazywana też tympanometrią, to badanie, które z definicji ocenia opór akustyczny (czyli impedancję) i warunki ciśnieniowe w uchu środkowym, a nie w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Kluczowe jest to, że aparat zmienia ciśnienie w przewodzie zewnętrznym tylko po to, żeby „przetestować”, jak błona bębenkowa i układ kosteczek reagują w różnych warunkach ciśnienia. W praktyce mierzymy więc, jak dobrze układ przewodzący ucha środkowego przenosi drgania akustyczne przy różnych wartościach ciśnienia po stronie ucha środkowego.
Moim zdaniem warto to sobie wyobrazić tak: urządzenie wysyła do ucha ton testowy (zwykle 226 Hz) i jednocześnie zmienia ciśnienie w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Na podstawie odbitego dźwięku i zmian w sztywności układu ocenia impedancję błony bębenkowej i kosteczek słuchowych. Na wydruku dostajemy wykres tympanogramu, który pokazuje, przy jakim ciśnieniu w uchu środkowym przewodzenie jest najlepsze. Jeżeli szczyt krzywej wypada przy ciśnieniu około 0 daPa, to sugeruje prawidłowe wyrównanie ciśnień przez trąbkę słuchową.
W codziennej pracy badanie to wykorzystuje się do wykrywania wysiękowego zapalenia ucha środkowego, niedrożności trąbki słuchowej, usztywnienia łańcucha kosteczek (otoskleroza) czy perforacji błony bębenkowej. Dobrą praktyką jest łączenie audiometrii impedancyjnej z klasyczną audiometrią tonalną, bo razem dają pełniejszy obraz – wiemy, czy niedosłuch ma charakter przewodzeniowy, odbiorczy czy mieszany oraz czy problem leży po stronie ucha środkowego. Standardowo w protokołach opisuje się typ tympanogramu (A, B, C), wartości ciśnienia szczytowego i podatności (compliance). To są parametry, które wprost odnoszą się do oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym, dokładnie tak jak podano w prawidłowej odpowiedzi.

Pytanie 29

Na elektrokardiogramie zarejestrowano

A. migotanie komór.

B. zawał mięśnia sercowego.

C. migotanie przedsionków.

D. blok odnogi pęczka Hisa.

W tym zadaniu łatwo pomylić różne patologie, bo wszystkie odpowiedzi odnoszą się do ciężkich zaburzeń kardiologicznych, ale ich obraz w EKG jest zasadniczo inny. Migotanie komór to stan skrajnie groźny, zapis wygląda wtedy jak całkowity chaos: brak jest wyraźnych zespołów QRS, brak linii izoelektrycznej, brak rozpoznawalnych załamków P. Krzywa ma postać nieregularnych, drobnych lub grubych fal o zmiennej amplitudzie i częstotliwości. Pacjent z takim zapisem jest klinicznie w zatrzymaniu krążenia, więc w praktyce zamiast spokojnego oglądania EKG wykonuje się natychmiast defibrylację. Obraz z pytania zdecydowanie nie wygląda w ten sposób, zespoły QRS są wyraźne i powtarzalne. Migotanie przedsionków z kolei charakteryzuje się brakiem prawidłowych załamków P i całkowicie niemiarową (tzw. niemiarowość zupełna) odległością między zespołami QRS. Widzimy drobne „pofalowanie” linii izoelektrycznej, ale zespoły komorowe są zwykle wąskie. Tutaj rytm na schemacie jest raczej miarowy, więc nie pasuje to do klasycznego AF. Blok odnogi pęczka Hisa objawia się poszerzeniem zespołu QRS i charakterystyczną morfologią, np. obrazem „M” lub „króliczych uszu” w odprowadzeniach V1–V2 (RBBB) albo zmianami w V5–V6 (LBBB). Kluczowe są jednak poszerzone, zniekształcone zespoły komorowe, a nie wyraźne uniesienie odcinka ST. Typowym błędem w takich pytaniach jest skupianie się tylko na ogólnym wrażeniu „dziwnego” zapisu i losowe wybieranie jakiejś ciężkiej choroby serca, zamiast przeanalizować kształt ST, obecność załamków P i regularność rytmu. Dobra praktyka w interpretacji EKG polega na systematycznym podejściu: najpierw ocena rytmu i częstości, potem analiza QRS, a dopiero dalej ST i T. Kiedy rytm jest miarowy, QRS nie są skrajnie poszerzone, a zmiany dotyczą głównie odcinka ST, powinniśmy myśleć przede wszystkim o niedokrwieniu lub zawale, a nie o migotaniu czy bloku przewodzenia. W testach egzaminacyjnych to rozróżnienie jest bardzo często sprawdzane, dlatego warto kojarzyć typowe „chaotyczne” EKG z migotaniem komór, „nieregularnie nieregularny” rytm z migotaniem przedsionków i poszerzone QRS z blokami odnóg.

Pytanie 30

Na którym obrazie rentgenowskim sutka uwidoczniono zmianę patologiczną w obrębie węzłów chłonnych?

A. Obraz 4

B. Obraz 3

C. Obraz 1

D. Obraz 2

W tym zadaniu łatwo skupić się wyłącznie na samych zmianach w obrębie gruczołu sutkowego i przez to przeoczyć węzły chłonne pachowe, które są kluczowe dla oceny zaawansowania raka piersi. Na obrazach 1, 3 i 4 widoczne są różne typy patologii piersi, ale nie są to zmiany w węzłach chłonnych. Na pierwszym obrazie dominuje obraz liczych drobnych mikrozwapnień rozsianych w obrębie tkanki gruczołowej. Taki obraz sugeruje raczej proces wewnątrzprzewodowy lub rozległą zmianę w samym miąższu piersi, a nie węzły pachowe. Typowy błąd myślowy polega tu na utożsamianiu „im więcej zwapnień, tym większa patologia” i automatycznym przypisywaniu ich węzłom, co nie jest prawdą – lokalizacja względem anatomicznych granic piersi jest kluczowa. Na trzecim obrazie widoczny jest guzek w obrębie piersi oraz dodatkowa, dobrze odgraniczona zmiana w dolnej części obrazu, o wyglądzie sugerującym raczej łagodny guzek w tkance sutka niż węzeł pachowy. Węzły chłonne pachowe powinny znajdować się wyżej i bardziej bocznie, przy zarysie ściany klatki piersiowej, a nie w typowej strefie projekcji gruczołu. Często myli się takie struktury, bo na pierwszy rzut oka wyglądają jak „kuliste cienie” i intuicyjnie kojarzą się z węzłami, ale dokładniejsza analiza położenia i kontekstu anatomicznego szybko to prostuje. Na czwartym obrazie natomiast widoczne są podłużne, bardzo silnie wysycone cienie odpowiadające klipsom chirurgicznym lub innym materiałom metalicznym po zabiegu operacyjnym. To nie są ani guzy, ani węzły chłonne – to artefakty związane z wcześniejszym leczeniem, np. mastektomią czy biopsją. Z mojego punktu widzenia główny problem przy takich pytaniach polega na braku nawyku systematycznej oceny całego pola obrazowania: miąższ piersi, skóra, brodawka, tkanka podskórna, a na końcu dół pachowy i węzły. Jeśli pominie się ten ostatni krok, łatwo wybiera się obraz z najbardziej „spektakularną” zmianą w piersi, zamiast tego, który rzeczywiście pokazuje patologię węzłową. W praktyce klinicznej takie pomyłki mogłyby prowadzić do niedoszacowania stopnia zaawansowania nowotworu, dlatego w szkoleniu radiologicznym tak mocno podkreśla się znaczenie prawidłowego pozycjonowania projekcji MLO i obowiązkowej oceny pachy.

Pytanie 31

Na przekroju poprzecznym rezonansu magnetycznego strzałką oznaczono

A. śledzionę.

B. wątrobę.

C. żołądek.

D. trzustkę.

Strzałka na przekroju poprzecznym MR pokazuje wątrobę – duży, jednorodny narząd położony w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, przylegający do przepony i ściany brzucha. Na typowych obrazach przekroju poprzecznego (axial) wątroba zajmuje znaczną część prawej strony obrazu, otacza żyłę główną dolną, a jej krawędź jest lekko zaokrąglona. W rezonansie magnetycznym rozpoznajemy ją nie tylko po lokalizacji, ale też po charakterystycznym, stosunkowo jednorodnym sygnale miąższu oraz obecności struktur naczyniowych – żyły wrotnej i żył wątrobowych. W praktyce klinicznej poprawne rozpoznawanie wątroby na MR jest kluczowe przy ocenie zmian ogniskowych, takich jak naczyniaki, przerzuty czy ogniska HCC, oraz przy planowaniu biopsji czy zabiegów interwencyjnych. Radiolodzy, zgodnie z dobrymi praktykami (ESR, EASL), zawsze zaczynają opis jamy brzusznej od oceny wątroby: wielkości, jednorodności miąższu, zarysów brzegu, cech marskości, obecności płynu w jamie otrzewnej. Moim zdaniem opanowanie anatomii wątroby w obrazowaniu to podstawa, bo ten narząd jest punktem odniesienia do orientacji w całym badaniu. W technice MR ważne jest też świadome dobranie sekwencji: T1, T2, sekwencje z saturacją tłuszczu oraz fazy po kontraście paramagnetycznym, które pozwalają odróżnić prawidłowy miąższ od zmian patologicznych. W codziennej pracy technika elektroradiologii umiejętność szybkiego rozpoznania wątroby na skanach pomaga prawidłowo zaplanować zakres badania, ustawić odpowiednie pola widzenia (FOV) i ocenić, czy pacjent był dobrze wypozycjonowany.

Pytanie 32

Którą strukturę anatomiczną oznaczono strzałką na radiogramie stawu kolanowego?

A. Guzek międzykłykciowy przyśrodkowy.

B. Kłykieć boczny.

C. Kłykieć przyśrodkowy.

D. Guzek międzykłykciowy boczny.

Na tym typie radiogramu stawu kolanowego bardzo łatwo pomylić podstawowe struktury anatomiczne, zwłaszcza gdy patrzy się tylko na jasne kontury kości, a nie na ich kształt i wzajemne położenie. Strzałka nie wskazuje na kłykcie kości udowej, lecz na wyniosłość położoną pomiędzy kłykciami kości piszczelowej. Kłykcie boczny i przyśrodkowy kości udowej widzimy wyżej, jako duże, zaokrąglone powierzchnie stawowe, które tworzą „daszek” nad szparą stawową. One są gładkie, półkuliste, a ich kontur jest dość regularny. Guzki międzykłykciowe są natomiast po stronie piszczeli, bardziej centralnie, i mają charakterystyczny, trójkątny, nieco „kolczasty” kształt. Typowym błędem jest utożsamianie każdej wyniosłości w okolicy szpary stawowej z kłykciem, bo słowo „kłykieć” kojarzy się intuicyjnie z czymś wypukłym. W interpretacji RTG trzeba jednak pilnować, z której kości pochodzi dana struktura. Drugi częsty problem to zamiana stron: bocznej z przyśrodkową. Bez analizy całej kości piszczelowej i udowej, szerokości szpary stawowej i ustawienia trzonów łatwo „odwrócić” sobie obraz w głowie. Z mojego doświadczenia pomaga patrzenie na charakterystyczny kształt kłykcia bocznego piszczeli – zwykle jest on trochę mniejszy i bardziej wklęsły niż przyśrodkowy, co pozwala określić, po której stronie leży guzek międzykłykciowy boczny. Guzek międzykłykciowy przyśrodkowy jest położony bardziej do środka ciała, bliżej osi mechanicznej kończyny, i na takim zdjęciu będzie po przeciwnej stronie niż wskazywana strzałką. Dobre praktyki w diagnostyce obrazowej mówią, żeby przed nazwaniem struktury zawsze zlokalizować: najpierw kość (udowa czy piszczelowa), potem segment (nasada, przynasada), dopiero na końcu konkretny guzek czy kłykieć. Pominięcie tych kroków prowadzi właśnie do takich mylących skojarzeń, jak nazwanie guzka międzykłykciowego kłykciem lub pomylenie strony bocznej z przyśrodkową.

Pytanie 33

Jak przebiega promień centralny w projekcji AP czaszki?

A. Od tyłu ku przodowi, prostopadle do płaszczyzny czołowej.

B. Od przodu ku tyłowi, prostopadle do płaszczyzny czołowej.

C. Od przodu ku tyłowi, prostopadle do płaszczyzny strzałkowej.

D. Od tyłu ku przodowi, prostopadle do płaszczyzny strzałkowej.

Prawidłowo wskazana odpowiedź odzwierciedla klasyczne ustawienie w projekcji AP czaszki: promień centralny biegnie od przodu ku tyłowi, prostopadle do płaszczyzny czołowej. W praktyce oznacza to, że lampa RTG znajduje się przed twarzą pacjenta, a kaseta / detektor za potylicą, a wiązka pada na czoło i przechodzi w kierunku tyłu głowy. Płaszczyzna czołowa to taka, która dzieli ciało na część przednią i tylną, więc promień prostopadły do niej biegnie dokładnie w osi przednio–tylnej (AP). To jest zgodne z opisami w standardowych atlasach projekcji radiologicznych i wytycznymi stosowanymi w pracowniach RTG. W projekcji AP czaszki zależy nam na możliwie równomiernym odwzorowaniu struktur kości czaszki od strony czołowej aż po potylicę, przy minimalnych zniekształceniach geometrycznych. Ustawienie promienia centralnego prostopadle do płaszczyzny czołowej ogranicza powiększenie i zniekształcenia kształtu kości, co ma znaczenie np. przy ocenie symetrii łuków jarzmowych, zatok czołowych, oczodołów czy sklepienia czaszki. Z mojego doświadczenia w pracowniach RTG jednym z częstszych błędów u uczących się jest mylenie płaszczyzny czołowej i strzałkowej – tu warto zapamiętać prostą rzecz: projekcja AP to wiązka padająca od przodu, a więc jej kierunek jest prostopadły do płaszczyzny czołowej, a równoległy do płaszczyzny strzałkowej. W poprawnie wykonanej projekcji AP czaszki linia środkowa ciała (płaszczyzna strzałkowa pośrodkowa) powinna pokrywać się z osią długą kasety, a promień centralny padać centralnie przez nasadę nosa lub glabelę – zależnie od konkretnego wariantu projekcji i protokołu pracowni. Takie ustawienie pozwala na powtarzalność badania i porównywanie obrazów w czasie, co jest bardzo ważne przy kontroli urazów, zmian pooperacyjnych czy procesów litycznych w kościach czaszki.

Pytanie 34

Które zaburzenie rytmu serca zarejestrowano na elektrokardiogramie?

A. Blok prawej odnogi pęczka Hisa.

B. Częstoskurcz komorowy.

C. Blok przedsionkowo-komorowy.

D. Migotanie przedsionków.

Na przedstawionym zapisie EKG widzimy szybki, regularny rytm z wyraźnie poszerzonymi i zniekształconymi zespołami QRS, bez czytelnych załamków P poprzedzających każdy kompleks. To jest kluczowe, bo wiele osób, patrząc tylko na częstość, myśli od razu o migotaniu przedsionków. Migotanie przedsionków ma jednak zupełnie inny charakter: rytm jest wyraźnie niemiarowy („nieregularny, całkowicie niemiarowy”), zespoły QRS są zazwyczaj wąskie, a linia izoelektryczna między nimi jest poszarpana przez drobne fale f. Tutaj tego nie ma – rytm jest miarowy, a zespoły QRS są szerokie, co od razu odsuwa nas od rozpoznania AF. Częsty błąd to także mylenie takiego zapisu z blokiem przedsionkowo‑komorowym. W blokach AV dominuje zwolnienie przewodzenia bodźców z przedsionków do komór, co na EKG daje albo wydłużony odstęp PQ (blok I stopnia), albo wypadanie zespołów QRS przy zachowanych załamkach P (blok II stopnia), albo całkowite rozkojarzenie P i QRS, ale zwykle z wolną, a nie szybką akcją komór (blok III stopnia). Tutaj nie widać ani klasycznego odstępu PQ, ani typowego zwolnienia rytmu, więc obraz nie pasuje. Z kolei blok prawej odnogi pęczka Hisa daje poszerzenie QRS, ale przy względnie prawidłowej częstości rytmu i zachowanej relacji P–QRS. Charakterystyczne są zespoły rsR’ w V1 i poszerzony, ząbkowany S w odprowadzeniach bocznych (I, aVL, V5–V6). W naszym zapisie mamy natomiast seryjne, bardzo szybkie, szerokie zespoły, bez czytelnych załamków P, co wskazuje na rytm wywodzący się z komór, a nie na zaburzenie przewodzenia w jednej z odnóg. Typowy schemat błędnego rozumowania polega na tym, że ktoś widzi „dziwne QRS-y” i automatycznie przypisuje je blokowi odnóg, zamiast najpierw ocenić częstość i regularność rytmu. Dobra praktyka w diagnostyce elektromedycznej to najpierw odpowiedzieć sobie na trzy pytania: czy rytm jest miarowy, jaka jest szerokość QRS oraz czy widać prawidłowe załamki P związane z każdym kompleksem. Dopiero wtedy rozstrzygamy, czy mamy do czynienia z arytmią nadkomorową, komorową, czy zaburzeniem przewodzenia. W tym przypadku wszystkie te elementy układają się w klasyczny obraz częstoskurczu komorowego, a nie migotania przedsionków, bloku przedsionkowo‑komorowego ani bloku prawej odnogi.

Pytanie 35

W sekwencji echa spinowego obraz T2-zależny uzyskuje się przy czasie repetycji TR

A. powyżej 2000 ms

B. poniżej 400 ms

C. od 500 ms do 700 ms

D. od 800 ms do 900 ms

Poprawna jest odpowiedź „powyżej 2000 ms”, bo obraz T2-zależny w sekwencji echa spinowego uzyskuje się dopiero przy długim czasie repetycji TR i jednocześnie długim czasie echa TE. W uproszczeniu: TR kontroluje, na ile obraz będzie zależny od różnic T1, a TE – od różnic T2. Jeśli TR jest krótki, dominują efekty T1, jeśli TR jest długi (typowo > 2000 ms w klasycznych sekwencjach spin echo), efekt T1 jest mocno „wypłaszczony”, więc lepiej widać różnice relaksacji T2 między tkankami. W praktyce klinicznej, przy klasycznym SE, dla T2-zależnych obrazów stosuje się zwykle TR rzędu 2000–4000 ms i TE około 80–120 ms. Wtedy płyn (np. płyn mózgowo-rdzeniowy) jest bardzo jasny, a tkanki o krótkim T2 (np. istota biała) są ciemniejsze. To jest taki typowy „look” T2, który radiolodzy i technicy od razu rozpoznają. Moim zdaniem warto zapamiętać to w parze: T1 – krótki TR, krótki TE; T2 – długi TR, długi TE. W codziennej pracy, np. przy badaniu mózgowia, kręgosłupa czy stawów, sekwencje T2-zależne są kluczowe do wykrywania obrzęku, wysięku, zmian zapalnych i wielu guzów, bo płyn i obszary o podwyższonej zawartości wody świecą jasno. Dobrą praktyką jest zawsze patrzeć w protokole badania na ustawione TR i TE – dzięki temu łatwiej zrozumieć, dlaczego obraz wygląda tak, a nie inaczej, i odróżnić, czy patrzymy właśnie na T1, T2 czy obraz PD-zależny.

Pytanie 36

Który wynik badania tympanometrycznego potwierdza, że słuch badanego pacjenta jest w granicach normy?

A. Wynik badania 1

B. Wynik badania 4

C. Wynik badania 3

D. Wynik badania 2

Prawidłową krzywą tympanometryczną w kontekście prawidłowego słuchu pokazuje wynik badania 3, czyli klasyczny wykres typu A. W tym typie tympanogramu szczyt krzywej znajduje się w okolicy 0 daPa (zwykle między -100 a +50 daPa), co oznacza, że ciśnienie w uchu środkowym jest wyrównane z ciśnieniem atmosferycznym, a trąbka słuchowa działa prawidłowo. Dodatkowo wysokość szczytu (tzw. podatność, compliance) mieści się w normie – błona bębenkowa i łańcuch kosteczek są wystarczająco ruchome, ale nie nadmiernie wiotkie. W praktyce klinicznej właśnie taki tympanogram łączy się najczęściej z prawidłowymi progami w audiometrii tonalnej i brakiem przewodzeniowego ubytku słuchu. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: szczyt w okolicy zera = zdrowe ucho środkowe (oczywiście przy braku innych patologii). W gabinecie laryngologicznym taki wynik widzimy np. u dzieci po skutecznym leczeniu wysiękowego zapalenia ucha, kiedy płyn już się wchłonął, a wentylacja jamy bębenkowej wróciła do normy. Z mojego doświadczenia, przy ocenie tympanogramu zawsze trzeba popatrzeć jednocześnie na typ krzywej, jej wysokość oraz szerokość przy połowie amplitudy – zbyt szeroka krzywa albo bardzo niska podatność mogą już sugerować początki dysfunkcji ucha środkowego, nawet jeśli szczyt jest blisko 0 daPa. Jednak w typowych testach egzaminacyjnych za wzorzec prawidłowego ucha przyjmuje się właśnie taki kształt jak na wyniku 3: pojedynczy, wyraźny, wąski szczyt w okolicy ciśnienia atmosferycznego, bez spłaszczenia, bez przesunięcia w stronę ciśnień ujemnych czy dodatnich. To jest zgodne z podręcznikowymi kryteriami tympanogramu typu A.

Pytanie 37

Promieniowanie jonizujące pośrednio to

A. promieniowanie γ

B. promieniowanie β⁺

C. promieniowanie β⁻

D. promieniowanie α

Promieniowanie γ zaliczamy do promieniowania jonizującego pośrednio, ponieważ samo w sobie jest strumieniem fotonów, czyli kwantów energii elektromagnetycznej, a nie naładowanych cząstek. Foton γ nie „wyrywa” elektronów z atomów bezpośrednio jak cząstka naładowana, tylko najpierw oddziałuje z materią (np. z elektronem powłokowym lub jądrem), wytwarzając wtórne cząstki naładowane – głównie elektrony wtórne. Dopiero te elektrony powodują zasadniczą część jonizacji w tkankach. Dlatego mówimy, że γ jonizuje pośrednio. W praktyce medycznej ma to ogromne znaczenie. W radioterapii z użyciem przyspieszaczy liniowych albo aparatów Co-60 wiązka promieniowania γ lub wysokoenergetycznego X przenika głębiej w ciało, a maksimum dawki pojawia się na pewnej głębokości, właśnie przez generację wtórnych elektronów. Dzięki temu można lepiej oszczędzić skórę i dostarczyć większą dawkę do guza położonego głębiej, co jest standardem w nowoczesnym planowaniu napromieniania. Podobnie w diagnostyce medycyny nuklearnej – w gammakamerze rejestrujemy fotony γ emitowane przez radioizotop (np. 99mTc), które same są nienaładowane, więc dobrze przechodzą przez tkanki, a ich detekcja wymaga kryształu scyntylacyjnego i fotopowielaczy. Z mojego doświadczenia, zrozumienie, że γ jest promieniowaniem pośrednio jonizującym, pomaga ogarnąć, czemu ochrona radiologiczna opiera się na grubych ekranach z ołowiu czy betonu: ekran nie tyle zatrzymuje ładunek, co pochłania fotony i ogranicza powstawanie wtórnych elektronów w organizmie osoby narażonej. To też tłumaczy, dlaczego normy dawek i zasada ALARA tak mocno podkreślają czas, odległość i osłony – bo pracujemy z promieniowaniem, które ma duży zasięg i jonizuje trochę „okrężną drogą”.

Pytanie 38

Rutynowe badanie koronarografii prawej tętnicy wieńcowej wykonywane jest w rzucie skośnym przednim

A. prawym pod kątem 60°.

B. lewym pod kątem 60°.

C. lewym pod kątem 45°.

D. prawym pod kątem 45°.

Prawidłowa odpowiedź „lewym pod kątem 60°” odnosi się do klasycznej, rutynowej projekcji skośnej przedniej stosowanej w koronarografii prawej tętnicy wieńcowej (RCA – right coronary artery). W praktyce zabiegowej przyjęło się, że standardowym ujęciem do oceny przebiegu proksymalnego i środkowego odcinka RCA jest projekcja LAO (Left Anterior Oblique) około 60°, często z niewielkim dogięciem czaszkowym lub ogonowym, zależnie od budowy pacjenta. W tej projekcji prawa tętnica wieńcowa „odwija się” z cienia kręgosłupa i przepony, staje się bardziej wyizolowana i można czytelnie ocenić zwężenia, przebieg i ewentualne anomalie anatomiczne. Moim zdaniem warto zapamiętać to tak: RCA – najlepiej widoczna w skośnej przedniej lewej, dość mocno odkręconej (ok. 60°). W pracowni hemodynamicznej operator dobiera kąt na podstawie obrazu na żywo, ale punkt wyjścia jest właśnie taki. Jest to zgodne z typowymi schematami nauczania kardiologii inwazyjnej i z opisami w podręcznikach do angiografii wieńcowej, gdzie jako projekcję rutynową RCA podaje się LAO 30–60°. Taka standaryzacja ujęć ułatwia porównywanie badań między różnymi pracowniami i operatorami. W praktyce technik / pielęgniarka instrumentariuszka powinna kojarzyć, że przy badaniu prawej tętnicy wieńcowej lekarz najczęściej poprosi właśnie o rzut skośny przedni lewy o większym kącie, a nie o małe odchylenie czy projekcję prawoskośną. Dzięki temu przygotowanie ramienia C-ramienia jest szybsze, a ekspozycja krótsza, co zmniejsza dawkę promieniowania dla pacjenta i personelu. Dodatkowo dobra znajomość standardowych projekcji pomaga potem w interpretacji obrazów – łatwiej rozpoznać, który segment naczynia oglądamy i jak układa się ono w przestrzeni.

Pytanie 39

W celu wykonania badania scyntygraficznego układu kostnego radiofarmaceutyk należy podać pacjentowi

A. domięśniowo.

B. dożylnie.

C. doustnie.

D. podskórnie.

W scyntygrafii układu kostnego standardem jest podanie radiofarmaceutyku wyłącznie dożylnie. Wynika to z mechanizmu działania tych preparatów: typowo stosuje się fosfoniany znakowane technetem-99m (np. 99mTc-MDP, 99mTc-HDP), które muszą szybko trafić do krwiobiegu, a następnie zostać wychwycone przez tkankę kostną, głównie w miejscach wzmożonego metabolizmu kostnego. Podanie dożylne gwarantuje przewidywalną kinetykę, równomierne rozprowadzenie w organizmie i możliwość prawidłowego zaplanowania czasu obrazowania (zwykle 2–4 godziny po iniekcji). Z mojego doświadczenia, jeśli dawka jest podana do żyły prawidłowo, obraz w gammakamerze jest czytelny, a stosunek sygnału z kości do tła miękkotkankowego jest optymalny. W medycynie nuklearnej trzyma się zasady, że radiofarmaceutyk podajemy w taki sposób, aby szybko i kontrolowanie uzyskać odpowiednie stężenie w narządzie docelowym, przy jak najmniejszej dawce całkowitej dla pacjenta. Dlatego drogi podania, które powodują opóźnione, nieprzewidywalne wchłanianie (jak doustna czy podskórna), są tutaj po prostu nieakceptowalne. Dożylne podanie umożliwia też natychmiastową reakcję, jeśli dojdzie do wynaczynienia – można ocenić miejsce wkłucia, przepłukać dostęp, odpowiednio opisać badanie. W wytycznych pracowni medycyny nuklearnej i w standardach EANM (European Association of Nuclear Medicine) wyraźnie podkreśla się, że scyntygrafia kości jest badaniem wymagającym prawidłowego dostępu żylnego, bo od tego zależy jakość diagnostyczna obrazów, a w konsekwencji trafność rozpoznania zmian przerzutowych, zapalnych czy pourazowych.

Pytanie 40

Radiogram jamy brzusznej uwidacznia

A. złogi w nerkach.

B. połknięte ciało obce.

C. perforację przewodu pokarmowego.

D. złogi w pęcherzyku żółciowym.

Prawidłowo wskazana perforacja przewodu pokarmowego odnosi się do jednej z najważniejszych, wręcz klasycznych wskazań do wykonania przeglądowego radiogramu jamy brzusznej w projekcji stojącej. Na takim zdjęciu szukamy przede wszystkim wolnego powietrza w jamie otrzewnej – tzw. odmy otrzewnowej. Typowy obraz to pas powietrza pod kopułami przepony, oddzielony wyraźną linią od cienia wątroby lub śledziony. W standardach opisowych przyjmuje się, że nawet niewielka ilość gazu, jeżeli jest dobrze uwidoczniona pod przeponą, jest bardzo silnym argumentem za perforacją żołądka, dwunastnicy albo jelit. W praktyce ostrych dyżurów chirurgicznych takie RTG w projekcji stojącej albo bocznej leżącej jest szybkim, tanim i ciągle stosowanym badaniem przesiewowym, zanim pacjent trafi na TK. Moim zdaniem warto zapamiętać, że w sytuacji ostrego brzucha, nagłego bólu, twardego „deskowatego” brzucha – zlecenie RTG jamy brzusznej i klatki piersiowej w pozycji stojącej to standardowa dobra praktyka. Radiolog opisując obraz zwraca uwagę na obecność wolnego powietrza, poziomy płyn–powietrze, rozdęcie pętli jelitowych, ale to właśnie odma podprzeponowa jest najbardziej charakterystycznym i jednoznacznym wskaźnikiem perforacji. W przeciwieństwie do złogów czy ciał obcych, które mogą być widoczne albo nie (zależnie od ich wysycenia), wolne powietrze ma bardzo typową, kontrastową prezentację. Współczesne wytyczne sugerują, że TK jamy brzusznej jest dokładniejsza, ale zwykłe RTG nadal pozostaje ważnym, szybkim narzędziem wstępnej diagnostyki i triage’u pacjentów z podejrzeniem pęknięcia przewodu pokarmowego.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej